<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-492/22 PPU</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62022CC0492</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2022:845">EU:C:2022:845</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>18</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>18</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Opinia J. Kokott – Sprawa C‑492/22 (PPU)</HT></P><P><HT TYPE="SC">Openbaar Ministerie</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Opinia Rzecznik Generalnej</HT></P><P><HT TYPE="UC">Juliane Kokott</HT></P><P>przedstawiona w dniu <DATE ISO="20221027">27 października 2022 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Język oryginału: francuski.</P></NOTE></P></TI><STI><P>Sprawa C‑492/22 (PPU)</P><P>CJ</P><P>przy udziale:</P><P>Openbaar Ministerie</P><P><HT TYPE="NORMAL">[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (sąd rejonowy w Amsterdamie, Niderlandy)]</HT></P></STI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>Odesłanie prejudycjalne</KEYWORD><KEYWORD>Pilny tryb prejudycjalny</KEYWORD><KEYWORD>Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych</KEYWORD><KEYWORD>Europejski nakaz aresztowania</KEYWORD><KEYWORD>Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 6 ust. 2</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 12</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 24 ust. 1</KEYWORD><KEYWORD>Odroczenie przekazania osoby, której dotyczy wniosek</KEYWORD><KEYWORD>Pozostawienie w areszcie</KEYWORD><KEYWORD>Wymóg podjęcia czynności przez wykonujący nakaz organ sądowy</KEYWORD><KEYWORD>Prokurator</KEYWORD><KEYWORD>Ściganie w państwie członkowskim wykonującym nakaz</KEYWORD><KEYWORD>Brak zrzeczenia się prawa do obecności na rozprawie</KEYWORD><KEYWORD>Prawo do rzetelnego procesu</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><CONTENTS.CONCLUSION><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">I.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wprowadzenie</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>Niniejszy wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Rechtbank Amsterdam (sąd rejonowy w Amsterdamie, Niderlandy), dotyczy wykładni art. 6 ust. 2, art. 12 i art. 24 ust. 1 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia <DATE ISO="20020613">13 czerwca 2002 r.</DATE> w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="190" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2002">Dz.U. 2002, L 190, s. 1</REF.DOC.OJ>), zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia <DATE ISO="20090226">26 lutego 2009 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="081" PAGE.FIRST="24" DATE.PUB="2009">Dz.U. 2009, L 81, s. 24</REF.DOC.OJ>) (zwaną dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0001" ID="QS0001"/>decyzją ramową 2002/584<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>), a także art. 6, 47 i 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0002" ID="QS0002"/>kartą<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Wniosek ten złożono w związku z wykonywaniem w Niderlandach europejskiego nakazu aresztowania wydanego w dniu <DATE ISO="20210831">31 sierpnia 2021 r.</DATE> przez Sąd Okręgowy w Krakowie Wydział III Karny (Polska) w celu wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec CJ, obywatela polskiego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Pytania prejudycjalne dotyczą zasadniczo warunków, w których przekazanie osoby może zostać odroczone na podstawie art. 24 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584 w celu przeprowadzenia równoległego postępowania karnego w wykonującym nakaz państwie członkowskim, przy jednoczesnym pozostawieniu tej osoby w areszcie. W tym kontekście należy wyjaśnić,<?PAGE NO="2"?> w szczególności, zakres pojęcia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0003" ID="QS0003"/>wykonującego nakaz organu sądowego<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/> oraz konsekwencje aktów wydanych przez organ niesądowy, w tym warunki, w jakich skuteczna kontrola sądowa przez niezawisły sąd może konwalidować taki akt.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">II.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">A.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo Unii</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>Zgodnie z motywem 8 decyzji ramowej 2002/584:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><CONSID><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0004" ID="QS0004"/>Decyzje w sprawie wykonywania europejskiego nakazu aresztowania należy poddawać należytym kontrolom, co oznacza, że organ sądowy państwa członkowskiego, na terytorium którego osoba, której wniosek dotyczy, została aresztowana [zatrzymana], zobowiązany jest do podjęcia decyzji w sprawie przekazania tej osoby<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>.</P></CONSID></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>Zgodnie z brzmieniem art. 5 tej decyzji ramowej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0005" ID="QS0005"/>[w]ykonanie europejskiego nakazu aresztowania przez wykonujący nakaz organ sądowy może, z mocy prawa wykonującego nakaz państwa członkowskiego, podlegać następującym warunkom:</TXT><P><P>[…]</P><PARAG IDENTIFIER="005.003"><NO.PARAG>3)</NO.PARAG><ALINEA>[W] przypadku gdy osoba, której dotyczy europejski nakaz aresztowania do celów ścigania, jest uznawana za obywatela lub osobę stale przebywającą w wykonującym nakaz państwie członkowskim, przekazanie następuje pod warunkiem [przekazanie może podlegać warunkowi stanowiącemu], że osoba ta po rozprawie zostaje przekazana do wykonującego nakaz państwa członkowskiego w celu odbycia tam kary pozbawienia wolności lub wykonania środka zabezpieczającego [polegającego na pozbawieniu wolności], orzeczonych w wydającym nakaz państwie członkowskim<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>.</ALINEA></PARAG></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Artykuł 6 ust. 2 wspomnianej decyzji ramowej stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0006" ID="QS0006"/>Wykonującym nakaz organem sądowym jest organ sądowy wykonującego nakaz państwa członkowskiego, właściw[y] dla wykonania europejskiego nakazu aresztowania na mocy prawa obowiązującego w tym państwie<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Artykuł 12 tej decyzji ramowej, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0007" ID="QS0007"/>Utrzymanie aresztu [Pozostawienie w areszcie] osoby, której dotyczy wniosek<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0008" ID="QS0008"/>Kiedy [dana] osoba zostaje aresztowana [zatrzymana] na podstawie europejskiego nakazu aresztowania, wykonujący nakaz organ sądowy podejmuje decyzję, czy osoba ta powinna pozostać zatrzymana [aresztowana], zgodnie z prawem państwa członkowskiego wykonującego europejski nakaz aresztowania. Osoba ta może być zwolniona tymczasowo w dowolnym terminie zgodnie z prawem krajowym wykonującego nakaz państwa członkowskiego, pod warunkiem że właściwy organ państwa członkowskiego, o którym mowa, podejmuje wszelkie środki, jakie uważa za niezbędne, aby zapobiec ucieczce tej osoby<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><?PAGE NO="3"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 23 decyzji ramowej 2002/584, noszącym tytuł <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0009" ID="QS0009"/>Terminy przekazania<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>, w szczególności:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="023.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0010" ID="QS0010"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Osoba, której dotyczy wniosek, zostaje przekazana tak szybko, jak to możliwe, w dniu uzgodnionym przez zainteresowane organy.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="023.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Osoba ta zostaje przekazana najpóźniej po upływie 10 dni od daty wydania prawomocnej [ostatecznej] decyzji w sprawie wykonania europejskiego nakazu aresztowania.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="023.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Jeśli przekazanie osoby, której dotyczy wniosek, w terminie ustanowionym w ust. 2 udaremniają okoliczności niezależne od któregokolwiek z państw członkowskich, wykonując[y] i wydając[y] nakaz organy sądowe niezwłocznie porozumiewają się ze sobą i ustalają nowy termin [nową datę] przekazania. W tym przypadku przekazanie ma miejsce w ciągu 10 dni od w ten sposób uzgodnionej nowej daty.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="023.004"><NO.PARAG>4.</NO.PARAG><ALINEA>Wyjątkowo przekazanie może być czasowo odroczone z ważnych przyczyn natury humanitarnej, na przykład gdy zachodzą poważne podstawy do przypuszczenia [przyczyny by przypuszczać], że zagrozi to w sposób ewidentny [oczywisty] życiu lub zdrowiu osoby, której dotyczy wniosek. Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania ma miejsce w terminie możliwie najkrótszym po ustąpieniu tych podstaw [przyczyn]. Wykonujący nakaz organ sądowy niezwłocznie powiadamia [o tym] wydający nakaz organ sądowy o ustaleniu nowej daty [i ustala z nim nową datę] przekazania. W tym przypadku przekazanie ma miejsce w ciągu 10 dni od w ten sposób uzgodnionej nowej daty.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="023.005"><NO.PARAG>5.</NO.PARAG><ALINEA>Po upłynięciu terminów określonych w ust. 2–4 osoba nadal przebywająca w areszcie powinna zostać zwolniona<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>Artykuł 24 owej decyzji ramowej, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0011" ID="QS0011"/>Przekazanie odroczone lub warunkowe<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="024.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0012" ID="QS0012"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>„Wykonujący nakaz organ sądowy może, po podjęciu decyzji o wykonaniu europejskiego nakazu aresztowania, odroczyć przekazanie osoby, której dotyczy wniosek, tak, że może [by mogła] ona być sądzona w wykonującym nakaz państwie członkowskim lub, jeśli już jest skazana, może ona [by mogła] odbywać na swoim [jego] terytorium karę orzeczoną na podstawie czynu innego [za czyn inny] niż wymieniony w europejskim nakazie aresztowania.