<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-416/20 PPU</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62020CC0416</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:1020">EU:C:2020:1020</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>16</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>16</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">opinia E. Tancheva – sprawa C‑416/20 PPU</HT></P><P><HT TYPE="SC">Generalstaatsanwaltschaft Hamburg</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Opinia rzecznika generalnego</HT></P><P><HT TYPE="UC">Evgeniego Tancheva</HT></P><P>przedstawiona w dniu <DATE ISO="20201210">10 grudnia 2020 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Język oryginału: angielski.</P></NOTE></P></TI><STI><P>Sprawa C‑416/20 PPU</P><P>TR</P><P>przy udziale:</P><P>Generalstaatsanwaltschaft Hamburg</P><P><HT TYPE="NORMAL">[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hanseatisches Oberlandesgericht Hamburg (Niemcy)]</HT></P></STI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>Odesłanie prejudycjalne</KEYWORD><KEYWORD>Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych</KEYWORD><KEYWORD>Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW</KEYWORD><KEYWORD>Europejski nakaz aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 4a</KEYWORD><KEYWORD>Fakultatywna odmowa wykonania</KEYWORD><KEYWORD>Dyrektywa (UE) 2016/343</KEYWORD><KEYWORD>Artykuły 8 i 9</KEYWORD><KEYWORD>Prawo do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym</KEYWORD><KEYWORD>Ucieczka ściganego</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><CONTENTS.CONCLUSION><GR.SEQ LEVEL="1"><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>Rozpatrywany wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykonania dwóch europejskich nakazów aresztowania oraz ról właściwych sądom wydającego nakaz państwa członkowskiego (w tym przypadku sądom rumuńskim) i sądom wykonującego nakaz państwa członkowskiego (w tym przypadku sądom niemieckim) w kontrolowaniu przestrzegania przez wydające nakaz państwo członkowskie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 z dnia <DATE ISO="20160309">9 marca 2016 r.</DATE> w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="065" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2016">Dz.U. 2016, L 65, s. 1</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>. Podnosi on kwestię, czy organy sądowe wykonującego nakaz państwa członkowskiego są zobowiązane do odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania z powodu naruszenia przez wydające nakaz państwo członkowskie praw przysługujących zainteresowanej osobie na podstawie dyrektywy 2016/343.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Niniejsza sprawa dotyczy obywatela Rumunii skazanego za różne przestępstwa popełnione w tym państwie. W tym kontekście sądy rumuńskie wydały trzy europejskie nakazy aresztowania, aby doprowadzić do jego aresztowania i wydania przez władze niemieckie w celu wykonania w Rumunii kar pozbawienia wolności orzeczonych wobec niego w wyrokach skazujących. Pytanie przedłożone Trybunałowi odnosi się do dwóch z tych trzech nakazów aresztowania i dotyczy konkretnie kwestii tego, czy zgodność z prawem wydania zatrzymanego na podstawie postanowień decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia <DATE ISO="20020613">13 czerwca 2002 r.</DATE> w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="190" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2002">Dz.U. 2002, L 190, s. 1</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia <DATE ISO="20090226">26 lutego 2009 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="081" PAGE.FIRST="24" DATE.PUB="2009">Dz.U. 2009, L 81, s. 24</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE> (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>decyzją ramową 2002/584<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>), zależy od przestrzegania przez wydające nakaz państwo członkowskie – w tym przypadku Rumunię – przepisów dyrektywy 2016/343, a w szczególności art. 8 i 9 tej dyrektywy.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="2"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Doszedłem do wniosku, że mające zastosowanie zasady prawa Unii Europejskiej w dziedzinie praw podstawowych nie wymagają, aby sąd odsyłający odmówił wykonania nakazów aresztowania rozpatrywanych w postępowaniu głównym zgodnie z decyzją ramową 2002/584. Dyrektywa 2016/343 nie zmienia tej sytuacji.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">I.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">A.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo Unii</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Decyzja ramowa 2002/584</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>Motywy 1, 5, 6 i 10 decyzji ramowej 2002/584 mają następujące brzmienie:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>(1)</NO.P><TXT>Zgodnie z konkluzjami Rady Europejskiej w Tampere z dnia <DATE ISO="19991015">15</DATE> i <DATE ISO="19991016">16 października 1999 r.</DATE>, w szczególności z ich pkt 35, należy znieść formalną procedurę ekstradycyjną między państwami członkowskimi w odniesieniu do prawomocnie skazanych osób uciekających przed sprawiedliwością oraz należy przyspieszyć procedury ekstradycyjne w odniesieniu do osób podejrzanych o popełnienie przestępstwa.</TXT><P>[…]</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>(5)</NO.P><TXT>[…] [W]prowadzenie nowego, uproszczonego systemu przekazywania osób skazanych bądź podejrzanych w celach wykonania wyroku lub wszczęcia postępowania prowadzącego do wydania wyroku w sprawach karnych stwarza możliwość usunięcia złożoności obecnych procedur ekstradycyjnych i związanej z nimi możliwości przewlekania postępowania […].</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>(6)</NO.P><TXT>Europejski nakaz aresztowania przewidziany w niniejszej decyzji ramowej stanowi pierwszy konkretny środek w dziedzinie prawa karnego wprowadzający zasadę wzajemnego uznawania, którą Rada Europejska określa jako <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>kamień węgielny<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="00AB" ID="QE0003"/> współpracy sądowej.</TXT><P>[…]</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>(10)</NO.P><TXT>Mechanizm europejskiego nakazu aresztowania opiera się na wysokim stopniu zaufania w stosunkach między państwami członkowskimi. Jego wykonanie można zawiesić jedynie w przypadku poważnego i trwałego naruszenia przez jedno z państw członkowskich zasad określonych w art. 6 ust. 1 [UE], ustalon[ego] przez Radę na podstawie art. 7 ust. 1 [UE] ze skutkami określonymi w jego art. 7 ust. 2.</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>.</P></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>Artykuł 1 decyzji ramowej 2002/584, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>Definicja europejskiego nakazu aresztowania i zobowiązania do jego wykonania<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>, przewiduje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="001.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Europejski nakaz aresztowania stanowi decyzję sądową wydaną przez państwo członkowskie w celu aresztowania i przekazania przez inne państwo członkowskie osoby, której dotyczy wniosek, w celu przeprowadzenia postępowania karnego lub wykonania kary pozbawienia wolności bądź środka zabezpieczającego [polegającego na pozbawieniu wolności].</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="001.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Państwa członkowskie wykonują każdy europejski nakaz aresztowania w oparciu o zasadę wzajemnego uznawania i zgodnie z przepisami niniejszej decyzji ramowej.</ALINEA></PARAG><?PAGE NO="3"?><PARAG IDENTIFIER="001.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Niniejsza decyzja ramowa nie skutkuje modyfikacją [nie prowadzi do zmiany] obowiązku poszanowania praw podstawowych i podstawowych zasad prawa zawartych w art. 6 [UE]<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>W art. 3 decyzji ramowej wymieniono szereg podstaw <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>obligatoryjnej odmowy wykonania<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/> europejskiego nakazu aresztowania. W świetle stanu faktycznego przedstawionego przez sąd odsyłający żadna z tych podstaw nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. W art. 4 decyzji ramowej wymieniono szereg podstaw <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>fakultatywnej odmowy wykonania<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/> europejskiego nakazu aresztowania. Również te podstawy nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Przed zmianą dokonaną na mocy decyzji ramowej 2009/299 decyzja ramowa 2002/584 zawierała przepis, mianowicie art. 5 pkt 1, który stanowił, że w przypadku gdy europejski nakaz aresztowania wydaje się w celu wykonania wyroku lub środków zabezpieczających nałożonych decyzją podjętą in absentia i jeśli osoba, której to dotyczy, nie została wezwana do osobistego stawienia się lub w jakikolwiek inny sposób powiadomiona o dacie i miejscu stawienia się, jej przekazanie może być uzależnione od zapewnienia udzielonego przez wydające nakaz organy sądowe, że będzie ona mogła złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w wydającym nakaz państwie członkowskim, gdzie będzie mogła być obecna. Artykuł 5 pkt 1 został uchylony decyzją ramową 2009/299, która wprowadziła nowy art. 4a dotyczący kwestii orzeczeń zaocznych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Motyw 1 decyzji ramowej 2009/299 stanowi:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>Zgodnie z wykładnią Europejskiego Trybunału Praw Człowieka prawo oskarżonego do stawienia się osobiście na rozprawie wynika z prawa do rzetelnego procesu sądowego określonego w art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności[<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>Europejska Konwencja o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisana w Rzymie w dniu <DATE ISO="19501104">4 listopada 1950 r.