<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-04.cj-20080212.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="ECRCJ1995ELA.0700192301.case.xml"><NO.CASE>C-470/93</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>61993C0470</NO.CELEX><NO.SEQ>0004.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST>1925</PAGE.FIRST><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST>1935</PAGE.LAST><PAGE.TOTAL>11</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><LEFT>ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ LÉGER — ΥΠΟΘΕΣΗ C-470/93</LEFT><RIGHT>MARS</RIGHT></CURR.TITLE><CONTENTS.CONCLUSION><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα</HT></P><P><HT TYPE="UC">Philippe Léger</HT></P><P>της <DATE ISO="19950328">28ης Μαρτίου 1995</DATE><NOTE NOTE.ID="E0001" NUMBERING="STAR"><P>Γλώσσα του πρωτοτύπου: η γαλλική.</P></NOTE></P></TI></TITLE><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Είναι γνωστό ότι μετά την απόφαση της <DATE ISO="19931124">24ης Νοεμβρίου 1993</DATE>, Keck και Mithouard<NOTE NOTE.ID="E0002" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Υποθέσεις <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-267/91+C-268/91" YEAR="1993" PAGE.ECR="I-6097">C-267/91 και C-268/91 (Συλλογή 1993, σ. I-6097)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, οι έχουσες αδιακρίτως εφαρμογή εθνικές ρυθμίσεις <QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="00AB"/>(...) που περιορίζουν ή απαγορεύουν ορισμένους τρόπους πωλήσεως (...)<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="00BB"/> δεν συνιστούν μέτρα ισοδυνάμου αποτελέσματος με ποσοτικούς περιορισμούς υπό την έννοια της νομολογίας Dassonville<NOTE NOTE.ID="E0003" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19740711">11ης Ιουλίου 1974</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="8/74" YEAR="1974" PAGE.ECR="411">8/74 (Συλλογή τόμος 1974, σ. 411)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, <QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="00AB"/>(...) αρκεί (...) να εφαρμόζονται σε όλους τους επιχειρηματίες που ασκούν τη δραστηριότητα τους στο εθνικό έδαφος και αρκεί να επηρεάζουν κατά τον ίδιο τρόπο, και νομικώς και πραγματικός, την εμπορία των εθνικών προϊόντων και των προϊόντων προελεύσεως άλλων κρατών μελών<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0004" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Σκέψη 16.</P></NOTE>. Απεναντίας, εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 30 της Συνθήκης ΕΚ οι ρυθμίσεις που εξαρτούν την εμπορία των εμπορευμάτων από ορισμένους όρους (όπως είναι αυτοί που αφορούν την ονομασία, τη μορφή, τις διαστάσεις, το βάρος, τη σύνθεση, την παρουσίαση, την επισήμανση, τη συσκευασία των εμπορευμάτων)<NOTE NOTE.ID="E0005" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Σκέψη 15.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Τι καλύπτει η έννοια του <QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="00AB"/>τρόπου πωλήσεως<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="00BB"/>;</TXT></NP><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Περιλαμβάνει τις ρυθμίσεις περί διαφημίσεως; Αφορά η ρύθμιση που έχει ως αντικείμενο τη διαφήμιση επί της συσκευασίας του διατιθεμένου στο εμπόριο προϊόντος κάποιο χαρακτηριστικό του προϊόντος που εμπίπτει στη σκέψη 15 της προαναφερθείσας αποφάσεως Keck και Mithouard ή κάποιον τρόπο πωλήσεως υπό την έννοια της σκέψεως 16 της αποφάσεως αυτής;</TXT></NP><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>Με τις προτάσεις του στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση της <DATE ISO="19931215">15ης Δεκεμβρίου 1993</DATE>, Hünermund κ.λπ.<NOTE NOTE.ID="E0006" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-292/92" YEAR="1993" PAGE.ECR="I-6787">C-292/92 (Συλλογή 1993, σ. I-6787)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, ο γενικός εισαγγελέας G. Tesauro είχε προεικάσει ότι από την εφαρμογή της διακρίσεως αυτής στον τομέα της διαφημίσεως θα προέκυπταν ερμηνευτικές δυσχέρειες που δεν θα μπορούσαν να επιλυθούν παρά μόνον κατά περίπτωση<NOTE NOTE.ID="E0007" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Σημεία 22 και 24 των προτάσεων. Βλ., επίσης, Stuyck, J.: Σχόλιο στην απόφαση Keck και Mithouard, Cahiers de droit européen, 1994, αρ. 3-4, σ. 431, 451.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>5.</NO.P><TXT>Το προδικαστικό ερώτημα που έχει υποβάλει στο Δικαστήριο το Landgericht Köln αποτελεί απόδειξη των ανωτέρω.</TXT></NP><NP><NO.P>6.</NO.P><TXT>Η εταιρία Mars, χρησιμοποιώντας τα σήματα Mars, Snickers, Bounty και Milky Way, εμπορεύεται στη Γερμανία πλάκες σοκολάτας με παγωτό, τις οποίες εισάγει από τη<?PAGE NO="I-1926"?> Γαλλία, όπου νομίμως παράγονται και τίθενται εντός ομοιόμορφης συσκευασίας προς διανομή τους σε ολόκληρη την Ευρώπη.</TXT></NP><NP><NO.P>7.</NO.P><TXT>Η συσκευασία φέρει την ένδειξη <QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="00AB"/>+ 10 %<QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>8.