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="024.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Zamiast odroczenia przekazania wykonujący nakaz organ sądowy może czasowo przekazać osobę, której dotyczy wniosek wydającemu nakaz państwu członkowskiemu na warunkach podlegających ustaleniu w drodze wzajemnego porozumienia między wykonującymi i wydającymi nakaz organami sądowymi. Porozumienie to sporządza się na piśmie, a jego warunki wiążą wszystkie organy wydającego nakaz państwa członkowskiego<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>Artykuł 26 ust. 1 rzeczonej decyzji ramowej przewiduje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0013" ID="QS0013"/>Wydające nakaz państwo członkowskie zalicza wszystkie okresy zatrzymania [aresztowania], zaistniałe w wyniku wykonania europejskiego nakazu aresztowania, do całkowitego okresu zatrzymania [pozbawienia wolności], które ma się odbyć w wydającym nakaz państwie członkowskim, jako skutek orzeczenia o pozbawieniu wolności lub wydania środka zabezpieczającego [polegającego na pozbawieniu wolności]<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="4"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">B.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo niderlandzkie</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0014" ID="QS0014"/>Wet tot implementatie van het kaderbesluit van de Raad van de Europese Unie betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten van de Europese Unie<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/> (ustawa z dnia <DATE ISO="20040429">29 kwietnia 2004 r.</DATE> o wykonaniu decyzji ramowej Rady Unii Europejskiej w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi), (Stb. 2004, nr 195), z późniejszymi zmianami (zwana dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0015" ID="QS0015"/>ustawą o przekazywaniu osób<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/>), wdraża decyzję ramową 2002/584.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 1 lit. e) ustawy o przekazywaniu osób termin <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0016" ID="QS0016"/>officier van justitie (prokurator)<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/> obejmuje <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0017" ID="QS0017"/>każdego officier van justitie (prokuratora), a w razie jego braku officier van justitie bij het arrondissementsparket Amsterdam (prokuratura prokuratury okręgu sądowego w Amsterdamie, Niderlandy)<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>Na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy o przekazywaniu osób:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0018" ID="QS0018"/>Przed zakończeniem postępowania przygotowawczego sąd orzeka z urzędu o pozostawieniu w areszcie osoby, której dotyczy wniosek, w przypadku gdy została ona zatrzymana lub umieszczona w areszcie policyjnym<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>Artykuły 33–36 ustawy o przekazywaniu osób przewidują:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><ARTICLE IDENTIFIER="033"><TI.ART><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0019" ID="QS0019"/>Artykuł 33</TI.ART><ALINEA><P>Pozbawienie wolności zarządzone na podstawie art. 27 ustaje – z wyjątkiem przypadku dalszego pozbawienia wolności z innych przyczyn – od chwili:</P><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a.</NO.P><TXT>wydania, z urzędu lub na wniosek osoby, której dotyczy wniosek lub jej pełnomocnika, odpowiedniego postanowienia przez sąd lub officier van justitie (prokuratora);</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b.</NO.P><TXT>upływu dziesięciu dni od dnia wydania orzeczenia, chyba że sąd, orzekając w przedmiocie wniosku officier van justitie (prokuratora), postanowił przedłużyć areszt.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></ALINEA></ARTICLE><ARTICLE IDENTIFIER="034"><TI.ART>Artykuł 34</TI.ART><ALINEA><PARAG IDENTIFIER="034.001"><NO.PARAG>1.</NO.PARAG><ALINEA>Pozbawienie wolności, o którym mowa w art. 33 lit. b), może ulec przedłużeniu na okres nieprzekraczający dziesięciu dni.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="034.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA><P>W drodze odstępstwa od ust. 1 pozbawienie wolności może ulec przedłużeniu na okres nieprzekraczający 30 dni, jeżeli:</P><P>[…]</P><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>b.</NO.P><TXT>na przekazanie wydano zgodę, ale faktyczne przekazanie nie mogło nastąpić w wyznaczonym terminie.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></ALINEA></PARAG></ALINEA><ALINEA>[…]</ALINEA></ARTICLE><?PAGE NO="5"?><ARTICLE IDENTIFIER="035"><TI.ART>Artykuł 35</TI.ART><ALINEA><PARAG IDENTIFIER="035.001"><NO.PARAG>1.</NO.PARAG><ALINEA>Faktyczne przekazanie osoby, której dotyczy wniosek następuje bezzwłocznie po wydaniu decyzji, w całości lub w części, na przekazanie i nie później niż dziesięć dni po wydaniu tej decyzji. Officier van justitie (prokurator) określa miejsce i moment [faktycznego przekazania], po zasięgnięciu opinii wydającego nakaz organu sądowego.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="035.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>W przypadku, gdy ze względu na szczególne okoliczności faktyczne przekazanie nie może nastąpić w terminie określonym w ust. 1, wyznacza się za wspólnym porozumieniem nową datę. W takim przypadku faktyczne przekazanie następuje w ciągu dziesięciu dni od upływu uzgodnionej daty.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="035.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>W wyjątkowych przypadkach faktyczne przekazanie może być odroczone na okres, w jakim sprzeciwiają się mu poważne względy humanitarne, w szczególności do czasu, gdy stan zdrowia osoby, której dotyczy wniosek, umożliwi jej odbycie podróży. Niezwłocznie powiadamia się o tym wydający nakaz organ sądowy. Officier van justitie (prokurator) określa miejsce i moment, w którym może nastąpić faktyczne przekazanie, po zasięgnięciu opinii wydającego nakaz organu sądowego. W takim przypadku faktyczne przekazanie następuje w ciągu dziesięciu dni od upływu uzgodnionej daty.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="035.004"><NO.PARAG>4.</NO.PARAG><ALINEA>Osoba, której dotyczy wniosek, zostaje zwolniona po upływie terminów określonych w ust. 1–3.</ALINEA></PARAG></ALINEA></ARTICLE><ARTICLE IDENTIFIER="036"><TI.ART>Artykuł 36</TI.ART><ALINEA><PARAG IDENTIFIER="036.001"><NO.PARAG>1.</NO.PARAG><ALINEA>Wydanie decyzji określającej datę i miejsce skutecznego przekazania może zostać wstrzymane, w sytuacji gdy – i tak długo jak ma to miejsce – wobec osoby, której dotyczy wniosek, toczy się w Niderlandach postępowanie karne lub gdy wyrok karny wydany wobec niej przez sąd niderlandzki nadal podlega wykonaniu w całości lub w części.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="036.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>W przypadkach, o których mowa w ust. 1, minister może, po zasięgnięciu opinii prokuratora, postanowić, że osoba, której dotyczy wniosek, może zostać tymczasowo udostępniona wydającemu nakaz organowi sądowemu w celu postawienia jej przed sądem lub wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec niej prawomocnym orzeczeniem sądowym, oraz określić warunki owego tymczasowego udostępnienia.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="036.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA><P>Warunki ustanowione przez ministra obejmują, w przypadku:</P><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a.</NO.P><TXT>toczącego się postępowania karnego, o którym mowa w ust. 1: zastrzeżenie, że w każdym wypadku prawo osoby, której dotyczy wniosek, do udziału w postępowaniu karnym w Niderlandach będzie przestrzegane i że karę wymierzoną jej w Niderlandach odbędzie ona w Niderlandach.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></ALINEA></PARAG></ALINEA><ALINEA>[…]<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/>.</ALINEA></ARTICLE></QUOT.S></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">III.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Postępowanie główne, pytania prejudycjalne oraz postępowanie przed Trybunałem</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20210831">31 sierpnia 2021 r.</DATE> Sąd Okręgowy w Krakowie Wydział III Karny (Polska) wydał przeciwko CJ, obywatelowi polskiemu, europejski nakaz aresztowania zmierzający do aresztowania i przekazania go w celu wykonania kary pozbawienia wolności w wymiarze dwóch<?PAGE NO="6"?> lat, orzeczonej wobec zainteresowanego w Polsce za trzynaście przestępstw należących do kategorii <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0020" ID="QS0020"/>kradzieży zorganizowanej lub rozboju z bronią w ręku<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/> w rozumieniu art. 2 ust. 2 decyzji ramowej 2002/584. Zgodnie z postanowieniem odsyłającym, CJ pozostała do odbycia niemalże cała kara orzeczona za te przestępstwa.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>W celu wykonania europejskiego nakazu aresztowania postanowieniem z dnia <DATE ISO="20220602">2 czerwca 2022 r.</DATE> sąd odsyłający orzekł osadzenie zainteresowanego w areszcie. Postanowieniem z dnia <DATE ISO="20220616">16 czerwca 2022 r.</DATE>, które stało się prawomocne, sąd ten udzielił zgody na przekazanie go organom polskim w związku z przestępstwami wymienionymi w tym nakazie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>Z postanowienia odsyłającego wynika, że wobec CJ toczy się w Niderlandach postępowanie karne dotyczące czynu innego niż leżący u podstaw europejskiego nakazu aresztowania. I tak w dniu <DATE ISO="20211215">15 grudnia 2021 r.</DATE> Kantonrechter in de rechtbank Den Haag (sąd rejonowy w Hadze, Niderlandy) skazał zainteresowanego na karę grzywny w wysokości 360 EUR lub posiłkowo na siedem dni pozbawienia wolności za prowadzenie pojazdu silnikowego bez ważnego prawa jazdy. CJ wniósł od tego wyroku skazującego apelację, której rozpoznanie przewidziano na dzień <DATE ISO="20221004">4 października 2022 r.