<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-594/18 P</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62018CC0594</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:352">EU:C:2020:352</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>37</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>37</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Προτάσεις Hogan – Υπόθεση C-594/18 P</HT></P><P><HT TYPE="SC">Αυστρια κατά Επιτροπησ</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Προτάσεις του Γενικού Εισαγγελέα</HT></P><P><HT TYPE="UC">Gerard Hogan</HT></P><P>της <DATE ISO="20200507">7ης Μαΐου 2020</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Γλώσσα του πρωτοτύπου: η αγγλική.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Υπόθεση C‑594/18 P</HT></P><P>Δημοκρατία της Αυστρίας</P><P>κατά</P><P>Ευρωπαϊκής Επιτροπής</P></STI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="»" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN="«"><KEYWORD>Αίτηση αναιρέσεως</KEYWORD><KEYWORD>Κρατικές ενισχύσεις</KEYWORD><KEYWORD>Ενίσχυση που το Ηνωμένο Βασίλειο σχεδιάζει να χορηγήσει υπέρ του πυρηνικού σταθμού ηλεκτροπαραγωγής Hinkley Point C</KEYWORD><KEYWORD>Σύμβαση επί διαφοράς, συμφωνία με τον Υπουργό και εγγύηση πιστώσεων</KEYWORD><KEYWORD>Απόφαση που κηρύσσει την ενίσχυση συμβατή με την εσωτερική αγορά</KEYWORD><KEYWORD>Σκοπός δημοσίου συμφέροντος</KEYWORD><KEYWORD>Επενδυτική ενίσχυση</KEYWORD><KEYWORD>Λειτουργική ενίσχυση</KEYWORD><KEYWORD>Άρθρο 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ</KEYWORD><KEYWORD>Άρθρο 194, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ</KEYWORD><KEYWORD>Άρθρο 106α, παράγραφος 3, της Συνθήκης Ευρατόμ</KEYWORD><KEYWORD>Προώθηση της πυρηνικής ενέργειας</KEYWORD><KEYWORD>Ανακοίνωση για τις εγγυήσεις</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><CONTENTS.CONCLUSION><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">I.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Εισαγωγή</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>Η παρούσα υπόθεση μπορεί να περιγραφεί ως η νομική πλευρά μιας διαφοράς μεταξύ κρατών μελών που είναι υπέρ της πυρηνικής ενέργειας και κρατών μελών που είναι κατά. Και οι δύο πλευρές υποστηρίζουν ότι ενεργούν με γνώμονα την προστασία του περιβάλλοντος<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P>Βλ., επίσης, διάταξη της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20171010">10ης Οκτωβρίου 2017</DATE>, <NAME.CASE>Greenpeace Energy κατά Επιτροπής</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑640/16 P</NO.CASE>, μη δημοσιευθείσα, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:752">EU:C:2017:752</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), και ανακοίνωση ACCC/C/2015/128 ενώπιον της επιτροπής συμμορφώσεως με τη Σύμβαση του Aarhus, η οποία επιτροπή εξετάζει την πρόσβαση σε διοικητικές ή δικαστικές διαδικασίες για την προσβολή, από ιδιώτες και δημόσιες αρχές, πράξεων και παραλείψεων οι οποίες συνιστούν παράβαση διατάξεων του εθνικού της δικαίου σχετικά με το περιβάλλον (άρθρο 9, παράγραφος 3, της Συμβάσεως για την πρόσβαση σε πληροφορίες, τη συμμετοχή του κοινού στη λήψη αποφάσεων και την πρόσβαση στη δικαιοσύνη για περιβαλλοντικά θέματα, η οποία υπεγράφη στο Aarhus, Δανία, στις <DATE ISO="19980625">25 Ιουνίου 1998</DATE>). Οι εν λόγω δύο διαδικασίες αφορούν αμφότερες την κρατική ενίσχυση υπέρ του έργου Hinkley Point C και κάθε μία από αυτές δείχνει, με τον δικό της τρόπο, την έντονη εναντίωση που αντιμετωπίζει το εν λόγω έργο.</P></NOTE>. Στο επίκεντρο του ζητήματος βρίσκεται το θεμελιώδες ερώτημα αν η κατασκευή νέου πυρηνικού σταθμού ηλεκτροπαραγωγής μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο εγκρίσεως κρατικής ενισχύσεως από την Επιτροπή σύμφωνα με το άρθρο 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ. Πρόκειται ίσως για το σημαντικότερο ερώτημα που τίθεται με την υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου της <DATE ISO="20180712">12ης Ιουλίου 2018</DATE>, Αυστρία κατά Επιτροπής<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P>Απόφαση της <DATE ISO="20180712">12ης Ιουλίου 2018</DATE> (<REF.DOC.ECR><NO.CASE>T‑356/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2018:439">EU:T:2018:439</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> (στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Με την εν λόγω απόφαση, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή που η Δημοκρατία της Αυστρίας είχε ασκήσει για την ακύρωση της αποφάσεως (ΕΕ) 2015/658 της Επιτροπής, της <DATE ISO="20141008">8ης Οκτωβρίου 2014</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P>Απόφαση της Επιτροπής σχετικά με το μέτρο ενίσχυσης SA.34947 (2013/C) (πρώην 2013/N) που προτίθεται να εφαρμόσει το Ηνωμένο Βασίλειο με σκοπό τη στήριξη του πυρηνικού σταθμού ηλεκτροπαραγωγής Hinkley Point C (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="109" PAGE.FIRST="44" DATE.PUB="2015">ΕΕ 2015, L 109, σ. 44</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> (στο εξής: επίμαχη απόφαση). Η απόφαση αυτή αφορά την παροχή οικονομικής στηρίξεως από το Ηνωμένο Βασίλειο όσον αφορά την κατασκευή του πυρηνικού<?PAGE NO="2"?> σταθμού ηλεκτροπαραγωγής Hinkley Point C στη νοτιοδυτική ακτή της Αγγλίας. Όπως είναι αναμενόμενο, τα λεπτομερή στοιχεία τόσο της επίμαχης αποφάσεως όσο και της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως είναι περίπλοκα: το γεγονός ότι η απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου αναπτύσσεται σε 736 σκέψεις μιλάει από μόνο του.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Ωστόσο, όπως ήδη ανέφερα, στο επίκεντρο της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως που κατέθεσε η Δημοκρατία της Αυστρίας βρίσκεται ο ισχυρισμός της ότι, επειδή το εν λόγω κράτος μέλος (και, συναφώς, διάφορα άλλα κράτη μέλη) είναι κατηγορηματικά αντίθετο στην κατασκευή πυρηνικών σταθμών ηλεκτροπαραγωγής, η χορήγηση ενισχύσεως για τέτοιου είδους έργα από άλλα κράτη μέλη τα οποία τάσσονται υπέρ της πυρηνικής ενέργειας απαγορεύεται ρητώς ή σιωπηρώς από τις διάφορες Συνθήκες που διέπουν την Ευρωπαϊκή Ένωση (συμπεριλαμβανομένης της Συνθήκης Ευρατόμ). Από την πλευρά του, το Ηνωμένο Βασίλειο (το οποίο παρενέβη υπέρ της επίμαχης αποφάσεως) προέβαλε ότι έχει το δικαίωμα να επιλέγει τη δική του ενεργειακή πολιτική, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος επιλογής <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0001" ID="QS0001"/>μεταξύ διαφόρων ενεργειακών πηγών και τη[ς] γενική[ς] διάρθρωση[ς] του ενεργειακού του εφοδιασμού<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="00BB" ID="QE0001"/> κατά τον τρόπο που αναγνωρίζεται στο άρθρου 194, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>Το Δικαστήριο σπανίως είχε την ευκαιρία να αποφανθεί επί της ορθής εφαρμογής του άρθρου 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ, διατάξεως σχετικά με την οποία το Γενικό Δικαστήριο διαμόρφωσε με την πάροδο των ετών τη δική του νομολογία. Μεταξύ των ζητημάτων που εγείρονται με την υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως, το Δικαστήριο καλείται να αποφανθεί ως προς το αν οι κρατικές ενισχύσεις πρέπει να υπηρετούν συγκεκριμένους σκοπούς προκειμένου να είναι συμβατές με την κοινή αγορά σύμφωνα με το άρθρο 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ και, σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως, να προσδιορίσει ποιοι είναι οι εν λόγω σκοποί. Περαιτέρω, θα έχει την ευκαιρία να εξετάσει αν, στο πλαίσιο της εκτιμήσεως μιας κρατικής ενισχύσεως η οποία αφορά δραστηριότητα που διέπεται από τη Συνθήκη Ευρατόμ, πρέπει να ληφθούν υπόψη άλλοι στόχοι της Ένωσης που προβλέπονται στη ΣΕΕ και στη ΣΛΕΕ –εν προκειμένω, η προστασία του περιβάλλοντος.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">II.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Το νομικό πλαίσιο</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>Τα άρθρα 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, 192, παράγραφος 2, στοιχείο γʹ, και 194, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ, καθώς και τα άρθρα 1, 2, 106α, παράγραφος 3, και 192, πρώτο εδάφιο, της Συνθήκης Ευρατόμ είναι οι διατάξεις του πρωτογενούς δικαίου οι οποίες αποτελούν το νομικό υπόβαθρο της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Το άρθρο 1, στοιχείο γʹ, του κανονισμού (ΕΕ) 2015/1589 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20150713">13ης Ιουλίου 2015</DATE>, περί λεπτομερών κανόνων για την εφαρμογή του άρθρου 108 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="248" PAGE.FIRST="9" DATE.PUB="2015">ΕΕ 2015, L 248, σ. 9</REF.DOC.OJ>. Πρώην κανονισμός (ΕΚ) 659/1999 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19990322">22ας Μαρτίου 1999</DATE>, για τη θέσπιση λεπτομερών κανόνων εφαρμογής του άρθρου 93 της Συνθήκης ΕΚ (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="083" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1999">ΕΕ 1999, L 83, σ. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, περιέχει τον ακόλουθο ορισμό:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0002" ID="QS0002"/><QUOT.START CODE="201C" REF.END="QE0003" ID="QS0003"/>νέα ενίσχυση<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>: κάθε ενίσχυση, δηλαδή τα καθεστώτα ενισχύσεων και οι μεμονωμένες ενισχύσεις, οι οποίες δεν αποτελούν υφιστάμενη ενίσχυση, καθώς και οι μεταβολές υφιστάμενων ενισχύσεων<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="00BB" ID="QE0002"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><?PAGE NO="3"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Το άρθρο 4 του κανονισμού (ΕΚ) 794/2004 της Επιτροπής, της <DATE ISO="20040421">21ης Απριλίου 2004</DATE>, σχετικά με την εφαρμογή του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 659/1999<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="140" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2004">ΕΕ 2004, L 140, σ. 1</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>, έχει ως εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="004.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0004" ID="QS0004"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Για τους σκοπούς του άρθρου 1, στοιχείο γ) του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 659/1999, νοείται ως μεταβολή υφιστάμενης ενίσχυσης κάθε αλλαγή, πλην των τροποποιήσεων καθαρά τυπικού ή διοικητικού χαρακτήρα, που δεν είναι ικανή να επηρεάσει την εκτίμηση του συμβιβάσιμου του εκάστοτε μέτρου ενίσχυσης με την κοινή αγορά, ωστόσο, η αύξηση του αρχικού προϋπολογισμού ενός υφιστάμενου καθεστώτος ενισχύσεων κατά ποσοστό έως 20 % δεν λογίζεται ως μεταβολή υφιστάμενης ενίσχυσης.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="004.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA><P>Οι ακόλουθες μεταβολές υφιστάμενων ενισχύσεων κοινοποιούνται με το έντυπο απλουστευμένης κοινοποίησης που παρατίθεται στο παράρτημα II:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>(α)</NO.P><TXT>αυξήσεις του προϋπολογισμού εγκεκριμένου καθεστώτος ενισχύσεων οι οποίες υπερβαίνουν το 20 %·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>(β)</NO.P><TXT>παράταση της ισχύος υφιστάμενου και εγκεκριμένου καθεστώτος ενισχύσεων για χρονικό διάστημα έως έξι έτη, με ή χωρίς αύξηση του προϋπολογισμού·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>(γ)</NO.P><TXT>τροποποίηση επί το αυστηρότερο των προϋποθέσεων εφαρμογής εγκεκριμένου καθεστώτος ενισχύσεων, μείωση της έντασης της ενίσχυσης ή μείωση των επιλέξιμων δαπανών·</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]</P></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="004.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Η διαδικασία απλουστευμένης κοινοποίησης δεν χρησιμοποιείται για την κοινοποίηση μεταβολών καθεστώτων ενισχύσεων σε σχέση με τα οποία τα κράτη μέλη δεν έχουν υποβάλει ετήσιες εκθέσεις […]<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="00BB" ID="QE0004"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Το σημείο 3.2 της ανακοινώσεως της Επιτροπής για την εφαρμογή των άρθρων 87 και 88 της Συνθήκης ΕΚ στις κρατικές ενισχύσεις με τη μορφή εγγυήσεων<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P><REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="155" PAGE.FIRST="10" DATE.PUB="2008">ΕΕ 2008, C 155, σ. 10</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE> (στο εξής: ανακοίνωση για τις εγγυήσεις) έχει ως εξής:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0005" ID="QS0005"/>Όσον αφορά μια μεμονωμένη κρατική εγγύηση, η Επιτροπή θεωρεί ότι αρκεί να πληρούνται όλες οι ακόλουθες προϋποθέσεις προκειμένου να διασφαλίζεται η απουσία κρατικής ενίσχυσης:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>ο δανειολήπτης δεν αντιμετωπίζει οικονομικές δυσχέρειες.</TXT><P>[…]</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>η εμβέλεια της εγγύησης μπορεί να μετρηθεί ορθά κατά το χρόνο παροχής της. Αυτό σημαίνει ότι η εγγύηση πρέπει να συνδέεται με μια συγκεκριμένη οικονομική συναλλαγή, να αφορά ένα καθορισμένο μέγιστο ποσό και να περιορίζεται χρονικά·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>γ)</NO.P><TXT>η εγγύηση δεν καλύπτει ποσοστό μεγαλύτερο του 80 % του οφειλόμενου δανείου ή άλλης οικονομικής υποχρέωσης· ο περιορισμός αυτός δεν ισχύει για εγγυήσεις που καλύπτουν χρεωστικούς τίτλους.</TXT><P>[…]</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>δ)</NO.P><TXT>καταβάλλεται για την εγγύηση τιμή που καθορίζεται βάσει κριτηρίων αγοράς.</TXT><?PAGE NO="4"?><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="00BB" ID="QE0005"/></P></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>Τα σημεία 5.1 και 5.2 της ανακοινώσεως για τις εγγυήσεις έχουν ως εξής:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0006" ID="QS0006"/>5.1 Γενικές παρατηρήσεις</P><P>Οι κρατικές εγγυήσεις που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 87 παράγραφος 1 [ΕΚ (νυν άρθρου 107, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ)] πρέπει να εξετάζονται από την Επιτροπή προκειμένου να διαπιστωθεί κατά πόσον συμβιβάζονται με την κοινή αγορά. Πριν από την αξιολόγηση του συμβιβάσιμου χαρακτήρα, πρέπει να προσδιοριστεί ο δικαιούχος της ενίσχυσης.</P><P>5.2. Αξιολόγηση</P><P>Το συμβιβάσιμο της ενίσχυσης αυτής με την κοινή αγορά θα εξετάζεται από την Επιτροπή βάσει των ιδίων κανόνων με αυτούς που εφαρμόζονται σε άλλες μορφές ενισχύσεων. […]<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="00BB" ID="QE0006"/></P></QUOT.S></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">III.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Το ιστορικό της διαφοράς</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="20131022">22 Οκτωβρίου 2013</DATE> το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας κοινοποίησε μέτρα στηρίξεως ενός νέου πυρηνικού σταθμού ηλεκτροπαραγωγής που θα κατασκευαζόταν στο Hinkley Point C, δίπλα σε δύο υφιστάμενους πυρηνικούς σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής, γνωστούς ως Hinkley Point A και Hinkley Point B (στο εξής: Hinkley Point C). Ο αποδέκτης των κοινοποιηθέντων μέτρων είναι η εταιρία με την επωνυμία NNB Generation Company Limited (στο εξής: NNBG), η οποία είναι θυγατρική της EDF Energy plc (στο εξής: EDF).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>Τα κοινοποιηθέντα μέτρα που περιγράφονται λεπτομερώς στο τμήμα 2 της επίμαχης αποφάσεως είναι τα εξής:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>Σύμβαση η οποία σκοπεί στη διασφάλιση σταθερότητας τιμών για την πώληση της ηλεκτρικής ενέργειας που θα παράγεται στο Hinkley Point C. Η εν λόγω σύμβαση έχει κατά βάση την εξής έννοια: η NNBG είτε θα λαμβάνει είτε θα υποχρεούται να καταβάλλει τη διαφορά μεταξύ μιας προκαθορισμένης τιμής ασκήσεως, η οποία υπολογίζεται βάσει των εκτιμήσεων του κόστους κατασκευής και λειτουργίας της NNBG, συμπεριλαμβανομένου ενός εύλογου κέρδους<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Η εν λόγω τιμή θα συνδέεται πλήρως με τον δείκτη τιμών καταναλωτή και η προσαρμογή της θα είναι δυνατή 15 χρόνια μετά την ημερομηνία ενάρξεως της λειτουργίας του πρώτου αντιδραστήρα καθώς και 25 χρόνια μετά την ημερομηνία ενάρξεως της λειτουργίας του πρώτου αντιδραστήρα βάσει των γνωστών πραγματικών δαπανών και των αναθεωρημένων προβλέψεων των μελλοντικών δαπανών.</P></NOTE>, και μιας τιμής αναφοράς που το Ηνωμένο Βασίλειο ορίζει για όλες τις επιχειρήσεις παραγωγής ενέργειας στο ίδιο τμήμα της αγοράς<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Εν προκειμένω, στον τομέα φορτίου βάσης.</P></NOTE> που καλύπτονται από το εν λόγω μέτρο (στο εξής: σύμβαση επί διαφοράς). Η σύμβαση προβλέπει περαιτέρω έναν μηχανισμό κατανομής κερδών. Στην εν λόγω σύμβαση αντισυμβαλλόμενοι είναι η NNBG και η Low Carbon Contracts Company Ltd, οντότητα που θα χρηματοδοτείται μέσω της επιβολής μιας εκ του νόμου υποχρεώσεως σε όλους τους αδειοδοτηθέντες προμηθευτές ηλεκτρικής ενέργειας.</P></ITEM><ITEM><P>Περαιτέρω, η NNBG θα προστατεύεται και θα μπορεί να αποζημιώνεται για ορισμένες νομοθετικές τροποποιήσεις, ενώ η NNBG και οι επενδυτές της θα λάβουν αποζημίωση σε περίπτωση πρόωρης παύσεως λειτουργίας για πολιτικούς λόγους<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Ήτοι για λόγους που δεν συνδέονται με την υγεία, την πυρηνική ασφάλεια, την εν γένει ασφάλεια, το περιβάλλον, τη μεταφορά πυρηνικών ή τις πυρηνικές διασφαλίσεις.</P></NOTE> ή για λόγους που συνδέονται με τη μη διαθεσιμότητα ασφαλίσεως της πυρηνικής αστικής ευθύνης τρίτων. Στις περιπτώσεις αυτές, προβλέπεται η δυνατότητα μεταβιβάσεως της NNBG στην Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου.</P></ITEM><?PAGE NO="5"?><ITEM><P>Το ανωτέρω δικαίωμα των επενδυτών της NNBG σχετικά με τη λήψη αποζημιώσεως σε περίπτωση παύσεως λειτουργίας για πολιτικούς λόγους συνοδεύεται με συμφωνία εγγυήσεως που θα συναφθεί μεταξύ του Υπουργού Εργασίας και Κλιματικής Αλλαγής και των επενδυτών της NNBG, σύμφωνα με την οποία ο Υπουργός θα καταβάλει τη συμφωνηθείσα αποζημίωση σε περίπτωση που η Low Carbon Contracts Company Ltd δεν θα είναι σε θέση να την καταβάλει η ίδια (στο εξής: συμφωνία του Υπουργού).</P></ITEM><ITEM><P>Το Ηνωμένο Βασίλειο θα εγγυηθεί τα ομόλογα που θα εκδώσει η NNBG για τη χρηματοδότηση της επενδύσεως. Η εγγύηση καλύπτει την εμπρόθεσμη καταβολή του κεφαλαίου και των τόκων των εγκεκριμένων χρεωστικών τίτλων και θα μπορεί να ανέλθει σε 17 δισεκατομμύρια λίρες στερλίνες (GBP) (στο εξής: εγγύηση πιστώσεων).</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Με απόφαση της <DATE ISO="20131218">18ης Δεκεμβρίου 2013</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Κρατική ενίσχυση SA.34947 (2013/C) (πρώην 2013/N) – Επενδυτική σύμβαση (αρχικά σύμβαση επί διαφοράς) για τον νέο πυρηνικό σταθμό ηλεκτροπαραγωγής Hinkley Point C – Πρόσκληση υποβολής παρατηρήσεων σύμφωνα με το άρθρο 108 παράγραφος 2 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="069" PAGE.FIRST="60" DATE.PUB="2014">ΕΕ 2014, C 69, σ. 60</REF.DOC.OJ>) (στο εξής: απόφαση για την κίνηση διαδικασίας έρευνας).</P></NOTE>, η Επιτροπή αποφάσισε να κινήσει επίσημη διαδικασία έρευνας σχετικά με τα κοινοποιηθέντα μέτρα.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>Η εν λόγω διαδικασία οδήγησε στην έκδοση της επίμαχης αποφάσεως της Επιτροπής στις <DATE ISO="20141008">8 Οκτωβρίου 2014</DATE>. Στην απόφαση αυτή, η Επιτροπή εκτίμησε ότι τα κοινοποιηθέντα μέτρα αποτελούν κρατική ενίσχυση αλλά ότι τα μέτρα είναι συμβατά με την εσωτερική αγορά, σύμφωνα με το άρθρο 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>Το διατακτικό της επίμαχης αποφάσεως έχει ως εξής:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><ARTICLE IDENTIFIER="001"><TI.ART><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0007" ID="QS0007"/>Άρθρο 1</TI.ART><ALINEA>Η ενίσχυση υπέρ του Hinkley Point C υπό μορφή σύμβασης επί διαφοράς, της συμφωνίας του Υπουργού και εγγύησης πιστώσεων, καθώς και υπό οιαδήποτε άλλη μορφή, την οποία το Ηνωμένο Βασίλειο προτίθεται να χορηγήσει, συμβιβάζεται με την εσωτερική αγορά κατά την έννοια του άρθρου 107 παράγραφος 3 στοιχείο γ) [ΣΛΕΕ].</ALINEA><ALINEA>Κατά συνέπεια, επιτρέπεται η χορήγηση της ενίσχυσης.</ALINEA><ALINEA>[…]<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="00BB" ID="QE0007"/></ALINEA></ARTICLE></QUOT.S></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">IV.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Η διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις <DATE ISO="20150706">6 Ιουλίου 2015</DATE>, η Δημοκρατία της Αυστρίας άσκησε προσφυγή με αίτημα την ακύρωση της επίμαχης αποφάσεως. Με απόφαση του προέδρου του τμήματος της <DATE ISO="20151218">18ης Δεκεμβρίου 2015</DATE>, επετράπη στο Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου να παρέμβει υπέρ της Δημοκρατίας της Αυστρίας. Με αποφάσεις του προέδρου του τμήματος της <DATE ISO="20151209">9ης Δεκεμβρίου 2015</DATE>, της <DATE ISO="20160106">6ης Ιανουαρίου 2016</DATE> και της <DATE ISO="20160111">11ης Ιανουαρίου 2016</DATE>, επετράπη στην Τσεχική Δημοκρατία, τη Γαλλική Δημοκρατία, την Ουγγαρία, τη Δημοκρατία της Πολωνίας, τη Ρουμανία, τη Σλοβακική Δημοκρατία και το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας να παρέμβουν υπέρ της Επιτροπής.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>Προς στήριξη της προσφυγής της ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, η Δημοκρατία της Αυστρίας προέβαλε δέκα λόγους ακυρώσεως.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="6"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>Με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή στο σύνολό της. Όρισε ότι η Δημοκρατία της Αυστρίας φέρει τα δικαστικά της έξοδα και την καταδίκασε στα δικαστικά έξοδα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Όρισε ότι οι παρεμβαίνοντες φέρουν τα δικαστικά τους έξοδα.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">V.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Η αίτηση αναιρέσεως</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">Α.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Τα αιτήματα και η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>Η Δημοκρατία της Αυστρίας ζητεί από το Δικαστήριο:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση στο σύνολό της·</P></ITEM><ITEM><P>να κάνει δεκτό στο σύνολό του το πρωτοδίκως υποβληθέν αίτημα ακυρώσεως της επίμαχης αποφάσεως·</P></ITEM><ITEM><P>να καταδικάσει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>Το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου υποστηρίζει τα αιτήματα της Δημοκρατίας της Αυστρίας.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>Η Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως·</P></ITEM><ITEM><P>να καταδικάσει τη Δημοκρατία της Αυστρίας στα δικαστικά έξοδα.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>Η Τσεχική Δημοκρατία και η Σλοβακική Δημοκρατία υποστηρίζουν τα αιτήματα της Επιτροπής στο σύνολό τους. Η Γαλλική Δημοκρατία, η Ουγγαρία, η Δημοκρατία της Πολωνίας και το Ηνωμένο Βασίλειο υποστηρίζουν το αίτημα της Επιτροπής να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>Γραπτές παρατηρήσεις επί της αιτήσεως αναιρέσεως υπέβαλαν όλοι όσοι έλαβαν μέρος στη δίκη στον πρώτο βαθμό, πλην της Ρουμανίας. Η Τσεχική Δημοκρατία, η Γαλλική Δημοκρατία, η Ουγγαρία, η Δημοκρατία της Αυστρίας και το Ηνωμένο Βασίλειο καθώς και η Επιτροπή ανέπτυξαν προφορικώς τα επιχειρήματά τους ενώπιον του Δικαστηρίου κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση της <DATE ISO="20200128">28ης Ιανουαρίου 2020</DATE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">Β.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Οι συνέπειες της αποχωρήσεως του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρατόμ</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>Το Ηνωμένο Βασίλειο αποχώρησε από την Ευρωπαϊκή Ένωση τα μεσάνυχτα (ώρα Κεντρικής Ευρώπης) της <DATE ISO="20200131">31ης Ιανουαρίου 2020</DATE>. Δεδομένου ότι η διαδικασία στην υπό κρίση υπόθεση δεν κινήθηκε κατά του Ηνωμένου Βασιλείου, αυτό καθεαυτό το γεγονός αυτό δεν επηρεάζει άμεσα, με οποιονδήποτε τρόπο, την παρούσα δίκη. Ωστόσο, μπορεί να σημειωθεί ότι, σύμφωνα με το άρθρο 89 της Συμφωνίας για την αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας<?PAGE NO="7"?> Ιρλανδίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ατομικής Ενέργειας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Απόφαση (ΕΕ) 2019/274 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20190111">11ης Ιανουαρίου 2019</DATE>, για την υπογραφή, εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Ατομικής Ενέργειας, της συμφωνίας για την αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ατομικής Ενέργειας (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="047" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2019">ΕΕ 2019, LI 47, σ. 1</REF.DOC.OJ>), και απόφαση (ΕΕ) 2020/48 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20200121">21ης Ιανουαρίου 2020</DATE>, για την τροποποίηση της απόφασης (ΕΕ) 2019/274 για την υπογραφή, εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Ατομικής Ενέργειας, της συμφωνίας για την αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ατομικής Ενέργειας (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="016" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2020">ΕΕ 2020, LI 16, σ. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, η απόφαση του Δικαστηρίου θα εξακολουθήσει να έχει δεσμευτική ισχύ στο σύνολό της ως προς το Ηνωμένο Βασίλειο και εντός αυτού, αν εκδοθεί πριν από τη λήξη της μεταβατικής περιόδου.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>Εν πάση περιπτώσει, η Δημοκρατία της Αυστρίας σαφώς δύναται να ζητήσει την αναίρεση της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">Γ.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Ανάλυση της αιτήσεως αναιρέσεως</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>Η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως που κατατέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου περιορίζεται σε πέντε χωριστούς λόγους αναιρέσεως, μολονότι οι λόγοι αυτοί επαναλαμβάνουν σε μεγάλο βαθμό τους διάφορους λόγους ακυρώσεως που προβλήθηκαν ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου. Σημειώνεται, ωστόσο, ότι ορισμένοι εκ των λόγων ακυρώσεως που προβλήθηκαν από τη Δημοκρατία της Αυστρίας ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου δεν περιλαμβάνονται στην αίτηση αναιρέσεως.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, η Δημοκρατία της Αυστρίας υποστηρίζει ότι η κατασκευή νέου πυρηνικού σταθμού ηλεκτροπαραγωγής δεν συνιστά θεμιτό σκοπό προς το συμφέρον της Ένωσης ο οποίος μπορεί να επιδιωχθεί με κρατική ενίσχυση. Συναφώς, βάλλει κατά των σκέψεων 79 επ., 97 και 517 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως. Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, η Δημοκρατία της Αυστρίας προβάλλει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας, στις σκέψεις 105, 139, 140, 144, 151 και 240 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, ότι τα επίμαχα μέτρα είναι συμβατά με το άρθρο 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ, καθόσον η συγκεκριμένη οικονομική δραστηριότητα είχε ορισθεί εσφαλμένως, και μη αναγνωρίζοντας ότι η ανεπάρκεια της αγοράς αποτελεί προϋπόθεση της συμβατότητας ενισχύσεως με την εσωτερική αγορά. Με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως, η Δημοκρατία της Αυστρίας βάλλει κατά της εκτιμήσεως του Γενικού Δικαστηρίου στις σκέψεις 405, 413, 470, 499, 506, 507 και 515 επ. της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως ότι τα μέτρα ενισχύσεως είναι αναλογικά. Με τον τέταρτο λόγο αναιρέσεως, η Δημοκρατία της Αυστρίας υποστηρίζει ότι η ενίσχυση αποτελεί λειτουργική ενίσχυση η οποία αντίκειται στους κανόνες της Ένωσης περί των κρατικών ενισχύσεων, και επομένως βάλλει κατά των σκέψεων 612 και 613 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως. Με τον πέμπτο λόγο αναιρέσεως, η Δημοκρατία της Αυστρίας θεωρεί, αφενός, ότι η επίμαχη απόφαση δεν προσδιόρισε επαρκώς τα στοιχεία της ενισχύσεως ώστε να είναι δυνατή η διενέργεια ελέγχου αναλογικότητας και, αφετέρου, ότι η επίμαχη απόφαση παρέβη την ανακοίνωση για τις εγγυήσεις. Συναφώς, βάλλει κατά των σκέψεων 251 επ., 279 και 361 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, στις οποίες το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την εφαρμογή κατευθυντήριων γραμμών και κανονισμών που δεν τυγχάνουν άμεσης εφαρμογής κατά την εφαρμογή των αρχών της ίσης μεταχειρίσεως και της απαγορεύσεως των δυσμενών διακρίσεων, καθώς και κατά των σκέψεων 309 και 338 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως όσον αφορά την εφαρμογή της ανακοινώσεως για τις εγγυήσεις.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>Προχωρώ τώρα στην εξέταση των διαφόρων λόγων αναιρέσεως με τη σειρά τους.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Πρώτος λόγος αναιρέσεως: η κατασκευή νέου πυρηνικού σταθμού ηλεκτροπαραγωγής δεν συνιστά θεμιτό σκοπό προς το συμφέρον της Ένωσης</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">α)</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Σύνοψη των επιχειρημάτων της Δημοκρατίας της Αυστρίας</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>Ο πρώτος λόγος αναιρέσεως έχει τρία σκέλη. Πρώτον, η Δημοκρατία της Αυστρίας προβάλλει ότι το Γενικό Δικαστήριο, στις σκέψεις 79 επ. της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, έκρινε εσφαλμένως ότι, για το ζήτημα αν η προώθηση της πυρηνικής ενέργειας αποτελεί συμφέρον που μπορεί να επιδιωχθεί με τη χορήγηση κρατικής ενισχύσεως, το κρίσιμο κριτήριο είναι αν το επιδιωκόμενο συμφέρον αποτελεί <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0008" ID="QS0008"/>δημόσιο συμφέρον<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="00BB" ID="QE0008"/> και όχι αν αυτό αποτελεί <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0009" ID="QS0009"/>κοινό συμφέρον<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="00BB" ID="QE0009"/>. Βασιζόμενο στην εν λόγω κρίση, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο εκτιμώντας ότι η ενίσχυση είναι συμβατή με την εσωτερική αγορά για τον λόγο και μόνον ότι υπηρετεί ένα δημόσιο συμφέρον.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>Όσον αφορά την εν λόγω εκτίμηση, η Δημοκρατία της Αυστρίας υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο απέστη από την πρακτική της Επιτροπής καθώς και από πάγια νομολογία κατά την οποία όλες οι κρατικές ενισχύσεις πρέπει να επιδιώκουν ένα <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0010" ID="QS0010"/>κοινό συμφέρον<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="00BB" ID="QE0010"/> της Ένωσης. Η Δημοκρατία της Αυστρίας υποστηρίζει περαιτέρω ότι κοινό συμφέρον της Ένωσης είναι το συμφέρον που είναι κοινό σε όλα τα κράτη μέλη.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Με το δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως, η Δημοκρατία της Αυστρίας προβάλλει ότι το Γενικό Δικαστήριο έσφαλε κρίνοντας στη σκέψη 97 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως ότι μπορεί να γίνει επίκληση του άρθρου 2, στοιχείο γʹ, της Συνθήκης Ευρατόμ για να δικαιολογηθεί η χορήγηση κρατικής ενισχύσεως για επένδυση στον τομέα της πυρηνικής ενέργειας. Το γράμμα της εν λόγω διατάξεως δεν συμπεριλαμβάνει τη δημιουργία νέων μονάδων παραγωγής πυρηνικής ενέργειας αλλά αναφέρει μόνον ότι σκοπεί <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0011" ID="QS0011"/>να διευκολύνει τις επενδύσεις και να εξασφαλίζει […] τη δημιουργία των βασικών εγκαταστάσεων που είναι αναγκαίες για την ανάπτυξη της πυρηνικής ενέργειας εντός της Κοινότητας<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="00BB" ID="QE0011"/>. Ούτε το κεφάλαιο 4 της Συνθήκης Ευρατόμ (<QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0012" ID="QS0012"/>Οι επενδύσεις<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="00BB" ID="QE0012"/>) αναφέρει τις κρατικές ενισχύσεις ως μέτρο που προβλέπεται για την επίτευξη του εν λόγω στόχου.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>Με το τρίτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως, η Δημοκρατία της Αυστρίας επικρίνει το γεγονός ότι το Γενικό Δικαστήριο κατά την εφαρμογή του άρθρου 107 ΣΛΕΕ παρέπεμψε στο άρθρο 106α της Συνθήκης Ευρατόμ, για τον λόγο ότι η Συνθήκη Ευρατόμ δεν περιέχει κανόνες που αφορούν τις κρατικές ενισχύσεις. Δεδομένου ότι το Γενικό Δικαστήριο εφάρμοσε το άρθρο 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ σε κατάσταση η οποία διέπεται από τη Συνθήκη Ευρατόμ, έπρεπε να λάβει υπόψη επίσης άλλες διατάξεις του δικαίου της Ένωσης εκτός της Συνθήκης Ευρατόμ. Οι διατάξεις αυτές είναι οι διατάξεις για την προστασία του περιβάλλοντος –στην οποία περιλαμβάνεται η προστασία της υγείας– ήτοι το άρθρο 37 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: Χάρτης) και το άρθρο 11 ΣΛΕΕ και, ειδικότερα, <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0013" ID="QS0013"/>[<HT TYPE="ITALIC">σ]το πλαίσιο της εγκαθίδρυσης ή της λειτουργίας της εσωτερικής αγοράς και λαμβανομένης υπόψη της απαίτησης να προστατευθεί και να βελτιωθεί το περιβάλλον</HT> […] [η προώθηση] τη[ς] ενεργειακή[ς] αποδοτικότητα[ς] και τη[ς] εξοικονόμηση[ς] ενέργειας καθώς και τη[ς] ανάπτυξη[ς] νέων και ανανεώσιμων πηγών ενέργειας<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="00BB" ID="QE0013"/>, όπως ειδικώς καθορίζονται ως στόχοι της πολιτικής της Ένωσης στον τομέα της ενέργειας στο άρθρο 194, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ. Το εν λόγω κράτος μέλος επισημαίνει επίσης ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη τους εν λόγω στόχους, πράγμα το οποίο υποστηρίζει ότι αντίκειται στην αρχή της προφυλάξεως, στην αρχή <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0014" ID="QS0014"/>ο ρυπαίνων πληρώνει<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="00BB" ID="QE0014"/> και στην αρχή της αειφορίας. Συναφώς, η Δημοκρατία της Αυστρίας βάλλει κατά της σκέψεως 516 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="9"?><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">β)</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Εκτίμηση</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>Είναι ίσως σκόπιμο να εξετάσω πρώτα το προκαταρκτικό ζήτημα της γενικότερης σχέσεως της Συνθήκης Ευρατόμ με τη ΣΛΕΕ, η οποία περιέχει τις επίμαχες εν προκειμένω διατάξεις περί των κρατικών ενισχύσεων, καθόσον το εν λόγω ζήτημα ασκεί επιρροή όσον αφορά διάφορα επιχειρήματα που προέβαλε η Δημοκρατία της Αυστρίας. Στο πλαίσιο της αναλύσεως αυτής, θα εξετάσω εν μέρει επίσης το τρίτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Η σχέση της Συνθήκης Ευρατόμ με τις διατάξεις της ΣΕΕ και της ΣΛΕΕ</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>Όπως θα εξηγήσω στη συνέχεια, μολονότι η Δημοκρατία της Αυστρίας προβάλλει ότι η εγκατάσταση νέων πυρηνικών σταθμών ηλεκτροπαραγωγής δεν καλύπτεται από το άρθρο 2, στοιχείο γʹ, της Συνθήκης Ευρατόμ, δεν φαίνεται να υποστηρίζει ότι αυτή καθεαυτήν η Συνθήκη Ευρατόμ δεν ασκεί καμία επιρροή στην υπό κρίση υπόθεση. Αντιθέτως, διατείνεται ότι, επειδή η Συνθήκη Ευρατόμ δεν ασχολείται με τις κρατικές ενισχύσεις για τον τομέα της πυρηνικής ενέργειας, ο εν λόγω τομέας δεν πρέπει –και, για την ακρίβεια, δεν μπορεί– να τύχει στηρίξεως με κρατικές ενισχύσεις. Τούτο καθιστά αναγκαία μια πιο προσεκτική εξέταση της σχέσεως της Συνθήκης Ευρατόμ με τη ΣΕΕ και τη ΣΛΕΕ και, συγκεκριμένα, της σχέσεως του πεδίου εφαρμογής και του νοήματος του άρθρου 106α, παράγραφος 3, της Συνθήκης Ευρατόμ με το άρθρο 194, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Από το γράμμα του άρθρου 106α, παράγραφος 3, της Συνθήκης Ευρατόμ προκύπτει σαφώς ότι η Συνθήκη Ευρατόμ είναι ισότιμη με τη ΣΕΕ και τη ΣΛΕΕ, ως πρωτογενές δίκαιο<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Τούτο επιβεβαιώθηκε από τη Συνθήκη της Λισσαβώνας, η οποία δεν μετέβαλε σχεδόν καθόλου τη Συνθήκη Ευρατόμ· βλ. τις αιτιολογικές σκέψεις του προσαρτημένου στη Συνθήκη της Λισσαβώνας πρωτοκόλλου αριθ. 2 για την τροποποίηση της Συνθήκης περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Ατομικής Ενέργειας (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="306" PAGE.FIRST="199" DATE.PUB="2007">ΕΕ 2007, C 306, σ. 199</REF.DOC.OJ>). Αυτό επιβεβαιώνεται από τη δήλωση αριθ. 54 ορισμένων κρατών μελών που προσαρτάται στην τελική πράξη της διακυβερνητικής διασκέψεως η οποία υιοθέτησε τη Συνθήκη της Λισσαβώνας (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="083" PAGE.FIRST="356" DATE.PUB="2010">ΕΕ 2010, C 83, σ. 356</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>. Το εν λόγω άρθρο ορίζει ότι οι διατάξεις της ΣΕΕ και της ΣΛΕΕ δεν μπορούν να εφαρμόζονται στη σφαίρα της Συνθήκης Ευρατόμ, στο μέτρο που οι εν λόγω διατάξεις παρεκκλίνουν από τις διατάξεις της Συνθήκης Ευρατόμ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Το άρθρο 106α, παράγραφος 1, της Συνθήκης Ευρατόμ καθιστά ορισμένες θεσμικές διατάξεις της ΣΛΕΕ άμεσα εφαρμοστέες στη Συνθήκη Ευρατόμ, ενώ το άρθρο 106α, παράγραφος 3, της Συνθήκης Ευρατόμ καθιστά σαφές ότι οι διατάξεις της ΣΕΕ και της ΣΛΕΕ δεν παρεκκλίνουν από τις διατάξεις της Συνθήκης Ευρατόμ. Παρόμοιες διατάξεις υπήρχαν πριν από τη Συνθήκη της Λισσαβώνας. Η αντίστοιχη διάταξη του άρθρου 106α, παράγραφος 3, της Συνθήκης Ευρατόμ περιλαμβανόταν στη Συνθήκη ΕΚ, και συγκεκριμένα στο άρθρο της 305, παράγραφος 2.</P></NOTE>. Όπως εξέθεσε το Γενικό Δικαστήριο: <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0015" ID="QS0015"/>Κατά συνέπεια, οι διατάξεις της Συνθήκης Ευρατόμ συνιστούν ειδικούς κανόνες σε σχέση με τις διατάξεις της [ΣΛΕΕ] και, επομένως, εισάγουν εξαίρεση από αυτές σε περίπτωση συγκρούσεως<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="00BB" ID="QE0015"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Σκέψη 72 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>Τούτο σημαίνει ότι, αν συγκεκριμένο ζήτημα αντιμετωπίζεται ειδικά από διάταξη της Συνθήκης Ευρατόμ, τότε δεν υπάρχει περιθώριο εφαρμογής της ΣΕΕ ή της ΣΛΕΕ στο μέτρο που οι εν λόγω Συνθήκες δεν προβλέπουν το αντίθετο.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>Το ερώτημα τι συμβαίνει αν ένα ζήτημα δεν αντιμετωπίζεται από τη Συνθήκη Ευρατόμ μάλλον δεν είναι τόσο απλό. Όπως επισήμανε ο γενικός εισαγγελέας Μ. Szpunar στις προτάσεις του στην υπόθεση Kernkraftwerke Lippe-Ems<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P><REF.DOC.ECR><NO.CASE>C‑5/14</NO.CASE> (<NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:51">EU:C:2015:51</NO.ECLI>, σημεία <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR> έως <REF.NP.ECR REF="NP0034">34</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, για την εξέταση της σχέσεως μεταξύ των εν λόγω Συνθηκών υπάρχουν δύο προσεγγίσεις. Στο πλαίσιο της πρώτης προσεγγίσεως, θεωρείται ότι η Συνθήκη Ευρατόμ αντιμετωπίζει εξαντλητικά όλα τα ζητήματα που αφορούν τον τομέα της πυρηνικής ενέργειας, χωρίς να αφήνει κανένα απολύτως περιθώριο για την εφαρμογή είτε της ΣΕΕ είτε της ΣΛΕΕ. Σύμφωνα με τη δεύτερη προσέγγιση, η ΣΕΕ και η ΣΛΕΕ έχουν εφαρμογή σε όλους τους τομείς που διέπονται από το δίκαιο της Ένωσης οι οποίοι δεν ρυθμίζονται στη Συνθήκη Ευρατόμ.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="10"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Δεδομένου ότι η Συνθήκη Ευρατόμ αποτελεί μόνον τομεακή Συνθήκη η οποία σκοπεί στην προαγωγή της έρευνας, της αναπτύξεως και των επενδύσεων στην πυρηνική βιομηχανία<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Βλ. προοίμιο και άρθρο 2 της Συνθήκης Ευρατόμ.</P></NOTE>, ενώ οι στόχοι τους οποίους επιδιώκουν η ΣΕΕ και η ΣΛΕΕ είναι πολύ ευρύτεροι και, δεδομένων των εκτεταμένων αρμοδιοτήτων που διαθέτει η Ένωση σε ευρύ φάσμα τομέων και κλάδων, είναι σκόπιμο να εφαρμόζονται οι κανόνες της ΣΛΕΕ σε όλες τις περιπτώσεις που η Συνθήκη Ευρατόμ δεν περιέχει ειδικότερους κανόνες. Θα ήταν παράδοξο αν, επί παραδείγματι, οι διατάξεις του άρθρου 157, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ σχετικά με την ισότητα της αμοιβής δεν είχαν εφαρμογή σε εργαζομένους που απασχολούνται στον τομέα της πυρηνικής ενέργειας. Αυτή είναι, εν πάση περιπτώσει, η προσέγγιση που αποτυπώνεται επίσης στη νομολογία του Δικαστηρίου<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Βλ., εμμέσως, απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190729">29ης Ιουλίου 2019</DATE>, <NAME.CASE>Inter-Environnement Wallonie και Bond Beter Leefmilieu Vlaanderen</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑411/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:622">EU:C:2019:622</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>). Βλ., επίσης, προτάσεις της γενικής εισαγγελέα J. Kokott στην υπόθεση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Inter-Environnement Wallonie και Bond Beter Leefmilieu Vlaanderen</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑411/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:972">EU:C:2018:972</NO.ECLI>, σημείο <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), καθώς και τις αποφάσεις στις οποίες παραπέμπει το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 73 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, ήτοι τις αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19900329">29ης Μαρτίου 1990</DATE>, <NAME.CASE>Ελλάδα κατά Συμβουλίου</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑62/88</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1990:153">EU:C:1990:153</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0017">17</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20050412">12ης Απριλίου 2005</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Ηνωμένου Βασιλείου</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑61/03</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:210">EU:C:2005:210</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0044">44</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), καθώς και τη γνωμοδότηση 1/94 (Συμφωνίες προσαρτημένες στη Συμφωνία ΠΟΕ) της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19941115">15ης Νοεμβρίου 1994</DATE> (<NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1994:384">EU:C:1994:384</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0024">24</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>Επομένως, κατά τη γνώμη μου, οι διατάξεις της Συνθήκης Ευρατόμ πρέπει να θεωρούνται leges speciales σε σχέση με τις διατάξεις της ΣΛΕΕ οι οποίες δεν αποκλείουν την εφαρμογή των διατάξεων της ΣΛΕΕ αν η Συνθήκη Ευρατόμ δεν περιέχει ειδικούς ή συγκεκριμένους κανόνες στον εν λόγω τομέα. Οποιοδήποτε άλλο συμπέρασμα θα σήμαινε κατ’ ουσίαν ότι η παραγωγή πυρηνικής ενέργειας δεν θα διεπόταν από κανέναν από τους γενικούς κανόνες που διέπουν την εσωτερική αγορά. Εν προκειμένω, είναι σαφές ότι η Συνθήκη Ευρατόμ δεν περιέχει ειδικούς κανόνες σχετικά με τις κρατικές ενισχύσεις. Επομένως, οι διατάξεις των άρθρων 107, 108 και 109 ΣΛΕΕ έχουν εφαρμογή στις ενισχύσεις που χορηγούν τα κράτη μέλη στον τομέα της πυρηνικής ενέργειας.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>Η Δημοκρατία της Αυστρίας φαίνεται να δέχεται τούτο. Ωστόσο, προβάλλει ότι, αν γίνει δεκτό ότι οι κανόνες περί των κρατικών ενισχύσεων –οι οποίοι επιδιώκουν τον στόχο της ΣΛΕΕ να επιτευχθεί/διατηρηθεί ανόθευτος ανταγωνισμός– έχουν εφαρμογή στον τομέα της πυρηνικής ενέργειας, τότε πρέπει να λαμβάνονται υπόψη επίσης άλλοι στόχοι της Συνθήκης, όπως η προστασία του περιβάλλοντος, η αρχή <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0016" ID="QS0016"/>ο ρυπαίνων πληρώνει<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="00BB" ID="QE0016"/> και το άρθρο 37 του Χάρτη (σχετικά με την προστασία του περιβάλλοντος).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>Ωστόσο, δεν μπορώ να δεχθώ το ανωτέρω επιχείρημα. Κατ’ ουσίαν θα σήμαινε ότι η πυρηνική ενέργεια είναι αυτή καθεαυτήν ασύμβατη με τους περιβαλλοντικούς στόχους της ΣΛΕΕ και ότι, κατά συνέπεια, δεν πρέπει να είναι επιτρεπτή η χορήγηση καμίας μορφής κρατικής ενισχύσεως για την κατασκευή ή τη λειτουργία τέτοιων σταθμών.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>Αληθεύει, ασφαλώς, ότι στο πολιτικό επίπεδο τα πλεονεκτήματα (ή, κατά περίπτωση, τα μειονεκτήματα) της πυρηνικής ενέργειας αποτελούν αντικείμενο έντονης αντιπαραθέσεως σε πολλά κράτη μέλη και πρόκειται για ζήτημα ως προς το οποίο επί του παρόντος δεν υπάρχει πραγματική συναίνεση. Για ορισμένους, η σκιά των ατυχημάτων στο Three Mile Island, στη Φουκοσίμα και, προ πάντων, στο Τσερνομπίλ αιωρείται πάνω από την κατασκευή και την ανάπτυξη κάθε πυρηνικού σταθμού ηλεκτροπαραγωγής και η εμπειρία αυτή είναι αρκετή για να δείξει την ύπαρξη σοβαρού περιβαλλοντικού κινδύνου, ο οποίος απλά δεν είναι δυνατόν να εξαλειφθεί. Κατά άλλους, εφόσον η πυρηνική ενέργεια παρέχει βιώσιμη πηγή ενέργειας χαμηλών ανθρακούχων εκπομπών, πρέπει κατά συνέπεια να αποτελέσει μέρος ενός μείγματος ενεργειακού εφοδιασμού για να παύσει η εξάρτηση από ορυκτά καύσιμα και να επιτευχθούν οι στόχοι κλιματικής αλλαγής.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>Είναι προφανέστατο ότι το Δικαστήριο δεν διαθέτει την αρμοδιότητα και, εξίσου σημαντικό, τη δημοκρατική νομιμοποίηση να αποφανθεί επί τέτοιων ζητημάτων. Κατά τη γνώμη μου, αρκεί εν προκειμένω να λεχθεί ότι, αν η ανάπτυξη της πυρηνικής ενέργειας αποτελεί, όπως αποτυπώνεται στη Συνθήκη Ευρατόμ, σαφώς καθορισμένο στόχο του πρωτογενούς δικαίου της Ένωσης, ο εν λόγω στόχος δεν μπορεί να καταστεί από νομικής απόψεως δευτερεύων σε σχέση με άλλους –και, από μια<?PAGE NO="11"?> άποψη, πιθανόν συγκρουόμενους– στόχους της ΣΛΕΕ. Επιπλέον, το σαφές γράμμα του άρθρου 194, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ αναγνωρίζει πλήρως το δικαίωμα κάθε κράτους μέλους να επιλέγει <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0017" ID="QS0017"/>μεταξύ διαφόρων ενεργειακών πηγών και [να καθορίζει] τη γενική διάρθρωση του ενεργειακού του εφοδιασμού<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="00BB" ID="QE0017"/> και το δικαίωμα αυτό πρέπει να εκτείνεται, αν αυτή είναι η επιλογή του κράτους μέλους, στο δικαίωμα αναπτύξεως πυρηνικής ενέργειας και πυρηνικών σταθμών ηλεκτροπαραγωγής ως μέρους των πηγών του ενεργειακού του εφοδιασμού.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Οποιοδήποτε άλλο συμπέρασμα θα σήμαινε κατ’ ουσίαν ότι η πρακτική αποτελεσματικότητα του άρθρου 106α, παράγραφος 3, της Συνθήκης Ευρατόμ και του άρθρου 194, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ θα καθίστατο κενή περιεχομένου.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Επί του ζητήματος αν ο πρώτος λόγος αναιρέσεως προβάλλεται λυσιτελώς ενώπιον του Δικαστηρίου</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>Εν συνεχεία, πρέπει να εξετασθεί ο ισχυρισμός της Επιτροπής ότι ο πρώτος λόγος αναιρέσεως είναι αλυσιτελής. Προς στήριξη του εν λόγω ισχυρισμού, επικαλείται τη σκέψη 85 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως καθώς και το γεγονός ότι το εν λόγω μέρος της αποφάσεως δεν αμφισβητήθηκε από τη Δημοκρατία της Αυστρίας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Δεδομένου ότι η Δημοκρατία της Αυστρίας αναφέρει τις σκέψεις 79 επ. ως τα σημεία του σκεπτικού της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου που βάλλονται, είναι κάπως ασαφές αν βάλλεται αυτό το μέρος της αποφάσεως.</P></NOTE>. Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι το ζήτημα αν το μέτρο ενισχύσεως πρέπει να υπηρετεί ένα <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0018" ID="QS0018"/>κοινό συμφέρον<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="00BB" ID="QE0018"/> ή ένα <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0019" ID="QS0019"/>δημόσιο συμφέρον<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="00BB" ID="QE0019"/> είναι άνευ σημασίας, διότι το Γενικό Δικαστήριο στην εν λόγω σκέψη επισημαίνει ότι για την εφαρμογή του άρθρου 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ επιβάλλεται να γίνει διάκριση μεταξύ, αφενός, του σκοπού που επιδιώκεται από το κράτος μέλος, και, αφετέρου, της προϋποθέσεως να μην αλλοιώνει η κρατική ενίσχυση τους όρους των συναλλαγών σε βαθμό αντίθετο προς το κοινό συμφέρον. Επικαλούμενη την εν λόγω σκέψη, η Επιτροπή προβάλλει ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν εκτίμησε ότι η ενίσχυση, προκειμένου να είναι επιτρεπτή σύμφωνα με το άρθρο 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ, πρέπει να επιδιώκει ένα δημόσιο συμφέρον. Συναφώς, αν η Δημοκρατία της Αυστρίας προβάλλει ότι το ορθό κριτήριο ήταν ένα <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0020" ID="QS0020"/>κοινό συμφέρον<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="00BB" ID="QE0020"/> και όχι ένα <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0021" ID="QS0021"/>γενικό συμφέρον<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="00BB" ID="QE0021"/>, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν εφάρμοσε κανένα από τα ανωτέρω κριτήρια στην απόφασή του.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>Η εκτίμηση αυτή δεν με βρίσκει σύμφωνο. Στη σκέψη 87 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε ότι <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0022" ID="QS0022"/>[…] από την έννοια αυτή δεν μπορεί να συναχθεί ότι οι <HT TYPE="ITALIC">σκοποί δημοσίου συμφέροντος που μπορούν να επιδιώκουν τα κράτη μέλη</HT> περιορίζονται σε αυτούς που είναι κοινοί στο σύνολο ή στην πλειονότητα των κρατών μελών<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="00BB" ID="QE0022"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Η υπογράμμιση δική μου.</P></NOTE>. Επομένως, εννοεί ότι εξετάζει τον σκοπό ενός μέτρου ενισχύσεως, ο οποίος, κατά τη γνώμη του, πρέπει να είναι η επιδίωξη ενός δημοσίου συμφέροντος. Επιπλέον, το Γενικό Δικαστήριο δεν έπρεπε να <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0023" ID="QS0023"/>επαναχαρακτηρίσει<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="00BB" ID="QE0023"/> τον όρο <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0024" ID="QS0024"/>γενικό συμφέρον<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="00BB" ID="QE0024"/> που χρησιμοποιείται στην απόφασή του στην υπόθεση Mediaset κατά Επιτροπής<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20100615">15ης Ιουνίου 2010</DATE> (<NO.CASE>T‑177/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2010:233">EU:T:2010:233</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0125">125</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> ώστε να σημαίνει <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0025" ID="QS0025"/>δημόσιο συμφέρον<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="00BB" ID="QE0025"/> σε αντιδιαστολή με το <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0026" ID="QS0026"/>ιδιωτικό συμφέρον<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="00BB" ID="QE0026"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Σκέψη 86 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως.</P></NOTE>, αν δεν θεωρούσε κρίσιμο το εν λόγω κριτήριο<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>Ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, η Δημοκρατία της Αυστρίας είχε επικαλεστεί την εν λόγω απόφαση προς στήριξη της θέσεως ότι το μέτρο ενισχύσεως πρέπει να επιδιώκει έναν σαφώς καθορισμένο σκοπό κοινού συμφέροντος.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>Επιπλέον, δεν συμφωνώ ούτε με την αιτίαση της Επιτροπής ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν στηρίχθηκε σε χωριστό κριτήριο κατά το οποίο η επίμαχη ενίσχυση πρέπει να προάγει ένα <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0027" ID="QS0027"/>δημόσιο συμφέρον<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="00BB" ID="QE0027"/>, διότι η προώθηση της αναπτύξεως <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0028" ID="QS0028"/>ορισμένων οικονομικών δραστηριοτήτων<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="00BB" ID="QE0028"/> –η απαίτηση που ρητώς προβλέπεται στο γράμμα του άρθρου 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ– συνιστά, αυτή καθεαυτήν, <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0029" ID="QS0029"/>δημόσιο συμφέρον<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="00BB" ID="QE0029"/>, ή όντως ότι οι όροι <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0030" ID="QS0030"/>κοινό συμφέρον<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="00BB" ID="QE0030"/> και <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0031" ID="QS0031"/>δημόσιο συμφέρον<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="00BB" ID="QE0031"/> είναι συνώνυμοι. Τρία παραδείγματα που μπορούν να δοθούν είναι τα ακόλουθα. Πρώτον, στη σκέψη 48 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι, <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0032" ID="QS0032"/>για να κηρυχθεί συμβατή προς την εσωτερική αγορά κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 107, παράγραφος 3,<?PAGE NO="12"?> στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ, μια ενίσχυση πρέπει να κατατείνει στην ανάπτυξη δραστηριότητας <HT TYPE="ITALIC">που συνιστά σκοπό δημοσίου συμφέροντος</HT><QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="00BB" ID="QE0032"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Η υπογράμμιση δική μου.</P></NOTE>. Δεύτερον, στην επόμενη σκέψη, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι πρέπει να εξετασθεί, κατ’ αρχάς, <HT TYPE="ITALIC">ο σκοπός δημοσίου συμφέροντος</HT> τον οποίο επικαλέστηκε το Ηνωμένο Βασίλειο.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>Τρίτον, παραπέμποντας στην απόφασή του στην υπόθεση Mediaset κατά Επιτροπής<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20100615">15ης Ιουνίου 2010</DATE> (<NO.CASE>T‑177/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2010:233">EU:T:2010:233</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0125">125</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, το Γενικό Δικαστήριο κατέστησε σαφές ότι όντως ανέφερε την απαίτηση αυτή αλλά μόνο για να αποκλείσει <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0033" ID="QS0033"/>ιδιωτικά συμφέροντα<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="00BB" ID="QE0033"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Σκέψη 86 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως.</P></NOTE>. Μόνο στις σκέψεις 79 έως 128 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, οι οποίες περιλαμβάνονται στο τμήμα της αποφάσεως αυτής το οποίο φέρει τον τίτλο <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0034" ID="QS0034"/>Επί των επιχειρημάτων που προβάλλονται προς αμφισβήτηση του συμπεράσματος της Επιτροπής, ότι η προώθηση της πυρηνικής ενέργειας συνιστά σκοπό <QUOT.START CODE="201C" REF.END="QE0035" ID="QS0035"/>κοινού<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="201D" ID="QE0035"/> συμφέροντος<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="00BB" ID="QE0034"/>, ο όρος <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0036" ID="QS0036"/>σκοπός δημοσίου συμφέροντος<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="00BB" ID="QE0036"/> χρησιμοποιήθηκε 16 φορές –περιέργως πως, ακόμη και όταν γινόταν αναφορά στην επίμαχη απόφαση όπου η Επιτροπή αναφέρεται σε <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0037" ID="QS0037"/>σκοπό κοινού συμφέροντος<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="00BB" ID="QE0037"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Σκέψη 108 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως στην οποία γίνεται παραπομπή στην αιτιολογική σκέψη 374 της επίμαχης αποφάσεως.</P></NOTE>. Στις εν λόγω αναφορές, το Γενικό Δικαστήριο εξέτασε το ζήτημα αν η προαγωγή της πυρηνικής ενέργειας επιδιώκει σκοπό δημοσίου συμφέροντος κατά την έννοια του άρθρου 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ και όχι αν το εν λόγω συμφέρον μπορεί να είναι ιδιωτικό και όχι δημόσιο συμφέρον. Μολονότι η Επιτροπή θα μπορούσε ορθώς να υποστηρίζει ότι το άρθρο 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ δεν ορίζει ότι μια ενίσχυση πρέπει να υπηρετεί ένα δημόσιο συμφέρον προκειμένου να είναι συμβατή με την εσωτερική αγορά, η εν λόγω θέση ρητώς δεν έγινε δεκτή από το Γενικό Δικαστήριο στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Από τις ανωτέρω εκτιμήσεις φρονώ ότι ο πρώτος λόγος αναιρέσεως δεν είναι αλυσιτελής για τον λόγο αυτόν. Αντιθέτως πρόκειται για λόγο αναιρέσεως ο οποίος πρέπει να τύχει προσήκουσας εκτιμήσεως από το Δικαστήριο.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">3)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Το <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0038" ID="QS0038"/>δημόσιο συμφέρον<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="00BB" ID="QE0038"/> ή το <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0039" ID="QS0039"/>κοινό συμφέρον<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="00BB" ID="QE0039"/> ως απαιτήσεις του άρθρου 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>Η Δημοκρατία της Αυστρίας υποστηρίζει κατά βάση ότι, για να έχει εφαρμογή το άρθρο 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ, ένα μέτρο ενισχύσεως πρέπει να επιδιώκει ένα <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0040" ID="QS0040"/>κοινό συμφέρον<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="00BB" ID="QE0040"/> και ότι τούτο συμβαίνει μόνον αν το εν λόγω συμφέρον υποστηρίζεται από <HT TYPE="ITALIC">όλα</HT> τα κράτη μέλη. Το Γενικό Δικαστήριο στις σκέψεις 79 επ. της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως υιοθέτησε την αντίθετη άποψη. Το ζήτημα αυτό έχει δύο πτυχές. Πρώτον, αν το άρθρο 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ προβλέπει μια πρόσθετη απαίτηση η οποία δεν διατυπώνεται στο γράμμα του, ήτοι ότι η ενίσχυση πρέπει να επιδιώκει ένα <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0041" ID="QS0041"/>κοινό συμφέρον<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="00BB" ID="QE0041"/> και, σε καταφατική περίπτωση, ποια είναι η έννοια του εν λόγω <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0042" ID="QS0042"/>κοινού συμφέροντος<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="00BB" ID="QE0042"/>. Δεύτερον, αν μπορεί να αποδειχθεί η ύπαρξη της εν λόγω πρόσθετης απαιτήσεως, ανακύπτει το περαιτέρω ζήτημα αν το εν λόγω <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0043" ID="QS0043"/>κοινό συμφέρον<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="00BB" ID="QE0043"/> πρέπει να εκτιμηθεί από τη σκοπιά όλων των κρατών μελών.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>Κατά την εξέταση των εν λόγω ζητημάτων, πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι το Δικαστήριο δέχεται παγίως ότι η Επιτροπή διαθέτει ευρεία διακριτική ευχέρεια όσον αφορά τις εκτιμήσεις που διενεργούνται βάσει του άρθρου 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ σχετικά με το αν η επίμαχη κρατική ενίσχυση είναι συμβατή με την εσωτερική αγορά. Η άσκηση της εν λόγω διακριτικής ευχέρειας η οποία συνεπάγεται εκτιμήσεις οικονομικής και κοινωνικής φύσεως πρέπει οπωσδήποτε να γίνεται σε κοινοτικό πλαίσιο<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19800917">17ης Σεπτεμβρίου 1980</DATE>, <NAME.CASE>Philip Morris Holland κατά Επιτροπής</NAME.CASE> (<NO.CASE>730/79</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1980:209">EU:C:1980:209</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0024">24</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19870224">24ης Φεβρουαρίου 1987</DATE>, <NAME.CASE>Deufil κατά Επιτροπής</NAME.CASE> (<NO.CASE>310/85</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1987:96">EU:C:1987:96</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0018">18</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Κατά συνέπεια, ο δικαστικός έλεγχος της ασκήσεως της εν λόγω<?PAGE NO="13"?> διακριτικής ευχέρειας περιορίζεται στον έλεγχο της τηρήσεως των διαδικαστικών κανόνων και της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως, καθώς και στην εξακρίβωση των πραγματικών περιστατικών που ελήφθησαν υπόψη και της ελλείψεως πλάνης περί το δίκαιο, πρόδηλης πλάνης περί την εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών ή καταχρήσεως εξουσίας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P>Αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20020926">26ης Σεπτεμβρίου 2002</DATE>, <NAME.CASE>Ισπανία κατά Επιτροπής</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑351/98</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2002:530">EU:C:2002:530</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0074">74</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20080911">11ης Σεπτεμβρίου 2008</DATE>, <NAME.CASE>Γερμανία κ.λπ. κατά Kronofrance</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑75/05 P και C‑80/05 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:482">EU:C:2008:482</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0059">59</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>Όσον αφορά την εν λόγω ευρεία διακριτική ευχέρεια, θα εξετάσω πρώτα το επιχείρημα της Δημοκρατίας της Αυστρίας ότι το Γενικό Δικαστήριο, απαιτώντας μόνον ότι ένα μέτρο που στηρίζεται με κρατική ενίσχυση πρέπει να προωθεί ένα <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0044" ID="QS0044"/>δημόσιο συμφέρον<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="00BB" ID="QE0044"/> και όχι ένα <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0045" ID="QS0045"/>κοινό συμφέρον<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="00BB" ID="QE0045"/>, απέστη από την πρακτική της Επιτροπής καθώς και από το μεγαλύτερο μέρος της νομολογίας. Προς στήριξη της πρώτης αιτιάσεως, η Δημοκρατία της Αυστρίας παραθέτει ορισμένες πράξεις <HT TYPE="ITALIC">ήπιου δικαίου</HT>, εκ των οποίων, ωστόσο, ουδεμία έχει εφαρμογή εν προκειμένω<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0030"><P>Η Δημοκρατία της Αυστρίας επικαλείται τις αρχές που αφορούν την αξιολόγηση των κρατικών ενισχύσεων, οι οποίες περιλαμβάνονται στο κεφάλαιο 3 της ανακοινώσεως της Επιτροπής – Πλαίσιο σχετικά με τις κρατικές ενισχύσεις για την έρευνα και ανάπτυξη και την καινοτομία (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="198" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2014">ΕΕ 2014, C 198, σ. 1</REF.DOC.OJ>· σημείο 35)· στο κεφάλαιο 3.1 της ανακοινώσεως της Επιτροπής – Κατευθυντήριες γραμμές για τις κρατικές ενισχύσεις στους τομείς του περιβάλλοντος και της ενέργειας (2014-2020) (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="200" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2014">ΕΕ 2014, C 200, σ. 1</REF.DOC.OJ>· σημεία 26 επ.)· στο σημείο 33 της ανακοινώσεως της Επιτροπής – Κατευθυντήριες γραμμές της ΕΕ για την εφαρμογή των κανόνων στον τομέα των κρατικών ενισχύσεων όσον αφορά την ταχεία ανάπτυξη των ευρυζωνικών δικτύων (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="025" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2013">ΕΕ 2013, C 25, σ. 1</REF.DOC.OJ>)· και στο σημείο 26 των κατευθυντήριων γραμμών για τις ενισχύσεις περιφερειακού χαρακτήρα 2014-2020 (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="209" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2013">ΕΕ 2013, C 209, σ. 1</REF.DOC.OJ>), που όλα αναφέρουν τη συμβολή για την επίτευξη <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0046" ID="QS0046"/>ενός στόχου κοινού συμφέροντος<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="00BB" ID="QE0046"/> ως κριτήριο αξιολογήσεως.</P></NOTE>. Επιπλέον παραπέμπει στην επίμαχη απόφαση, η οποία πράγματι ασχολείται, στο κεφάλαιό της 9.2, με το ζήτημα αν η ενίσχυση προάγει ένα <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0047" ID="QS0047"/>κοινό συμφέρον<QUOT.END REF.START="QS0047" CODE="00BB" ID="QE0047"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0031"><P>Αιτιολογικές σκέψεις 366 έως 374 της επίμαχης αποφάσεως. Η απόφαση για την κίνηση διαδικασίας έρευνας (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="069" PAGE.FIRST="60" DATE.PUB="2014">ΕΕ 2014, C 69, σ. 60</REF.DOC.OJ>· σημεία 237 έως 267) ήταν ακόμη πιο λεπτομερειακή επί του ζητήματος αυτού.</P></NOTE>. Προς στήριξη της δεύτερης αιτιάσεως παραπέμπει στις αποφάσεις του Δικαστηρίου στις υποθέσεις Philip Morris Holland κατά Επιτροπής<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0032"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19800917">17ης Σεπτεμβρίου 1980</DATE> (<NO.CASE>730/79</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1980:209">EU:C:1980:209</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0026">26</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, Deufil κατά Επιτροπής<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0033"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19870224">24ης Φεβρουαρίου 1987</DATE> (<NO.CASE>310/85</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1987:96">EU:C:1987:96</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0018">18</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> και Ισπανία κατά Επιτροπής<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0034"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20020919">19ης Σεπτεμβρίου 2002</DATE> (<NO.CASE>C‑113/00</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2002:507">EU:C:2002:507</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0067">67</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>Δεδομένου ότι η Επιτροπή δεν έχει αρμοδιότητα να νομοθετεί στον τομέα των κρατικών ενισχύσεων, είναι προφανές ότι τυχόν ανακοινώσεις, κατευθυντήριες γραμμές και πλαίσια δεν μπορούν να είναι αφ’ εαυτών δεσμευτικά. Αν οι ανακοινώσεις και οι κατευθυντήριες γραμμές στις οποίες αναφέρεται η Δημοκρατία της Αυστρίας είχαν εφαρμογή στις περιστάσεις της υπό κρίση υποθέσεως, τότε όντως θα μπορούσαν να επιβάλλουν όρια στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας της Επιτροπής<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0035"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20080911">11ης Σεπτεμβρίου 2008</DATE>, <NAME.CASE>Γερμανία κ.λπ. κατά Kronofrance</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑75/05 P και C‑80/05 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:482">EU:C:2008:482</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0060">60</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Βλ., επίσης, αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20030930">30ής Σεπτεμβρίου 2003</DATE>, <NAME.CASE>Freistaat Sachsen κ.λπ. κατά Επιτροπής</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑57/00 P και C‑61/00 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2003:510">EU:C:2003:510</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0053">53</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20110721">21ης Ιουλίου 2011</DATE>, <NAME.CASE>Freistaat Sachsen και Land Sachsen-Anhalt κατά Επιτροπής</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑459/10 P</NO.CASE>, μη δημοσιευθείσα, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:515">EU:C:2011:515</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0038">38</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Ωστόσο, ακόμη και σε αυτήν την περίπτωση, η Επιτροπή θα δεσμεύεται μόνον στο μέτρο που τα εν λόγω κείμενα δεν αφίστανται από τους κανόνες που προβλέπονται στη ΣΛΕΕ, καθόσον οι κατευθυντήριες γραμμές και οι ανακοινώσεις της Επιτροπής προφανώς δεν μπορούν να παρεκκλίνουν από τις εν λόγω διατάξεις της Συνθήκης<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0036"><P>Αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20080911">11ης Σεπτεμβρίου 2008</DATE>, <NAME.CASE>Γερμανία κ.λπ. κατά Kronofrance</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑75/05 P και C‑80/05 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:482">EU:C:2008:482</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0065">65</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20110721">21ης Ιουλίου 2011</DATE>, <NAME.CASE>Freistaat Sachsen και Land Sachsen-Anhalt κατά Επιτροπής</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑459/10 P</NO.CASE>, μη δημοσιευθείσα, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:515">EU:C:2011:515</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0038">38</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), όπου το Δικαστήριο επισημαίνει σαφώς ότι το κύρος της προσβαλλόμενης αποφάσεως πρέπει να εξετάζεται μόνο στο πλαίσιο της εξαιρέσεως που περιλαμβάνεται στη Συνθήκη (εν προκειμένω, στο άρθρο 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ) και όχι με αναφορά σε φερόμενη προγενέστερη πρακτική.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>Όλα τα ανωτέρω σημαίνουν ότι ακόμη και μια πάγια θέση της Επιτροπής επί του ζητήματος τι συνιστά σκοπό <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0048" ID="QS0048"/>κοινού συμφέροντος<QUOT.END REF.START="QS0048" CODE="00BB" ID="QE0048"/> δεν θα μπορούσε να εμποδίσει το Γενικό Δικαστήριο (ή, κατά περίπτωση, το Δικαστήριο) να κρίνει ότι αυτό δεν συνιστά αναγκαία προϋπόθεση κατά την εφαρμογή του άρθρου 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ. Όσον αφορά τη νομολογία στην οποία παραπέμπει<?PAGE NO="14"?> η Δημοκρατία της Αυστρίας, θα εξετάσω στη συνέχεια το ζήτημα αν οποιαδήποτε απαίτηση να υπηρετεί η ενίσχυση έναν σκοπό <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0049" ID="QS0049"/>κοινού συμφέροντος<QUOT.END REF.START="QS0049" CODE="00BB" ID="QE0049"/> συνιστά απόκλιση από την προγενέστερη νομολογία σε συνδυασμό με το ζήτημα αν, για να θεωρείται ότι ένα συμφέρον συνιστά <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0050" ID="QS0050"/>κοινό συμφέρον<QUOT.END REF.START="QS0050" CODE="00BB" ID="QE0050"/>, πρέπει να συμφωνούν επ’ αυτού όλα τα κράτη μέλη σε οποιοδήποτε χρονικό σημείο<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0037"><P>Σημεία 65 επ. των παρουσών προτάσεων.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>Όσον αφορά την ορθή εφαρμογή του άρθρου 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ, η εν λόγω διάταξη ορίζει ότι κρατική ενίσχυση <HT TYPE="ITALIC">μπορεί</HT> να είναι συμβατή με την κοινή αγορά αν: i) προωθεί ορισμένες οικονομικές δραστηριότητες και ii) η εν λόγω ενίσχυση δεν αλλοιώνει τους όρους των συναλλαγών κατά τρόπο αντίθετο προς το κοινό συμφέρον. Το ίδιο το γράμμα του άρθρου 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ δεν περιέχει κάποιο στοιχείο σχετικά με τυχόν περαιτέρω απαιτήσεις στις οποίες πρέπει να ανταποκρίνονται οι εν λόγω <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0051" ID="QS0051"/>οικονομικές δραστηριότητες<QUOT.END REF.START="QS0051" CODE="00BB" ID="QE0051"/>. Η διάταξη αυτή έχει εμφανή αναντιστοιχία με το άρθρο 107, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, ΣΛΕΕ, κατά το ότι στην τελευταία διάταξη ορίζεται σαφώς ότι η ενίσχυση πρέπει να έχει χορηγηθεί <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0052" ID="QS0052"/>για την προώθηση σημαντικών σχεδίων <HT TYPE="ITALIC">κοινού ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος</HT><QUOT.END REF.START="QS0052" CODE="00BB" ID="QE0052"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0038"><P>Η υπογράμμιση δική μου.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>Εντούτοις, το Γενικό Δικαστήριο έχει κρίνει σε διάφορες αποφάσεις, τις οποίες επικαλείται η Δημοκρατία της Αυστρίας, ότι <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0053" ID="QS0053"/>[η] ενίσχυση, για να είναι συμβατή με την κοινή αγορά, κατά την έννοια του [άρθρου 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ], <HT TYPE="ITALIC">πρέπει να κατατείνει στην επίτευξη σκοπού γενικού συμφέροντος</HT> και να είναι απαραίτητη και σύμφωνη προς την αρχή της αναλογικότητας σε σχέση με τον σκοπό αυτόν<QUOT.END REF.START="QS0053" CODE="00BB" ID="QE0053"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0039"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20100615">15ης Ιουνίου 2010</DATE>, <NAME.CASE>Mediaset κατά Επιτροπής</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑177/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2010:233">EU:T:2010:233</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0125">125</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), η υπογράμμιση δική μου. Στις αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20090114">14ης Ιανουαρίου 2009</DATE>, <NAME.CASE>Kronoply κατά Επιτροπής</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑162/06</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2009:2">EU:T:2009:2</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0074">74</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141211">11ης Δεκεμβρίου 2014</DATE>, <NAME.CASE>Αυστρία κατά Επιτροπής</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑251/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2014:1060">EU:T:2014:1060</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0208">208</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), τις οποίες επικαλέστηκε η Δημοκρατία της Αυστρίας, το Γενικό Δικαστήριο επικύρωσε τις αποφάσεις της Επιτροπής οι οποίες είχαν αξιολογήσει αν η ενίσχυση είχε σκοπό κοινού συμφέροντος ή είχε συμβάλει σε σκοπό κοινού συμφέροντος χωρίς να χρειαστεί να εξετάσει το ζήτημα αν η ενίσχυση στη συγκεκριμένη υπόθεση υπηρετούσε η ίδια ένα κοινό συμφέρον.</P></NOTE>. Όσον αφορά την Επιτροπή, στην απόφασή της για την κίνηση διαδικασίας έρευνας αφιέρωσε 31 σημεία στην εξέταση του ζητήματος αν η ενίσχυση επιδίωκε έναν κοινό σκοπό, στη δε επίμαχη απόφαση ασχολήθηκε στο τμήμα 9.2 με το εν λόγω ζήτημα καταλήγοντας στην εκτίμηση ότι <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0054" ID="QS0054"/>τα μέτρα ενίσχυσης που αποσκοπούν στην προώθηση της πυρηνικής ενέργειας εξυπηρετούν στόχο κοινού συμφέροντος […]<QUOT.END REF.START="QS0054" CODE="00BB" ID="QE0054"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0040"><P>Αιτιολογικές σκέψεις 237 έως 267.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>Το άρθρο 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ περιλαμβάνεται στον τίτλο VII, κεφάλαιο 1, της εν λόγω Συνθήκης, το οποίο επιγράφεται <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0055" ID="QS0055"/>Κανόνες ανταγωνισμού<QUOT.END REF.START="QS0055" CODE="00BB" ID="QE0055"/>. Ως μέρος του κεφαλαίου για τον ανταγωνισμό, η εν λόγω διάταξη σκοπεί στην αποτροπή της νοθεύσεως του ανταγωνισμού και των επιπτώσεων στο εμπόριο. Η θέση της εν λόγω διατάξεως στη Συνθήκη δεν δείχνει ότι η διάταξη αυτή έχει ως σκοπό την παροχή στην Επιτροπή πρόσθετων αρμοδιοτήτων, επί παραδείγματι, μιας οιονεί ελεγκτικής εξουσίας ώστε να διασφαλίζεται ότι τα κράτη μέλη διαθέτουν τους δημόσιους πόρους με αποδοτικό και όχι δαπανηρό τρόπο.