</NO.P><TXT>Ο Verein gegen Unwesen in Handel und Gewerbe — ένωση για την καταπολέμηση του αθεμίτου ανταγωνισμού — ασκεί κατά της εταιρίας Mars αγωγή επί παραλείψει πράξεως αθεμίτου ανταγωνισμού στηριζομένη στο άρθρο 3 του Gesetz gegen den unlauteren Wettbewerb (νόμου περί αθεμίτου ανταγωνισμού, στο εξής: UWG), το οποίο ορίζει ότι:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="00AB"/>Ο κατά τις εμπορικές συναλλαγές επί σκοπώ ανταγωνισμού παρέχων παραπλανητικές ενδείξεις όσον αφορά τους όρους εμπορίας, ιδίως δε την ποιότητα, την καταγωγή, τον τρόπο παραγωγής, τις τιμές των καθ' έκαστον εμπορευμάτων (...) ή του συνόλου των προσφερομένων εμπορευμάτων ή υπηρεσιών, τους τιμοκαταλόγους, τον τρόπο κτήσεως ή την πηγή των εμπορευμάτων (...) την αιτία ή τον σκοπό της πωλήσεως ή την ποσότητα των διαθεσίμων εμπορευμάτων, δύναται να εναχθεί επί παραλείψει της χρησιμοποιήσεως των ενδείξεων αυτών.<QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="00BB"/></P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>9.</NO.P><TXT>Η ανωτέρω ένωση ζητεί να γίνει δεκτή η αγωγή της για τους ακόλουθους δύο λόγους:</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>η παρουσίαση αυτή περιάγει σε πλάνη τον καταναλωτή, ο οποίος προσδοκά ότι η τιμή στην οποία του προσφέρεται το εμπόρευμα είναι η ίδια με αυτή που είχε το εμπόρευμα υπό την παλαιά του παρουσίαση</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>η ένδειξη <QUOT.START ID="QS0006" REF.END="QE0006" CODE="00AB"/>+ 10 %<QUOT.END ID="QE0006" REF.START="QS0006" CODE="00BB"/> δίνει την εντύπωση ότι το προϊόν έχει αυξηθεί κατά ποσότητα αντίστοιχη προς το μέρος της νέας συσκευασίας που έχει χρωματιστεί διαφορετικά. Η επιφάνεια που χρησιμοποιείται για να προβληθεί οπτικώς η ένδειξη <QUOT.START ID="QS0007" REF.END="QE0007" CODE="00AB"/>+10 %<QUOT.END ID="QE0007" REF.START="QS0007" CODE="00BB"/> είναι πολύ μεγαλύτερη από την αντίστοιχη αύξηση του όγκου του προϊόντος.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP><NP><NO.P>10.</NO.P><TXT>Το Landgericht Köln υποβάλλει στο Δικαστήριο το ερώτημα αν, προκειμένου περί των <QUOT.START ID="QS0008" REF.END="QE0008" CODE="00AB"/>Ice Cream Snacks<QUOT.END ID="QE0008" REF.START="QS0008" CODE="00BB"/>, τα οποία νομίμως παράγονται και διατίθενται στο εμπόριο εντός κράτους μέλους υπό την παρουσίαση που περιγράφεται στο εισαγωγικό δικόγραφο της κύριας δίκης, η αρχή της ελεύθερης κυκλοφορίας των εμπορευμάτων επιτρέπει να απαγορευθεί εντός άλλου κράτους μέλους η εμπορία υπό την παρουσίαση αυτή για τους δύο λόγους που προβάλλει η ενάγουσα της κύριας δίκης ένωση.</TXT></NP><NP><NO.P>11.</NO.P><TXT>Θα εξετάσω διαδοχικώς δύο ζητήματα. Συνιστά η απαγόρευση της εμπορίας πλακών σοκολάτας με παγωγό που φέρουν στη συσκευασία τη διαφημιστική ένδειξη <QUOT.START ID="QS0009" REF.END="QE0009" CODE="00AB"/>+10 % παγωτό κρέμα<QUOT.END ID="QE0009" REF.START="QS0009" CODE="00BB"/> εμπόδιο στο<?PAGE NO="I-1927"?> εμπόριο μεταξύ κρατών μελών και εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 30 της Συνθήκης; Αν ναι, μπορούν να δικαιολογήσουν την απαγόρευση αυτή οι λόγοι που προβάλλει η ενάγουσα της κύριας δίκης ένωση;</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>Ι —</NO.P><TXT>Επί του πεδίου εφαρμογής του άρθρου 30 της Συνθήκης</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>12.</NO.P><TXT>Το άρθρο 3 του UWG αποτελεί ρύθμιση έχουσα αδιακρίτως εφαρμογή και αφορώσα εξίσου τα εγχώρια και τα εισαγόμενα προϊόντα. Επιτρέπει να απαγορευθεί η εμπορία στη Γερμανία των πλακών σοκολάτας με παγωτό που φέρουν τις διαφημιστικές ενδείξεις στις οποίες έχω αναφερθεί.</TXT></NP><NP><NO.P>13.</NO.P><TXT>Αφορά η απαγόρευση αυτή τα <HT TYPE="ITALIC">χαρακτηριστικά του προϊόντος</HT> υπό την έννοια της σκέψεως 15 της προαναφερθείσας αποφάσεως Keck και Mithouard ή τον <HT TYPE="ITALIC">τρόπο πωλήσεως</HT> υπό την έννοια της σκέψεως 16 της αποφάσεως αυτής;</TXT></NP><NP><NO.P>14.</NO.P><TXT>Υπενθυμίζω ότι η πρώτη περίπτωση αφορά τις ρυθμίσεις που, ελλείψει εναρμονίσεως, επιβάλλουν ορισμένη παρουσίαση, ορισμένη σύνθεση ή την ύπαρξη ορισμένων εγγενών ιδιοτήτων του προϊόντος που να διαφέρουν από αυτές που απαιτούνται στο κράτος μέλος καταγωγής.</TXT></NP><NP><NO.P>15.</NO.P><TXT>Με το να επιβάλλει την εκ νέου συσκευασία του εισαγομένου προϊόντος ή τη μεταβολή των ουσιωδών ιδιοτήτων του, εν όψει της εμπορίας του εντός του κράτους εισαγωγής, μια τέτοια ρύθμιση αποτελεί εμπόδιο στις συναλλαγές, καθότι υψώνει τις τιμές των εισαγομένων προϊόντων ή καθιστά δυσχερέστερες τις εισαγωγές και, συνεπώς, ευνοεί την εγχώρια βιομηχανία αυτού του κράτους ή της παρέχει ανταγωνιστικό πλεονέκτημα.</TXT></NP><NP><NO.P>16.</NO.P><TXT>Στη δεύτερη περίπτωση, η εθνική ρύθμιση δεν έχει καμία σχέση με τις εισαγωγές και αφορά την εμπορική δραστηριότητα εν γένει. Δεν έχει αποτελέσματα επί των εισαγωγών παρά μόνον εμμέσως, λόγω του ότι μπορεί να οδηγήσει σε μείωση ή συμπίεση των πωλήσεων, αλλά δεν επηρεάζει την εμπορία των προϊόντων προελεύσεως άλλων κρατών μελών διαφορετικά από ό,τι των εγχωρίων προϊόντων. Δεν εμποδίζει την πρόσβαση τους στην αγορά. Δεν θέτει περισσότερα εμπόδια σε αυτά από όσα θέτει στα εγχώρια προϊόντα. Αναφέρομαι, για παράδειγμα, στις ρυθμίσεις της λειτουργίας των καταστημάτων την Κυριακή<NOTE NOTE.ID="E0008" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. την απόφαση της <DATE ISO="19940602">2ας Ιουνίου 1994</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-69/93+C-258/93" YEAR="1994" PAGE.ECR="I-2355">C-69/93 και C-258/93, Punto Casa και PPV (Συλλογή 1994, σ. I-2355)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>17.