<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-264/19</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62019CC0264</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:261">EU:C:2020:261</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>11</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>11</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Opinia H. Saugmandsgaarda Øe – Sprawa C‑264/19</HT></P><P><HT TYPE="SC">Constantin Film Verleih</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Opinia rzecznika generalnego</HT></P><P><HT TYPE="UC">Henrika Saugmandsgaarda Øe</HT></P><P>przedstawiona w dniu <DATE ISO="20200402">2 kwietnia 2020 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Język oryginału: francuski.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Sprawa C‑264/19</HT></P><P>Constantin Film Verleih GmbH</P><P>przeciwko</P><P>YouTube LLC,</P><P>Google Inc.</P><P><HT TYPE="NORMAL">[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (federalny trybunał sprawiedliwości, Niemcy)]</HT></P></STI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>Odesłanie prejudycjalne</KEYWORD><KEYWORD>Prawo autorskie i prawa pokrewne</KEYWORD><KEYWORD>Platforma wymiany plików wideo przez Internet</KEYWORD><KEYWORD>YouTube</KEYWORD><KEYWORD>Zamieszczenie filmu w sieci bez zgody podmiotu praw</KEYWORD><KEYWORD>Powództwo dotyczące naruszenia prawa własności intelektualnej</KEYWORD><KEYWORD>Dyrektywa 2004/48/WE</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 8</KEYWORD><KEYWORD>Prawo do informacji przysługujące podmiotowi praw</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 8 ust. 2 lit. a)</KEYWORD><KEYWORD>Pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>nazw i adresów<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/></KEYWORD><KEYWORD>Zakres</KEYWORD><KEYWORD>Adres poczty elektronicznej, adres IP i numer telefonu</KEYWORD><KEYWORD>Wyłączenie</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><CONTENTS.CONCLUSION><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">I.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wprowadzenie</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>Niniejszy wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym wpisuje się w ramy sporu pomiędzy z jednej strony Constantin Film Verleih GmbH, spółką z siedzibą w Niemczech zajmującą się dystrybucją filmów, a z drugiej strony YouTube LLC i jej spółką dominującą Google Inc., mającymi siedziby w Stanach Zjednoczonych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Spór ten dotyczy odmowy przedstawienia przez YouTube i Google pewnych informacji żądanych przez Constantin Film Verleih, dotyczących użytkowników, którzy zamieścili w sieci kilka filmów z naruszeniem wyłącznych praw do eksploatacji przysługujących Constantin Film Verleih. Dokładniej rzecz ujmując, ta ostatnia spółka domaga się od YouTube i Google przedstawienia jej adresów e-mail, numerów telefonu oraz adresów IP używanych przez tych użytkowników.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Bundesgerichtshof (federalny trybunał sprawiedliwości, Niemcy) zastanawia się w istocie, czy takie informacje są objęte art. 8 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/48/WE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P>Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20040429">29 kwietnia 2004 r.</DATE> w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="157" PAGE.FIRST="45" DATE.PUB="2004">Dz.U. 2004, L 157, s. 45</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, na mocy którego właściwe organy sądowe mogą nakazać przedstawienie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>nazw i adresów<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/> pewnych kategorii osób mających związek z towarami lub usługami naruszającymi prawo własności intelektualnej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>Zważywszy na powody, które omówię w niniejszej opinii, jestem przekonany, że pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>nazw i adresów<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/> zawarte w art. 8 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/48 nie obejmuje żadnej z wyżej wymienionych informacji.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="2"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">II.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">A.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo Unii</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>Motywy 2, 10 i 32 dyrektywy 2004/48 mają następujące brzmienie:</TXT><P><CONSID><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>(2)</NO.P><TXT>Ochrona własności intelektualnej ma umożliwiać wynalazcy lub twórcy uzyskiwanie prawnie uzasadnionych korzyści ze swego wynalazku lub dzieła. Powinna też umożliwiać jak najszersze upowszechnianie dzieł, idei i nowego know-how. Jednocześnie nie może ograniczać wolności słowa, swobodnego przepływu informacji ani ochrony danych osobowych, z ochroną danych w Internecie włącznie.</TXT></NP></CONSID><P>[…]</P><CONSID><NP><NO.P>(10)</NO.P><TXT>Celem niniejszej dyrektywy jest zbliżenie systemów prawnych w celu zapewnienia wysokiego, równoważnego i jednakowego poziomu bezpieczeństwa na rynku wewnętrznym.</TXT></NP></CONSID><P>[…]</P><CONSID><NP><NO.P>(32)</NO.P><TXT>Niniejsza dyrektywa respektuje prawa podstawowe i przestrzega zasad uznanych w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P>Zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>kartą<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>.</P></NOTE>. W szczególności niniejsza dyrektywa zmierza do zapewnienia pełnego poszanowania praw określonych w art. 17 ust. 2 […] karty<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>.</TXT></NP></CONSID></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Artykuł 2 tej dyrektywy, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>Zakres<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>, stanowi w ust. 1 i 3 lit. a):</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="002.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Bez uszczerbku dla środków przewidzianych lub środków, które mogą być przewidziane w prawie [Unii] lub krajowym, w zakresie, w jakim te środki mogą dawać właścicielom praw większe korzyści, przewidziane niniejszą dyrektywą procedury i środki naprawcze stosuje się, zgodnie z art. 3, do wszelkich naruszeń praw własności intelektualnej określonych w prawie [Unii] lub prawie wewnętrznym zainteresowanego państwa członkowskiego.</ALINEA></PARAG><P>[…]</P><PARAG IDENTIFIER="002.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA><P>Niniejsza dyrektywa nie wpływa na:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>[przepisy Unii] regulujące prawo materialne w zakresie własności intelektualnej, dyrektywę 95/46/WE […]<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Artykuł 8 dyrektywy 2004/48, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>Prawo do informacji<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="008.