Προσωρινό κείμενο

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ

MANUEL CAMPOS SÁNCHEZ‑BORDONA

της 18ης Ιουνίου 2026 (1)

Υπόθεση C-550/25 P

ABLV Bank AS, υπό εκκαθάριση,

κατά

Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ)

« Αίτηση αναιρέσεως – Πρόσβαση στα έγγραφα – Καθεστώς πρόσβασης στα έγγραφα της ΕΚΤ – Απόφαση 2004/258/EΚ – Δικαίωμα πρόσβασης σε φάκελο της ΕΚΤ – Καθεστώς που εφαρμόζεται στο αίτημα του αιτούντος – Άρνηση πρόσβασης – Προσφυγή ακυρώσεως »






1.        Η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως αφορά το καθεστώς πρόσβασης του κοινού στα έγγραφα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ), το οποίο προβλέπεται στην απόφαση 2004/258/ΕΚ (2).

2.        Με απόφαση της 8ης Δεκεμβρίου 2022 (3), η ΕΚΤ απέρριψε το αίτημα της ABLV Bank AS (στο εξής: ABLV) να της χορηγηθεί πρόσβαση σε ορισμένα έγγραφα.

3.        Με την απόφαση της 4ης Ιουνίου 2025 (4), ABLV Bank κατά ΕΚΤ, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή που άσκησε η ABLV κατά της επίδικης αποφάσεως. Στο πλαίσιο αιτήσεως αναιρέσεως, η ABLV προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι υπέπεσε σε πολλαπλή πλάνη περί το δίκαιο και ζητεί, ως εκ τούτου, την αναίρεση της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως και την ακύρωση της επίδικης αποφάσεως.

I.      Το ιστορικό της διαφοράς

4.        Το ιστορικό της διαφοράς εκτίθεται στις σκέψεις 2 έως 15 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως και μπορεί να συνοψισθεί ως ακολούθως:

–        Η ABLV ήταν πιστωτικό ίδρυμα εγκατεστημένο στη Λεττονία.

–        Στις 13 Φεβρουαρίου 2018 το United States Department of the Treasury (Υπουργείο Οικονομικών των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής), μέσω του Financial Crimes Enforcement Network (Δικτύου Καταπολέμησης του Οικονομικού Εγκλήματος, Ηνωμένες Πολιτείες· στο εξής: FinCEN), ανακοίνωσε την πρόθεσή του να λάβει μέτρο για τον χαρακτηρισμό της ABLV ως οντότητας υψηλού κινδύνου όσον αφορά τη νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες. Κατόπιν της ανακοινώσεως αυτής, η ABLV υπέστη μαζικές αναλήψεις καταθέσεων.

–        Στις 23 Φεβρουαρίου 2018 η ΕΚΤ έκρινε ότι η ABLV βρισκόταν σε σημείο πτώχευσης ή πιθανής πτώχευσης κατά την έννοια του άρθρου 18, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΕ) 806/2014 (5). Την ίδια ημέρα, το Ενιαίο Συμβούλιο Εξυγίανσης (ΕΣΕ) αποφάσισε να μην εγκρίνει καθεστώς εξυγίανσης για την ABLV.

–        Στις 11 Ιουλίου 2018 η ΕΚΤ ανακάλεσε την άδεια λειτουργίας της ABLV.

–        Στις 26 Μαρτίου 2021 η Korupcijas novēršanas un apkarošanas birojs (Υπηρεσία για την Πρόληψη και την Καταπολέμηση της Διαφθοράς, Λεττονία· στο εξής: KNAB) αποφάσισε να περατώσει την ποινική διαδικασία που είχε κινηθεί κατόπιν του σχεδιαζόμενου μέτρου του FinCEN.

–        Στις 25 Μαΐου 2022 η ABLV ζήτησε από την ΕΚΤ πρόσβαση:

–        σε κάθε έγγραφο το οποίο αφορά άμεσα ή έμμεσα το FinCEN, άλλες υπηρεσίες ή υπευθύνους άλλων υπηρεσιών του Υπουργείου Οικονομικών των Ηνωμένων Πολιτειών, άλλες αμερικανικές αρχές, άλλες αρχές στις Ηνωμένες Πολιτείες, την προσφεύγουσα ή τη λουξεμβουργιανή θυγατρική της·

–        σε κάθε έγγραφο το οποίο αφορά επαφές, άμεσα ή έμμεσα, με το FinCEN, τους υπευθύνους του, άλλες υπηρεσίες, υπευθύνους άλλων υπηρεσιών του Υπουργείου Οικονομικών των Ηνωμένων Πολιτειών, άλλες αμερικανικές αρχές ή άλλες αρχές στις Ηνωμένες Πολιτείες·

–        σε κάθε έγγραφο το οποίο αφορά, άμεσα ή έμμεσα, την απόφαση της KNAB, τα πραγματικά περιστατικά που μνημονεύονται στην απόφαση της KNAB ή τις πραγματικές διαπιστώσεις που περιλαμβάνονται στην απόφαση της KNAB, ανεξαρτήτως του αν οι σχετικές επαφές έλαβαν χώρα πριν από την ανακοίνωση ή μετά την ανακοίνωση του FinCEN·

–        σε κάθε έγγραφο το οποίο αφορά άμεσα ή έμμεσα πράξεις ή παραλείψεις της ΕΚΤ, του ΕΣΕ, της Finanšu un kapitāla tirgus komisija (Επιτροπής Χρηματοπιστωτικών Αγορών και Κεφαλαιαγορών, Λεττονία) (στο εξής: FKTK), του FinCEN ή οποιασδήποτε άλλης αρχής, μετά την ανακοίνωση του FinCEN ή πριν από την ανακοίνωση του FinCEN·

–        σε κάθε έγγραφο το οποίο αφορά άμεσα ή έμμεσα την Euroclear σε σχέση με τον ρόλο της έναντι της ABLV ή έναντι της λουξεμβουργιανής θυγατρικής της, περιλαμβανομένων ενδεικτικά όλων των επαφών μεταξύ της ΕΚΤ ή του ΕΣΕ και της Euroclear που αφορούν άμεσα ή έμμεσα την ABLV ή τη λουξεμβουργιανή θυγατρική της·

–        σε οποιοδήποτε άλλο έγγραφο αφορά άμεσα ή έμμεσα την ABLV ή τη λουξεμβουργιανή θυγατρική της.

5.        Στις 8 Αυγούστου 2022 η ΕΚΤ ενημέρωσε την ABLV ότι θα εξέταζε την αίτηση πρόσβασης χωρίζοντας τα ζητηθέντα έγγραφα σε δύο παρτίδες. Όσον αφορά τη δεύτερη παρτίδα (η οποία περιλάμβανε τα έγγραφα που μνημονεύονται στις τρεις τελευταίες περιπτώσεις που παρατίθενται στο προηγούμενο σημείο), επισήμανε ότι η αίτηση πρόσβασης δεν ήταν διατυπωμένη με επαρκή ακρίβεια, κατά την έννοια του άρθρου 6, παράγραφος 1, της απόφασης 2004/258. Για τον λόγο αυτό, η ΕΚΤ κάλεσε την ABLV, βάσει του άρθρου 6, παράγραφος 2, της απόφασης 2004/258, να αναφέρει τα συγκεκριμένα θέματα ή τα ζητήματα που την ενδιαφέρουν και να υποδείξει συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Η ΕΚΤ ενημέρωσε την ABLV ότι αναστέλλει την επεξεργασία της δεύτερης παρτίδας εγγράφων έως ότου διευκρινιστεί το αντικείμενο της αίτησης πρόσβασης.

6.        Στις 13 Σεπτεμβρίου 2022 η ΕΚΤ κοινοποίησε στην ABLV την αρχικώς εκδοθείσα απόφασή της (6), επισημαίνοντας ότι τα τρία τελευταία σημεία της αίτησης πρόσβασης που είχε υποβάλει δεν είχαν διατυπωθεί με επαρκή ακρίβεια και της ζήτησε να αναφέρει συγκεκριμένα τα ζητήματα ή θέματα που την ενδιαφέρουν και να υποδείξει συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Με το ίδιο μήνυμα η ΕΚΤ επισήμανε μεταξύ άλλων ότι, αφού εξέτασε τα τρία πρώτα σημεία της αίτησης πρόσβασης, εντόπισε εννέα κρίσιμα έγγραφα σχετικά με τα δύο πρώτα σημεία της αίτησης. Αντιθέτως, δεν κατέστη δυνατό να εντοπιστεί έγγραφο της ΕΚΤ το οποίο να ανταποκρίνεται στο τρίτο σημείο της αίτησης. Κατά την ΕΚΤ, δύο από τα κρίσιμα έγγραφα ήταν προσβάσιμα στο κοινό, ενώ δεν μπορούσε να επιτραπεί η πρόσβαση, είτε ολική είτε μερική, στα υπόλοιπα επτά έγγραφα (7).

7.        Στις 11 Οκτωβρίου 2022 η ABLV υπέβαλε στην ΕΚΤ επιβεβαιωτική αίτηση, δυνάμει του άρθρου 7, παράγραφος 2, της απόφασης 2004/258. Ειδικότερα, ζήτησε από την ΕΚΤ να αναθεωρήσει τη θέση της και να συμπληρώσει τον κατάλογο των σχετιζόμενων με την αίτηση πρόσβασης εγγράφων. Ζήτησε επίσης, βάσει του άρθρου 41, παράγραφος 2, στοιχείο βʹ, του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: Χάρτης), να της χορηγηθεί πρόσβαση στον φάκελο της διαδικασίας που εκκρεμούσε στο πλαίσιο της αίτησης την οποία είχε υποβάλει για την παροχή πρόσβασης στα έγγραφα.

8.        Στις 8 Δεκεμβρίου 2022 η ΕΚΤ εξέδωσε την επίδικη απόφαση.

II.    Η διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση

9.        Στις 20 Φεβρουαρίου 2023 η ABLV άσκησε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου προσφυγή με αίτημα την ακύρωση της επίδικης αποφάσεως.

