Partijen
Overwegingen van het arrest
Dictum
In zaak T‑640/14,
Carsten René Beul, wonende te Neuwied (Duitsland), aanvankelijk vertegenwoordigd door K.‑G. Stümper en vervolgens door H.‑M. Pott en T. Eckhold, advocaten,
verzoeker,
tegen
Europees Parlement, vertegenwoordigd door P. Schonard en D. Warin als gemachtigden,
en
Raad van de Europese Unie, vertegenwoordigd door R. Wiemann en N. Rouam als gemachtigden,
verweerders,
betreffende een verzoek om nietigverklaring van verordening (EU) nr. 537/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 16 april 2014 betreffende specifieke eisen voor de wettelijke controles van financiële overzichten van organisaties van openbaar belang en tot intrekking van besluit 2005/909/EG van de Commissie (PB L 158, blz. 77),
geeft
HET GERECHT (Negende kamer),
samengesteld als volgt: G. Berardis, president, O. Czúcz (rapporteur) en A. Popescu, rechters,
griffier: E. Coulon,
de navolgende
Beschikking
Feiten, procedure en conclusies van partijen
1. Verzoeker is krachtens het Gesetz über eine Berufsordnung der Wirtschaftsprüfer („Wirtschaftsprüferordnung”, Duitse accountantswet) erkend als gecertificeerd accountant. Daardoor mag hij volgens de Duitse regelgeving de wettelijke controle uitvoeren van de financiële overzichten van ondernemingen, inclusief ondernemingen van openbaar belang.
2. Op 16 april 2014 hebben het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie verordening (EU) nr. 537/2014 betreffende specifieke eisen voor de wettelijke controles van financiële overzichten van organisaties van openbaar belang en tot intrekking van besluit 2005/909/EG van de Commissie (PB L 158, blz. 77; hierna: „bestreden verordening”) vastgesteld.
3. Volgens artikel 1 van de bestreden verordening, waarin het onderwerp van deze verordening wordt omschreven, stelt deze verordening eisen vast voor de uitvoering van de wettelijke controle van de jaarlijkse financiële overzichten en geconsolideerde financiële overzichten van organisaties van openbaar belang, regels voor de organisatie en selectie van wettelijke auditors en auditkantoren door organisaties van openbaar belang om hun onafhankelijkheid te bevorderen en belangenconflicten te vermijden, alsmede regels voor het toezicht op de naleving van deze eisen door wettelijke auditors en auditkantoren.
4. Bij verzoekschrift, neergelegd ter griffie van het Gerecht op 20 augustus 2014, heeft verzoeker het onderhavige beroep ingesteld.
5. Het Parlement en de Raad hebben bij afzonderlijke akten, neergelegd ter griffie van het Gerecht op 27 respectievelijk 28 november 2014, excepties van niet-ontvankelijkheid opgeworpen krachtens artikel 114, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht van 2 mei 1991. Verzoeker heeft op 12 januari 2015 opmerkingen over deze excepties ingediend.
6. Bij akte, neergelegd ter griffie van het Gerecht op 18 december 2014, heeft de Europese Commissie verzocht om toelating tot interventie in de onderhavige procedure aan de zijde van het Parlement en de Raad.
7. Bij akte, neergelegd ter griffie van het Gerecht op 22 december 2014, heeft het Parlement aangegeven dat het zich niet verzette tegen dit verzoek om toelating tot interventie van de Commissie. Verzoeker en de Raad hebben geen opmerkingen over dit verzoek ingediend.
8. Verzoeker verzoekt het Gerecht de bestreden verordening nietig te verklaren.
9. Het Parlement verzoekt het Gerecht:
– het beroep niet-ontvankelijk te verklaren;
– subsidiair, namelijk ingeval het de exceptie zou afwijzen of zijn beslissing over de ontvankelijkheid zou voegen met zijn beslissing ten gronde, aan het Parlement een nieuwe termijn toe te kennen om opmerkingen in te dienen, ook over de gegrondheid;
– verzoeker te verwijzen in de kosten.
10. De Raad verzoekt het Gerecht:
– het beroep niet-ontvankelijk te verklaren;
– verzoeker te verwijzen in de kosten.