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>1.</NO.PARAG><ALINEA><P>Państwa członkowskie zapewniają, że w kontekście postępowania sądowego dotyczącego naruszenia prawa własności intelektualnej oraz w odpowiedzi na uzasadnione i proporcjonalne żądanie powoda właściwe organy sądowe mogą nakazać przedstawienie informacji o pochodzeniu i sieciach dystrybucji towarów lub usług naruszających prawo własności intelektualnej przez naruszającego lub jakąkolwiek inną osobę, u której:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>stwierdzono posiadanie na skalę handlową towarów naruszających prawo;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>stwierdzono wykonywanie [korzystanie] na skalę handlową [z] usług naruszających prawo;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>stwierdzono dostarczanie na skalę handlową usług stosowanych w działaniach naruszających prawo;</TXT></NP></ITEM></LIST><?PAGE NO="3"?><P>lub która</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>d)</NO.P><TXT>została przez osobę określoną w lit. a), b) lub c) wskazana jako zaangażowana w produkcję, wytwarzanie lub dystrybucję towarów albo dostarczanie usług.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="008.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA><P>Informacja, o której mowa w ust. 1, zawiera, jeśli stosowne:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>nazwy i adresy producentów, wytwórców, dystrybutorów, dostawców oraz innych poprzednich posiadaczy towarów lub usług, jak również przewidywanych hurtowników i detalistów;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>informację o ilości wyprodukowanych, wytworzonych, wysłanych, otrzymanych lub zamówionych towarów lub usług, o które chodzi, jak również o cenach otrzymanych za nie.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="008.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA><P>Ustępy 1 i 2 stosuje się bez uszczerbku dla innych przepisów ustawowych, które:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>przyznają podmiotowi uprawnionemu prawa do otrzymywania pełniejszej informacji;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>regulują stosowanie informacji przekazanej na mocy niniejszego artykułu w postępowaniach cywilnych lub karnych;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>określają odpowiedzialność za niewłaściwe wykorzystanie prawa do informacji; lub</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>d)</NO.P><TXT>umożliwiają odmowę przekazania informacji, które zmusiłyby osobę określoną w ust. 1 do przyznania się do udziału lub udziału bliskich krewnych w naruszeniu prawa własności intelektualnej; lub</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>e)</NO.P><TXT>zarządzają ochroną poufności źródeł informacji lub przetwarzania danych osobowych<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">B.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo niemieckie</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Zgodnie z § 101 ust. 1 zdanie pierwsze Urheberrechtsgesetz (ustawy o prawie autorskim, zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>UrhG<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>) poszkodowany może żądać od osoby naruszającej na skalę handlową prawo autorskie lub inne prawo chronione tą ustawą niezwłocznego przekazania informacji o pochodzeniu i kanałach rozpowszechniania kopii stanowiących naruszenie lub innych towarów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>W przypadku oczywistego naruszenia, bez uszczerbku dla § 101 ust. 1 UrhG, to prawo do informacji może być również wykonywane na podstawie § 101 ust. 2 zdanie pierwsze pkt 3 tej ustawy wobec osoby, która świadczyła na skalę handlową usługi wykorzystywane do prowadzenia działalności naruszającej prawo.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>Podmiot, który jest zobowiązany do przedstawienia informacji, musi zgodnie z § 101 ust. 3 pkt 1 UrhG podać nazwy i adresy producentów, dostawców oraz innych poprzednich posiadaczy kopii lub innych towarów, użytkowników usług, jak również przewidywanych hurtowników i detalistów.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">III.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Spór w postępowaniu głównym, pytania prejudycjalne i postępowanie przed Trybunałem</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>Constantin Film Verleih jest spółką z siedzibą w Niemczech zajmującą się dystrybucją filmów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>YouTube, spółka z siedzibą w Stanach Zjednoczonych, należąca do spółki Google, prowadzi platformę internetową o tej samej nazwie.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="4"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>Constantin Film Verleih posiada w Niemczech wyłączne prawa do eksploatacji utworów filmowych <HT TYPE="ITALIC">Parker</HT> i <HT TYPE="ITALIC">Scary Movie 5</HT>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>W okresie od czerwca 2013 r. do września 2014 r. te dwa utwory były zamieszczone w sieci na platformie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>YouTube<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/> bez zgody Constantin Film Verleih. W dniu <DATE ISO="20130629">29 czerwca 2013 r.</DATE> utwór filmowy <HT TYPE="ITALIC">Parker</HT> zamieszczono w sieci w całości w języku niemieckim pod nazwą użytkownika <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>N1<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/>. Do dnia zablokowania, które miało miejsce w dniu <DATE ISO="20130814">14 sierpnia 2013 r.</DATE>, wyświetlono go ponad 45 000 razy. We wrześniu 2013 r. utwór filmowy <HT TYPE="ITALIC">Scary Movie 5</HT> zamieszczono w sieci w całości pod nazwą użytkownika <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>N2<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/>. Do dnia zablokowania, które miało miejsce w dniu <DATE ISO="20131029">29 października 2013 r.</DATE>, wyświetlono go ponad 6000 razy. W dniu <DATE ISO="20140910">10 września 2014 r.</DATE> kolejną kopię tego drugiego utworu zamieszczono w sieci pod nazwą użytkownika <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>N3<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>. Do dnia zablokowania, które miało miejsce w dniu <DATE ISO="20140921">21 września 2014 r.</DATE>, wyświetlono go ponad 4700 razy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>Spółka Constantin Film Verleih zażądała od YouTube i Google wszystkich informacji o każdym z użytkowników, którzy zamieścili te utwory w sieci.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>Sąd odsyłający stwierdził, że przesłanki prawa do informacji zostały spełnione. W konsekwencji zakres sporu w postępowaniu głównym ogranicza się do treści informacji, które YouTube lub Google powinny przedstawić Constantin Film Verleih. Spór ten dotyczy w szczególności następujących informacji:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>adres e-mail użytkownika,</P></ITEM><ITEM><P>numer telefonu użytkownika,</P></ITEM><ITEM><P>adres IP użyty przez użytkownika do zamieszczenia w sieci spornych plików wraz z dokładnym momentem zamieszczenia ich w sieci oraz</P></ITEM><ITEM><P>adres IP użyty ostatnio przez użytkownika w celu uzyskania dostępu do jego konta Google/YouTube wraz z dokładnym momentem tego dostępu.