<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.55-20141201.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C‑421/12</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62012CC0421</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:769">EU:C:2013:769</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>17</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>17</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P>OPINIA P. CRUZA VILLALÓNA – SPRAWA C‑421/12</P><P>KOMISJA PRZECIWKO BELGII</P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Opinia rzecznika generalnego</HT></P><P><HT TYPE="UC">Pedra Cruza Villalóna</HT></P><P>przedstawiona w dniu <DATE ISO="20131126">26 listopada 2013 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Język oryginału: hiszpański.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Sprawa C‑421/12</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Komisja Europejska</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">przeciwko</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Królestwu Belgii</HT></P></STI></TITLE><INDEX><KEYWORD>Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego</KEYWORD><KEYWORD>Ochrona konsumentów</KEYWORD><KEYWORD>Nieuczciwe praktyki handlowe</KEYWORD><KEYWORD>Dyrektywa 2005/29/WE</KEYWORD><KEYWORD>Wyłączenie wolnych zawodów, dentystów i fizykoterapeutów</KEYWORD><KEYWORD>Przepisy prawa krajowego dotyczące podawania do wiadomości obniżek cen</KEYWORD><KEYWORD>Ustawodawstwo krajowe zabraniające prowadzenia określonej działalności poza lokalem przedsiębiorstwa (obwoźnej) lub ograniczające ją</KEYWORD><KEYWORD>Większa ochrona</KEYWORD><KEYWORD>Pełna harmonizacja</KEYWORD></INDEX><CONTENTS.CONCLUSION><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Rozpatrując skargę o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego ze względu na zarzucaną Królestwu Belgii błędną transpozycję dyrektywy 2005/29/WE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P>Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20050511">11 maja 2005 r.</DATE> dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>) (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="149" PAGE.FIRST="22" DATE.PUB="2005">Dz.U. L 149, s. 22</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, Trybunał Sprawiedliwości ma sposobność wypowiedzieć się w przedmiocie przewidzianych w art. 3 ust. 5 tej dyrektywy przepisów przejściowych, na mocy których państwa członkowskie mogą stosować przez określony czas oraz pod pewnymi warunkami regulacje prawa krajowego <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>o charakterze bardziej restryktywnym [restrykcyjnym] lub nakazowym<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/> w dziedzinie ochrony konsumentów niż przepisy przewidziane w dyrektywie 2005/29.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">I –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>A –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Prawo Unii</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Dyrektywa 2005/29</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Zgodnie z treścią motywu 6 dyrektywy 2005/29 dyrektywa ta <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>zbliża […] przepisy prawne państw członkowskich w zakresie nieuczciwych praktyk handlowych, w tym nieuczciwej reklamy, które bezpośrednio wyrządzają szkodę interesom gospodarczym konsumentów, a tym samym szkodzą pośrednio interesom gospodarczym konkurentów działających zgodnie z prawem […]. Niniejsza dyrektywa nie obejmuje przepisów prawa krajowego ani nie wpływa na nie w zakresie, w jakim odnoszą się one do nieuczciwych praktyk handlowych szkodzących jedynie interesom gospodarczym konkurentów lub dotyczących transakcji między przedsiębiorcami; uwzględniając w pełni zasadę pomocniczości, państwa członkowskie, jeżeli tak postanowią, nadal będą mogły regulować takie<?PAGE NO="2"?> praktyki, w zgodzie z prawem wspólnotowym. Niniejsza dyrektywa nie obejmuje również ani nie wpływa na przepisy dyrektywy 84/450/EWG dotyczącej reklamy wprowadzającej w błąd przedsiębiorstwa, ale niewprowadzającej w błąd konsumentów, oraz dotyczącej reklamy porównawczej […]<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>W dalszej kolejności motyw 14 ww. dyrektywy stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>[w]skazane jest, aby pojęcie praktyk handlowych wprowadzających w błąd obejmowało te spośród praktyk, w tym reklamę wprowadzającą w błąd, które poprzez wprowadzanie konsumenta w błąd uniemożliwiają mu dokonanie świadomego, a zatem i efektywnego wyboru. W zgodzie z przepisami i praktykami państw członkowskich w dziedzinie reklamy wprowadzającej w błąd w niniejszej dyrektywie praktyki wprowadzające w błąd dzielą się na działania wprowadzające w błąd i zaniechania wprowadzające w błąd. Odnośnie do zaniechań niniejsza dyrektywa wyznacza ograniczony zakres podstawowych informacji, które są potrzebne konsumentowi do podjęcia świadomej decyzji dotyczącej transakcji […]<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>Natomiast motyw 15 stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>[w] przypadku, gdy prawo wspólnotowe określa wymogi informacyjne dotyczące komunikatów handlowych, reklamy i marketingu, dana informacja jest uznawana za istotną w ramach [tej] dyrektywy. Państwa członkowskie będą miały prawo utrzymania bądź poszerzenia wymogów informacyjnych dotyczących prawa zobowiązań umownych i wywołujących skutki w zakresie tego prawa, w przypadku gdy zezwalają na to klauzule minimalne w istniejących aktach prawa wspólnotowego. Niewyczerpujący wykaz takich wymogów informacyjnych w dorobku wspólnotowym jest zawarty w załączniku II. Ze względu na pełną harmonizację, którą wprowadza niniejsza dyrektywa, jedynie informacja wymagana prawem wspólnotowym jest uznawana za istotną do celów jej art. 7 ust. 5. W przypadku wprowadzenia przez państwa członkowskie wymogów informacyjnych wykraczających poza wymogi uregulowane w prawie wspólnotowym, na podstawie klauzul minimalnych pominięcie tej dodatkowej informacji nie będzie stanowiło zaniechania wprowadzającego błąd w rozumieniu niniejszej dyrektywy. Przeciwnie [odwrotnie], państwa członkowskie będą mogły, o ile pozwolą im na to klauzule minimalne zawarte w prawie wspólnotowym, utrzymać lub ustanowić w zgodzie z tym prawem bardziej rygorystyczne przepisy w celu zapewnienia wyższego poziomu ochrony indywidualnych praw konsumentów wynikających z umów<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>5.</NO.P><TXT>Wreszcie motyw 17 wskazuje, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>[w] celu zapewnienia większej pewności prawnej wskazane jest zidentyfikowanie tych praktyk handlowych, które są nieuczciwe w każdych okolicznościach. W związku z tym załącznik I zawiera pełen wykaz tego typu praktyk. Są to jedyne praktyki handlowe, które można uznać za nieuczciwe bez konieczności oceny konkretnego przypadku w świetle przepisów art. 5–9. Wykaz ten może być zmodyfikowany wyłącznie poprzez poddanie niniejszej dyrektywy przeglądowi<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>6.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 1 dyrektywy 2005/29 jej celem jest <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>przyczynienie się do właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego i osiągnięcie wysokiego poziomu ochrony konsumentów poprzez zbliżenie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich odnoszących się do nieuczciwych praktyk handlowych szkodzących interesom gospodarczym konsumentów<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>7.</NO.P><TXT>Artykuł 2 tej dyrektywy zawiera szereg definicji, wśród których dla celów niniejszego postępowania istotne są następujące:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>[…]</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT><QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>przedsiębiorca<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="00AB" ID="QE0009"/> oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która w ramach praktyk handlowych objętych niniejszą dyrektywą działa w celu związanym z jej [ze swą] działalnością handlową, gospodarczą, rzemieślniczą lub wolnym zawodem, oraz każdą osobę działającą w imieniu lub na rzecz przedsiębiorcy;</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]</P><?PAGE NO="3"?><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>d)</NO.P><TXT><QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>praktyki handlowe stosowane przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="00AB" ID="QE0010"/> […]: oznaczają każde działanie przedsiębiorcy, jego zaniechanie, sposób postępowania, oświadczenie lub komunikat handlowy, w tym reklamę i marketing, bezpośrednio związane z promocją, sprzedażą lub dostawą produktu do konsumentów;</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>.</P></ALINEA></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>8.</NO.P><TXT>Artykuł 3 dyrektywy 2005/29, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>Cel i zakres<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="003.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Niniejszą dyrektywę stosuje się do nieuczciwych praktyk handlowych w rozumieniu art. 5, stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów przed zawarciem transakcji handlowej dotyczącej produktu, w trakcie jej zawierania oraz po jej zawarciu.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="003.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla przepisów prawa zobowiązań umownych, w szczególności dla postanowień dotyczących ważności, zawierania lub skutków umowy.</ALINEA></PARAG><P>[…]</P><PARAG IDENTIFIER="003.004"><NO.PARAG>4.</NO.PARAG><ALINEA>W przypadku kolizji pomiędzy przepisami niniejszej dyrektywy a innymi przepisami prawnymi Wspólnoty regulującymi szczególne aspekty nieuczciwych praktyk handlowych, te ostatnie mają pierwszeństwo i stosuje się je do tych szczególnych aspektów.