</DATE> (zwana dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>EKPC<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>).</P></NOTE>]. Trybunał orzekł również, że to prawo oskarżonego do stawienia się osobiście na rozprawie nie ma charakteru bezwzględnego oraz że w pewnych okolicznościach oskarżony może z własnej woli zrezygnować – wyraźnie lub w sposób dorozumiany, lecz jednoznaczny – z korzystania z tego prawa<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>.</P></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>Artykuł 4a decyzji ramowej 2002/584, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>Decyzje wydane w wyniku rozprawy, na której dana osoba nie stawiła się osobiście<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="004A.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>1.</NO.PARAG><ALINEA><P>Organ sądowy wykonujący może także odmówić wykonania europejskiego nakazu aresztowania wydanego z myślą o wykonaniu kary pozbawienia wolności lub zastosowaniu środka zabezpieczającego [polegającego na pozbawieniu wolności], jeżeli dana osoba nie stawiła się osobiście na rozprawie, w wyniku której wydano orzeczenie, chyba że w europejskim nakazie aresztowania stwierdza się, że dana osoba, zgodnie z dalszymi wymogami proceduralnymi określonymi w prawie krajowym wydającego państwa członkowskiego:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>w odpowiednim terminie:</TXT><P><LIST TYPE="roman"><ITEM><NP><NO.P>(i)</NO.P><TXT>została wezwana osobiście i tym samym została poinformowana o wyznaczonym terminie i miejscu rozprawy, w wyniku której wydano to orzeczenie, albo inną drogą rzeczywiście otrzymała urzędową informację o wyznaczonym terminie i miejscu rozprawy w sposób jednoznacznie pozwalający stwierdzić, że wiedziała o wyznaczonej rozprawie;</TXT><P>oraz</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>(ii)</NO.P><TXT>została poinformowana, że orzeczenie może zostać wydane, jeżeli nie stawi się na rozprawie;</TXT></NP></ITEM></LIST></P><P>albo</P></NP></ITEM><?PAGE NO="4"?><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>wiedząc o wyznaczonej rozprawie, udzieliła pełnomocnictwa obrońcy, który został wyznaczony przez daną osobę albo przez państwo do tego, aby ją bronić na rozprawie, i obrońca ten faktycznie bronił jej na rozprawie;</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>.</P></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Dyrektywa 2016/343</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>Motywy 9, 33, 35, 44 i 47 dyrektywy 2016/343 mają następujące brzmienie:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><CONSID><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>(9)</NO.P><TXT>Celem niniejszej dyrektywy jest wzmocnienie prawa do rzetelnego procesu sądowego w postępowaniu karnym przez ustanowienie wspólnych norm minimalnych dotyczących niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie.</TXT></NP></CONSID><P>[…]</P><CONSID><NP><NO.P>(33)</NO.P><TXT>Prawo do rzetelnego procesu sądowego stanowi jedną z podstawowych zasad społeczeństwa demokratycznego. Prawo podejrzanych i oskarżonych do obecności na rozprawie wywodzi się z tego prawa i powinno być zapewnione w całej Unii.</TXT></NP></CONSID><P>[…]</P><CONSID><NP><NO.P>(35)</NO.P><TXT>Prawo podejrzanych lub oskarżonych do obecności na rozprawie nie jest prawem bezwzględnym. W pewnych okolicznościach podejrzani lub oskarżeni powinni mieć możliwość zrzeczenia się tego prawa, w sposób wyraźny lub dorozumiany, lecz jednoznaczny.</TXT></NP></CONSID><P>[…]</P><CONSID><NP><NO.P>(44)</NO.P><TXT>Zasada skuteczności prawa unijnego zobowiązuje państwa członkowskie do wprowadzenia odpowiednich i skutecznych środków naprawczych na wypadek naruszenia prawa przyznanego jednostkom w prawie unijnym. Skuteczny środek naprawczy dostępny na wypadek naruszenia któregokolwiek z praw określonych w niniejszej dyrektywie powinien, w miarę możliwości, wywierać skutek polegający na postawieniu podejrzanych lub oskarżonych w takiej samej sytuacji, w jakiej znaleźliby się, gdyby dane naruszenie nie wystąpiło, w celu ochrony prawa do rzetelnego procesu sądowego i prawa do obrony.</TXT></NP></CONSID><P>[…]</P><CONSID><NP><NO.P>(47)</NO.P><TXT>Niniejsza dyrektywa potwierdza prawa podstawowe i zasady uznane w Karcie [praw podstawowych Unii Europejskiej, zwanej dalej <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>kartą<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="00AB" ID="QE0013"/>] i EKPC, w tym […] prawo […] do bezstronnego sądu, domniemanie niewinności i prawo do obrony. Należy uwzględniać w szczególności art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE), zgodnie z którym Unia uznaje prawa, wolności i zasady ustanowione w karcie oraz zgodnie z którym prawa podstawowe, zagwarantowane w EKPC oraz wynikające z tradycji konstytucyjnych wspólnych państwom członkowskim, winny stanowić zasady ogólne prawa Unii<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/>.</TXT></NP></CONSID></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>Artykuł 1 dyrektywy 2016/343, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>Przedmiot<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>, przewiduje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>W niniejszej dyrektywie ustanawia się wspólne normy minimalne dotyczące:</ALINEA><ALINEA>[…]</ALINEA><ALINEA><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><?PAGE NO="5"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Artykuł 8 dyrektywy 2016/343, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>Prawo do obecności na rozprawie<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/>, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="008.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Państwa członkowskie zapewniają podejrzanym lub oskarżonym prawo do obecności na rozprawie.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="008.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA><P>Państwa członkowskie mogą postanowić, że rozprawa, której wynikiem może być orzeczenie w przedmiocie winy lub niewinności podejrzanego lub oskarżonego, może odbyć się pod jego nieobecność, pod warunkiem że:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>podejrzanego lub oskarżonego powiadomiono we właściwym czasie o rozprawie i o konsekwencjach niestawiennictwa; lub</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>podejrzany lub oskarżony, którego powiadomiono o rozprawie, jest reprezentowany przez umocowanego obrońcę, wybranego przez tego podejrzanego lub oskarżonego lub wyznaczonego z urzędu.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="008.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Orzeczenie wydane zgodnie z ust. 2 można wykonać wobec danego podejrzanego lub oskarżonego.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="008.004"><NO.PARAG>4.</NO.PARAG><ALINEA>Jeżeli w państwach członkowskich dopuszcza się możliwość odbywania rozpraw pod nieobecność podejrzanych lub oskarżonych, lecz nie ma możliwości spełnienia warunków określonych w ust. 2 niniejszego artykułu, ponieważ nie da się ustalić miejsca pobytu podejrzanego lub oskarżonego mimo podjęcia starań w rozsądnym zakresie, państwa członkowskie mogą postanowić, że orzeczenie może jednak zostać wydane i wykonane. W takim przypadku państwa członkowskie zapewniają, aby z chwilą powiadomienia podejrzanego lub oskarżonego o orzeczeniu, w szczególności z chwilą jego zatrzymania, powiadomiono go także o możliwości zaskarżenia orzeczenia i o prawie do wznowienia postępowania lub do innego środka prawnego, zgodnie z art. 9.</ALINEA><ALINEA>[…]<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>Artykuł 9 wspomnianej dyrektywy, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>Prawo do wznowienia postępowania<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/>, ma następujące brzmienie:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>Państwa członkowskie zapewniają, aby w sytuacji gdy podejrzani lub oskarżeni nie byli obecni na swojej rozprawie, a warunki określone w art. 8 ust. 2 nie zostały spełnione, osoby te miały prawo do wznowienia postępowania lub innego środka prawnego, który umożliwia ponowne rozpoznanie sprawy co do jej istoty, w tym ocenę nowych dowodów, i który może prowadzić do uchylenia pierwotnego orzeczenia. W związku z tym państwa członkowskie zapewniają takim podejrzanym i oskarżonym prawo do obecności i skutecznego udziału, zgodnie z procedurami określonymi w prawie krajowym, oraz do korzystania z prawa do obrony<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>Artykuł 10 wspomnianej dyrektywy, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>Środki naprawcze<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/>, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="010.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Państwa członkowskie zapewniają podejrzanym i oskarżonym skuteczny środek naprawczy na wypadek naruszenia praw przysługujących im na mocy niniejszej dyrektywy.</ALINEA><ALINEA>[…]<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="6"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">B.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo niemieckie</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>Paragraf 83 Gesetz über die internationale Rechtshilfe in Strafsachen (ustawy o międzynarodowej pomocy prawnej w sprawach karnych, zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>IRG<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/>) w brzmieniu opublikowanym w dniu <DATE ISO="19940627">27 czerwca 1994 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>BGBl. I, s. 1537.</P></NOTE>, zmienionym ostatnio na mocy art. 4 ustawy z dnia <DATE ISO="20191210">10 grudnia 2019 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>BGBl. I, s. 2128.