In rechte
11. Krachtens artikel 130, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht kan deze rechterlijke instantie op verzoek van de verwerende partij uitspraak doen over de niet-ontvankelijkheid of de onbevoegdheid zonder daarbij op de zaak ten gronde in te gaan. In casu acht het Gerecht zich voldoende ingelicht door de stukken van het dossier en zal het uitspraak doen zonder de behandeling voort te zetten.
12. In het onderhavige geval voeren het Parlement en de Raad aan dat de bestreden verordening een wetgevingshandeling vormt en dus geen regelgevingshandeling in de zin van artikel 263, vierde alinea, VWEU. Voorts stellen zij dat verzoeker noch rechtstreeks noch individueel geraakt wordt door de bestreden verordening. Derhalve is het beroep op grond van artikel 263 VWEU niet‑ontvankelijk.
13. Verzoeker stelt dat hij rechtstreeks en individueel wordt geraakt door de bestreden verordening, aangezien deze de structuur wijzigt van het orgaan dat bevoegd is om toezicht te houden op zijn beroepsactiviteiten.
14. Om te beginnen moet worden opgemerkt dat volgens artikel 263, vierde alinea, VWEU „[i]edere natuurlijke of rechtspersoon [...] onder de in de eerste en tweede alinea vastgestelde voorwaarden beroep [kan] instellen tegen handelingen die tot hem gericht zijn of die hem rechtstreeks en individueel raken, alsmede tegen regelgevingshandelingen die hem rechtstreeks raken en die geen uitvoeringsmaatregelen met zich meebrengen”.
15. Benadrukt moet worden dat verzoeker niet de adressaat is van de bestreden verordening. Derhalve kan hij geen recht van beroep ontlenen aan het eerste in artikel 263, vierde alinea, VWEU bedoelde geval.
16. Voorts blijkt uit de preambule van de bestreden verordening dat artikel 114 VWEU, dat betrekking heeft op de aanpassing van de wetgevingen, de rechtsgrondslag vormt van deze verordening, alsook dat het Parlement en de Raad deze verordening gezamenlijk hebben vastgesteld volgens de gewone wetgevingsprocedure.
17. In dit verband volgt uit artikel 289, leden 1 en 3, VWEU dat rechtshandelingen die volgens de in artikel 294 VWEU beschreven procedure – de zogenaamde „gewone wetgevingsprocedure” – zijn vastgesteld, wetgevingshandelingen vormen.
18. Bijgevolg is de bestreden verordening een wetgevingshandeling.
19. Volgens de rechtspraak vallen wetgevingshandelingen niet onder de term „regelgevingshandelingen” in de zin van artikel 263, vierde alinea, VWEU [arresten van 3 oktober 2013, Inuit Tapiriit Kanatami e.a./Parlement en Raad, C‑583/11 P, Jurispr., EU:C:2013:625, punt 61, en van 25 oktober 2011, Microban International en Microban (Europe)/Commissie, T‑262/10, Jurispr., EU:T:2011:623, punt 21].
20. Hieruit volgt dat verzoeker evenmin een recht van beroep kan ontlenen aan het derde in artikel 263, vierde alinea, VWEU bedoelde geval.
21. Het onderhavige beroep is dus maar ontvankelijk voor zover verzoeker door de bestreden verordening rechtstreeks en individueel wordt geraakt in de zin van het tweede in artikel 263, vierde alinea, VWEU bedoelde geval.
22. Het Gerecht acht het wenselijk om het onderzoek naar de ontvankelijkheid van het beroep te beginnen met de beoordeling of verzoeker individueel wordt geraakt.
Vraag of verzoeker individueel wordt geraakt door de bestreden verordening
23. In dit verband moet in herinnering worden geroepen dat de bestreden verordening regels bevat die de onafhankelijkheid beogen te verzekeren van de autoriteiten die bevoegd zijn voor het toezicht op de activiteiten van wettelijke auditors en auditkantoren die wettelijke controles van de financiële overzichten van organisaties van openbaar belang uitvoeren. Artikel 21 van deze verordening bepaalt:
„De bevoegde autoriteiten zijn onafhankelijk van wettelijke auditors en auditkantoren.
[...]
Een persoon mag geen lid zijn van het bestuursorgaan of niet verantwoordelijk zijn voor de besluitvorming van genoemde autoriteiten indien die persoon tijdens zijn betrokkenheid of tijdens de drie vorige jaren:
a) wettelijke controles heeft uitgevoerd;
b) stemrecht in een auditkantoor heeft gehad;
c) lid was van het bestuurs-, leidinggevende of toezichthoudende orgaan van een auditkantoor;
d) vennoot of werknemer was van of op andere wijze gecontracteerd was door een auditkantoor.
