(1)

Richtlijn 2003/87/EG was gewijzigd bij Richtlijn (EU) 2023/959 van het Europees Parlement en de Raad (2) om ze in overeenstemming te brengen met Verordening (EU) 2021/1119 van het Europees Parlement en de Raad (3), waarbij een doelstelling van ten minste 55 % netto-emissiereducties tegen 2030 ten opzichte van 1990 is vastgesteld.

(2)

De criteria en voorschriften waaraan moet worden voldaan zodat broeikasgassen worden geacht permanent chemisch in een product te zijn gebonden, moeten worden vastgesteld.

(3)

De huidige processen voor afvang en benutting met het oog op permanente opslag gelden enkel voor CO2-emissies, aangezien voor andere broeikasgassen, zoals CH4 of N2O, geen permanente opslag vereist is voor de beperking van dergelijke emissies. Aangezien de chemische reacties tijdens het gebruiksproces kunnen leiden tot de chemische omzetting van de CO2-molecule, moet ook rekening worden gehouden met koolstofatomen die chemisch zijn gebonden.

(4)

Er moet voor worden gezorgd dat CO2-emissies die permanent chemisch in een product gebonden zijn, een vergelijkbaar klimaatvoordeel opleveren als geologische opslag, waarbij rekening moet worden gehouden met de verschillende aard van deze verschillende benaderingen. Daarom moet die CO2 permanent chemisch gebonden blijven in een product gedurende ten minste enkele eeuwen of langer, op basis van de chemische binding en het normale gebruik en de waarschijnlijke behandeling aan het einde van de levensduur van het desbetreffende product.

(5)

Verschillende normale gebruiks- en eindtrajecten voor producten die zijn gemaakt van afgevangen CO2, zullen leiden tot een verschillende waarschijnlijkheid dat de opgeslagen koolstof die in een product is ingesloten, vrijkomt. Emissies kunnen het gevolg zijn van verbranding, hetzij als integraal onderdeel van het productgebruik, zoals het geval is voor synthetische brandstoffen, hetzij bij verwijdering, zoals bij afvalverbranding. Om ervoor te zorgen dat de in een product opgeslagen koolstof permanent chemisch gebonden blijft en gedurende ten minste enkele eeuwen niet in de atmosfeer terechtkomt, moet de CO2 worden gebonden in producten die bij normaal gebruik een lange levensduur hebben en bij normale activiteiten aan het einde van de levensduur op een andere manier worden verwijderd dan verbranding, waardoor de opgeslagen koolstof in de atmosfeer zou vrijkomen.

(6)

De chemische eigenschappen van carbonaatmineralen, zoals calciumcarbonaat of magnesiumcarbonaat, zorgen voor sterke chemische bindingen die, tenzij ze worden blootgesteld aan hoge temperaturen of sterke zuren, toelaten de koolstof als permanent chemisch gebonden te beschouwen. Carbonatatie van mineralen zou er derhalve toe leiden dat koolstof uitzonderlijk lang wordt vastgehouden in carbonaatgesteente, die onder normale omstandigheden niet in de atmosfeer zou vrijkomen (4).

(7)

De omstandigheden in afvalverbrandingsinstallaties volstaan om de decarbonatatiereactie in gang te zetten. Daarom mag koolstof die wordt afgevangen en gebruikt in producten waarvan een aanzienlijk deel aan het einde van de levensduur door verbranding wordt verwerkt, niet worden geacht permanent chemisch gebonden te zijn.

(8)

Producten op basis van carbonaatmineralen die worden gebruikt voor bouwproducten, zoals aggregaten, cement, beton, stenen of tegels, hebben een lange levensduur en kunnen tientallen jaren tot eeuwen in gebruik blijven. Aan het einde van de levensduur vallen deze producten onder de categorie bouw- en sloopafval van de afvalstoffenlijst (5). Volgens de meest recente beoordeling van het Gemeenschappelijk Centrum voor onderzoek van de Europese Commissie (6) bestaat de gemiddelde verwerking in de Unie aan het einde van de levensduur van de minerale fractie van bouw- en sloopafval uit recycling (79 %), opvulling (10 %) en storten (11 %). Daarom moet de afgevangen CO2 die bij de vervaardiging van carbonaatmineralen en in bouwproducten wordt gebruikt, worden geacht permanent chemisch gebonden te zijn in een product.

(9)

De lijst van producten die worden geacht te voldoen aan de criteria van artikel 12, lid 3 ter, van Richtlijn 2003/87/EG moet worden geëvalueerd en, indien nodig, geactualiseerd op basis van relevante technologische ontwikkelingen en innovatie op het gebied van permanente koolstofopslag in producten, verbeteringen in de monitoring-, rapportage- en verificatiepraktijken waarmee het permanente karakter van de opslag kan worden gecertificeerd, en de ervaring met de uitvoering van deze verordening,

1)

“afvang”: elk technologisch proces of elke technologische procedure dat of die vereist is om CO2 dat voortkomt uit activiteiten die binnen het toepassingsgebied van Richtlijn 2003/87/EG vallen, vóór gebruik af te vangen en, indien nodig, te verwerken of te zuiveren;

2)

“gebruik”: elk technologisch proces of elke technologische praktijk waarbij afgevangen CO2 wordt gebruikt als grondstof voor de vervaardiging van producten;

3)

“chemisch gebonden”: het feit dat CO2 zodanig chemisch wordt omgezet dat het koolstofatoom door sterke bindingen chemisch wordt gebonden op een wijze die voorkomt dat het effect ervan op de opwarming van de aarde optreedt;

4)

“product”: goederen of materialen, met inbegrip van tussenproducten en -materialen en afgeleide producten en materialen, die door middel van chemische binding CO2 of van CO2 afgeleide koolstofatomen gebruiken;

5)

“bouwproduct”: elk gevormd of vormloos fysiek voorwerp dat in de handel wordt gebracht om blijvend te worden verwerkt in bouwwerken of delen daarvan;

6)

“normaal gebruik”: elke wijze waarop een product naar verwachting gewoonlijk door de eindgebruiker zal worden gebruikt op basis van de kenmerken van het product;

7)

“normale activiteit die plaatsvindt na het einde van de levensduur van het product”: elke gebruikelijke behandeling van een product nadat de eindgebruiker zich ervan ontdoet overeenkomstig de desbetreffende afvalbeheerpraktijken en de geldende wetgeving.