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="003.005"><NO.PARAG>5.</NO.PARAG><ALINEA>Przez okres sześciu lat od <DATE ISO="20070612">12 czerwca 2007 r.</DATE> państwa członkowskie mogą w dziedzinie zbliżonej niniejszą dyrektywą [w której dyrektywa ta dokonuje zbliżenia przepisów] nadal stosować przepisy krajowe o charakterze bardziej restryktywnym [restrykcyjnym] lub nakazowym niż niniejsza dyrektywa, służące wykonaniu dyrektyw oraz zawierające klauzule minimalnej harmonizacji. Środki te muszą być niezbędne dla zapewnienia odpowiedniej ochrony konsumentów przed nieuczciwymi praktykami handlowymi i muszą być proporcjonalne do tego celu. Przegląd, o którym mowa w art. 18, może, o ile zajdzie taka potrzeba, zawierać wniosek o przedłużenie niniejszej derogacji na dalszy ograniczony okres.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="003.006"><NO.PARAG>6.</NO.PARAG><ALINEA>Państwa członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję o przepisach krajowych zastosowanych na podstawie ust. 5.</ALINEA></PARAG><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/>.</P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>9.</NO.P><TXT>Na mocy art. 4 dyrektywy 2005/29 <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>[p]aństwa członkowskie nie mogą ograniczać swobody świadczenia usług ani swobodnego przepływu towarów z przyczyn związanych z dziedziną zbliżoną niniejszą dyrektywą [w której dyrektywa ta dokonuje zbliżenia przepisów]<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>10.</NO.P><TXT>Artykuł 5 dyrektywy 2005/29, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>Zakaz nieuczciwych praktyk handlowych<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>, stanowi, co następuje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="005.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Nieuczciwe praktyki handlowe są zabronione.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="005.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA><P>Praktyka handlowa jest nieuczciwa, jeżeli:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>jest sprzeczna z wymogami staranności zawodowej,</TXT><P>i</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>w sposób istotny zniekształca lub może w sposób istotny zniekształcić zachowanie gospodarcze względem produktu przeciętnego konsumenta, do którego dociera bądź do którego jest skierowana, lub przeciętnego członka grupy konsumentów, jeżeli praktyka handlowa skierowana jest do określonej grupy konsumentów.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG><?PAGE NO="4"?><P>[…]</P><PARAG IDENTIFIER="005.004"><NO.PARAG>4.</NO.PARAG><ALINEA><P>Za nieuczciwe uznaje się w szczególności praktyki handlowe, które:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>wprowadzają błąd w rozumieniu art. 6 i 7;</TXT><P>lub</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>są agresywne w rozumieniu art. 8 i 9.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="005.005"><NO.PARAG>5.</NO.PARAG><ALINEA>Załącznik I zawiera wykaz praktyk handlowych, które uznaje się za nieuczciwe w każdych okolicznościach. Wykaz ten obowiązuje jednolicie we wszystkich państwach członkowskich i może zostać zmodyfikowany wyłącznie poprzez zmianę tej dyrektywy<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>11.</NO.P><TXT>Artykuł 6 dyrektywy 2005/29, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>Działania wprowadzające w błąd<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/>, stanowi, co następuje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="006.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>1.</NO.PARAG><ALINEA><P>Praktykę handlową uznaje się za wprowadzającą w błąd, jeżeli zawiera ona fałszywe informacje i w związku z tym jest niezgodna z prawdą lub w jakikolwiek sposób, w tym poprzez wszystkie okoliczności jej prezentacji, wprowadza lub może wprowadzić w błąd przeciętnego konsumenta, nawet jeżeli informacje te w odniesieniu do jednego lub większej liczby wymienionych niżej elementów są zgodne z rzeczywistością, i która w każdym przypadku powoduje lub może spowodować podjęcie przez konsumenta decyzji dotyczącej transakcji, której inaczej by nie podjął:</P><P>[…]</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>d)</NO.P><TXT>cena, sposób obliczania ceny lub istnienie szczególnej korzyści cenowej;</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/>.</P></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Dyrektywa 85/577/WE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P>Dyrektywa Rady z dnia <DATE ISO="19851220">20 grudnia 1985 r.</DATE> w sprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do umów zawartych poza lokalem przedsiębiorstwa (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="372" PAGE.FIRST="31" DATE.PUB="1985">Dz.U. L 372, s. 31</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>12.</NO.P><TXT>Artykuł 1 ust. 1 dyrektywy 85/577 stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>dyrektywę [tę] stosuje się do umów, na podstawie których przedsiębiorca dostarcza konsumentowi towary lub świadczy usługi i które są zawierane:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>w trakcie zorganizowanego przez przedsiębiorcę wyjazdu poza lokal przedsiębiorstwa,</P><P>lub</P></ITEM><ITEM><P>w trakcie odwiedzin przedsiębiorcy:</P><P><LIST TYPE="roman"><ITEM><NP><NO.P>(i)</NO.P><TXT>w domu konsumenta lub w domu innego konsumenta;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>(ii)</NO.P><TXT>w miejscu pracy konsumenta;</TXT></NP></ITEM></LIST></P></ITEM></LIST><P>w przypadku gdy odwiedziny te nie odbywają się na wyraźne życzenie konsumenta<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/>.</P></P></NP><NP><NO.P>13.</NO.P><TXT>Artykuł 8 dyrektywy 85/577 przewiduje, że dyrektywa ta <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>nie stanowi przeszkody dla wprowadzenia lub utrzymania w mocy przez państwa członkowskie bardziej korzystnych przepisów ochrony konsumentów w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/>.</TXT></NP></GR.SEQ><?PAGE NO="5"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Dyrektywa 98/6/WE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P>Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="19980216">16 lutego 1998 r.</DATE> w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie [w zakresie podawania] cen produktów oferowanych konsumentom (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="080" PAGE.FIRST="27" DATE.PUB="1998">Dz.U. L 80, s. 27</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>14.</NO.P><TXT>Zgodnie z treścią art. 1 dyrektywy 98/6/WE jej celem jest <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>ustalenie podawania ceny sprzedaży oraz ceny za jednostki miary produktów oferowanych konsumentom przez przedsiębiorców w celu lepszego przekazywania informacji konsumentom oraz ułatwienia porównywania cen<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>15.</NO.P><TXT>Na mocy art. 10 dyrektywy 98/6 ta dyrektywa <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>nie stanowi przeszkody dla państw członkowskich w przyjmowaniu lub utrzymywaniu w mocy przepisów, które są korzystniejsze pod względem przekazywania informacji konsumentom i porównywania cen, bez uszczerbku dla ich zobowiązań wynikających z traktatu<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/>.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>B –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Prawo krajowe</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>16.</NO.P><TXT>Ustawa z dnia <DATE ISO="20070605">5 czerwca 2007 r.</DATE> zmieniająca ustawę z dnia <DATE ISO="19910714">14 lipca 1991 r.</DATE> w sprawie praktyk handlowych, informacji oraz ochrony konsumentów, za pomocą której dokonano transpozycji dyrektywy 2005/29<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P><HT TYPE="ITALIC">Moniteur belge</HT> z dnia <DATE ISO="20070621">21 czerwca 2007 r.</DATE>, s. 34272.</P></NOTE>, w związku z ustawą z dnia <DATE ISO="20100406">6 kwietnia 2010 r.</DATE> w sprawie praktyk rynkowych i ochrony konsumentów<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P><HT TYPE="ITALIC">Moniteur belge</HT> z dnia <DATE ISO="20100412">12 kwietnia 2010 r.</DATE>, s. 20803.</P></NOTE>, wyłącza ze swojego zakresu stosowania osoby wykonujące wolne zawody, jak również dentystów i fizykoterapeutów.</TXT></NP><NP><NO.P>17.</NO.P><TXT>Belgijski trybunał konstytucyjny wyrokiem nr 55/2011 z dnia <DATE ISO="20110406">6 kwietnia 2011 r.</DATE>, potwierdzonym wyrokiem nr 192/2011 z dnia <DATE ISO="20111215">15 grudnia 2011 r.</DATE>, uznał za niezgodne z konstytucją określone przepisy ustawy z dnia <DATE ISO="20100406">6 kwietnia 2010 r.</DATE> ze względu na to, że wyłączały one z zakresu stosowania tej ustawy osoby wykonujące wolne zawody, a także dentystów i fizykoterapeutów.</TXT></NP><NP><NO.P>18.</NO.P><TXT>Ustawa z dnia <DATE ISO="20020802">2 sierpnia 2002 r.</DATE> w sprawie reklamy wprowadzającej w błąd, reklamy porównawczej, nieuczciwych warunków umownych oraz umów zawieranych poza lokalem przedsiębiorstwa w zakresie odnoszącym się do wolnych zawodów<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P><HT TYPE="ITALIC">Moniteur belge</HT> z dnia <DATE ISO="20021120">20 listopada 2002 r.</DATE>, s. 51704.</P></NOTE> wprowadza w art. 4 definicję reklamy wprowadzającej w błąd oraz ustanawia jej zakaz w odniesieniu do wolnych zawodów.</TXT></NP><NP><NO.P>19.</NO.P><TXT>Artykuł 43 ust. 2 oraz art. 51 ust. 3 ww. w pkt 16 ustawy z dnia <DATE ISO="19910714">14 lipca 1991 r.</DATE> stanowiły, że przedsiębiorcy nie mogą ogłaszać obniżenia ceny w ramach przecen, jeżeli taka obniżka nie jest rzeczywista względem ceny obowiązującej w miesiącu bezpośrednio poprzedzającym datę, od której ta obniżka miałaby zostać wprowadzona.