[...]”
24. Met hun excepties van niet-ontvankelijkheid betogen het Parlement en de Raad dat verzoeker niet individueel wordt geraakt door de bestreden verordening. Zij stellen dat hij niet behoort tot een beperkte kring van marktdeelnemers en dat hij evenmin doet blijken van een bijzondere omstandigheid die hem, gelet op de regels die in de rechtspraak zijn neergelegd, zou kunnen individualiseren.
25. Verzoeker voert aan dat hij individueel wordt geraakt door de bestreden verordening en dat de vaststelling ervan hem treft omdat deze verordening het orgaan wijzigt dat bevoegd is voor het toezicht op zijn beroepsactiviteiten.
26. Hij leidt uit artikel 21 van de bestreden verordening af dat deze verordening zijn rechtspositie wijzigt. Vóór de inwerkingtreding van de bestreden verordening was volgens verzoeker immers de Wirtschaftsprüferkammer (accountantskamer; hierna: „WPK”) bevoegd voor het toezicht op en de controle van zijn activiteiten, met inbegrip van de activiteit inzake certificering van de financiële overzichten van ondernemingen van openbaar belang. Verzoeker betoogt dat de WPK haar eigen bestuur volledig autonoom regelde en dat zij was samengesteld uit democratisch verkozen leden die het beroep van accountant uitoefenden.
27. Artikel 21 van de bestreden verordening bepaalt daarentegen uitdrukkelijk dat wie tot de beroepsgroep van de accountants behoort, geen functie mag uitoefenen op het gebied van toezicht op de wettelijke controle van ondernemingen van openbaar belang.
28. Volgens verzoeker leidt de bestreden verordening noodzakelijkerwijs tot een wijziging in de samenstelling van de autoriteit die bevoegd is voor het toezicht op de wettelijke controle van financiële overzichten van organisaties van openbaar belang, zodat zij het rechtskader wijzigt waarbinnen hij zijn activiteiten verricht. Deze wijziging vormt zijns inziens een inbreuk op zijn grondrecht op vrije beroepsuitoefening, dat is verankerd in artikel 15 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie. Zij doet immers afbreuk aan de mogelijkheid om het stelsel van professioneel toezicht zelf te organiseren.
29. Verzoeker voegt eraan toe dat hij, ter uitoefening van zijn activiteit, van ieder bevoegd orgaan van de te controleren vennootschappen en andere ondernemingen een toezichtsopdracht moet verkrijgen. Gelet op de bestreden verordening kunnen deze organen hem slechts een opdracht verlenen indien hij ten aanzien van hen bewijst dat hij onderworpen is aan het toezicht van de bevoegde autoriteit, waarvan de samenstelling na de inwerkingtreding van deze verordening dus zal worden gewijzigd. De bestreden verordening dwingt hem derhalve zich aan het toezicht van de nieuwe bevoegde autoriteit te onderwerpen. Indien verzoeker, na de vorming van deze nieuwe autoriteit, in de uitoefening van zijn beroep wordt geconfronteerd met vragen betreffende de controle van ondernemingen van openbaar belang, zal hij zich tot deze nieuwe autoriteit moeten richten en zal de WPK hem geen antwoord kunnen geven. Enkel de nieuwe autoriteit is bevoegd voor het algemeen toezicht, de bestraffing van inbreuken en de officiële adviesverlening aan wie tot de beroepsgroep van de accountants behoort.
30. Meer in het bijzonder betoogt verzoeker dat hij individueel wordt geraakt door de bestreden verordening omdat hij zijn beroep niet meer kan uitoefenen onder het toezicht van een orgaan dat autonoom zijn eigen bestuur kan bepalen. Onder verwijzing naar het arrest van 18 mei 1994, Codorniu/Raad (C‑309/89, Jurispr., EU:C:1994:197, punten 21 en 22), stelt hij dat het – wat de individuele geraaktheid betreft – volstaat dat de bestreden handeling inbreuk maakt op een vaststaande rechtspositie van de partij die om de nietigverklaring van deze handeling verzoekt.