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>Orzekając w pierwszej instancji, Landgericht Frankfurt am Main (sąd okręgowy we Frankfurcie nad Menem, Niemcy) oddalił wniosek Constantin Film Verleih o udzielenie tych informacji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>W apelacji Oberlandesgericht Frankfurt am Main (wyższy sąd krajowy we Frankfurcie nad Menem, Niemcy) nakazał YouTube i Google przedstawienie adresów e-mail odnośnych użytkowników, oddalając wniosek Constantin Film Verleih w pozostałym zakresie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>W skardze rewizyjnej (Revision) złożonej do Bundesgerichtshof (federalnego trybunału sprawiedliwości) spółka Constantin Film Verleih wniosła o nakazanie YouTube i Google przedstawienia jej wszystkich wyżej wymienionych informacji, w tym numerów telefonu i adresów IP użytkowników. We własnej skardze rewizyjnej YouTube i Google wniosły o oddalenie w całości żądania Constantin Film Verleih, w tym również w zakresie, w jakim dotyczy ono adresów e-mail użytkowników.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>Stwierdziwszy, że rozstrzygnięcie obu skarg rewizyjnych zależy od wykładni pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>adresów<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/> zawartego w art. 8 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/48, Bundesgerichtshof (federalny trybunał sprawiedliwości) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>1)</NO.P><TXT>Czy wymienione w art. 8 ust. 2 lit. a) dyrektywy [2004/48] adresy producentów, wytwórców, dystrybutorów, dostawców oraz innych poprzednich posiadaczy towarów lub usług, jak również hurtowników i detalistów, które w stosownych przypadkach zawiera informacja określona w art. 8 ust. 1 [tej] dyrektywy, obejmują również</TXT><?PAGE NO="5"?><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>adresy e-mail użytkowników usług lub</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>numery telefonów użytkowników usług lub</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>adresy IP używane przez użytkowników usług przy zamieszczaniu plików naruszających prawo wraz z dokładnym momentem zamieszczenia?</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></ITEM></LIST><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze lit. c):</TXT><P>Czy informacja, którą należy przekazać na podstawie art. 8 ust. 2 lit. a) [omawianej] dyrektywy, obejmuje również adres IP użytkownika, który zamieścił uprzednio pliki w sposób naruszający prawo, jeśli ten adres był ostatnio używany przez użytkownika w celu uzyskania dostępu do swojego konta Google/YouTube, wraz z dokładnym momentem uzyskania dostępu, niezależnie od tego, czy w trakcie tego ostatniego korzystania z konta doszło do naruszeń prawa [własności intelektualnej]?<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/>.</P></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym zarejestrowano w sekretariacie Trybunału w dniu <DATE ISO="20190329">29 marca 2019 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>Uwagi na piśmie przedstawiły Constantin Film Verleih, YouTube, Google oraz Komisja Europejska.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>Na rozprawie w dniu <DATE ISO="20200212">12 lutego 2020 r.</DATE> stawili się w celu przedstawienia uwag przedstawiciele Constantin Film Verleih, przedstawiciele YouTube i Google oraz Komisja.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">IV.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Analiza</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 8 dyrektywy 2004/48 państwa członkowskie mają obowiązek przewidzieć w swoich porządkach prawnych możliwość nakazania przez właściwe organy sądowe przedstawienia określonych informacji w ramach postępowania dotyczącego naruszenia prawa własności intelektualnej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>W związku z tym poprzez swoje dwa pytania, które należy rozpoznać łącznie, sąd odsyłający zwraca się do Trybunału o wyjaśnienie, czy art. 8 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/48 należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie mają obowiązek zapewnienia właściwym organom sądowym możliwości nakazania – w odniesieniu do użytkownika, który zamieścił w sieci pliki naruszające prawo własności intelektualnej – przedstawienia adresu e-mail, numeru telefonu, adresu IP użytego do zamieszczenia w sieci tych plików, a także adresu IP użytego do ostatniego uzyskania dostępu do konta użytkownika.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>YouTube i Google oraz Komisja proponują udzielenie na te pytania odpowiedzi przeczącej, w przeciwieństwie do Constantin Film Verleih.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>Zgodnie ze stanowiskiem przedstawionym przez YouTube i Google oraz Komisję oraz ze względów zaprezentowanych poniżej jestem zdania, że przepis ten nie dotyczy żadnej z informacji wskazanych w pytaniach prejudycjalnych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>Na wstępie pragnę zauważyć, że art. 8 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/48 nie zawiera żadnego odesłania do prawa państw członkowskich. W konsekwencji, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>nazw i adresów<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/> stanowi pojęcie prawa Unii, które należy interpretować w sposób autonomiczny i jednolity<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P>Zobacz w odniesieniu do pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>stosownego odszkodowania<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/> użytego w art. 9 ust. 7 dyrektywy 2004/48 wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190912">12 września 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Bayer Pharma</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑688/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:722">EU:C:2019:722</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Zobacz także, również w dziedzinie własności intelektualnej, wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160622">22 czerwca 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Nikolajeva</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑280/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:467">EU:C:2016:467</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0045">45</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170927">27 września 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Nintendo</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑24/16 i C‑25/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:724">EU:C:2017:724</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0070">70</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0094">94</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="6"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>Ponadto pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>nazw i adresów<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/> nie zdefiniowano w dyrektywie 2004/48. Również zgodnie z utrwalonym orzecznictwem ustalenia znaczenia i zakresu pojęć, których definicji prawo Unii nie zawiera, należy dokonywać zgodnie z ich zwyczajowym znaczeniem w języku potocznym, przy jednoczesnym uwzględnieniu kontekstu, w którym są one użyte, i celów uregulowania, którego są częścią<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>Zobacz w szczególności wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130131">31 stycznia 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>McDonagh</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑12/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:43">EU:C:2013:43</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0028">28</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180906">6 września 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Kreyenhop &amp; Kluge</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑471/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:681">EU:C:2018:681</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0039">39</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190912">12 września 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Bayer Pharma</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑688/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:722">EU:C:2019:722</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0041">41</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Tym samym punktem wyjścia w procesie wykładni pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>nazw i adresów<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/> użytego w art. 8 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/48 powinno być <HT TYPE="ITALIC">zwyczajowe znaczenie w języku potocznym</HT>. Nie ulega wątpliwości, że w języku potocznym pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>adresu<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/> osoby, nad którym w szczególności zastanawia się sąd odsyłający, odnosi się wyłącznie do adresu pocztowego, jak słusznie podniosły YouTube i Google<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>Nie dostrzegłem żadnej niespójności w różnych wersjach językowych tego przepisu, z których wszystkie odnoszą się do pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>adresu<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/>: zobacz tytułem przykładu <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>direcciones<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/> w wersji hiszpańskiej, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>adresse<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/> w wersji duńskiej, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>Adressen<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/> w wersji niemieckiej, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>addresses<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/> w wersji angielskiej, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>indirizzo<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/> w wersji włoskiej, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>adres<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/> w wersji niderlandzkiej, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>endereços<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/> w wersji portugalskiej, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0030" REF.END="QE0030"/>adresele<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/> w wersji rumuńskiej i <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0031" REF.END="QE0031"/>adress<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/> w wersji szwedzkiej.</P></NOTE>. Wykładnię tę potwierdza definicja tego pojęcia sformułowana w słowniku akademii francuskiej, a mianowicie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0032" REF.END="QE0032"/>określenie <HT TYPE="ITALIC">miejsca</HT><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>Wyróżnienie własne.</P></NOTE>, w którym można kogoś znaleźć<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>Co się tyczy numeru telefonu, będącego drugą informacją, o której mowa w pytaniach prejudycjalnych, nie uważam za konieczne omawiania w sposób szczegółowy faktu, że nie można go włączyć do pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0033" REF.END="QE0033"/>nazw i adresów<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="201D" ID="QE0033"/> osób, o którym mowa w art. 8 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/48, czy to w języku potocznym, czy też w jakimkolwiek innym kontekście<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Mojego przekonania w tym względzie nie może podważyć przywołana przez Constantin Film Verleih okoliczność, że numer telefonu może pełnić funkcję <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0034" REF.END="QE0034"/>adresu przesyłowego<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="201D" ID="QE0034"/> do transmisji danych, w szczególności w ramach rozmów telefonicznych lub aplikacji wykorzystujących numer telefonu, takich jak WhatsApp. Pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0035" REF.END="QE0035"/>nazw i adresów<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="201D" ID="QE0035"/> <HT TYPE="ITALIC">osób</HT>, o którym mowa w art. 8 dyrektywy 2004/48, nie ma oczywiście żadnego związku z funkcjonalnym punktem docelowym przepływu danych, niezależnie od faktu, że ów funkcjonalny punkt docelowy można byłoby zakwalifikować jako <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0036" REF.END="QE0036"/>adres przesyłowy<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="201D" ID="QE0036"/>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>Status dwóch pozostałych informacji, których dotyczą te pytania, a mianowicie adresu e-mail i adresu IP, zasługuje na nieco większą uwagę.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>Jak już wyjaśniłem, w języku potocznym, który jest punktem wyjścia procesu dokonywania wykładni, termin <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0037" REF.END="QE0037"/>adres<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="201D" ID="QE0037"/> odsyła wyłącznie do adresu pocztowego. Tak więc termin ten, gdy jest używany bez dalszych wyjaśnień, nie obejmuje adresu e-mail lub adresu IP.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Jest tak tym bardziej w kontekście, który określiłbym jako <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0038" REF.END="QE0038"/>ogólny<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="201D" ID="QE0038"/>, czyli wykraczający poza ścisłe ramy Internetu, jak ma to miejsce w przypadku art. 8 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/48.