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>Επομένως, δεν υφίσταται απαίτηση κατά την οποία η ενίσχυση πρέπει να υπηρετεί σκοπούς πέραν εκείνων που εκτίθενται ειδικά στο άρθρο 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ. Σύμφωνα με το γράμμα της διατάξεως αυτής και τη θέση της στη ΣΛΕΕ, για να είναι συμβατή με τη Συνθήκη μια ενίσχυση αυτού του είδους δεν χρειάζεται να επιδιώκει <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0056" ID="QS0056"/>σκοπό κοινού συμφέροντος<QUOT.END REF.START="QS0056" CODE="00BB" ID="QE0056"/> ούτε <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0057" ID="QS0057"/>σκοπό δημοσίου συμφέροντος<QUOT.END REF.START="QS0057" CODE="00BB" ID="QE0057"/>. Πρέπει μόνο να έχει ως σκοπό <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0058" ID="QS0058"/>την προώθηση της αναπτύξεως ορισμένων οικονομικών δραστηριοτήτων<QUOT.END REF.START="QS0058" CODE="00BB" ID="QE0058"/> και να μην <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0059" ID="QS0059"/>αλλοιών[ει] τους όρους των συναλλαγών κατά τρόπο που θα αντέκειτο προς το κοινό συμφέρον<QUOT.END REF.START="QS0059" CODE="00BB" ID="QE0059"/>. Αυτή καθεαυτή, η αιτίαση της Δημοκρατίας της Αυστρίας ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας ότι η εν λόγω ενίσχυση πρέπει να υπηρετεί μόνον ένα <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0060" ID="QS0060"/>δημόσιο<QUOT.END REF.START="QS0060" CODE="00BB" ID="QE0060"/> και όχι ένα <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0061" ID="QS0061"/>κοινό<QUOT.END REF.START="QS0061" CODE="00BB" ID="QE0061"/> συμφέρον δεν μπορεί να ευδοκιμήσει διότι, κατά την γνώμη μου, και σε αντίθεση με τις εκτιμήσεις του Γενικού Δικαστηρίου στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, κανένα από τα εν λόγω δύο κριτήρια δεν χρειάζεται να πληρούται.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="15"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>Στο σημείο αυτό, είναι ίσως σκόπιμο να προστεθεί ότι οι εκτιμήσεις του Γενικού Δικαστηρίου που ευθυγραμμίζονται με τη νομολογία που διαμορφώθηκε αρχής γενομένης με την απόφαση Mediaset κατά Επιτροπής<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0041"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20100615">15ης Ιουνίου 2010</DATE> (<NO.CASE>T‑177/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2010:233">EU:T:2010:233</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, ως προς το ότι οι ενισχύσεις που εγκρίνονται βάσει του άρθρου 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ πρέπει να υπηρετούν έναν σκοπό <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0062" ID="QS0062"/>κοινού συμφέροντος<QUOT.END REF.START="QS0062" CODE="00BB" ID="QE0062"/>, με όλο τον σεβασμό, δεν είναι ορθές από νομικής απόψεως. Όπως μόλις επισήμανα, το κείμενο του άρθρου 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ δεν περιέχει καμία τέτοια απαίτηση, σε αντίθεση με το άρθρο 107, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, ΣΛΕΕ (<QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0063" ID="QS0063"/>οι ενισχύσεις για την προώθηση σημαντικών σχεδίων κοινού ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος […]<QUOT.END REF.START="QS0063" CODE="00BB" ID="QE0063"/>), το οποίο περιέχει τέτοια απαίτηση.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>Όλα όσα απαιτούνται, αντιθέτως, από το άρθρο 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ είναι η ενίσχυση να έχει ως σκοπό <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0064" ID="QS0064"/>την προώθηση της αναπτύξεως ορισμένων οικονομικών δραστηριοτήτων ή οικονομικών περιοχών<QUOT.END REF.START="QS0064" CODE="00BB" ID="QE0064"/>. Είναι αλήθεια ότι ο όρος <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0065" ID="QS0065"/>κοινό συμφέρον<QUOT.END REF.START="QS0065" CODE="00BB" ID="QE0065"/> περιέχεται επίσης στο άρθρο 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ. Η εν λόγω διάταξη περιέχει επίσης μια αρνητική προϋπόθεση, ήτοι ότι οι ενισχύσεις δεν πρέπει να <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0066" ID="QS0066"/>αλλοιώνουν τους όρους των συναλλαγών κατά τρόπο που θα αντέκειτο προς το κοινό συμφέρον<QUOT.END REF.START="QS0066" CODE="00BB" ID="QE0066"/>. Στο σημείο αυτό, ο όρος <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0067" ID="QS0067"/>κοινό συμφέρον<QUOT.END REF.START="QS0067" CODE="00BB" ID="QE0067"/> χρησιμοποιείται σε εντελώς διαφορετικό πλαίσιο. Με την ως άνω αρνητική προϋπόθεση εισάγονται στο καθεστώς εγκρίσεων των ενισχύσεων απαιτήσεις όπως η αναλογικότητα και η αναγκαιότητα: από το γράμμα και τη διάρθρωση της όλης παραγράφου είναι σαφές ότι αυτό <HT TYPE="ITALIC">δεν</HT> σημαίνει ότι για τους σκοπούς του άρθρου 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ <HT TYPE="ITALIC">ο</HT> <HT TYPE="ITALIC">ίδιος</HT> ο σκοπός της ενισχύσεως πρέπει να υπηρετεί ένα κοινό συμφέρον. Αν επιδίωκαν κάτι τέτοιο οι συντάκτες του άρθρου 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ, εύκολα θα μπορούσαν να το έχουν πει, ακριβώς όπως έκαναν όσον αφορά το άρθρο 107, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, ΣΛΕΕ.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>Αν το Δικαστήριο δεν συμφωνήσει με το συμπέρασμα ότι το άρθρο 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ δεν περιέχει μια τέτοια περαιτέρω απαίτηση, φρονώ ότι, εν πάση περιπτώσει, είναι σαφές ότι όντως πληρούται οποιαδήποτε ενδεχόμενη απαίτηση ότι η ενίσχυση για το έργο Hinkley Point C πρέπει πράγματι να υπηρετεί έναν σκοπό <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0068" ID="QS0068"/>κοινού συμφέροντος<QUOT.END REF.START="QS0068" CODE="00BB" ID="QE0068"/>. Τούτο ισχύει ανεξαρτήτως του αν το εν λόγω κριτήριο ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι πρέπει να πρόκειται για σκοπό που επιδιώκεται από όλα τα κράτη μέλη.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61.</NO.P><TXT>Στο σημείο αυτό, πρέπει κατ’ αρχάς να υπομνησθεί ότι όλα τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν επίσης δεχθεί τις διατάξεις της Συνθήκης Ευρατόμ και δεσμεύονται από αυτές. Ακόμη και αν τα κράτη μέλη μπορεί τώρα να μην συμφωνούν επί του ζητήματος της πυρηνικής ενέργειας, και, για αυτόν ακριβώς τον λόγο, να έχει αποδειχθεί αδύνατη η ενσωμάτωση της Ευρατόμ στην Ένωση<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0042"><P>Βλ. Kahl W., <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0069" ID="QS0069"/>Die Kompetenzen der EU in der Energiepolitik nach Lissabon<QUOT.END REF.START="QS0069" CODE="00BB" ID="QE0069"/>, <HT TYPE="ITALIC">Europarecht</HT>, αριθ. 5, 2009, σ. 601 έως 621. Ο Kahl επισημαίνει ότι το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο κατά τη συνεδρίασή του στο Laeken το 2001 είχε ήδη ταχθεί κατά της ενσωματώσεως της Ευρατόμ στην Ένωση λόγω των αναμενόμενων πολιτικών διαφορών. Τούτο οδήγησε στο να περιληφθεί μόνο μία παράγραφος στην ενότητα <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0070" ID="QS0070"/>Διάφορες αποφάσεις<QUOT.END REF.START="QS0070" CODE="00BB" ID="QE0070"/>, που έκανε μνεία της σημασίας που έχει η ασφάλεια στον πυρηνικό τομέα, στα συμπεράσματα της προεδρίας, συνεδρίαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στο Laeken, στις <DATE ISO="20011214">14</DATE> και <DATE ISO="20011215">15 Δεκεμβρίου 2001</DATE>, CONV 621/03, σ. 1. Βλ., επίσης, τμήμα ΙΙΙ, σημείο 11, των Συμπερασμάτων του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Βρυξέλλες, της 8ης/<DATE ISO="20070309">9ης Μαρτίου 2007</DATE>, 7224/1/07 REV 1, το οποίο αναφέρει τις αντιτιθέμενες απόψεις.</P></NOTE>, παραμένει το γεγονός ότι η Συνθήκη Ευρατόμ έχει μείνει ουσιαστικά αμετάβλητη από τη θέση της σε ισχύ, ενώ οι Συνθήκες που διέπουν την Ευρωπαϊκή Κοινότητα και την Ευρωπαϊκή Ένωση έχουν, βεβαίως, μεταβληθεί ουσιωδώς.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62.</NO.P><TXT>Όπως διευκρίνισα σε άλλο σημείο των παρουσών προτάσεων<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0043"><P>Σημείο 42.</P></NOTE>, η ανάπτυξη πυρηνικών σταθμών ηλεκτροπαραγωγής –τόσο τώρα όσο και κατά τον χρόνο δημοσιεύσεως της Συνθήκης Ευρατόμ– αποτελεί πράγματι βασικό στόχο της Συνθήκης Ευρατόμ, η οποία, φυσικά, εξακολουθεί να αποτελεί μέρος του πρωτογενούς δικαίου της Ένωσης. Επομένως, ένας σαφώς διατυπωμένος στόχος των Συνθηκών, ανεξαρτήτως σε ποια από τις ιδρυτικές Συνθήκες, πρέπει, σχεδόν εξ ορισμού, να μπορεί να αποτελεί σκοπό κοινού συμφέροντος όσον αφορά την εφαρμογή των κανόνων περί των κρατικών ενισχύσεων.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="16"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63.</NO.P><TXT>Λέγοντας τούτο, δεν παραβλέπω όσα προέβαλε η Δημοκρατία της Αυστρίας ως προς το ότι, αν είχε αντιληφθεί ότι η σύγχρονη εξέλιξη των πυρηνικών σταθμών ηλεκτροπαραγωγής μπορούσε να βοηθηθεί με κρατικές ενισχύσεις, ουδέποτε θα είχε δεχθεί τη Συνθήκη Ευρατόμ. Εντούτοις, ο εν λόγω ισχυρισμός, με όλο τον σεβασμό, είναι εντελώς εξωπραγματικός, καθόσον, από κάθε άποψη, δύσκολα θα μπορούσε να δοθεί διαφορετική ερμηνεία στο άρθρο 1 ή στο άρθρο 2, στοιχείο γʹ, της Συνθήκης Ευρατόμ (διατάξεις τις οποίες θα εξετάσω λεπτομερέστερα στη συνέχεια) σε συνδυασμό με το άρθρο 106α, παράγραφος 3, της ίδιας Συνθήκης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64.</NO.P><TXT>Είναι ασφαλώς αληθές ότι κάθε κράτος μέλος δεν είναι υποχρεωμένο ούτε να επιτρέπει τη λειτουργία πυρηνικών σταθμών ηλεκτροπαραγωγής ούτε να παρέχει οικονομική στήριξη στους εν λόγω σταθμούς αν ήδη υφίστανται στο έδαφός του. Ωστόσο, αυτό δεν είναι η ουσία του ζητήματος. Αν κράτος μέλος λαμβάνει μέτρα για να συμβάλει <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0071" ID="QS0071"/>στην […] ίδρυση και ανάπτυξη των πυρηνικών βιομηχανιών<QUOT.END REF.START="QS0071" CODE="00BB" ID="QE0071"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0044"><P>Βλ. άρθρο 1 της Συνθήκης Ευρατόμ.</P></NOTE> κατασκευάζοντας πυρηνικούς σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής, ενεργεί σύμφωνα με ρητή διάταξη (το άρθρο 1 σε συνδυασμό με το άρθρο 192 της Συνθήκης Ευρατόμ) του πρωτογενούς δικαίου της Ένωσης, πράγμα το οποίο, πάλι σχεδόν εξ ορισμού, κατ’ ανάγκη αποτελεί ζήτημα <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0072" ID="QS0072"/>κοινού συμφέροντος<QUOT.END REF.START="QS0072" CODE="00BB" ID="QE0072"/> κατά την έννοια των κανόνων περί των κρατικών ενισχύσεων. Εντούτοις, η Δημοκρατία της Αυστρίας προβάλλει ότι η νομολογία σχετικά με το άρθρο 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ στηρίζεται σε ένα κοινό, συλλογικό συμφέρον των κρατών μελών ή της Ένωσης, αντιστοίχως, το οποίο, υποστηρίζει η Δημοκρατία της Αυστρίας, οπωσδήποτε δεν υπάρχει λόγω της δικής της αντιθέσεως προς τη σύγχρονη ανάπτυξη πυρηνικής ενέργειας. Συναφώς, επικαλείται τρεις αποφάσεις του Δικαστηρίου, οι οποίες, κατά αυτό το κράτος μέλος, στηρίζουν την εν λόγω θέση. Επειδή η Δημοκρατία της Αυστρίας επικαλείται τα ίδια χωρία των ίδιων αποφάσεων επίσης προς στήριξη της θέσεώς της ότι τυχόν μη εφαρμογή από το Δικαστήριο του κριτηρίου ότι η ενίσχυση πρέπει να υπηρετεί ένα κοινό συμφέρον θα συνιστούσε απόκλιση από την προηγούμενη νομολογία, θα εξετάσω συγχρόνως το ζήτημα αυτό.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65.</NO.P><TXT>Όσον αφορά την πρώτη από τις εν λόγω αποφάσεις, την απόφαση Philip Morris Holland κατά Επιτροπής<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0045"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19800917">17ης Σεπτεμβρίου 1980</DATE> (<NO.CASE>730/79</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1980:209">EU:C:1980:209</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, η Δημοκρατία της Αυστρίας επικαλείται το ακόλουθο απόσπασμα (από τις σκέψεις 24 έως 26 της εν λόγω αποφάσεως):</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0073" ID="QS0073"/>Πρέπει να υπενθυμιστεί ότι η Επιτροπή έχει διακριτική εξουσία, της οποίας η άσκηση προϋποθέτει εκτιμήσεις οικονομικής και κοινωνικής φύσεως που πρέπει να γίνονται σε κοινοτικό πλαίσιο.</P><P>[…]</P><P>[…] Η εκτίμηση της Επιτροπής στηρίζεται κατά μέγα μέρος στη διαπίστωση ότι η προβλεπόμενη επιπλέον παραγωγή τσιγάρων θα εξαγόταν στα άλλα κράτη μέλη […] πράγμα που δεν επέτρεπε να θεωρηθεί ότι μια τέτοια ενίσχυση δεν θα αλλοίωνε τους όρους των συναλλαγών κατά τρόπο που θα αντέκειτο προς το κοινό συμφέρον.<QUOT.END REF.START="QS0073" CODE="00BB" ID="QE0073"/></P></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66.</NO.P><TXT>Το ανωτέρω απόσπασμα αφορά την εφαρμογή της αρνητικής προϋποθέσεως του άρθρου 92, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΕΟΚ (νυν άρθρου 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ). Το ζήτημα που τέθηκε στη εν λόγω απόφαση είναι αν η επίμαχη ενίσχυση επηρεάζει το εμπόριο σε βαθμό μη αποδεκτό και, στο πλαίσιο αυτό, αν πρέπει να εξετασθεί ο αντίκτυπος στην ενιαία αγορά συνολικά. Εντούτοις, το ζήτημα το οποίο καλείται να εξετάσει το Δικαστήριο στην υπό κρίση υπόθεση –ήτοι αν η ενίσχυση πρέπει να υπηρετεί έναν σκοπό κοινού συμφέροντος– οπωσδήποτε προηγείται του εν λόγω συγκεκριμένου ζητήματος. Ακόμη και αν ακολουθηθεί διαφορετική προσέγγιση όσον αφορά τον καθορισμό του κοινού συμφέροντος, από κανένα στοιχείο της εν λόγω αποφάσεως δεν προκύπτει ότι πρέπει να εξετασθούν οι επιμέρους στόχοι της πολιτικής κάθε κράτους μέλους.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="17"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67.</NO.P><TXT>Το ίδιο μπορεί να λεχθεί όσον αφορά τη δεύτερη απόφαση της οποίας έγινε επίκληση, την απόφαση Deufil κατά Επιτροπής<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0046"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19870224">24ης Φεβρουαρίου 1987</DATE> (<NO.CASE>310/85</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1987:96">EU:C:1987:96</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Στην εν λόγω υπόθεση, η Επιτροπή είχε απορρίψει πρόταση περιφερειακής ενισχύσεως για την ανάπτυξη συγκεκριμένου οικονομικού τομέα στη Γερμανία. Το Δικαστήριο, κατ’ αρχάς, επανέλαβε (στη σκέψη 18 της εν λόγω αποφάσεως) την εκτίμηση που διαλαμβάνεται στη σκέψη 24 της αποφάσεως Philip Morris Holland κατά Επιτροπής<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0047"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19800917">17ης Σεπτεμβρίου 1980</DATE> (<NO.CASE>730/79</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1980:209">EU:C:1980:209</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Εν συνεχεία, το Δικαστήριο επισήμανε:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0074" ID="QS0074"/>Κρίνοντας ότι η χορήγηση μιας επενδυτικής ενίσχυσης η οποία αυξάνει τις ικανότητες παραγωγής σε έναν τομέα ήδη πλεονασματικό είναι αντίθετη προς το κοινό συμφέρον […], η Επιτροπή δεν υπερέβη, με κανένα τρόπο, τα όρια της εξουσίας εκτιμήσεως [που διαθέτει]<QUOT.END REF.START="QS0074" CODE="00BB" ID="QE0074"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0048"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19870224">24ης Φεβρουαρίου 1987</DATE>, <NAME.CASE>Deufil κατά Επιτροπής</NAME.CASE> (<NO.CASE>310/85</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1987:96">EU:C:1987:96</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0018">18</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</P></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68.</NO.P><TXT>Εντούτοις, τα ανωτέρω αποσπάσματα δεν ασκούν εν προκειμένω επιρροή διότι η επανάληψη της διατυπώσεως που χρησιμοποιήθηκε στην απόφαση Philip Morris Holland κατά Επιτροπής<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0049"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19800917">17ης Σεπτεμβρίου 1980</DATE> (<NO.CASE>730/79</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1980:209">EU:C:1980:209</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0024">24</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> αφορά πάλι την εφαρμογή της αρνητικής προϋποθέσεως του άρθρου 92, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΕΟΚ (νυν άρθρου 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ), η οποία διακρίνεται από το διαφορετικό ζήτημα του <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0075" ID="QS0075"/>κοινού συμφέροντος<QUOT.END REF.START="QS0075" CODE="00BB" ID="QE0075"/>, το οποίο αποτελεί θετική προϋπόθεση που αφορά το ζήτημα αν η ενίσχυση υπηρετεί έναν σκοπό κοινού συμφέροντος. Μολονότι το Δικαστήριο όντως επισήμανε ότι η ενίσχυση <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0076" ID="QS0076"/>είναι αντίθετη προς το κοινό συμφέρον<QUOT.END REF.START="QS0076" CODE="00BB" ID="QE0076"/>, τούτο πρέπει να ιδωθεί στο ειδικό πλαίσιο ενός άλλου ρητού κριτηρίου το οποίο περιλαμβάνεται στο άρθρο 92, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΕΟΚ (νυν άρθρο 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ). Με άλλα λόγια, η επίμαχη ενίσχυση που είχε τότε προταθεί ήδη δεν πληρούσε το κρίσιμο κριτήριο, διότι η χορήγηση ενισχύσεως σε τομέα ήδη πλεονασματικό δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0077" ID="QS0077"/>προωθεί την ανάπτυξη ορισμένου οικονομικού τομέα<QUOT.END REF.START="QS0077" CODE="00BB" ID="QE0077"/>. Εν πάση περιπτώσει, από κανένα στοιχείο του εν λόγω αποσπάσματος δεν προκύπτει ότι για να είναι κοινό το συμφέρον πρέπει να συμφωνούν επ’ αυτού όλα τα άλλα κράτη μέλη.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69.</NO.P><TXT>Η τρίτη απόφαση, η απόφαση Ισπανία κατά Επιτροπής<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0050"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20020919">19ης Σεπτεμβρίου 2002</DATE> (<NO.CASE>C 113/00</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2002:507">EU:C:2002:507</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> αφορούσε ένα ισπανικό καθεστώς ενισχύσεως για γεωργούς της αυτόνομης κοινότητας της Extremadura. Η Δημοκρατία της Αυστρίας επικαλείται ιδίως τη σκέψη 67 της εν λόγω αποφάσεως, η οποία πάλι παραπέμπει στη σκέψη 24 της αποφάσεως Philip Morris Holland κατά Επιτροπής<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0051"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19800917">17ης Σεπτεμβρίου 1980</DATE> (<NO.CASE>730/79</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1980:209">EU:C:1980:209</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Το σχετικό απόσπασμα από την απόφαση Ισπανία κατά Επιτροπής<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0052"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20020919">19ης Σεπτεμβρίου 2002</DATE> (<NO.CASE>C‑113/00</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2002:507">EU:C:2002:507</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0067">67</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> είναι το εξής:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0078" ID="QS0078"/>Πάντως, η διαφορά διατυπώσεως των στοιχείων α και γ του άρθρου 87, παράγραφος 3, ΕΚ δεν άγει στο συμπέρασμα ότι η Επιτροπή οφείλει, οσάκις εφαρμόζει την πρώτη από τις δύο αυτές διατάξεις, να αγνοεί παντελώς το κοινοτικό συμφέρον και να περιορίζεται στην εξακρίβωση του ειδικού περιφερειακού σκοπού των οικείων μέτρων, χωρίς να αξιολογεί την επίπτωσή τους στην οικεία αγορά ή στις οικείες αγορές ολόκληρης της Κοινότητας. Αντιθέτως, σε παρόμοια περίπτωση, η Επιτροπή υποχρεούται όχι μόνον να εξακριβώνει ότι τα μέτρα αυτά είναι ικανά να συμβάλουν αποτελεσματικά στην οικονομική ανάπτυξη των ενδιαφερομένων περιοχών, αλλά και να αξιολογεί την επίπτωση των ενισχύσεων αυτών επί των μεταξύ κρατών μελών συναλλαγών και ειδικότερα να εκτιμά τον τομεακό αντίκτυπο που ενδέχεται να προκαλέσουν σε κοινοτικό επίπεδο. Όπως έχει ήδη επισημάνει το Δικαστήριο, το άρθρο 87, παράγραφος 3, ΕΚ απονέμει στην Επιτροπή διακριτική εξουσία, η άσκηση της οποίας συνεπάγεται εκτιμήσεις οικονομικής και κοινωνικής φύσεως που πρέπει να πραγματοποιούνται σε κοινοτικό πλαίσιο.<QUOT.END REF.START="QS0078" CODE="00BB" ID="QE0078"/></P></QUOT.S></NP.ECR><?PAGE NO="18"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70.</NO.P><TXT>Εντούτοις, είναι σαφές ότι το ανωτέρω απόσπασμα αφορά πάλι το εντελώς διαφορετικό ζήτημα που ανακύπτει υπό την αρνητική προϋπόθεση που διαλαμβάνεται στο άρθρο 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ (πρώην άρθρο 87, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΕΚ), ήτοι ότι δεν πρέπει να υπάρχει αντίκτυπος της επίμαχης ενισχύσεως στη σχετική αγορά ή αγορές στην Κοινότητα (νυν Ένωση) συνολικά, κατά τρόπο αντίθετο προς το κοινό συμφέρον. Ωστόσο, το ζήτημα αυτό ουδεμία επιρροή ασκεί επί του διακριτού ζητήματος αν η ενίσχυση πρέπει να υπηρετεί έναν σκοπό κοινού συμφέροντος ή αν πρέπει να υποστηρίζεται από όλα τα κράτη μέλη για να μπορεί να χαρακτηριστεί ως αντικείμενο κοινού συμφέροντος.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71.</NO.P><TXT>Επομένως ουδεμία από τις ανωτέρω τρεις αποφάσεις αποτελεί νομολογιακό προηγούμενο που στηρίζει τη θέση της Δημοκρατίας της Αυστρίας ότι για τους σκοπούς του άρθρου 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ αναγκαία προϋπόθεση είναι να επιδιώκει η ενίσχυση έναν σκοπό κοινού συμφέροντος. Ούτε δέχονται οι αποφάσεις αυτές ότι ένα κοινό συμφέρον είναι συμφέρον το οποίο συμμερίζονται όλα τα κράτη μέλη.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72.</NO.P><TXT>Πρέπει επίσης να υπομνησθεί ότι όλα τα κράτη μέλη έχουν υπογράψει, επικυρώσει και προσχωρήσει στη Συνθήκη Ευρατόμ. Επομένως, από νομικής απόψεως, πρέπει να θεωρηθεί ότι όλα τα κράτη μέλη έχουν δώσει τη γενική συγκατάθεσή τους για την ανάπτυξη νέων πυρηνικών σταθμών ηλεκτροπαραγωγής. Είναι αλήθεια ότι υπάρχουν κράτη μέλη –όπως η Δημοκρατία της Αυστρίας– τα οποία έχουν αποφασίσει ότι δεν θα προωθήσουν ούτε καν θα επιτρέψουν την ανάπτυξη νέων πυρηνικών σταθμών ηλεκτροπαραγωγής στην επικράτειά τους. Ωστόσο, δεχόμενα τους στόχους της Συνθήκης αυτής έχουν δεχθεί ανεπιφύλακτα –τουλάχιστον κατ’ αρχήν– το δικαίωμα των άλλων κρατών μελών να αναπτύσσουν πυρηνικούς σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής <HT TYPE="ITALIC">στις δικές τους επικράτειες</HT>, εφόσον το επιθυμούν.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73.</NO.P><TXT>Κατά συνέπεια, με όποιον τρόπο δει κανείς τα συγκεκριμένα νομικά ζητήματα, η ανάπτυξη πυρηνικών σταθμών ηλεκτροπαραγωγής αποτελεί σκοπό κοινού συμφέροντος κατά την έννοια του άρθρου 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ, ως προς τον οποίο, πράγματι, όλα τα κράτη μέλη έχουν –απλώς και μόνον λόγω της εκ μέρους τους αποδοχής της Συνθήκης Ευρατόμ– δώσει τη συγκατάθεσή τους. Επομένως, ακόμη και αν γινόταν δεκτό (σε αντίθεση με την άποψή μου) ότι το άρθρο 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ μπορεί να εφαρμοσθεί μόνον αν κρατική ενίσχυση επιδιώκει σκοπό κοινού συμφέροντος, το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε πλάνη περί το δίκαιο. Προσθέτω επίσης –για λόγους πληρότητας και μόνον– ότι η ανάπτυξη πυρηνικών σταθμών ηλεκτροπαραγωγής συνιστά επίσης σκοπό δημοσίου συμφέροντος, σε αντιδιαστολή με τους σκοπούς ιδιωτικού συμφέροντος.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">γ)</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Η κατασκευή πυρηνικών σταθμών ηλεκτροπαραγωγής δεν συνιστά προώθηση πυρηνικής ενέργειας καλυπτόμενη από τη Συνθήκη Ευρατόμ</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74.</NO.P><TXT>Περαιτέρω, η Δημοκρατία της Αυστρίας βάλλει κατά της κρίσεως του Γενικού Δικαστηρίου, στη σκέψη 97 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, ότι, λαμβανομένων υπόψη των άρθρων 1, δεύτερο εδάφιο, και 2, στοιχείο γʹ, της Συνθήκης Ευρατόμ, το Ηνωμένο Βασίλειο είχε δικαίωμα να δημιουργήσει κίνητρα για τη δημιουργία νέων μονάδων παραγωγής πυρηνικής ενέργειας. Αντιθέτως, η Δημοκρατία της Αυστρίας, επικαλούμενη το γράμμα του άρθρου 2, στοιχείο γʹ, της Συνθήκης Ευρατόμ, υποστηρίζει ότι η εν λόγω Συνθήκη δεν καλύπτει την προώθηση της κατασκευής περαιτέρω πυρηνικών σταθμών ηλεκτροπαραγωγής ή την αντικατάσταση υφιστάμενων πυρηνικών σταθμών ηλεκτροπαραγωγής με πιο σύγχρονες, ήδη ανεπτυγμένες, τεχνολογίες. Στο πλαίσιο αυτό, παρατηρείται κατ’ αρχάς ότι το άρθρο 1 της Συνθήκης Ευρατόμ αναφέρει ότι το κύριο αντικείμενο της Συνθήκης αυτής είναι να συμβάλει <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0079" ID="QS0079"/>διά της δημιουργίας των αναγκαίων προϋποθέσεων στην ταχεία ίδρυση και ανάπτυξη των πυρηνικών βιομηχανιών<QUOT.END REF.START="QS0079" CODE="00BB" ID="QE0079"/>. Εν συνεχεία, το άρθρο 2, στοιχείο γʹ, ορίζει ότι <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0080" ID="QS0080"/>[γ]ια την εκπλήρωση της αποστολής της<QUOT.END REF.START="QS0080" CODE="00BB" ID="QE0080"/> η Ευρατόμ <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0081" ID="QS0081"/>διευκολύνει τις επενδύσεις και […] εξασφαλίζει, ιδίως διά της ενθαρρύνσεως της πρωτοβουλίας των επιχειρήσεων, τη δημιουργία των βασικών εγκαταστάσεων που είναι αναγκαίες για την ανάπτυξη της πυρηνικής ενέργειας εντός της<?PAGE NO="19"?> Κοινότητας<QUOT.END REF.START="QS0081" CODE="00BB" ID="QE0081"/>. Πέραν τούτων, τα άρθρα 40 και 41 της Συνθήκης Ευρατόμ, σε συνδυασμό με το σημείο 11 του παραρτήματος ΙΙ της εν λόγω Συνθήκης, υπογραμμίζουν επίσης το γεγονός ότι η Συνθήκη αυτή προβλέπει την επένδυση σε πυρηνικούς αντιδραστήρες. Τέλος, κατά το άρθρο 192 της Συνθήκης Ευρατόμ, τα κράτη μέλη διευκολύνουν την Κοινότητα στην εκτέλεση της αποστολής της.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75.</NO.P><TXT>Η πρώτη επισήμανση που θα μπορούσε να γίνει σχετικά με τις ανωτέρω γενικές διατάξεις είναι ότι κατ’ ανάγκη προϋποθέτουν την ύπαρξη πυρηνικών σταθμών ηλεκτροπαραγωγής τουλάχιστον σε κάποια κράτη μέλη, καθόσον χωρίς πυρηνικούς σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής δεν μπορεί να υπάρχει πυρηνική ενέργεια, και χωρίς πυρηνική ενέργεια δεν θα υπήρχε λόγος υπάρξεως ούτε της Ευρατόμ ούτε, κατ’ επέκταση, της Συνθήκης Ευρατόμ.