</TXT></NP><NP><NO.P>20.</NO.P><TXT>Na mocy art. 20–23 i 29 ustawy z dnia <DATE ISO="20100406">6 kwietnia 2010 r.</DATE> towary mogą zostać uznane za przecenione jedynie wtedy, jeżeli ich cena jest niższa niż cena referencyjna, przez którą należy rozumieć najniższą cenę, jaka została ustalona przez danego przedsiębiorcę w odniesieniu do rzeczonych produktów w okresie tego miesiąca.</TXT></NP><NP><NO.P>21.</NO.P><TXT>Ustawa z dnia <DATE ISO="19930625">25 czerwca 1993 r.</DATE> o prowadzeniu i organizacji działalności obwoźnej i jarmarcznej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P><HT TYPE="ITALIC">Moniteur belge</HT> z dnia <DATE ISO="19930930">30 września 1993 r.</DATE>, s. 21526.</P></NOTE>, w brzmieniu zmienionym przez ustawę z dnia <DATE ISO="20050704">4 lipca 2005 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P><HT TYPE="ITALIC">Moniteur belge</HT> z dnia <DATE ISO="20050825">25 sierpnia 2005 r.</DATE>, s. 36965.</P></NOTE> (zwana dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>ustawą z dnia <DATE ISO="19930625">25 czerwca 1993 r.</DATE><QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/>) stanowi, że sprzedaż poza lokalem przedsiębiorstwa w miejscu zamieszkania konsumenta może się odbywać pod warunkiem, że wartość sprzedaży nie przekracza 250 EUR na jednego konsumenta. Artykuł 5 królewskiego rozporządzenia z dnia <DATE ISO="20060924">24 września 2006 r.</DATE> w sprawie prowadzenia i organizacji działalności obwoźnej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P><HT TYPE="ITALIC">Moniteur belge</HT> z dnia <DATE ISO="20060929">29 września 2006 r.</DATE>, s. 50488.</P></NOTE> wskazuje, że przedmiotem działalności prowadzonej poza lokalem<?PAGE NO="6"?> przedsiębiorstwa nie mogą być, między innymi, produkty lecznicze, rośliny lecznicze oraz preparaty sporządzone na bazie takich roślin, jak również wszelkie produkty, które mają wpływać na stan zdrowia, wyroby medyczne i ortopedyczne, soczewki korekcyjne oraz ich oprawki, metale i kamienie szlachetne, perły, broń i amunicja.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">II –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>22.</NO.P><TXT>Po szeregu nieformalnych kontaktów z władzami belgijskimi Komisja w dniu <DATE ISO="20090202">2 lutego 2009 r.</DATE> przekazała Królestwu Belgii wezwanie do dokonania prawidłowej transpozycji dyrektywy 2005/29. Pismami z dnia 3 czerwca oraz <DATE ISO="20090624">24 czerwca 2009 r.</DATE> władze belgijskie powiadomiły Komisję o zamiarze przyjęcia określonych zmian legislacyjnych mających na celu rozstrzygnięcie kwestii przedstawionych przez Komisję. W tym celu została uchwalona w dniu <DATE ISO="20100406">6 kwietnia 2010 r.</DATE> ustawa w sprawie praktyk rynkowych oraz ochrony konsumentów, która weszła w życie z dniem <DATE ISO="20100512">12 maja 2010 r.</DATE> (ustawa z dnia <DATE ISO="20100406">6 kwietnia 2010 r.</DATE>).</TXT></NP><NP><NO.P>23.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20110315">15 marca 2011 r.</DATE> Komisja wydała uzasadnioną opinię i przekazała ją władzom belgijskim, wskazując, że ustawa z dnia <DATE ISO="20100406">6 kwietnia 2010 r.</DATE> nie zaradziła czterem z uchybień zobowiązaniom państwa członkowskiego podniesionych w wezwaniu do usunięcia uchybień z dnia <DATE ISO="20090202">2 lutego 2009 r.</DATE></TXT></NP><NP><NO.P>24.</NO.P><TXT>W piśmie z dnia <DATE ISO="20110511">11 maja 2011 r.</DATE> Komisja wskazała, że nie uznaje wyjaśnień przedstawionych przez władze belgijskie za wystarczające w przypadku trzech z uchybień podniesionych w wezwaniu do usunięcia uchybień z dnia <DATE ISO="20090202">2 lutego 2009 r.</DATE> Z tego względu Komisja podjęła decyzję o wniesieniu niniejszej skargi.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">III –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Skarga Komisji</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>25.</NO.P><TXT>W swojej skardze Komisja podnosi trzy uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, jakich dopuściło się Królestwo Belgii.</TXT></NP><NP><NO.P>26.</NO.P><TXT>Pierwsze z podniesionych uchybień odnosi się do wyłączenia określonych zawodów z zakresu stosowania dyrektywy 2005/29, która znajduje zastosowanie do praktyk handlowych wszystkich przedsiębiorców, niezależnie od ich statusu prawnego lub sektora działalności. Wyłączenie wprost osób wykonujących wolny zawód, dentystów i fizykoterapeutów z zakresu stosowania ustawy z dnia <DATE ISO="20070605">5 czerwca 2007 r.</DATE>, poprzez którą dokonana została transpozycja dyrektywy 2005/29 do prawa belgijskiego, jest w ocenie Komisji sprzeczne z art. 3 rzeczonej dyrektywy w związku z jej art. 2 lit. b), a przyjęcie ustawy z dnia <DATE ISO="20100406">6 kwietnia 2010 r.</DATE> nie zaradziło temu uchybieniu.</TXT></NP><NP><NO.P>27.</NO.P><TXT>W opinii Komisji sam fakt, że w dniu <DATE ISO="20110406">6 kwietnia 2011 r.</DATE> belgijski trybunał konstytucyjny uznał za niezgodne z konstytucją określone przepisy ustawy z dnia <DATE ISO="20100406">6 kwietnia 2010 r.</DATE>, które wyłączają ww. zawody z zakresu zastosowania rzeczonej ustawy, nie pociąga za sobą zaradzenia podnoszonemu uchybieniu, skoro stwierdzenie nieważności tych przepisów zależy od tego, czy zostanie wniesiona skarga o stwierdzenie nieważności, a jeżeli taka skarga zostałaby wniesiona, to rozstrzygnięcie w jej przedmiocie nastąpiłoby po upływie okresu na usunięcie podnoszonego uchybienia wyznaczonego władzom belgijskim w postępowaniu poprzedzającym wniesienie skargi.</TXT></NP><NP><NO.P>28.</NO.P><TXT>Drugie z podnoszonych uchybień odnosi się do belgijskiego ustawodawstwa w sprawie podawania do wiadomości obniżek cen. Komisja twierdzi, że art. 43 ust. 2 ustawy z dnia <DATE ISO="19910714">14 lipca 1991 r.</DATE> oraz art. 20, 21 i 29 ustawy z dnia <DATE ISO="20100406">6 kwietnia 2010 r.</DATE> ustanawiają poziom ochrony konsumenta wyższy niż ten, który został ustanowiony w dyrektywie 2005/29, podczas gdy dyrektywa ta dokonała pełnej harmonizacji kwestii nieuczciwych praktyk handlowych.</TXT></NP><?PAGE NO="7"?><NP><NO.P>29.</NO.P><TXT>Trzecie uchybienie dotyczy zakazu prowadzenia określonych rodzajów działalności poza lokalem przedsiębiorstwa. Komisja podkreśla, że art. 4 ust. 1 akapit trzeci ustawy z dnia <DATE ISO="19930625">25 czerwca 1993 r.</DATE>, wprowadzony przez art. 7 ustawy z dnia <DATE ISO="20050704">4 lipca 2005 r.</DATE>, zakazuje, z pewnymi wyjątkami, prowadzenia jakiejkolwiek działalności poza lokalem przedsiębiorstwa w miejscu zamieszkania konsumenta, podczas gdy art. 5 ust. 1 rozporządzenia królewskiego z dnia <DATE ISO="20060924">24 września 2006 r.</DATE> zakazuje sprzedaży obwoźnej. Tymczasem dyrektywa 2005/29 nie przewiduje takiego rodzaju zakazów i, co za tym idzie, stoi na przeszkodzie tym przepisom prawa krajowego, gdyż harmonizacja przeprowadzona w drodze tej dyrektywy ma charakter wyczerpujący.</TXT></NP><NP><NO.P>30.</NO.P><TXT>W konsekwencji Komisja występuje do Trybunału Sprawiedliwości o stwierdzenie, że Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 3 w związku z art. 2 lit. b) i d) oraz art. 4 dyrektywy 2005/29 oraz o obciążenie tego państwa członkowskiego kosztami postępowania.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">IV –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Postępowanie przed Trybunałem Sprawiedliwości</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>31.</NO.P><TXT>Królestwo Belgii wniosło odpowiedź na skargę, w której, odnosząc się do pierwszego zarzutu Komisji, utrzymuje, że jest on niedopuszczalny z tego względu, że instytucja ta całkowicie pominęła obowiązującą ustawę z dnia <DATE ISO="20020802">2 sierpnia 2002 r.</DATE> w sprawie reklamy wprowadzającej w błąd oraz reklamy porównawczej, nieuczciwych warunków umownych oraz umów zawieranych poza lokalem przedsiębiorstwa w zakresie znajdującym zastosowanie do wolnych zawodów, a także nie wskazała dokładnie powodów, dla których ta ustawa skutkuje uchybieniem zobowiązaniom ciążącym na państwie członkowskim na mocy dyrektywy 2005/29. Co się tyczy istoty tego zarzutu, Królestwo Belgii przyznaje, że istotnie niektóre zawody są wyłączone z zakresu stosowania ustawy, poprzez którą dokonana została transpozycja dyrektywy, lecz podkreśla w tym względzie, że jego trybunał konstytucyjny stwierdził, że takie wyłączenie jest niezgodne z konstytucją. Królestwo Belgii wskazało, że w dniu <DATE ISO="20120906">6 września 2012 r.</DATE> została wniesiona skarga o stwierdzenie nieważności, która może prowadzić do retroaktywnego stwierdzenia nieważności przepisów prawnych, które zostały uznane za sprzeczne z konstytucją. W każdym przypadku Królestwo Belgii podnosi, że rzeczone przepisy nie mają zastosowania ze względu na ich niekonstytucyjność i, co za tym idzie, w dniu upływu wyznaczonego przez Komisję terminu uchybienie zostało już usunięte.</TXT></NP><NP><NO.P>32.</NO.P><TXT>W swojej replice Komisja podkreśla, że Królestwo Belgii po raz pierwszy przytoczyło przepisy ustawy z dnia <DATE ISO="20020802">2 sierpnia 2002 r.</DATE> dopiero w odpowiedzi na skargę; ustawa ta niewątpliwie ustanawia zakaz wykorzystywania wprowadzającej w błąd reklamy w odniesieniu do wolnych zawodów, lecz celem jej przyjęcia była transpozycja nie dyrektywy 2005/29, lecz dyrektywy 84/450/EWG<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Dyrektywa Rady z dnia <DATE ISO="19840910">10 września 1984 r.