31. Om te beginnen moet eraan worden herinnerd dat een natuurlijke of rechtspersoon door een handeling waarvan hij niet de adressaat is slechts individueel wordt geraakt indien deze handeling hem treft uit hoofde van zekere bijzondere hoedanigheden of van een feitelijke situatie die hem ten opzichte van ieder ander karakteriseert en hem derhalve individualiseert op soortgelijke wijze als de adressaat van een besluit (zie in die zin arresten van 15 juli 1963, Plaumann/Commissie, 25/62, Jurispr., EU:C:1963:17, blz. 207, 232, en van 25 juli 2002, Unión de Pequeños Agricultores/Raad, C‑50/00 P, Jurispr., EU:C:2002:462, punt 36).
32. Volgens de rechtspraak heeft een handeling een algemene strekking wanneer zij van toepassing is op objectief bepaalde situaties en rechtsgevolgen heeft voor algemeen en abstract omschreven categorieën van personen (beschikking van 6 september 2011, Inuit Tapiriit Kanatami e.a./Parlement en Raad, T‑18/10, Jurispr., EU:T:2011:419, punt 63).
33. Dat is in casu het geval. Artikel 288, tweede alinea, VWEU bepaalt immers dat verordeningen een algemene strekking hebben, dat zij verbindend zijn in al hun onderdelen en dat zij rechtstreeks toepasselijk zijn in elke lidstaat.
34. Wat de criteria betreft uit de rechtspraak die in punt 32 hierboven is aangehaald, moet worden vastgesteld dat de bestreden verordening, met betrekking tot de wettelijke controle van financiële overzichten van organisaties van openbaar belang, specifieke vereisten vaststelt met een algemene strekking, teneinde de wetgevingen en de administratieve praktijken van de lidstaten op dit gebied te harmoniseren. Dit geldt ook voor het door verzoeker bestreden artikel 21 van deze verordening, waarin de voorwaarden zijn neergelegd die de onafhankelijkheid beogen te waarborgen van de autoriteiten die bevoegd zijn om toezicht te houden op de activiteiten die de wettelijke auditors verrichten op het gebied van de wettelijke controle van financiële overzichten van organisaties van openbaar belang. Alle in de bestreden verordening neergelegde regels zijn rechtstreeks van toepassing in alle lidstaten.
35. Voorts bepaalt de bestreden verordening op objectieve wijze op welke situaties en personen zij van toepassing is. In artikel 2 ervan is immers gepreciseerd dat deze verordening van toepassing is op wettelijke auditors en auditkantoren die wettelijke controles van financiële overzichten van organisaties van openbaar belang uitvoeren, alsook op organisaties van openbaar belang. Dit geldt ook voor artikel 21 van deze verordening, waarin de vereisten betreffende de samenstelling van de toezichtautoriteiten zijn neergelegd die de lidstaten in acht moeten nemen wanneer zij dergelijke autoriteiten oprichten.
36. Uit een en ander volgt dat de categorieën van personen waarop de bestreden verordening van toepassing is, eveneens op algemene en abstracte wijze zijn omschreven.
37. De bestreden verordening, en in het bijzonder artikel 21 ervan, heeft dus een algemene strekking.
38. Dat een bepaling qua aard en draagwijdte een algemene bepaling is, in die zin dat zij van toepassing is op alle betrokken marktdeelnemers, sluit evenwel niet uit dat zij bepaalde marktdeelnemers individueel kan raken (arresten van 22 juni 2006, België en Forum 187/Commissie, C‑182/03 en C‑217/03, Jurispr., EU:C:2006:416, punt 58, en van 23 april 2009, Sahlstedt e.a./Commissie, C‑362/06 P, Jurispr., EU:C:2009:243, punt 29).
39. In de eerste plaats moet in herinnering worden gebracht dat uit het feit dat de bestreden handeling van toepassing is op situaties die door de voorschriften ervan objectief worden bepaald en dat zij rechtsgevolgen heeft voor algemeen en abstract aangewezen categorieën van personen, blijkt dat geen sprake is van individuele geraaktheid (arrest Sahlstedt e.a./Commissie, punt 38 supra, EU:C:2009:243, punt 31; zie in die zin beschikking Inuit Tapiriit Kanatami e.a./Parlement en Raad, punt 32 supra, EU:T:2011:419, punt 89).