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76.</NO.P><TXT>Δεύτερον, τα κράτη μέλη προφανώς είχαν σκοπό να αποτελεί η Συνθήκη Ευρατόμ ένα συνεχώς εξελισσόμενο κείμενο, δεκτικό οργανικής αναπτύξεως και ικανό να προσαρμόζεται στις εκάστοτε ισχύουσες συνθήκες, φυσικά εντός των ορίων της εν λόγω Συνθήκης. Φρονώ ότι το γεγονός αυτό και μόνον είναι αρκετό για την απόρριψη του επιχειρήματος της Δημοκρατίας της Αυστρίας ότι οι ανωτέρω διατάξεις της Συνθήκης Ευρατόμ δεν καλύπτουν ούτε την κατασκευή περαιτέρω πυρηνικών σταθμών ηλεκτροπαραγωγής ούτε την αντικατάσταση και τον εκσυγχρονισμό των απαρχαιωμένων σταθμών με πιο σύγχρονες, ήδη ανεπτυγμένες, τεχνολογίες.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77.</NO.P><TXT>Αν το εν λόγω επιχείρημα ήταν ορθό, αυτό θα σήμαινε, επί παραδείγματι, ότι η Συνθήκη Ευρατόμ θα είχε εφαρμογή μόνον κατά το πρώτο στάδιο της κατασκευής των πυρηνικών σταθμών ηλεκτροπαραγωγής, κατά τις δεκαετίες του 1960 και του 1970. Θα προέκυπτε επίσης ότι η Σύμβαση Ευρατόμ δεν έχει εφαρμογή στις σύγχρονες συνθήκες, καθόσον αυτή η πρώτη σειρά πυρηνικών σταθμών θα είχε σταδιακά παροπλισθεί, εκσυγχρονισθεί και αντικατασταθεί. Εντούτοις, οι συντάκτες της Συνθήκης Ευρατόμ προφανώς επιθυμούσαν την επ’ αόριστον εφαρμογή της εν λόγω Συνθήκης. Από κανένα στοιχείο δεν προκύπτει ότι η εν λόγω Συνθήκη προοριζόταν να έχει πεπερασμένο πεδίο εφαρμογής, περιοριζόμενο, κατ’ ουσίαν, στην πρώτη σειρά της κατασκευής πυρηνικών σταθμών ηλεκτροπαραγωγής.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78.</NO.P><TXT>Τρίτον, εν πάση περιπτώσει, το εν λόγω επιχείρημα της Δημοκρατίας της Αυστρίας δεν στηρίζεται από το ίδιο το γράμμα της Συνθήκης Ευρατόμ. Άλλωστε, το άρθρο 1 ορίζει ότι ένας εκ των στόχων της Συνθήκης είναι να συμβάλει με τη δημιουργία των αναγκαίων προϋποθέσεων <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0082" ID="QS0082"/>στην ταχεία ίδρυση και ανάπτυξη των πυρηνικών βιομηχανιών<QUOT.END REF.START="QS0082" CODE="00BB" ID="QE0082"/>. Στο ίδιο πνεύμα, το άρθρο 2, στοιχείο γʹ, της εν λόγω Συνθήκης ορίζει ότι στην αποστολή της Ευρατόμ περιλαμβάνεται η εξασφάλιση, <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0083" ID="QS0083"/>ιδίως διά της ενθαρρύνσεως της πρωτοβουλίας των επιχειρήσεων, τη[ς] δημιουργία[ς] των βασικών εγκαταστάσεων που είναι αναγκαίες για την ανάπτυξη της πυρηνικής ενέργειας εντός της Κοινότητας<QUOT.END REF.START="QS0083" CODE="00BB" ID="QE0083"/>. Οι εν λόγω διατάξεις σαφέστατα προβλέπουν την ανάπτυξη και την εξέλιξη της πυρηνικής βιομηχανίας, συμπεριλαμβανομένης –όπως καθιστά σαφές το άρθρο 2, στοιχείο γʹ– της συμμετοχής ιδιωτικών επιχειρήσεων. Η αντίθετη θέση που διατύπωσε η Δημοκρατία της Αυστρίας κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση της <DATE ISO="20200128">28ης Ιανουαρίου 2020</DATE>, ότι το άρθρο 2, στοιχείο γʹ, της Συνθήκης Ευρατόμ δεν έχει αυτή την έννοια, αλλά αντιθέτως αφορά την πιθανή ανάπτυξη νέων τεχνολογιών, είναι, με όλο τον σεβασμό, εντελώς εξωπραγματική.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79.</NO.P><TXT>Τέλος, πρέπει για μία ακόμη φορά να επανέλθω στο άρθρο 194, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ σε αυτό το πλαίσιο. Η εν λόγω διάταξη, ασφαλώς, πρέπει να ερμηνευθεί σε συνδυασμό με τη Συνθήκη Ευρατόμ. Όπως προανέφερα, το άρθρο 194, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ ορίζει ότι η γενική αρμοδιότητα της Ένωσης στον τομέα της ενέργειας δεν επηρεάζει το δικαίωμα κράτους μέλους <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0084" ID="QS0084"/>να καθορίζει τους όρους εκμετάλλευσης των ενεργειακών του πόρων, την επιλογή του μεταξύ διαφόρων ενεργειακών πηγών και τη γενική διάρθρωση του ενεργειακού του εφοδιασμού<QUOT.END REF.START="QS0084" CODE="00BB" ID="QE0084"/>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="20"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0080"><NO.P>80.</NO.P><TXT>Από την εν λόγω διάταξη είναι σαφέστατο ότι, κατ’ αρχήν, το δικαίωμα κάθε κράτους μέλους να επιλέγει το δικό του ενεργειακό μείγμα –είτε πρόκειται για ορυκτά καύσιμα είτε για ανανεώσιμες πηγές ενέργειας όπως η ηλιακή και η αιολική ενέργεια, είτε, όπως εν προκειμένω, για πυρηνική ενέργεια– είναι, από κάθε άποψη, απαραβίαστο. Όπως προέβαλε το Ηνωμένο Βασίλειο με τις παρατηρήσεις του, το εν λόγω κράτος μέλος έχει επιλέξει να στηρίζει την πυρηνική ενέργεια ως <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0085" ID="QS0085"/>αξιόπιστο και χαμηλής περιεκτικότητας σε άνθρακα στοιχείο εντός του ευρύτερου ενεργειακού του μείγματος<QUOT.END REF.START="QS0085" CODE="00BB" ID="QE0085"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0081"><NO.P>81.</NO.P><TXT>Όλα αυτά ενισχύουν το συμπέρασμα ότι οι στόχοι και οι αρμοδιότητες της Συνθήκης Ευρατόμ κάλλιστα μπορούν να ερμηνευθούν υπό την έννοια ότι καταλαμβάνουν την κατασκευή από τα κράτη μέλη σύγχρονων πυρηνικών σταθμών ηλεκτροπαραγωγής, και όχι μόνον εκείνων των σταθμών που είχαν σχεδιασθεί ή προβλεφθεί κατά την εποχή της δημοσιεύσεως της Συνθήκης Ευρατόμ. Το γενικό πνεύμα και η προσέγγιση που ακολούθησε το Γενικό Δικαστήριο στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση συνάδουν πλήρως με αυτή την ερμηνεία των εν λόγω διατάξεων.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">δ)</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Το ζήτημα αν, κατά τη διαπίστωση αν τα μέτρα ενισχύσεως προωθούν έναν σκοπό κοινού συμφέροντος, το Γενικό Δικαστήριο έπρεπε επίσης να λάβει υπόψη άλλους στόχους της ΣΛΕΕ</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0082"><NO.P>82.</NO.P><TXT>Στη σκέψη 517 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, κατά της οποίας βάλλει η Δημοκρατία της Αυστρίας, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι, ανεξάρτητα από το αν οι εν λόγω αρχές έπρεπε να ληφθούν υπόψη από την Επιτροπή, δεν συνάδει με το άρθρο 106α, παράγραφος 3, της Συνθήκης Ευρατόμ ερμηνεία της αρχής της προστασίας του περιβάλλοντος, της αρχής της προφυλάξεως, της αρχής <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0086" ID="QS0086"/>ο ρυπαίνων πληρώνει<QUOT.END REF.START="QS0086" CODE="00BB" ID="QE0086"/> και της αρχής της αειφορίας κατά τέτοιον τρόπο ώστε να απαγορεύεται η χορήγηση κρατικών ενισχύσεων για την κατασκευή ή τη λειτουργία πυρηνικού σταθμού ηλεκτροπαραγωγής.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0083"><NO.P>83.</NO.P><TXT>Αντιθέτως, η Δημοκρατία της Αυστρίας υποστηρίζει ότι, αν –παρά το άρθρο 106α, παράγραφος 3, της Συνθήκης Ευρατόμ– εφαρμοστεί το άρθρο 107 ΣΛΕΕ στην πυρηνική ενέργεια, θα πρέπει επίσης να εφαρμοστούν άλλες αρχές του δικαίου της Ένωσης, όπως οι απαιτήσεις περιβαλλοντικής προστασίας, που εμπεριέχουν την προστασία της υγείας, κατά το άρθρο 37 του Χάρτη και το άρθρο 11 ΣΛΕΕ. Περαιτέρω, η Δημοκρατία της Αυστρίας υποστηρίζει ότι δεν πρέπει να γίνεται επίκληση του άρθρου 106α, παράγραφος 3, της Συνθήκης Ευρατόμ για τη δικαιολόγηση κρατικής ενισχύσεως επειδή η εν λόγω διάταξη αφορά κυρίως συγκρούσεις σχετικά με τη νομική βάση της νομοθετικής δράσεως, ενώ εν προκειμένω δεν υφίσταται τέτοια σύγκρουση. Στα εν λόγω επιχειρήματα πρέπει να δοθεί η ακόλουθη απάντηση.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0084"><NO.P>84.</NO.P><TXT>Πρώτον, σε αντίθεση με όσα ισχύουν στον τομέα των κρατικών ενισχύσεων, η Συνθήκη Ευρατόμ ασχολείται με περιβαλλοντικά ζητήματα στο κεφάλαιο 3 του τίτλου ΙΙ, το οποίο επιγράφεται <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0087" ID="QS0087"/>Η Προστασία της Υγείας<QUOT.END REF.START="QS0087" CODE="00BB" ID="QE0087"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0053"><P>Βλ., επίσης, τη φράση, στο προοίμιο, <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0088" ID="QS0088"/>ΕNΔIΑΦΕΡΟΜΕNΟI να δημιουργήσουν συνθήκες ασφαλείας που αποκλείουν τους κινδύνους για τη ζωή και την υγεία των λαών<QUOT.END REF.START="QS0088" CODE="00BB" ID="QE0088"/>, καθώς και το άρθρο 2, στοιχείο βʹ, της Συνθήκης Ευρατόμ.</P></NOTE>. Οι διατάξεις αυτές υπερισχύουν σύμφωνα με το άρθρο 106α, παράγραφος 3, της Συνθήκης Ευρατόμ και δεν αφήνουν περιθώριο για την εφαρμογή άλλων αρχών του δικαίου της Ένωσης στον εν λόγω τομέα<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0054"><P>Τα πραγματικά περιστατικά της υπό κρίση υποθέσεως είναι εντελώς διαφορετικά από εκείνα της αποφάσεως της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20050412">12ης Απριλίου 2005</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Ηνωμένου Βασιλείου</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑61/03</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:210">EU:C:2005:210</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), όπου η Επιτροπή θέλησε να επικαλεστεί διάταξη της Συνθήκης Ευρατόμ στον τομέα της πυρηνικής ενέργειας για στρατιωτικούς σκοπούς, οι οποίοι δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της Συνθήκης Ευρατόμ. Το Δικαστήριο έκρινε, στο πλαίσιο αυτό, στη σκέψη 44, ότι, <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0089" ID="QS0089"/>[κ]αθόσον η [Συνθήκη Ευρατόμ] δεν παρέχει στην Κοινότητα ένα ειδικό μέσο για την επίτευξη [του σκοπού προστασίας της δημόσιας υγείας και του περιβάλλοντος έναντι των κινδύνων από τη χρήση της πυρηνικής ενέργειας, συμπεριλαμβανομένης της χρησιμοποιήσεώς της για στρατιωτικούς σκοπούς], δεν μπορεί να αποκλειστεί η δυνατότητα να ληφθούν κατάλληλα μέτρα βάσει των σχετικών διατάξεων της Συνθήκης ΕΚ<QUOT.END REF.START="QS0089" CODE="00BB" ID="QE0089"/>. Τα πραγματικά περιστατικά της υπό κρίση υποθέσεως είναι εντελώς διαφορετικά επίσης από εκείνα της αποφάσεως της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20091027">27ης Οκτωβρίου 2009</DATE>, <NAME.CASE>ČEZ</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑115/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:660">EU:C:2009:660</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), η οποία αφορά την εφαρμογή της αρχής της ισότητας, σχετικά με την οποία η Συνθήκη Ευρατόμ δεν περιέχει συγκεκριμένους κανόνες (βλ. σκέψεις 87 έως 91 της εν λόγω αποφάσεως) και η εφαρμογή της οποίας –όπως επισημαίνει στην υπό κρίση υπόθεση η Σλοβακική Δημοκρατία– δεν οδηγεί σε αποτέλεσμα αντίθετο προς τους στόχους της Συνθήκης Ευρατόμ.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="21"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0085"><NO.P>85.</NO.P><TXT>Δεύτερον, το γεγονός ότι μια διάταξη μπορεί να σκοπεί κυρίως στην αντιμετώπιση των συγκρούσεων όσον αφορά τη νομική βάση των μέτρων δεν αποκλείει την εφαρμογή της σε άλλα ζητήματα. Τούτο ισχύει ιδίως καθόσον ούτε από το γράμμα του άρθρου 106α, παράγραφος 3, της Συνθήκης Ευρατόμ ούτε από το πλαίσιο εντός του οποίου εντάσσεται το εν λόγω άρθρο –το άρθρο αυτό μεταφέρθηκε από το έκτο μέρος της Συνθήκης ΕΚ, το οποίο αφορούσε γενικές και τελικές διατάξεις, στο κεφάλαιο της Συνθήκης Ευρατόμ το οποίο επιγράφεται <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0090" ID="QS0090"/>Εφαρμογή ορισμένων διατάξεων της συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση και της συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης<QUOT.END REF.START="QS0090" CODE="00BB" ID="QE0090"/>– μπορεί να συναχθεί ο εν λόγω περιορισμός στην εφαρμογή του.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0086"><NO.P>86.</NO.P><TXT>Τρίτον, το άρθρο 106α, παράγραφος 3, της Συνθήκης Ευρατόμ δεν είναι η μοναδική διάταξη που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη όσον αφορά τον ενεργειακό εφοδιασμό των κρατών μελών. Αν στην Επιτροπή παρεχόταν ευρύτερη αρμοδιότητα αξιολογήσεως των αποφάσεων των κρατών μελών περί κρατικών ενισχύσεων βάσει αρχών άλλων από εκείνες που προβλέπονται στο άρθρο 107 ΣΛΕΕ, το γεγονός αυτό σαφώς θα περιόριζε την αυτονομία των κρατών μελών στον εν λόγω τομέα. Ως εκ τούτου, το ζήτημα είναι αν κάτι τέτοιο όντως προβλέπεται από τις Συνθήκες. Ο τομέας της <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0091" ID="QS0091"/>Ενέργειας<QUOT.END REF.START="QS0091" CODE="00BB" ID="QE0091"/> ρυθμίζεται στον τίτλο XXI της ΣΛΕΕ. Κατά το άρθρο 4, παράγραφος 2, στοιχείο θʹ, ΣΛΕΕ, πρόκειται για τομέα συντρέχουσας αρμοδιότητας μεταξύ της Ένωσης και των κρατών μελών. Το άρθρο 194, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ και το άρθρο 194, παράγραφος 2, πρώτο εδάφιο, ΣΛΕΕ επιβάλλουν στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο να θεσπίζουν τα μέτρα που απαιτούνται για την επίτευξη ορισμένων στόχων που αφορούν τον τομέα της ενέργειας <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0092" ID="QS0092"/>[σ]το πλαίσιο της εγκαθίδρυσης ή της λειτουργίας της εσωτερικής αγοράς και λαμβανομένης υπόψη της απαίτησης να προστατευθεί και να βελτιωθεί το περιβάλλον<QUOT.END REF.START="QS0092" CODE="00BB" ID="QE0092"/>. Όπως ήδη επισήμανα, το άρθρο 194, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ επίσης ορίζει σαφώς ότι <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0093" ID="QS0093"/>[τ]α μέτρα αυτά δεν επηρεάζουν το δικαίωμα κράτους μέλους να καθορίζει […] την επιλογή του μεταξύ διαφόρων ενεργειακών πηγών […]<QUOT.END REF.START="QS0093" CODE="00BB" ID="QE0093"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0055"><P>Βλ., επίσης, τον διαδικαστικό κανόνα που περιλαμβάνεται στο άρθρο 192, παράγραφος 2, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ για την περίπτωση που η Ευρωπαϊκή Ένωση αναπτύξει δραστηριότητες στον εν λόγω τομέα, καθώς και τη δήλωση αριθ. 35 που προσαρτάται στην τελική πράξη της διακυβερνητικής διασκέψεως η οποία υιοθέτησε την υπογραφείσα στις <DATE ISO="20071213">13 Δεκεμβρίου 2007</DATE> Συνθήκη της Λισσαβώνας.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0087"><NO.P>87.</NO.P><TXT>Εκείνο που προκύπτει από αυτό είναι ότι το περιθώριο χειρισμών των κρατών μελών όσον αφορά τον ενεργειακό εφοδιασμό τους πρέπει να διαφυλάσσεται και να αναγνωρίζεται. Στο πλαίσιο αυτό, το άρθρο 194, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ προβαίνει σε σημαντική επανεξισορρόπηση του ρόλου που διαδραματίζουν τα επιμέρους κράτη μέλη έναντι της Ένωσης στον τομέα της ενεργειακής πολιτικής. Επομένως, για τους λόγους αυτούς και μόνον δεν φαίνεται σκόπιμο να επιτρέπεται στην Επιτροπή να λαμβάνει υπόψη στόχους της Ένωσης πέραν της προστασίας της κοινής αγοράς ειδικά κατά το άρθρο 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ κατά την αξιολόγηση κρατικής ενισχύσεως στον ενεργειακό τομέα<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0056"><P>Για τους λόγους αυτούς, η Αυστρία δεν μπορεί να επικαλεστεί νομολογία πέραν αυτής που αφορά τον τομέα των κρατικών ενισχύσεων.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0088"><NO.P>88.</NO.P><TXT>Εξάλλου, ούτε η νομολογία του Δικαστηρίου και του Γενικού Δικαστηρίου, ακόμη και σε τομείς πέρα από τον ενεργειακό τομέα, απαιτεί από την Επιτροπή ή της παρέχει την εξουσία να το πράττει.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0089"><NO.P>89.</NO.P><TXT>Οι συγκεκριμένες αρχές τις οποίες επικαλείται η Δημοκρατία της Αυστρίας, οι οποίες, κατά το εν λόγω κράτος μέλος, έπρεπε να είχαν ληφθεί υπόψη ήδη κατά τον χρόνο της εκτιμήσεως όσον αφορά το αν με το μέτρο ενισχύσεως επιδιωκόταν σκοπός κοινού συμφέροντος, είναι η προστασία του περιβάλλοντος, η αρχή της προφυλάξεως, η αρχή <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0094" ID="QS0094"/>ο ρυπαίνων πληρώνει<QUOT.END REF.START="QS0094" CODE="00BB" ID="QE0094"/> και η αρχή της αειφορίας. Εντούτοις, όπως ορθώς επισήμανε το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 515 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, η Επιτροπή θα ήταν υποχρεωμένη να λάβει υπόψη τις εν λόγω αρχές μόνον αν το Ηνωμένο Βασίλειο με το μέτρο του ενισχύσεως επιδίωκε πράγματι την υλοποίηση των αρχών αυτών<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0057"><P>Βλ. απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141203">3ης Δεκεμβρίου 2014</DATE>, <NAME.CASE>Castelnou Energía κατά Επιτροπής</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑57/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2014:1021">EU:T:2014:1021</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0189">189</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Στην περίπτωση αυτή, η Επιτροπή θα μπορούσε να τις εξετάσει στο πλαίσιο της διαπιστώσεως αν τα<?PAGE NO="22"?> μέτρα ήταν κατάλληλα για την επίτευξη του ανωτέρω σκοπού<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0058"><P>Μολονότι η Δημοκρατία της Αυστρίας προβάλλει ότι οι εν λόγω αρχές έπρεπε να είχαν ληφθεί υπόψη ήδη όταν κρίθηκε αν τα μέτρα ενισχύσεως επιδίωκαν σκοπό κοινού συμφέροντος, εντούτοις το εν λόγω κράτος μέλος βάλλει κατά της σκέψεως 517 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, η οποία αφορά το ζήτημα της αναλογικότητας του μέτρου με γνώμονα την αρνητική προϋπόθεση που διαλαμβάνεται στο άρθρο 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ. Κατά συνέπεια, οι εκτιμήσεις του Γενικού Δικαστηρίου στο εν λόγω μέρος της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως αφορούν ζητήματα αναλογικότητας.</P></NOTE>. Ωστόσο, στην υπό κρίση υπόθεση, ο σκοπός που επιδιωκόταν ήταν η προώθηση της παραγωγής πυρηνικής ενέργειας, η δε Επιτροπή, σύμφωνα με το άρθρο 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ, έπρεπε μόνο να εκτιμήσει αν το μέτρο αλλοίωνε τους όρους των συναλλαγών κατά τρόπο αντίθετο προς το κοινό συμφέρον<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0059"><P>Σχετικά με την εν λόγω εκτίμηση, βλ. σημεία 115 επ. των παρουσών προτάσεων.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0090"><NO.P>90.</NO.P><TXT>Το ανωτέρω συμπέρασμα ουδόλως μεταβάλλεται από την ακόλουθη νομολογία: το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι, όταν η Επιτροπή εφαρμόζει τη διαδικασία των κρατικών ενισχύσεων, οφείλει, σύμφωνα με την όλη οικονομία της Συνθήκης, να σέβεται τη συνοχή μεταξύ των διατάξεων περί των κρατικών ενισχύσεων και των ειδικών διατάξεων που δεν αφορούν τον τομέα των κρατικών ενισχύσεων και, ως εκ τούτου, να εκτιμά τη συμβατότητα της επίμαχης ενισχύσεως με τις εν λόγω ειδικές διατάξεις, <HT TYPE="ITALIC">όταν οι πτυχές της ενισχύσεως συνδέονται τόσο άρρηκτα με το αντικείμενο της ενισχύσεως ώστε να μην μπορούν να εκτιμηθούν χωριστά</HT><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0060"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19930615">15ης Ιουνίου 1993</DATE>, <NAME.CASE>Matra κατά Επιτροπής</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑225/91</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1993:239">EU:C:1993:239</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0041">41</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Βλ., επίσης, τη σχετική εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου στις αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20040113">13ης Ιανουαρίου 2004</DATE>, <NAME.CASE>Thermenhotel Stoiser Franz κ.λπ. κατά Επιτροπής</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑158/99</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2004:2">EU:T:2004:2</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0159">159</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20080212">12ης Φεβρουαρίου 2008</DATE>, <NAME.CASE>BUPA κ.λπ. κατά Επιτροπής</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑289/03</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2008:29">EU:T:2008:29</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0315">315</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141203">3ης Δεκεμβρίου 2014</DATE>, <NAME.CASE>Castelnou Energía κατά Επιτροπής</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑57/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2014:1021">EU:T:2014:1021</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0185">185</REF.NP.ECR> και <REF.NP.ECR REF="NP0190">190</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Εν προκειμένω, η ύπαρξη τέτοιου άρρηκτου συνδέσμου, όπως επισημαίνει η Επιτροπή, δεν προβλήθηκε από τη Δημοκρατία της Αυστρίας· ούτε και υπάρχει. Οι αρχές τις οποίες προέβαλε η Δημοκρατία της Αυστρίας, ήτοι η προστασία του περιβάλλοντος, η αρχή της προφυλάξεως, η αρχή <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0095" ID="QS0095"/>ο ρυπαίνων πληρώνει<QUOT.END REF.START="QS0095" CODE="00BB" ID="QE0095"/> και η αρχή της αειφορίας, μπορούν να εκτιμηθούν χωριστά και, αν αποδειχθεί αναγκαίο, στο πλαίσιο άλλων διαδικασιών<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0061"><P>Επομένως, επί παραδείγματι, για την κατασκευή και τη λειτουργία πυρηνικών σταθμών στο Ηνωμένο Βασίλειο απαιτούνται διαφόρων ειδών άδειες στις οποίες μπορεί να αντιμετωπίζονται τα σχετικά περιβαλλοντικά ζητήματα. Η χορήγηση των εν λόγω αδειών μπορεί επίσης να αμφισβητηθεί ενώπιον των δικαστηρίων. Επιπλέον η Επιτροπή ενημερώνεται, επί παραδείγματι, όσον αφορά τα σχέδια απορρίψεως ραδιενεργών καταλοίπων σύμφωνα με το άρθρο 37 της Συνθήκης Ευρατόμ και διατυπώνει τη γνώμη της επί των εν λόγω σχεδίων. Βλ., επί παραδείγματι, γνώμη της Επιτροπής σχετικά με το σχέδιο διάθεσης ραδιενεργών αποβλήτων προερχόμενων από τους δύο αντιδραστήρες EPR στον πυρηνικό σταθμό ηλεκτροπαραγωγής Hinkley Point C, που βρίσκεται στο Somerset, στο Ηνωμένο Βασίλειο (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="033" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2012">ΕΕ 2012, C 33, σ. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>. Πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά το σημείο 150 του υπομνήματος της Επιτροπής επί της αιτήσεως αναιρέσεως, η Δημοκρατία της Αυστρίας δεν προσέβαλε την περαιτέρω απόφαση σχετικά με τη μέθοδο τιμολογήσεως για τις συμβάσεις μεταφοράς πυρηνικών αποβλήτων οι οποίες επίσης θεωρήθηκαν κρατικές ενισχύσεις και κηρύχθηκαν συμβατές με την εσωτερική αγορά σύμφωνα με το άρθρο 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0062"><P>Σκέψη 359 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, όσον αφορά την απόφαση της <DATE ISO="20151009">9ης Οκτωβρίου 2015</DATE> στην υπόθεση SA.34962, Waste Contract for New Nuclear Power Stations (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="161" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2016">ΕΕ 2016, C 161, σ. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0091"><NO.P>91.</NO.P><TXT>Το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας ότι δεν έπρεπε να λάβει υπόψη άλλους στόχους των Συνθηκών κατά τη διαπίστωση αν τα μέτρα ενισχύσεως προωθούν έναν σκοπό κοινού συμφέροντος.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Δεύτερος λόγος αναιρέσεως: το άρθρο 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ εφαρμόσθηκε εσφαλμένως διότι ο κρίσιμος τομέας της οικονομίας δεν ορίσθηκε ορθώς και δεν εφαρμόσθηκε η απαίτηση ανεπάρκειας της αγοράς</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">α)</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Σύνοψη των επιχειρημάτων της Δημοκρατίας της Αυστρίας</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0092"><NO.P>92.</NO.P><TXT>Στις σκέψεις 105, 139, 140 και 144 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι η προώθηση της πυρηνικής ενέργειας αποτελούσε την κρίσιμη οικονομική δραστηριότητα κατά την έννοια του άρθρου 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ και ότι η ανάπτυξη του Hinkley Point C συνιστά τέτοια προώθηση πυρηνικής ενέργειας. Στις σκέψεις 151 και 240 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι η ανεπάρκεια της αγοράς μπορεί να<?PAGE NO="23"?> συνιστά κρίσιμο στοιχείο για τη διαπίστωση της συμβατότητας κρατικής ενισχύσεως με την εσωτερική αγορά, αλλά ότι η επάρκεια της αγοράς δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ και ότι, ακόμη και αν δεν υπήρχε ανεπάρκεια της αγοράς, η παρέμβαση του Ηνωμένου Βασιλείου ήταν όντως αναγκαία για να επιτευχθεί η ανάπτυξη του Hinkley Point C.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0093"><NO.P>93.</NO.P><TXT>Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, η Δημοκρατία της Αυστρίας υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο από τις ακόλουθες τρεις απόψεις. Πρώτον, προβάλλει ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν αναγνώρισε ότι η επίμαχη απόφαση δεν προσδιορίζει, σύμφωνα με το άρθρο 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ, την επίμαχη οικονομική δραστηριότητα. Συναφώς, η Δημοκρατία της Αυστρίας προβάλλει επίσης ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν εκπλήρωσε τις υποχρεώσεις του σύμφωνα με το άρθρο 296, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ για την προσήκουσα παράθεση των πραγματικών και νομικών λόγων όσον αφορά την οικονομική δραστηριότητα που προωθείται με την ενίσχυση για το Hinkley Point C. Δεύτερον, το εν λόγω κράτος μέλος διατείνεται ότι το Γενικό Δικαστήριο προσδιόρισε εσφαλμένα την κρίσιμη οικονομική δραστηριότητα, καθόσον η περί ης πρόκειται οικονομική δραστηριότητα είναι η παραγωγή ενέργειας και όχι η παραγωγή πυρηνικής ενέργειας. Τρίτον, το εν λόγω κράτος μέλος διατείνεται ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν αναγνώρισε ότι η ανεπάρκεια της αγοράς αποτελεί νομικό προαπαιτούμενο κάθε διαπιστώσεως αναγκαιότητας βάσει του άρθρου 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">β)</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Εκτίμηση</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0094"><NO.P>94.