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="7"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>Wykładnię tę potwierdza analiza innych aktów prawnych Unii dotyczących adresu e-mail lub adresu IP. Kiedy bowiem prawodawca Unii chciał odnieść się do adresu e-mail<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>W odniesieniu do adresu e-mail lub adresu <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0039" REF.END="QE0039"/>poczty elektronicznej<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="201D" ID="QE0039"/> zob. w szczególności art. 88 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia <DATE ISO="20090916">16 września 2009 r.</DATE> dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="284" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2009">Dz.U. 2009, L 284, s. 1</REF.DOC.OJ>); art. 14 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 524/2013 z dnia <DATE ISO="20130521">21 maja 2013 r.</DATE> w sprawie internetowego systemu rozstrzygania sporów konsumenckich oraz zmiany rozporządzenia (WE) nr 2006/2004 i dyrektywy 2009/22/WE (rozporządzenie w sprawie ODR w sporach konsumenckich) (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="165" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2013">Dz.U. 2013, L 165, s. 1</REF.DOC.OJ>); art. 54 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia <DATE ISO="20140226">26 lutego 2014 r.</DATE> w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="094" PAGE.FIRST="65" DATE.PUB="2014">Dz.U. 2014, L 94, s. 65</REF.DOC.OJ>), a także art. 45 ust. 2 lit. a) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 z dnia <DATE ISO="20151125">25 listopada 2015 r.</DATE> w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego, zmieniającej dyrektywy 2002/65/WE, 2009/110/WE, 2013/36/UE i rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 oraz uchylającej dyrektywę 2007/64/WE (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="337" PAGE.FIRST="35" DATE.PUB="2015">Dz.U. 2015, L 337, s. 35</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> lub adresu IP<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Co się tyczy adresu IP, zob. w szczególności art. 10 ust. 1 lit. e) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/41/UE z dnia <DATE ISO="20140403">3 kwietnia 2014 r.</DATE> w sprawie europejskiego nakazu dochodzeniowego w sprawach karnych (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="130" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2014">Dz.U. 2014, L 130, s. 1</REF.DOC.OJ>); art. 5 ust. 1 lit. k) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1128 z dnia <DATE ISO="20170614">14 czerwca 2017 r.</DATE> w sprawie transgranicznego przenoszenia na rynku wewnętrznym usług online w zakresie treści (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="168" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2017">Dz.U. 2017, L 168, s. 1</REF.DOC.OJ>); art. 17 ust. 8, art. 34 ust. 4 lit. j) oraz art. 52 ust. 2 lit. g) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1240 z dnia <DATE ISO="20180912">12 września 2018 r.</DATE> ustanawiającego europejski system informacji o podróży oraz zezwoleń na podróż (ETIAS) i zmieniającego rozporządzenia (UE) nr 1077/2011, (UE) nr 515/2014, (UE) 2016/399, (UE) 2016/1624 i (UE) 2017/2226 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="236" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2018">Dz.U. 2018, L 236, s. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, uczynił to wyraźnie, uzupełniając termin <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0040" REF.END="QE0040"/>adres<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="201D" ID="QE0040"/>, jak podkreśliły YouTube i Google. Według mojej wiedzy nie istnieje żaden przykład ustawodawstwa Unii, w którym wyrażenie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0041" REF.END="QE0041"/>nazwy i adresy<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="201D" ID="QE0041"/> użyte samodzielnie i w kontekście ogólnym odnosi się do numeru telefonu, adresu IP lub adresu e-mail.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>W konsekwencji z wykładni językowej art. 8 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/48 wynika, że sformułowania użyte przez prawodawcę Unii, a mianowicie wyrażenie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0042" REF.END="QE0042"/>nazwy i adresy<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="201D" ID="QE0042"/>, nie obejmują żadnej z informacji wskazanych w pytaniach prejudycjalnych, jak podnosiły YouTube i Google oraz Komisja.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Wykładnię tę potwierdza wykładnia historyczna przedstawiona przez Komisję. Prace przygotowawcze, które doprowadziły do przyjęcia dyrektywy 2004/48<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Zobacz w szczególności wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie środków i procedur zmierzających do zapewnienia egzekwowania praw własności intelektualnej z dnia <DATE ISO="20030130">30 stycznia 2003 r.</DATE> [COM(2003) 46 wersja ostateczna], a także opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia <DATE ISO="20031029">29 października 2003 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="032" PAGE.FIRST="15" DATE.PUB="2004">Dz.U. 2004, C 32, s. 15</REF.DOC.OJ>) oraz sprawozdanie Parlamentu Europejskiego z dnia <DATE ISO="20031205">5 grudnia 2003 r.</DATE> (A5-0468/2003) w sprawie tego wniosku. Wniosek dotyczący dyrektywy nie zawiera żadnego wyjaśnienia co do znaczenia, jakie należy nadać wyrażeniu <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0043" REF.END="QE0043"/>nazwy i adresy<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="201D" ID="QE0043"/>. Ponadto Parlament nie zaproponował poprawki w odniesieniu do przyszłego brzmienia art. 8 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/48.</P></NOTE>, nie zawierają bowiem żadnej wskazówki sugerującej, nawet w sposób dorozumiany, że termin <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0044" REF.END="QE0044"/>adres<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="201D" ID="QE0044"/> użyty w art. 8 ust. 2 lit. a) tej dyrektywy należy rozumieć jako odnoszący się nie tylko do adresu pocztowego, lecz również do adresu e-mail lub adresu IP osób, o których mowa.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>Komisja wyjaśniła w tym względzie, że prawodawca Unii, przyjmując dyrektywę 2004/48 w 2004 r., nigdy nie zamierzał włączyć do niej bardziej nowoczesnych form <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0045" REF.END="QE0045"/>adresu<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="201D" ID="QE0045"/>, takich jak adres e-mail lub adres IP.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>Co za tym idzie, z wykładni historycznej wynika, że dyrektywę 2004/48 należy interpretować, odwołując się jedynie do klasycznego znaczenia tego pojęcia, a mianowicie adresu pocztowego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>Z powyższego wynika, że zgodnie z wykładnią językową i historyczną art. 8 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/48 nie obejmuje adresu e-mail, numeru telefonu i adresów IP używanych przez osoby, o których mowa w tym przepisie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>Constantin Film Verleih sprzeciwia się takiej wykładni, odnosząc się do przedmiotu art. 8 dyrektywy 2004/48 oraz, bardziej ogólnie, do celów realizowanych przez tę dyrektywę.