</NO.P><TXT>Τα νομοθετικά κείμενα περί διαφημίσεως εμπίπτουν είτε στη μία είτε στην άλλη περίπτωση. Ενώ ορισμένες ρυθμίσεις δεν έχουν παρά μόνον έμμεση σχέση με την ελεύθερη κυκλοφορία και εκφεύγουν του πεδίου εφαρμογής του άρθρου 30 της Συνθήκης, απεναντίας άλλες ρυθμίσεις είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένες με την παρουσίαση του προϊόντος και εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου αυτού.</TXT></NP><?PAGE NO="I-1928"?><NP><NO.P>18.</NO.P><TXT>Συγκεκριμένα:</TXT></NP><NP><NO.P>19.</NO.P><TXT>Ορισμένες ρυθμίσεις διέπουν την εμπορική δραστηριότητα εν γένει και δεν έχουν σχέση με τις εξαγωγές. <HT TYPE="ITALIC">Δεν εμποδίζουν την εμπορία του προϊόντος υπό ενιαία παρουσίαση και με ενιαία χαρακτηριστικά — την παρουσίαση και τα χαρακτηριστικά που επιβάλλει το κράτος μέλος καταγωγής — σε ολόκληρη την Κοινότητα.</HT> Δεν επηρεάζουν τη λειτουργία της εσωτερικής αγοράς. Συνιστούν πολιτική επιλογή: ποια όρια πρέπει να τεθούν στον τομέα της διαφημίσεως;</TXT></NP><NP><NO.P>20.</NO.P><TXT>Έτσι, μετά την προαναφερθείσα απόφαση Keck και Mithouard, το Δικαστήριο έκρινε, με την προαναφερθείσα απόφαση Hünermund κ.λπ., ότι το άρθρο 30 της Συνθήκης δεν έχει εφαρμογή επί ενός κανόνα δεοντολογίας που έχει θεσπιστεί από το φαρμακευτικό επιμελητήριο κράτους μέλους και απαγορεύει στους φαρμακοποιούς του εν λόγω κράτους να διαφημίζουν, εκτός του φαρμακείου, φαρμακευτικά προϊόντα. Ένας τέτοιος κανόνας συνιστά τρόπο πωλήσεως υπό την έννοια της σκέψεως 16 της αποφάσεως Keck και Mithouard, κατά το μέτρο που <QUOT.START ID="QS0010" REF.END="QE0010" CODE="00AB"/>(...) η εφαρμογή ρυθμίσεων αυτού του είδους στην πώληση προϊόντων προελεύσεως άλλου κράτους μέλους, τα οποία ανταποκρίνονται στους κανόνες που έχει θεσπίσει το κράτος αυτό, δεν είναι ικανή να παρεμποδίσει την πρόσβαση τους στην αγορά ούτε να τη δυσχεράνει, όπως δεν δυσχεραίνει την πρόσβαση στην αγορά των εθνικών προϊόντων<QUOT.END ID="QE0010" REF.START="QS0010" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0009" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Σκέψη 21.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>21.</NO.P><TXT>Ομοίως, το Δικαστήριο δέχτηκε, με το ίδιο σκεπτικό<NOTE NOTE.ID="E0010" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Σκέψη 21.</P></NOTE>, στην απόφαση της <DATE ISO="19950209">9ης Φεβρουαρίου 1995</DATE> στην υπόθεση Société d'importation Edouard Leclerc-Siplec<NOTE NOTE.ID="E0011" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-412/93" YEAR="1995" PAGE.ECR="I-179">C-412/93 (Συλλογή 1995, σ. I-179)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, ότι το γαλλικό διάταγμα που αποκλείει από την τηλεοπτική διαφήμιση τον τομέα της διανομής <QUOT.START ID="QS0011" REF.END="QE0011" CODE="00AB"/>(...) αφορά τον τρόπο πωλήσεως, καθόσον απαγορεύει ορισμένη μορφή προωθήσεως (τηλεοπτική διαφήμιση) ορισμένης μεθόδου εμπορίας (διανομής) των προϊόντων<QUOT.END ID="QE0011" REF.START="QS0011" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0012" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Σκέψη 22.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>22.</NO.P><TXT>Απεναντίας, άλλες ρυθμίσεις περί διαφημίσεως επηρεάζουν περισσότερο τις πωλήσεις εισαγομένων προϊόντων από ό,τι τις πωλήσεις εγχωρίων προϊόντων και είναι ικανές να εμποδίσουν το ενδοκοινοτικό εμπόριο.</TXT></NP><NP><NO.P>23.</NO.P><TXT>Αυτή είναι ασφαλώς η περίπτωση της απαγορεύσεως που πλήττει τη διαφήμιση την οποία φέρει η συσκευασία του προϊόντος<NOTE NOTE.ID="E0013" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. το σημείο 20 των προτάσεων του γενικού εισαγγελέα Van Gerven στις υποθέσεις επί των οποίων εκδόθηκε η απόφαση της <DATE ISO="19940602">2ας Ιουνίου 1994</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-401/92+C-402/92" YEAR="1994" PAGE.ECR="I-2199">C-401/92 και C-402/92, Tankstation 't Heukske και Boermans (Συλλογή 1994, σ. I-2199)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Αφενός, ο εισαγωγέας θα είναι υποχρεωμένος να αλλάζει την παρουσίαση, τη συσκευασία και τις διαφημιστικές ενδείξεις επί του προϊόντος, προκειμένου να συμμορφώνεται προς τη νομοθεσία του κράτους εισαγωγής, πράγμα που θα του επιβάλλει πρόσθετα έξοδα, που δεν φέρει ο εγχώριος παραγωγός του κράτους αυτού. Αφετέρου, θα είναι υποχρεωμένος να οργανώνει στεγανούς διαύλους διανομής, ώστε να εξασφαλίζει ότι τα προϊόντα που φέρουν την επίμαχη διαφημιστική ένδειξη δεν διατίθενται στο εμπόριο στο έδαφος του κράτους όπου ισχύει η απαγόρευση<NOTE NOTE.ID="E0014" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ., κατ' αναλογίαν, τη σκέψη 13 της αποφάσεως της <DATE ISO="19901213">13ης Δεκεμβρίου 1990</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-238/89" YEAR="1990" PAGE.ECR="I-4827">C-238/89, Pall (Συλλογή 1990, σ. I-4827)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP><?PAGE NO="I-1929"?><NP><NO.P>24.