</DATE>, przy czym nie zrzekł się on prawa do udziału w postępowaniu karnym. Od wyroku, który zostanie wydany w postępowaniu apelacyjnym, przysługuje skarga kasacyjna.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>W tych okolicznościach w dniu <DATE ISO="20220617">17 czerwca 2022 r.</DATE> prokurator prokuratury okręgu sądowego w Amsterdamie (zwany dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0021" ID="QS0021"/>prokuratorem<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/>) postanowił, na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy o przekazywaniu osób, odroczyć przekazanie zainteresowanego i na podstawie art. 34 ust. 2 lit. b) w związku z art. 35 ust. 2 tej ustawy złożył wniosek do sądu odsyłającego o przedłużenie aresztu na okres trzydziestu dni ze względu na <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0022" ID="QS0022"/>szczególne okoliczności<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20220622">22 czerwca 2022 r.</DATE> sąd odsyłający uwzględnił wniosek prokuratora i przedłużył areszt na okres trzydziestu dni.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20220706">6 lipca 2022 r.</DATE> prokurator ponownie zwrócił się o przedłużenie aresztu wobec zainteresowanego na kolejny okres trzydziestu dni, uzasadniając to tym, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0023" ID="QS0023"/>ze względu na szczególne okoliczności faktyczne przekazanie nie może nastąpić w terminie dziesięciu dni<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/>. Uzasadnił ów wniosek zasadniczo tym, że CJ nie chce zrzec się prawa do udziału na rozprawie w ramach toczącego się postępowania karnego. Ponadto wyjaśnił, że zamierza zarządzić odroczenie przekazania i okresowo składać wnioski o przedłużenie aresztu tak długo, jak długo to postępowanie karne będzie się toczyć. Tego samego dnia sąd odsyłający uwzględnił wniosek prokuratora i przedłużył areszt na kolejny okres trzydziestu dni, pozostawiając przy tym rozstrzygnięcie w późniejszym czasie kwestii tego, czy powinien orzec z urzędu o uchyleniu lub zawieszeniu aresztu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>W tych okolicznościach postanowieniem z dnia <DATE ISO="20220722">22 lipca 2022 r.</DATE>, które wpłynęło do Trybunału w tym samym dniu, rechtbank Amsterdam (sąd rejonowy w Amsterdamie, Niderlandy) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0024" ID="QS0024"/>1)</NO.P><TXT>Czy art. 12 i [art.] 24 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584 w związku z art. 6 karty stoją na przeszkodzie temu, aby osoba, której dotyczy wniosek, na której przekazanie ter fine w celu wykonania kary pozbawienia wolności została udzielona prawomocna zgoda, jednak której przekazanie zostało odroczone <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0025" ID="QS0025"/>aby mogła ona być sądzona w wykonującym nakaz państwie<?PAGE NO="7"?> członkowskim […] z powodu czynu innego niż wymieniony w europejskim nakazie aresztowania<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/>, pozostawała w trakcie trwania tego postępowania karnego w areszcie w celu wykonania tego europejskiego nakazu aresztowania?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>Czy decyzja o skorzystaniu z przewidzianego w art. 24 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584 uprawnienia do odroczenia przekazania jest decyzją w sprawie wykonania europejskiego nakazu aresztowania, którą zgodnie z art. 6 ust. 2 decyzji ramowej w związku z jej motywem powinien wydać wykonujący nakaz organ sądowy?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>Jeśli tak, to czy okoliczność, że decyzja ta została wydana bez udziału wykonującego nakaz organu sądowego w rozumieniu art. 6 ust. 2 decyzji ramowej pociąga za sobą taki skutek, że osoba, której dotyczy wniosek, powinna zostać zwolniona z aresztu, w którym przebywa w celu wykonania wydanego przeciwko niej europejskiego nakazu aresztowania?</TXT></NP></ITEM></LIST></TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>Czy art. 24 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584 w związku z art. 47 i 48 karty stoją na przeszkodzie temu, aby przekazanie osoby, której dotyczy wniosek, zostało odroczone w celu przeprowadzenia postępowania karnego w wykonującym nakaz państwie członkowskim tylko z tego względu, że osoba, której dotyczy wniosek, nie chce zrezygnować z prawa do udziału w tym postępowaniu karnym?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>Jeśli tak, to jakie czynniki powinien brać pod uwagę wykonujący nakaz organ sądowy przy podejmowaniu decyzji o odroczeniu faktycznego przekazania?<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>Sąd odsyłający wniósł o zastosowanie pilnego trybu prejudycjalnego na podstawie art. 107 regulaminu postępowania przed Trybunałem. Wniosek ten został uwzględniony w dniu <DATE ISO="20220803">3 sierpnia 2022 r.</DATE> Rząd niderlandzki, Openbaar Ministerie (prokuratura, Niderlandy), CJ i Komisja Europejska złożyli pisma procesowe w ramach pisemnego etapu postępowania przed Trybunałem. W dniu <DATE ISO="20220921">21 września 2022 r.</DATE> odbyła się rozprawa, w której uczestniczyli CJ, prokurator, rządy niderlandzki, francuski, polski, a także Komisja.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">IV.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Ocena</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">A.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Uwagi wstępne</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>Postanowienie odsyłające dotyczy zasadniczo dwóch zagadnień prawnych, z których pierwsze ma charakter organizacyjny i proceduralny, a drugie dotyczy materialnych przesłanek stosowania art. 24 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>Po pierwsze, sąd odsyłający pragnie się dowiedzieć, czy decyzja o odroczeniu przekazania osoby, której dotyczy wniosek, wydana na podstawie art. 24 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 2 decyzji ramowej 2002/584, powinna zostać wydana przez <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0026" ID="QS0026"/>wykonujący nakaz organ sądowy<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/>, czyli przez niezależny organ sądowy, a także zastanawia się nad konsekwencjami ewentualnego niespełnienia tego warunku, w szczególności czy konieczne byłoby zwolnienie zainteresowanego (drugie pytanie prejudycjalne). Pytanie to wynika z faktu, że w niniejszym przypadku decyzja o odroczeniu przekazania zainteresowanego została podjęta wyłącznie przez prokuratora, a sąd ten ma wątpliwości, czy prokurator ów stanowi taki niezależny organ sądowy. Na podstawie tej decyzji prokurator zwrócił się do tego sądu o przedłużenie aresztu zainteresowanego na okres odroczenia przekazania.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>Po drugie, sąd odsyłający zmierza zasadniczo do wyjaśnienia zarówno warunków (trzecie pytanie prejudycjalne), jak i skutków decyzji o odroczeniu przekazania zainteresowanego na podstawie art. 24 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584, w szczególności ewentualnej konieczności zwolnienia go (pierwsze pytanie prejudycjalne). W tym względzie sąd ów zakłada, że decyzja o odroczeniu przekazania jest zgodna z prawem, co – w zależności od odpowiedzi, jakiej należy udzielić na drugie pytanie prejudycjalne – w niniejszej sprawie nie musi być jednak prawdą.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>Zatem w trosce o ekonomikę postępowania wydaje się właściwe, jak proponuje zresztą Komisja, aby w pierwszej kolejności udzielić odpowiedzi na drugie pytanie prejudycjalne, a w drugiej kolejności łącznie na pytania prejudycjalne pierwsze i trzecie.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">B.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie drugiego pytania prejudycjalnego</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>W pierwszej części drugiego pytania prejudycjalnego sąd odsyłający zmierza zasadniczo do ustalenia, czy art. 24 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 2 decyzji ramowej 2002/584 stoi na przeszkodzie praktyce opartej na przepisach ustawy o przekazywaniu osób, przyznającej prokuratorowi kompetencję do decydowania o odroczeniu przekazania osoby, której dotyczy wniosek.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie kompetencji wykonującego nakaz organu sądowego w rozumieniu art. 24 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584 (część pierwsza)</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>Zgodnie z jasnym brzmieniem art. 24 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584 decyzję o odroczeniu przekazania osoby, której dotyczy wniosek, w celu przeprowadzenia równolegle toczącego się przeciwko niej postępowania karnego w państwie członkowskim wykonującym nakaz, podejmuje <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0027" ID="QS0027"/>wykonujący nakaz organ sądowy<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/>. Potwierdza to motyw 8 tej decyzji ramowej, przy czym żadna ze stron tego nie podważa.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>Ponadto, wbrew wątpliwościom wyrażonym przez sąd odsyłający, i jak podnosi Komisja, fakt, że art. 24 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584 wskazuje na <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0028" ID="QS0028"/>wykonujący nakaz organ sądowy<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/> jako organ właściwy do wydania decyzji o odroczeniu przekazania, świadczy o tym, że wydanie tej decyzji stanowi integralną część <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0029" ID="QS0029"/>wykonania<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/> europejskiego nakazu aresztowania w rozumieniu art. 6 ust. 2 tej decyzji, zgodnie oczywiście z jego wykładnią, dokonaną w związku z art. 23 ust. 3 tej decyzji ramowej, w wyroku z dnia <DATE ISO="20220428">28 kwietnia 2022 r.