40. In casu treft de bestreden verordening verzoeker uitsluitend in zijn hoedanigheid van wettelijk auditor die de financiële overzichten van organisaties van openbaar belang onderzoekt. De wetgever heeft deze situatie in de bestreden verordening objectief omschreven, zonder dat hij op enigerlei wijze rekening heeft gehouden met de individuele situatie van de leden van die beroepsgroep. Voorts zijn de vereisten inzake de samenstelling van de organen die toezicht houden op de wettelijke auditors die een dergelijke activiteit uitoefenen, op algemene wijze geformuleerd en zijn zij zonder onderscheid van toepassing op alle marktdeelnemers en autoriteiten die binnen de werkingssfeer van de bestreden verordening vallen.
41. In de tweede plaats blijkt uit de rechtspraak dat wanneer de bestreden handeling een groep personen raakt die op het tijdstip waarop deze handeling werd vastgesteld, geïdentificeerd waren of konden worden aan de hand van specifieke kenmerken van de leden van deze groep, deze personen door deze handeling individueel kunnen zijn geraakt voor zover zij deel uitmaken van een beperkte kring van marktdeelnemers, en dat dit met name het geval kan zijn wanneer het besluit de rechten aantast die de betreffende persoon vóór de vaststelling ervan heeft verworven (arrest van 27 februari 2014, Stichting Woonpunt e.a./Commissie, C‑132/12 P, Jurispr., EU:C:2014:100, punt 59).
42. In casu waren de personen waarop de vereisten van artikel 21 van de bestreden verordening van toepassing zijn, echter noch geïdentificeerd, noch identificeerbaar op het ogenblik waarop de bestreden verordening werd vastgesteld.
43. Volgens artikel 44 van de bestreden verordening is deze verordening namelijk van toepassing vanaf 17 juni 2016. De lidstaten moeten de bevoegde autoriteiten in kwestie dus vóór die datum reorganiseren, teneinde ervoor te zorgen dat zij aan de in artikel 21 van de bestreden verordening omschreven vereisten voldoen.
44. Dienaangaande zet verzoeker zelf uiteen dat de WPK ten tijde van de instelling van zijn beroep nog steeds bevoegd was om toezicht uit te oefenen op door de wettelijke auditors uitgevoerde onderzoeken van de financiële overzichten van organisaties van openbaar belang en dat deze situatie zou blijven bestaan tot de toezichtbevoegdheid van de WPK zou worden overgedragen aan een orgaan dat aan de criteria van artikel 21 van de bestreden verordening voldoet. Elke Duitse wettelijke auditor die activiteiten op het gebied van onderzoek van financiële overzichten van organisaties van openbaar belang heeft gestart of zal starten na de vaststelling van de bestreden verordening, maar vóór de overdracht van de toezichtbevoegdheid, bevindt zich of zal zich bevinden in precies dezelfde situatie als verzoeker: de bevoegdheid om toezicht te houden op zijn activiteiten zal overgaan van de WPK, waarvan de leden zelf het beroep van accountant uitoefenen, naar een ander orgaan, dat aan de vereisten van artikel 21 van de bestreden verordening voldoet en waarvan dus in het bijzonder de personen die in het bestuursorgaan zetelen of verantwoordelijk zijn voor de besluitvorming, niet het beroep van wettelijk auditor mogen uitoefenen en dit beroep in de vorige drie jaar evenmin mogen hebben uitgeoefend.
45. Derhalve kan een onbekend aantal marktdeelnemers deel uitmaken van de categorie van personen waartoe verzoeker behoorde op het ogenblik waarop de bestreden verordening werd vastgesteld. Deze categorie kan dus niet als een beperkte kring worden aangemerkt. Integendeel, het gaat om een onbepaald en onbepaalbaar aantal marktdeelnemers en deze kring kan groter worden na de vaststelling van de bestreden verordening (zie in die zin arrest van 14 november 1984, Intermills/Commissie, 323/82, Jurispr., EU:C:1984:345, punt 16, en beschikking van 3 april 2014, CFE-CGC France Télécom-Orange/Commissie, T‑2/13, EU:T:2014:226, punt 51).
46. De marktdeelnemers die tot een dergelijke open categorie behoren, worden door de betrokken handeling niet individueel geraakt (zie in die zin beschikking CFE-CGC France Télécom-Orange/Commissie, punt 45 supra, EU:T:2014:226, punt 52).