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>Zdaniem Constantin Film Verleih art. 8 dyrektywy 2004/48 ma na celu umożliwienie podmiotowi praw własności intelektualnej zidentyfikowania osób wymienionych w tym przepisie. Tak więc niezależnie od jego brzmienia art. 8 ust. 2 należy interpretować w ten sposób, że dotyczy on <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0046" REF.END="QE0046"/>wszelkich informacji pozwalających na zidentyfikowanie<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="201D" ID="QE0046"/> tych osób, przy czym omawiane informacje mogą zawierać, w zależności od ich dostępności, numer telefonu, adres e-mail, adres IP czy też dane bankowe.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Moim zdaniem przyjęcie takiej wykładni oznaczałoby, że Trybunał przeredagowałby ten przepis. Oczywiście rozumiem, że podmiot praw taki jak Constantin Film Verleih wyraża życzenie, aby dyrektywę 2004/48 zmieniono w sposób umożliwiający mu łatwiejsze zidentyfikowanie możliwych sprawców naruszenia w szczególnym kontekście Internetu. Jednakże takie przeredagowanie nie należy do kompetencji Trybunału, lecz do kompetencji prawodawcy Unii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>Prawodawca mógł, gdyby taki był jego zamiar, włączyć do art. 8 ust. 2 dyrektywy 2004/48 <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0047" REF.END="QE0047"/>wszelkie informacje pozwalające na zidentyfikowanie<QUOT.END REF.START="QS0047" CODE="201D" ID="QE0047"/> osób, których dane dotyczą. Komisja podkreśliła na rozprawie, że prawodawca Unii wyraźnie postanowił dokonać minimalnej harmonizacji ograniczonej do nazw i adresów, nie wymieniając innych informacji umożliwiających identyfikację osoby, takich jak numer telefonu lub numer zabezpieczenia społecznego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>Pragnę uściślić, że w takim kontekście należy wykluczyć wykładnię <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0048" REF.END="QE0048"/>dynamiczną<QUOT.END REF.START="QS0048" CODE="201D" ID="QE0048"/> lub celowościową tego przepisu, do której wzywa Constantin Film Verleih. Sformułowania użyte w art. 8 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/48 nie dają bowiem wystarczającego marginesu interpretacyjnego, aby umożliwić taką wykładnię w celu włączenia informacji wskazanych w pytaniach prejudycjalnych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>Zgadzam się bez zastrzeżeń w tym względzie z rozumowaniem przedstawionym przez rzecznika generalnego M. Bobeka w pkt 33–35, 38 i 39 jego opinii w sprawie Komisja/Niemcy. Zgodnie z zakazem wykładni contra legem i zasadą podziału władz możliwość dokonywania wykładni dynamicznej lub celowościowej przysługuje jedynie wtedy, gdy <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0049" REF.END="QE0049"/>dany przepis <HT TYPE="ITALIC">[umożliwia]</HT> różne wykładnie, a jego brzmienie [pozostaje] do pewnego stopnia niejasne i niejednoznaczne<QUOT.END REF.START="QS0049" CODE="201D" ID="QE0049"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Opinia rzecznika generalnego M. Bobeka w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Komisja/Niemcy</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑220/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:534">EU:C:2016:534</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0034">34</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>Tymczasem w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z taką sytuacją. Jak wyjaśniłem powyżej, wykładnia językowa i wykładnia historyczna wykluczają wszelką niejednoznaczność pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0050" REF.END="QE0050"/>nazwy i adresy<QUOT.END REF.START="QS0050" CODE="201D" ID="QE0050"/> użytego w art. 8 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/48.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Constantin Film Verleih powołuje się również, bardziej ogólnie, na cele realizowane przez dyrektywę 2004/48. Moim zdaniem argumentacja ta nie może podważyć wykładni ww. przepisu, zważywszy na brak niejednoznaczności jego brzmienia. Niemniej jednak przeanalizuję poniżej wspomnianą argumentację tytułem uzupełnienia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>Nie ulega wątpliwości, że dyrektywa 2004/48, jak uściślono w jej motywach 10 i 32 oraz zgodnie z art. 17 ust. 2 karty, ma na celu zapewnienie wysokiego poziomu ochrony własności intelektualnej na rynku wewnętrznym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>Bezsporne jest również, że wykładnia zaproponowana przez Constantin Film Verleih zwiększyłaby poziom ochrony własności intelektualnej na rynku wewnętrznym.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="9"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>Należy jednak pamiętać, że dyrektywa 2004/48, na wzór wszelkich uregulowań dotyczących własności intelektualnej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Zobacz w szczególności wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120216">16 lutego 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>SABAM</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑360/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:85">EU:C:2012:85</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0044">44</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190729">29 lipca 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Funke Medien NRW</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑469/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:623">EU:C:2019:623</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0057">57</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190729">29 lipca 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Pelham i in</NAME.CASE>. (<NO.CASE>C‑476/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:624">EU:C:2019:624</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); a także z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190729">29 lipca 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Spiegel Online</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑516/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:625">EU:C:2019:625</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, ustanawia <HT TYPE="ITALIC">równowagę</HT> między z jednej strony interesem podmiotów praw w ochronie ich praw własności intelektualnej, o której mowa w art. 17 ust. 2 karty, a z drugiej strony ochroną interesów i praw podstawowych użytkowników przedmiotów objętych ochroną oraz interesu ogólnego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>Jak Trybunał wielokrotnie wyjaśniał, ani z art. 17 ust. 2 karty, ani z orzecznictwa Trybunału w żaden sposób nie wynika, że ustanowione w tym postanowieniu prawo własności intelektualnej jest nienaruszalne i że w związku z tym jego ochrona powinna być zapewniona w sposób bezwzględny<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Zobacz w szczególności wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20080129">29 stycznia 2008 r.