</NO.P><TXT>Ήδη η προγενέστερη της προαναφερθείσας αποφάσεως Keck και Mithouard νομολογία του Δικαστηρίου έθετε σαφώς την αρχή ότι η υποχρέωση αναγραφής ορισμένων ενδείξεων επί ενός προϊόντος, κατά το μέτρο που επιβάλλει ενδεχομένως στον κατασκευαστή ή στον εισαγωγέα να μεταβάλλει την παρουσίαση του προϊόντος, είναι ικανή να καταστήσει επαχθέστερη την εμπορία του εν λόγω προϊόντος σε ορισμένα κράτη μέλη και, συνεπώς, έχει περιοριστικό αποτέλεσμα επί των συναλλαγών<NOTE NOTE.ID="E0015" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Αποφάσεις της <DATE ISO="19801216">16ης Δεκεμβρίου 1980</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="27/80" YEAR="1980" PAGE.ECR="517">27/80, Fietje (Συλλογή τόμος 1980/III, σ. 517, σκέψη 10)</REF.DOC.ECR>, και της <DATE ISO="19830317">17ης Μαρτίου 1983</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="94/82" YEAR="1983" PAGE.ECR="947">94/82, De Kikvorsch (Συλλογή 1983, σ. 947, σκέψη 10)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>25.</NO.P><TXT>Με την απόφαση Pall<NOTE NOTE.ID="E0016" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Προαναφερθείσα στην υποσημείωση 13.</P></NOTE>, το Δικαστήριο δέχτηκε ότι η εντός κράτους μέλους απαγόρευση της χρησιμοποιήσεως της ενδείξεως (R) παραπλεύρως του σήματος, η οποία δηλώνει ότι πρόκειται περί κατατεθέντος σήματος, συνιστά εμπόδιο, <QUOT.START ID="QS0012" REF.END="QE0012" CODE="00AB"/>(...) διότι μπορεί να αναγκάσει τον δικαιούχο σήματος κατατεθειμένου σε ένα μόνον κράτος μέλος να ρυθμίσει κατά διαφόρους τρόπους την παρουσίαση των προϊόντων του, αναλόγως του τόπου όπου πρόκειται να τεθούν στο εμπόριο, και να οργανώσει στεγανούς διαύλους διανομής, κατά τρόπον ώστε να εξασφαλίσει τη μη κυκλοφορία προϊόντων που φέρουν την ένδειξη (R) στο έδαφος των κρατών που έχουν θεσπίσει την απαγόρευση<QUOT.END ID="QE0012" REF.START="QS0012" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0017" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Σκέψη 13.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>26.</NO.P><TXT>Προσφάτως, με την απόφαση της <DATE ISO="19940202">2ας Φεβρουαρίου 1994</DATE> στην υπόθεση Verband Sozialer Wettbewerb<NOTE NOTE.ID="E0018" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-315/92" YEAR="1994" PAGE.ECR="I-317">C-315/92 (Συλλογή 1994, σ. I-317)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, την αποκαλούμενη απόφαση <QUOT.START ID="QS0013" REF.END="QE0013" CODE="00AB"/>Clinique<QUOT.END ID="QE0013" REF.START="QS0013" CODE="00BB"/>, το Δικαστήριο έκρινε ότι η ονομασία ενός προϊόντος είναι χαρακτηριστικό του προϊόντος αυτού υπό την έννοια της σκέψεως 15 της προαναφερθείσας αποφάσεως Keck και Mithouard. Η απαγόρευση χρησιμοποιήσεως εντός του κράτους εισαγωγής ονομασίας που είναι θεμιτή εντός του κράτους καταγωγής συνιστά εμπόδιο στο ενδοκοινοτικό εμπόριο. Συγκεκριμένα,</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0014" REF.END="QE0014" CODE="00AB"/>το γεγονός ότι, λόγω της απαγορεύσεως αυτής, η οικεία επιχείρηση εξαναγκάζεται να μετέρχεται μόνον εντός αυτού του κράτους μέλους την εμπορία των προϊόντων της υπό άλλη ονομασία και να φέρει επιπλέον τα έξοδα συσκευασίας <HT TYPE="ITALIC">και διαφημίσεως</HT> δείχνει ότι το μέτρο αυτό θίγει την ελευθερία του εμπορίου<QUOT.END ID="QE0014" REF.START="QS0014" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0019" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Όπ.π., σκέψη 19, η υπογράμμιση δική μου.</P></NOTE>.</P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>27.</NO.P><TXT>Βάσει των ανωτέρω το Δικαστήριο κατέληξε στο ότι τα άρθρα 30 και 36 της Συνθήκης ΕΚ και το άρθρο 6, παράγραφος 2, της οδηγίας 76/768/ΕΟΚ, του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19760727">27ης Ιουλίου 1976</DATE><NOTE NOTE.ID="E0020" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Οδηγία περί προσεγγίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών των αναφερομένων στα καλλυντικά προϊόντα (ΕΕ ειδ. έκδ. 13/004, σ. 145).</P></NOTE>, αντίκεινται στη θέσπιση εθνικών μέτρων που απαγορεύουν την εισαγωγή και την εμπορία προϊόντος που χαρακτηρίζεται και πωλείται ως καλλυντικό και στηρίζουν την απαγόρευση αυτή στον λόγο ότι το προϊόν αυτό φέρει την ονομασία <QUOT.START ID="QS0015" REF.END="QE0015" CODE="00AB"/>Clinique<QUOT.END ID="QE0015" REF.START="QS0015" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>28.</NO.P><TXT>Οι προαναφερθείσες αποφάσεις Pall και <QUOT.START ID="QS0016" REF.END="QE0016" CODE="00AB"/>Clinique<QUOT.END ID="QE0016" REF.START="QS0016" CODE="00BB"/> αφορούσαν απαγορεύσεις διανομής — στηριζόμενες, όπως η υπό κρίση υπόθεση, στον UWG — <HT TYPE="ITALIC">λόγω της διαφορετικής παρουσιάσεως των προϊόντων<NOTE NOTE.ID="E0021" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. τις παρατηρήσεις της Επιτροπής, σ. 7 της γαλλικής μεταφράσεως.</P></NOTE>.</HT> Τούτο συμβαίνει και στην παρούσα υπόθεση. Η ένδειξη <QUOT.START ID="QS0017" REF.END="QE0017" CODE="00AB"/>+ 10 % παγωτό κρέμα<QUOT.END ID="QE0017" REF.START="QS0017" CODE="00BB"/> είναι<?PAGE NO="I-1930"?> συγχρόνως πληροφοριακή και διαφημιστική. Αναγράφεται στη συσκευασία του ίδιου του προϊόντος. Ορισμένες συσκευασίες που αποτελούν το αντικείμενο της διαφοράς στην κύρια δίκη τυπώνονται σε πέντε γλώσσες. Συνεπώς, δεν υφίσταται ειδική συσκευασία για τη γερμανική αγορά. Ο λόγος για τον οποίο επιβάλλεται ειδική συσκευασία γι' αυτό το κράτος είναι απλώς και μόνον το ότι η γερμανική νομοθεσία απαγορεύει την ένδειξη <QUOT.START ID="QS0018" REF.END="QE0018" CODE="00AB"/>+ 10 %<QUOT.END ID="QE0018" REF.START="QS0018" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0022" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Επί του σημείου αυτού, βλ. τις παρατηρήσεις της εναγομένης, παράγραφος I-1.