10.      Με την προσφυγή της, η ABLV προέβαλε πέντε λόγους ακυρώσεως:

–        τον ελλιπή χαρακτήρα του καταλόγου των εγγράφων τα οποία εντόπισε η ΕΚΤ·

–        τον εσφαλμένο χαρακτήρα της παραπομπής στον δικτυακό τόπο του FinCEN όσον αφορά τα έγγραφα αριθ. 1 και 2·

–        την έλλειψη νομιμότητας της άρνησης χορήγησης πρόσβασης στα έγγραφα αριθ. 3 έως 9·

–        την έλλειψη νομιμότητας της άρνησης χορήγησης πρόσβασης στον φάκελο·

–        την παράτυπη αναστολή της διαδικασίας πρόσβασης στα έγγραφα της δεύτερης παρτίδας.

11.      Το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή στο σύνολό της.

III. Η αίτηση αναιρέσεως και η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου

12.      Η αίτηση αναιρέσεως της ABLV, η οποία περιήλθε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 14 Αυγούστου 2025, περιλαμβάνει δώδεκα λόγους αναιρέσεως.

13.      Η ABLV ζητεί:

–        Την αναίρεση της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.

–        Την ακύρωση της επίδικης αποφάσεως.

–        Την καταδίκη της ΕΚΤ στα δικαστικά έξοδα.

–        Την αναπομπή της υποθέσεως ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου προκειμένου αυτό να κρίνει επί της ουσίας.

14.      Η ΕΚΤ ζητεί την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως και την καταδίκη της ABLV στα δικαστικά έξοδα.

15.      Κατόπιν υποδείξεως του Δικαστηρίου, οι παρούσες προτάσεις περιορίζονται στον τρίτο, τον έβδομο, τον όγδοο και τον ένατο λόγο αναιρέσεως.

IV.    Εκτίμηση

16.      Η ΕΚΤ υποστηρίζει ότι η αίτηση αναιρέσεως είναι απαράδεκτη στο σύνολό της, επαναλαμβάνοντας την ένσταση αυτή κατά την εξέταση καθενός από τους λόγους αναιρέσεως. Κατά την άποψή της, η ABLV απλώς βάλλει κατά της εκτιμήσεως των πραγματικών περιστατικών στην οποία προέβη το Γενικό Δικαστήριο.

17.      Όσον αφορά τους λόγους αναιρέσεως που αναλύονται στις παρούσες προτάσεις, εκτιμώ ότι η αναιρεσείουσα αμφισβητεί, κατ’ ουσίαν, την ερμηνεία της νομιμότητας στην οποία προέβη το Γενικό Δικαστήριο, αφενός, κατά τον προσδιορισμό της εφαρμοστέας στην υπό κρίση υπόθεση ρύθμισης και, αφετέρου, κατά τον καθορισμό της έκτασης της ασκήσεως της δικαιοδοσίας του.

18.      Στο μέτρο που η ABLV αμφισβητεί την ερμηνεία ή την εφαρμογή του δικαίου της Ένωσης στην οποία προέβη το Γενικό Δικαστήριο, τα νομικά ζητήματα που εξετάστηκαν πρωτοδίκως μπορούν να αποτελέσουν εκ νέου αντικείμενο συζητήσεως στο πλαίσιο αιτήσεως αναιρέσεως.

Α.      Επί του τρίτου λόγου αναιρέσεως

1.      Τα επιχειρήματα των διαδίκων

19.      Η ABLV προβάλλει πλάνη περί το δίκαιο και ανεπαρκή αιτιολογία της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, καθόσον διαπιστώνει ότι τα τρία τελευταία σημεία της αίτησης πρόσβασης στα έγγραφα δεν ήταν διατυπωμένα με επαρκή ακρίβεια, κατά την έννοια του άρθρου 6, παράγραφος 1, της απόφασης 2004/258.

20.      Κατά την ABLV, το Γενικό Δικαστήριο δεν εφάρμοσε κανένα νομικό κριτήριο για την εκτίμηση της έλλειψης ακρίβειας όσον αφορά τη διατύπωση των τριών τελευταίων σημείων της αίτησης πρόσβασης στα έγγραφα. Στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση δεν επισημάνθηκε καν ότι το περιεχόμενο των εν λόγω σημείων δεν επιτρέπει στην ΕΚΤ να εντοπίσει τα έγγραφα που αντιστοιχούσαν στα εν λόγω τμήματα της αίτησης πρόσβασης.

21.      Η ΕΚΤ θεωρεί ότι ο ως άνω λόγος αναιρέσεως είναι απαράδεκτος, καθόσον το Γενικό Δικαστήριο αιτιολόγησε ρητώς ότι, λαμβανομένης υπόψη της διατύπωσης των τριών τελευταίων σημείων της αίτησης πρόσβασης, η ΕΚΤ μπορούσε θεμιτώς να ζητήσει διευκρινίσεις όσον αφορά τις οικείες κατηγορίες εγγράφων, χωρίς να εναπόκειται στο Δικαστήριο να επανεξετάσει την εκτίμηση αυτή στο πλαίσιο αιτήσεως αναιρέσεως. Εν πάση περιπτώσει, δεδομένου ότι η ΕΚΤ δεν ήταν σε θέση να εντοπίσει τα έγγραφα που παρουσιάζουν ενδιαφέρον για την προσφεύγουσα, ο λόγος αυτός αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.

2.      Ανάλυση

22.      Το άρθρο 6 της απόφασης 2004/258 ορίζει ότι οι αιτήσεις πρόσβασης σε έγγραφα της ΕΚΤ πρέπει να διατυπώνονται «ούτως ώστε η ΕΚΤ να μπορέσει να [τα] προσδιορίσει» (παράγραφος 1). Σε αντίθετη περίπτωση, «η ΕΚΤ ζητεί από τον αιτούντα να διευκρινίσει την [αίτηση] και τον βοηθά προς το σκοπό αυτόν» (παράγραφος 2).

23.      Οι δύο αυτοί παράγραφοι του άρθρου 6 της απόφασης 2004/258 επαναλαμβάνουν σχεδόν κατά γράμμα το άρθρο 6, παράγραφοι 1 και 2, του κανονισμού (ΕΚ) 1049/2001 (8). Σε αντίθεση με τις εξαιρέσεις από το δικαίωμα πρόσβασης στα έγγραφα, η απαίτηση περί «επαρκούς ακρίβειας» των αιτήσεων πρόσβασης εφαρμόζεται κατά τον ίδιο τρόπο στον κανονισμό 1049/2001 και στην απόφαση 2004/258.

24.      Όσον αφορά την πρόσβαση στα έγγραφα της ΕΚΤ, το Δικαστήριο έχει κρίνει τα εξής:

–        «[…] με την απόφαση 2004/258, η ΕΚΤ επέλεξε να παράσχει δικαίωμα προσβάσεως στα έγγραφά της, υπό την επιφύλαξη των προϋποθέσεων και των ορίων που καθορίζονται με την απόφαση αυτή. Η ίδια απόφαση αποσκοπεί, επομένως, στη διατήρηση του εν λόγω δικαιώματος προσβάσεως, λαμβανομένης, όμως, υπόψη της ιδιαιτερότητας του θεσμικού αυτού οργάνου, το οποίο, σύμφωνα με το άρθρο 130 ΣΛΕΕ, πρέπει να μπορεί να εξακολουθεί να επιδιώκει αποτελεσματικά την επίτευξη των σκοπών που συναρτώνται με τα καθήκοντά του χάρη στην ανεξάρτητη άσκηση των ειδικών εξουσιών που διαθέτει προς τούτο δυνάμει της Συνθήκης και του καταστατικού του ΕΣΚΤ» (9).

–        «Εξάλλου, υπενθυμίζεται ότι, βάσει του άρθρου 15[,] παράγραφος 3, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, το προβλεπόμενο από τις Συνθήκες νομικό πλαίσιο σχετικά με την πρόσβαση στα έγγραφα της ΕΚΤ διαφοροποιείται αναλόγως του αν η ΕΚΤ ασκεί διοικητικά καθήκοντα ή όχι. Μολονότι, όμως, οι κανόνες σχετικά με την πρόσβαση στα έγγραφα των θεσμικών οργάνων που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του εδαφίου αυτού έπρεπε να θεσπίζονται σύμφωνα με τον κανονισμό 1049/2001, έγγραφο όπως το επίμαχο […] δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι σχετίζεται με την άσκηση των διοικητικών καθηκόντων της ΕΚΤ» (10).

–        «Ως εκ τούτου, το άρθρο 4, παράγραφος 3, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού 1049/2001 προβλέπει την άρνηση παροχής προσβάσεως σε έγγραφο μόνο σε σχέση με συγκεκριμένη απόφαση, ενώ, στο πλαίσιο του άρθρου 4, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, της αποφάσεως 2004/258, η προστασία του εμπιστευτικού χαρακτήρα των εγγράφων της ΕΚΤ διασφαλίζεται ακόμη και όταν τα έγγραφα αυτά δεν εντάσσονται στο πλαίσιο διαδικασίας εκδόσεως τέτοιας αποφάσεως» (11).

25.      Κατ’ αρχήν, η απαίτηση ακρίβειας που προβλέπεται στην απόφαση 2004/258 δεν επιτάσσει διαφορετική ερμηνεία από εκείνη που απορρέει από το καθεστώς πρόσβασης στα έγγραφα δυνάμει του κανονισμού 1049/2001, μολονότι ο εν λόγω κανονισμός δεν έχει εφαρμογή στην ΕΚΤ (12).

26.      Ασφαλώς, η νομολογία του Δικαστηρίου περιλαμβάνει και αποφάσεις που αποφαίνονται επί αιτήσεων πρόσβασης σε υπερβολικά μεγάλο αριθμό εγγράφων ή εγγράφων μεγάλης έκτασης (13) ή επί του εννοιολογικού προσδιορισμού του όρου «έγγραφο» (14).

27.      Εντούτοις, δεν ισχύει το ίδιο όσον αφορά την απαίτηση περί «επαρκούς ακρίβειας του αιτήματος πρόσβασης». Η εν λόγω απαίτηση αφορά τον εντοπισμό των ζητηθέντων εγγράφων, ήτοι προηγείται της εκτίμησης της έκτασης και του αριθμού των εν λόγω εγγράφων (15).