47. In de derde plaats moet worden beklemtoond dat verzoeker geen blijk heeft gegeven van een in de rechtspraak erkende omstandigheid die hem kan individualiseren. Hij maakt gewag van een verworven recht om te worden gecontroleerd door een beroepsorganisatie die zelf haar bestuur organiseert en is samengesteld uit leden van zijn beroepsgroep. Gesteld al dat een dergelijk recht bestaat en dat het in aanmerking kan worden genomen voor de beoordeling of verzoeker individueel is geraakt, dan nog moet worden benadrukt dat iedere andere Duitse wettelijke auditor eveneens een dergelijk recht bezit en dat dit recht, wat het onderzoek van de financiële overzichten van organisaties van openbaar belang betreft, zonder onderscheid zal worden ingetrokken voor al deze auditors op het ogenblik dat de toezichtbevoegdheid wordt overgedragen aan een ander orgaan, dat aan de criteria van artikel 21 van de bestreden verordening voldoet.
48. De feitelijke context van de onderhavige zaak verschilt dus van deze van de zaak die heeft geleid tot het arrest Codorniu/Raad, punt 30 supra (EU:C:1994:197). In die zaak was de verzoekende partij immers geïndividualiseerd doordat zij houdster was van het merk „Gran Cremant de Codorniu” en de verordening in kwestie haar belette om dit merk te gebruiken, aangezien zij het recht om de vermelding „crémant” te gebruiken voorbehield aan de Franse en Luxemburgse producenten. Het Hof heeft benadrukt dat deze omstandigheid de verzoekende partij individualiseerde ten opzichte van alle andere marktdeelnemers (arrest Codorniu/Raad, punt 30 supra, EU:C:1994:197, punten 21 en 22). In casu gaat het echter niet om het gebruik van een merk, dat naar zijn aard noodzakelijkerwijs individueel is, maar om een vermeend recht om te worden gecontroleerd door een beroepsorganisatie die bestaat uit leden die zelf het beroep van accountant uitoefenen. Gesteld al dat een dergelijk recht bestaat, dan individualiseert het verzoeker geenszins ten opzichte van het onbepaalde en onbepaalbare aantal marktdeelnemers die dit beroep uitoefenen en de financiële overzichten van organisaties van openbaar belang onderzoeken.
49. Gelet op deze overwegingen moet worden geoordeeld dat verzoeker noch door de bestreden verordening in het algemeen, noch door artikel 21 ervan, dat hij bestrijdt in zijn verzoekschrift, individueel wordt geraakt.
50. De criteria van rechtstreekse geraaktheid en individuele geraaktheid zijn cumulatieve criteria ter beoordeling van de ontvankelijkheid in het licht van het tweede in artikel 263, vierde alinea, VWEU bedoelde geval, zodat niet meer hoeft te worden onderzocht of verzoeker rechtstreeks wordt geraakt door de bestreden verordening.
51. Uit een en ander vloeit voort dat verzoeker procesbevoegdheid krachtens artikel 263, vierde alinea, VWEU mist.
Verzoekers recht op een doeltreffend beroep in rechte
52. Verzoeker beroept zich op artikel 19 VEU en artikel 47, eerste alinea, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie. Hij leidt uit deze bepalingen af dat het onderhavige beroep ontvankelijk moet worden verklaard in het licht van zijn recht op een doeltreffend beroep.
53. Om te beginnen moet in herinnering worden geroepen dat het rechterlijk toezicht op de eerbiediging van de rechtsorde van de Europese Unie wordt verzekerd door het Hof en de rechters van de lidstaten, zoals volgt uit artikel 19, lid 1, VEU (arrest Inuit Tapiriit Kanatami e.a./Parlement en Raad, punt 19 supra, EU:C:2013:625, punt 90).
54. Volgens de rechtspraak heeft het VWEU bij de artikelen 263 en 277, enerzijds, en artikel 267, anderzijds, een volledig stelsel van beroepsmogelijkheden en procedures in het leven geroepen, waarbij aan de Unierechter het toezicht op de rechtmatigheid van Uniehandelingen is opgedragen (arresten Unión de Pequeños Agricultores/Raad, punt 31 supra, EU:C:2002:462, punt 40, en Inuit Tapiriit Kanatami e.a./Parlement en Raad, punt 19 supra, EU:C:2013:625, punt 92).