</P></NOTE>. Η απαγόρευση της ενδείξεως αυτής συνεπάγεται την εκ νέου συσκευασία του προϊόντος και τη χρησιμοποίηση ειδικής συσκευασίας και ειδικών διαφημιστικών ενδείξεων για τη Γερμανία. Συνεπώς, είναι βέβαιο ότι υφίσταται εμπόδιο στις συναλλαγές.</TXT></NP><NP><NO.P>29.</NO.P><TXT>Είναι φανερό, ότι όλες οι ρυθμίσεις περί διαφημίσεως δεν κατατάσσονται στην κατηγορία των ρυθμίσεων που αφορούν τον τρόπο πωλήσεως. Συνεπώς, γίνεται κατανοητό γιατί η προαναφερθείσα απόφαση Keck και Mithouard αποκλείει από το πεδίο εφαρμογής του άρθρου 30 της Συνθήκης μόνον <HT TYPE="ITALIC">ορισμένους</HT> τρόπους πωλήσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>30.</NO.P><TXT>Πρέπει να πω ότι με τη διάκριση που καθιερώθηκε με την απόφαση Keck και Mithouard απορρίπτεται το κριτήριο που το Δικαστήριο είχε εφαρμόσει σε πληθώρα εθνικών ρυθμίσεων περί διαφημίσεως:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0019" REF.END="QE0019" CODE="00AB"/>Το γεγονός ότι ένας συγκεκριμένος επιχειρηματίας αναγκάζεται είτε να ακολουθήσει διαφορετικά συστήματα διαφημίσεως ή προωθήσεως των πωλήσεων αναλόγως των συγκεκριμένων κρατών μελών είτε να εγκαταλείψει ένα σύστημα που θεωρεί ιδιαιτέρως αποτελεσματικό είναι δυνατό να αποτελέσει εμπόδιο στις εισαγωγές ακόμα και αν η σχετική νομοθεσία εφαρμόζεται αδιακρίτως στα εθνικά και στα εισαγόμενα προϊόντα<QUOT.END ID="QE0019" REF.START="QS0019" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0023" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19821215">15ης Δεκεμβρίου 1982</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="286/81" YEAR="1982" PAGE.ECR="4575">286/81, Oosthoek (Συλλογή 1982, σ. 4575, σκέψη 15)</REF.DOC.ECR>, σχετικά με την απαγόρευση των πωλήσεων με προσφορά δώρων. Βλ., επίσης, την απόφαση της <DATE ISO="19890516">16ης Μαΐου 1989</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="382/87" YEAR="1989" PAGE.ECR="1235">382/87, Buet και EBS (Συλλογή 1989, σ. 1235, σκέψη 7)</REF.DOC.ECR>, σχετικά με την απαγόρευση της αναζητήσεως από σπίτι σε σπίτι πελατών για την πώληση διδακτικού υλικού την απόφαση της <DATE ISO="19900307">7ης Μαρτίου 1990</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-362/88" YEAR="1990" PAGE.ECR="I-667">362/88, GB-INNO-BM (Συλλογή 1990, σ. I-667, σκέψη 7)</REF.DOC.ECR> την απόφαση της <DATE ISO="19910725">25ης Ιουλίου 1991</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-1/90+C-176/90" YEAR="1991" PAGE.ECR="I-4151">C-1/90 και C-176/90, Aragonesa de Publicidad Exterior και Publivía (Συλλογή 1991, σ. I-4151, σκέψη 10)</REF.DOC.ECR>, και την απόφαση της <DATE ISO="19930518">18ης Μαΐου 1993</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-126/91" YEAR="1993" PAGE.ECR="I-2361">C-126/91, Yves Rocher (Συλλογή 1993, σ. I-2361, σκέψη 10)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>31.</NO.P><TXT>Λόγω της ευρύτατης αυτής διατυπώσεως υπήχθησαν ασφαλώς στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 30 της Συνθήκης ρυθμίσεις περί του τρόπου πωλήσεως οι οποίες, δυνάμει της σκέψεως 16 της αποφάσεως Keck και Mithouard, εκφεύγουν σήμερα του πεδίου εφαρμογής του άρθρου αυτού.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>Π —</NO.P><TXT>Οι δικαιολογητικοί λόγοι</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>32.</NO.P><TXT>Κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0020" REF.END="QE0020" CODE="00AB"/>(...) ελλείψει κοινής ρυθμίσεως περί εμπορίας, τα εμπόδια στην ελεύθερη ενδοκοινοτική<?PAGE NO="I-1931"?> κυκλοφορία που απορρέουν από διαφορές των εθνικών ρυθμίσεων πρέπει να γίνονται δεκτά, εφόσον η επίμαχη ρύθμιση έχει αδιακρίτως εφαρμογή και επί εγχωρίων και επί εισαγομένων προϊόντων και δικαιολογείται ως αναγκαία για την ικανοποίηση επιτακτικών αναγκών αναγομένων, μεταξύ άλλων, στην προστασία των καταναλωτών ή στην ευθύτητα των εμπορικών συναλλαγών<QUOT.END ID="QE0020" REF.START="QS0020" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0024" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Προαναφερθείσα στην προηγούμενη υποσημείωση απόφαση Yves Rocher, σκέψη 12. Βλ., επίσης, την απόφαση της <DATE ISO="19790220">20ής Φεβρουαρίου 1979</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="120/78" YEAR="1979" PAGE.ECR="321">120/78, Rewe-Zentral (Συλλογή τόμος 1979/1, σ. 321, σκέψη 8)</REF.DOC.ECR>, η οποία αποκαλείται <QUOT.START ID="QS0021" REF.END="QE0021" CODE="00AB"/>Cassis de Dijon<QUOT.END ID="QE0021" REF.START="QS0021" CODE="00BB"/>, και την προαναφερθείσα στην προηγουμένη υποσημείωση απόφαση GB-INNO-BM, σκέψη 10.</P></NOTE>.</P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>33.</NO.P><TXT>Αυτές οι επιτακτικές ανάγκες δεν μπορούν να γίνουν δεκτές παρά μόνον υπό τη διττή προϋπόθεση ότι οι εν λόγω ρυθμίσεις είναι ανάλογες προς τον επιδιωκόμενο σκοπό<NOTE NOTE.ID="E0025" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Προαναφερθείσα στην υποσημείωση 22 απόφαση Buet και EBS, σκέψη 11.