</P></NOTE>, który wykonuje art. 4a decyzji ramowej 2002/584, stanowi w ust. 1 pkt 3, że ekstradycja w oparciu o europejski nakaz aresztowania nie jest dopuszczalna, jeżeli skazany nie stawił się osobiście na rozprawie, na podstawie której wydano orzeczenie. W pewnych okolicznościach wymienionych w § 83 ust. 2, 3 i 4 IRG ekstradycja osoby, która nie stawiła się na rozprawie, jest dopuszczalna w drodze odstępstwa od ogólnej zasady zawartej w § 83 ust. 1 pkt 3.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>Paragraf 83 IRG ma następujące brzmienie:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>[…]</P><P>(2) W drodze odstępstwa od [§ 83] ust. 1 pkt 3 ekstradycja jest jednak dopuszczalna, jeżeli</P><P>1. Skazany</P><P>a) w odpowiednim czasie</P><P>aa) został wezwany osobiście na rozprawę, w wyniku której wydano wyrok, albo</P><P>bb) inną drogą rzeczywiście otrzymał urzędową informację o wyznaczonym terminie i miejscu rozprawy, w wyniku której wydano wyrok, w sposób jednoznacznie pozwalający stwierdzić, że skazany wiedział o wyznaczonej rozprawie;</P><P>oraz</P><P>b) został poinformowany, że wyrok może zostać wydany również wtedy, gdy nie stawi się na rozprawie.</P><P>2. Skazany, wiedząc o toczącym się przeciwko niemu postępowaniu, w którym uczestniczył obrońca oskarżonego, uniemożliwił osobiste wezwanie poprzez ucieczkę lub</P><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/>.</P></QUOT.S></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">II.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Stan faktyczny, postępowanie i pytanie prejudycjalne</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>Z postanowienia odsyłającego wynika, że TR jest obywatelem rumuńskim, który został skazany przed sądami rumuńskimi za różne przestępstwa popełniane w Rumunii. W tym kontekście sądy rumuńskie wydały trzy europejskie nakazy aresztowania w celu wykonania kar pozbawienia wolności orzeczonych w trzech różnych wyrokach wydanych przez dwa odrębne sądy rumuńskie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>Dwa z tych nakazów aresztowania mają znaczenie dla niniejszej sprawy. W sprawach odnoszących się do tych dwóch nakazów władze rumuńskie bezskutecznie próbowały doręczyć TR zawiadomienia o postępowaniu w pierwszej instancji. W obu przypadkach podjęto próby wezwania go osobiście pod ostatnim znanym adresem w Rumunii. Urzędowe zawiadomienia o wezwaniu pozostawiono pod adresem TR, w związku z czym wezwanie uznano w świetle prawa rumuńskiego za doręczone po upływie dziesięciu dni.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="7"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>Chociaż TR nie został wezwany osobiście, wiedział o postępowaniu w pierwszej instancji i w każdej z tych dwóch spraw wybrał, wyznaczył i umocował adwokata dla celów obrony i był rzeczywiście w każdej z tych dwóch spraw broniony przez wybranego obrońcę. TR nie stawił się jednak przed sądem i został skazany zaocznie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>W obu tych sprawach wniesiono środki odwoławcze. Przynajmniej w jednej z tych spraw środek odwoławczy wniósł adwokat wybrany i umocowany przez TR do obrony w pierwszej instancji. Okoliczności towarzyszące środkom odwoławczym nie są całkowicie jasne w świetle dokumentów dostępnych Trybunałowi, ale w każdej sprawie TR był reprezentowany przez obrońcę z urzędu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>TR udał się do Niemiec w październiku 2018 r. i przez krótki czas od dnia <DATE ISO="20181029">29 października 2018 r.</DATE> do dnia <DATE ISO="20190130">30 stycznia 2019 r.</DATE> był oficjalnie zameldowany w Bad Nauheim w Hesji. Według zeznań jego partnerki mieszkał najpierw w Hesji, a następnie mniej więcej od maja 2019 r. w Hamburgu, przy czym nie mógł zameldować się pod swoimi adresami, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>ponieważ był ścigany przez władze rumuńskie za podpalenie<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/>, w związku z czym się ukrywał. Sąd odsyłający uznał to oświadczenie za wiarygodne<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Zobacz sekcja III pkt 1 lit. a) część (2)(a)(bb) akapit drugi postanowienia odsyłającego (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>nach vorläufiger Bewertung glaubhafte und belastbare Angaben<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>Od czasu wymeldowania z Bad Nauheim do momentu aresztowania TR nie był nigdzie oficjalnie zameldowany. W chwili aresztowania miał przy sobie dokumenty tożsamości należące do innej osoby, jak twierdził – swojego brata. Nie uzasadnił w żaden sposób posiadania tych dokumentów tożsamości, a z informacji przekazanych przez policję wynika, że TR często podawał się za innego brata.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>Na podstawie tych okoliczności sąd odsyłający stwierdził, że TR uciekł z Rumunii i ukrył się w Niemczech w związku z wyrokami, które stanowią podstawę wydania dwóch europejskich nakazów aresztowania istotnych dla niniejszej sprawy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>Orzeczeniem z dnia <DATE ISO="20200528">28 maja 2020 r.</DATE> sąd odsyłający stwierdził, że przesłanki ekstradycji określone w § 83 ust. 2 pkt 2 IRG zostały w sprawie TR spełnione. Uznał on, że wiedząc o postępowaniach, które stanowiły podstawę wydania europejskich nakazów aresztowania, TR uciekł do Niemiec, a tym samym uniemożliwił wezwanie go osobiście na rozprawę. Na podstawie informacji przedstawionych przez władze rumuńskie sąd odsyłający uznał ponadto, że oskarżony był reprezentowany przez obrońcę z wyboru w obu postępowaniach w pierwszej instancji oraz przez obrońcę z urzędu wyznaczonego przez sądy odwoławcze w obu postępowaniach odwoławczych. Sąd odsyłający orzekł, że ekstradycja TR na podstawie tych dwóch europejskich nakazów aresztowania była zatem dopuszczalna w świetle przepisów prawa niemieckiego wykonujących decyzję ramową 2002/584.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>Orzeczeniem z dnia <DATE ISO="20200624">24 czerwca 2020 r.</DATE> sąd odsyłający uwzględnił wniosek TR o ponowne rozpatrzenie sprawy, w której wydano orzeczenie z dnia <DATE ISO="20200528">28 maja 2020 r.</DATE> Obrońca TR podniósł, że ekstradycja TR wobec braku gwarancji, iż zostanie uznane jego prawo do wznowienia postępowania, naruszałaby art. 8 i 9 dyrektywy 2016/343, a także zakwestionował zgodność § 83 ust. 2 pkt 2 IRG z dyrektywą 2016/343.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>Sąd odsyłający ma obecnie rozstrzygnąć, czy utrzymać w mocy swoje orzeczenie z dnia <DATE ISO="20200528">28 maja 2020 r.</DATE>, czy też uznać ekstradycję TR za niezgodną z prawem.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>W tych okolicznościach Hanseatisches Oberlandesgericht Hamburg (wyższy sąd krajowy w Hamburgu, Niemcy) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z następującym pytaniem prejudycjalnym:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>Czy w przypadku decyzji o ekstradycji osoby, która została skazana pod swoją nieobecność, z jednego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej w celu przeprowadzenia postępowania karnego przepisy dyrektywy 2016/343, w szczególności jej art. 8 i 9, należy interpretować w ten sposób, że dopuszczalność ekstradycji – zwłaszcza w tak zwanym przypadku ucieczki – jest zależna od spełnienia przez państwo wnioskujące warunków określonych w tej dyrektywie?<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Chociaż pytanie przedstawione przez sąd odsyłający zostało sformułowane w taki sposób, jakby dotyczyło <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>ekstradycji w celu przeprowadzenia postępowania karnego<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/>, z treści postanowienia odsyłającego wynika, że dotyczy ono wydania danej osoby w celu wykonania kary pozbawienia wolności, a także tego, czy takie wydanie byłoby zgodne z właściwymi przepisami prawa Unii. Wydaje się, że odniesienie do <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>przeprowadzenia postępowania karnego<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/> (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>Strafverfolgung<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/>) zamiast do <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0030" REF.END="QE0030"/>wykonania kary pozbawienia wolności<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/> (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0031" REF.END="QE0031"/>Strafvollstreckung<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/>) jest błędem pisarskim.</P></NOTE>.</P></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20200923">23 września 2020 r.</DATE> Trybunał postanowił rozpoznać wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w trybie pilnym na podstawie art. 107 § 1 regulaminu postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>Trybunał postanowił również zwrócić się do Rumunii o udzielenie na piśmie wszelkich niezbędnych informacji dotyczących niniejszej sprawy zgodnie z art. 109 § 3 regulaminu postępowania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Uwagi na piśmie w przedmiocie pytania prejudycjalnego przedstawiły Generalstaatsanwaltschaft Hamburg, Rumunia i Komisja. TR, Republika Federalna Niemiec i Rzeczpospolita Polska przedstawili uwagi ustnie na rozprawie w dniu <DATE ISO="20201119">19 listopada 2020 r.</DATE></TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">III.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Analiza</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">A.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Uwagi wstępne</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>Chociaż pytanie sformułowane przez sąd odsyłający ma na celu uzyskanie wykładni dyrektywy 2016/343, sąd odsyłający zmierza w rzeczywistości do ustalenia, czy przepisy dyrektywy 2016/343, a w szczególności jej art. 8 i 9, mają wpływ na funkcjonowanie podstaw fakultatywnej odmowy wykonania przewidzianych w art. 4a decyzji ramowej 2002/584. Z tego względu uważam za użyteczne zbadanie najpierw decyzji ramowej, a w szczególności jej art. 4a, oraz okoliczności, w których Trybunał uznał obowiązek wykonującego nakaz organu sądowego w zakresie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0032" REF.END="QE0032"/>umorzenia postępowania w przedmiocie przekazania<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/>, a dopiero potem przejście do analizy dyrektywy 2016/343, a wreszcie wzajemnych oddziaływań między nimi.