</NO.P><TXT>Όσον αφορά το ζήτημα του μη προσδιορισμού της οικονομικής δραστηριότητας που επιδιώκεται με την ενίσχυση, το Γενικό Δικαστήριο όχι μόνον απέρριψε τον ισχυρισμό περί μη προσήκουσας αιτιολογίας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0063"><P>Βλ. σκέψεις 155 έως 157 καθώς και σκέψη 405 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, στις οποίες το Γενικό Δικαστήριο εξέτασε τις ιδιαιτερότητες της πυρηνικής ενέργειας (ιδίως όσον αφορά τη χρηματοδότηση για σταθμούς πυρηνικής ενέργειας).</P></NOTE>, αλλά και ολόκληρη η επίμαχη απόφαση στηρίζεται στο ότι κρίσιμη εν προκειμένω είναι η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας με χρήση πυρηνικής ενέργειας και μάλιστα βρίθει σχετικών αναφορών. Πολλά παραδείγματα θα μπορούσαν να αναφερθούν συναφώς, αλλά μάλλον είναι αρκετό να παρατεθεί η αιτιολογική σκέψη 358 της επίμαχης αποφάσεως, η οποία αναφέρει ότι, <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0096" ID="QS0096"/>[ω]ς εκ τούτου, η Επιτροπή συμπεραίνει ότι η [σύμβαση επί διαφοράς] για τον [Hinkley Point] καθορίζει τις προϋποθέσεις για την άσκηση της δραστηριότητας παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας με χρήση πυρηνικής τεχνολογίας […]<QUOT.END REF.START="QS0096" CODE="00BB" ID="QE0096"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0095"><NO.P>95.</NO.P><TXT>Επομένως, κατά τη γνώμη μου, το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας στη σκέψη 139 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως ότι <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0097" ID="QS0097"/>πρέπει να απορριφθεί το επιχείρημα που η Δημοκρατία της Αυστρίας αντλεί από το γεγονός ότι η Επιτροπή δεν διευκρίνισε ποια οικονομική δραστηριότητα κατά την έννοια του άρθρου 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ υποτίθεται ότι προωθήθηκε από τα επίμαχα μέτρα<QUOT.END REF.START="QS0097" CODE="00BB" ID="QE0097"/>. Στην εν λόγω σκέψη, το Γενικό Δικαστήριο παρέπεμψε στην αιτιολογική σκέψη 392 της επίμαχης αποφάσεως, η οποία συνιστά ένα άλλο παράδειγμα όπου προσδιοριζόταν με σαφήνεια η οικονομική δραστηριότητα. Στο μέτρο που η Δημοκρατία της Αυστρίας προβάλλει το εν λόγω επιχείρημα με σκοπό την επανεξέταση της αποφάσεως της Επιτροπής, είναι προφανές ότι αυτό δεν είναι επιτρεπτό<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0064"><P>Κατά το άρθρο 256, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ και το άρθρο 58, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι αιτήσεις αναιρέσεως μπορούν να στηρίζονται μόνο σε πλάνη περί το δίκαιο της Ένωσης στην οποία υπέπεσε το Γενικό Δικαστήριο.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0096"><NO.P>96.</NO.P><TXT>Επιπλέον, η αιτιολογία του Γενικού Δικαστηρίου δεν είναι ανεπαρκής. Πρέπει κατ’ αρχάς να επισημανθεί ότι η εκ μέρους του αναιρεσείοντος επίκληση του άρθρου 296, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ είναι εσφαλμένη. Κατά πάγια νομολογία, η υποχρέωση αιτιολογήσεως την οποία υπέχει το Γενικό Δικαστήριο, δυνάμει του άρθρου 53 σε συνδυασμό με το άρθρο 36 του Οργανισμού του Δικαστηρίου, και του άρθρου 117, στοιχείο ιγʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, δεν επιβάλλει σε αυτό να παραθέτει αιτιολογία ακολουθούσα αναλυτικά έναν προς έναν όλους τους λόγους που<?PAGE NO="24"?> προέβαλαν οι διάδικοι. Συνεπώς, η αιτιολογία του Γενικού Δικαστηρίου μπορεί να συνάγεται εμμέσως, υπό την προϋπόθεση ότι παρέχει στους μεν ενδιαφερομένους τη δυνατότητα να λάβουν γνώση των λόγων για τους οποίους το Γενικό Δικαστήριο δεν δέχθηκε τα επιχειρήματά τους, στο δε Δικαστήριο επαρκή στοιχεία για την εκ μέρους του άσκηση δικαστικού ελέγχου<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0065"><P>Πρβλ. απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20110705">5ης Ιουλίου 2011</DATE>, <NAME.CASE>Edwin κατά ΓΕΕΑ</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑263/09 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:452">EU:C:2011:452</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0064">64</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0097"><NO.P>97.</NO.P><TXT>Στις σκέψεις 155 και 156 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο υπενθύμισε την αιτιολογία που παρέθεσε η Επιτροπή για την εκτίμησή της, από την οποία προκύπτει ο σαφής χαρακτήρας της παραγωγής πυρηνικής ενέργειας ως οικονομικής δραστηριότητας. Ως εκ τούτου, το Γενικό Δικαστήριο σαφώς ανταποκρίθηκε στην απαίτηση που προαναφέρθηκε.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0098"><NO.P>98.</NO.P><TXT>Με τη δεύτερη αιτίασή της, η Δημοκρατία της Αυστρίας προβάλλει ότι το Γενικό Δικαστήριο έπρεπε να κρίνει ότι η κρίσιμη οικονομική δραστηριότητα ήταν η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας και όχι η παραγωγή πυρηνικής ενέργειας. Η Δημοκρατία της Αυστρίας υποστηρίζει ότι, όσον αφορά την εφαρμογή των κανόνων περί των κρατικών ενισχύσεων, κρίσιμο είναι το τελικό προϊόν –ήτοι η ηλεκτρική ενέργεια.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0099"><NO.P>99.</NO.P><TXT>Δεν μπορώ να δεχθώ το ανωτέρω επιχείρημα. Όλο το ζήτημα όσον αφορά την εφαρμογή των κανόνων περί των κρατικών ενισχύσεων είναι ο ορισμός της κρίσιμης οικονομικής δραστηριότητας προκειμένου να εκτιμηθεί αν η επίμαχη ενίσχυση είναι αναγκαία για την προώθηση της οικονομικής αναπτύξεως. Επομένως το κρίσιμο ερώτημα είναι αν η κρατική ενίσχυση θα προωθήσει την ανάπτυξη της πυρηνικής ενέργειας, η οποία διακρίνεται από την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας εν γένει. Η Επιτροπή είχε στη διάθεσή της πλήθος αποδεικτικών στοιχείων –όπως έκρινε το Γενικό Δικαστήριο<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0066"><P>Βλ., επί παραδείγματι, σκέψεις 165, 168, 171 και 174 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως.</P></NOTE>– ως προς το ότι η αγορά ήταν απρόθυμη –ή ακόμη και ανίκανη– να χρηματοδοτήσει το έργο Hinkley Point C χωρίς τις προβλεπόμενες από το Ηνωμένο Βασίλειο εγγυήσεις και άλλες μορφές ενισχύσεως. Για τους σκοπούς της παρούσας αναλύσεως δεν ασκεί επιρροή το ότι ενδεχομένως δεν υπήρχε επάρκεια της αγοράς όσον αφορά <HT TYPE="ITALIC">άλλες</HT> μορφές παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας. Επίσης στο σημείο αυτό, πρέπει να υπομνησθεί το δικαίωμα κάθε κράτους μέλους να επιλέγει το δικό του ενεργειακό μείγμα σύμφωνα με το άρθρο 194, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0100"><NO.P>100.</NO.P><TXT>Στο μέτρο που η Δημοκρατία της Αυστρίας επικαλείται τις σκέψεις 54 επ. της διατάξεως του Γενικού Δικαστηρίου στην υπόθεση Greenpeace Energy κ.λπ. κατά Επιτροπής<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0067"><P>Διάταξη της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160926">26ης Σεπτεμβρίου 2016</DATE> (<NO.CASE>T‑382/15</NO.CASE>, μη δημοσιευθείσα, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2016:589">EU:T:2016:589</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>). Στην εν λόγω δίκη, η Greenpeace Energy eG και άλλες εταιρίες που δραστηριοποιούνται στην παραγωγή και στην προμήθεια ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές προσέβαλαν την επίμαχη απόφαση. Βλ. υποσημείωση 2. Στην εν λόγω διάταξη, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, στις σκέψεις 55 επ., ότι η φύση της ηλεκτρικής ενέργειας είναι τέτοια που, από τη στιγμή που η ηλεκτρική ενέργεια τίθεται σε δίκτυο μεταφοράς ή διανομής, είναι δύσκολο να προσδιοριστεί η προέλευσή της, και ειδικότερα η ενεργειακή πηγή από την οποία παρήχθη και, για τον λόγο αυτόν, οι διάφορες αγορές δεν μπορούν να ορισθούν βάσει της ενεργειακής πηγής.</P></NOTE>, πρέπει να τονισθεί ότι στην εν λόγω απόφαση το Γενικό Δικαστήριο εξέτασε το δικαίωμα των διαδίκων να ασκήσουν προσφυγή κατά το άρθρο 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, το οποίο δικαίωμα πρέπει να κρίνεται βάσει των κριτηρίων που εκτίθενται στην απόφαση Plaumann κατά Επιτροπής<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0068"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19630715">15ης Ιουλίου 1963</DATE> (<NO.CASE>25/62</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1963:17">EU:C:1963:17</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Συναφώς, το Γενικό Δικαστήριο εξέτασε το ζήτημα αν υφίστατο κατάσταση ανταγωνιστικής αγοράς μεταξύ των αποδεκτών της ενισχύσεως και των προσφευγουσών. Η εκτίμηση αυτή σκοπό είχε να καθορισθεί αν οι προσφεύγουσες επηρεάζονταν αρνητικά από την ενίσχυση. Το ζήτημα αυτό, ωστόσο, είναι ελαφρώς διαφορετικό από τον καθορισμό του τι συνιστά <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0098" ID="QS0098"/>οικονομική δραστηριότητα<QUOT.END REF.START="QS0098" CODE="00BB" ID="QE0098"/> κατά την έννοια του άρθρου 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ. Η οικονομική δραστηριότητα προσδιορίζεται προκειμένου να υπάρξει ένα σημείο αναφοράς για τον έλεγχο της αναλογικότητας, όταν έχει εξακριβωθεί η αναγκαιότητα της ενισχύσεως για τη διευκόλυνση της οικονομικής δραστηριότητας, και, στην περίπτωση που η εν λόγω ενίσχυση είναι αναγκαία, αν αυτή έχει χαρακτήρα κινήτρου για τον σκοπό αυτόν. Από την άλλη πλευρά, η κατάσταση ανταγωνιστικής αγοράς ασκεί επιρροή μόνον όταν εξετάζεται το περαιτέρω κριτήριο του άρθρου 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ σχετικά με<?PAGE NO="25"?> το αν η ενίσχυση αλλοιώνει τους όρους των συναλλαγών κατά τρόπο αντίθετο προς το κοινό συμφέρον<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0069"><P>Αναφέρεται ως <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0099" ID="QS0099"/>η αρνητική προϋπόθεση<QUOT.END REF.START="QS0099" CODE="00BB" ID="QE0099"/> του άρθρου 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ. Βλ. σημείο 59 των παρουσών προτάσεων.</P></NOTE>. Συναφώς, το Γενικό Δικαστήριο όντως παρέπεμψε σε ολόκληρη την αγορά ηλεκτρικής ενέργειας και όχι στην απλώς και μόνο <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0100" ID="QS0100"/>οικονομική δραστηριότητα<QUOT.END REF.START="QS0100" CODE="00BB" ID="QE0100"/>, η οποία είναι η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας με χρήση πυρηνικής ενέργειας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0070"><P>Σκέψεις 231 και 232 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0101"><NO.P>101.</NO.P><TXT>Για τους λόγους αυτούς, το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας ότι η παραγωγή πυρηνικής ενέργειας αποτελεί την κρίσιμη οικονομική δραστηριότητα για τους σκοπούς του θετικού κριτηρίου που περιλαμβάνεται στο άρθρο 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ, ήτοι του αν η ενίσχυση προωθεί την ανάπτυξη ορισμένων οικονομικών δραστηριοτήτων.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0102"><NO.P>102.</NO.P><TXT>Το τρίτο επιχείρημα που εξετάζεται στο πλαίσιο του παρόντος λόγου αναιρέσεως είναι ότι το Γενικό Δικαστήριο έπρεπε να κρίνει ότι η ανεπάρκεια της αγοράς αποτελεί κρίσιμο κριτήριο για την εφαρμογή του άρθρου 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ. Σε αντίθεση με τις κρίσεις του Γενικού Δικαστηρίου, η Δημοκρατία της Αυστρίας προβάλλει ότι η Επιτροπή είχε διαπιστώσει ανεπάρκεια της αγοράς, μολονότι, κατά το εν λόγω κράτος μέλος, η εν λόγω διαπίστωση είναι εσφαλμένη, λόγω του εσφαλμένου προσδιορισμού της αγοράς.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0103"><NO.P>103.</NO.P><TXT>Κατά τη γνώμη μου, ούτε αυτό το επιχείρημα μπορεί να γίνει δεκτό. Κατ’ αρχάς, η Επιτροπή έκρινε ότι υπήρχε ανεπάρκεια της αγοράς διότι έλαβε ως προκείμενη το ότι οι κανονικά λειτουργούσες κεφαλαιαγορές δεν θα χρηματοδοτήσουν την κατασκευή νέων πυρηνικών σταθμών ηλεκτροπαραγωγής, δεδομένων των υπερβολικά μεγάλων χρονοδιαγραμμάτων που αυτή συνεπάγεται και του αναμενόμενου πολιτικού κινδύνου που συνδέεται με ένα τέτοιο έργο<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0071"><P>Αιτιολογικές σκέψεις 382 έως 385 της επίμαχης αποφάσεως.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0104"><NO.P>104.</NO.P><TXT>Εν συνεχεία, πρέπει να υπομνησθεί ότι το Γενικό Δικαστήριο μέχρι σήμερα απορρίπτει –ορθώς, κατά τη γνώμη μου– τη θέση ότι η διαπίστωση ανεπάρκειας της αγοράς αποτελεί κρίσιμο στοιχείο για την εκτίμηση κατά το άρθρο 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0072"><P>Σκέψεις 150 και 151 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως και εκεί μνημονευόμενη νομολογία.</P></NOTE>. Δεν θέλω να υπάρξει παρανόηση εν προκειμένω: η ανεπάρκεια της αγοράς μπορεί, φυσικά, να αποτελεί συχνά την πλέον πειστική απόδειξη της αναγκαιότητας της ενισχύσεως κατά την έννοια του άρθρου 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ. Εντούτοις, εκείνο που είναι κρίσιμο για την παρούσα ανάλυση δεν είναι η ανεπάρκεια της αγοράς αυτή καθεαυτήν<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0073"><P>Ως ανεπάρκεια της αγοράς νοείται η κατάσταση στην οποία η αγορά δεν μπορεί να καλύψει τη ζήτηση. Ωστόσο, τα κράτη μέλη δικαιούνται να επιδιώκουν τους σκοπούς που εκτίθενται στο άρθρο 107, παράγραφοι 2 και 3, ΣΛΕΕ, ακόμη και αν η ζήτηση για αυτούς στην αγορά είναι ανεπαρκής.</P></NOTE>, αλλά το αν η επίμαχη κρατική ενίσχυση θα διευκόλυνε ορισμένες οικονομικές δραστηριότητες<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0074"><P>Στο μέτρο που η Δημοκρατία της Αυστρίας επικαλείται την απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160609">9ης Ιουνίου 2016</DATE>, <NAME.CASE>Magic Mountain Kletterhallen κ.λπ. κατά Επιτροπής</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑162/13</NO.CASE>, μη δημοσιευθείσα, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2016:341">EU:T:2016:341</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0081">81</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), όσον αφορά το επιχείρημά της ότι το Γενικό Δικαστήριο στηρίχθηκε εντούτοις στην ανεπάρκεια της αγοράς, είναι σαφέστατο ότι το Γενικό Δικαστήριο παρέπεμψε στην εν λόγω απόφαση μόνον ως πρόσθετο επιχείρημα στη συγκεκριμένη υπόθεση, αλλά τούτο δεν θέτει όρια στην κρίση του ότι η ανεπάρκεια της αγοράς ούτως ή άλλως δεν αποτελούσε αναγκαίο κριτήριο.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="26"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">3.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Τρίτος λόγος αναιρέσεως: αν ο εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου έλεγχος της εφαρμογής του κριτηρίου της αναλογικότητας είναι εσφαλμένος</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">α)</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Σύνοψη των επιχειρημάτων της Δημοκρατίας της Αυστρίας</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0105"><NO.P>105.</NO.P><TXT>Στις σκέψεις 405 και 413 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο εκτίμησε τα αποτελέσματα του μέτρου ενισχύσεως, ήτοι το ότι δύναται να κατασκευασθεί το Hinkley Point C, σε συνδυασμό με τις συνέπειές του, επί του εφοδιασμού με βασική ηλεκτρική ενέργεια στο Ηνωμένο Βασίλειο. Έκρινε επίσης ότι δεν είναι ρεαλιστικό να αναμένεται ότι η αιολική ενέργεια είναι ικανή να επιτύχει την αναγκαία παραγωγή ενέργειας. Στη σκέψη 507 της ίδιας αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι το Ηνωμένο Βασίλειο είχε δικαίωμα να διατηρεί την πυρηνική ενέργεια στο δικό του ενεργειακό μείγμα. Στη σκέψη 506, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι δεν υπήρχε λόγος να αμφισβητήσει τη διαπίστωση της Επιτροπής ότι ο κίνδυνος στρεβλώσεων του ανταγωνισμού ήταν περιορισμένος. Στις σκέψεις 470 και 499, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι τα μέτρα ενισχύσεως δεν οδηγούν σε υπέρμετρες διακρίσεις σε βάρος άλλων τεχνολογιών. Τέλος, στις σκέψεις 515 επ., το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι η Επιτροπή δεν ήταν υποχρεωμένη να λάβει υπόψη τις αρχές που μνημονεύονται στο σημείο 82 των παρουσών προτάσεων. Η Δημοκρατία της Αυστρίας βάλλει κατά των ανωτέρω κρίσεων.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0106"><NO.P>106.</NO.P><TXT>Περαιτέρω, η Δημοκρατία της Αυστρίας προβάλλει ότι το Γενικό Δικαστήριο έσφαλε όσον αφορά τον τρόπο εκτιμήσεως της αναλογικότητας του μέτρου. Συγκεκριμένα, υποστηρίζει ότι, πρώτον, το Γενικό Δικαστήριο έπρεπε να εκτιμήσει την αναλογικότητα του εν λόγω μέτρου σε σχέση με την αγορά ηλεκτρικής ενέργειας συνολικά. Δεύτερον, το Γενικό Δικαστήριο έπρεπε να αναγνωρίσει ότι η δίκη ενώπιόν του αφορούσε μια κατ’ ουσίαν <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0101" ID="QS0101"/>αντιπροσωπευτική<QUOT.END REF.START="QS0101" CODE="00BB" ID="QE0101"/> υπόθεση όσον αφορά την αναλογικότητα των νέων πυρηνικών έργων εν γένει. Επομένως η όποια πιθανή στρέβλωση του ανταγωνισμού έπρεπε να αξιολογηθεί σε συνάρτηση με την ανωτέρω διαπίστωση. Τρίτον, μία εκ των συνεπειών της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου είναι η παροχή στους παραγωγούς πυρηνικής ενέργειας διαρκούς πλεονεκτήματος εις βάρος των άλλων παραγωγών ενέργειας. Τέταρτον, το Γενικό Δικαστήριο δεν προέβη σε στάθμιση των αρνητικών συνεπειών της πυρηνικής ενέργειας (συμπεριλαμβανομένου του μακροπρόθεσμου κόστους που αφορά τη διάθεση των αποβλήτων) με τα πιθανά οφέλη από αυτήν.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">β)</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Εκτίμηση</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0107"><NO.P>107.</NO.P><TXT>Ο υπό εξέταση λόγος αναιρέσεως αφορά το κριτήριο της αναλογικότητας το οποίο αποτελεί την αρνητική προϋπόθεση που περιλαμβάνεται στο άρθρο 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ, κατά το οποίο ένα μέτρο ενισχύσεως δεν πρέπει μόνο να είναι αναγκαίο για την προώθηση της αναπτύξεως μιας οικονομικής δραστηριότητας, αλλά επιπλέον πρέπει να μην αλλοιώνει τους όρους των συναλλαγών κατά τρόπο αντίθετο προς το κοινό συμφέρον.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0108"><NO.P>108.</NO.P><TXT>Όσον αφορά το επιχείρημα περί της αναλογικότητας σε σχέση με την αγορά ηλεκτρικής ενέργειας συνολικά, αυτό στην πραγματικότητα αποτελεί παραλλαγή του δεύτερου σκέλους του δεύτερου λόγου αναιρέσεως, ήτοι ότι η σχετική αγορά είναι η ευρύτερη αγορά ηλεκτρικής ενέργειας η οποία είναι χωριστή από την αγορά παραγωγής πυρηνικής ενέργειας. Ωστόσο, στο πλαίσιο αυτό δεν ασκεί επιρροή το ότι η ηλεκτρική ενέργεια μπορούσε να παραχθεί με άλλους τρόπους.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0109"><NO.P>109.</NO.P><TXT>Τα ανωτέρω οδηγούν πάλι στη θεμελιώδη παραδοχή ότι, σύμφωνα με το άρθρο 194, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ, το Ηνωμένο Βασίλειο είχε δικαίωμα επιλογής των διαφόρων ενεργειακών πηγών του και ότι επέλεξε να συμπεριλάβει την πυρηνική ενέργεια στο ενεργειακό αυτό μείγμα. Επομένως, η Επιτροπή ήταν υποχρεωμένη, λόγω του άρθρου 194, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ, να λάβει<?PAGE NO="27"?> υπόψη την αναλογικότητα του επίμαχου μέτρου το οποίο σκοπούσε στην υλοποίηση της εν λόγω πολιτικής επιλογής, ήτοι στην παραγωγή πυρηνικής ενέργειας στο Hinkley Point C. Κατά συνέπεια, δεν μπορεί να λεχθεί ότι η εκτίμηση της αναλογικότητας που πραγματοποίησε η Επιτροπή υπήρξε ανεπίτρεπτα στενή ή ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε συναφώς σε πλάνη περί το δίκαιο.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0110"><NO.P>110.</NO.P><TXT>Όσον αφορά το επιχείρημα περί <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0102" ID="QS0102"/>αντιπροσωπευτικής<QUOT.END REF.START="QS0102" CODE="00BB" ID="QE0102"/> υποθέσεως, η Δημοκρατία της Αυστρίας επικαλείται το τμήμα 6 της ανακοινώσεως της Επιτροπής σχετικά με την έννοια της κρατικής ενίσχυσης όπως αναφέρεται στο άρθρο 107 παράγραφος 1, της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0075"><P><REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="262" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2016">ΕΕ 2016, C 262, σ. 1</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>. Ομολογώ ότι η ανωτέρω παραπομπή μού δημιουργεί κάποια σύγχυση, διότι κανένα σημείο του τμήματος 6 (ή, γενικότερα, κανένα σημείο) της ανακοινώσεως της Επιτροπής δεν ασχολείται με την έννοια των <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0103" ID="QS0103"/>αντιπροσωπευτικών<QUOT.END REF.START="QS0103" CODE="00BB" ID="QE0103"/> υποθέσεων. Η ανακοίνωση της Επιτροπής ασχολείται μόνο με το ζήτημα αν ένα μέτρο συνιστά κρατική ενίσχυση κατά την έννοια του άρθρου 107, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ. Κατά την αιτιολογική της σκέψη 2, <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0104" ID="QS0104"/>[δ]εν αφορά τη συμβατότητα των κρατικών ενισχύσεων με την εσωτερική αγορά σύμφωνα με το άρθρο 107 παράγραφοι 2 και 3 και το άρθρο 106 παράγραφος 2 της Συνθήκης, η αξιολόγηση της οποίας εναπόκειται στην Επιτροπή<QUOT.END REF.START="QS0104" CODE="00BB" ID="QE0104"/>. Αυτή καθεαυτή, η ανακοίνωση της Επιτροπής δεν ασκεί καμία επιρροή όσον αφορά την εκτίμηση της αναλογικότητας ενός μέτρου για τους σκοπούς του άρθρου 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ. Κατά συνέπεια, δεν μπορεί να λεχθεί ότι η ανακοίνωση αυτή παρέχει οποιαδήποτε πραγματική καθοδήγηση όσον αφορά τις αρχές που πρέπει να εφαρμόζονται στο πλαίσιο μιας τέτοιας εκτιμήσεως.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0111"><NO.P>111.</NO.P><TXT>Ομοίως, φρονώ ότι δεν είναι πειστική η εκ μέρους της Δημοκρατίας της Αυστρίας επίκληση της αποφάσεως του Δικαστηρίου στην υπόθεση Eventech<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0076"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150114">14ης Ιανουαρίου 2015</DATE> (<NO.CASE>C‑518/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:9">EU:C:2015:9</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Η εν λόγω υπόθεση αφορούσε το ζήτημα αν μπορούσε να αποτελεί κρατική ενίσχυση μια κανονιστική απόφαση με την οποία επιτρεπόταν σε ορισμένα οχήματα δημόσιας μεταφοράς που χρησιμοποιούνταν για τη μεταφορά επιβατών η χρήση των λεωφορειοδρόμων του οδικού δικτύου του Λονδίνου, ενώ η εν λόγω χρήση απαγορευόταν σε άλλα. Στην εν λόγω απόφαση, το Δικαστήριο επισήμανε ότι για τον σκοπό αυτόν <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0105" ID="QS0105"/>δεν απαιτείται να αποδειχθεί ότι η επίμαχη ενίσχυση είχε πράγματι επιπτώσεις στο εμπόριο μεταξύ κρατών μελών ή ότι υπήρξε όντως στρέβλωση του ανταγωνισμού, αλλά πρέπει απλώς να εξεταστεί αν ενδέχεται να έχει αντίκτυπο στις συναλλαγές αυτές ή να νοθεύσει τον ανταγωνισμό<QUOT.END REF.START="QS0105" CODE="00BB" ID="QE0105"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0077"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150114">14ης Ιανουαρίου 2015</DATE>, <NAME.CASE>Eventech</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑518/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:9">EU:C:2015:9</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0065">65</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0112"><NO.P>112.</NO.P><TXT>Έχω την εντύπωση ότι εν προκειμένω είναι υπερβολικό να γίνεται επίκληση αυτής της ομολογουμένως πολύ σημαντικής αποφάσεως, η οποία αφορά τον πιθανό αντίκτυπο της τότε επίμαχης κρατικής ενισχύσεως. Ειδικότερα, από κανένα απολύτως σημείο της εν λόγω αποφάσεως δεν προκύπτει ότι η εκτίμηση αν κρατική ενίσχυση είναι συμβατή με την εσωτερική αγορά πρέπει να γίνεται <HT TYPE="ITALIC">χωρίς</HT> αναφορά στη <HT TYPE="ITALIC">συγκεκριμένη</HT> ενίσχυση που αφορούσε το προσβαλλόμενο μέτρο. Όλα αυτά σημαίνουν ότι κανένα σημείο της αποφάσεως Eventech<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0078"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150114">14ης Ιανουαρίου 2015</DATE> (<NO.CASE>C‑518/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:9">EU:C:2015:9</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> δεν στηρίζει τον ευρύτερο ισχυρισμό ότι η Επιτροπή έπρεπε να συνεκτιμήσει το ζήτημα αν η χορήγηση ενισχύσεως ή ενισχύσεων αυτού του είδους μπορούσε να στρεβλώσει τον ανταγωνισμό εν γένει.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0113"><NO.P>113.</NO.P><TXT>Περαιτέρω, δεν μπορώ να δεχθώ το επιχείρημα ότι η εν λόγω απόφαση θα ευνοήσει τους επιχειρηματίες που δραστηριοποιούνται στον τομέα της πυρηνικής ενέργειας εις βάρος των άλλων μορφών παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0079"><P>Πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι οι συμβάσεις επί διαφοράς προσφέρονται επίσης για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, με ειδικούς όρους οι οποίοι απευθύνονται στις οικείες βιομηχανίες.</P></NOTE>. Πρέπει να υπομνησθεί ότι κάθε κοινοποίηση για τη χορήγηση ή τη μεταβολή κρατικής ενισχύσεως πρέπει να κρίνεται βάσει των δικών της ιδιαίτερων στοιχείων με γνώμονα το άρθρο 107 ΣΛΕΕ.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="28"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0114"><NO.P>114.