</DATE>, <NAME.CASE>Promusicae</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑275/06</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:54">EU:C:2008:54</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0062">62</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0070">70</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120216">16 lutego 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>SABAM</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑360/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:85">EU:C:2012:85</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0041">41</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120419">19 kwietnia 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Bonnier Audio i in</NAME.CASE>. (<NO.CASE>C‑461/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:219">EU:C:2012:219</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0056">56</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140903">3 września 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>Deckmyn i Vrijheidsfonds</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑201/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2132">EU:C:2014:2132</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0026">26</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); a także z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190729">29 lipca 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Funke Medien NRW</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑469/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:623">EU:C:2019:623</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0072">72</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>Tak więc art. 17 ust. 2 karty nie wymaga wdrożenia wszystkich dostępnych środków technicznych, aby pomóc podmiotowi praw w zidentyfikowaniu możliwych sprawców naruszenia, bez uwzględnienia brzmienia przepisów dyrektywy 2004/48.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>Co się tyczy w szczególności art. 8 dyrektywy 2004/48, Trybunał miał już okazję wyjaśnić w wyroku Coty Germany, że przepis ten ma na celu pogodzenie poszanowania różnych praw, w szczególności prawa do informacji przysługującego pomiotom praw i prawa użytkowników do ochrony danych osobowych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150716">16 lipca 2015 r.</DATE> (<NO.CASE>C‑580/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:485">EU:C:2015:485</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0028">28</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>W kontekście sprawy w postępowaniu głównym dane żądane przez Constantin Film Verleih stanowią z założenia dane osobowe w rozumieniu art. 2 lit. a) dyrektywy 95/46/WE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="19951024">24 października 1995 r.</DATE> w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="281" PAGE.FIRST="31" DATE.PUB="1995">Dz.U. 1995, L 281, s. 31</REF.DOC.OJ>). Zgodnie z art. 2 lit. a) tej dyrektywy <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0051" REF.END="QE0051"/>dane osobowe<QUOT.END REF.START="QS0051" CODE="201D" ID="QE0051"/> oznaczają wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej.</P></NOTE>, obecnie art. 4 lit. a) rozporządzenia (UE) 2016/679<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20160427">27 kwietnia 2016 r.</DATE> w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="119" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2016">Dz.U. 2016, L 119, s. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, ponieważ dane te mają umożliwić mu zidentyfikowanie odnośnych osób<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Trybunał miał już sposobność orzec, że adres IP, nawet rozpatrywany odrębnie, może stanowić dane osobowe. Zobacz wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20111124">24 listopada 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>Scarlet Extended</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑70/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:771">EU:C:2011:771</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0051">51</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); a także z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20161019">19 października 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Breyer</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑582/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:779">EU:C:2016:779</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0049">49</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>Tymczasem, o ile z motywu 32 dyrektywy 2004/48 wynika, że ma ona na celu zapewnienie pełnego poszanowania własności intelektualnej zgodnie z art. 17 ust. 2 karty, o tyle jednocześnie z art. 2 ust. 3 lit. a) tej dyrektywy oraz z jej motywów 2 i 15 wynika, że ochrona własności intelektualnej nie może ograniczać między innymi ochrony danych osobowych zagwarantowanej w art. 8 karty, w związku z czym wspomniana dyrektywa nie może w szczególności negatywnie wpływać na dyrektywę 95/46<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150716">16 lipca 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Coty Germany</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑580/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:485">EU:C:2015:485</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0033">33</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>Pragnę w tym względzie podkreślić istotne znaczenie art. 8 ust. 3 lit. b)–e) dyrektywy 2004/48, zgodnie z którym przepis ten stosuje się bez uszczerbku dla przepisów regulujących lub ograniczających prawo do informacji przysługujące podmiotowi praw, a w szczególności przepisów regulujących przetwarzanie danych osobowych.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="10"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>W tym kontekście jestem zdania, że do Trybunału nie należy modyfikacja zakresu pojęć użytych przez prawodawcę Unii w art. 8 ust. 2 dyrektywy 2004/48, co skutkowałoby podważeniem zamierzonej przez prawodawcę przy przyjmowaniu tej dyrektywy równowagi, której ustalenie należy do jego wyłącznej właściwości<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Zobacz analogicznie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160915">15 września 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Mc Fadden</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑484/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:689">EU:C:2016:689</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0069">69</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0071">71</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>Dla uzupełnienia sformułowania, którego użyłem w pkt 43 niniejszej opinii, dodam, że przyjęcie wykładni sugerowanej przez Constantin Film Verleih oznaczałoby dla Trybunału nie tylko przeredagowanie art. 8 ust. 2 dyrektywy 2004/48, lecz ponadto podważenie, w sposób korzystny dla interesów podmiotów praw własności intelektualnej, równowagi ustanowionej przez prawodawcę Unii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>Pragnę dodać, że dynamiczna wykładnia sugerowana przez Constantin Film Verleih jest również sprzeczna z ogólną systematyką dyrektywy 2004/48, która – jak podkreśliła Komisja – opiera się na minimalnej harmonizacji zamierzonej przez prawodawcę Unii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61.