</DATE>, C i CD (Przeszkody prawne w wykonaniu decyzji o przekazaniu)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P><REF.DOC.ECR><NO.CASE>C‑804/21 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2022:307">EU:C:2022:307</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0066">66</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. W wyroku tym Trybunał orzekł, że ocena istnienia siły wyższej w rozumieniu tego ostatniego przepisu oraz, w stosownym przypadku, wyznaczenie nowego terminu przekazania stanowią decyzje w sprawie wykonania europejskiego nakazu aresztowania, które należą do kompetencji wykonującego nakaz organu sądowego, ponieważ decyzje takie wykraczają poza zakres zwykłej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0030" ID="QS0030"/>pomocy praktycznej i administracyjnej<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/> w rozumieniu art. 7 rzeczonej decyzji ramowej w świetle jej motywu 9<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P>Zobacz także moją opinię w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>C i CD (Przeszkody prawne w wykonaniu decyzji o przekazaniu)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑804/21 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2022:182">EU:C:2022:182</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0073">73</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0076">76</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Jak twierdzi Komisja, zważywszy, że sytuacje, o których mowa w art. 23 ust. 3 i art. 24 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584, skutkują odpowiednio odroczeniem przekazania osoby, której dotyczy wniosek, w ramach wykonania europejskiego nakazu aresztowania, brak jest jakiegokolwiek<?PAGE NO="9"?> przekonującego powodu, który by uzasadniał odmienną wykładnię autonomicznego pojęcia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0031" ID="QS0031"/>wykonującego nakaz organu sądowego<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20201124">24 listopada 2020 r.</DATE>, <NAME.CASE>Openbaar Ministerie (podrabianie dokumentów)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑510/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:953">EU:C:2020:953</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0056">56</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> przy stosowaniu art. 24 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 2 tej decyzji ramowej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 6 ust. 2 decyzji ramowej 2002/584, wykonujące nakaz państwo członkowskie wyznacza wykonujący nakaz organ sądowy odpowiedzialny za wydanie decyzji o odroczeniu przekazania na podstawie art. 24 ust. 1 tej decyzji ramowej, przy czym dokonuje tego w sposób zgodny z ogólnymi zasadami prawa Unii, w szczególności z zasadą niezależności tego organu. W związku z tym państwa członkowskie mają, co do zasady, swobodę przy wyznaczaniu, oprócz sędziów lub sądów, wszelkich organów uczestniczących w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych, w tym prokuratur. Organ ten powinien jednak działać na podstawie przepisów ustawowych i organizacyjnych gwarantujących, by nie był on narażony na jakiekolwiek ryzyko, że zostanie poddany w szczególności indywidualnym instrukcjom ze strony władzy wykonawczej. Ponadto w takim przypadku państwa członkowskie powinny zapewnić, by decyzje wspomnianego organu były poddawane kontroli sądowej spełniającej wymogi skutecznej ochrony sądowej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>Zobacz podobnie i analogicznie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20201124">24 listopada 2020 r.</DATE>, <NAME.CASE>Openbaar Ministerie (Podrabianie dokumentów)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑510/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:953">EU:C:2020:953</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0044">44</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0049">49</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>Tymczasem w niniejszej sprawie bezsporne jest, że decyzja o odroczeniu przekazania została wydana przez prokuratora w sposób samodzielny i bez żadnych czynności ze strony sądu. W tym względzie Trybunał orzekł już, że mając na uwadze wewnętrzne zasady organizacji i procedury obowiązujące w Niderlandach, prokuratora prokuratury okręgu sądowego w Amsterdamie nie można uznać za <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0032" ID="QS0032"/>wykonujący nakaz organ sądowy<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/> w rozumieniu wymogów art. 6 ust. 2 decyzji ramowej 2002/584 ze względu na wpływ, jaki władza wykonawcza może wywierać na ten organ, w szczególności poprzez indywidualne instrukcje, a w konsekwencji na brak jego niezależności<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>Zobacz podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20201124">24 listopada 2020 r.</DATE>, <NAME.CASE>Openbaar Ministerie (Podrabianie dokumentów)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑510/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:953">EU:C:2020:953</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0054">54</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0067">67</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0072">72</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20220428">28 kwietnia 2022 r.</DATE>, <NAME.CASE>C i CD (Przeszkody prawne w wykonaniu decyzji o przekazaniu)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑804/21 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2022:307">EU:C:2022:307</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0061">61</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Zobacz także w odniesieniu do służb policji moją opinię w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>C i CD (Przeszkody prawne w wykonaniu decyzji o przekazaniu)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑804/21 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2022:182">EU:C:2022:182</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0072">72</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0073">73</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>Ponadto, jak wyjaśnili rząd niderlandzki i prokurator, w szczególności na rozprawie, w celu uwzględnienia tego orzecznictwa i konieczności przyznania kompetencji do wydawania decyzji o odroczeniu przekazania <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0033" ID="QS0033"/>wykonującemu nakaz organowi sądowemu<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="201D" ID="QE0033"/>, obecnie toczą się prace nad zmianą ustawy o przekazywaniu osób, polegającą na wyznaczeniu sądu jako organu właściwego w tej dziedzinie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Proponuję zatem odpowiedzieć na pierwszą część drugiego pytania prejudycjalnego, że decyzja o odroczeniu przekazania osoby, której dotyczy wniosek, na podstawie art. 24 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584 w związku z jej art. 6 ust. 2 i motywem 8, stanowi środek <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0034" ID="QS0034"/>wykonania<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="201D" ID="QE0034"/> europejskiego nakazu aresztowania, a zatem powinien ją wydać <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0035" ID="QS0035"/>wykonujący nakaz organ sądowy<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="201D" ID="QE0035"/>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie konsekwencji naruszenia art. 24 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584 (część druga)</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>Co do konsekwencji naruszenia art. 24 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584 ze względu na to, że decyzję o odroczeniu przekazania wydał organ niesądowy, czyli w niniejszej sprawie prokurator, strony zajmują stanowiska zasadniczo odmienne. Zarówno Komisja, jak CJ uważają, że naruszenie takiego wymogu formalnego, podobnie jak wymogów przewidzianych w art. 23<?PAGE NO="10"?> ust. 2–4 tej decyzji ramowej, wymaga zwolnienia zainteresowanego. Natomiast zarówno rząd niderlandzki, jak i prokurator, chociaż uznają istnienie takiego naruszenia, uważają, że nie ma ono wpływu na odrębną decyzję sądu o przedłużeniu aresztu zainteresowanego w rozumieniu art. 12 wspomnianej decyzji ramowej. Prawdą jest, że na rozprawie jedynie w odpowiedzi na pierwsze pytanie prejudycjalne rządy francuski i polski wyjaśniły, że niezależnie od tego, czy w niniejszej sprawie przesłanki przewidziane w art. 24 ust. 1 zostały spełnione w niniejszej sprawie, jej art. 12 stanowi wystarczającą podstawę prawną dla pozostawienia w areszcie wspomnianego zainteresowanego na okres odroczenia przekazania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>Jak podnoszą CJ i Komisja, wymóg przyznania uprawnień decyzyjnych na podstawie art. 24 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584 <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0036" ID="QS0036"/>wykonującemu nakaz organowi sądowemu<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="201D" ID="QE0036"/>, który jest niezależny lub podlega skutecznej kontroli sądowej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>Zobacz podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20201124">24 listopada 2020 r.</DATE>, <NAME.CASE>Openbaar Ministerie (Podrabianie dokumentów)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑510/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:953">EU:C:2020:953</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0044">44</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0047">47</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0054">54</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>, stanowi regułę jurysdykcyjną, od której państwa członkowskie, co do zasady, nie mogą odstąpić. Zostało to podkreślone w orzecznictwie, które kładzie nacisk na tę niezależność, podobnie jak na konieczność istnienia środka odwoławczego, który spełnia wszystkie wymogi związane ze skuteczną ochroną sądową, w sytuacji gdy ten organ sądowy nie jest, jako taki, sądem, a odroczenie przekazania pociąga za sobą zatrzymanie osoby, której dotyczy wniosek, lub pozostawienie jej w areszcie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Zobacz podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20201124">24 listopada 2020 r.