</DATE> w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących reklamy wprowadzającej w błąd (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="250" PAGE.FIRST="17" DATE.PUB="1984">Dz.U. L 250, s. 17</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>. Choć obie te dyrektywy mogą obejmować takie same rodzaje praktyk, to jednak bezsprzecznie zmierzają one do osiągnięcia innych celów, jak wynika to wprost z treści motywu 6 dyrektywy 2005/29. Co za tym idzie, państwa członkowskie były zobowiązane do dokonania transpozycji tej ostatniej dyrektywy celem objęcia nią także reklamy wprowadzającej w błąd, w zakresie, którego dotyczy. Co się tyczy argumentów przytoczonych przez Królestwo Belgii na obronę swojego stanowiska odnośnie do istoty pierwszego uchybienia, Komisja odpiera, że podczas postępowania poprzedzającego wniesienie skargi władze belgijskie podnosiły, że przepisy uznane za niekonstytucyjne mogą zostać usunięte z porządku prawnego ze skutkiem retroaktywnym, jeżeli zostanie uwzględniona potencjalna skarga o stwierdzenie ich nieważności, natomiast na obecnym etapie te władze utrzymują, że samo uznanie ich za sprzeczne z konstytucją jest wystarczające, by je wyeliminować. Nawet jeśli by tak miało być, Komisja jest zdania, że ze względu na bezpieczeństwo prawne konsumentów nie ma możliwości uznania, iż samo stwierdzenie sprzeczności z konstytucją danych przepisów jest wystarczające do tego, by wyłączyć zastosowanie prawa krajowego zawierającego sporne przepisy, albowiem potencjalna konieczność uzyskania, celem ostatecznego usunięcia niekonstytucyjnych przepisów z porządku prawnego, kolejnych rozstrzygnięć sądowych skutkuje niemożliwym do zaakceptowania brakiem pewności prawa.</TXT></NP><?PAGE NO="8"?><NP><NO.P>33.</NO.P><TXT>W swojej duplice Królestwo Belgii podkreśla, że Komisja nie zaprzeczyła temu, iż art. 4 ustawy z dnia <DATE ISO="20020802">2 sierpnia 2002 r.</DATE> zakazuje reklamy wprowadzającej w błąd w odniesieniu do wolnych zawodów i, co za tym idzie, odpowiada art. 2 lit. d) dyrektywy 2005/29, a tym samym – iż miała miejsce częściowa transpozycja tej dyrektywy. Ponieważ wskazana ustawa w ogóle nie została uwzględniona w wezwaniu do usunięcia uchybienia, pierwszy z zarzutów podnoszonych przez Komisję należy uznać za niedopuszczalny. Ponadto wydane przez trybunał konstytucyjny wyroki stwierdzające sprzeczność z konstytucją zapewniają w ocenie władz belgijskich wystarczającą pewność prawa ze względu na to, że ich skutkiem jest objęcie wolnych zawodów zakresem zastosowania ustawy z dnia <DATE ISO="20070605">5 czerwca 2007 r.</DATE></TXT></NP><NP><NO.P>34.</NO.P><TXT>Co się tyczy drugiego z podnoszonych uchybień, Królestwo Belgii twierdzi, że ustawa z dnia <DATE ISO="20100406">6 kwietnia 2010 r.</DATE> już nie wymaga, by cena podawana do wiadomości jako cena obniżona musiała być stosowana w sposób ciągły przez miesiąc poprzedzający ogłoszenie obniżki. Ponadto dyrektywa 2005/29, choć za jej pomocą dokonywana jest pełna harmonizacja, nie zawiera jednak przepisów, które pozwalają na ustalenie tego, czy ogłoszenia o obniżonych cenach odzwierciedlają rzeczywistość gospodarczą. Co więcej, dyrektywa 98/6 nie została zmieniona przez dyrektywę 2005/29 i jej art. 10 upoważnia państwa członkowskie do przyjęcia lub utrzymania w mocy surowszych wymogów w zakresie informacji przekazywanych konsumentom oraz porównywania cen. Wreszcie Królestwo Belgii podnosi, że prawo konsumenta do informacji stanowi zasadę ogólną i zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości przedmiotowe akty prawne powinny być oceniane w świetle art. 28 TFUE celem ustalenia, czy są one uzasadnione nadrzędnymi względami i proporcjonalne do osiągnięcia zamierzonego celu.</TXT></NP><NP><NO.P>35.</NO.P><TXT>W odniesieniu do powyższego Komisja odpowiada, że zakres stosowania dyrektywy 98/6 nie obejmuje informacji skierowanej do konsumentów w dziedzinie obniżenia cen ani też nie dotyczy wszystkich aspektów skierowanych do konsumentów informacji, które są związane z cenami produktów. Wolą prawodawcy przy przyjmowaniu dyrektywy 2005/29 było to, by zapobiec ustanawianiu przez państwa członkowskie zakazu określonych praktyk handlowych tylko z tego względu, że przedsiębiorca nie dopełnił określonych przez prawo krajowe obowiązków informacyjnych. Tymczasem ustawodawstwo belgijskie ustanawia zakaz podawania do wiadomości obniżek cen, w przypadku gdy nie są spełnione surowe wymogi przewidziane przez to ustawodawstwo, nawet jeżeli takie praktyki, oceniane w każdym odrębnym przypadku indywidualnie, nie musiałyby zostać uznane za praktyki wprowadzające w błąd lub nieuczciwe w rozumieniu dyrektywy 2005/29. Ponadto Komisja odrzuca przedstawiony przez władze belgijskie argument dotyczący zastosowania art. 28 TFUE.</TXT></NP><NP><NO.P>36.</NO.P><TXT>W swojej duplice Królestwo Belgii wskazuje, że jeżeliby przyjąć rozumowanie Komisji, to w odniesieniu do obniżek cen konieczne byłoby dokonywanie indywidualnej oceny każdego konkretnego przypadku, co prowadziłoby do stosowania przez sądy krajowe wielu bardzo różnych kryteriów mających na celu ustalenie tego, czy dana reklama stanowi nieuczciwą praktykę, co byłoby przecież sprzeczne z celem, do którego realizacji zmierza dyrektywa 98/6 w zakresie porównywania cen.</TXT></NP><NP><NO.P>37.</NO.P><TXT>Co się tyczy trzeciego zarzutu, Królestwo Belgii twierdzi, że zarówno art. 5 ust. 1 rozporządzenia królewskiego z dnia <DATE ISO="20060924">24 września 2006 r.</DATE>, jak i art. 7 ustawy z dnia <DATE ISO="20050704">4 lipca 2005 r.</DATE>, są objęte zakresem stosowania dyrektywy 85/577 i stanowią surowsze środki krajowe, na które zezwala rzeczona dyrektywa. Co za tym idzie, za bezzasadne należy uznać zarzuty Komisji dotyczące nieuwzględnienia wyczerpującego charakteru harmonizacji przewidzianej przez dyrektywę 2005/29. Ponadto dyrektywa ta uzupełnia obowiązujące już w dziedzinie ochrony konsumentów przepisy prawa Unii, nie zmieniając ani też nie ograniczając zakresu dyrektywy 85/577, której zakres stosowania jest uzupełniający w stosunku do tego zakresu dyrektywy 2005/29. Wreszcie, środki krajowe mają odnosić się do środków transpozycji dyrektywy 2011/83/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20111025">25 października 2011 r.</DATE> w sprawie praw konsumentów, zmieniającej dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="304" PAGE.FIRST="64" DATE.PUB="2011">Dz.U. L 304, s. 64</REF.DOC.OJ>), które Królestwo Belgii jest zobowiązane przyjąć przed <DATE ISO="20131213">13 grudnia 2013 r.</DATE></TXT></NP><?PAGE NO="9"?><NP><NO.P>38.</NO.P><TXT>Podsumowując, Królestwo Belgii zwraca się do Trybunału Sprawiedliwości, by uznał pierwszy zarzut skargi za niedopuszczalny, zaś pozostałe zarzuty oddalił jako bezzasadne i obciążył Komisję kosztami postępowania.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">V –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Ocena</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>A –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Pierwszy zarzut skargi</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>W przedmiocie dopuszczalności zarzutu</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>39.</NO.P><TXT>Jak zostało to podkreślone powyżej, Komisja stoi na stanowisku, że wyłączenie wprost wolnych zawodów, dentystów i fizykoterapeutów z zakresu zastosowania ustawy z dnia <DATE ISO="20100406">6 kwietnia 2010 r.</DATE>, dokonującej transpozycji dyrektywy 2005/29 do prawa belgijskiego, jest sprzeczne z art. 3 rzeczonej dyrektywy w związku z jej art. 2 lit. b).</TXT></NP><NP><NO.P>40.</NO.P><TXT>Królestwo Belgii odrzuca ten zarzut, podnosząc, że jest on niedopuszczalny ze względu na to, że Komisja nie uwzględniła ustawy z dnia <DATE ISO="20020802">2 sierpnia 2002 r.</DATE> w sprawie reklamy wprowadzającej w błąd i reklamy porównawczej, nieuczciwych warunków umownych oraz umów zawieranych poza lokalem przedsiębiorstwa w zakresie znajdującym zastosowanie do wolnych zawodów, a ponadto ze względu na to, że Komisja nie wskazała dokładnie powodów, dla których ustawa ta ma skutkować uchybieniem zobowiązaniom państwa członkowskiego ciążącym na nim na mocy dyrektywy 2005/29.</TXT></NP><NP><NO.P>41.</NO.P><TXT>W przedmiocie zarzutu niedopuszczalności Komisja podkreśla, że Królestwo Belgii po raz pierwszy wspomniało o ustawie z dnia <DATE ISO="20020802">2 sierpnia 2002 r.</DATE> dopiero w swojej odpowiedzi na skargę. Niemniej jednak nawet uznając, że ustawa ta zakazuje reklamy wprowadzającej w błąd w przypadku wykonywania wolnych zawodów, instytucja ta wskazuje jednak, że jej celem jest transpozycja dyrektywy 84/450, nie zaś – dyrektywy 2005/29. Te dwie dyrektywy zmierzają do osiągnięcia odmiennych celów, a przedmiotem niniejszego postępowania jest nieprawidłowa transpozycja drugiej z tych dyrektyw. Temu stanowisku sprzeciwia się Królestwo Belgii, twierdząc, że art. 4 ustawy z dnia <DATE ISO="20020802">2 sierpnia 2002 r.</DATE> reguluje kwestię reklamy wprowadzającej w błąd w odniesieniu do wolnych zawodów i tym samym odpowiada art. 2 lit. d) dyrektywy 2005/29 r., co oznacza, że za jego pomocą dokonana została częściowa transpozycja tej dyrektywy.</TXT></NP><NP><NO.P>42.</NO.P><TXT>W mojej ocenie pierwszego zarzutu nie można uznać za niedopuszczalny.</TXT></NP><NP><NO.P>43.</NO.P><TXT>Zgodnie z treścią pkt 1 wezwania do usunięcia uchybień, skierowanego do Królestwa Belgii w dniu <DATE ISO="20090202">2 lutego 2009 r.</DATE>, Komisja jednoznacznie wykazała, że ustawa z dnia <DATE ISO="20070605">5 czerwca 2007 r.</DATE>, poprzez którą dokonano transpozycji dyrektywy 2005/29, wyłącza ze swojego zakresu stosowania wolne zawody. Instytucja ta wskazała, że rzeczone wyłączenie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>potwierdza fakt obowiązywania szczególnej ustawy regulującą kwestię reklamy wprowadzającej w błąd w odniesieniu do wolnych zawodów, czyli ustawy z dnia <DATE ISO="20020802">2 sierpnia 2002 r.</DATE> […], do której nie wprowadzono żadnej zmiany mającej na celu dokonania transpozycji dyrektywy [2005/29]<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/>. W dalszej kolejności Komisja podkreśliła, do której to kwestii Królestwo Belgii się nie ustosunkowało, że władze belgijskie we wcześniejszych pismach <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>przyznały, iż doszło do takiej sytuacji<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/>, co jednoznacznie wskazuje na to, że noszą się one z zamiarem zmiany tych regulacji. Ustawa z dnia <DATE ISO="20100406">6 kwietnia 2010 r.