</NO.P><TXT>Instytucja ta słusznie podnosi bowiem, że taka dynamiczna wykładnia nie jest właściwa w niniejszej sprawie, ponieważ na mocy art. 8 ust. 3 lit. a) dyrektywy 2004/48 prawodawca Unii wyraźnie przewidział możliwość ustosunkowania się przez państwa członkowskie do zmieniających się okoliczności poprzez przyznanie uprawnionym podmiotom <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0052" REF.END="QE0052"/>prawa do otrzymywania pełniejszej informacji<QUOT.END REF.START="QS0052" CODE="201D" ID="QE0052"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62.</NO.P><TXT>Innymi słowy, dynamiczna wykładnia dyrektywy 2004/48 przez sąd Unii w celu dostosowania jej do nowych zachowań pojawiających się w Internecie nie jest konieczna, ponieważ państwa członkowskie są uprawnione do podjęcia środków uzupełniających w odniesieniu do tych zachowań.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63.</NO.P><TXT>Dla dopełnienia wywodu pragnę wreszcie zauważyć, że na poparcie wykładni zaproponowanej przez Constantin Film Verleih nie można powoływać się na art. 47 porozumienia TRIPS<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Porozumienie w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej zawarte w załączniku 1C do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu (WTO), podpisanego w Marakeszu w dniu <DATE ISO="19940415">15 kwietnia 1994 r.</DATE> i zatwierdzonego decyzją Rady 94/800/WE z dnia <DATE ISO="19941222">22 grudnia 1994 r.</DATE> dotyczącą zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej w dziedzinach wchodzących w zakres jej kompetencji porozumień będących wynikiem negocjacji wielostronnych w ramach Rundy Urugwajskiej (1986–1994) (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="336" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1994">Dz.U. 1994, L 336, s. 1</REF.DOC.OJ>, zwane dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0053" REF.END="QE0053"/>porozumieniem TRIPS<QUOT.END REF.START="QS0053" CODE="201D" ID="QE0053"/>). Zgodnie z art. 47 tego porozumienia, zatytułowanym <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0054" REF.END="QE0054"/>Prawo do informacji<QUOT.END REF.START="QS0054" CODE="201D" ID="QE0054"/>, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0055" REF.END="QE0055"/>[c]złonkowie mogą postanowić, że organy sądowe będą miały prawo, jeżeli nie będzie to w dysproporcji do wagi naruszenia, nakazać sprawcy naruszenia, aby poinformował posiadacza praw o tożsamości osób trzecich związanych z produkcją i rozpowszechnianiem towarów lub usług stanowiących naruszenie oraz o ich kanałach dystrybucji<QUOT.END REF.START="QS0055" CODE="201D" ID="QE0055"/>.</P></NOTE>, który wprowadza jedynie możliwość przewidzenia prawa do informacji<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Zobacz podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20080129">29 stycznia 2008 r.</DATE>, <NAME.CASE>Promusicae</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑275/06</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:54">EU:C:2008:54</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0060">60</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). W każdym razie, chociaż przepisy prawa Unii należy, <HT TYPE="ITALIC">o</HT> <HT TYPE="ITALIC">ile to możliwe</HT>, interpretować w świetle prawa międzynarodowego, w szczególności jeśli są to przepisy, które mają właśnie na celu wprowadzenie w życie umowy międzynarodowej zawartej przez Unię [zob. w szczególności wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20061207">7 grudnia 2006 r.</DATE>, <NAME.CASE>SGAE</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑306/05</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:764">EU:C:2006:764</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0035">35</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo)], to art. 47 porozumienia TRIPS nie może upoważniać Trybunału do odstąpienia od jasnego brzmienia art. 8 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/48.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64.</NO.P><TXT>Ze wszystkich powyższych względów uważam, że art. 8 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/48 należy interpretować w ten sposób, iż zawarte w tym przepisie pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0056" REF.END="QE0056"/>nazw i adresów<QUOT.END REF.START="QS0056" CODE="201D" ID="QE0056"/> nie obejmuje w odniesieniu do użytkownika, który zamieścił w sieci pliki naruszające prawo własności intelektualnej, adresu e-mail, numeru telefonu, adresu IP użytego do zamieszczenia tych plików w sieci lub adresu IP użytego do ostatniego uzyskania dostępu do konta użytkownika.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65.</NO.P><TXT>W konsekwencji państwa członkowskie nie mają na mocy tego przepisu obowiązku zapewnienia właściwym organom sądowym możliwości nakazania przedstawienia tych informacji w ramach postępowania dotyczącego naruszenia prawa własności intelektualnej.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="11"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">V.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wnioski</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66.</NO.P><TXT>Mając na względzie powyższe rozważania, proponuję Trybunałowi, by na pytania prejudycjalne zadane przez Bundesgerichtshof (federalny trybunał sprawiedliwości, Niemcy) odpowiedział następująco:</TXT><P>Artykuł 8 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20040429">29 kwietnia 2004 r.</DATE> w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej należy interpretować w ten sposób, że zawarte w tym przepisie pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0057" REF.END="QE0057"/>nazw i adresów<QUOT.END REF.START="QS0057" CODE="201D" ID="QE0057"/> nie obejmuje w odniesieniu do użytkownika, który zamieścił w sieci pliki naruszające prawo własności intelektualnej, adresu e-mail, numeru telefonu, adresu IP użytego do zamieszczenia tych plików w sieci lub adresu IP użytego do ostatniego uzyskania dostępu do konta użytkownika.</P><P>W konsekwencji państwa członkowskie nie mają na mocy tego przepisu obowiązku zapewnienia właściwym organom sądowym możliwości nakazania przedstawienia tych informacji w ramach postępowania dotyczącego naruszenia prawa własności intelektualnej.</P></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>