</DATE>, <NAME.CASE>Openbaar Ministerie (Podrabianie dokumentów)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑510/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:953">EU:C:2020:953</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0049">49</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0051">51</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Jednakże w niniejszej sprawie należy stwierdzić, po pierwsze, że prokurator ten nie jest niezależnym organem sądowym w takim znaczeniu, a po drugie, mając na uwadze w szczególności rozbieżne i niejasne stanowiska rządu niderlandzkiego i prokuratura podczas rozprawy, wydaje się, że jego decyzja o odroczeniu przekazania osoby, której dotyczy wniosek, nie podlega skutecznemu zaskarżeniu sądowemu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>Jak bowiem wskazuje sam sąd odsyłający, zgodnie z utrwaloną praktyką decyzja prokuratora o odroczeniu przekazania, jako taka, nie podlega kontroli ze strony sądu, gdy sąd ten orzeka w przedmiocie wniosku tego prokuratora o pozostawienie w areszcie osoby, której dotyczy wniosek, na podstawie art. 27 ust. 2 w związku z art. 34 ust. 2 lit. b) ustawy o przekazywaniu osób. Ocenę tę potwierdzają uwagi pisemne rządu niderlandzkiego i prokuratury, w których podkreślono odrębny charakter, z jednej strony, decyzji o odroczeniu przekazania wydawanej przez prokuratora, a z drugiej strony, decyzji o pozostawieniu danej osoby w areszcie, wydawanej przez sąd na wniosek tegoż prokuratora.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>Stąd wniosek, że zgodnie z ową praktyką sąd jest uprawniony jedynie do orzekania w przedmiocie <HT TYPE="ITALIC">pozostawienia w areszcie</HT> osoby, której dotyczy wniosek, na podstawie art. 27 ust. 2 w związku z art. 34 ust. 2 lit. b) ustawy o przekazywaniu osób, na maksymalny okres 30 dni. Natomiast decyzja o odroczeniu przekazania wydana przez prokuratora na podstawie art. 36 ust. 1 tej ustawy, która stanowi podstawę prawną wniosku o przedłużenie aresztu wobec tej osoby, wydaje się ipso facto wykonalna, chociaż nie podlega, jako taka, skutecznej kontroli przez ów sąd, czy to wcześniejszej, czy następczej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>Nie zmienia to faktu, że ani art. 36 ust. 1 ustawy o przekazywaniu osób, na którym opiera się decyzja prokuratora o odroczeniu przekazania w niniejszej sprawie, ani art. 1 lit. e) tej ustawy nie określają wyraźnie organu właściwego do wydania decyzji o odroczeniu przekazania osoby, której dotyczy wniosek, w rozumieniu art. 24 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584, ani tym bardziej<?PAGE NO="11"?> warunków ani trybu skutecznej kontroli sądowej tejże decyzji. Przepisy te nie wskazują również, czy sąd, do którego wpłynął wniosek o przedłużenie aresztu, jest właściwy do kontroli zgodności z prawem decyzji prokuratora o odroczeniu przekazania – a jeśli tak, to w jakim zakresie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>W tym względzie rząd niderlandzki wyjaśnił na rozprawie, że art. 36 ust. 1 ustawy o przekazywaniu osób może podlegać wykładni zgodnej z art. 24 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584, tak że sąd mógłby zastąpić prokuratora i usunąć wadę, o której mowa w pkt 37 powyżej. Nie można zatem wykluczyć, że przynajmniej w takiej sytuacji sąd ten – działając na podstawie art. 27 ust. 2 w związku z art. 33 lit. a) ustawy o przekazywaniu osób – może skontrolować zgodność z prawem decyzji prokuratora o odroczeniu przekazania z jej ewentualnym uchyleniem i w rezultacie albo zarządzić zwolnienie z aresztu osoby, której dotyczy wniosek, albo wstępując w uprawnienia prokuratora utrzymać odroczenie przekazania i areszt tej osoby.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>Wymóg, zgodnie z którym decyzja o odroczeniu przekazania osoby, której dotyczy wniosek, powinna zostać podjęta przez niezależny <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0037" ID="QS0037"/>wykonujący nakaz organ sądowy<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="201D" ID="QE0037"/> lub pod skuteczną kontrolą sądową, zakłada bowiem, że najpóźniej w trakcie badania kwestii, czy spełnione są przesłanki uprawniające do pozostawienia w areszcie tej osoby, właściwy sąd jest w stanie przeprowadzić taką kontrolę zgodności tej decyzji z prawem<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Zobacz orzecznictwo przytoczone w pkt 31 i 32 powyżej.</P></NOTE>. W ten sposób sąd ów mógłby w stosownym przypadku być zmuszony do stwierdzenia nieważności wspomnianej decyzji w przypadku niespełnienia przesłanek stosowania art. 24 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584 i do nakazania zwolnienia tej osoby, bez uszczerbku dla innych środków, do których podjęcia właściwy organ sądowy jest uprawniony w celu zapobieżenia jej ucieczce, zgodnie z art. 12 decyzji ramowej 2002/584.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Do sądu odsyłającego należy ocena, czy w niniejszej sprawie takie podejście zgodne z wymogami art. 24 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584 jest możliwe, jak podnieśli na rozprawie rząd niderlandzki i prokurator. W tym celu powinien on jednak upewnić się, że ewentualna kontrola sądowa <HT TYPE="ITALIC">a</HT> <HT TYPE="ITALIC">posteriori</HT> z jego strony, opisana w pkt 42 powyżej, będzie wystarczająco skuteczna i umożliwi w pełni usunięcie naruszenia reguły jurysdykcyjnej, polegającego na wydaniu decyzji o odroczeniu przekazania sprawy wyłącznie przez prokuratora.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>W związku z tym, biorąc pod uwagę fakt, że w niniejszej sprawie decyzja prokuratora o odroczeniu przekazania doprowadziła do pozostawienia w areszcie zainteresowanego w Niderlandach, sąd odsyłający powinien czuwać nad tym, by decyzja ta nie obowiązywała tymczasowo do momentu wydania przez ten sąd nowej decyzji, jak wskazali na rozprawie rząd niderlandzki i prokurator. Podobnie sąd ten powinien zbadać, czy jest w stanie z mocą wsteczną wstąpić w uprawnienia prokuratora w celu wydania nowej decyzji o odroczeniu przekazania osoby, której dotyczy wniosek, i udzielenia w razie potrzeby zgody na jej pozostawienie w areszcie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>W świetle tych kryteriów sąd odsyłający powinien zbadać, czy możliwa jest wykładnia art. 27 ust. 2 w związku z art. 33 i 34 ustawy o przekazywaniu osób, która byłaby zgodna z wymogami określonymi w art. 24 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 2 decyzji ramowej 2002/584. Natomiast jeżeli nie jest ona możliwa, to w braku w prawie krajowym podstawy prawnej uzasadniającej pozostawienie jej w areszcie z innych powodów, na co zezwala art. 12 decyzji ramowej, zainteresowaną osobę należy zwolnić.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="12"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>W konsekwencji proponuję odpowiedzieć na drugą część drugiego pytania prejudycjalnego, że naruszenie art. 24 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 2 decyzji ramowej 2002/584, zgodnie z którym decyzję o odroczeniu przekazania osoby, której dotyczy wniosek, podejmuje wykonujący nakaz organ sądowy, wymaga zwolnienia tej osoby, bez uszczerbku dla możliwości konwalidacji przez ów organ tego naruszenia poprzez, w szczególności, prawidłową wykładnię właściwych przepisów prawa krajowego lub istnienie w prawie krajowym podstawy prawnej uzasadniającej pozostawienie jej w areszcie z innych powodów.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">C.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie pytań prejudycjalnych pierwszego i trzeciego</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Uwagi wstępne</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>Pytania prejudycjalne pierwsze i trzecie opierają się na założeniu, przyjętym przez sąd odsyłający, zgodnie z którym decyzja o odroczeniu przekazania zainteresowanego została wydana przez <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0038" ID="QS0038"/>wykonujący nakaz organ sądowy<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="201D" ID="QE0038"/> i podlega skutecznej kontroli sądowej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Na potrzeby trzeciego pytania prejudycjalnego należy dokonać wykładni kryteriów stosowania art. 24 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584 w świetle art. 47 i 48 karty, czyli prawa do rzetelnego procesu i prawa do obrony, na które CJ powołuje się w postępowaniu karnym toczącym się w Niderlandach.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie kryteriów stosowania art. 24 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584 rozpatrywanych w świetle art. 47 i 48 karty (trzecie pytanie prejudycjalne)</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>Pierwsza część trzeciego pytania prejudycjalnego zmierza zasadniczo do ustalenia, czy art. 24 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584 stoi na przeszkodzie wydaniu decyzji o odroczeniu przekazania osoby, której dotyczy wniosek, z tego <HT TYPE="ITALIC">tylko</HT> powodu, że obstaje ona przy wykonywaniu jej praw podstawowych chronionych przez art. 47 i 48 karty.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>Jak podnosi Komisja, na podstawie art. 24 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584 po podjęciu decyzji o wykonaniu europejskiego nakazu aresztowania wykonujący nakaz organ sądowy dysponuje swobodną oceną (<QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0039" ID="QS0039"/>może<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="201D" ID="QE0039"/>) co do wydania decyzji o odroczeniu przekazania osoby, której dotyczy wniosek, w celu przeprowadzenia postępowania karnego (<QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0040" ID="QS0040"/>tak, że może ona być sądzona<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="201D" ID="QE0040"/>) w wykonującym nakaz państwie członkowskim. Nawet jednak w braku dodatkowych lub bardziej precyzyjnych kryteriów regulujących korzystanie z tej swobody oceny, przy jej wykonywaniu należy brać pod uwagę, w szczególności, prawa podstawowe z karty, które organy krajowe powinny przestrzegać w ramach wykonywania europejskiego nakazu aresztowania (zob. art. 1 ust. 3 tej decyzji ramowej)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20201124">24 listopada 2020 r.