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">B.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Decyzja ramowa</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Uwagi ogólne</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału zarówno zasada wzajemnego zaufania między państwami członkowskimi, jak i zasada wzajemnego uznawania mają w prawie Unii fundamentalne znaczenie, gdyż umożliwiają utworzenie i utrzymywanie przestrzeni bez granic wewnętrznych. Dokładniej, zasada wzajemnego zaufania wymaga w szczególności w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, by każde z tych państw uznawało – z zastrzeżeniem wyjątkowych okoliczności – iż wszystkie inne państwa członkowskie przestrzegają prawa Unii, a zwłaszcza praw podstawowych uznanych w tym prawie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160405">5 kwietnia 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Aranyosi i Căldăraru</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑404/15 i C‑659/15 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:198">EU:C:2016:198</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0078">78</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="9"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>Trybunał stwierdził zatem, że zasada wzajemnego uznawania, która stanowi <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0033" REF.END="QE0033"/>kamień węgielny<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="201D" ID="QE0033"/> współpracy sądowej, oznacza, że zgodnie z art. 1 ust. 2 decyzji ramowej 2002/584 państwa członkowskie są co do zasady zobowiązane do uwzględnienia europejskiego nakazu aresztowania. Wykonujący nakaz organ sądowy może odmówić wykonania takiego nakazu wyłącznie w wyjątkowych, enumeratywnie wyliczonych wypadkach obligatoryjnej odmowy wykonania, przewidzianych w art. 3 decyzji ramowej, lub fakultatywnej odmowy wykonania, przewidzianych w art. 4 i 4a decyzji ramowej. Poza tym wykonanie europejskiego nakazu aresztowania można uzależnić wyłącznie od jednego z warunków wyczerpująco określonych w art. 5 decyzji ramowej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Aranyosi i Căldăraru</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑404/15 i C‑659/15 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:198">EU:C:2016:198</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0079">79</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0080">80</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Wyraźne podstawy odmowy wykonania na podstawie przepisów decyzji ramowej 2002/584</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Jak wspomniano w pkt 33 niniejszej opinii, decyzja ramowa 2002/584 zawiera trzy przepisy dotyczące <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0034" REF.END="QE0034"/>podstaw odmowy wykonania<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="201D" ID="QE0034"/> europejskiego nakazu aresztowania. Żadna z obligatoryjnych podstaw odmowy wykonania określonych w art. 3 ani fakultatywnych podstaw odmowy wykonania określonych w art. 4 nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Właściwym przepisem w niniejszym postępowaniu jest art. 4a decyzji ramowej, w którym przewidziano podstawy <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0035" REF.END="QE0035"/>fakultatywnej odmowy wykonania<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="201D" ID="QE0035"/> europejskiego nakazu aresztowania. Artykuł 4a stanowi, że w odniesieniu do europejskich nakazów aresztowania wydanych z myślą o wykonaniu kary pozbawienia wolności lub zastosowaniu środka zabezpieczającego polegającego na pozbawieniu wolności organ sądowy wykonujący nakaz <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0036" REF.END="QE0036"/>może<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="201D" ID="QE0036"/> odmówić wykonania europejskiego nakazu aresztowania, jeżeli dana osoba nie stawiła się osobiście na rozprawie, w wyniku której wydano orzeczenie, chyba że zastosowanie znajduje któryś z kilku wyjątków. Zgodnie z tymi wyjątkami, jeżeli spełniony jest którykolwiek z czterech warunków wymienionych w art. 4a ust. 1 lit. a)–d), wydanie danej osoby jest obligatoryjne. Ta zmiana prawa w stosunku do reżimu prawnego obowiązującego na mocy poprzedniego przepisu prawa Unii<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>A mianowicie art. 5 pkt 1 decyzji ramowej 2002/584 przed zmianą tej decyzji na mocy decyzji ramowej 2009/299.</P></NOTE> miała na celu ułatwienie przekazywania<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Zobacz w tym względzie motyw 3 decyzji ramowej 2009/299: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0037" REF.END="QE0037"/>Rozwiązania przewidziane we wspomnianych decyzjach ramowych nie są zadowalające w przypadku spraw, w których danej osoby nie można było poinformować o postępowaniu […]. Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi […] pozwala organowi wykonującemu zwrócić się do organu wydającego o udzielenie zapewnienia, które jest uznane za wystarczające dla zagwarantowania osobie podlegającej europejskiemu nakazowi aresztowania możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy w wydającym państwie członkowskim oraz możliwości obecności podczas wydawania wyroku. Ocena tego, czy takie zapewnienie jest wystarczające, należy do organu wykonującego, dlatego też trudno dokładnie przewidzieć, w jakim przypadku może dojść do odmowy wykonania<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="201D" ID="QE0037"/>.</P></NOTE>. Wskutek tej zmiany na wykonującym nakaz organie sądowym nie spoczywa już też zadanie rozstrzygania, czy zapewnienie udzielane przez wydający nakaz organ sądowy można uznać za <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0038" REF.END="QE0038"/>równoważne gwarancji<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="201D" ID="QE0038"/>. Artykuł 4a decyzji ramowej 2002/584 nie nakłada zatem na wykonujący nakaz organ sądowy obowiązku powstrzymania się od wydania osoby, w przypadku gdy nie stawiła się ona osobiście na rozprawie. Daje on wykonującemu nakaz organowi sądowemu jedynie taką <HT TYPE="ITALIC">możliwość</HT>, i to wyłącznie wówczas, gdy nie mają zastosowania wyjątki względem podstaw fakultatywnej odmowy wykonania, o których mowa w art. 4a. Jeżeli spełnione są kryteria w odniesieniu do jednego lub kilku z tych wyjątków, wykonujący nakaz organ sądowy jest zobowiązany do wydania danej osoby, nawet jeśli nie stawiła się ona osobiście na rozprawie.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">3.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Wykonanie dwóch europejskich nakazów aresztowania jest dopuszczalne w świetle postanowień decyzji ramowej 2002/584</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>Zgodnie z informacjami przekazanymi przez sąd odsyłający TR był reprezentowany przez wybranego i umocowanego przez siebie obrońcę w obu postępowaniach w pierwszej instancji. Postępowania te wydają się zatem spełniać warunki określone w art. 4a ust. 1 lit. b) decyzji ramowej 2002/584 i gdyby postępowania te były jedynymi mającymi znaczenie dla sprawy, wykonanie tych dwóch europejskich nakazów aresztowania byłoby obligatoryjne.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="10"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>W obu postępowaniach wniesiono jednak środki odwoławcze. Z dokumentów przedłożonych Trybunałowi nie wynika, czy postępowania odwoławcze w tych dwóch rumuńskich sprawach zostałyby uznane za <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0039" REF.END="QE0039"/>rozprawę, w wyniku której wydano orzeczenie<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="201D" ID="QE0039"/> w rozumieniu art. 4a ust. 1 decyzji ramowej 2002/584, zgodnie z wykładnią dokonaną przez Trybunał w wyroku Tupikas<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170810">10 sierpnia 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Tupikas</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑270/17 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:628">EU:C:2017:628</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0081">81</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Zgodnie z wyrokiem Trybunału w sprawie Tupikas <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0040" REF.END="QE0040"/>przez pojęcie <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0041" REF.END="QE0041"/>rozprawy, w wyniku której wydano orzeczenie<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="00AB" ID="QE0041"/><QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="201D" ID="QE0040"/> w kontekście postępowania, które obejmowało kilka instancji, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0042" REF.END="QE0042"/>należy rozumieć instancję postępowania, która zakończyła się wydaniem ostatniego [orzeczenia], o ile dany sąd prawomocnie rozstrzygnął co do winy danej osoby […] po zbadaniu pod względem faktycznym i prawnym dowodów obciążających i odciążających […]<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="201D" ID="QE0042"/>.</P></NOTE>, a tym samym stanowiły <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0043" REF.END="QE0043"/>orzeczeni[a] sądowe rozstrzygające ostatecznie spraw[y] co do istoty<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="201D" ID="QE0043"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Idem, pkt 83.