</DATE> została bowiem przyjęta właśnie w celu uczynienia zadość wymogom Komisji, nawet jeżeli utrzymuje ona w mocy wyłączenie wolnych zawodów.</TXT></NP><?PAGE NO="10"?><NP><NO.P>44.</NO.P><TXT>W świetle powyższego uważam, że Komisja nie była zobowiązana do odniesienia się w szerszym zakresie do ewentualności polegającej na tym, iż ustawa z dnia <DATE ISO="20020802">2 sierpnia 2002 r.</DATE> miałaby skutkować spełnieniem obowiązków ciążących na państwie członkowskim na mocy dyrektywy 2005/29 w zakresie dotyczącym braku wyłączenia wolnych zawodów, skoro władze belgijskie już od początku przyznały zasadność stanowiska Komisji w zakresie dotyczącym tego, że ustawa z dnia <DATE ISO="20020802">2 sierpnia 2002 r.</DATE> potwierdza obowiązywanie wyłączenia ustanowionego przez ustawę z dnia <DATE ISO="20070605">5 czerwca 2007 r.</DATE></TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Co do istoty</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>45.</NO.P><TXT>Królestwo Belgii przyznaje, że określone zawody zostały wyłączone z zakresu stosowania ustawy transponującej dyrektywę 2005/29. Niemniej jednak to państwo członkowskie twierdzi, że uchybieniu zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy dyrektywy zaradzono w efekcie stwierdzenia niekonstytucyjności ustanawiających to wyłączenie przepisów ustawy z dnia <DATE ISO="20100406">6 kwietnia 2010 r.</DATE></TXT></NP><NP><NO.P>46.</NO.P><TXT>Należy podkreślić, że termin udzielony władzom belgijskim w uzasadnionej opinii z dnia <DATE ISO="20110315">15 marca 2011 r.</DATE> na przyjęcie środków niezbędnych w celu spełnienia zobowiązań wynikających z dyrektywy 2005/29 upływał w dniu <DATE ISO="20110515">15 maja 2011 r.</DATE></TXT></NP><NP><NO.P>47.</NO.P><TXT>W sytuacji gdy art. 2 ust. 1 i 2 oraz art. 3 akapit 2 ustawy z dnia <DATE ISO="20100406">6 kwietnia 2010 r.</DATE> zostały uznane za sprzeczne z konstytucją w drodze orzeczenia trybunału konstytucyjnego z dnia <DATE ISO="20100406">6 kwietnia 2010 r.</DATE>, należałoby podzielić stanowisko władz belgijskich, że w dacie upływu terminu udzielonego przez Komisję w uzasadnionej opinii (<DATE ISO="20110515">15 maja 2011 r.</DATE>) zarzucane Królestwu Belgii uchybienie zostało już naprawione.</TXT></NP><NP><NO.P>48.</NO.P><TXT>Niemniej jednak należy wskazać, że w prawie belgijskim skutki uznania przepisów za niezgodne z konstytucją nie stoją na przeszkodzie późniejszemu stosowaniu takich niekonstytucyjnych norm prawnych. Jak bowiem przyznały same władze belgijskie, by normy uznane za sprzeczne z konstytucją zostały ostatecznie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>usunięte<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/> z porządku prawnego ze skutkiem retroaktywnym, stwierdzenie niekonstytucyjności przepisów winno zostać uzupełnione uwzględnieniem wniesionej skargi o stwierdzenie nieważności tych przepisów.</TXT></NP><NP><NO.P>49.</NO.P><TXT>Zgodnie z twierdzeniami Królestwa Belgii zawartymi w pkt 17 przedłożonej w toku niniejszego postępowania odpowiedzi na skargę po stwierdzeniu niekonstytucyjności, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>norma prawna uznana za sprzeczną z konstytucją nadal stanowi część porządku prawnego, lecz sądy belgijskie nie mogą jej stosować<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/>. Niemniej jednak powyższe stwierdzenie nie zawsze jest zgodne z rzeczywistością, gdyż, jak przyznają same władze belgijskie, nie ulega wątpliwości, że przepisy uznane za sprzeczne z konstytucją w drodze wyroku z dnia <DATE ISO="20110406">6 kwietnia 2011 r.</DATE> stały się ponownie przedmiotem orzeczenia w sprawie ich niezgodności z konstytucją w dniu <DATE ISO="20111216">16 grudnia 2011 r.</DATE> Ponadto zgodnie z tym, co wskazało Królestwo Belgii, przed trybunałem konstytucyjnym nadal toczy się postępowanie w przedmiocie skargi o stwierdzenie nieważności przepisów uznanych za niezgodne z konstytucją w 2011 r. Dowodzi to tego, że w prawie belgijskim nie można całkowicie wyłączyć sytuacji, iż normy uznane za niekonstytucyjne będą stosowane dopóty, dopóki nie zostanie uwzględniona skarga o stwierdzenie nieważności.</TXT></NP><NP><NO.P>50.</NO.P><TXT>Praktyka sądów belgijskich w tym względzie może rzeczywiście skutkować, jak podnosi Królestwo Belgii, tym, że de facto formalne stwierdzenie niekonstytucyjności pozwala samo w sobie na zaniechanie jakiegokolwiek dalszego stosowania tej niekonstytucyjnej normy prawnej. Niemniej jednak materiał zebrany w toku niniejszego postępowania dowodzi, że taka sytuacja nie zawsze ma miejsce. W świetle powyższego można zasadnie przypuszczać, iż stan prawny przepisów uznanych za niekonstytucyjne jest wątpliwy w sposób niezgodny z pewnością prawa, co jest nie do przyjęcia w przypadku przeprowadzania oceny tego, czy prawo krajowe zostało prawidłowo spełnia wymogi terminowej transpozycji dyrektywy.</TXT></NP><?PAGE NO="11"?><NP><NO.P>51.</NO.P><TXT>Podobnie podzielam zdanie Komisji co do znaczenia dla niniejszej sprawy stanowiska, jakie Trybunał Sprawiedliwości zajął w wyroku z dnia <DATE ISO="20010510">10 maja 2001 r.</DATE> w sprawie Komisja przeciwko Niderlandom<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Sprawa <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-144/99" PAGE.ECR="I-3541" YEAR="2001">C-144/99, Rec. s. I-3541</REF.DOC.ECR>, pkt 21.</P></NOTE>, w takim zakresie, w jakim Trybunał stwierdził w nim, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>orzecznictwo krajowe dokonujące wykładni przepisów prawa krajowego w sposób zgodny z wymogami [danej] dyrektywy, nawet jeśli jest ono utrwalone, nie może charakteryzować się jasnością i dokładnością wymaganą do spełnienia wymogu bezpieczeństwa pewnego<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/> <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>w szczególności w dziedzinie ochrony konsumentów<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/>. W mojej opinii odniesienie do <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>orzecznictwa krajowego<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/> można w pełni zasadnie rozszerzyć na krajowy reżim prawny określający skutki uznania danej normy za sprzeczną z konstytucją, w sytuacji gdy, jak przyznały to władze belgijskie, nie wyłącza on całkowicie możliwości zastosowania przepisu uznanego za niekonstytucyjny, choćby nawet była ona mało prawdopodobna. Taka niepewność może zostać w akceptowalny sposób wyeliminowana tylko wskutek ostatecznego i całkowitego usunięcia normy niezgodnej z prawem Unii, co nie jest w wystarczającym stopniu zapewnione przez reżim orzekania niekonstytucyjności obowiązujący w prawie krajowym.</TXT></NP><NP><NO.P>52.</NO.P><TXT>Mając na względzie powyższe rozważania, uważam, że należy uwzględnić pierwszy zarzut Komisji.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>B –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Drugi zarzut skargi</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>53.</NO.P><TXT>Komisja wskazuje, że ustawodawstwo belgijskie przyznaje konsumentowi wyższy poziom ochrony w dziedzinie podawania do wiadomości obniżek cen niż ten przewidziany w dyrektywie 2005/29. W tym względzie instytucja ta uważa, że skoro celem tej dyrektywy jest doprowadzenie do pełnej harmonizacji regulacji nieuczciwych praktyk handlowych, państwa członkowskie nie mają możliwości przyjmowania bardziej restrykcyjnych środków krajowych, nawet w celu zapewnienia wyższego poziomu ochrony konsumentów.</TXT></NP><NP><NO.P>54.</NO.P><TXT>Królestwo Belgii nie zaprzecza temu, że jego ustawodawstwo zapewnia konsumentom wyższy poziom ochrony niż ten, który przewiduje dyrektywa 2005/29, lecz twierdzi, że może utrzymać takie regulacje na mocy dyrektywy 98/6, która obowiązywała w dacie upływu terminu udzielonego przez Komisję w uzasadnionej opinii.</TXT></NP><NP><NO.P>55.</NO.P><TXT>Trybunał Sprawiedliwości stwierdził już, że podawanie do wiadomości obniżek cen stanowi praktykę handlową w rozumieniu art. 2 lit. d) dyrektywy 2005/29<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Zostało to wyraźnie potwierdzone w postanowieniu z dnia <DATE ISO="20111215">15 grudnia 2011 r.</DATE> w sprawie C‑126/11 INNO, pkt 30, w którym powołano się też na orzecznictwo wynikające z wyroków z dnia <DATE ISO="20100114">14 stycznia 2010 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-304/08" PAGE.ECR="I-217" YEAR="2010">C-304/08 Plus Warenhandelsgesellschaft, Zb.Orz. s. I-217</REF.DOC.ECR>, oraz z dnia <DATE ISO="20101109">9 listopada 2010 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-540/08" PAGE.ECR="I-10909" YEAR="2010">C-540/08 Mediaprint Zeitungs- und Zeitschriftenverlag, Zb.Orz. s. I-10909</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, gdyż ta dyrektywa <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0030" REF.END="QE0030"/>definiuje w sposób szczególnie szeroki<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Wyżej wymieniony wyrok w sprawie Plus Warenhandelsgesellschaft, pkt 36.</P></NOTE> to pojęcie jako <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0031" REF.END="QE0031"/>każde działanie przedsiębiorcy, jego zaniechanie, sposób postępowania, oświadczenie lub komunikat handlowy, w tym reklamę i marketing, bezpośrednio związane z promocją, sprzedażą lub dostawą produktu do konsumentów<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>56.</NO.P><TXT>Nie ulega więc wątpliwości, że art. 43 ust. 2 ustawy z dnia <DATE ISO="19910714">14 lipca 1991 r.</DATE> oraz art. 20, 21 i 29 ustawy z dnia <DATE ISO="20100406">6 kwietnia 2010 r.</DATE> odnoszą się do działalności objętej zakresem dyrektywy 2005/29.</TXT></NP><NP><NO.P>57.