28.      Η ABLV υποστηρίζει ότι, όσον αφορά τα επίδικα έγγραφα, «η αίτησή της είναι εύληπτη και ακριβής» (16). Κατά την άποψή της, το γεγονός ότι η ΕΚΤ συνήγαγε αντίθετο συμπέρασμα και, κυρίως, το γεγονός ότι το Γενικό Δικαστήριο συμφωνεί με την άποψη της ΕΚΤ, οφείλεται αποκλειστικά και μόνον: α) στο παρελκυστικό πνεύμα που διαπνέει την προσέγγιση της ΕΚΤ όσον αφορά την πρόσβαση στα έγγραφά της (17)· και β) στην πλάνη περί το δίκαιο στην οποία υπέπεσε το Γενικό Δικαστήριο «μη προβαίνοντας σε ουδεμία ανάλυση, μη παρέχοντας ουδεμία αιτιολογία και μη καταλήγοντας με κάποιον τρόπο στο συμπέρασμα ότι τα τρία τελευταία σημεία της αιτήσεως προσβάσεως στα έγγραφα που υπέβαλε η προσφεύγουσα πράγματι δεν επέτρεπαν στην ΕΚΤ να εντοπίσει τα ζητηθέντα έγγραφα» (18).

29.      Ειδικότερα, κρίσιμη είναι η διατύπωση με την οποία η ABLV βάλλει κατά της κρίσεως του Γενικού Δικαστηρίου. Στο πλαίσιο αυτό, ισχυρίζεται ότι «[τ]ο Γενικό Δικαστήριο δεν παραθέτει κανέναν λόγο ή νομικό επιχείρημα όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο οι, κατ’ ισχυρισμόν, γενικόλογοι όροι της διατύπωσης της αιτήσεως συνιστούν έλλειψη ακρίβειας της εν λόγω αιτήσεως» (19). Επιπλέον, υποστηρίζει ότι «το [Γενικό] Δικαστήριο δεν στηρίζεται σε καμία νομική βάση και δεν επιχειρεί να εφαρμόσει κανένα νομικό κριτήριο […] [για να καταλήξει στο συμπέρασμα] ότι το περιεχόμενο της αιτήσεως δεν επιτρέπει στο θεσμικό όργανο να εντοπίσει τα ζητηθέντα έγγραφα» (20).

30.      Εντούτοις, από τις σκέψεις 170 έως 182 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως προκύπτει ότι οι ως άνω τόσο σοβαρές αιτιάσεις είναι αβάσιμες.

31.      Το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι, «[δ]εδομένου ότι η ΕΚΤ θεώρησε ότι τα τρία τελευταία σημεία της αίτησης πρόσβασης δεν πληρούσαν τις προϋποθέσεις του άρθρου 6, παράγραφος 1, της απόφασης 2004/258, πρέπει να εξεταστεί, κατά πρώτον, αν τα σημεία αυτά ήταν διατυπωμένα με επαρκή ακρίβεια κατά την έννοια του άρθρου 6, παράγραφος 1, της εν λόγω απόφασης και, κατά δεύτερον, αν η ΕΚΤ εκπλήρωσε το καθήκον συνδρομής που μνημονεύεται στο άρθρο 6, παράγραφος 2, της ίδιας απόφασης» (21).

32.      Εν συνεχεία, το Γενικό Δικαστήριο επαναλαμβάνει το περιεχόμενο των τριών τελευταίων σημείων της αίτησης πρόσβασης (22) και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι, «λαμβανομένης υπόψη της γενικής διατύπωσης των τριών τελευταίων σημείων της αίτησης πρόσβασης, η ΕΚΤ μπορούσε θεμιτώς να ζητήσει διευκρινίσεις ως προς τις ανωτέρω παρατιθέμενες κατηγορίες εγγράφων [και ότι,] λαμβανομένης υπόψη της διατύπωσης των [εν λόγω σημείων] και δεδομένου ιδίως ότι δεν αναγραφόταν συγκεκριμένη χρονική περίοδος, δεν ήταν δυνατόν να διαπιστωθεί αν τα σημεία αυτά της αίτησης αφορούσαν έγγραφα σχετιζόμενα με την ανακοίνωση του FinCEN ή με άλλα ζητήματα εποπτείας» (23).

33.      Εναπόκειται στο Γενικό Δικαστήριο να αποφασίσει αν η διατύπωση της αίτησης ήταν πράγματι τόσο ευρεία ώστε να μην πληροί την απαίτηση περί ακρίβειας του άρθρου 6, παράγραφος 1, της απόφασης 2004/258. Το Γενικό Δικαστήριο είναι το μόνο αρμόδιο να διαπιστώσει και να εκτιμήσει τα πραγματικά περιστατικά που αποτελούν το αντικείμενο της διαφοράς, καθώς και να εξετάσει τα αποδεικτικά στοιχεία. Υπό την επιφύλαξη της περιπτώσεως παραμορφώσεώς τους (24), η οποία υφίσταται «μεταξύ άλλων, όταν το Γενικό Δικαστήριο προδήλως υπερέβη τα όρια εύλογης εκτιμήσεως των αποδεικτικών στοιχείων» (25), το Δικαστήριο οφείλει να σέβεται τις ως άνω εκτιμήσεις στο πλαίσιο της αναιρετικής διαδικασίας.

34.      Κατά την άποψή μου, το Γενικό Δικαστήριο προέβη σε εύλογη εκτίμηση της επίμαχης αίτησης.

35.      Όπως προανέφερα (26), η ABLV ζήτησε, μεταξύ άλλων:

–        Κάθε έγγραφο το οποίο αφορά άμεσα ή έμμεσα πράξεις ή παραλείψεις της ΕΚΤ, του ΕΣΕ, της FKTK, του FinCEN ή οποιασδήποτε άλλης αρχής, μετά την ανακοίνωση του FinCEN ή πριν από την ανακοίνωση του FinCEN.

–        Κάθε έγγραφο το οποίο αφορά άμεσα ή έμμεσα την Euroclear σε σχέση με τον ρόλο της έναντι της ABLV ή έναντι της λουξεμβουργιανής θυγατρικής της, περιλαμβανομένων ενδεικτικά όλων των επαφών μεταξύ της ΕΚΤ ή του ΕΣΕ και της Euroclear που αφορούν άμεσα ή έμμεσα την ABLV ή τη λουξεμβουργιανή θυγατρική της.

–        Οποιοδήποτε άλλο έγγραφο αφορά άμεσα ή έμμεσα την ABLV ή τη λουξεμβουργιανή θυγατρική της.

36.      Συμμερίζομαι την άποψη του Γενικού Δικαστηρίου ότι δύσκολα μπορεί να αμφισβητηθεί ο γενικόλογος χαρακτήρας της ως άνω διατύπωσης:

–        Η αίτηση αφορά, και στις τρεις περιπτώσεις, «κάθε/οποιοδήποτε έγγραφο» το οποίο αφορά «άμεσα ή έμμεσα», είτε «πράξεις ή παραλείψεις» διαφόρων θεσμικών οργάνων «ή οποιασδήποτε άλλης αρχής», είτε «την αιτούσα ή τη λουξεμβουργιανή θυγατρική της».

–        Η αίτηση διατυπώνεται περιλαμβανομένων «ενδεικτικά όλων των επαφών» μεταξύ της ΕΚΤ και δύο οικείων οντοτήτων οι οποίες αφορούν άμεσα ή έμμεσα την ABLV και τη λουξεμβουργιανή θυγατρική της.

–        Ως σχετικά έγγραφα προσδιορίζονται εκείνα που προέκυψαν (ή έπαψαν να προκύπτουν, στην περίπτωση παραλείψεων) «μετά την ανακοίνωση του FinCEN ή πριν από την ανακοίνωση του FinCEN».

37.      Επαναλαμβάνω ότι η εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου σχετικά με την έλλειψη ακρίβειας ενός τόσο ευρέος αιτήματος δεν μπορεί να θεωρηθεί παράλογη. Ασφαλώς, μπορεί κανείς να την αμφισβητήσει, όπως και πράττει η ABLV, αλλά η εν λόγω αμφισβήτηση μπορεί να συνίσταται μόνο στο αίτημα νέας εκτίμησης των πραγματικών περιστατικών, η οποία δεν χωρεί στο πλαίσιο αιτήσεως αναιρέσεως.

38.      Εξάλλου, η εκτίμηση την οποία εν προκειμένω αμφισβητεί (εσφαλμένως) η ABLV στο πλαίσιο της αιτήσεως αναιρέσεως θα μπορούσε να είναι διαφορετική αν η ABLV είχε ικανοποιήσει το αίτημα παροχής διευκρινίσεων που της απηύθυνε η ΕΚΤ προς εκπλήρωση του καθήκοντός της να παράσχει συνδρομή.

39.      Βάσει του άρθρου 6, παράγραφος 2, της απόφασης 2004/258, η ΕΚΤ κάλεσε δύο φορές την ABLV να υποδείξει τα συγκεκριμένα θέματα που την ενδιαφέρουν, καθώς και να περιορίσει το αίτημά της σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα (27).

40.      Η ABLV δεν ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση αυτή, θεωρώντας ότι το αίτημά της ήταν διατυπωμένο με επαρκή ακρίβεια και ότι το μόνο που επιδίωκε η ΕΚΤ επιδίωκε μέσω της εν λόγω πρόσκλησης ήταν να παρακωλύσει και να δυσχεράνει τη διαδικασία πρόσβασης στα έγγραφα.

41.      Συμμερίζομαι, εκ νέου, την άποψη του Γενικού Δικαστηρίου ότι «η προσφεύγουσα δεν μπορούσε να αποφύγει την παροχή σχετικών διευκρινίσεων χωρίς να υπάρχει ο κίνδυνος να της αντιτάξει η ΕΚΤ ότι η υποβληθείσα αίτηση δεν πληρούσε της προϋποθέσεις του άρθρου 6, παράγραφος 1, της απόφασης 2004/258» (28). Το Γενικό Δικαστήριο προσθέτει ότι «η μη παροχή διευκρινίσεων εκ μέρους της [ABLV] δεν αποτελεί συνέπεια της αδυναμίας της να προσδιορίσει τα έγγραφα που περιέχουν τις πληροφορίες που αναζητεί, αλλά οφείλεται στο γεγονός ότι αυτή δεν θέλησε να συγκεκριμενοποιήσει την αίτηση πρόσβασης» (29).