</P></NOTE> w rozumieniu tego wyroku. Jeżeli – zgodnie z wykładnią Trybunału – postępowania odwoławcze stanowią <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0044" REF.END="QE0044"/>rozprawy, w wyniku których wydano orzeczenia<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="201D" ID="QE0044"/>, to rozprawy te muszą spełniać warunki, o których mowa w art. 4a ust. 1 lit. a)–d) decyzji ramowej 2002/584, aby wykonanie europejskich nakazów aresztowania było obligatoryjne. Jeżeli postępowania odwoławcze nie stanowią <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0045" REF.END="QE0045"/>rozpraw, w wyniku których wydano orzeczenia<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="201D" ID="QE0045"/> – co mogłoby mieć miejsce w przypadku postępowań odwoławczych dotyczących wyłącznie kwestii prawnych – wydaje się, że wykonanie europejskich nakazów aresztowania byłoby obligatoryjne. Z postanowienia odsyłającego nie wynika, czy informacje przekazane przez wydające nakaz rumuńskie organy sądowe pozwalają rozstrzygnąć tę kwestię.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Sąd odsyłający przedstawia jednak sprawę Trybunałowi w ten sposób, że ma do czynienia z sytuacją, w której wydanie TR – w opinii sądu odsyłającego i zgodnie z jego oceną stanu faktycznego oraz po rozważeniu informacji zawartych w europejskich nakazach aresztowania i odpowiedzi na jego pytania udzielone przez organy rumuńskie – ma charakter fakultatywny w świetle art. 4a decyzji ramowej 2002/584 i wydanie to jest dopuszczalne w świetle prawa krajowego. Sąd odsyłający uważa także, że na podstawie jego oceny tych samych okoliczności faktycznych prawa TR wynikające z dyrektywy 2016/343 mogą zostać naruszone, jeżeli postępowanie w wydającym nakaz państwie członkowskim (Rumunii) nie zostanie wznowione, czego wydające nakaz (rumuńskie) organy sądowe nie chciały zagwarantować, i w związku z tym pyta, czy powinien odstąpić od zastosowania przepisów krajowych nakazujących wykonanie europejskiego nakazu aresztowania, aby odmówić <HT TYPE="ITALIC">fakultatywnego</HT><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Fakultatywnego na podstawie art. 4a decyzji ramowej 2002/584.</P></NOTE> wydania TR, w sytuacji, w której prawa TR wynikające z dyrektywy 2016/343 mogą jego zdaniem zostać naruszone.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">4.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Wyrok Trybunału w sprawie Melloni</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>Trybunał miał już okazję dokonać wykładni art. 4a ust. 1 decyzji ramowej 2002/584 w przedmiocie zgodności z wymogami wynikającymi z art. 47 i art. 48 ust. 2 karty w kontekście wyjątku od zasady fakultatywnego wydania w przypadku zaocznych wyroków skazujących. W sprawie, w której zapadł wyrok Melloni<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130226">26 lutego 2013 r.</DATE> (<NO.CASE>C‑399/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:107">EU:C:2013:107</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, skazany był reprezentowany zarówno w pierwszej instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym przez wybranego i umocowanego przez siebie obrońcę. Jego wydanie przez wykonujące nakaz (hiszpańskie) organy sądowe wydającemu nakaz państwu członkowskiemu (Włochom) miało więc w świetle postanowień decyzji ramowej 2002/584 charakter obligatoryjny, a nie fakultatywny.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>Mimo że sentencja wyroku Trybunału w sprawie Melloni została sformułowana w taki sposób, jakby odnosiła się do każdego wydania osoby na podstawie art. 4a ust. 1<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Punkt 2 sentencji stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0046" REF.END="QE0046"/>[a]rtykuł 4a ust. 1 […] jest zgodny z wymogami wynikającymi z art. 47 i art. 48 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="201D" ID="QE0046"/>.</P></NOTE>, należy przyjąć, że wyrok ten dotyczy wyłącznie przypadków, w których – inaczej niż w niniejszej sprawie – wydanie ma charakter obligatoryjny, a nie fakultatywny, to jest przypadków, w których zastosowanie znajduje jeden lub kilka wyjątków przewidzianych w art. 4a ust. 1 lit. a)–d) decyzji ramowej 2002/584. Nie można rozumieć tego wyroku w ten sposób, że obejmuje on każde fakultatywne wydanie, na które<?PAGE NO="11"?> wykonujące nakaz państwo członkowskie może zezwolić w ramach przysługujących mu uprawnień dyskrecjonalnych, gdy przesłanki zastosowania wyjątków, o których mowa w art. 4a ust. 1 lit. a)–d) decyzji ramowej 2002/584, nie są spełnione. Wynika to również dość jasno ze szczegółowej analizy przeprowadzonej przez Trybunał w pkt 47–54 tego wyroku.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>Gdyby sąd odsyłający miał uznać, że jeden z wyjątków przewidzianych w art. 4a ust. 1 lit. a)–d) decyzji ramowej 2002/584 znajduje zastosowanie, to jest, że w postępowaniach, które stanowiły podstawę wydania europejskich nakazów aresztowania, dochowano gwarancji procesowych, o których mowa w którymś z tych wyjątków, zawarte w wyroku Melloni stwierdzenie, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0047" REF.END="QE0047"/>artykuł 4a ust. 1 jest zgodny z wymogami wynikającymi z art. 47 i art. 48 ust. 2 karty<QUOT.END REF.START="QS0047" CODE="201D" ID="QE0047"/>, znalazłoby zastosowanie. Wówczas wynikałby z tego wniosek, że nie naruszono przysługującego TR prawa podstawowego do rzetelnego procesu sądowego, w tym prawa do bycia obecnym na rozprawie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>Jak wskazano w pkt 36 i 37 niniejszej opinii, jest możliwe, że jeden z wyjątków, o których mowa w art. 4a ust. 1 lit. a) lub b), mógłby znajdować zastosowanie (choć nie jest to w żadnym razie całkowicie jasne). Ponieważ sąd odsyłający oparł swoje pytanie na założeniu, zgodnie z którym do wykonania rozpatrywanych europejskich nakazów aresztowania znajdują zastosowanie podstawy fakultatywnej odmowy wykonania nakazu, będę kontynuował analizę w oparciu o to założenie.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">5.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Wyjątkowe przypadki, w których Trybunał uznał możliwość <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0048" REF.END="QE0048"/>umorzenia przez wykonujący nakaz organ sądowy postępowania w przedmiocie przekazania, wprowadzonego decyzją ramową 2002/584<QUOT.END REF.START="QS0048" CODE="201D" ID="QE0048"/></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>W ograniczonej liczbie spraw dotyczących naruszeń praw podstawowych zainteresowanych osób Trybunał uznał, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0049" REF.END="QE0049"/>pod pewnymi warunkami, możliwość umorzenia przez wykonujący nakaz organ sądowy postępowania w przedmiocie przekazania, wprowadzonego decyzją ramową 2002/584<QUOT.END REF.START="QS0049" CODE="201D" ID="QE0049"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Wyroki: z dnia <DATE ISO="20160405">5 kwietnia 2016 r.</DATE>, Aranyosi i <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Căldăraru</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑404/15 i C‑659/15 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:198">EU:C:2016:198</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180725">25 lipca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Minister for Justice and Equality (Nieprawidłowości w systemie sądownictwa)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑216/18 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:586">EU:C:2018:586</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0044">44</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180725">25 lipca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Generalstaatsanwaltschaft (Warunki pozbawienia wolności na Węgrzech)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑220/18 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:589">EU:C:2018:589</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0057">57</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Zobacz także opinia rzecznika generalnego M. Camposa Sáncheza‑Bordony w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Openbaar Ministerie (Niezależność wydającego nakaz organu sądowego)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑354/20 PPU i C‑412/20 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:925">EU:C:2020:925</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0039">39</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0044">44</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Trybunał znalazł podstawę dla tego wyjątkowego odstępstwa od zasad decyzji ramowej 2002/584 w przepisie art. 1 ust. 3 tej decyzji ramowej, który stanowi, że decyzja ta <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0050" REF.END="QE0050"/>nie skutkuje modyfikacją [nie prowadzi do zmiany] obowiązku poszanowania praw podstawowych i podstawowych zasad prawa zawartych w art. 6 [UE]<QUOT.END REF.START="QS0050" CODE="201D" ID="QE0050"/>. Trybunał uznał również w swoim orzecznictwie, że zasady wzajemnego uznawania i wzajemnego zaufania mogą być ograniczane w wyjątkowych okolicznościach<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Zobacz podobnie opinia 2/13 (Przystąpienie Unii do EKPC) z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141218">18 grudnia 2014 r.