</NO.P><TXT>Εν πάση περιπτώσει, είναι προφανέστατο ότι τα εμπόδια που τίθενται όσον αφορά την είσοδο στην αγορά πυρηνικής ενέργειας διαφέρουν εντελώς από εκείνα των άλλων μορφών παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας: τα συγκεκριμένα εμπόδια περιλαμβάνουν τον πολιτικό κίνδυνο που συνδέεται με την αντίθεση στην πυρηνική ενέργεια, το τεράστιο κεφαλαιακό κόστος που συνεπάγεται η κατασκευή των εν λόγω σταθμών και το ειδικότερο κόστος που συνδέεται με την ασφαλή αποθήκευση των αναλωθέντων πυρηνικών καυσίμων. Όπως ήδη σημείωσα, το αμφισβητούμενο μέτρο ενισχύσεως στην παρούσα υπόθεση επιδιώκει την αντιμετώπιση των ιδιαίτερων αυτών δυσκολιών, επί παραδείγματι, με ειδικές ρυθμίσεις οι οποίες σκοπούν στην αντιμετώπιση των ειδικών και ιδιαίτερων πολιτικών κινδύνων που συνδέονται με το έργο. Ακριβώς επειδή οι εν λόγω διατάξεις σκοπούν στην αντιμετώπιση των ιδιαίτερων αυτών κινδύνων, η θέση ότι η επίμαχη απόφαση ενέχει κατά κάποιον τρόπο μια μορφή διακρίσεως εις βάρος των άλλων μορφών ηλεκτρικής παραγωγής είναι, με όλο τον σεβασμό, τεχνητή και εξωπραγματική.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0115"><NO.P>115.</NO.P><TXT>Περαιτέρω, η Δημοκρατία της Αυστρίας προβάλλει ότι το Γενικό Δικαστήριο έσφαλε στην κρίση του ότι δεν χρειαζόταν να ληφθεί υπόψη ο βαθμός στον οποίο τα επίμαχα μέτρα είναι επιβλαβή όσον αφορά βασικές περιβαλλοντικές αρχές, όπως η αρχή της προφυλάξεως, η αρχή <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0106" ID="QS0106"/>ο ρυπαίνων πληρώνει<QUOT.END REF.START="QS0106" CODE="00BB" ID="QE0106"/> και η αρχή της αειφορίας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0080"><P>Βλ. σκέψη 516 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως.</P></NOTE>. Πέραν του ότι η Δημοκρατία της Αυστρίας προέβαλε απλώς έναν ισχυρισμό περί φερόμενης περιβαλλοντικής ζημίας δίχως περαιτέρω τεκμηρίωση, πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι το άρθρο 107 ΣΛΕΕ εντάσσεται στον τίτλο VII, ο οποίος προβλέπει κοινούς κανόνες για τον ανταγωνισμό, τη φορολογία και την προσέγγιση των νομοθεσιών. Επομένως, η αποστολή της Επιτροπής, όπως καθίσταται σαφές από το άρθρο 107, παράγραφοι 2 και 3, ΣΛΕΕ, είναι απλώς η εκτίμηση του αν το επίμαχο μέτρο ενισχύσεως μπορεί να <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0107" ID="QS0107"/>θεωρηθεί ότι συμβιβάζεται με την εσωτερική αγορά<QUOT.END REF.START="QS0107" CODE="00BB" ID="QE0107"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0116"><NO.P>116.</NO.P><TXT>Η εσωτερική αγορά ορίζεται στο άρθρο 26, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ ως χώρος <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0108" ID="QS0108"/>χωρίς εσωτερικά σύνορα μέσα στον οποίο εξασφαλίζεται η ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων, των προσώπων, των υπηρεσιών και των κεφαλαίων σύμφωνα με τις διατάξεις των Συνθηκών<QUOT.END REF.START="QS0108" CODE="00BB" ID="QE0108"/>. Μολονότι αληθεύει ότι, όπως παρατήρησε το Γενικό Δικαστήριο στην απόφαση Castelnou Energía κατά Επιτροπής<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0081"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141203">3ης Δεκεμβρίου 2014</DATE> (<NO.CASE>T‑57/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2014:1021">EU:T:2014:1021</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0189">189</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, οι περιβαλλοντικές πολιτικές πρέπει να εντάσσονται στον καθορισμό και στην εφαρμογή των πολιτικών της Ένωσης, εντούτοις, όπως επίσης παρατήρησε το Γενικό Δικαστήριο στην ίδια απόφαση, <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0109" ID="QS0109"/>η προστασία του περιβάλλοντος δεν αποτελεί συστατικό στοιχείο της [εσωτερικής] αγοράς<QUOT.END REF.START="QS0109" CODE="00BB" ID="QE0109"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0117"><NO.P>117.</NO.P><TXT>Επομένως, είναι σαφές ότι η αποστολή που το άρθρο 107 ΣΛΕΕ αναθέτει στην Επιτροπή είναι πιο περιορισμένη από εκείνη που προβάλλεται επιμόνως από τη Δημοκρατία της Αυστρίας. Η εν λόγω αποστολή συνίσταται κατ’ ουσίαν στην εκτίμηση της συμβατότητας της επίμαχης ενισχύσεως με τους κανόνες για τον ανταγωνισμό και την εσωτερική αγορά. Ωστόσο, δεν έχει ανατεθεί στην Επιτροπή η αποστολή να εκτιμά στο πλαίσιο αυτό αν το συγκεκριμένο μέτρο ενισχύσεως συνάδει με το δίκαιο της Ένωσης εν γένει, πέρα και πάνω από τις ειδικές απαιτήσεις που θέτουν οι κανόνες που αφορούν την εσωτερική αγορά και τον ανταγωνισμό.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0118"><NO.P>118.</NO.P><TXT>Τούτο ίσως αληθεύει ειδικά στο πλαίσιο ζητημάτων όπως η συμμόρφωση με περιβαλλοντικούς κανόνες, δεδομένου ότι πρόκειται για έργο το οποίο, τουλάχιστον σε πρώτο στάδιο, υπάγεται στις αρμόδιες αρχές κάθε κράτους μέλους οι οποίες έχουν την ευθύνη να αποφασίζουν αν το επίμαχο έργο πρέπει να λάβει την προσήκουσα άδεια από απόψεως σχεδιασμού και περιβάλλοντος. Συναφώς, συμφωνώ με την κρίση του Γενικού Δικαστηρίου στην απόφαση BUPA κ.λπ. κατά Επιτροπής<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0082"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20080212">12ης Φεβρουαρίου 2008</DATE> (<NO.CASE>T‑289/03</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2008:29">EU:T:2008:29</NO.ECLI></REF.DOC.ECR> σκέψη 314).</P></NOTE> ότι η Επιτροπή <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0110" ID="QS0110"/>υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη της διατάξεις που δεν σχετίζονται αυστηρά με το δίκαιο των ενισχύσεων μόνον εφόσον ορισμένες πτυχές της επίμαχης ενισχύσεως συνδέονται τόσο άρρηκτα με το αντικείμενό της, ώστε, σε περίπτωση μη συμβατότητάς τους με τις διατάξεις αυτές, θίγεται η συμβατότητα της ενισχύσεως με την κοινή αγορά<QUOT.END REF.START="QS0110" CODE="00BB" ID="QE0110"/>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="29"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0119"><NO.P>119.</NO.P><TXT>Κατά συνέπεια, το Γενικό Δικαστήριο δεν έσφαλε κρίνοντας ότι η Επιτροπή δεν ήταν υποχρεωμένη να λάβει υπόψη τον πιθανό περιβαλλοντικό αντίκτυπο του Hinkley Point C στην εκτίμησή της ως προς το αν η ενίσχυση είναι συμβατή με την εσωτερική αγορά κατά το άρθρο 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">4.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Τέταρτος λόγος αναιρέσεως: αν η ενίσχυση αποτελεί λειτουργική ενίσχυση και αν η εν λόγω λειτουργική ενίσχυση είναι ανεπίτρεπτη</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">α)</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Σύνοψη των επιχειρημάτων της Δημοκρατίας της Αυστρίας</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0120"><NO.P>120.</NO.P><TXT>Στις σκέψεις 612 και 613 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι σε περίπτωση κατά την οποία είχε εφαρμογή το κοινοτικό πλαίσιο σχετικά με τις κρατικές ενισχύσεις υπέρ της προστασίας του περιβάλλοντος<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0083"><P><REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="072" PAGE.FIRST="3" DATE.PUB="1994">ΕΕ 1994, C 72, σ. 3</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>, θα επιβαλλόταν ο χαρακτηρισμός της επίμαχης ενισχύσεως ανάλογα με το αν επρόκειτο για επενδυτική ή για λειτουργική ενίσχυση. Εντούτοις, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι κάτι τέτοιο δεν ήταν αναγκαίο εν προκειμένω.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0121"><NO.P>121.</NO.P><TXT>Η Δημοκρατία της Αυστρίας αμφισβητεί τις εν λόγω κρίσεις και προβάλλει ότι μέρη των μέτρων ενισχύσεως αποτελούν λειτουργική ενίσχυση η οποία δεν σκοπεί στην παροχή κινήτρων για την πραγματοποίηση επενδύσεων στον εν λόγω σταθμό, αλλά αντιθέτως αποτελούσε μια μορφή ενισχύσεως η οποία σκοπούσε κατ’ ουσίαν στην παροχή επιχορηγήσεως για τη λειτουργία του σταθμού. Περαιτέρω, υποστηρίζει ότι οι λειτουργικές ενισχύσεις, στην καλύτερη περίπτωση, μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις είναι συμβατές με την κοινή αγορά. Η Δημοκρατία της Αυστρίας επισημαίνει ότι, σε μια λειτουργούσα αγορά προϊόντων η οποία παρέχει το προϊόν <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0111" ID="QS0111"/>ηλεκτρική ενέργεια<QUOT.END REF.START="QS0111" CODE="00BB" ID="QE0111"/> στις αναγκαίες ποσότητες, οι λειτουργικές ενισχύσεις είναι ανεπίτρεπτες διότι στρεβλώνουν τον ανταγωνισμό κατά τρόπο που αντίκειται στο κοινό συμφέρον.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0122"><NO.P>122.</NO.P><TXT>Παρά ταύτα, το Γενικό Δικαστήριο συμφώνησε με την Επιτροπή ότι η επίμαχη ενίσχυση πρέπει να θεωρηθεί ισοδύναμη με επενδυτική ενίσχυση, εφόσον παρέσχε στην NNBG τη δυνατότητα να δεσμευθεί να επενδύσει για την κατασκευή του Hinkley Point C. Ειδικότερα, συνήγαγε ότι, υπό το πρίσμα ενός χρηματοοικονομικού μοντέλου, η καθαρή παρούσα αξία των πληρωμών της <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0112" ID="QS0112"/>τιμής ασκήσεως<QUOT.END REF.START="QS0112" CODE="00BB" ID="QE0112"/> μπορούσε να θεωρηθεί ως το ισοδύναμο μιας κατ’ αποκοπή πληρωμής που παρέχει στην NNBG τη δυνατότητα να καλύψει το κόστος κατασκευής.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">β)</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Εκτίμηση</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0123"><NO.P>123.</NO.P><TXT>Τα επιχειρήματα της Δημοκρατίας της Αυστρίας απορρίφθηκαν από το Γενικό Δικαστήριο, καθόσον το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 583 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως παρατήρησε ότι:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0113" ID="QS0113"/>[…] Πράγματι, ουδόλως απαγορεύεται να κηρυχθεί συμβατό με την εσωτερική αγορά, κατ’ εφαρμογήν της διατάξεως του άρθρου 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ, ένα μέτρο ενισχύσεως που επιδιώκει σκοπό δημοσίου συμφέροντος, είναι κατάλληλο και αναγκαίο για την επίτευξη του σκοπού αυτού, δεν αλλοιώνει τους όρους των συναλλαγών κατά τρόπο που θα αντέκειτο προς το κοινό συμφέρον και πληροί, επομένως, τις επιταγές του άρθρου 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ, ανεξαρτήτως του αν πρέπει να χαρακτηρισθεί ως επενδυτική ή ως λειτουργική ενίσχυση. Εξάλλου, υπενθυμίζεται ότι ακόμη και μια λειτουργική ενίσχυση μπορεί να κηρυχθεί συμβατή με την εσωτερική αγορά, εφόσον συντρέχουν οι προϋποθέσεις αυτές (βλ., υπό την έννοια αυτή, απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160609">9ης Ιουνίου 2016</DATE>, <NAME.CASE>Magic Mountain Kletterhallen κ.λπ. κατά Επιτροπής</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑162/13</NO.CASE>, μη δημοσιευθείσα, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2016:341">EU:T:2016:341</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0116">116</REF.NP.ECR> και <REF.NP.ECR REF="NP0117">117</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).<QUOT.END REF.START="QS0113" CODE="00BB" ID="QE0113"/></P></QUOT.S></NP.ECR><?PAGE NO="30"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0124"><NO.P>124.</NO.P><TXT>Παρά το γεγονός ότι η ανωτέρω κρίση δεν προσβλήθηκε από τη Δημοκρατία της Αυστρίας, πράγμα το οποίο θα μπορούσε να καταστήσει τον λόγο αυτόν αναιρέσεως αλυσιτελή, ο λόγος αυτός είναι επίσης αβάσιμος. Η Επιτροπή έκρινε επίσης ότι τα μέτρα επιδίωκαν έναν σκοπό δημοσίου συμφέροντος, ήτοι τη δημιουργία νέων μονάδων παραγωγής πυρηνικής ενέργειας, ο οποίος δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί σε εύλογο χρονικό διάστημα χωρίς κρατική παρέμβαση. Υπό αυτές τις συνθήκες, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι τα εν λόγω μέτρα <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0114" ID="QS0114"/>δεν μπορούν να θεωρηθούν ως ενισχύσεις που περιορίζονται στη διατήρηση του status quo<QUOT.END REF.START="QS0114" CODE="00BB" ID="QE0114"/> και ότι, αντιθέτως, <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0115" ID="QS0115"/>κατά τις διαπιστώσεις της Επιτροπής, χωρίς τα μέτρα αυτά δεν επρόκειτο να πραγματοποιηθεί εγκαίρως καμία επένδυση σε νέες μονάδες παραγωγής πυρηνικής ενέργειας<QUOT.END REF.START="QS0115" CODE="00BB" ID="QE0115"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0084"><P>Σκέψη 584 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως.</P></NOTE>. Το Γενικό Δικαστήριο έκρινε επίσης –ορθώς, κατά τη γνώμη μου– ότι η σύμβαση επί διαφοράς αποτελούσε, κατ’ ουσίαν, μηχανισμό σταθεροποιήσεως των τιμών ο οποίος σκοπούσε <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0116" ID="QS0116"/>στην εξασφάλιση σταθερών εσόδων επί αρκετά μακρά περίοδο για να λειτουργήσει ως κίνητρο για την οικεία επιχείρηση ώστε να επενδύσει τα αναγκαία κεφάλαια για την κατασκευή νέων μονάδων παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας<QUOT.END REF.START="QS0116" CODE="00BB" ID="QE0116"/>. Επιπλέον, δεν ήταν αντίστοιχη με την παραδοσιακή μορφή ενισχύσεως, η οποία λειτουργούσε ως μη επιστρεπτέα επιχορήγηση. Αντιθέτως, λειτουργούσε ως κίνητρο για επενδύσεις, διασφαλίζοντας αξιόπιστη και σταθερή τιμή<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0085"><P>Σκέψη 589 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0125"><NO.P>125.</NO.P><TXT>Θα μπορούσε να προστεθεί ότι η διαδικασία της συμβάσεως επί διαφοράς είναι εγγενώς αναλογική στο μέτρο που προβλέπει έναν μηχανισμό που θα μπορούσε να αποκληθεί μηχανισμός <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0117" ID="QS0117"/>ανακτήσεως<QUOT.END REF.START="QS0117" CODE="00BB" ID="QE0117"/> (<QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0118" ID="QS0118"/>clawback<QUOT.END REF.START="QS0118" CODE="00BB" ID="QE0118"/>) καθόσον καθιστά δυνατή την ανάκτηση (<QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0119" ID="QS0119"/>clawback<QUOT.END REF.START="QS0119" CODE="00BB" ID="QE0119"/>) κεφαλαίων αν η τιμή αναφοράς υπερβαίνει την τιμή ασκήσεως. Όλα αυτά ενισχύουν τη θέση ότι η σύμβαση επί διαφοράς σκοπεί στη διασφάλιση σταθερής τιμής αποδόσεως για τους επενδυτές. Η τιμή αυτή ανέρχεται σε επίπεδο που διασφαλίζει μεγαλύτερη εμπιστοσύνη από την πλευρά των επενδυτών ως προς το ότι με την πάροδο του χρόνου θα μπορέσουν να επιτύχουν την επιδιωκόμενη απόδοση της επενδύσεώς τους. Ενώ η τιμή ασκήσεως προορίζεται να επιτρέψει ένα δίκαιο περιθώριο κέρδους για τους εν λόγω επενδυτές, ο μηχανισμός ανακτήσεως (<QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0120" ID="QS0120"/>clawback<QUOT.END REF.START="QS0120" CODE="00BB" ID="QE0120"/>) διασφαλίζει επίσης ότι οι επενδυτές δεν θα έχουν κάποιο έκτακτο κέρδος σε περίπτωση που η τιμή αναφοράς υπερβεί την τιμή ασκήσεως.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0126"><NO.P>126.</NO.P><TXT>Το Γενικό Δικαστήριο έκρινε επίσης –πάλι, κατά τη γνώμη μου, ορθώς– ότι η Επιτροπή, υπό τις παρούσες συνθήκες, είχε δικαίωμα να συνεκτιμήσει το γεγονός ότι για την τιμή ασκήσεως ελήφθη υπόψη όχι μόνον το κόστος κατασκευής του Hinkley Point C, αλλά και το κόστος λειτουργίας. Το Γενικό Δικαστήριο έκρινε –πάλι ορθώς κατά τη γνώμη μου– ότι το εν λόγω κόστος επηρέασε <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0121" ID="QS0121"/>την αποδοτικότητα του σχεδίου και [είχε], επομένως, αντίκτυπο στο ύψος το οποίο πρέπει να φτάσει η τιμή ασκήσεως για να προκαλέσει τη λήψη αποφάσεως επενδύσεως σε νέες μονάδες παραγωγής πυρηνικής ενέργειας<QUOT.END REF.START="QS0121" CODE="00BB" ID="QE0121"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0086"><P>Σκέψη 593 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0127"><NO.P>127.</NO.P><TXT>Όπως προανέφερα, η ανωτέρω ανάλυση με βρίσκει απολύτως σύμφωνο. Για να κινδυνεύσω να επαναλάβω κάτι που έχω ήδη πει, το βασικό σημείο όσον αφορά τη συμβατότητα οποιασδήποτε ενισχύσεως με την εσωτερική αγορά κατά την έννοια του άρθρου 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ είναι, κατ’ ουσίαν, το αν η εν λόγω ενίσχυση προωθεί την ανάπτυξη ορισμένων οικονομικών δραστηριοτήτων οι οποίες διαφορετικά δεν θα πραγματοποιούνταν. Φρονώ ότι δεν μπορεί να υπάρξει κάποια εκ των προτέρων διάκριση μεταξύ, αφενός, επενδυτικής ενισχύσεως και, αφετέρου, λειτουργικής ενισχύσεως. Μια τέτοια διάκριση όχι μόνο δεν προκύπτει από την εξέταση του ίδιου του γράμματος του άρθρου 107 ΣΛΕΕ, αλλά επιπλέον, σε κάθε περίπτωση, θα ήταν απλουστευτική και θα επέτρεπε πρακτικές καταστρατηγήσεως με τη χρήση λογιστικών τεχνασμάτων.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="31"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0128"><NO.P>128.</NO.P><TXT>Θα μπορούσε φυσικά να γίνει δεκτό ότι το γεγονός ότι το προσβαλλόμενο μέτρο ισοδυναμεί με λειτουργική ενίσχυση μπορεί, υπό ορισμένες συνθήκες, να είναι ενδεικτικό του γεγονότος ότι η ενίσχυση σκοπεί απλώς στη διατήρηση του status quo. Όπως επισημαίνει το ίδιο το Γενικό Δικαστήριο, οι ενισχύσεις αυτού του είδους, φυσικά, δεν μπορούν <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0122" ID="QS0122"/>να ικανοποιήσουν τις επιταγές του άρθρου 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ<QUOT.END REF.START="QS0122" CODE="00BB" ID="QE0122"/> επειδή δεν είναι ικανές <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0123" ID="QS0123"/>να διευκολύνουν την ανάπτυξη, υπό την έννοια της εν λόγω διατάξεως<QUOT.END REF.START="QS0123" CODE="00BB" ID="QE0123"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0087"><P>Σκέψη 580 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0129"><NO.P>129.</NO.P><TXT>Εντούτοις, η κατάσταση στην υπό κρίση υπόθεση είναι εντελώς διαφορετική και –ίσως θα ήταν ακόμη πιο ακριβές να λεχθεί– είναι, από ορισμένες απόψεις, ασυνήθης. Πράγματι, όπως παρατήρησε η Δημοκρατία της Αυστρίας, ορισμένα στοιχεία της τιμής ασκήσεως δεν περιορίζονται μόνο στο κόστος κατασκευής αυτό καθεαυτό, αλλά επίσης περιλαμβάνουν συγκεκριμένες δαπάνες που συνδέονται με την παραγωγή πυρηνικής ενέργειας, συμπεριλαμβανομένου του κόστους διαχειρίσεως των αναλωμένων καυσίμων. Εντούτοις, οι εν λόγω δαπάνες αποτελούν, <HT TYPE="ITALIC">επενδυτικές δαπάνες</HT>, τις οποίες πρέπει οπωσδήποτε να πραγματοποιήσει η NNBG για να εξασφαλισθεί η λειτουργικότητα του σταθμού.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0130"><NO.P>130.</NO.P><TXT>Επιπλέον, η κατάσταση αυτή δεν μεταβάλλεται από το γεγονός ότι ο μηχανισμός της τιμής ασκήσεως προβλέπει επανεξέταση των σχετικών υπολογισμών μετά 15 και 25 έτη, αντιστοίχως. Πρέπει να υπομνησθεί ότι –όπως παρατήρησε το Γενικό Δικαστήριο– το κόστος λειτουργίας βάσει του οποίου υπολογίσθηκε αρχικά η τιμή ασκήσεως πρέπει να εκτιμάται εκ των προτέρων και ότι, εξ ορισμού, η διάρκεια λειτουργίας του Hinkley Point C θα είναι πολύ μεγάλη –ίσως θα φθάσει τα 60 έτη<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0088"><P>Σκέψεις 424 και 594 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως.</P></NOTE>. Ως εκ τούτου, ο μηχανισμός επανεξετάσεως σκοπεί στην άμβλυνση των κινδύνων που είναι σύμφυτοι με μια τόσο μακράς διάρκειας σύμβαση για αμφότερους τους συμβαλλομένους, σε περίπτωση επελεύσεως ουσιώδους διαφοράς (αυξήσεως ή μειώσεως) μεταξύ της τιμής ασκήσεως και της τιμής αναφοράς. Τίποτα από αυτά δεν αναιρεί το γεγονός ότι ο εν λόγω μηχανισμός καθορισμού των τιμών είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με την ίδια την επενδυτική απόφαση σχετικά με το Hinkley Point C.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0131"><NO.P>131.</NO.P><TXT>Επιπλέον, από κανένα στοιχείο των αποφάσεων του Δικαστηρίου στις υποθέσεις Ιταλία κατά Επιτροπής<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0089"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19901106">6ης Νοεμβρίου 1990</DATE> (<NO.CASE>C‑86/89</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1990:373">EU:C:1990:373</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> ή, ομοίως, Freistaat Sachsen und Land Sachsen-Anhalt κατά Επιτροπής<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0090"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20110721">21ης Ιουλίου 2011</DATE> (<NO.CASE>C‑459/10 P</NO.CASE>, μη δημοσιευθείσα, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:515">EU:C:2011:515</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> δεν ενισχύεται το επιχείρημα της Δημοκρατίας της Αυστρίας. Η πρώτη απόφαση αφορούσε τη χορήγηση ενισχύσεως σε ορισμένους παραγωγούς που προοριζόταν για την αύξηση του αλκοολικού τίτλου ορισμένων οίνων. Το Δικαστήριο απλώς επικύρωσε την απόφαση της Επιτροπής κατά την οποία δεν υπήρχε σκοπός δημοσίου συμφέροντος που να στηρίζει τη χορήγηση ενισχύσεως κατά το άρθρο 107, παράγραφος 3, ΣΛΕΕ.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0132"><NO.P>132.</NO.P><TXT>Το ίδιο ισχύει όσον αφορά την απόφαση στην υπόθεση Freistaat Sachsen und Land Sachsen-Anhalt κατά Επιτροπής<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0091"><P>Όπ.π.</P></NOTE>, όπου η επίμαχη ενίσχυση σκοπούσε στην προώθηση της επαγγελματικής εκπαιδεύσεως υπαλλήλων σε νέο κέντρο παραδόσεως επιστολών ή πακέτων ταχυμεταφοράς στο αεροδρόμιο Leipzig-Halle. Στην εν λόγω υπόθεση, η Επιτροπή είχε εκτιμήσει ότι η επαγγελματική εκπαίδευση θα είχε πραγματοποιηθεί ούτως ή άλλως, οπότε η ενίσχυση με κανέναν τρόπο δεν ήταν ζωτικής σημασίας για τη στήριξη του οικείου οικονομικού τομέα. Ουδεμία έκπληξη προκαλεί το γεγονός ότι το Δικαστήριο τελικά επικύρωσε την εν λόγω απόφαση.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0133"><NO.P>133.</NO.P><TXT>Το Γενικό Δικαστήριο αντιστοίχως συνήγαγε στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση ότι η απόφαση της Επιτροπής να εγκρίνει την επίμαχη ενίσχυση, επειδή στήριζε μια επένδυση σε έργο στον τομέα της πυρηνικής ενέργειας, το οποίο διαφορετικά δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί, ενέπιπτε στη διακριτική της ευχέρεια σύμφωνα με το άρθρο 107, παράγραφος 3, ΣΛΕΕ. Το Γενικό Δικαστήριο<?PAGE NO="32"?> κατέληξε στο εν λόγω συμπέρασμα μολονότι ένα μέρος της ενισχύσεως αφορούσε τα λειτουργικά έξοδα, παρά το γεγονός ότι η Επιτροπή είχε εκτιμήσει ότι η ασφάλεια των τιμών όσον αφορά τα εν λόγω λειτουργικά έξοδα αποτελούσε βασικό μέρος των κινήτρων για την πραγματοποίηση επενδύσεως για το εν λόγω έργο. Κατά τη γνώμη μου, αρκεί η διαπίστωση ότι στην αιτιολογία του Γενικού Δικαστηρίου όσον αφορά τον υπό εξέταση λόγο αναιρέσεως δεν έχει εμφιλοχωρήσει πλάνη περί το δίκαιο.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">5.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Πέμπτος λόγος αναιρέσεως: αν υπήρξαν ανεπαρκής προσδιορισμός των στοιχείων της ενισχύσεως και παράβαση της ανακοινώσεως για τις εγγυήσεις</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">α)</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Σύνοψη των επιχειρημάτων της Δημοκρατίας της Αυστρίας</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0134"><NO.P>134.</NO.P><TXT>Στις σκέψεις 251 επ. της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι από τις αιτιολογικές σκέψεις 23 και 25 και από τα άρθρα 7 και 8 του κανονισμού 651/2014 δεν μπορεί να συναχθεί ότι μόνον μέτρα ενισχύσεως των οποίων το ισοδύναμο επιχορηγήσεως έχει προσδιοριστεί ποσοτικά μπορούν να κηρυχθούν συμβατά με την εσωτερική αγορά. Επίσης, δεν μπορεί να συναχθεί από άλλες διατάξεις του παράγωγου δικαίου ότι τα μέτρα ενισχύσεως πρέπει να προσδιορίζουν με ακρίβεια το ισοδύναμο επιχορηγήσεως που απορρέει από τα μέτρα αυτά. Το Γενικό Δικαστήριο έκρινε περαιτέρω, στη σκέψη 309 της εν λόγω αποφάσεως, ότι, ανεξάρτητα από το αν η ανακοίνωση για τις εγγυήσεις έχει εφαρμογή, τα επιχειρήματα της Δημοκρατίας της Αυστρίας όσον αφορά τη διάρκεια της εγγυήσεως δεν μπορούν να ευδοκιμήσουν. Στη σκέψη 338 της εν λόγω αποφάσεως, έκρινε ότι τα αποδεικτικά στοιχεία που υποβλήθηκαν δεν απέδειξαν ότι η EDF αντιμετώπιζε οικονομικές δυσχέρειες.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0135"><NO.P>135.</NO.P><TXT>Στο πλαίσιο αυτού του λόγου αναιρέσεως, η Δημοκρατία της Αυστρίας προβάλλει δύο αιτιάσεις. Πρώτον, το εν λόγω κράτος μέλος προβάλλει ότι τα στοιχεία της ενισχύσεως <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0124" ID="QS0124"/>δεν προσδιορίστηκαν επαρκώς<QUOT.END REF.START="QS0124" CODE="00BB" ID="QE0124"/> στην επίμαχη απόφαση. Στο πλαίσιο αυτό, η Δημοκρατία της Αυστρίας υποστηρίζει ότι η εν λόγω παράλειψη συνιστά παράβαση των κατευθυντήριων γραμμών της Επιτροπής και των κανονισμών σχετικά με τους κανόνες για τις κρατικές ενισχύσεις που έπρεπε να εφαρμοσθούν στην παρούσα υπόθεση σύμφωνα με τις αρχές της ίσης μεταχειρίσεως και της απαγορεύσεως των δυσμενών διακρίσεων. Η Δημοκρατία της Αυστρίας προβάλλει ότι, εν πάση περιπτώσει, ο ανεπαρκής προσδιορισμός των στοιχείων της ενισχύσεως καθιστά αδύνατη την πραγματοποίηση ορθού ελέγχου της αναλογικότητας και ότι οι ενισχύσεις σε περίπτωση παύσεως της λειτουργίας θα προκαλούσαν οπωσδήποτε υπεραντιστάθμιση, από τη στιγμή που θα υπερέβαιναν το καταβλητέο ποσό σε περίπτωση απαλλοτριώσεως.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0136"><NO.P>136.</NO.P><TXT>Στο πλαίσιο αυτό, το εν λόγω κράτος μέλος προβάλλει ένα άλλο γενικό επιχείρημα το οποίο αφορά τη δυνατότητα εφαρμογής του άρθρου 1, στοιχείο γʹ, του κανονισμού 2015/1589 σε συνδυασμό με το άρθρο 4, παράγραφος 1, του κανονισμού 794/2004. Η Δημοκρατία της Αυστρίας υποστηρίζει ότι η εφαρμογή των εν λόγω διατάξεων προϋποθέτει ότι ο αρχικός προϋπολογισμός της ενισχύσεως μπορεί να προσδιορισθεί διότι μια κοινοποίηση σύμφωνα με το άρθρο 4, παράγραφος 1, του κανονισμού 794/2004 εξαρτάται από το αν ο αρχικός προϋπολογισμός έχει σημειώσει αύξηση μεγαλύτερη του 20 %, υπολογισμός ο οποίος δεν είναι δυνατόν να πραγματοποιηθεί αν δεν έχει γίνει προσδιορισμός του αρχικού προϋπολογισμού.