42.      Εν τέλει, η ABLV ενέμεινε στην άποψή της ότι η επίμαχη αίτηση ήταν σαφής και ακριβής, χωρίς να λάβει υπόψη αίτημα παροχής διευκρινίσεων το οποίο, μολονότι θα μπορούσε να θεωρήσει αμφιλεγόμενο, εντούτοις δεν ήταν ούτε παράλογο ούτε δυσανάλογο και στο οποίο δεν μπορούσε να αντιταχθεί άνευ ετέρου η παρελκυστική πρόθεση που η αναιρεσείουσα τεκμαίρει ότι συντρέχει.

43.      Υπό τις συνθήκες αυτές, εκτιμώ ότι ο τρίτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

Β.      Επί του εβδόμου και ογδόου λόγου αναιρέσεως

44.      Ο έβδομος και ο όγδοος λόγος αναιρέσεως μπορούν να εξεταστούν από κοινού: με τον έβδομο λόγο, η ABLV αμφισβητεί τον ορθό χαρακτήρα της κρίσης του Γενικού Δικαστηρίου καθόσον προσδιόρισε την εφαρμοστέα νομοθεσία και την έκταση της δικαιοδοσίας του· με τον όγδοο λόγο, βάλλει κατά των συνεπειών της ως άνω έλλειψης ορθότητας όσον αφορά την άρνηση χορήγησης πρόσβασης σε τρία από τα ζητηθέντα έγγραφα.

45.      Με τον έβδομο λόγο αναιρέσεως, η ABLV προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο διττή πλάνη περί το δίκαιο:

–        Αφενός, καθόσον έκρινε ότι οι υποχρεώσεις εμπιστευτικότητας της ΕΚΤ μπορούν να βασίζονται στο άρθρο 27, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΕ) 1024/2013 (30) και στο άρθρο 53, παράγραφος 1, της οδηγίας 2013/36/ΕΕ (31).

–        Αφετέρου, καθόσον παρείχε στην ΕΚΤ «ευρύ περιθώριο εκτιμήσεως» όσον αφορά τα κριτήρια που διατυπώθηκαν με την απόφαση της 19ης Ιουνίου 2018, Baumeister (32).

46.      Με τον όγδοο λόγο αναιρέσεως, η ABLV προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο πλάνη περί το δίκαιο συνιστάμενη σε εσφαλμένη εφαρμογή των κριτηρίων της απόφασης Baumeister κατά την εκτίμηση του εμπιστευτικού χαρακτήρα των εγγράφων αριθ. 3, 4 και 9.

1.      Τα επιχειρήματα των διαδίκων

47.      Με το πρώτο σκέλος του έβδομου λόγου αναιρέσεως, η ABLV υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο παραβίασε την αρχή κατά την οποία οι οδηγίες δεν μπορούν, αυτές καθαυτές, να ιδρύσουν υποχρεώσεις για τους ιδιώτες. Κατά συνέπεια, η ΕΚΤ δεν θα μπορούσε να στηριχθεί ευθέως στις υποχρεώσεις που απορρέουν από την οδηγία 2013/36.

48.      Με το δεύτερο σκέλος του ίδιου λόγου αναιρέσεως, η ABLV υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο, αποδεχόμενο γενικόλογους και αβάσιμους ισχυρισμούς της ΕΚΤ χωρίς να απαιτήσει συγκεκριμένα αποδεικτικά στοιχεία, περιορίστηκε να προβεί σε αμιγώς τυπικό έλεγχο των ενεργειών της ΕΚΤ, κατά παράβαση του δικαιώματος πραγματικής προσφυγής (άρθρο 47 του Χάρτη), της αρχής του δικαστικού ελέγχου της νομιμότητας (άρθρο 263 ΣΛΕΕ) και της αρχής της διαφάνειας (άρθρο 15 ΣΛΕΕ και άρθρο 1 ΣΕΕ).

49.      Από την πλευρά της, η ΕΚΤ υποστηρίζει ότι η πρώτη ως άνω προβαλλόμενη πλάνη δεν τεκμηριώνεται: ακόμη και αν γίνει δεκτό ότι ο κανονισμός 1024/2013 και η οδηγία 2013/36 δεν έχουν εφαρμογή στην υπό κρίση υπόθεση, το Γενικό Δικαστήριο επιβεβαίωσε τη νομιμότητα της επίδικης απόφασης υπό το πρίσμα των κριτηρίων της απόφασης Baumeister, της οποίας η εφαρμογή, για την εκτίμηση του εμπιστευτικού χαρακτήρα των εγγράφων βάσει του άρθρου 4, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ, της απόφασης 2004/258, δεν αμφισβητείται στο πλαίσιο της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως.

50.      Όσον αφορά τη δεύτερη προβαλλόμενη πλάνη περί το δίκαιο, η ΕΚΤ υποστηρίζει ότι η ABLV απλώς αμφισβητεί την εκτίμηση των αποδεικτικών στοιχείων στην οποία προέβη το Γενικό Δικαστήριο.

51.      Προς στήριξη του όγδοου λόγου αναιρέσεως, η ABLV υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν εφάρμοσε τα κριτήρια της αποφάσεως Baumeister με συγκεκριμένα αποδεικτικά στοιχεία, διότι στηρίχθηκε σε γενικόλογους και αβάσιμους ισχυρισμούς της ΕΚΤ, στην οποία το Γενικό Δικαστήριο αναγνώρισε υπερβολικά ευρύ περιθώριο εκτιμήσεως.

52.      Αντιθέτως, η ΕΚΤ αντιτείνει ότι το Γενικό Δικαστήριο εξέθεσε τους ακριβείς λόγους για τους οποίους η δημοσιοποίηση των εγγράφων αριθ. 3, 4 και 9 ήταν δυνητικά επιζήμια.

2.      Ανάλυση

α)      Υποχρέωση εμπιστευτικότητας της ΕΚΤ

53.      Το Γενικό Δικαστήριο εκκινεί από την παραδοχή ότι τα έγγραφα αριθ. 3, 4 και 9 αντιστοιχούν σε ανταλλαγές πληροφοριών μεταξύ, αφενός, της ΕΚΤ και, αφετέρου, της εποπτευόμενης οντότητας (ABLV) ή της ευρωπαϊκής αρχής εξυγίανσης (ΕΣΕ), στο πλαίσιο της ειδικής εποπτικής διαδικασίας που αφορά την ABLV κατόπιν της ανακοίνωσης του FinCEN.

54.      Το Γενικό Δικαστήριο συνάγει από την παραδοχή αυτή ότι τα εν λόγω έγγραφα υπόκεινται στο άρθρο 27 του κανονισμού 1024/2013 και στο άρθρο 53 της οδηγίας 2013/36, τα οποία αφορούν το επαγγελματικό απόρρητο και την ανταλλαγή πληροφοριών κατά την άσκηση των εποπτικών καθηκόντων (33).

55.      Προς επίρρωση του ως άνω συμπεράσματος, η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση παραπέμπει στο άρθρο 4, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ, της απόφασης 2004/258, σύμφωνα με το οποίο «[δεν χορηγείται] πρόσβαση σε ένα έγγραφο, η γνωστοποίηση του οποίου θα έθιγε την προστασία […] της εμπιστευτικότητας πληροφοριών που προστατεύονται ως τέτοιες από το ενωσιακό δίκαιο». Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο επικαλείται τις διατάξεις του δικαίου της Ένωσης που έχουν εφαρμογή στο πλαίσιο εντός του οποίου συντάχθηκαν τα έγγραφα στα οποία ζητείται η πρόσβαση (34).

56.      Με άλλα λόγια, κατά το Γενικό Δικαστήριο, το άρθρο 4, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ, της απόφασης 2004/258 συνδέει το καθεστώς πρόσβασης του κοινού στα έγγραφα της ΕΚΤ με τα καθεστώτα επαγγελματικού απορρήτου στα οποία υπόκεινται η ΕΚΤ και το προσωπικό της (καθώς και οι εθνικές αρχές, κατά περίπτωση) βάσει του δικαίου της Ένωσης, προκειμένου να διασφαλίζεται ότι η ΕΚΤ τηρεί τις υποχρεώσεις της όσον αφορά το επαγγελματικό απόρρητο (35).

57.      Εν κατακλείδι, το Γενικό Δικαστήριο εφαρμόζει το άρθρο 4, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ, της απόφασης 2004/258, το οποίο, καθόσον παραπέμπει στις διατάξεις του δικαίου της Ένωσης που προστατεύουν τον εμπιστευτικό χαρακτήρα των εγγράφων, οδηγεί άμεσα στο άρθρο 27 του κανονισμού 1024/2013 και, κατά περίπτωση, στο άρθρο 53 της οδηγίας 2013/36.

58.      Όπως υπενθυμίζει η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση σχετικά με τις δύο τελευταίες ως άνω διατάξεις:

–        Το άρθρο 27, παράγραφος 1, του κανονισμού 1024/2013 προβλέπει ότι το προσωπικό της ΕΚΤ υπόκειται στις απαιτήσεις τήρησης του επαγγελματικού απορρήτου όσον αφορά τις πληροφορίες που λαμβάνει στο πλαίσιο της προληπτικής εποπτείας. Η εν λόγω απαίτηση περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, την υποχρέωση τήρησης των υποχρεώσεων εμπιστευτικότητας που επιβάλλονται από όλες τις σχετικές πράξεις του δικαίου της Ένωσης (36).

–        Το άρθρο 53, παράγραφος 1, της οδηγίας 2013/36 επιβάλλει το επαγγελματικό απόρρητο στις αρχές των κρατών μελών που είναι αρμόδιες στον τομέα της προληπτικής εποπτείας (37).