</DATE> (<NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2454">EU:C:2014:2454</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0191">191</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>Trybunał zauważył jednak, że jak stanowi motyw 10 decyzji ramowej 2002/584, wykonanie mechanizmu europejskiego nakazu aresztowania można zawiesić jedynie w wypadku poważnego i trwałego naruszenia przez państwo członkowskie wartości, o których mowa w art. 2 TUE, i zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 7 TUE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160405">5 kwietnia 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Aranyosi i Căldăraru</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑404/15 i C‑659/15 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:198">EU:C:2016:198</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0081">81</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180725">25 lipca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Minister for Justice and Equality (Nieprawidłowości w systemie sądownictwa)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑216/18 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:586">EU:C:2018:586</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0070">70</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>Na tej podstawie Trybunał określił pewne standardy kontroli, jaką musi przeprowadzić wykonujący nakaz organ sądowy, gdy ma do czynienia z niebezpieczeństwem naruszenia praw podstawowych zainteresowanej osoby przez wydające nakaz państwo członkowskie w przypadku jej wydania. W kontekście potencjalnego naruszenia przez wydające nakaz państwo członkowskie zakazu nieludzkiego lub poniżającego traktowania, o którym mowa w art. 4 karty, standardy te wymagają, aby wykonujący nakaz organ sądowy dokonał bliższych ustaleń, gdy istnieją <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0051" REF.END="QE0051"/>obiektywne, wiarygodne, dokładne i należycie zaktualizowane dane<QUOT.END REF.START="QS0051" CODE="201D" ID="QE0051"/> świadczące o istnieniu nieprawidłowości, a następnie sprawdził <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0052" REF.END="QE0052"/>w sposób konkretny i dokładny, czy istnieją poważne i sprawdzone podstawy, aby uznać<QUOT.END REF.START="QS0052" CODE="201D" ID="QE0052"/>,<?PAGE NO="12"?> że dana osoba będzie narażona na <HT TYPE="ITALIC">rzeczywiste niebezpieczeństwo</HT> naruszenia tego prawa podstawowego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160405">5 kwietnia 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Aranyosi i Căldăraru</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑404/15 i C‑659/15 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:198">EU:C:2016:198</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, sentencja, pkt 104), dotyczący naruszenia art. 4 karty wskutek nieludzkiego lub poniżającego traktowania ze względu na warunki panujące w rumuńskich i węgierskich więzieniach; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180725">25 lipca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Generalstaatsanwaltschaft (Warunki pozbawienia wolności na Węgrzech)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑220/18 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:589">EU:C:2018:589</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0060">60</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0062">62</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. W takim przypadku wykonujący nakaz organ sądowy powinien <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0053" REF.END="QE0053"/>wystąpić o przekazanie informacji uzupełniających<QUOT.END REF.START="QS0053" CODE="201D" ID="QE0053"/> do wydającego nakaz organu sądowego i odroczyć podjęcie decyzji o przekazaniu do czasu uzyskania <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0054" REF.END="QE0054"/>informacji uzupełniających umożliwiających mu wykluczenie istnienia takiego niebezpieczeństwa<QUOT.END REF.START="QS0054" CODE="201D" ID="QE0054"/>. Jeśli nie można wykluczyć istnienia wskazanego niebezpieczeństwa w rozsądnym terminie, wykonujący nakaz organ sądowy powinien zdecydować, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0055" REF.END="QE0055"/>czy należy umorzyć procedurę przekazywania<QUOT.END REF.START="QS0055" CODE="201D" ID="QE0055"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160405">5 kwietnia 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Aranyosi i Căldăraru</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑404/15 i C‑659/15 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:198">EU:C:2016:198</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, sentencja, pkt 104).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>Ustalenia niebezpieczeństwa naruszenia prawa podstawowego należy dokonywać indywidualnie w każdym przypadku. W kontekście ewentualnego naruszenia zakazu nieludzkiego lub poniżającego traktowania Trybunał orzekł w wyroku Generalstaatsanwaltschaft, że należy w tym celu ocenić <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0056" REF.END="QE0056"/>jedynie warunk[i] pozbawienia wolności w zakładach penitencjarnych, w których […] [zainteresowana osoba] zostanie prawdopodobnie osadzona<QUOT.END REF.START="QS0056" CODE="201D" ID="QE0056"/>, oraz <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0057" REF.END="QE0057"/>jedynie konkretne i dokładne warunki pozbawienia wolności zainteresowanej osoby, które mają znaczenie dla ustalenia, czy osoba ta będzie narażona na rzeczywiste niebezpieczeństwo nieludzkiego lub poniżającego traktowania<QUOT.END REF.START="QS0057" CODE="201D" ID="QE0057"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180725">25 lipca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Generalstaatsanwaltschaft (Warunki pozbawienia wolności na Węgrzech)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑220/18 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:589">EU:C:2018:589</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, tiret drugie i trzecie sentencji).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>W kontekście ewentualnego naruszenia prawa do rzetelnego procesu sądowego Trybunał zastosował w istocie w wyroku Minister for Justice and Equality<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180725">25 lipca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Minister for Justice and Equality (Nieprawidłowości w systemie sądownictwa)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑216/18 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:586">EU:C:2018:586</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> ten sam standard co w sprawie Aranyosi i Căldăraru<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Standard wyrażony w wyroku Minister for Justice and Equality wymaga <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0058" REF.END="QE0058"/>obiektywnych, wiarygodnych, dokładnych i należycie zaktualizowanych informacji<QUOT.END REF.START="QS0058" CODE="201D" ID="QE0058"/>, podczas gdy standard wyrażony w wyroku Aranyosi i Căldăraru wymaga <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0059" REF.END="QE0059"/>danych<QUOT.END REF.START="QS0059" CODE="201D" ID="QE0059"/> zgodnych z tym standardem. Dane wskazujące na naruszenie prawa podstawowego w sprawie Aranyosi i Căldăraru były bardziej przekonujące niż w sprawie Minister for Justice and Equality, ponieważ w tej pierwszej sprawie były to wyroki ETPC, w których stwierdzono naruszenie art. 3 EKPC, a w tej drugiej był to uzasadniony wniosek Komisji, w którym stwierdzono naruszenie niezawisłości władzy sądowniczej w Polsce.</P></NOTE>, stwierdzając najpierw, że rzeczywiste ryzyko naruszenia prawa podstawowego do niezawisłego sądu, a tym samym <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0060" REF.END="QE0060"/>istotnej treści prawa podstawowego do rzetelnego procesu<QUOT.END REF.START="QS0060" CODE="201D" ID="QE0060"/> zagwarantowanego w art. 47 akapit drugi karty, podobnie jak rzeczywiste ryzyko naruszenia art. 4 karty, mogłoby pozwolić wykonującemu nakaz organowi sądowemu, w drodze wyjątku, wstrzymać się od wykonania europejskiego nakazu aresztowania na podstawie art. 1 ust. 3 decyzji ramowej 2002/584<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Zobacz szczegółowa analiza w pkt 47–59 wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180725">25 lipca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Minister for Justice and Equality (Nieprawidłowości w systemie sądownictwa)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑216/18 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:586">EU:C:2018:586</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Wspólne elementy tego orzecznictwa to zatem, po pierwsze, istnienie zewnętrznych <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0061" REF.END="QE0061"/>danych<QUOT.END REF.START="QS0061" CODE="201D" ID="QE0061"/> czy też <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0062" REF.END="QE0062"/>informacji<QUOT.END REF.START="QS0062" CODE="201D" ID="QE0062"/> – które muszą być <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0063" REF.END="QE0063"/>obiektywne, wiarygodne, dokładne i należycie zaktualizowane<QUOT.END REF.START="QS0063" CODE="201D" ID="QE0063"/> i które w sprawach dotyczących art. 4 karty obejmowały wyroki wydane przez ETPC, a w sprawie dotyczącej art. 47 akapit drugi karty uzasadniony wniosek Komisji<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Uzasadniony wniosek Komisji z dnia <DATE ISO="20171220">20 grudnia 2017 r.</DATE>, przedstawiony zgodnie z art. 7 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, dotyczący praworządności w Polsce [COM(2017) 835 final].</P></NOTE> – które muszą świadczyć o <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0064" REF.END="QE0064"/>nieprawidłowościach<QUOT.END REF.START="QS0064" CODE="201D" ID="QE0064"/> mogących być źródłem rzeczywistego niebezpieczeństwa naruszenia danego prawa podstawowego, a po drugie, indywidualne ustalenie, że zainteresowana osoba w przypadku jej wydania może być narażona na rzeczywiste niebezpieczeństwo naruszenia prawa podstawowego w oparciu o indywidualne okoliczności dotyczące tej osoby.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="13"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">C.