</NO.P><TXT>Władze belgijskie podzielają stanowisko Komisji, że dyrektywa 2005/29 bezsprzecznie, posługując się słowami Trybunału Sprawiedliwości, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0032" REF.END="QE0032"/>dokonuje na szczeblu wspólnotowym pełnej harmonizacji regulacji dotyczących nieuczciwych praktyk handlowych przedsiębiorstw w stosunku do konsumentów<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Wyżej wymieniony wyrok w sprawie Plus Warenhandelsgesellschaft, pkt 41.</P></NOTE>. Niemniej jednak rzeczone władze wskazują, że mimo tego dyrektywa ta <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0033" REF.END="QE0033"/>nie zawiera<?PAGE NO="12"?> dostosowanych i zharmonizowanych reguł, które pozwalałyby na zapewnienie, że ogłoszenia o obniżonych cenach będą odzwierciedlały rzeczywistość gospodarczą<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="201D" ID="QE0033"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Punkt 36 odpowiedzi na skargę.</P></NOTE>. Ten brak został uzupełniony przez ustawodawcę belgijskiego w oparciu o dyrektywę 98/6 w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie [w zakresie podawania] cen produktów oferowanych konsumentom.</TXT></NP><NP><NO.P>58.</NO.P><TXT>W mojej ocenie stanowisko władz belgijskich jest oparte na błędnym założeniu. Mimo swojego tytułu dyrektywa 98/6 nie ma na celu ochrony konsumentów w odniesieniu do ogólnego podawania cen, lecz w sposób bardzo szczególny zmierza do zapewnienia ochrony w kontekście trudności, jakie wynikają z podawania cen produktów poprzez odniesienie do różnorodnych jednostek miary.</TXT></NP><NP><NO.P>59.</NO.P><TXT>Jak zostało to wyjaśnione w treści motywu 5 dyrektywy 98/6, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0034" REF.END="QE0034"/>[p]owiązanie między podawaniem ceny jednostkowej produktów i ich paczkowaniem w ustalonych ilościach lub objętościach odpowiadających wartościom asortymentów przyjętym na poziomie Wspólnoty okazało się zbyt skomplikowane, aby mogło być stosowane; jest zatem konieczne porzucenie tego powiązania na rzecz nowego uproszczonego mechanizmu, a także w interesie konsumenta, bez uszczerbku dla przepisów regulujących normalizację opakowań<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="201D" ID="QE0034"/>. Zgodnie z tym co stwierdza motyw 6, ten nowy mechanizm jest oparty o <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0035" REF.END="QE0035"/>[o]bowiązek podawania ceny sprzedaży oraz ceny jednostkowej<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="201D" ID="QE0035"/> i tym samym <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0036" REF.END="QE0036"/>przyczynia się znacząco do lepszego przekazywania informacji konsumentom, jako że najłatwiejszym i zarazem najlepszym sposobem jest umożliwienie konsumentom dokonania oceny i porównania cen produktów w sposób optymalny i tym samym dokonania świadomego wyboru na podstawie prostych porównań<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="201D" ID="QE0036"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>60.</NO.P><TXT>Wobec powyższego prawodawca, przyjmując dyrektywę 98/6, miał zamiar <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0037" REF.END="QE0037"/>zapewnić jednolitą i przejrzystą informację<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="201D" ID="QE0037"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Motyw 12 dyrektywy 98/6.</P></NOTE> w odniesieniu do ujmowania ilościowego produktów w odniesieniu do jednolitego systemu miar jako podstawy wyznaczenia ich ceny.</TXT></NP><NP><NO.P>61.</NO.P><TXT>Podobnie art. 1 dyrektywy 98/6 stanowi, że jej przedmiotem jest <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0038" REF.END="QE0038"/>ustalenie podawania ceny sprzedaży oraz ceny za jednostki miary produktów oferowanych konsumentom przez podmioty gospodarcze w celu lepszego przekazywania informacji konsumentom oraz ułatwienia porównywania cen<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="201D" ID="QE0038"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Artykuł 2 dyrektywy definiuje pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0039" REF.END="QE0039"/>ceny sprzedaży<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="201D" ID="QE0039"/> jako <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0040" REF.END="QE0040"/>cenę końcową za jednostkę produktu, lub daną ilość produktu<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="201D" ID="QE0040"/> oraz <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0041" REF.END="QE0041"/>cenę jednostkową<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="201D" ID="QE0041"/> jako cenę końcową […], za jeden kilogram, jeden litr, jeden metr, jeden metr kwadratowy lub jeden metr sześcienny produktu lub inną pojedynczą jednostkę ilości, która jest szeroko i zwyczajowo stosowana w danym państwie członkowskim prowadzącym obrót danymi produktami. Wreszcie, zgodnie z tym przepisem, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0042" REF.END="QE0042"/>produkty sprzedawane luzem<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="201D" ID="QE0042"/> oznaczają produkty, które nie są paczkowane, a ilość ich jest odmierzana w obecności konsumenta”.</P></NOTE>. Wszystkie materialne przepisy tej dyrektywy odnoszą się do kwestii dotyczących powyżej wskazanych rodzajów ustalania cen<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Podawanie obu cen (ceny sprzedaży i ceny jednostkowej) dla wszystkich produktów oferowanych przez przedsiębiorców na rzecz konsumentów (art. 3); wymóg, by obie te ceny były jednoznaczne, łatwo dostrzegalne i czytelne, a także by cena jednostkowa odnosiła się do ilości zadeklarowanej zgodnie z przepisami krajowymi i wspólnotowymi (art. 4); możliwość wyłączenia (art. 5).</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>62.</NO.P><TXT>Co za tym idzie, z treści dyrektywy 98/6 nie można odczytać niczego zbliżonego do <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0043" REF.END="QE0043"/>dostosowanych i zharmonizowanych reguł, które pozwalałyby na zapewnienie, że ogłoszenia o obniżonych cenach będą odzwierciedlały rzeczywistość gospodarczą<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="201D" ID="QE0043"/> – przytaczając ponownie twierdzenia władz belgijskich. Podobnie trudno byłoby zatem uznać, że art. 10 rzeczonej dyrektywy stanowi podstawę przyjmowania przez państwa członkowskie regulacji zapewniających to, iż obniżki cen mają odzwierciedlać rzeczywistość gospodarczą.</TXT></NP><NP><NO.P>63.</NO.P><TXT>Artykuł 10 dyrektywy 98/6 stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0044" REF.END="QE0044"/>nie stanowi [ona] przeszkody dla państw członkowskich w przyjmowaniu lub utrzymywaniu w mocy przepisów, które są korzystniejsze pod względem przekazywania informacji konsumentom i porównywania cen, bez uszczerbku dla ich zobowiązań wynikających z traktatu<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="201D" ID="QE0044"/>. Niemniej jednak logiczne jest, że te korzystniejsze przepisy mogą odnosić się<?PAGE NO="13"?> do tylko materii, która jest przedmiotem dyrektywy 98/6, to jest skierowanych do konsumentów informacji dotyczących jednostek miary używanych jako punkt odniesienia przy ustalaniu cen produktów, celem ułatwienia porównywania cen nie w stosunku do cen wcześniejszych, lecz w stosunku do innych jednostek miary.</TXT></NP><NP><NO.P>64.</NO.P><TXT>Podsumowując: informacji, jakie należy przekazać konsumentom w sprawie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0045" REF.END="QE0045"/>obniżek cen<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="201D" ID="QE0045"/>, nie można uznać za informacje objęte zakresem dyrektywy 98/6 i, co za tym idzie, nie można w tym względzie powołać się na uprawnienie państw członkowskich mające wynikać z art. 10 tej dyrektywy.</TXT></NP><NP><NO.P>65.</NO.P><TXT>Niezależnie od powyższych rozważań nie ulega wątpliwości, że art. 3 dyrektywy 2005/29 przewiduje szereg przypadków, w których przepisy innych norm, czy to wspólnotowych, czy też przyjętych przez państwa członkowskie, mogą mieć pierwszeństwo przed przepisami tej dyrektywy.</TXT></NP><NP><NO.P>66.</NO.P><TXT>W szczególności art. 3 ust. 2 dyrektywy 2005/29 stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0046" REF.END="QE0046"/>pozostaje bez uszczerbku dla przepisów prawa zobowiązań umownych, w szczególności dla postanowień dotyczących ważności, zawierania lub skutków umowy<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="201D" ID="QE0046"/>. W mojej opinii nie ma wątpliwości co do tego, że rozpatrywana w niniejszym przypadku norma prawa krajowego pozostaje bez wpływu na przepisy prawne dotyczące umów i dotyczy jedynie ustalenia warunków, na jakich można oferować drugiej stronie zawarcie umowy, to jest dokonanie czynności prawnej poddanej normom określającym podstawowe zasady funkcjonowania zobowiązań umownych.</TXT></NP><NP><NO.P>67.</NO.P><TXT>Natomiast art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29 stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0047" REF.END="QE0047"/>[w] przypadku kolizji pomiędzy przepisami niniejszej dyrektywy a innymi przepisami prawnymi Wspólnoty regulującymi szczególne aspekty nieuczciwych praktyk handlowych te ostatnie mają pierwszeństwo i stosuje się je do tych szczególnych aspektów<QUOT.END REF.START="QS0047" CODE="201D" ID="QE0047"/>. Niemniej jednak powyższe zastrzeżenie nie uzasadnia zmiany uprzednio sformułowanego wniosku, gdyż ze względu na jej cel przytoczona przez władze belgijskie dyrektywa 98/6 nie może być uznana za normy <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0048" REF.END="QE0048"/>regulujące szczególne aspekty nieuczciwych praktyk handlowych<QUOT.END REF.START="QS0048" CODE="201D" ID="QE0048"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>68.