59.      Κατά την άποψή μου, το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο μνημονεύοντας, στην υπό κρίση υπόθεση, τα προαναφερθέντα άρθρα του κανονισμού 1024/2013 και της οδηγίας 2013/36. Αμφότερες οι ως άνω διατάξεις μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να καθοριστεί αν πληρούται η «εμπιστευτικότητα των πληροφοριών που προστατεύονται ως τέτοιες από το δίκαιο της Ένωσης», στις οποίες αποκλείεται η πρόσβαση του κοινού σύμφωνα με το άρθρο 4, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ, της απόφασης 2004/258.

60.      Όσον αφορά την οδηγία 2013/36, η παράθεσή της από το Γενικό Δικαστήριο δεν συνεπάγεται, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η ABLV, παράβαση του άρθρου 288 ΣΛΕΕ ούτε της νομολογίας περί ερμηνείας του.

61.      Εν πάση περιπτώσει, και όπως υποστηρίζει η ΕΚΤ, το Γενικό Δικαστήριο στηρίχθηκε στη νομολογία που καθιερώθηκε με την απόφαση Baumeister για να οριοθετήσει την έννοια των «εμπιστευτικών πληροφοριών» κατά την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ, της απόφασης 2004/258.

62.      Βεβαίως, η ως άνω νομολογία, τις αρχές της οποίας (και όχι την εφαρμογή της ad casum) δεν αμφισβητεί η ABLV, διαμορφώθηκε στο πλαίσιο της ερμηνείας του άρθρου 54, παράγραφος 1, της οδηγίας 2004/39/ΕΚ (38). Ωστόσο, πρόκειται για νομική θεωρία που μπορεί να εφαρμοστεί όσον αφορά τις εμπιστευτικές πληροφορίες κατά την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ, της απόφασης 2004/258.

63.      Επικουρικώς, συμμερίζομαι την άποψη της ΕΚΤ ότι, ακόμη και αν η παραπομπή στον κανονισμό 1024/2013 και στην οδηγία 2013/36 ήταν απρόσφορη (πράγμα που δεν ισχύει), το Γενικό Δικαστήριο ερμηνεύει το άρθρο 4, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ, της απόφασης 2004/258 σύμφωνα με νομολογία η οποία, καθόσον διαμορφώθηκε στο πλαίσιο της προστασίας της εμπιστευτικότητας στον τομέα της εποπτείας των χρηματοπιστωτικών αγορών, μπορεί να εφαρμοστεί κατ’ αναλογίαν στην προληπτική εποπτεία των πιστωτικών ιδρυμάτων.

β)      Το περιθώριο εκτιμήσεως της ΕΚΤ και ο δικαστικός του έλεγχος

64.      Η ABLV θεωρεί ότι το Γενικό Δικαστήριο παρέσχε στην ΕΚΤ υπερβολικό περιθώριο εκτιμήσεως όσον αφορά τα κριτήρια που διατυπώθηκαν στην απόφαση Baumeister. Κατά την εκτίμηση του αν η γνωστοποίηση ορισμένων εγγράφων θίγει την προστασία της εύρυθμης λειτουργίας του συστήματος προληπτικής εποπτείας των πιστωτικών ιδρυμάτων, το Γενικό Δικαστήριο συντάχθηκε με τις γενικόλογες (και, κατά την ABLV, αβάσιμες) διαπιστώσεις της ΕΚΤ.

65.      Συναφώς, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε τα εξής (39):

–        Η ΕΚΤ διαθέτει ευρύ περιθώριο εκτιμήσεως προκειμένου να καθορίσει αν το δημόσιο συμφέρον σχετικά με την προστασία των εγγράφων που προορίζονται για εσωτερική χρήση ή με την ανταλλαγή απόψεων μεταξύ της ΕΚΤ και των αρμόδιων εθνικών αρχών θα μπορούσε να θιγεί από τη δημοσιοποίηση των πληροφοριών που περιέχονται στα επίμαχα έγγραφα.

–        Επομένως, ο έλεγχος νομιμότητας που ασκεί συναφώς ο δικαστής της Ένωσης πρέπει να περιορίζεται στην εξακρίβωση της τήρησης των κανόνων που αφορούν τη διαδικασία και την αιτιολόγηση, της ουσιαστικής ακρίβειας των πραγματικών περιστατικών, καθώς και της απουσίας πρόδηλης πλάνης εκτιμήσεως και καταχρήσεως εξουσίας.

66.      Στην πραγματικότητα, η ABLV δεν αμφισβητεί, με την αίτησή της αναιρέσεως, την ορθότητα των αφηρημένων εκτιμήσεων του Γενικού Δικαστηρίου όσον αφορά το περιθώριο εκτιμήσεως που διαθέτει η ΕΚΤ κατά την εκτίμηση των συνεπειών της δημοσιοποίησης ενός εγγράφου. Δεν βάλλει ούτε κατά της έκτασης του ελέγχου της εν λόγω εκτιμήσεως, που στο Γενικό Δικαστήριο εναπόκειται να ελέγξει στο πλαίσιο ασκήσεως της δικαιοδοσίας του.

67.      Με τον έβδομο λόγο αναιρέσεως, η ABLV κατ’ ουσίαν βάλλει κατά του γεγονότος ότι το Γενικό Δικαστήριο δέχθηκε την απόφαση της ΕΚΤ χωρίς να ζητήσει συγκεκριμένα αποδεικτικά στοιχεία και περιορίστηκε σε εντελώς τυπικό έλεγχο, με αποτέλεσμα να θιγούν το δικαίωμα πραγματικής προσφυγής της αναιρεσείουσας και η αρχή της διαφάνειας.

68.      Ωστόσο, από την ανάγνωση της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως προκύπτει ότι το Γενικό Δικαστήριο προέβη σε επαρκή, κατά τη γνώμη μου, εξέταση της εκτιμήσεως της ΕΚΤ σχετικά με τον κίνδυνο δημοσιοποίησης διαφόρων εκ των εγγράφων που ζήτησε η ABLV (40).

69.      Ειδικότερα, όσον αφορά τα έγγραφα αριθ. 3, 4 και 9, το Γενικό Δικαστήριο εφαρμόζει τα κριτήρια της απόφασης Baumeister κατά τρόπο ο οποίος, μολονότι δεν τυγχάνει αποδοχής από τη ABLV, δεν είναι ούτε παράλογος ούτε αυθαίρετος. Η απλή διαφωνία της ABLV με την εκτίμηση των αποδεικτικών στοιχείων στην οποία προέβη πρωτοδίκως το Γενικό Δικαστήριο δεν αρκεί για να τελεσφορήσει ο λόγος αναιρέσεως.

70.      Η ασάφεια της επιχειρηματολογίας του έβδομου λόγου αναιρέσεως διορθώνεται με τον όγδοο λόγο ακυρώσεως, στο πλαίσιο του οποίου η ABLV αναφέρεται ειδικώς στα τρία επίμαχα έγγραφα υπό το πρίσμα της νομολογίας Baumeister. Ως εκ τούτου, θα εστιάσω στην εξέταση της κρίσης στην οποία προέβη του Γενικό Δικαστήριο όσον αφορά την απόφαση της ΕΚΤ σχετικά με τα εν λόγω έγγραφα.

γ)      Ο έλεγχος του Γενικού Δικαστηρίου επί της εκ μέρους της ΕΚΤ εκτιμήσεως του εμπιστευτικού χαρακτήρα των εγγράφων αριθ. 3, 4 και 9

71.      Η ABLV υποστηρίζει, χωρίς περιστροφές, ότι το Γενικό Δικαστήριο «εφάρμοσε εσφαλμένα τα κριτήρια που διατυπώθηκαν με την απόφαση […] Baumeister» και ότι η ΕΚΤ «δεν [τα] τεκμηρίωσε […] με συγκεκριμένα αποδεικτικά στοιχεία όσον αφορά τα έγγραφα αριθ. 3, 4 και 9· αντιθέτως, στηρίχθηκε σε γενικόλογες υποθέσεις σχετικά με τη ζημία που προκλήθηκε στις σχέσεις εποπτείας χωρίς να τις τεκμηριώσει επαρκώς» (41).

72.      Στις σκέψεις 81 έως 89 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, οι οποίες είναι, κατά την ABLV, εκείνες στις οποίες εμφιλοχώρησε η προβαλλόμενη πλάνη περί το δίκαιο, το Γενικό Δικαστήριο εξετάζει αν ορθώς η ΕΚΤ έκρινε ότι τα έγγραφα αριθ. 3, 4 και 9 ήταν εμπιστευτικά.

73.      Το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι «πρέπει να εξακριβωθεί, αφενός, αν τα εν λόγω έγγραφα έχουν δημόσιο χαρακτήρα και, αφετέρου, αν η γνωστοποίησή τους θα μπορούσε να θίξει τα συμφέροντα του φυσικού ή νομικού προσώπου που τα προσκόμισε ή τρίτων, ή ακόμη και την εύρυθμη λειτουργία του συστήματος προληπτικής εποπτείας» (42). Κατ’ αυτόν τον τρόπο, το Γενικό Δικαστήριο προσδιορίζει ορθώς τα κριτήρια που διατυπώθηκαν με την απόφαση Baumeister (43).

74.      Το Γενικό Δικαστήριο υπενθυμίζει, επιπλέον, ότι, «κατά τη νομολογία, θεσμικό όργανο της Ένωσης μπορεί να στηριχθεί σε υποθετικές συμπεριφορές των συμμετεχόντων στην αγορά και στα αποτελέσματα των εν λόγω συμπεριφορών όσον αφορά μελλοντικές παρεμβάσεις […], με αποτέλεσμα η ΕΚΤ να [μπορεί] θεμιτώς να στηριχθεί στον κίνδυνο η δημοσιοποίηση [να προκαλέσει] απώλεια εμπιστοσύνης μεταξύ της ΕΚΤ και εκείνων που, στο πλαίσιο του μηχανισμού προληπτικής εποπτείας, ανταλλάσσουν πληροφορίες και αναλύσεις με αυτήν […]» (44). Εξ αυτού συνάγει ότι τα σχετικά επιχειρήματα της ABLV δεν μπορούν να ευδοκιμήσουν.