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie treści prawa podstawowego do obecności na rozprawie, zagwarantowanego w art. 47 akapit drugi karty i art. 6 ust. 1 EKPC</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>Artykuł 47 karty nosi tytuł <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0065" REF.END="QE0065"/>Prawo do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu<QUOT.END REF.START="QS0065" CODE="201D" ID="QE0065"/>. Jego akapit drugi stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0066" REF.END="QE0066"/>każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia jego sprawy w rozsądnym terminie przez niezawisły i bezstronny sąd ustanowiony uprzednio na mocy ustawy<QUOT.END REF.START="QS0066" CODE="201D" ID="QE0066"/>. Wyjaśnienia dotyczące karty praw podstawowych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P><REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="303" PAGE.FIRST="17" DATE.PUB="2007">Dz.U. 2007, C 303, s. 17</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE> wskazują, że art. 47 akapit drugi karty odpowiada art. 6 ust. 1 EKPC, odnoszącemu się do prawa do rzetelnego procesu sądowego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0030"><P>Zobacz podobnie również wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180725">25 lipca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Minister for Justice and Equality (Nieprawidłowości w systemie sądownictwa)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑216/18 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:586">EU:C:2018:586</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0033">33</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>) oraz pkt 48 mojej opinii w tej sprawie.</P></NOTE>. Artykuł 52 karty, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0067" REF.END="QE0067"/>Zakres i wykładnia praw i zasad<QUOT.END REF.START="QS0067" CODE="201D" ID="QE0067"/>, stanowi w ust. 3, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0068" REF.END="QE0068"/>w zakresie, w jakim niniejsza karta zawiera prawa, które odpowiadają prawom zagwarantowanym w [EKPC], ich znaczenie i zakres są takie same jak praw przyznanych przez tę konwencję. Niniejsze postanowienie nie stanowi przeszkody, aby prawo Unii przyznawało szerszą ochronę<QUOT.END REF.START="QS0068" CODE="201D" ID="QE0068"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>Prawo do obecności na rozprawie stanowi istotny element prawa podstawowego do rzetelnego procesu sądowego. Trybunał i ETPC jednolicie orzekały jednak, że oskarżony może zrezygnować z prawa do obecności na rozprawie w sposób wyraźny lub milczący poprzez swoje zachowanie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0031"><P>Zobacz wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130226">26 lutego 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Melloni</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑399/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:107">EU:C:2013:107</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0049">49</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20200213">13 lutego 2020 r.</DATE>, <NAME.CASE>Spetsializirana prokuratura</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑688/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:94">EU:C:2020:94</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0037">37</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); wyrok ETPC z dnia <DATE ISO="20060301">1 marca 2006 r.</DATE> w sprawie Sejdovic przeciwko Włochom, CE:ECHR:2006:0301JUD005658100, § 86 (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0069" REF.END="QE0069"/>ani litera, ani duch art. 6 EKPC nie uniemożliwiają dobrowolnego zrzeczenia się przez daną osobę, wyraźnie lub w sposób dorozumiany, gwarancji rzetelnego procesu<QUOT.END REF.START="QS0069" CODE="201D" ID="QE0069"/>); zob. także podobnie wyrok ETPC z dnia <DATE ISO="20001130">30 listopada 2000 r.</DATE> w sprawie Kwiatkowska przeciwko Włochom, CE:ECHR:2000:1130DEC005286899.</P></NOTE>, na przykład gdy dana osoba próbuje uniknąć wymiaru sprawiedliwości. Jak stwierdził ETPC, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0070" REF.END="QE0070"/>do odmowy ochrony prawnej […] dochodzi wtedy, gdy skazany in absentia nie może doprowadzić do tego, by sąd, po jego wysłuchaniu, ponownie orzekł w przedmiocie faktycznej i prawnej zasadności oskarżenia, jeżeli nie zostało wykazane, że oskarżony <HT TYPE="ITALIC">zrezygnował z prawa do stawiennictwa i obrony</HT> […] lub <HT TYPE="ITALIC">zamiarem jego było uniknięcie wymiaru sprawiedliwości</HT><QUOT.END REF.START="QS0070" CODE="201D" ID="QE0070"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0032"><P>Wyrok ETPC z dnia <DATE ISO="20060301">1 marca 2006 r.</DATE> w sprawie Sejdovic przeciwko Włochom, CE:ECHR:2006:0301JUD005658100, § 82 (podkreślenie moje).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>ETPC stwierdził ponadto, że jeżeli skazanemu wyrokiem zaocznym nie doręczono urzędowego zawiadomienia, nasuwa się pytanie, czy można uznać, że miał on wystarczającą wiedzę o ściganiu i postępowaniu karnym, aby móc podjąć decyzję o rezygnacji z prawa do stawiennictwa w sądzie lub o uniknięciu wymiaru sprawiedliwości, i stwierdził, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0071" REF.END="QE0071"/>pewne ustalone okoliczności faktyczne mogą jednoznacznie wskazywać na to, że oskarżony wiedział o istnieniu toczącego się przeciwko niemu postępowania karnego, a także o charakterze i przyczynie oskarżenia, oraz nie ma zamiaru uczestniczyć w rozprawie lub chce uciec przed ściganiem<QUOT.END REF.START="QS0071" CODE="201D" ID="QE0071"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0033"><P>Wyrok ETPC z dnia <DATE ISO="20060301">1 marca 2006 r.</DATE> w sprawie Sejdovic przeciwko Włochom, CE:ECHR:2006:0301JUD005658100, §§ 98, 99. W wyroku ETPC z dnia <DATE ISO="20170126">26 stycznia 2017 r.</DATE> w sprawie Lena Atanasova przeciwko Bułgarii, CE:ECHR:2017:0126JUD005200907, § 52, ETPC stwierdził, że oskarżona zrzekła się prawa do obecności na rozprawie, gwarantowanego przez art. 6 ust. 1 EKPC, w sytuacji, w której poinformowano ją w prawidłowy sposób o toczącym się postępowaniu karnym i postawionych jej zarzutach, potwierdziła ona okoliczności faktyczne i zadeklarowała gotowość do negocjowania treści wyroku skazującego, a następnie wyprowadziła się spod adresu, który wcześniej wskazała organom, nie informując o zmianie adresu, a organy podjęły uzasadnione wysiłki, aby zapewnić jej obecność na rozprawie.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>To orzecznictwo ETPC dotyczy jednak spraw w postępowaniu w pierwszej instancji. Jeśli chodzi o postępowania odwoławcze, ochrona prawa do obecności na rozprawie jest znacznie bardziej ograniczona. W szczególności w orzecznictwie ETPC rozróżnia się przypadki, w których postępowanie odwoławcze dotyczy jedynie kwestii prawnych, oraz sprawy, w których sąd odwoławczy może badać zarówno okoliczności faktyczne, jak i zagadnienia prawne oraz dokonywać w pełnym zakresie oceny kwestii winy lub jej braku. W pierwszym przypadku wymogi art. 6 EKPC mogą zostać spełnione,<?PAGE NO="14"?> nawet jeżeli wnoszący środek odwoławczy nie ma możliwości, aby złożyć wyjaśnienia osobiście, pod warunkiem że w pierwszej instancji odbyła się rozprawa jawna<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0034"><P>Wyrok ETPC z dnia <DATE ISO="19840222">22 lutego 1984 r.</DATE> w sprawie Sutter przeciwko Szwajcarii, CE:ECHR:1984:0222JUD000820978, § 30.</P></NOTE>. W tym drugim przypadku, a zwłaszcza gdy zwrócono się do sądu odwoławczego o zaostrzenie kary, bardziej prawdopodobne jest to, że obecność oskarżonego okaże się niezbędna<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0035"><P>Wyrok ETPC z dnia <DATE ISO="20040706">6 lipca 2004 r.</DATE> w sprawie Dondarini przeciwko San Marino, CE:ECHR:2004:0706JUD005054599, § 27.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>Okoliczności faktyczne opisane w postanowieniu odsyłającym nie obejmują szczegółowych informacji o charakterze postępowań odwoławczych w sprawach dotyczących TR. W związku z tym nie wiadomo, według jakiego standardu należy oceniać jego prawo do obecności w ramach tych postępowań oraz odpowiedniość podjętych przez organy rumuńskie starań o doręczenie mu wezwania w tych postępowaniach odwoławczych w odniesieniu do przysługującego TR prawa podstawowego do obecności na rozprawie, zagwarantowanego na mocy art. 47 akapit drugi karty oraz art. 6 ust. 1 EKPC.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>Okoliczności faktyczne przedstawione w postanowieniu odsyłającym wyraźnie przemawiają jednak za wnioskiem sądu odsyłającego, zgodnie z którym TR celowo uciekł przed postępowaniami karnymi, zarówno w odniesieniu do postępowań w pierwszej instancji, jak i postępowań odwoławczych, unikając zatrzymania. Wydaje się również, że TR wiedział o istnieniu toczącego się przeciwko niemu postępowania karnego, a także o charakterze i przyczynie oskarżenia. Na podstawie tego wniosku, którego potwierdzenie należy do sądu odsyłającego, przysługujące TR prawo podstawowe do obecności na rozprawie, zagwarantowane w art. 47 akapit drugi karty, nie byłoby naruszone ze względu na wydanie zaocznego wyroku skazującego, utrzymanego w mocy w postępowaniu odwoławczym, a następnie odmowę zagwarantowania wznowienia postępowania przez wydające nakaz państwo członkowskie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>Ponieważ w świetle okoliczności faktycznych przedstawionych w postanowieniu odsyłającym wydaje się, że nie naruszono żadnego prawa podstawowego, nie pojawia się problem związany z tym, czy wykonujący nakaz organ sądowy może <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0072" REF.END="QE0072"/>umorzyć postępowanie w przedmiocie przekazania<QUOT.END REF.START="QS0072" CODE="201D" ID="QE0072"/> zgodnie z orzecznictwem Trybunału w sprawach Aranyosi i Căldăraru, Generalstaatsanwaltschaft oraz Minister for Justice and Equality.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>Pozostaje jednak dokonanie oceny, czy przyznana w dyrektywie 2016/343 ochrona wykraczająca poza ochronę zagwarantowaną w art. 47 akapit drugi karty i art. 6 ust. 1 EKPC ogranicza uprawnienia dyskrecjonalne wykonującego nakaz państwa członkowskiego w odniesieniu do korzystania z podstaw fakultatywnej odmowy wykonania nakazu na podstawie art. 4a decyzji ramowej 2002/584.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">D.