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0137"><NO.P>137.</NO.P><TXT>Δεύτερον, η Δημοκρατία της Αυστρίας θεωρεί ότι η Επιτροπή έπρεπε να εφαρμόσει την ανακοίνωση για τις εγγυήσεις. Η εν λόγω παράλειψη, κατά τη Δημοκρατία της Αυστρίας, δεν είναι επιτρεπτή, διότι η Επιτροπή δεσμεύεται από τις δικές της κατευθυντήριες γραμμές και ανακοινώσεις και, ως εκ τούτου, όφειλε να προβεί σε όλους τους προσδιορισμούς που προβλέπονται στην εν λόγω ανακοίνωση. Η Δημοκρατία της Αυστρίας επισημαίνει σε τι συνίσταται, κατ’ αυτήν, ο ανεπαρκής προσδιορισμός της διάρκειας της εγγυήσεως, προβάλλοντας συναφώς ότι το Γενικό Δικαστήριο παρέβη το σημείο 4.2 της ανακοινώσεως για τις εγγυήσεις μην υπολογίζοντας το <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0125" ID="QS0125"/>ισοδύναμο επιχορήγησης<QUOT.END REF.START="QS0125" CODE="00BB" ID="QE0125"/> των εγγυήσεων.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="33"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0138"><NO.P>138.</NO.P><TXT>Σύμφωνα με τα σημεία 3.2.α και 4.1.α της εν λόγω ανακοινώσεως, η Επιτροπή έπρεπε περαιτέρω να ελέγξει –με δική της πρωτοβουλία– αν ο δανειολήπτης αντιμετώπιζε οικονομικές δυσχέρειες. Αυτό είναι σημαντικό, καθόσον η χορήγηση κρατικών ενισχύσεων σε προβληματικές επιχειρήσεις είναι εν γένει ανεπίτρεπετη. Κατά τη Δημοκρατία της Αυστρίας, το γεγονός ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν αναγνώρισε το εν λόγω σφάλμα συνιστά μία ακόμη πλάνη περί το δίκαιο.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">β)</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Εκτίμηση</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0139"><NO.P>139.</NO.P><TXT>Όσον αφορά το επιχείρημα της Δημοκρατίας της Αυστρίας ότι τα στοιχεία της ενισχύσεως δεν έχουν προσδιορισθεί ορθώς και ότι αυτό συνιστά παράβαση σειράς κατευθυντήριων γραμμών της Επιτροπής και κανονισμών που αφορούν τους κανόνες για τις κρατικές ενισχύσεις οι οποίοι έπρεπε να εφαρμοσθούν στην υπό κρίση υπόθεση σύμφωνα με τις αρχές της ίσης μεταχειρίσεως και της απαγορεύσεως των δυσμενών διακρίσεων, το Γενικό Δικαστήριο, στις σκέψεις 248 και 249 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, εξέθεσε τις απαιτήσεις για την εφαρμογή του άρθρου 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ. Δεδομένου ότι η Επιτροπή μπορούσε να αξιολογήσει την ενίσχυση βάσει των εν λόγω απαιτήσεων χωρίς να προσδιορίσει περαιτέρω τα στοιχεία της ενισχύσεως, η Επιτροπή δεν έσφαλε, όπως δεν έσφαλε το Γενικό Δικαστήριο δεχόμενο τα ανωτέρω<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0092"><P>Στα σημεία 72 έως 74 της αιτήσεως αναιρέσεως καθίσταται σαφές ότι, μολονότι η Δημοκρατία της Αυστρίας το αρνείται στο σημείο 70 της αιτήσεως αναιρέσεως, με την αναφορά της στον ανεπαρκή προσδιορισμό των στοιχείων της ενισχύσεως, στην πραγματικότητα εννοεί ότι η ενίσχυση δεν είχε προσδιορισθεί ποσοτικά.</P></NOTE>. Όπως καθίσταται σαφές από τις λεπτομερείς αναλύσεις του Γενικού Δικαστηρίου στις σκέψεις 251 έως 255 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, στις ανωτέρω κατευθυντήριες γραμμές και στους ανωτέρω κανονισμούς υπάρχουν ειδικοί λόγοι για τους οποίους πρέπει να προσδιορίζονται τα ποσά των ενισχύσεων. Σε πολλές περιπτώσεις, αυτό οφείλεται σε μια τυποποιημένη προσέγγιση, η οποία δεν είναι ούτε πρόσφορη ούτε αναγκαία όταν το άρθρο 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ έχει άμεση εφαρμογή.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0140"><NO.P>140.</NO.P><TXT>Στο μέτρο που η Δημοκρατία της Αυστρίας υποστηρίζει ότι λόγω του μη προσδιορισμού των στοιχείων της ενισχύσεως στάθηκε αδύνατη η ορθή πραγματοποίηση του ελέγχου της αναλογικότητας, η Δημοκρατία της Αυστρίας κατ’ ουσίαν επιχειρεί να επαναλάβει τα επιχειρήματα που ήδη προέβαλε στο πλαίσιο του τέταρτου σκέλους του τρίτου λόγου αναιρέσεως. Όπως ήδη επισήμανα, το κριτήριο της αναλογικότητας βάσει του άρθρου 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ χρησιμεύει μόνο για τη διαπίστωση αν η ενίσχυση αλλοιώνει τους όρους των συναλλαγών κατά τρόπο αντίθετο προς το κοινό συμφέρον. Η Δημοκρατία της Αυστρίας δεν προβάλλει καν ότι τα στοιχεία της ενισχύσεως που θεωρεί ότι δεν έχουν προσδιοριστεί, όπως το κόστος της διαθέσεως των αποβλήτων και της τελικής αποθηκεύσεως ή οι ακριβείς όροι της συμφωνίας του Υπουργού, έχουν το ανωτέρω αποτέλεσμα. Για τον λόγο αυτόν το σχετικό επιχείρημα της Δημοκρατίας της Αυστρίας δεν μπορεί να ευδοκιμήσει.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0141"><NO.P>141.</NO.P><TXT>Όσον αφορά το επιχείρημα της Δημοκρατίας της Αυστρίας σχετικά με τα πιθανά προβλήματα κατά την εφαρμογή του άρθρου 1, στοιχείο γʹ, του κανονισμού 2015/1589 σε συνδυασμό με το άρθρο 4, παράγραφος 1, του κανονισμού 794/2004, δεν είναι σαφές ποιο μέρος της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως βάλλεται<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0093"><P>Τούτο δεν προκαλεί έκπληξη· το Γενικό Δικαστήριο δεν εξέτασε το ζήτημα αυτό, καθόσον δεν είχε προβληθεί από τη Δημοκρατία της Αυστρίας.</P></NOTE>. Πέραν του ανωτέρω ελαττώματος, δεν ενισχύει την επιχειρηματολογία της Δημοκρατίας της Αυστρίας καθ’ οιονδήποτε τρόπο. Η Δημοκρατία της Αυστρίας προβάλλει ότι δεν μπορεί να αντιληφθεί πώς τα επίμαχα μέτρα ενισχύσεως μπορούν να συμβιβαστούν με τις ανωτέρω διατάξεις. Ωστόσο, δεν πρέπει να συμβιβαστούν με αυτές. Το άρθρο 4 του κανονισμού 794/2004 αφορά μόνον εξαιρέσεις/απλοποιήσεις στη διαδικασία κοινοποιήσεως. Αν οι προϋποθέσεις αυτές –επί παραδείγματι ότι η αύξηση του προϋπολογισμού εγκεκριμένου καθεστώτος ενισχύσεων δεν υπερβαίνει το 20 %– δεν μπορούν να αποδειχθούν, τότε το μέτρο απλώς θα θεωρηθεί <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0126" ID="QS0126"/>νέα ενίσχυση<QUOT.END REF.START="QS0126" CODE="00BB" ID="QE0126"/> και θα πρέπει να κοινοποιηθεί με το συνηθισμένο έντυπο κοινοποιήσεως, και όχι με το έντυπο της απλουστευμένης διαδικασίας κοινοποιήσεως σύμφωνα με το άρθρο 2 και το παράρτημα Ι<?PAGE NO="34"?> του κανονισμού 2015/1589<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0094"><P>Μάλιστα, η Δημοκρατία της Αυστρίας συμφωνεί με αυτό στο σημείο 73 της αιτήσεώς της αναιρέσεως.</P></NOTE>. Σε αντίθεση με όσα υποστηρίζει η Δημοκρατία της Αυστρίας, ακόμη και αν ο μη προσδιορισμός του αρχικού προϋπολογισμού μπορεί να μην επιτρέπει στο Ηνωμένο Βασίλειο να κοινοποιήσει την αύξηση με το έντυπο της απλοποιημένης κοινοποιήσεως, το γεγονός αυτό ασφαλώς δεν απαλλάσσει ούτε εμποδίζει το Ηνωμένο Βασίλειο να κοινοποιήσει μια <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0127" ID="QS0127"/>αύξηση του προϋπολογισμού<QUOT.END REF.START="QS0127" CODE="00BB" ID="QE0127"/> ως <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0128" ID="QS0128"/>νέα ενίσχυση<QUOT.END REF.START="QS0128" CODE="00BB" ID="QE0128"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0142"><NO.P>142.</NO.P><TXT>Το γεγονός ότι οποιαδήποτε μεταγενέστερη τροποποίηση των μέτρων πρέπει να κοινοποιείται αποτυπώνεται επίσης στη σκέψη 266 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως. Στη σκέψη αυτή, το Γενικό Δικαστήριο υπογραμμίζει ότι η εγκριτική απόφαση της Επιτροπής καλύπτει μόνον το σχέδιο που της είχε κοινοποιηθεί. Η κρίση αυτή δεν προσβλήθηκε από τη Δημοκρατία της Αυστρίας. Ως εκ τούτου, τα επιχειρήματα της Δημοκρατίας της Αυστρίας δεν δύνανται να ευδοκιμήσουν.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0143"><NO.P>143.</NO.P><TXT>Για όλους αυτούς τους λόγους, το πρώτο σκέλος του πέμπτου αναιρετικού λόγου της Δημοκρατίας της Αυστρίας πρέπει να απορριφθεί.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0144"><NO.P>144.</NO.P><TXT>Όσον αφορά την ανακοίνωση για τις εγγυήσεις, πρέπει να σημειωθεί ότι, όπως ορθώς επισήμανε η Γαλλική Δημοκρατία, η ανακοίνωση για τις εγγυήσεις αφορά το ζήτημα αν μια εγγύηση συνιστά κρατική ενίσχυση, και όχι την εκτίμηση αν αυτή είναι συμβατή με την κοινή αγορά. Τούτο καθίσταται σαφές από το σημείο 5 της ανακοινώσεως για τις εγγυήσεις. Αυτό σημαίνει ότι η εφαρμογή της δεν έχει αντίκτυπο στο αν η εγγύηση πιστώσεων είναι συμβατή με το άρθρο 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ. Κατά το σημείο 3.2, στοιχείο δʹ, της ανακοινώσεως για τις εγγυήσεις, το γεγονός ότι <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0129" ID="QS0129"/>καταβάλλεται για την εγγύηση τιμή που καθορίζεται βάσει κριτηρίων αγοράς<QUOT.END REF.START="QS0129" CODE="00BB" ID="QE0129"/> αποτελεί ένα από τα τέσσερα κριτήρια που πρέπει να πληρούνται σωρευτικά ώστε να <HT TYPE="ITALIC">αποκλείεται</HT> η ύπαρξη κρατικής ενισχύσεως σε περίπτωση μεμονωμένης κρατικής εγγυήσεως. Συναφώς, αξίζει να σημειωθεί ότι ουδείς εκ των διαδίκων αμφισβήτησε ότι η εγγύηση πιστώσεων αποτελούσε κρατική ενίσχυση, ακριβώς για τον λόγο ότι η τιμή που καταβλήθηκε από την NNBG για την εν λόγω εγγύηση δεν μπορούσε να θεωρηθεί ότι αποτελεί τιμή της αγοράς. Τούτο, για τον απλό λόγο ότι οι σχετικές κεφαλαιαγορές δεν παρείχαν τέτοια δυνατότητα<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0095"><P>Αιτιολογικές σκέψεις 336 έως 339 της επίμαχης αποφάσεως.</P></NOTE>. Ως εκ τούτου, η εγγύηση πιστώσεων αναμφισβήτητα δεν πληρούσε τα κριτήρια ώστε να αποκλεισθεί ως κρατική ενίσχυση σύμφωνα με την ανακοίνωση για τις εγγυήσεις. Για τον ίδιο λόγο, το Γενικό Δικαστήριο δεν έπρεπε να εξετάσει περαιτέρω το ζήτημα αν <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0130" ID="QS0130"/>ο δανειολήπτης δεν αντιμετωπίζει οικονομικές δυσχέρειες<QUOT.END REF.START="QS0130" CODE="00BB" ID="QE0130"/>. Πρόκειται για ένα ακόμη από τα τέσσερα κριτήρια που έχουν θεσπισθεί για τον σκοπό αυτόν<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0096"><P>Σημείο 3.2, στοιχείο αʹ, της ανακοινώσεως για τις εγγυήσεις.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0145"><NO.P>145.</NO.P><TXT>Δεν είναι ορθό ούτε το επιχείρημα της Δημοκρατίας της Αυστρίας ότι, ούτως ή άλλως, σύμφωνα με το σημείο 4.2 της ανακοινώσεως για τις εγγυήσεις, έπρεπε να υπολογισθεί το ισοδύναμο επιχορηγήσεως της εγγυήσεως. Δεδομένου ότι η εγγύηση πιστώσεων, σε συνδυασμό με άλλα μέτρα ενισχύσεως, χαρακτηρίσθηκε –αναμφισβήτητα– ως κρατική ενίσχυση, δεν υπήρχε λόγος για περαιτέρω έρευνα.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0146"><NO.P>146.</NO.P><TXT>Για τους λόγους αυτούς, το επιχείρημα της Δημοκρατίας της Αυστρίας που στηρίζεται στην ανακοίνωση για τις εγγυήσεις είναι, εν πάση περιπτώσει, αλυσιτελές και ο πέμπτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό του.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0147"><NO.P>147.</NO.P><TXT>Πράγματι, η Επιτροπή είχε διατυπώσει αντιρρήσεις ως προς το ότι το αρχικό κόστος που το Ηνωμένο Βασίλειο είχε υποδείξει όσον αφορά την εγγύηση πιστώσεων είχε υποτιμήσει τον σχετικό κίνδυνο. Το Ηνωμένο Βασίλειο εν συνεχεία προσάρμοσε το κόστος προμήθειας για την εγγύηση στις 295 μονάδες βάσης (το οποίο αποτύπωνε κατά προσέγγιση πιστωτικό κίνδυνο BB), η δε Επιτροπή συνήγαγε ότι το προσαρμοσμένο κόστος παρείχε μια κατά προσέγγιση εκτίμηση του θεωρητικού<?PAGE NO="35"?> επιτοκίου της αγοράς για μια διευκόλυνση η οποία, πράγματι, δεν προσφερόταν από την αγορά<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0097"><P>Αιτιολογικές σκέψεις 463 έως 477 της επίμαχης αποφάσεως· σκέψεις 304 και 305 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως.</P></NOTE>. Με την εν λόγω μεταβολή στη διάρθρωση του προσαρμοσμένου κόστους αντιμετωπίσθηκαν επίσης οι αντιρρήσεις που η Επιτροπή είχε διατυπώσει όσον αφορά την εξαιρετικά μεγάλη διάρκεια των ομολόγων που επρόκειτο να εκδοθούν<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0098"><P>Αιτιολογική σκέψη 472 της επίμαχης αποφάσεως.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0148"><NO.P>148.</NO.P><TXT>Επομένως, το ζήτημα περιορίζεται ως εξής: μπορεί να λεχθεί ότι υφίσταται πραγματική αβεβαιότητα όσον αφορά τη διάρκεια της εγγυήσεως, το ποσό του δανείου ή τον τρόπο με τον οποίο υπολογίσθηκε το κόστος προμήθειας για την εγγύηση; Προσωπικά, δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω με την προσέγγιση του Γενικού Δικαστηρίου, το οποίο απέρριψε τους εν λόγω ισχυρισμούς<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0099"><P>Βλ., γενικώς, σκέψεις 302 έως 322 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0149"><NO.P>149.</NO.P><TXT>Στο σημείο αυτό, είναι ίσως αρκετό να λεχθεί ότι η Επιτροπή είχε στη διάθεσή της αποδεικτικά στοιχεία που της επέτρεπαν να καταλήξει στο ορθό συμπέρασμα ότι η εγγύηση δεν ήταν απεριόριστης διάρκειας, αλλά αντιθέτως αφορούσε την εμπρόθεσμη καταβολή του κεφαλαίου και των τόκων, ενώ τα ομόλογα είχαν σταθμισμένη μέση διάρκεια ζωής 27,4 έτη<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0100"><P>Αιτιολογική σκέψη 432 της επίμαχης αποφάσεως.</P></NOTE>. Μπορεί ομοίως να λεχθεί ότι η Επιτροπή διέθετε τα κατάλληλα στοιχεία για να αιτιολογήσει το συμπέρασμά της ότι το προσαρμοσμένο κόστος της προμήθειας για την εγγύηση πιστώσεων έπρεπε να ανέρχεται σε 295 μονάδες βάσης, αποτυπώνοντας τόσο την πιστοληπτική διαβάθμιση BB όσο και την εξαιρετικά μεγάλη διάρκεια των επίμαχων ομολόγων<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0101"><P>Αιτιολογική σκέψη 472 της επίμαχης αποφάσεως.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0150"><NO.P>150.</NO.P><TXT>Υπό τις συνθήκες αυτές, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι τα επιχειρήματα της Δημοκρατίας της Αυστρίας όσον αφορά τις προβαλλόμενες αβεβαιότητες της εκτάσεως της ενισχύσεως απλώς δεν είναι βάσιμα.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">VI.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Σύνοψη</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0151"><NO.P>151.</NO.P><TXT>Κατά συνέπεια, συνοπτικά, τα κύρια συμπεράσματά μου είναι τα εξής:</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Το άρθρο 106α, παράγραφος 3, της Συνθήκης Ευρατόμ καθιστά σαφές ότι η Συνθήκη Ευρατόμ είναι ισότιμη με τη ΣΕΕ και τη ΣΛΕΕ όσον αφορά το πρωτογενές δίκαιο της Ένωσης.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Το άρθρο 106α, παράγραφος 3, της Συνθήκης Ευρατόμ ορίζει περαιτέρω ότι ούτε οι διατάξεις της ΣΕΕ ούτε αυτές της ΣΛΕΕ έχουν εφαρμογή στη σφαίρα της Συνθήκης Ευρατόμ, στο μέτρο που οι εν λόγω διατάξεις παρεκκλίνουν από τις διατάξεις της Συνθήκης Ευρατόμ. Επομένως, αν συγκεκριμένο ζήτημα αντιμετωπίζεται εξαντλητικά ή ειδικά από τη Συνθήκη Ευρατόμ, τότε δεν υπάρχει περιθώριο εφαρμογής της ΣΕΕ ή της ΣΛΕΕ. Αντιθέτως, η ΣΕΕ και η ΣΛΕΕ έχουν εφαρμογή σε όλους τους τομείς του δικαίου της Ένωσης οι οποίοι δεν διέπονται από τη Συνθήκη Ευρατόμ.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>Κανένα σημείο της Συνθήκης Ευρατόμ δεν ρυθμίζει το ζήτημα των κρατικών ενισχύσεων. Λαμβανομένου υπόψη ότι η Συνθήκη Ευρατόμ, αφενός, αποτελεί ειδική Συνθήκη που διέπει συγκεκριμένο τομέα και δεδομένου ότι, αφετέρου, οι στόχοι της ΣΕΕ και της ΣΛΕΕ είναι πολύ ευρύτεροι (ιδίως η λειτουργία της εσωτερικής αγοράς), είναι σκόπιμο να εφαρμόζονται στον τομέα της πυρηνικής ενέργειας οι διατάξεις της ΣΛΕΕ που αφορούν τον ανταγωνισμό και τις κρατικές ενισχύσεις όταν η Συνθήκη Ευρατόμ δεν προβλέπει ειδικούς κανόνες. Για τους λόγους αυτούς, το άρθρο 107 ΣΛΕΕ έχει εφαρμογή στο επίμαχο μέτρο κρατικής ενισχύσεως.</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="36"?><ITEM><NP><NO.P>4)</NO.P><TXT>Οι διατάξεις του άρθρου 1 και του άρθρου 2, στοιχείο γʹ, της Συνθήκης Ευρατόμ αφορούν κατ’ ανάγκη την ανάπτυξη πυρηνικών σταθμών ηλεκτροπαραγωγής. Τα κράτη μέλη σαφώς είχαν σκοπό η Συνθήκη Ευρατόμ να αποτελεί ένα συνεχώς εξελισσόμενο κείμενο, δεκτικό οργανικής αναπτύξεως και ικανό να προσαρμόζεται στις εκάστοτε συνθήκες. Επομένως, το επιχείρημα της Δημοκρατίας της Αυστρίας ότι οι εν λόγω διατάξεις της Συνθήκης Ευρατόμ δεν καλύπτουν ούτε την κατασκευή περαιτέρω πυρηνικών σταθμών ηλεκτροπαραγωγής ούτε την αντικατάσταση και τον εκσυγχρονισμό των απαρχαιωμένων σταθμών με πιο σύγχρονες, ήδη ανεπτυγμένες, τεχνολογίες δεν μπορεί να γίνει δεκτό.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>5)</NO.P><TXT>Ενώ αληθεύει ότι τα πλεονεκτήματα της πυρηνικής ενέργειας αποτελούν αντικείμενο έντονων αντιπαραθέσεων σε πολλά κράτη μέλη, το Δικαστήριο δεν έχει ούτε την αρμοδιότητα ούτε τη δημοκρατική νομιμοποίηση να αποφαίνεται επί τέτοιων ζητημάτων. Ωστόσο, δεδομένου ότι είναι σαφές ότι η ανάπτυξη της πυρηνικής ενέργειας, όπως αποτυπώνεται στη Συνθήκη Ευρατόμ, αποτελεί σαφώς καθορισμένο στόχο του δικαίου της Ένωσης, ο εν λόγω στόχος δεν μπορεί να καταστεί δευτερεύων σε σχέση με άλλους (και, από μια άποψη, πιθανόν συγκρουόμενους) στόχους του δικαίου της Ένωσης, όπως η προστασία του περιβάλλοντος που προβλέπεται στο κεφάλαιο ΧΧ της ΣΛΕΕ. Επιπλέον, το σαφές γράμμα του άρθρου 194, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ αναγνωρίζει πλήρως το δικαίωμα κάθε κράτους μέλους να επιλέγει μεταξύ διαφόρων ενεργειακών πηγών και <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0131" ID="QS0131"/>τη γενική διάρθρωση του ενεργειακού του εφοδιασμού<QUOT.END REF.START="QS0131" CODE="00BB" ID="QE0131"/>, και το δικαίωμα αυτό καταλαμβάνει κατ’ ανάγκη το δικαίωμα κάθε κράτους μέλους να αναπτύσσει πυρηνική ενέργεια ως μέρος των πηγών του ενεργειακού εφοδιασμού του.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>6)</NO.P><TXT>Σε αντίθεση με την άποψη που υιοθέτησε το Γενικό Δικαστήριο σε σειρά αποφάσεων αρχής γενομένης από την απόφαση Mediaset κατά Επιτροπής<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0102"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20100615">15ης Ιουνίου 2010</DATE> (<NO.CASE>T‑177/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2010:233">EU:T:2010:233</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> ότι οι κρατικές ενισχύσεις που εγκρίνονται βάσει του άρθρου 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ πρέπει να υπηρετούν ένα <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0132" ID="QS0132"/>κοινό συμφέρον<QUOT.END REF.START="QS0132" CODE="00BB" ID="QE0132"/>, η εν λόγω απαίτηση δεν αναγράφεται στο ίδιο το κείμενο του άρθρου 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ, έστω και αν στο άρθρο 107, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, ΣΛΕΕ (<QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0133" ID="QS0133"/>[…] σημαντικών σχεδίων κοινού ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος[…]<QUOT.END REF.START="QS0133" CODE="00BB" ID="QE0133"/>) αναγράφεται.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>7)</NO.P><TXT>Επομένως, δεν υφίσταται απαίτηση ότι η ενίσχυση πρέπει να υπηρετεί σκοπούς πέραν εκείνων που εκτίθενται ειδικά στο άρθρο 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ. Σύμφωνα με το γράμμα της διατάξεως αυτής και τη θέση της στη ΣΛΕΕ, μια ενίσχυση, για να είναι συμβατή με τη Συνθήκη, δεν χρειάζεται να επιδιώκει έναν <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0134" ID="QS0134"/>σκοπό κοινού συμφέροντος<QUOT.END REF.START="QS0134" CODE="00BB" ID="QE0134"/> ούτε έναν <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0135" ID="QS0135"/>σκοπό δημοσίου συμφέροντος<QUOT.END REF.START="QS0135" CODE="00BB" ID="QE0135"/>. Πρέπει απλώς να έχει ως σκοπό <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0136" ID="QS0136"/>την προώθηση της αναπτύξεως ορισμένων οικονομικών δραστηριοτήτων<QUOT.END REF.START="QS0136" CODE="00BB" ID="QE0136"/> και να μην <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0137" ID="QS0137"/>[αλλοιώνει] τους όρους των συναλλαγών κατά τρόπο που θα αντέκειτο προς το κοινό συμφέρον<QUOT.END REF.START="QS0137" CODE="00BB" ID="QE0137"/>. Επομένως, η αιτίαση της Δημοκρατίας της Αυστρίας ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας ότι η ενίσχυση πρέπει να υπηρετεί μόνον ένα <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0138" ID="QS0138"/>δημόσιο<QUOT.END REF.START="QS0138" CODE="00BB" ID="QE0138"/> και όχι ένα <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0139" ID="QS0139"/>κοινό<QUOT.END REF.START="QS0139" CODE="00BB" ID="QE0139"/> συμφέρον δεν μπορεί να ευδοκιμήσει, διότι, κατά την γνώμη μου, και σε αντίθεση με τις κρίσεις του Γενικού Δικαστηρίου στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, δεν χρειάζεται να πληρούται κανένα από τα δύο εν λόγω κριτήρια.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>8)</NO.P><TXT>Εν πάση περιπτώσει, ακόμη και αν η ανωτέρω εκτίμηση του άρθρου 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ είναι εσφαλμένη, η κατασκευή του Hinkley Point C υπηρετεί ένα <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0140" ID="QS0140"/>κοινό συμφέρον<QUOT.END REF.START="QS0140" CODE="00BB" ID="QE0140"/> (ή επίσης έναν <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0141" ID="QS0141"/>δημόσιο σκοπό<QUOT.END REF.START="QS0141" CODE="00BB" ID="QE0141"/>) κατά την έννοια αυτή, επειδή η ανάπτυξη πυρηνικών σταθμών ηλεκτροπαραγωγής εξακολουθεί να αποτελεί βασικό στόχο της Συνθήκης Ευρατόμ, ακόμη και αν επιμέρους κράτη μέλη, όπως η Δημοκρατία της Αυστρίας, εναντιώνονται στην πυρηνική ενέργεια. Δεχόμενα τους στόχους της Συνθήκης Ευρατόμ, όλα τα κράτη μέλη έχουν δηλώσει σαφώς την κατ’ αρχήν ανεπιφύλακτη αποδοχή τους όσον αφορά το δικαίωμα των άλλων κρατών μελών να αναπτύσσουν σταθμούς πυρηνικής ενέργειας στις δικές τους επικράτειες,<?PAGE NO="37"?> εφόσον το επιθυμούν. Ένας σαφώς διατυπωμένος στόχος της Συνθήκης πρέπει, σχεδόν εξ ορισμού, να μπορεί να αποτελεί σκοπό κοινού συμφέροντος κατά την έννοια των κανόνων περί των κρατικών ενισχύσεων.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>9)</NO.P><TXT>Το Γενικό Δικαστήριο είχε κάθε δικαίωμα να διαπιστώσει ότι η Επιτροπή είχε στη διάθεσή της πλήθος αποδεικτικών στοιχείων ως προς το ότι η αγορά ήταν απρόθυμη ή ακόμη και ανίκανη να χρηματοδοτήσει το Hinkley Point C χωρίς τις παρεχόμενες από το Ηνωμένο Βασίλειο εγγυήσεις και άλλες μορφές ενισχύσεως. Για τους σκοπούς την παρούσας αναλύσεως δεν ασκεί επιρροή το γεγονός ότι ενδεχομένως δεν υπήρχε επάρκεια της αγοράς σε σχέση με άλλες μορφές παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας. Το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο συνάγοντας ότι η παραγωγή πυρηνικής ενέργειας αποτελούσε την κρίσιμη οικονομική δραστηριότητα κατά την έννοια του άρθρου 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>10)</NO.P><TXT>Η αποστολή της Επιτροπής στις υποθέσεις κρατικών ενισχύσεων, όπως καθίσταται σαφές από το άρθρο 107, παράγραφοι 2 και 3, ΣΛΕΕ, συνίσταται απλώς στην εκτίμηση αν το επίμαχο μέτρο ενισχύσεως μπορεί να <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0142" ID="QS0142"/>θεωρηθεί ότι συμβιβάζεται με την εσωτερική αγορά<QUOT.END REF.START="QS0142" CODE="00BB" ID="QE0142"/>. Η εν λόγω αποστολή αφορά κατ’ ουσίαν την εκτίμηση της συμβατότητας της επίμαχης ενισχύσεως με τους κανόνες για τον ανταγωνισμό και την εσωτερική αγορά, και όχι με τους κανόνες που αφορούν το περιβάλλον. Αντιθέτως, κατ’ αρχήν, στις αρμόδιες αρχές των κρατών μελών εναπόκειται να αποφασίζουν αν συγκεκριμένο έργο πρέπει να λάβει την αντίστοιχη άδεια όσον αφορά τον σχεδιασμό και το περιβάλλον, και όχι στην Επιτροπή στο πλαίσιο της εφαρμογής των κανόνων περί των κρατικών ενισχύσεων.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>11)</NO.P><TXT>Το βασικό σημείο όσον αφορά την εξέταση της συμβατότητας οποιασδήποτε ενισχύσεως με την εσωτερική αγορά σύμφωνα με το άρθρο 107, παράγραφος 3, ΣΛΕΕ είναι αν η εν λόγω ενίσχυση οδηγεί ή ενθαρρύνει τις επενδύσεις για την ανάπτυξη ορισμένων οικονομικών δραστηριοτήτων οι οποίες δεν θα πραγματοποιούνταν διαφορετικά. Δεν υφίσταται κάποια εκ των προτέρων διάκριση μεταξύ, αφενός, επενδυτικής ενισχύσεως και, αφετέρου, λειτουργικής ενισχύσεως. Τέτοια διάκριση όχι μόνον δεν προκύπτει από την εξέταση του ίδιου του κειμένου του άρθρου 107 ΣΛΕΕ, αλλά και θα ήταν απλουστευτική και θα καθιστούσε δυνατή την ανάπτυξη πρακτικών καταστρατηγήσεως με τη χρήση λογιστικών τεχνασμάτων.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>12)</NO.P><TXT>Τα επίμαχα εν προκειμένω μέτρα ενισχύσεως δεν περιορίζονται μόνο στο κόστος κατασκευής αυτό καθεαυτό, αλλά επίσης περιλαμβάνουν συγκεκριμένες δαπάνες που συνδέονται με την παροχή πυρηνικής ενέργειας, συμπεριλαμβανομένου των δαπανών για τη διαχείριση των αναλωμένων καυσίμων. Εντούτοις, οι εν λόγω δαπάνες αποτελούν επενδυτικές δαπάνες, οι οποίες πρέπει οπωσδήποτε να πραγματοποιηθούν για να εξασφαλισθεί η λειτουργικότητα του σταθμού.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>13)</NO.P><TXT>Υπό τις παρούσες συνθήκες, το Γενικό Δικαστήριο κάλλιστα μπορούσε να απορρίψει την προσφυγή κατά της αποφάσεως της Επιτροπής με την οποία ενέκρινε τα επίμαχα μέτρα ενισχύσεως που χορηγήθηκαν από το Ηνωμένο Βασίλειο όσον αφορά την κατασκευή του Hinkley Point C.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">VII.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Πρόταση</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0152"><NO.P>152.</NO.P><TXT>Κατά συνέπεια, υπό τις συνθήκες αυτές, προτείνω στο Δικαστήριο να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως που η Δημοκρατία της Αυστρίας κατέθεσε κατά της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>