</DATE>, <NAME.CASE>Openbaar Ministerie (podrabianie dokumentów)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑510/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:953">EU:C:2020:953</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0052">52</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0053">53</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>Z utrwalonego orzecznictwa wynika w istocie, że wykonujący nakaz organ sądowy ma obowiązek uwzględnić podstawowe gwarancje proceduralne przysługujące zainteresowanemu na podstawie art. 47 i 48 karty, w tym prawo do rzetelnego procesu i prawo do obrony, zgodnie z ich wykładnią dokonaną przez Trybunał<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130226">26 lutego 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Melloni</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑399/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:107">EU:C:2013:107</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0049">49</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0051">51</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170810">10 sierpnia 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Tupikas</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑270/17 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:628">EU:C:2017:628</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0058">58</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0060">60</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20171222">22 grudnia 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Ardic</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑571/17 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:1026">EU:C:2017:1026</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0073">73</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Obowiązek ten ma zastosowanie nie tylko do postępowania w sprawie wykonania europejskiego nakazu aresztowania jako takiego, ale także, mutatis mutandis, do każdego równoległego postępowania karnego powołanego jako podstawa<?PAGE NO="13"?> odroczenia przekazania w rozumieniu art. 24 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584, które jest w ten sposób nierozerwalnie związane z tym pierwszym postępowaniem. Znajduje to potwierdzenie w art. 8 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 z dnia <DATE ISO="20160309">9 marca 2016 r.</DATE> w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="065" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2016">Dz.U. 2016, L 65, s. 1</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>, który precyzuje na szczeblu krajowym prawo osoby podejrzanej lub oskarżonej do obecności na rozprawie w ramach postępowania karnego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>Prawo oskarżonego do stawienia się osobiście na rozprawie, będące przedmiotem niniejszej sprawy, stanowi zasadniczy element prawa do rzetelnego procesu w rozumieniu art. 47 karty oraz prawa do obrony zagwarantowanego w jej art. 48 ust. 2<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Zobacz podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130226">26 lutego 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Melloni</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑399/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:107">EU:C:2013:107</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0049">49</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20220915">15 września 2022 r.</DATE>, <NAME.CASE>HN (Proces oskarżonego wydalonego z terytorium)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑420/20</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2022:679">EU:C:2022:679</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0054">54</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>. Podobnie, zgodnie z art. 8 dyrektywy 2016/343 państwa członkowskie powinny w szczególności umożliwić oskarżonym obecność na rozprawie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20220915">15 września 2022 r.</DATE>, <NAME.CASE>HN (Proces oskarżonego wydalonego z terytorium)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑420/20</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2022:679">EU:C:2022:679</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. O ile art. 8 ust. 2 w związku z motywem 35 tej dyrektywy upoważnia państwa członkowskie do postanowienia, pod pewnymi warunkami, że rozprawa może odbyć się pod nieobecność osoby oskarżonej, w szczególności gdy zrzekła się ona prawa do obecności na niej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20220915">15 września 2022 r.</DATE>, <NAME.CASE>HN (Proces oskarżonego wydalonego z terytorium)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑420/20</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2022:679">EU:C:2022:679</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0035">35</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0037">37</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Co się tyczy warunków takiego zrzeczenia się, które musi nastąpić z własnej woli i zostać wykazane w sposób jednoznaczny, zob. wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130226">26 lutego 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Melloni</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑399/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:107">EU:C:2013:107</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0049">49</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, o tyle inaczej jest w sytuacji, gdy – jak w niniejszej sprawie – osoba ta domaga się wykonywania tego prawa.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>Biorąc pod uwagę niezbywalny charakter podstawowego prawa oskarżonego do stawienia się osobiście na rozprawie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130226">26 lutego 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Melloni</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑399/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:107">EU:C:2013:107</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0049">49</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20220915">15 września 2022 r.</DATE>, <NAME.CASE>HN (Proces oskarżonego wydalonego z terytorium)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑420/20</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2022:679">EU:C:2022:679</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0054">54</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, ściganie karne CJ w Niderlandach za kierowanie pojazdem bez ważnego prawa jazdy, zagrożone karą grzywny w wysokości 360 EUR lub ewentualnie siedmiodniowym pozbawieniem wolności, zasadniczo wystarcza, aby zainteresowany mógł powołać się na swoje prawo do rzetelnego procesu i prawo do obrony, i to niezależnie od cięższego charakteru przestępstwa, za które zainteresowany został skazany w Polsce, będącego przedmiotem owego nakazu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>Niemniej jednak swoboda oceny – przysługująca wykonującemu nakaz organowi sądowemu na podstawie art. 24 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584– przy orzekaniu w przedmiocie odroczenia przekazania osoby, której dotyczy wniosek, nie ulega przekształceniu w kompetencję związaną z tego <HT TYPE="ITALIC">tylko</HT> powodu, że osoba ta powołuje się na swoje podstawowe gwarancje procesowe w trakcie postępowania karnego prowadzonego w wykonującym nakaz państwie członkowskim. Tak więc w niniejszej sprawie, jak podnoszą sąd odsyłający i Komisja, decyzja o odroczeniu przekazania nie może zostać jednostronnie narzucona przez zainteresowanego, który domaga się bezpośredniego wykonania i poszanowania jego prawa do rzetelnego procesu i prawa do obrony w postępowaniu karnym toczącym się w Niderlandach.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>W tym względzie należy zbadać, czy cele interesu ogólnego, do których zmierza art. 24 decyzji ramowej 2002/584, uzasadniają ograniczenie wykonywania przez zainteresowanego przysługującego mu prawa do rzetelnego procesu i prawa do obrony, w rozumieniu art. 52 ust. 1 karty. Jak bowiem wynika z utrwalonego orzecznictwa, prawa te nie mają charakteru bezwzględnego, lecz mogą podlegać ograniczeniom, pod warunkiem że ograniczenia te<?PAGE NO="14"?> rzeczywiście odpowiadają celom interesu ogólnego, jakim służy omawiany środek, i że nie stanowią z punktu widzenia realizowanego celu nieproporcjonalnej oraz niedopuszczalnej ingerencji w samą istotę zagwarantowanych w ten sposób praw<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Zobacz podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20171220">20 grudnia 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Prequ’ Italia</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑276/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:1010">EU:C:2017:1010</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0050">50</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180913">13 września 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>UBS Europe i in</NAME.CASE>. (<NO.CASE>C‑358/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:715">EU:C:2018:715</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0062">62</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20191016">16 października 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Glencore Agriculture Hungary</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑189/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:861">EU:C:2019:861</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0043">43</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>W ramach wykonywania swobody oceny w odniesieniu do realizacji możliwości przewidzianych w art. 24 decyzji ramowej 2002/584 wykonujący nakaz organ sądowy powinien zatem wziąć pod uwagę zarówno interes wykonującego nakaz państwa członkowskiego w doprowadzeniu do końca postępowania karnego toczącego się przeciwko osobie, której dotyczy wniosek, jak i interes wydającego nakaz państwa członkowskiego w wykonaniu przekazania tej osoby w możliwie najkrótszym terminie, oraz wyważyć te interesy w celu ustalenia, czy i w jakim zakresie możliwe jest ograniczenie wykonania prawa do rzetelnego procesu sądowego i prawa do obrony. Wynika to również z obowiązku lojalnej współpracy na podstawie art. 4 ust. 3 akapit pierwszy TUE, która wymaga dialogu między wykonującym nakaz organem sądowym a organem wydającym nakaz w celu zagwarantowania skutecznego funkcjonowania systemu współpracy sądowej między państwami członkowskimi, którego jednym z istotnych elementów jest europejski nakaz aresztowania<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Zobacz podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20211026">26 października 2021 r.