75.      Κατόπιν των ανωτέρω, το Γενικό Δικαστήριο απορρίπτει αιτιολογημένα τον δημόσιο χαρακτήρα των τριών επίμαχων εγγράφων (πρώτο κριτήριο Baumeister). Διατυπώνει τη σχετική του κρίση ως εξής:

–        «Από την ανάγνωση των εγγράφων αριθ. 3 και 4 διαπιστώνεται ότι πρόκειται για […] συμβουλές που παρείχαν εξωτερικοί σύμβουλοι της προσφεύγουσας σχετικά με το άρθρο 311 του νόμου USA PATRIOT και για σημείωμα που παρασχέθηκε από εξωτερικούς συμβούλους της προσφεύγουσας σχετικά με το προτεινόμενο μέτρο του FinCEN. Τα εν λόγω έγγραφα περιέχουν […] αναλύσεις και στρατηγικές που εκπόνησαν οι εξωτερικοί σύμβουλοι της προσφεύγουσας μετά την ανακοίνωση του FinCEN. Από κανένα στοιχείο δεν προκύπτει ότι οι πληροφορίες που περιέχονται στα έγγραφα αυτά είναι δημόσιες» (45).

–        «Όσον αφορά το έγγραφο αριθ. 9, από την ανάγνωσή του διαπιστώνεται ότι πρόκειται πράγματι για ανταλλαγές μηνυμάτων ηλεκτρονικού ταχυδρομείου μεταξύ της ΕΚΤ και του ΕΣΕ τα οποία περιέχουν πληροφορίες σχετικά με την εποπτεία οι οποίες δεν είναι δημόσια διαθέσιμες» (46).

76.      Το Γενικό Δικαστήριο κατέληξε στο ως άνω συμπέρασμα αφού εξέτασε το ίδιο τα έγγραφα, όπως διαλαμβάνεται στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση. Επομένως, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η ABLV, δεν αρκέστηκε στο να δεχθεί τα επιχειρήματα της ΕΚΤ άνευ ιδίας εκτιμήσεως.

77.      Το ίδιο ισχύει και όσον αφορά την ενδεχόμενη προσβολή των συμφερόντων του παρέχοντος τις πληροφορίες ή τρίτων ή της εύρυθμης λειτουργίας του συστήματος ελέγχου η οποία θα μπορούσε να προκύψει συνεπεία της δημοσιοποίησης των ζητηθέντων εγγράφων (δεύτερο κριτήριο Baumeister).

78.      Συναφώς, το Γενικό Δικαστήριο:

–        Υπενθυμίζει ότι, «με την προσβαλλόμενη απόφαση, η ΕΚΤ επισήμανε ότι η κοινοποίηση των εγγράφων αριθ. 3 και 4 από τους εξωτερικούς συμβούλους της προσφεύγουσας στηριζόταν στην παραδοχή ότι τα έγγραφα αυτά θα παρέμεναν εμπιστευτικά. Κατά την ΕΚΤ, η δημοσιοποίηση των εγγράφων αυτών θα μπορούσε να θίξει τα συμφέροντα των εν λόγω συμβούλων. Το έγγραφο αριθ. 9 περιέχει επίσης εποπτικές αναλύσεις» (47).

–        Εν συνεχεία, παραθέτει τα επιχειρήματα της ΕΚΤ κατά της δημοσιοποίησης των εγγράφων αριθ. 3, 4 και 9, ήτοι: ότι με τη δημοσιοποίησή τους «θα θιγόταν […] το συμφέρον της ΕΚΤ να λαμβάνει ειλικρινείς, αντικειμενικές και πλήρεις προληπτικές αξιολογήσεις. Η ΕΚΤ θεωρεί ότι η δημοσιοποίηση θα την εμπόδιζε να λάβει αποτελεσματικές εξωτερικές αξιολογήσεις, απαλλαγμένες από εξωτερικές πιέσεις που συνδέονται με τον κίνδυνο εσφαλμένης ερμηνείας ή αποστολής εσφαλμένου μηνύματος. Κατά την ΕΚΤ, η δημοσιοποίηση θα έθιγε, ως εκ τούτου, την εύρυθμη λειτουργία του συστήματος προληπτικής εποπτείας στο σύνολό του» (48).

–        Τέλος, δεν επαναλαμβάνει απλώς και μόνον την εκτίμηση αυτή της ΕΚΤ, αλλά καταλήγει, αντιπαραβάλλοντάς την με τα επιχειρήματα που προέβαλε a contrario η ABLV, ότι «[η] προσφεύγουσα δεν κατορθώνει να αντικρούσει την εκτίμηση της ΕΚΤ ότι η δημοσιοποίηση των εγγράφων αριθ. 3, 4 και 9 θα μπορούσε να θίξει την αμοιβαία εμπιστοσύνη μεταξύ, αφενός, της ΕΚΤ και, αφετέρου, των εποπτευόμενων οντοτήτων και του ΕΣΕ, η οποία είναι αναγκαία για την εύρυθμη λειτουργία του συστήματος προληπτικής εποπτείας» (49).

79.      Η ABLV είχε επιχειρήσει να αμφισβητήσει τη αιτιολογία που παρείχε η ΕΚΤ υποστηρίζοντας, «κατ’ ουσίαν, ότι ο κίνδυνος για την εύρυθμη λειτουργία του συστήματος εποπτείας [δεν ήταν] βάσιμος, στο μέτρο που [είχε] ήδη αποτελέσει αντικείμενο αρνητικών δημόσιων δηλώσεων εκ μέρους της ΕΚΤ και του ΕΣΕ [και ότι] η ΕΚΤ δεν [είχε προσκομίσει] κανένα απτό αποδεικτικό στοιχείο ότι η προβαλλόμενη απώλεια εμπιστοσύνης θα επερχόταν πράγματι» (50).

80.      Το επιχείρημα της ABLV δεν ευδοκίμησε, απλώς διότι, κατά το Γενικό Δικαστήριο, «μολονότι η ΕΚΤ και το ΕΣΕ δημοσίευσαν ορισμένες πληροφορίες σχετικά με την κατάσταση της προσφεύγουσας και της λουξεμβουργιανής θυγατρικής της μετά την ανακοίνωση του FinCEN προκειμένου να ενημερώσουν το κοινό, επισημαίνεται ότι οι πληροφορίες που περιέχονται στα έγγραφα αριθ. 3, 4 και 9 δεν αποτέλεσαν αντικείμενο της κατά τα ανωτέρω κοινοποίησης» (51).

81.      Ακριβώς σε αυτό το σημείο, το Γενικό Δικαστήριο παραθέτει τη θεωρία του σχετικά με τη λυσιτέλεια της επίκλησης υποθετικών συμπεριφορών των συμμετεχόντων στην αγορά και των αποτελεσμάτων τους με σκοπό να δικαιολογήσει, όπως έπραξε η ΕΚΤ, την απόφαση της τελευταίας «βάσει του κινδύνου η δημοσιοποίηση να προκαλέσει απώλεια εμπιστοσύνης μεταξύ της ΕΚΤ και εκείνων που, στο πλαίσιο του μηχανισμού προληπτικής εποπτείας, ανταλλάσσουν πληροφορίες και αναλύσεις με αυτήν» (52).

82.      Κατόπιν των ανωτέρω, φρονώ ότι δεν μπορεί να υποστηριχθεί ότι το Γενικό Δικαστήριο, αναφερόμενο στις παρατηρήσεις της ΕΚΤ, «στηρίχθηκε σε γενικόλογες υποθέσεις […] χωρίς να τις τεκμηριώσει επαρκώς […] [και] χωρίς να εξετάσει αν τα επίμαχα έγγραφα περιείχαν πράγματι πληροφορίες ανταποκρινόμενες σε καθένα από τα κριτήρια που διατυπώθηκαν με την απόφαση Baumeister» (53).

83.      Αντιθέτως, από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση προκύπτει, πρώτον, ότι το Γενικό Δικαστήριο εξέτασε τα επίμαχα έγγραφα· και δεύτερον, αντιπαραβάλλοντας τα επιχειρήματα που προέβαλε η ΕΚΤ με εκείνα της ABLV, έκρινε ότι, δεδομένου ότι η επίκληση των υποθετικών συμπεριφορών που προέβαλε η ΕΚΤ ήταν λυσιτελής για την τεκμηρίωση της ύπαρξης κινδύνου, η ABLV δεν την αμφισβήτησε κατά τρόπο πειστικό.

84.      Κατά συνέπεια, ο έβδομος και ο όγδοος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθούν.

Γ.      Επί του ενάτου λόγου αναιρέσεως

85.      Με τον ένατο λόγο αναιρέσεως, η ABLV προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κατά την ερμηνεία του άρθρου 4, παράγραφος 4, της αποφάσεως 2004/258.

86.      Η προσαπτόμενη πλάνη συνίσταται, κατ’ ουσίαν, στο ότι έγινε δεκτό ότι η ΕΚΤ δεν ήταν υποχρεωμένη να διαβουλευθεί με την ABLV ή το ΕΣΕ σχετικά με τη δυνατότητα δημοσιοποίησης των εγγράφων αριθ. 3, 4 και 9 (σκέψεις 90 έως 93 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως), ούτε να διαβουλευθεί με τους ενδιαφερόμενους τρίτους ως προς το αν έπρεπε να δημοσιοποιηθούν τα έγγραφα αριθ. 7 και 8 (σκέψεις 132 έως 138 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως).

1.      Τα επιχειρήματα των διαδίκων

87.      Στο πλαίσιο του ενάτου λόγου αναιρέσεως (σημείο 61 του δικογράφου της αναιρέσεως), η ABLV αναφέρεται αποκλειστικά στα έγγραφα αριθ. 3, 4 και 9, και όχι στα έγγραφα αριθ. 7 και 8.

88.      Όσον αφορά τα έγγραφα αριθ. 3, 4 και 9, η ABLV υποστηρίζει ότι προέρχονταν από άλλα θεσμικά όργανα και οργανισμούς ή καταρτίστηκαν σε συνεργασία με αυτά, και ως εκ τούτου, σύμφωνα με το άρθρο 4, παράγραφος 4, της απόφασης 2004/258, η δημοσιοποίησή τους μπορούσε να απορριφθεί μόνον αν η ΕΚΤ είχε παράσχει σαφή αιτιολογία, πράγμα το οποίο δεν συνέβη. Κατά την ABLV, το Γενικό Δικαστήριο δεν εξέτασε αν πληρούνταν οι απαιτούμενες προϋποθέσεις για την άρνηση χορήγησης πρόσβασης στα ως άνω έγγραφα.