</P></NOTE> και ότι ο σκοπός αυτός δεν μπορεί να επιτευχθεί με μέτρα που περιορίζουν λιγότερο τις ενδοκοινοτικές συναλλαγές<NOTE NOTE.ID="E0026" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Προαναφερθείσα στην υποσημείωση 23 απόφαση <QUOT.START ID="QS0022" REF.END="QE0022" CODE="00AB"/>Cassis de Dijon<QUOT.END ID="QE0022" REF.START="QS0022" CODE="00BB"/>. Βλ. επίσης την προαναφερθείσα απόφαση Pall, σκέψη 12.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>34.</NO.P><TXT>Η επίμαχη απαγόρευση θα μπορούσε να δικαιολογηθεί για δύο λόγους.</TXT></NP><NP><NO.P>35.</NO.P><TXT>Πρώτον, θα ήταν δυνατόν η παρουσίαση <QUOT.START ID="QS0023" REF.END="QE0023" CODE="00AB"/>+10 % παγωτό κρέμα<QUOT.END ID="QE0023" REF.START="QS0023" CODE="00BB"/> να περιαγάγει σε πλάνη τον καταναλωτή, ο οποίος θα μπορούσε θεμιτώς να πιστεύσει ότι η τιμή παραμένει η ίδια παρά την αύξηση της πωλούμένης ποσότητας, δηλαδή με λίγα λόγια θα μπορούσε να πιστεύσει ότι έχει αλλάξει υπέρ αυτού η σχέση <QUOT.START ID="QS0024" REF.END="QE0024" CODE="00AB"/>τιμή/ποσότητα<QUOT.END ID="QE0024" REF.START="QS0024" CODE="00BB"/>, πράγμα που θα εξηγούσε τη διαφήμιση στην οποία αποδύθηκε η Mars.</TXT></NP><NP><NO.P>36.</NO.P><TXT>Δεύτερον, ο καταναλωτής θα μπορούσε να παραπλανηθεί από τις διαστάσεις της ταινίας που φέρει την ένδειξη <QUOT.START ID="QS0025" REF.END="QE0025" CODE="00AB"/>+10 <HT TYPE="ITALIC">%</HT> παγωτό κρέμα<QUOT.END ID="QE0025" REF.START="QS0025" CODE="00BB"/>, ταινίας η οποία καταλαμβάνει επί της συσκευασίας επιφάνεια μεγαλύτερη του 10 % της συνολικής επιφανείας.</TXT></NP><NP><NO.P>37.</NO.P><TXT>Θα εξετάσω αυτά τα δύο ζητήματα διαδοχικώς.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>— Α —</P></TI></TITLE><NP><NO.P>38.</NO.P><TXT>Πρώτον, το αιτούν δικαστήριο θεωρεί ότι αυτού του είδους η διαφημιστική προσφορά έχει νόημα μόνον όταν δεν συνοδεύεται από αύξηση τιμής. Η προσφορά αυτή δεν θα παρουσίαζε κανένα ενδιαφέρον αν η αύξηση του όγκου συνεπαγόταν ανάλογη αύξηση της τιμής: <QUOT.START ID="QS0026" REF.END="QE0026" CODE="00AB"/>(...) die nur geringfügig geänderte Rezeptur (ist) bei höherem Preis nichts Besonderes (...)<QUOT.END ID="QE0026" REF.START="QS0026" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0027" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P><QUOT.START ID="QS0027" REF.END="QE0027" CODE="00AB"/>(...) ο μόνον κατ' ελάχιστον μεταβληθείς όγκος δεν είναι τίποτε το ιδιαίτερο όταν έχει αυξηθεί η τιμή (...)<QUOT.END ID="QE0027" REF.START="QS0027" CODE="00BB"/>: διάταξη περί παραπομπής, σ. 4.</P></NOTE>. Η προσφορά έχει νόημα μόνον αν αυξάνει η ποσότητα, ενώ η τιμή παραμένει η ίδια.</TXT></NP><?PAGE NO="I-1932"?><NP><NO.P>39.</NO.P><TXT>Δεν αμφισβητείται ότι η εναγομένη εταιρία δεν επωφελήθηκε αυτής της διαφημιστικής εκστρατείας για να αυξήσει την τιμή πωλήσεως<NOTE NOTE.ID="E0028" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Όπ.π., σ. 13 της γαλλικής μεταφράσεως.</P></NOTE>. Δεν υπάρχει δε καμία ένδειξη για τη στάση που τήρησαν εν προκειμένω οι έμποροι λιανικής πωλήσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>40.</NO.P><TXT>Εξετάζοντας τον συσχετισμό στον οποίο θα μπορούσε να προβεί ο καταναλωτής μεταξύ της ενδείξεως αυτής — η οποία αφορά μόνον την ποσότητα — και της τιμής, το αιτούν δικαστήριο θεωρεί ότι ο καταναλωτής προσδοκά ότι η τιμή παραμένει σταθερή. Εξ ού η διάζευξη:</TXT></NP><NP><NO.P>41.</NO.P><TXT>Αν ο έμπορος αυξήσει την τιμή, υφίσταται, κατά το αιτούν δικαστήριο, το ενδεχόμενο να καταστεί ο καταναλωτής θύμα παραπλανήσεως υπό την έννοια του άρθρου 3 του UWG.</TXT></NP><NP><NO.P>42.</NO.P><TXT>Αν ο έμπορος δεν αυξήσει την τιμή του, η προσφορά είναι σύμφωνη με την προσδοκία του καταναλωτή και δεν είναι δυνατόν να διαπιστωθεί η ύπαρξη παραπλανήσεως. Εντούτοις, θα μπορούσε κανείς να διερωτηθεί αν έχει εφαρμογή το άρθρο 15 του Gesetz gegen Wettbewerbsbeschränkungen (νόμου κατά των περιορισμών του ανταγωνισμού, στο εξής: GWB), το οποίο απαγορεύει στον κατασκευαστή να επιβάλλει τιμές στους μεταπωλητές. Μια τέτοια έλλειψη ανταγωνισμού στον τομέα των τιμών θα ήταν αντίθετη προς το γερμανικό δίκαιο του ανταγωνισμού.</TXT></NP><NP><NO.P>43.</NO.P><TXT>Θα εξετάσω αυτά τα δύο ζητήματα.</TXT></NP><NP><NO.P>44.</NO.P><TXT>α) Στην περίπτωση που είτε ο παραγωγός είτε ο έμπορος λιανικής πωλήσεως, επ' ευκαιρία της αυξήσεως της προσφερομένης ποσότητας, αυξάνουν την τιμή, δεν υφίσταται παραπλάνηση ή κίνδυνος παραπλανήσεως παρά μόνον αν η επίμαχη διαφημιστική ένδειξη περιάγει τον καταναλωτή σε πλάνη και επηρεάζει τη συμπεριφορά του. <HT TYPE="ITALIC">Πρέπει να διαπιστωθεί, εν προκειμένω, ότι η ένδειξη <QUOT.START ID="QS0028" REF.END="QE0028" CODE="00AB"/>+10 %<QUOT.END ID="QE0028" REF.START="QS0028" CODE="00BB"/> υποδεικνύει αύξηση τον όγκου σε σχέση με την παλαιά παρουσίαση και δεν δίνει καμία πληροφορία ως προς την τιμή: καθόλου δεν διευκρινίζεται <QUOT.START ID="QS0029" REF.END="QE0029" CODE="00AB"/>+10 % προϊόντος στην ίδια τιμή με την παλαιά<QUOT.END ID="QE0029" REF.START="QS0029" CODE="00BB"/>. Δεν αμφισβητείται ότι η εν λόγω διαφημιστική ένδειξη είναι αντικειμενικώς ακριβής.