</NO.P><TXT>Wreszcie w art. 3 ust. 5 wskazano, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0049" REF.END="QE0049"/>[p]rzez okres sześciu lat od <DATE ISO="20070612">12.6.2007</DATE> r. państwa członkowskie mogą w dziedzinie zbliżonej niniejszą dyrektywą nadal stosować przepisy krajowe o charakterze bardziej restrykcyjnym lub nakazowym niż niniejsza dyrektywa, służące wykonaniu dyrektyw oraz zawierające klauzule minimalnej harmonizacji<QUOT.END REF.START="QS0049" CODE="201D" ID="QE0049"/>. Niemniej jednak powyższe uprawnienie podlega dwóm warunkom: po pierwsze, takie środki krajowe <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0050" REF.END="QE0050"/>muszą być niezbędne dla zapewnienia odpowiedniej ochrony konsumentów przed nieuczciwymi praktykami handlowymi i […] proporcjonalne do tego celu<QUOT.END REF.START="QS0050" CODE="201D" ID="QE0050"/>; po drugie, zgodnie z treścią art. 3 ust. 6 państwa członkowskie muszą <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0051" REF.END="QE0051"/>niezwłocznie powiadomi[ć] Komisję o przepisach krajowych zastosowanych na podstawie ust. 5<QUOT.END REF.START="QS0051" CODE="201D" ID="QE0051"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>69.</NO.P><TXT>Artykuł 3 ust. 5 dyrektywy 2005/29 nie wskazuje szczegółowo tego, jakie dyrektywy <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0052" REF.END="QE0052"/>zawierające klauzule minimalnej harmonizacji<QUOT.END REF.START="QS0052" CODE="201D" ID="QE0052"/> mogą być nadal stosowane na mocy bardziej restrykcyjnych przepisów prawa krajowego w okresie sześciu lat. Dla celów dokonania wykładni użyteczne może być przytoczenie treści pkt 45 uzasadnienia wniosku przedstawionego przez Komisję<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>COM(2003) 356 wersja ostateczna 2003/0134 (COD).</P></NOTE>, w którym instytucja ta stwierdza, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0053" REF.END="QE0053"/>[j]eżeli dana dyrektywa sektorowa reguluje jedynie pewne aspekty praktyk handlowych, przykładowo wymogi dotyczące zakresu informacji, dyrektywa ramowa znajdzie zastosowanie do pozostałych elementów, na przykład jeżeli informacje wymagane przez prawodawstwo sektorowe będą przedstawione w sposób wprowadzający w błąd. Co za tym idzie, dyrektywa uzupełnia zatem istniejące i przyszłe prawodawstwo, takie jak rozporządzenie w sprawie promocji sprzedaży czy też dyrektywę w sprawie kredytu konsumenckiego lub dyrektywę w sprawie handlu elektronicznego<QUOT.END REF.START="QS0053" CODE="201D" ID="QE0053"/>.</TXT></NP><?PAGE NO="14"?><NP><NO.P>70.</NO.P><TXT>Dyrektywa 98/6 zawiera <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0054" REF.END="QE0054"/>wymogi dotyczące zakresu informacji<QUOT.END REF.START="QS0054" CODE="201D" ID="QE0054"/> w sprawie cen, lecz, jak zostało to już podkreślone powyżej, nie dotyczy cen obniżonych, które są przedmiotem regulacji przez normy prawa krajowego będących przedmiotem niniejszego postępowania. Wobec powyższego rzeczony akt prawny nie może być objęty zakresem stosowania art. 3 ust. 5 dyrektywy 2005/29 i pozostawać w mocy po upływie terminu udzielonego na jego transpozycję do krajowego porządku prawnego.</TXT></NP><NP><NO.P>71.</NO.P><TXT>Z powyższych względów nie może być innej konsekwencji niż zastosowanie zakazu ustanowionego w art. 4 dyrektywy 2005/29. Powyższy przepis <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0055" REF.END="QE0055"/>w sposób wyraźny zakazuje państwom członkowskim utrzymywania w mocy lub przyjmowania bardziej restrykcyjnych przepisów krajowych, nawet jeśli przepisy takie miałyby na celu zapewnienie wyższego poziomu ochrony konsumentów<QUOT.END REF.START="QS0055" CODE="201D" ID="QE0055"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Wyżej wymieniony wyrok w sprawie Plus Warenhandelsgesellschaft, pkt 50.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>72.</NO.P><TXT>W konsekwencji, jak to podnosi Komisja, skoro załącznik I do dyrektywy 2005/29 nie odnosi się do podawania do wiadomości obniżek cen, które naruszają wymogi takie jak te ustanowione w ustawodawstwie belgijskim, to rzeczone praktyki handlowe mogą zostać uznane za nieuczciwe tylko w poszczególnych przypadkach, jeżeli spełniają kryteria wynikające z art. 5–9 przedmiotowej dyrektywy.</TXT></NP><NP><NO.P>73.</NO.P><TXT>Wymogi ustanowione przez ustawodawstwo belgijskie w stosunku do podawania wiadomości obniżek cen mogą prowadzić do takiego skutku, że na mocy prawa krajowego zabronione będą reklamy, które nie stanowią nieuczciwych lub wprowadzających w błąd praktyk handlowych w rozumieniu art. 6 ust. 1 dyrektywy 2005/29, zgodnie z którym: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0056" REF.END="QE0056"/>[p]raktykę handlową uznaje się za wprowadzającą w błąd, jeżeli zawiera ona fałszywe informacje i w związku z tym jest niezgodna z prawdą lub w jakikolwiek sposób, w tym poprzez wszystkie okoliczności jej prezentacji, wprowadza lub może wprowadzić w błąd przeciętnego konsumenta, nawet jeżeli informacje te w odniesieniu do jednego lub większej liczby wymienionych niżej elementów są zgodne z rzeczywistością, i która w każdym przypadku powoduje lub może spowodować podjęcie przez konsumenta decyzji dotyczącej transakcji, której inaczej by nie podjął: […] d) cena, sposób obliczania ceny lub istnienie szczególnej korzyści cenowej<QUOT.END REF.START="QS0056" CODE="201D" ID="QE0056"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>74.</NO.P><TXT>Ostatecznie podawanie do wiadomości obniżek cen, niezależnie od ich zgodności z ustawodawstwem belgijskim, może zostać uznane za sprzeczne z prawem Unii tylko wtedy, gdy w konkretnym przypadku taka praktyka spełnia kryteria nieuczciwej praktyki handlowej ustanowione w art. 5–9 dyrektywy 2005/29.</TXT></NP><NP><NO.P>75.</NO.P><TXT>Odnosząc się do twierdzeń władz belgijskich, zgodnie z którymi ostatecznie bardziej rygorystyczne normy wynikające z prawa krajowego są uzasadnione prawem do informacji, należy wskazać, że jak zostało to podkreślone w motywie 15 dyrektywy 2005/29, tylko informacja, której <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0057" REF.END="QE0057"/>wymogi […] dotyczące komunikatów handlowych, reklamy i marketingu<QUOT.END REF.START="QS0057" CODE="201D" ID="QE0057"/> zostały ustanowione w prawie Unii, będzie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0058" REF.END="QE0058"/>uznawana za istotną w ramach niniejszej dyrektywy. Państwa członkowskie będą miały prawo utrzymania bądź poszerzenia wymogów informacyjnych dotyczących prawa zobowiązań umownych i wywołujących skutki w zakresie tego prawa, w przypadku gdy zezwalają na to klauzule minimalne w istniejących aktach prawa wspólnotowego. […] Ze względu na pełną harmonizację, którą wprowadza niniejsza dyrektywa, jedynie informacja wymagana prawem wspólnotowym jest uznawana za istotną do celów jej art. 7 ust. 5. W przypadku wprowadzenia przez państwa członkowskie wymogów informacyjnych wykraczających poza wymogi uregulowane w prawie wspólnotowym, na podstawie klauzul minimalnych pominięcie tej dodatkowej informacji nie będzie stanowiło zaniechania wprowadzającego błąd w rozumieniu niniejszej dyrektywy<QUOT.END REF.START="QS0058" CODE="201D" ID="QE0058"/>. W dalszej części motyw 15 bezsprzecznie wskazuje, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0059" REF.END="QE0059"/>państwa członkowskie będą mogły, o ile pozwolą im na to klauzule minimalne zawarte w prawie wspólnotowym, utrzymać lub ustanowić w zgodzie z tym prawem bardziej rygorystyczne<?PAGE NO="15"?> przepisy w celu zapewnienia wyższego poziomu ochrony indywidualnych praw konsumentów wynikających z umów<QUOT.END REF.START="QS0059" CODE="201D" ID="QE0059"/>. Niemniej jednak w okolicznościach niniejszej sprawy, jak to zostało wykazane powyżej, dyrektywa 98/6 nie dostarcza w mojej ocenie podstaw do przyjęcia bardziej rygorystycznych przepisów – takich jak te, które są przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu.</TXT></NP><NP><NO.P>76.</NO.P><TXT>Dyrektywa 2005/29 nie zezwala jednak na ustanowienie ogólnego zakazu podawania do wiadomości obniżek cen, które nie są zgodne z regulacjami prawa krajowego takimi, jak przepisy analizowane w niniejszym postępowaniu. Zakaz tego rodzaju byłby dopuszczalny jedynie wtedy, gdyby tego rodzaju praktyka była objęta zakresem załącznika I do dyrektywy 2005/29, co nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Wobec powyższego ustanawiane mogą być jedynie zakazy będące wynikiem przeprowadzenia analizy konkretnych przypadków, w zakresie wynikającym z zastosowania kryteriów ustanowionych w art. 5–9 rzeczonej dyrektywy.</TXT></NP><NP><NO.P>77.</NO.P><TXT>W konsekwencji uważam, że Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 4 dyrektywy 2005/29, w zakresie, w jakim art. 43 ust. 2 ww. w pkt 16 ustawy z dnia <DATE ISO="19910714">14 lipca 1991 r.</DATE> oraz art. 20, 21 i 29 ustawy z dnia <DATE ISO="20100406">6 kwietnia 2010 r.</DATE> zapewniają poziom ochrony konsumenta bardziej rygorystyczny niż ten przewidziany we wskazanej powyżej dyrektywie.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>C –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Trzeci zarzut skargi</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>78.</NO.P><TXT>Trzecie uchybienie podnoszone przez Komisję dotyczy zakazu sprzedaży poza lokalem przedsiębiorstwa w miejscu zamieszkania konsumenta ustanowionego w art. 4 ust. 1 akapit trzeci ustawy z dnia <DATE ISO="19930625">25 czerwca 1993 r.</DATE>, wprowadzonego przez art. 7 ustawy z dnia <DATE ISO="20050704">4 lipca 2005 r.</DATE>, oraz zakazu sprzedaży określonych produktów poza lokalem przedsiębiorstwa na mocy art. 5 ust. 1 rozporządzenia królewskiego z dnia <DATE ISO="20060924">24 września 2006 r.</DATE> Tak jak w przypadku drugiego z podnoszonych uchybień, co zostało przeanalizowane powyżej, Komisja wskazuje, że dyrektywa 2005/29 nie przewiduje takich zakazów i, co za tym idzie, stoi ona na przeszkodzie takim regulacjom krajowym ze względu na to, że ma ona zapewniać pełną harmonizację.</TXT></NP><NP><NO.P>79.