89.      Η ΕΚΤ υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση είναι σύμφωνη με το άρθρο 4, παράγραφος 4, της απόφασης 2004/258.

2.      Ανάλυση

90.      Κατά το άρθρο 4 παράγραφος 4, της απόφασης 2004/258, «[σ]την περίπτωση εγγράφων τρίτων, η ΕΚΤ διαβουλεύεται με τον ενδιαφερόμενο τρίτο προκειμένου να εκτιμήσει κατά πόσον μπορεί να εφαρμοσθεί η εξαίρεση που προβλέπεται στο παρόν άρθρο, εκτός εάν είναι σαφές ότι το έγγραφο θα δημοσιοποιηθεί ή όχι» (54).

91.      Κατά το Γενικό Δικαστήριο, δεδομένης της φύσεως και του χαρακτήρα των εγγράφων αριθ. 3, 4 και 9, είναι σαφές ότι η ΕΚΤ δεν όφειλε να τα δημοσιοποιήσει. «Ως εκ τούτου, σύμφωνα με το άρθρο 4, παράγραφος 4, της απόφασης 2004/258, δεν μπορεί […] να καταλογιστεί στην ΕΚΤ ότι δεν διαβουλεύθηκε με την προσφεύγουσα και με το ΕΣΕ» (55).

92.      Όσον αφορά τα έγγραφα αριθ. 7 και 8, το Γενικό Δικαστήριο κατέληξε στο ίδιο συμπέρασμα, «λαμβανομένης υπόψη της φύσεως και του περιεχομένου των [εν λόγω εγγράφων]» (56). Όπως επισήμανα ήδη, στο πλαίσιο του ενάτου λόγου αναιρέσεως η ABLV δεν βάλλει λεπτομερώς κατά του ως άνω σκέλους της αποφάσεως και, ως εκ τούτου, παρέλκει η σχετική ανάλυση.

93.      Η αιτίαση της ABLV κατά του Γενικού Δικαστηρίου δεν είναι πειστική.

94.      Πρώτον, και αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η ABLV, το Γενικό Δικαστήριο δεν δέχθηκε άνευ ετέρου τον ισχυρισμό της ΕΚΤ ότι ήταν σαφές ότι τα έγγραφα αριθ. 3, 4 και 9 δεν έπρεπε να δημοσιοποιηθούν (57). Ειδικότερα, το ίδιο το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, λαμβανομένων υπόψη των επίμαχων εγγράφων (58), ότι, λόγω της φύσεως και του περιεχομένου τους, η ΕΚΤ δεν έπρεπε να τα δημοσιοποιήσει.

95.      Δεύτερον (μολονότι το Γενικό Δικαστήριο δεν εξέτασε το εν λόγω ζήτημα) (59), η απαίτηση να λάβει χώρα διαβούλευση μεταξύ της ΕΚΤ και της ίδιας της ABLV πριν από την εξέταση της αίτησης πρόσβασης της τελευταίας είναι ανεδαφικό· απλούστατα διότι η ABLV δεν ήταν τρίτος κατά την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 4, της αποφάσεως 2004/258 (60).

96.      Τέλος, το ΕΣΕ (όσον αφορά το έγγραφο αριθ. 9) και οι εξωτερικοί σύμβουλοι (όσον αφορά τα έγγραφα αριθ. 3 και 4) ήταν τρίτοι κατά την έννοια της ως άνω διάταξης. Ήταν, κατ’ αρχήν, υποχρεωτική η διαβούλευση μαζί τους, προκειμένου να καθοριστεί αν έχει εφαρμογή κάποια από τις εξαιρέσεις του άρθρου 4 της απόφασης 2004/258, εκτός αν τα έγγραφα προδήλως δεν έπρεπε να δημοσιοποιηθούν.

97.      Όπως προεκτέθηκε, το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε ότι, «λαμβανομένης υπόψη της φύσεως και του περιεχομένου των εγγράφων αριθ. 3, 4 και 9», τα έγγραφα αυτά δεν έπρεπε να δημοσιοποιηθούν (61). Είχε προηγουμένως επισημάνει ότι τα μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου μεταξύ της ΕΚΤ και του ΕΣΕ τα οποία περιείχαν πληροφορίες σχετικά με την εποπτεία των πιστωτικών ιδρυμάτων δεν ήταν δημοσίως διαθέσιμα και ότι δεν ήταν δημόσιες ούτε οι πληροφορίες που περιέχονταν στις εκθέσεις των συμβούλων (62).

98.      Βεβαίως, το Γενικό Δικαστήριο θα μπορούσε να έχει διευρύνει τη συλλογιστική του επί του σημείου αυτού, επαναλαμβάνοντας τους λόγους που οδήγησαν στην άρνηση χορήγησης πρόσβασης στα έγγραφα, καθόσον τα εν λόγω έγγραφα προστατεύονται βάσει της υποχρέωσης εμπιστευτικότητας και η δημοσιοποίησή τους μπορούσε να είναι επιζήμια. Σε αυτούς τους λόγους, οι οποίοι σχετίζονται με τις πληροφορίες που ελήφθησαν στο πλαίσιο της εποπτείας των πιστωτικών ιδρυμάτων η οποία βαρύνει το ΕΣΕ ή παρασχέθηκαν από συμβούλους των οποίων τα συμφέροντα θα μπορούσαν να θιγούν, αναφέρθηκα στο πλαίσιο της πρότασής μου περί απόρριψης του εβδόμου και ογδόου λόγου αναιρέσεως.

99.      Εφόσον γίνουν δεκτοί οι λόγοι αυτοί (οι οποίοι, ξαναλέω, δεν επαναλαμβάνονται στη σκέψη 92 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, αλλά συνάγεται σιωπηρά ότι συναπαρτίζουν τη βάση της), δεν ήταν αναγκαία η διαβούλευση με το ΕΣΕ ή τους ως άνω συμβούλους.

100. Εν κατακλείδι, ο ένατος λόγος αναιρέσεως πρέπει επίσης να απορριφθεί.

V.      Πρόταση

101. Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, προτείνω στο Δικαστήριο:

–        Να απορρίψει τον τρίτο, τον έβδομο, τον όγδοο και τον ένατο λόγο αναιρέσεως.


1      Γλώσσα του πρωτοτύπου: η ισπανική.


2      Απόφαση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, της 4ης Μαρτίου 2004, σχετικά με την πρόσβαση του κοινού στα έγγραφα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΕ 2004, L 080, σ.42), όπως τροποποιήθηκε με την απόφαση (ΕΕ) 2015/529 της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, της 21ης Ιανουαρίου 2015 (ΕΕ 2015, L 84, σ. 64). Στο εξής: απόφαση 2004/258.


3      Απόφαση LS/CL/2022/261 (στο εξής: επίδικη απόφαση).


4      Υπόθεση T-100/23 (EU:T:2025:564, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση).


5      Κανονισμός του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 15ης Ιουλίου 2014, περί θεσπίσεως ενιαίων κανόνων και διαδικασίας για την εξυγίανση πιστωτικών ιδρυμάτων και ορισμένων επιχειρήσεων επενδύσεων στο πλαίσιο ενός Ενιαίου Μηχανισμού Εξυγίανσης και ενός Ενιαίου Ταμείου Εξυγίανσης και τροποποιήσεως του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1093/2010 (ΕΕ 2014, L 225, σ. 1).


6      Απόφαση εκδοθείσα με κωδικό αναφοράς LS/PS/2022/48.


7      Τα εννέα έγγραφα που εντόπισε η ΕΚΤ είναι τα εξής:


–       το ανακοινωθέν Τύπου του FinCEN σχετικά με το μέτρο που ελήφθη κατά της ABLV, με ημερομηνία 13 Φεβρουαρίου 2018 (έγγραφο αριθ. 1)·


–       η δημοσίευση του FinCEN με την ανακοίνωση του σχεδιαζόμενου μέτρου (έγγραφο αριθ. 2)·


–       οι συμβουλές που παρασχέθηκαν από τους εξωτερικούς συμβούλους της ABLV σχετικά με το άρθρο 311 του νόμου USA PATRIOT, της 13ης Φεβρουαρίου 2018 (έγγραφο αριθ. 3)·


–       σημείωμα σχετικά με την ανακοίνωση του σχεδιαζόμενου μέτρου που εκπονήθηκε για την ΕΚΤ από τους εξωτερικούς συμβούλους της ABLV (έγγραφο αριθ. 4)·


–       οι ανταλλαγές μηνυμάτων ηλεκτρονικού ταχυδρομείου εντός της ΕΚΤ στα οποία συνοψίζονται τα ζητήματα σχετικά με την ABLV μετά τη λήψη πληροφοριών από τις αμερικανικές αρχές, της 13ης Φεβρουαρίου 2018 (έγγραφο αριθ. 5)·


–       οι ανταλλαγές μηνυμάτων ηλεκτρονικού ταχυδρομείου εντός της ΕΚΤ σχετικά με το μέτρο που ελήφθη κατά της προσφεύγουσας κατόπιν της λήψης πληροφοριών από τις αμερικανικές αρχές, της 13ης Φεβρουαρίου 2018 (έγγραφο αριθ. 6)·


–      η ανταλλαγή μηνυμάτων ηλεκτρονικού ταχυδρομείου μεταξύ της FKTK και της ΕΚΤ σχετικά με το μέτρο που έλαβε το FinCEN έναντι της ABLV, της 13ης Φεβρουαρίου 2018 (έγγραφο αριθ. 7)·


–      η ανταλλαγή μηνυμάτων ηλεκτρονικού ταχυδρομείου μεταξύ της ΕΚΤ και της FKTK σχετικά με το μέτρο που έλαβε το FinCEN έναντι της ABLV, της 13ης Φεβρουαρίου 2018 (έγγραφο αριθ. 8)·


–      η ανταλλαγή μηνυμάτων ηλεκτρονικού ταχυδρομείου μεταξύ της ΕΚΤ και του ΕΣΕ κατόπιν της ανακοίνωσης του FinCEN, της 15ης Φεβρουαρίου 2018 (έγγραφο αριθ. 9)·


8      Κανονισμός του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 30ής Μαΐου 2001, για την πρόσβαση του κοινού στα έγγραφα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, του Συμβουλίου και της Επιτροπής (ΕΕ 2001, L 145, σ. 43).