</HT> Κατά συνέπεια, δεν διαπιστώνω, εν προκειμένω, ούτε παραπλάνηση ούτε κίνδυνο παραπλανήσεως. Ωστόσο, το αιτούν δικαστήριο εκτιμά ότι έχει αποδειχθεί ότι πολλοί από τους καταναλωτές που έλκονται από μια τέτοια προσφορά αγοράζουν μόνον επειδή είναι πεπεισμένοι ότι λαμβάνουν 10 % περισσότερο προϊόν με την ίδια τιμή. Η εξακρίβωση αυτή προϋποθέτει εκτίμηση της συμπεριφοράς των καταναλωτών, εκτίμηση η οποία, κατά την άποψη μου, εμπίπτει στην εξουσία μόνον του εθνικού δικαστηρίου<NOTE NOTE.ID="E0029" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ., ως παράδειγμα περιπτώσεως όπου το Δικαστήριο έκρινε ότι στο αιτούν δικαστήριο εναπόκειται να αποφανθει επι ενός ζητήματος, την απόφαση της <DATE ISO="19920116">16ης Ιανουαριου 1992</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-373/90" YEAR="1992" PAGE.ECR="I-131">C-373/90, Χ (Συλλογή 1992, σ. I-131, σκέψη 15)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>45.</NO.P><TXT>β) Το ζήτημα αν το άρθρο 15 του GWB έχει εφαρμογή εν προκειμένω και αν η πώληση<?PAGE NO="I-1933"?> των πλακών σοκολάτας με παγωτό υπό την επίμαχη παρουσίαση συνεπάγεται την υποχρέωση — και όχι απλώς παρότρυνση — του εμπόρου λιανικής πωλήσεως να μη μεταβάλλει τις τιμές του ή αν ισοδυναμεί με <HT TYPE="ITALIC">συμφωνία</HT> που περιορίζει την ελευθερία του εν λόγω εμπόρου να καθορίζει τις τιμές προϋποθέτει την ερμηνεία του εθνικού δικαίου και εμπίπτει αποκλειστικώς στην εκτίμηση του εθνικού δικαστηρίου.</TXT></NP><NP><NO.P>46.</NO.P><TXT>Σε περίπτωση που πληρούνται οι προϋποθέσεις εφαρμογής αυτού του νομοθετικού κειμένου, θα πρέπει να γίνει δεκτό ότι η στο γερμανικό έδαφος εμπορία πλακών σοκολάτας με παγωτό υπό την επίμαχη παρουσίαση συνιστά παράβαση της καθιερωμένης από το γερμανικό δίκαιο αρχής της ελευθερίας του λιανικού εμπορίου ως προς τον καθορισμό των τιμών.</TXT></NP><NP><NO.P>47.</NO.P><TXT>Είναι δυνατόν εν ονόματι αυτής της αρχής — η οποία αποσκοπεί κυρίως να εξασφαλίσει υπέρ του καταναλωτή γνήσιο ανταγωνισμό στον τομέα των τιμών — και, συνεπώς, εν ονόματι της επιτακτικής ανάγκης προστασίας των καταναλωτών να τεθούν εμπόδια στις συναλλαγές;</TXT></NP><NP><NO.P>48.</NO.P><TXT>Δεν βλέπω πώς είναι δυνατόν να στηριχθεί στην αρχή αυτή η δικαιολόγηση ενός τέτοιου εμποδίου, όταν η επιβαλλόμενη στον έμπορο λιανικής πωλήσεως υποχρέωση να μη μεταβάλλει τις τιμές του εμποδίζει την αύξηση των εν λόγω τιμών και συνεπώς, <HT TYPE="ITALIC">εν προκειμένω, εννοεί</HT> τον καταναλωτή.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>— Β —</P></TI></TITLE><NP><NO.P>49.</NO.P><TXT>Δεύτερον, υποστηρίζεται ότι η απαγόρευση αυτή δικαιολογείται για τον λόγο ότι η ένδειξη <QUOT.START ID="QS0030" REF.END="QE0030" CODE="00AB"/>+ 10 % παγωτό κρέμα<QUOT.END ID="QE0030" REF.START="QS0030" CODE="00BB"/> — η οποία καταλαμβάνει το ένα τέταρτο της συσκευασίας — περιάγει σε πλάνη τον καταναλωτή, ο οποίος έχει την εντύπωση ότι η αύξηση είναι μεγαλύτερη από αυτή που προβάλλεται.</TXT></NP><NP><NO.P>50.</NO.P><TXT>Δεν είμαι πεπεισμένος περί αυτού για τους ακόλουθους λόγους.</TXT></NP><NP><NO.P>51.</NO.P><TXT>Πρώτον, η ένδειξη <QUOT.START ID="QS0031" REF.END="QE0031" CODE="00AB"/>+10 % παγωτό κρέμα<QUOT.END ID="QE0031" REF.START="QS0031" CODE="00BB"/> είναι ακριβής. Το Δικαστήριο θεωρεί ότι οι απαγορεύοντες την παραπλανητική διαφήμιση εθνικοί κανόνες είναι ασυμβίβαστοι με την αρχή της ελεύθερης κυκλοφορίας των εμπορευμάτων όταν έχουν εφαρμογή επί επακριβών ενδείξεων που ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα<NOTE NOTE.ID="E0030" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Προαναφερθείσα στην προηγούμενη υποσημείωση απόφαση Χ, σκέψη 17, και προαναφερθείσα απόφαση Yves Rocher, σκέψη 17.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>52.</NO.P><TXT>Δεύτερον, η επιχειρηματολογία που ανέπτυξε η ενάγουσα της κύριας δίκης στηρίζεται στην <HT TYPE="ITALIC">υπόθεση</HT> ότι, λόγω της ενδείξεως αυτής, ο καταναλωτής υπερεκτιμά την πραγματική αύξηση όγκου ή βάρους. Κατά το αιτούν δικαστήριο, <QUOT.START ID="QS0032" REF.END="QE0032" CODE="00AB"/>(...) μη αμελητέος<?PAGE NO="I-1934"?> αριθμός καταναλωτών θα υποθέτει ότι η χρωματισμένη επιφάνεια που φέρει την ένδειξη <QUOT.START ID="QS0033" REF.END="QE0033" CODE="201C"/>νέο<QUOT.END ID="QE0033" REF.START="QS0033" CODE="201D"/> αντιστοιχεί σε υπεραξία του προϊόντος από άποψη βάρους ή όγκου<QUOT.END ID="QE0032" REF.START="QS0032" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0031" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Διάταξη περί παραπομπής, σ. 16 της γαλλικής μεταφράσεως.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>53.</NO.P><TXT>Όμως, δεν έχει καθόλου αποδειχθεί ότι οι έχοντες συνηθισμένη ενημέρωση καταναλωτές συνδέουν εκ συστήματος το μέγεθος των σχετικών με αύξηση της προσφερόμενης ποσότητας διαφημιστικών ενδείξεων με το μέγεθος της αυξήσεως αυτής. Συναφώς, συμμερίζομαι την άποψη της Επιτροπής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0034" REF.END="QE0034" CODE="00AB"/>(...) για τον ενημερωμένο καταναλωτή πρέπει να είναι επίσης σαφές ότι κάποια υπερβολή είναι σύμφυτη με οποιαδήποτε προβολή ενός προϊόντος<QUOT.END ID="QE0034" REF.START="QS0034" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0032" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Παρατηρήσεις της Επιτροπής, σ. 12 της γαλλικής μεταφράσεως.</P></NOTE>.</P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>54.