55. Derhalve worden natuurlijke of rechtspersonen die wegens de ontvankelijkheidsvoorwaarden van artikel 263, vierde alinea, VWEU geen rechtstreeks beroep kunnen instellen tegen Uniehandelingen van algemene strekking, beschermd tegen de toepassing te hunnen aanzien van die handelingen. Berust de uitvoering van die handelingen bij de instellingen van de Unie, dan kunnen die personen bij de Unierechter rechtstreeks beroep instellen tegen de uitvoeringshandelingen onder de voorwaarden van artikel 263, vierde alinea, VWEU, en op grond van artikel 277 VWEU tot staving van dat beroep de onrechtmatigheid van de betrokken algemene handeling aanvoeren. Berust die uitvoering bij de lidstaten, dan kunnen zij de onrechtmatigheid van de betrokken Uniehandeling aanvoeren voor de nationale rechter en deze verzoeken om krachtens artikel 267 VWEU door middel van prejudiciële vragen een uitspraak van het Hof uit te lokken (arrest Inuit Tapiriit Kanatami e.a./Parlement en Raad, punt 19 supra, EU:C:2013:625, punt 93).
56. In dat opzicht moet worden gepreciseerd dat de justitiabelen het recht hebben om, in een nationale procedure, tegen ieder besluit of iedere andere nationale handeling waarbij een Uniehandeling van algemene strekking ten aanzien van hen wordt toegepast, in rechte op te komen door de onrechtmatigheid van deze Uniehandeling op te werpen (arrest Inuit Tapiriit Kanatami e.a./Parlement en Raad, punt 19 supra, EU:C:2013:625, punt 94).
57. Bijgevolg is het prejudiciële verzoek om beoordeling van de geldigheid van een handeling, evenals het beroep tot nietigverklaring, een vorm van rechtmatigheidscontrole op de handelingen van de Unie (arrest Inuit Tapiriit Kanatami e.a./Parlement en Raad, punt 19 supra, EU:C:2013:625, punt 95).
58. Wat daarentegen de door artikel 47 van het Handvest van de grondrechten verleende bescherming betreft, moet worden opgemerkt dat dit artikel er niet toe strekt het in de Verdragen neergelegde stelsel van rechterlijke toetsing, en met name de ontvankelijkheidsregels voor rechtstreekse beroepen bij de Unierechter, te wijzigen (arrest Inuit Tapiriit Kanatami e.a./Parlement en Raad, punt 19 supra, EU:C:2013:625, punt 97).
59. Derhalve kan verzoeker niet met succes betogen dat het onderhavige beroep tot nietigverklaring ontvankelijk moet worden verklaard op grond van artikel 47 van het Handvest van de grondrechten, terwijl hij niet procesbevoegd is in de zin van artikel 263, vierde alinea, VWEU.
60. De onderhavige grief dient dan ook te worden afgewezen.
61. Uit het voorgaande vloeit voort dat de door het Parlement en de Raad opgeworpen exceptie van niet-ontvankelijkheid moet worden aanvaard en dat het beroep dus niet-ontvankelijk moet worden verklaard.
62. Daaruit vloeit eveneens voort dat geen uitspraak hoeft te worden gedaan op het verzoek tot interventie van de Commissie.
Kosten
63. Volgens artikel 134, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering wordt de in het ongelijk gestelde partij verwezen in de kosten voor zover dat is gevorderd.
64. Aangezien verzoeker in het ongelijk is gesteld, dient hij overeenkomstig de vordering van het Parlement en de Raad te worden verwezen in zijn eigen kosten en in die van het Parlement en de Raad.
65. Voorts zullen de Commissie en het Parlement overeenkomstig artikel 144, lid 10, van het Reglement voor de procesvoering hun eigen kosten dragen in verband met het verzoek tot interventie. Zoals uit punt 7 hierboven volgt, hebben verzoeker en de Raad in dat verband geen kosten gemaakt.
HET GERECHT (Negende kamer)
beschikt:
1) Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.
2) Op het verzoek tot interventie van de Europese Commissie hoeft geen uitspraak te worden gedaan.
3) Carsten René Beul draagt zijn eigen kosten en die van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie.
4) De Commissie en het Parlement dragen hun eigen kosten in verband met het verzoek tot interventie.
Luxemburg, 23 november 2015.