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie statusu dodatkowych gwarancji dotyczących prawa do obecności na rozprawie przewidzianych w dyrektywie 2016/343</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>Zgodnie z motywem 9 dyrektywy 2016/343 jej celem jest w szczególności wzmocnienie prawa do rzetelnego procesu sądowego przez ustanowienie wspólnych norm minimalnych dotyczących między innymi prawa do obecności na rozprawie. Dzięki ustanowieniu wspólnych norm minimalnych dotyczących ochrony praw procesowych podejrzanych i oskarżonych dyrektywa ta zmierza do zwiększenia wzajemnego zaufania państw członkowskich do ich systemów wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych, przyczyniając się tym samym do ułatwienia wzajemnego uznawania orzeczeń w sprawach karnych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0036"><P>Motyw 10 dyrektywy 2016/343.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>Ze struktury dyrektywy 2016/343 i środków naprawczych, które ta dyrektywa przewiduje, jasno wynika, że w zakresie prawa do obecności na rozprawie jest ona skierowana do państwa członkowskiego, w którym odbywa lub odbyła się rozprawa. Jedynie to państwo członkowskie może przyznać środek naprawczy wyszczególniony w art. 9 – prawo do wznowienia postępowania.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="15"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>Natomiast art. 4a decyzji ramowej 2002/584, zgodnie z logiką, jest skierowany do państw członkowskich <HT TYPE="ITALIC">innych niż</HT> te, w których miała miejsce rozprawa i zainteresowana osoba została skazana. Tylko te państwa członkowskie mogą wydać zainteresowaną osobę państwu członkowskiemu, w którym została ona skazana.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>Decyzja ramowa 2002/584 i dyrektywa 2016/343 mają nie tylko innych adresatów, ale też regulują inne kwestie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61.</NO.P><TXT>Jak wskazał sąd odsyłający, rzeczywisty zakres przedmiotowy dyrektywy 2016/343, mający znaczenie w niniejszej sprawie, ogranicza się do minimalnych wymogów dotyczących postępowań toczących się pod nieobecność oskarżonego w państwach członkowskich. Rozszerzenie zakresu dyrektywy 2016/343 o postępowania w przedmiocie ekstradycji lub wydania wymagałoby uzasadnienia. Przestrzeganie minimalnych wymogów mających zastosowanie do postępowań krajowych nie podlega badaniu w ramach postępowań w przedmiocie ekstradycji lub wydania mających miejsce w innym państwie członkowskim: takie postępowanie często ma miejsce pod presją czasową nierozerwalnie związaną z ewentualnym aresztem danej osoby i w naturalnych granicach możliwości wykonującego nakaz organu sądowego w zakresie kontrolowania zgodności przepisów innego porządku prawnego, często sporządzonych w języku obcym, z właściwymi standardami prawa Unii. Kontrola taka wykraczałaby poza zakres postępowania w przedmiocie ekstradycji, a także byłaby sprzeczna z zasadą wzajemnego uznawania, która stanowi kamień węgielny współpracy sądowej. Przepisy dotyczące ekstradycji muszą zatem bezwzględnie pozostać objęte jedynie badaniem o charakterze wybiórczym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62.</NO.P><TXT>Jak wskazano w postanowieniu odsyłającym, zastosowanie dyrektywy 2016/343 w sposób ograniczający uprawnienia dyskrecjonalne wykonującego nakaz państwa członkowskiego w ramach wykonywana art. 4a decyzji ramowej 2002/584 również nie znajduje oparcia w genezie tej dyrektywy. Jak wskazuje sąd odsyłający w postanowieniu odsyłającym, z protokołu z posiedzenia Komitetu Koordynacyjnego w dziedzinie Współpracy Policji i Wymiarów Sprawiedliwości w Sprawach Karnych (zob. dokument Rady 12955/14 z dnia <DATE ISO="20140909">9 września 2014 r.</DATE>, s. 2 i nast.) wynika, że Komisja opowiedziała się za harmonizacją wymogów dyrektywy 2016/343 i prawa z zakresu ekstradycji w postaci art. 4a decyzji ramowej 2002/584, ponieważ bez względu na odmienność dziedzin podlegających każdemu z tych uregulowań chodzi o ustanowienie minimalnych wymogów dotyczących krajowego postępowania karnego na terytorium Unii i w związku z tym wspomniane uregulowania są ze sobą nierozerwalnie związane:</TXT><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0073" REF.END="QE0073"/>Zdaniem Komisji zasady mające zastosowanie w przypadku nieobecności danej osoby na rozprawie są nierozerwalnie związane z prawem tej osoby do obecności na rozprawie. Prawo to i kryteria mające zastosowanie do sądzenia podejrzanych lub oskarżonych pod ich nieobecność to dwie strony tego samego medalu<QUOT.END REF.START="QS0073" CODE="201D" ID="QE0073"/> (s. 3).</P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63.</NO.P><TXT>Komisja nie zdołała jednak przeforsować swojego stanowiska, ponieważ przedstawiciele państw członkowskich wskazali na różne obszary i cele regulacji, w związku z czym jednomyślnie odrzucili rozszerzenie projektu dyrektywy na prawo dotyczące ekstradycji:</TXT><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0074" REF.END="QE0074"/>Przypomniano, że decyzja ramowa została przyjęta w innym kontekście prawnym (przy głosowaniu w sposób jednomyślny) i że realizuje inny cel niż obecny projekt dyrektywy (wzajemne uznawanie versus ustanowienie minimalnych standardów). Przeniesienie tekstu decyzji ramowej do projektu dyrektywy nie byłoby zatem pożądane<QUOT.END REF.START="QS0074" CODE="201D" ID="QE0074"/> (s. 2).</P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64.</NO.P><TXT>Należy zauważyć, że określone przez Trybunał i ETPC prawo <HT TYPE="ITALIC">podstawowe</HT> do obecności na rozprawie zgodnie z art. 47 akapit drugi karty i art. 6 ust. 1 EKPC ma znacznie węższy zakres niż prawo do obecności na rozprawie wynikające z art. 8 dyrektywy 2016/343. Umorzenie postępowania w przedmiocie przekazania przez wykonujący nakaz organ sądowy może być uzasadnione jedynie ryzykiem naruszenia węższego prawa podstawowego do obecności na rozprawie, nie zaś ryzykiem naruszenia przewidzianego dyrektywą szerszego zakresu tego prawa.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="16"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65.</NO.P><TXT>O ile naruszenie prawa podstawowego do rzetelnego procesu sądowego, w tym naruszenie prawa podstawowego do obecności na rozprawie zgodnie z jego wykładnią dokonaną przez ETPC, może uzasadniać <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0075" REF.END="QE0075"/>umorzenie postępowania w przedmiocie przekazania<QUOT.END REF.START="QS0075" CODE="201D" ID="QE0075"/>, o tyle ryzyko czy nawet wiedza, że inne państwo członkowskie może nie przestrzegać w pełni dyrektywy 2016/343 w każdym aspekcie, same w sobie nie uzasadniają moim zdaniem umorzenia postępowania w przedmiocie przekazania. W tym względzie należy przypomnieć utrwalone orzecznictwo Trybunału, z którego wynika, że ograniczenia zasady wzajemnego zaufania powinny być interpretowane w sposób ścisły<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0037"><P>Zobacz w tym względzie moja opinia w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Minister for Justice and Equality (Nieprawidłowości w systemie sądownictwa)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑216/18 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:517">EU:C:2018:517</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0073">73</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), a także wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180426">26 kwietnia 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Donnellan</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑34/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:282">EU:C:2018:282</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0050">50</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66.</NO.P><TXT>Uważam, że w razie gdy wykonujące nakaz państwo członkowskie dysponuje uprawnieniami dyskrecjonalnymi na podstawie art. 4a decyzji ramowej 2002/584, taki znany lub potencjalny brak przestrzegania jakiejś dyrektywy przez wydające nakaz państwo członkowskie również nie ogranicza w świetle prawa Unii zakresu uprawnień dyskrecjonalnych przysługujących wykonującemu nakaz państwu członkowskiemu w odniesieniu do wykonania europejskiego nakazu aresztowania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67.</NO.P><TXT>Środkiem naprawczym, który przysługuje zainteresowanej osobie, jeżeli naruszono jej prawo do obecności na rozprawie w świetle dyrektywy 2016/343 w sposób, który nie stanowi również naruszenia prawa podstawowego do rzetelnego procesu sądowego, zagwarantowanego w art. 47 akapit drugi karty, jest wznowienie postępowania w państwie członkowskim, w którym osoba ta została zaocznie skazana. Jest to środek naprawczy przewidziany w art. 9 dyrektywy 2016/343.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68.</NO.P><TXT>Nie oznacza to, że wykonujące nakaz państwo członkowskie nie może – jeśli zechce – wziąć pod uwagę, czy osobom skazanym zaocznie zapewnia się w wydającym nakaz państwie członkowskim wszystkie prawa, które przysługują im na mocy dyrektywy 2016/343. Oznacza to po prostu, że wobec braku naruszenia prawa <HT TYPE="ITALIC">podstawowego</HT> chronionego na mocy dyrektywy 2016/343 uwzględnienie takiej kwestii wchodzi w zakres uprawnień dyskrecjonalnych tego państwa członkowskiego.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">IV.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wnioski</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69.</NO.P><TXT>W świetle całości powyższych rozważań uważam, że na pytanie przedstawione przez Hanseatisches Oberlandesgericht Hamburg (wyższy sąd krajowy w Hamburgu) Trybunał powinien odpowiedzieć w następujący sposób:</TXT><P>W braku rzeczywistego ryzyka naruszenia prawa podstawowego do rzetelnego procesu sądowego art. 8 i 9 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 z dnia <DATE ISO="20160309">9 marca 2016 r.</DATE> w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym nie ograniczają uprawnień dyskrecjonalnych wykonującego nakaz państwa członkowskiego w zakresie wykonywania przepisów dotyczących fakultatywnej odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania zgodnie z art. 4a decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia <DATE ISO="20020613">13 czerwca 2002 r.</DATE> w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia <DATE ISO="20090226">26 lutego 2009 r.</DATE></P></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>