</NO.P><TXT>Εξάλλου, μπορεί να απαιτεί η εθνική ρύθμιση <QUOT.START ID="QS0035" REF.END="QE0035" CODE="00AB"/>να μπει σε καλούπι<QUOT.END ID="QE0035" REF.START="QS0035" CODE="00BB"/> η ένδειξη αυτή αναλόγως του ακριβούς ποσοστού της αυξήσεως; Πρέπει η ταινία που αναγράφει 10 % αύξηση σε παγωτό κρέμα να έχει πλάτος το 10 % του συνολικού μήκους της ετικέτας; Η άποψη αυτή μου φαίνεται υπερβολική. Αν ωθηθεί στα άκρα, σημαίνει ότι η ένδειξη αυξήσεως κατά 5 % δεν θα έπρεπε να υπερβαίνει το 5 % του μήκους της ετικέτας και, κατά συνέπεια, θα καθίστατο δυσανάγνωστη.</TXT></NP><NP><NO.P>55.</NO.P><TXT>Εν πάση περιπτώσει, η πλήρης απαγόρευση αυτού του είδους της διαφημίσεως είναι δυσανάλογη και δεν μπορεί να δικαιολογηθεί από λόγους προστασίας των κατα-νωλωτών.</TXT></NP><NP><NO.P>56.</NO.P><TXT>Τέλος, καίτοι αυτή η ένδειξη <QUOT.START ID="QS0036" REF.END="QE0036" CODE="00AB"/>+ 10 %<QUOT.END ID="QE0036" REF.START="QS0036" CODE="00BB"/> έχει διαφημιστικό χαρακτήρα, αποτελεί επίσης <HT TYPE="ITALIC">πληροφορία</HT> προοριζομένη για τον καταναλωτή. Με την προαναφερθείσα απόφαση GB-INNO-BM, το Δικαστήριο παρατήρησε ότι, <QUOT.START ID="QS0037" REF.END="QE0037" CODE="00AB"/>(...) κατά τις κοινοτικές διατάξεις περί προστασίας των καταναλωτών, η ενημέρωση τους θεωρείται ως μία από τις κύριες επιταγές. Επομένως, το άρθρο 30 της Συνθήκης δεν μπορεί να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι εθνική νομοθεσία που δεν επιτρέπει την πρόσβαση των καταναλωτών σε ορισμένες πληροφορίες μπορεί να δικαιολογηθεί από επιτακτικές απαιτήσεις αναγόμενες στην προστασία των καταναλωτών<QUOT.END ID="QE0037" REF.START="QS0037" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0033" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Σκέψη 18.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>57.</NO.P><TXT>Θα ήθελα να διατυπώσω μια τελευταία παρατήρηση όσον αφορά την εφαρμογή του παραγώγου δικαίου.</TXT></NP><NP><NO.P>58.</NO.P><TXT>Θεωρώ ότι μια απαγόρευση, από τη στιγμή που δεν δικαιολογείται από επιτακτικές ανάγκες αναγόμενες στην προστασία<?PAGE NO="I-1935"?> των καταναλωτών και στην ευθύτητα των εμπορικών συναλλαγών, δεν μπορεί να βρει έρεισμα ούτε στην οδηγία 84/450/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19840910">10ης Σεπτεμβρίου 1984</DATE>, για την προσέγγιση των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων των κρατών μελών σχετικά με την παραπλανητική διαφήμιση<NOTE NOTE.ID="E0034" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="250" DATE.PUB="1984" PAGE.FIRST="17">ΕΕ 1984, L 250, σ. 17</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>. Συγκεκριμένα, κατά την πάγια νομολογία του Δικαστηρίου:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0038" REF.END="QE0038" CODE="00AB"/>Η εν λόγω οδηγία περιορίζεται στη μερική εναρμόνιση των εθνικών νομοθετικών ρυθμίσεων περί παραπλανητικής διαφημίσεως, καθορίζοντας αφενός μεν τα ελάχιστα κριτήρια και τους ελάχιστους στόχους βάσει των οποίων μπορεί να κριθεί ότι μια διαφήμιση είναι παραπλανητική, αφετέρου δε τα ελάχιστα προαπαιτούμενα όσον αφορά τις λεπτομέρειες της προστασίας από την παραπλανητική διαφήμιση<QUOT.END ID="QE0038" REF.START="QS0038" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0035" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Προαναφερθείσες αποφάσεις Pall, σκέψη 22, και <QUOT.START ID="QS0039" REF.END="QE0039" CODE="00AB"/>Clinique<QUOT.END ID="QE0039" REF.START="QS0039" CODE="00BB"/>, σκέψη 10.</P></NOTE>.</P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>59.</NO.P><TXT>Το ίδιο συμβαίνει και με την οδηγία 79/112/ΕΟΚ, της <DATE ISO="19781218">18ης Δεκεμβρίου 1978</DATE>, περί προσεγγίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικώς με την επισήμανση και την παρουσίαση των τροφίμων που προορίζονται για τον τελικό καταναλωτή, καθώς και τη διαφήμιση τους<NOTE NOTE.ID="E0036" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>ΕΕ ειδ. έκδ. 03/024, σ. 33.</P></NOTE>, της οποίας το άρθρο 2, παράγραφος 1, θέτει τη γενική αρχή ότι απαγορεύεται να περιάγεται ο αγοραστής σε πλάνη ως προς τα χαρακτηριστικά των τροφίμων, μεταξύ άλλων, ως προς την ποσότητα.</TXT></NP><NP><NO.P>60.</NO.P><TXT>Κατόπιν των ανωτέρω, προτείνω στο Δικαστήριο να αποφανθεί ως εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0040" REF.END="QE0040" CODE="00AB"/>Τα άρθρα 30 και 36 της Συνθήκης ΕΚ πρέπει να ερμηνευθούν υπό την έννοια ότι δεν επιτρέπουν την επιβολή, με εθνικά μέτρα, της απαγορεύσεως εισαγωγής και εμπορίας του προϊόντος <QUOT.START ID="QS0041" REF.END="QE0041" CODE="201C"/>Ice Cream Snack<QUOT.END ID="QE0041" REF.START="QS0041" CODE="201D"/> όταν φέρει επί της συσκευασίας του την ένδειξη <QUOT.START ID="QS0042" REF.END="QE0042" CODE="201C"/>+ 10 % παγωτό κρέμα<QUOT.END ID="QE0042" REF.START="QS0042" CODE="201D"/>, εκτός αν αποδειχθεί ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου ότι η παρουσίαση αυτή είναι ικανή, εφόσον η τιμή έχει αυξηθεί, να προκαλέσει σύγχυση στον καταναλωτή, ο οποίος προσδοκά ότι η τιμή στην οποία πωλείται το εμπόρευμα είναι η ίδια με την τιμή στην οποία επωλείτο υπό την παλαιά του παρουσίαση.<QUOT.END ID="QE0040" REF.START="QS0040" CODE="00BB"/></P></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>