9      Απόφαση της 17ης Δεκεμβρίου 2020, De Masi και Βαρουφάκης κατά ΕΚΤ (C-342/19 P, EU:C:2020:1035· στο εξής: απόφαση De Masi και Βαρουφάκης κατά ΕΚΤ, σκέψη 76).


10      Απόφαση De Masi και Βαρουφάκης κατά ΕΚΤ (σκέψη 77).


11      Απόφαση De Masi και Βαρουφάκης κατά ΕΚΤ (σκέψη 78).


12      Απόφαση De Masi και Βαρουφάκης κατά ΕΚΤ (σκέψη 48).


13      Απόφαση της 2ας Οκτωβρίου 2014, Strack κατά Επιτροπής (C‑127/13 P, EU:C:2014:2250).


14      Απόφαση της 11ης Ιανουαρίου 2017, Typke κατά Επιτροπής (C-491/15 P, EU:C:2017:5).


15      Παράγοντες στους οποίους αναφέρονται, επίσης με σχεδόν πανομοιότυπη διατύπωση, το άρθρο 6, παράγραφος 3, του κανονισμού 1049/2001 και το ίδιο άρθρο της απόφασης 2004/258.


16      Σημείο 37 της αιτήσεως αναιρέσεως.


17      Σημεία 2 και 3 της αιτήσεως αναιρέσεως.


18      Σημείο 33 της αιτήσεως αναιρέσεως.


19      Σημείο 34 της αιτήσεως αναιρέσεως.


20      Σημείο 36 της αιτήσεως αναιρέσεως.


21      Σκέψη 170 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.


22      Σκέψη 173 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.


23      Σκέψη 174 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.


24      Απόφαση της 20ής Μαρτίου 2014, Rousse Industry κατά Επιτροπής (C-271/13 P, EU:C:2014:175, σκέψη 81).


25      Απόφαση της 2ας Οκτωβρίου 2014, Strack κατά Επιτροπής (C-127/13 P, EU:C:2014:2250, σκέψη 79).


26      Σημείο 4 των παρουσών προτάσεων.


27      Σκέψη 177 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.


28      Σκέψη 180 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.


29      Σκέψη 181 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.


30      Κανονισμός του Συμβουλίου, της 15ης Οκτωβρίου 2013, για την ανάθεση ειδικών καθηκόντων στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα σχετικά με τις πολιτικές που αφορούν την προληπτική εποπτεία των πιστωτικών ιδρυμάτων (ΕΕ 2013, L 287, σ. 63).


31      Οδηγία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 26ης Ιουνίου 2013 σχετικά με την πρόσβαση στη δραστηριότητα πιστωτικών ιδρυμάτων και την προληπτική εποπτεία πιστωτικών ιδρυμάτων και επιχειρήσεων επενδύσεων, για την τροποποίηση της οδηγίας 2002/87/ΕΚ και για την κατάργηση των οδηγιών 2006/48/ΕΚ και 2006/49/ΕΚ (ΕΕ 2013, L 176, σ. 338).


32      Υπόθεση C-15/16 (EU:C:2018:464). Στο εξής: απόφαση Baumeister.


33      Σκέψη 80 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.


34      Σκέψη 80 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.


35      Σκέψη 80 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.


36      Σκέψη 71 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.


37      Σκέψη 72 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως. Δυνάμει του άρθρου 53, παράγραφος 1, της οδηγίας 2013/36, το επαγγελματικό απόρρητο απαγορεύει, κατ’ αρχήν, στις εν λόγω αρχές να δημοσιοποιούν τις εμπιστευτικές πληροφορίες που περιέρχονται εις γνώσιν τους, με εξαίρεση την περίπτωση δημοσιοποίησης με συνοπτική ή συγκεντρωτική μορφή, ούτως ώστε να μην προκύπτει η ταυτότητα των πιστωτικών ιδρυμάτων. Η αρχή αυτή συνοδεύεται από δύο εξαιρέσεις που επιτρέπουν τη γνωστοποίηση εμπιστευτικών πληροφοριών: πρώτον, στις περιπτώσεις εφαρμογής του ποινικού δικαίου και, δεύτερον, σε εκείνες που συνδέονται με διαδικασίες του αστικού ή του εμπορικού δικαίου, υπό τη διττή προϋπόθεση, στην περίπτωση των εν λόγω διαδικασιών του αστικού ή του εμπορικού δικαίου, αφενός, το πιστωτικό ίδρυμα το οποίο αφορούν οι εμπιστευτικές πληροφορίες να έχει κηρυχθεί σε πτώχευση ή τεθεί υπό αναγκαστική εκκαθάριση και, αφετέρου, οι εμπιστευτικές πληροφορίες να μην αφορούν τρίτους που αναμείχθηκαν στις προσπάθειες διάσωσης του εν λόγω ιδρύματος.


38      Οδηγία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 21ης Απριλίου 2004, για τις αγορές χρηματοπιστωτικών μέσων, για την τροποποίηση των οδηγιών 85/611/ΕΟΚ και 93/6/ΕΟΚ του Συμβουλίου και της οδηγίας 2000/12/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου και για την κατάργηση της οδηγίας 93/22/ΕΟΚ του Συμβουλίου (ΕΕ 2004, L 145, σ. 1).


39      Σκέψη 106 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, η οποία παραπέμπει στη σκέψη 54 της αποφάσεως της 12ης Μαρτίου 2019, De Masi και Βαρουφάκης κατά ΕΚΤ (T-798/17, EU:T:2019:154). Το Δικαστήριο παραπέμπει στη σκέψη 54 της εν λόγω απόφασης του Γενικού Δικαστηρίου με τη σκέψη 42 της απόφασης De Masi και Βαρουφάκης κατά ΕΚΤ, όσον αφορά το περιθώριο εκτιμήσεως που αναγνωρίζει στην ΕΚΤ το Γενικό Δικαστήριο και τον περιορισμό του ασκούμενου από αυτό ελέγχου νομιμότητας.


40      Τούτο επιβεβαιώνεται με απλή ανάγνωση των σκέψεων 107 έως 131 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, οι οποίες αφορούν την εξέταση της δημοσιοποίησης των εγγράφων αριθ. 5 έως 8.


41      Σημείο 58 της αιτήσεως αναιρέσεως, όπου αναφέρεται επιπλέον ότι το Γενικό Δικαστήριο «υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο δεχόμενο τους ως άνω μη τεκμηριωμένους ισχυρισμούς, χωρίς να εξετάσει αν τα επίμαχα έγγραφα περιείχαν πράγματι πληροφορίες ανταποκρινόμενες σε καθένα από τα κριτήρια που διατυπώθηκαν με την απόφαση Baumeister».


42      Σκέψη 81 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.


43      Απόφαση Baumeister (σκέψη 46): στον χαρακτηρισμό ως «εμπιστευτικ[ών] πληροφορ[ιών], οι οποίες, συνεπώς, καλύπτονται από την υποχρέωση τηρήσεως του επαγγελματικού απορρήτου […] [εμπίπτουν] οι ευρισκόμενες στην κατοχή των αρμοδίων αρχών πληροφορίες οι οποίες, πρώτον, δεν έχουν δημόσιο χαρακτήρα και των οποίων, δεύτερον, η δημοσιοποίηση μπορεί πιθανώς να βλάψει τα συμφέροντα του φυσικού ή νομικού προσώπου που τις προσκόμισε ή τρίτου, ή ακόμη την ομαλή λειτουργία του συστήματος ελέγχου».


44      Σκέψη 86 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.


45      Σκέψη 82 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.


46      Σκέψη 82 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.


47      Σκέψη 83 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.


48      Σκέψη 83 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.


49      Σκέψη 84 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.


50      Σκέψη 84 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.


51      Σκέψη 85 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.


52      Σκέψη 86 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.


53      Σημείο 58 της αιτήσεως αναιρέσεως.


54      Η υπογράμμιση δική μου. Οι γλωσσικές αποδόσεις τις οποίες συμβουλεύθηκα συμπίπτουν, σε μεγάλο βαθμό, ως προς το χρησιμοποιούμενο επίθετο: «clair», στη γαλλική γλώσσα, «clear» στην αγγλική, «chiaro» στην ιταλική, «klar» στη γερμανική, «claro» στην πορτογαλική γλώσσα. Η απόδοση στην ισπανική γλώσσα χρησιμοποιεί τον όρο «notorio», ο οποίος προσθέτει μια πρόσθετη χροιά βεβαιότητας.


55      Σκέψη 92 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.


56      Σκέψη 134 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.


57      Αυτή είναι η αιτίαση που διατυπώνεται στο σημείο 61 της αιτήσεως αναιρέσεως.


58      Στη σκέψη 82 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως γίνεται αναφορά στην ανάγνωση των εγγράφων αυτών από το Γενικό Δικαστήριο. Μολονότι χρησιμοποιείται διαφορετική διατύπωση, το ίδιο συνάγεται και από τη σκέψη 92 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.


59      Το έπραξε, ωστόσο, όσον αφορά την αίτηση πρόσβασης στα έγγραφα αριθ. 7 και 8. Στη σκέψη 135 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο αναγνωρίζει ότι η ABLV δεν ήταν τρίτος κατά την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 4, της αποφάσεως 2004/258.


60      Όσον αφορά τις συμβουλές που παρείχαν οι εξωτερικοί σύμβουλοι της ABLV στην εν λόγω οντότητα (έγγραφο αριθ. 3) ή το σημείωμα που οι ως άνω σύμβουλοι, που παρείχαν υπηρεσίες στην ABLV, διαβίβασαν στην ΕΚΤ (έγγραφο αριθ. 4), είναι εύλογο να υποτεθεί ότι η ABLV είχε επαρκή γνώση του περιεχομένου τους.


61      Σκέψη 92 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.


62      Σκέψη 82 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.