</DATE>, <NAME.CASE>Openbaar Ministerie (Prawo do bycia wysłuchanym przed wykonującym nakaz organem sądowym)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑428/21 PPU i C‑429/21 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:876">EU:C:2021:876</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0043">43</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0044">44</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20220222">22 lutego 2022 r.</DATE>, <NAME.CASE>Openbaar Ministerie (Sąd ustanowiony ustawą w wydającym nakaz państwie członkowskim)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑562/21 PPU i C‑563/21 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2022:100">EU:C:2022:100</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0048">48</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0049">49</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>W pierwszej kolejności, wykonujący nakaz organ sądowy powinien uwzględnić uzasadniony interes wykonującego nakaz państwa członkowskiego, chroniony przez art. 24 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584, w doprowadzeniu do końca postępowania karnego, zanim osoba, której dotyczy wniosek, zostanie przekazana wydającemu nakaz państwu członkowskiemu. Interes ten jest mniej istotny w sytuacji, gdy waga popełnionego przestępstwa i zakres przewidywanej sankcji są, tak jak w niniejszej sprawie, znacznie mniej istotne od tych, które leżą u podstaw wydania europejskiego nakazu aresztowania. I tak, w ramach obowiązku lojalnej współpracy wykonujący nakaz organ sądowy może zostać zmuszony do zawieszenia toczącego się postępowania karnego i do tymczasowego <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0041" ID="QS0041"/>warunkowego<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="201D" ID="QE0041"/> przekazania osoby, której dotyczy wniosek, w rozumieniu art. 24 ust. 2 owej decyzji ramowej, zastrzegając jednocześnie, w porozumieniu z wydającym nakaz organem sądowym, powrót tej osoby po odbyciu kary w wydającym nakaz państwie członkowskim w celu przeprowadzenia postępowania karnego w wykonującym nakaz państwie członkowskim. Przełożyłoby się to na ograniczenie prawa do rzetelnego procesu sądowego i prawa do obrony przysługującego tej osobie, polegające na odroczeniu ich wykonywania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie do sądu odsyłającego należy ocena, po pierwsze, czy takie podejście jest możliwe do zrealizowania, co strony podały w wątpliwość na rozprawie, a po drugie, czy w następstwie podjęcia postępowania po ewentualnym powrocie zainteresowanego do Niderlandów istniała będzie możliwość pełnego poszanowania jego praw proceduralnych, w tym prawa do rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Zobacz postanowienie z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190212">12 lutego 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>RH</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑8/19 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:110">EU:C:2019:110</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i nast.); wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190729">29 lipca 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Gambino i Hyka</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑38/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:628">EU:C:2019:628</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0038">38</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i nast.).</P></NOTE>. W każdym wypadku, odroczenia wykonania tych praw, samego w sobie, w przypadku takiego tymczasowego przekazania zainteresowanego nie można uznać za nieproporcjonalną i niemożliwą do przyjęcia ingerencję, która naruszałaby samą istotę tych praw.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="15"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>W drugiej kolejności, wykonujący nakaz organ sądowy powinien uwzględnić uzasadniony interes wydającego nakaz państwa członkowskiego w przekazaniu mu osoby, której dotyczy wniosek, oraz w możliwie najszybszym pozbawieniu jej wolności na terytorium tego państwa. Przy ocenie tego interesu należy jednak uwzględnić przewidzianą w art. 12 decyzji ramowej 2002/584 możliwość aresztowania tej osoby w celu wykonania europejskiego nakazu aresztowania. Równoważność tego aresztowania znajduje potwierdzenie, w sposób dorozumiany, w art. 26 ust. 1 tej decyzji ramowej, zgodnie z którym wydające nakaz państwo członkowskie jest zobowiązane do zaliczenia wszystkich okresów aresztowania do całkowitego okresu pozbawienia wolności osoby, której dotyczy wniosek, w wykonującym nakaz państwie członkowskim. Podobnie, w przypadku takim, jak rozpatrywany w niniejszej sprawie, cel polegający na reintegracji społecznej po odbyciu kary może stanowić argument przeciwko aresztowaniu osoby, której dotyczy wniosek, w wydającym nakaz państwie członkowskim w przypadku, gdy osoba ta przebywa już od pewnego czasu, czy też jest dobrze zintegrowana w wykonującym nakaz państwie członkowskim<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Zobacz podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181113">13 listopada 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Raugevicius</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑247/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:898">EU:C:2018:898</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i nast.).</P></NOTE>. Do wykonującego nakaz organu sądowego należy ustalenie, która z owych dwóch możliwości najlepiej odpowiada temu celowi w danych okolicznościach i czy uzasadniony interes wydającego nakaz państwa członkowskiego, którego uwzględnienie mogłoby prowadzić do czasowego ograniczenia gwarancji proceduralnych zainteresowanego, może mieć pierwszeństwo przed interesem państwa członkowskiego wykonującego nakaz, opisanym w pkt 57 powyżej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>W tych okolicznościach proponuję, aby na pierwszą część trzeciego pytania prejudycjalnego odpowiedzieć, że art. 24 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584 w związku z art. 47 i 48 karty nie stoją co do zasady na przeszkodzie temu, aby przekazanie osoby, której dotyczy wniosek, zostało odroczone w celu przeprowadzenia postępowania karnego w wykonującym nakaz państwie członkowskim z tego względu, że osoba ta nie chce zrezygnować z przysługującego jej prawa do udziału w tym postępowaniu karnym. W ramach wykonywania swobody oceny przysługującej wykonującemu nakaz organowi sądowemu na podstawie art. 24 tej decyzji ramowej organ ów jest jednak zobowiązany do zbadania, czy ograniczenie wykonywania przez tę osobę przysługujących podstawowych gwarancji proceduralnych może być usprawiedliwione w świetle potencjalnie rozbieżnych uzasadnionych interesów państwa członkowskiego wydającego i państwa członkowskiego wykonującego nakaz.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61.</NO.P><TXT>Biorąc pod uwagę tę zasadniczo przeczącą odpowiedź na pierwszą część trzeciego pytania prejudycjalnego, nie ma potrzeby udzielania odpowiedzi na drugą część tego pytania, którą zadano jedynie na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na część pierwszą.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">3.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie pozostawienia w areszcie osoby, której dotyczy wniosek, w następstwie zgodnego z prawem odroczenia jej przekazania (pierwsze pytanie prejudycjalne)</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62.</NO.P><TXT>W pierwszym pytaniu prejudycjalnym sąd odsyłający zmierza do ustalenia, czy w przypadku zgodnego z prawem odroczonego przekazania osoby, której dotyczy wniosek, w rozumieniu art. 24 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584, osoba ta może pozostać w areszcie przez cały okres odroczenia, aż do jej przekazania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63.</NO.P><TXT>Artykuł 24 tej decyzji ramowej nie wypowiada się w tej kwestii. Natomiast zgodnie z ogólną zasadą przewidzianą w art. 12 wspomnianej decyzji ramowej kwestię tego, czy osoba, której dotyczy wniosek, może zostać aresztowana lub pozostać w areszcie, rozstrzyga się zgodnie z prawem krajowym. Na podstawie art. 34 ust. 2 ustawy o przekazywaniu osób możliwe jest przedłużenie aresztu na okres nieprzekraczający 30 dni, przy czym w niniejszej sprawie zostało<?PAGE NO="16"?> ono już postanowione przez sąd odsyłający dwukrotnie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Zobacz pkt 19 i 20 niniejszej opinii.</P></NOTE>. Zatem, co do zasady, ani art. 12, ani art. 24 rzeczonej decyzji ramowej nie stoją jako takie na przeszkodzie przedłużeniu aresztu w celu wykonania europejskiego nakazu aresztowania, zważywszy, że odroczenie przekazania stanowi integralną część jego wykonania<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Zobacz pkt 29 niniejszej opinii.</P></NOTE>, nawet jeśli przedłużenie to może przekroczyć pewien okres.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64.</NO.P><TXT>Wbrew temu, co twierdzi Komisja, oceny tej nie podważa ani ogólna systematyka systemu współpracy sądowej, który służy wykonaniu europejskiego nakazu aresztowania, ani ścisłe terminy przekazania osoby, której dotyczy wniosek, wskazane w art. 23 ust. 2–4 decyzji ramowej 2002/584, ani też wymogi wynikające z art. 6 karty.