</NO.P><TXT>Bez wątpienia sprzedaż poza lokalem przedsiębiorstwa stanowi praktykę handlową w rozumieniu art. 2 lit. d) dyrektywy 2005/29. W mojej opinii nie ulega także wątpliwości, że bardziej restrykcyjne regulacje prawa krajowego mogą niewątpliwie być uzasadnione na gruncie dyrektywy 85/577 w sprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do umów zawartych poza lokalem przedsiębiorstwa, jako że jej art. 8 stanowi, że dyrektywa <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0060" REF.END="QE0060"/>nie stanowi przeszkody dla wprowadzenia lub utrzymania w mocy przez państwa członkowskie bardziej korzystnych przepisów ochrony konsumentów w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą<QUOT.END REF.START="QS0060" CODE="201D" ID="QE0060"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>80.</NO.P><TXT>Kwestią wymagającą rozstrzygnięcia jest zatem to, czy wyższy poziom ochrony, na który zezwala dyrektywa 85/577, jest także zgodny z dyrektywą 2005/29, gdyż wśród nieuczciwych praktyk wymienionych w załączniku I do tej drugiej dyrektywy nie figurują praktyki objęte przedmiotowymi przepisami prawa krajowego.</TXT></NP><NP><NO.P>81.</NO.P><TXT>Odpowiedzi na tę kwestię należy zasadniczo szukać w treści art. 3 ust. 5 dyrektywy 2005/29, gdyż, jak to zostało podkreślone powyżej, ten przepis stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0061" REF.END="QE0061"/>[p]rzez okres sześciu lat od <DATE ISO="20070612">12.6.2007</DATE> r. państwa członkowskie mogą w dziedzinie zbliżonej niniejszą dyrektywą nadal stosować przepisy krajowe o charakterze bardziej restryktywnym [restrykcyjnym] lub nakazowym niż niniejsza dyrektywa, służące wykonaniu dyrektyw oraz zawierające klauzule minimalnej harmonizacji. Środki te muszą być niezbędne dla zapewnienia odpowiedniej ochrony konsumentów przed nieuczciwymi praktykami handlowymi i muszą być proporcjonalne do tego celu<QUOT.END REF.START="QS0061" CODE="201D" ID="QE0061"/>. Nie można też zapominać, że zgodnie z treścią art. 3 ust. 6 państwa członkowskie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0062" REF.END="QE0062"/>niezwłocznie powiadamiają Komisję o przepisach krajowych zastosowanych na podstawie ust. 5<QUOT.END REF.START="QS0062" CODE="201D" ID="QE0062"/>.</TXT></NP><?PAGE NO="16"?><NP><NO.P>82.</NO.P><TXT>Innymi słowy, dyrektywa 2005/29 przewiduje możliwość zaistnienia stanu przejściowego, podczas którego państwa członkowskie mogą przyjąć środki bardziej restrykcyjne lub nakazowe, pod warunkiem spełnienia szeregu kryteriów. Po pierwsze, przedmiotem tych środków musi być zastosowanie określonych dyrektyw. Po drugie, muszą to być środki niezbędne do zapewnienia ochrony konsumentów wobec nieuczciwych praktyk i muszą być proporcjonalne do osiągnięcia tego celu. Po trzecie wreszcie, takie środki muszą być niezwłocznie zgłaszane Komisji.</TXT></NP><NP><NO.P>83.</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie zarówno zakaz prowadzenia określonych form sprzedaży poza lokalem przedsiębiorstwa, jak i zakaz sprzedawania niektórych produktów w takim sposób zostały wprowadzone przez regulacje krajowe przyjęte po dacie wejścia w życie dyrektywy 2005/29, lecz przed dniem <DATE ISO="20130612">12 czerwca 2013 r.</DATE>, w którym upływał okres przejściowy ustawiony przez art. 3 ust. 5 dyrektywy 2005/29.</TXT></NP><NP><NO.P>84.</NO.P><TXT>W tym względzie kwestią wymagającą natychmiastowego rozstrzygnięcia jest to, czy treść art. 3 ust. 5 dyrektywy 2005/29 odnosi się wyłącznie do bardziej restrykcyjnych przepisów prawa krajowego, które już obowiązywały w dacie wejścia w życie samej dyrektywy 2005/29, przy czym wyrażenie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0063" REF.END="QE0063"/>mogą […] nadal stosować<QUOT.END REF.START="QS0063" CODE="201D" ID="QE0063"/> wydaje się wyłączać możliwość ustanowienia nowych przepisów o takim charakterze w dacie późniejszej niż wejście w życie dyrektywy 2005/29.</TXT></NP><NP><NO.P>85.</NO.P><TXT>W mojej ocenie art. 3 ust. 5 w istocie odnosi się wyłącznie do przepisów prawa krajowego, które już obowiązywały w dacie wejścia w życie dyrektywy 2005/29. Niemniej jednak, niezależnie od powyższego wniosku, zasadniczą w tym względzie kwestią nie jest to, czy te bardziej restrykcyjne normy prawa krajowego były stosowane w czasie wejścia w życie tej dyrektywy, lecz to, czy rzeczone normy mogły być przyjęte dla celów stosowania dyrektyw zawierających klauzule minimalnej harmonizacji w rozumieniu tego art. 3 ust. 5.</TXT></NP><NP><NO.P>86.</NO.P><TXT>Należy brać pod uwagę to, że rzeczony przepis odnosi się do <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0064" REF.END="QE0064"/>przepis[ów] krajow[ych] o charakterze bardziej restryktywnym [restrykcyjnym] lub nakazowym niż niniejsza dyrektywa, służąc[ych] wykonaniu dyrektyw oraz zawierające klauzule minimalnej harmonizacji<QUOT.END REF.START="QS0064" CODE="201D" ID="QE0064"/>. W mojej ocenie jeżeli takie dyrektywy pozwalają na późniejsze przyjęcie bardziej restrykcyjnych przepisów, to takie regulacje również można by uznać za znajdujące zastosowanie na mocy art. 3 ust. 5 dyrektywy 2005/29.</TXT></NP><NP><NO.P>87.</NO.P><TXT>Ponadto należy podkreślić, że art. 8 dyrektywy 85/577 nie stanowi przeszkody dla <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0065" REF.END="QE0065"/><HT TYPE="ITALIC">wprowadzenia</HT> lub <HT TYPE="ITALIC">utrzymania</HT> w mocy przez państwa członkowskie<QUOT.END REF.START="QS0065" CODE="201D" ID="QE0065"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Podkreślenie moje.</P></NOTE> bardziej restrykcyjnych przepisów, z czego wnioskuję, że bez znaczenia pozostaje to, czy takie środki zostały przyjęte po dacie wejścia w życie dyrektywy 2005/29.</TXT></NP><NP><NO.P>88.</NO.P><TXT>W świetle powyższych twierdzeń na tym etapie należałoby zasadniczo, jak wymaga tego przywoływany art. 3 ust. 5, dokonać oceny tego, czy przedmiotowe przepisy prawa krajowego są <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0066" REF.END="QE0066"/>niezbędne dla zapewnienia odpowiedniej ochrony konsumentów przed nieuczciwymi praktykami handlowymi i […] proporcjonalne do tego celu<QUOT.END REF.START="QS0066" CODE="201D" ID="QE0066"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>89.</NO.P><TXT>Niemniej jednak uważam, iż te dwa aspekty nie wymagają ustalenia, skoro nie ulega wątpliwości, że nie został spełniony przewidziany w art. 3 ust. 6 dyrektywy 2005/29 obowiązek, zgodnie z którym, państwa członkowskie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0067" REF.END="QE0067"/>niezwłocznie powiadamiają Komisję o przepisach krajowych zastosowanych na podstawie ust. 5<QUOT.END REF.START="QS0067" CODE="201D" ID="QE0067"/>.</TXT></NP><?PAGE NO="17"?><NP><NO.P>90.</NO.P><TXT>Władze belgijskie nie powiadomiły Komisji <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0068" REF.END="QE0068"/>niezwłocznie<QUOT.END REF.START="QS0068" CODE="201D" ID="QE0068"/> o bardziej restrykcyjnych przepisach zawartych w art. 4 ust. 1 akapit trzeci ustawy z dnia <DATE ISO="19930625">25 czerwca 1993 r.</DATE> wprowadzonych przez art. 7 ustawy z dnia <DATE ISO="20050704">4 lipca 2005 r.</DATE> oraz w art. 5 ust. 1 rozporządzenia królewskiego z dnia <DATE ISO="20060924">24 września 2006 r.</DATE> W tych okolicznościach wydaje mi się oczywiste, że wyłączenie przejściowe przewidziane w art. 3 ust. 5 dyrektywy 2005/29 nie znajduje zastosowania, efektem czego należy uwzględnić uchybienie zarzucane Królestwu Belgii przez Komisję w tej kwestii.</TXT></NP><NP><NO.P>91.</NO.P><TXT>Zgodnie z treścią art. 138 ust. 1 regulaminu postępowania przed Trybunałem uwzględnienie wszystkich zarzutów skargi skutkuje obciążeniem Królestwa Belgii kosztami postępowania.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">VI –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wnioski</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>92.</NO.P><TXT>W świetle powyższych rozważań proponuję, by Trybunał orzekł w następujący sposób:</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Wyłączając z zakresu zastosowania ustawy z dnia <DATE ISO="20070605">5 czerwca 2007 r.</DATE> zmieniającej ustawę z dnia <DATE ISO="19910714">14 lipca 1991 r.</DATE> w sprawie praktyk handlowych, informacji oraz ochrony konsumentów, poprzez którą została dokonana transpozycja dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20050511">11 maja 2005 r.</DATE> dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady, osoby wykonujące wolny zawód, jak również dentystów i fizykoterapeutów, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 3 w związku z art. 2 lit. b) i d) dyrektywy 2005/29.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Ustanawiając w art. 43 ust. 2 ustawy z dnia <DATE ISO="19910714">14 lipca 1991 r.</DATE> oraz w art. 20, 21 i 29 ustawy z dnia <DATE ISO="20100406">6 kwietnia 2010 r.</DATE> w sprawie praktyk rynkowych i ochrony konsumentów wymogi bardziej restrykcyjne lub surowsze, niż te, które przewiduje dyrektywa 2005/29, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 4 dyrektywy 2005/29.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>Zakazując w art. 4 ust. 1 akapit trzeci ustawy z dnia <DATE ISO="19930625">25 czerwca 1993 r.</DATE> o prowadzeniu i organizacji działalności obwoźnej i jarmarcznej, wprowadzonym przez art. 7 ustawy z dnia <DATE ISO="20050704">4 lipca 2005 r.</DATE>, określonych rodzajów sprzedaży poza lokalem przedsiębiorstwa w miejscu zamieszkania konsumenta oraz zakazując, zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 rozporządzenia królewskiego z dnia <DATE ISO="20060924">24 września 2006 r.</DATE> w sprawie prowadzenia i organizacji działalności obwoźnej, tego, by określone produkty były przedmiotem sprzedaży poza lokalem przedsiębiorstwa, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 4 dyrektywy 2005/29.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>4)</NO.P><TXT>Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>