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65.</NO.P><TXT>Prawdą jest, że Trybunał orzekł już, iż możliwość przedłużenia tych terminów ze względu na działanie siły wyższej, przewidziana w art. 23 ust. 3 decyzji ramowej 2002/584, należy interpretować jako odstępstwo od zasady ustanowionej w art. 23 ust. 2 tej decyzji ramowej w sposób zawężający<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20220428">28 kwietnia 2022 r.</DATE>, <NAME.CASE>C i CD (Przeszkody prawne w wykonaniu decyzji o przekazaniu)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑804/21 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2022:307">EU:C:2022:307</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, punkt 45 i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>. Trybunał wyjaśnił w tym względzie, że przeszkody prawne wynikające z wniesienia środków prawnych przez osobę, której dotyczy wniosek, są przewidywalne i nie mogą stanowić przypadku siły wyższej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20220428">28 kwietnia 2022 r.</DATE>, <NAME.CASE>C i CD (Przeszkody prawne w wykonaniu decyzji o przekazaniu)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑804/21 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2022:307">EU:C:2022:307</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, punkt 48 i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66.</NO.P><TXT>Jednakże art. 24 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584 stanowi przepis szczególny w stosunku do ogólnych zasad dotyczących ścisłych terminów przekazania, przewidzianych w art. 23 ust. 1 i 2 tej decyzji ramowej, ponieważ dotyczy on szczególnego przypadku odroczenia przekazania osoby, której dotyczy wniosek, mającego na celu, w szczególności, ochronę uzasadnionego interesu wykonującego nakaz państwa członkowskiego w ukończeniu toczącego się postępowania karnego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Zobacz pkt 55–57 niniejszej opinii.</P></NOTE>. Ten szczególny przypadek odroczenia należy zatem wyraźnie odróżnić od przypadku wyjątkowego odroczenia przekazania na podstawie art. 23 ust. 3 lub 4 wspomnianej decyzji ramowej w stosunku do zasad ogólnych ustanowionych w art. 23 ust. 1 i 2 tej decyzji ramowej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67.</NO.P><TXT>Ocenę tę potwierdza fakt, że prawodawca Unii zrezygnował z włączenia do art. 24 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584 konkretnych terminów lub przynajmniej odesłania do terminów przewidzianych w art. 23 tej decyzji ramowej. Z powyższego wynika a contrario, że zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 12 zdanie pierwsze rzeczonej decyzji ramowej, pozostawiła ona państwom członkowskim zakres swobody w zakresie uregulowania okresu pozostawienia w areszcie osoby, której dotyczy wniosek, w trakcie zgodnego z prawem odroczenia jej przekazania na podstawie art. 24 ust. 1 tej decyzji ramowej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68.</NO.P><TXT>Ponadto w niniejszej sprawie zainteresowany kładzie nacisk na natychmiastowe wykonanie podstawowych gwarancji procesowych w ramach ścigania karnego w Niderlandach, co stanowi zasadniczy powód odroczenia przekazania przez prokuratora na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy o przekazywaniu. Jednakże okoliczność ta nie stanowi <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0042" ID="QS0042"/>przeszkody prawnej<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="201D" ID="QE0042"/> w rozumieniu orzecznictwa przypomnianego w pkt 65 powyżej, ponieważ odnosi się ona jedynie do stosowania art. 23 decyzji ramowej 2002/584, a nie do stosowania art. 24 ust. 1 tej decyzji ramowej, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="17"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69.</NO.P><TXT>Wreszcie prawdą jest, że oparta na art. 24 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584 decyzja o pozostawieniu w areszcie osoby, której dotyczy wniosek, w wykonującym nakaz państwie członkowskim zamiast przekazania jej do wydającego nakaz państwa członkowskiego w celu wykonania europejskiego nakazu aresztowania, stanowi, podobnie jak kara orzeczona przez wydające nakaz państwo członkowskie, środek wchodzący w zakres stosowania art. 6 karty i powinna być ona ograniczona w czasie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Zobacz podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150716">16 lipca 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Lanigan</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑237/15 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:474">EU:C:2015:474</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0058">58</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0059">59</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170125">25 stycznia 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Vilkas</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑640/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:39">EU:C:2017:39</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0043">43</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Jednakże ewentualne odpowiadające jej ograniczenie wolności osoby, której dotyczy wniosek, jest w pełni rekompensowane przez obowiązek zaliczenia przez wydające nakaz państwo członkowskie każdego okresu aresztowania w wykonującym nakaz państwie członkowskim do całkowitego okresu pozbawienia wolności danej osoby w wydającym nakaz państwie członkowskim. W takich okolicznościach pozostawienie w areszcie tej osoby nie można zakwalifikować jako dodatkowego ograniczenia prawa do wolności, któremu wspomniana osoba musi w każdym wypadku podlegać w wydającym nakaz państwie członkowskim, ani jako środka nieproporcjonalnego w rozumieniu art. 52 ust. 1 zdanie drugie karty, pod warunkiem że okres aresztowania nie przekracza okresu kary pozbawienia wolności podlegającej odbyciu w wydającym nakaz państwie członkowskim.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70.</NO.P><TXT>W konsekwencji proponuję, aby na pierwsze pytanie prejudycjalne odpowiedzieć w ten sposób, że art. 12 i art. 24 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584 w związku z art. 6 karty nie stoją na przeszkodzie temu, aby osoba, której dotyczy wniosek, na której przekazanie ter fine w celu wykonania kary pozbawienia wolności została udzielona prawomocna zgoda, jednak której przekazanie zostało odroczone <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0043" ID="QS0043"/>aby mogła ona być sądzona w wykonującym nakaz państwie członkowskim […] z powodu czynu innego niż wymieniony w europejskim nakazie aresztowania<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="201D" ID="QE0043"/>, pozostawała przez cały czas trwania tego postępowania karnego w areszcie w celu wykonania europejskiego nakazu aresztowania, pod warunkiem że okres aresztowania nie przekracza okresu kary pozbawienia wolności podlegającej odbyciu w wydającym nakaz państwie członkowskim.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">V.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wnioski</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71.</NO.P><TXT>W świetle powyższych okoliczności proponuję, aby Trybunał odpowiedział na pytania prejudycjalne w następujący sposób:</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Artykuł 12 i art. 24 ust. 1 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia <DATE ISO="20020613">13 czerwca 2002 r.</DATE> w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia <DATE ISO="20090226">26 lutego 2009 r.</DATE>, w związku z art. 6 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej nie stoją na przeszkodzie temu, aby osoba, której dotyczy wniosek, na której przekazanie ter fine w celu wykonania kary pozbawienia wolności została udzielona prawomocna zgoda, jednak której przekazanie zostało odroczone <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0044" ID="QS0044"/>aby mogła ona być sądzona w wykonującym nakaz państwie członkowskim […] z powodu czynu innego niż wymieniony w europejskim nakazie aresztowania<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="201D" ID="QE0044"/>, pozostawała przez cały czas trwania tego postępowania karnego w areszcie w celu wykonania europejskiego nakazu aresztowania, pod warunkiem że okres aresztowania nie przekracza okresu kary pozbawienia wolności podlegającej odbyciu w wydającym nakaz państwie członkowskim.</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="18"?><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Decyzja o odroczeniu przekazania osoby, której dotyczy wniosek, na podstawie art. 24 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584, zmienionej decyzją ramową 2009/299, w związku z jej art. 6 ust. 2 i motywem 8 owej decyzji ramowej stanowi środek <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0045" ID="QS0045"/>wykonania<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="201D" ID="QE0045"/> europejskiego nakazu aresztowania, a zatem powinien ją wydać <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0046" ID="QS0046"/>wykonujący nakaz organ sądowy<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="201D" ID="QE0046"/>.</TXT><P>Naruszenie art. 24 ust. 1 wspomnianej decyzji ramowej 2002/584 w związku z jej art. 6 ust. 2, zgodnie z którym decyzję o odroczeniu przekazania osoby, której dotyczy wniosek, podejmuje wykonujący nakaz organ sądowy, wymaga zwolnienia tej osoby, bez uszczerbku dla możliwości konwalidacji przez ów organ tego naruszenia poprzez, w szczególności, prawidłową wykładnię właściwych przepisów prawa krajowego lub istnienie w prawie krajowym podstawy prawnej uzasadniającej pozostawienie w areszcie owej osoby z innych powodów.</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>Artykuł 24 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584 decyzji ramowej 2002/584, zmienionej decyzją ramową 2009/299, w związku z art. 47 i 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej nie stoją co do zasady na przeszkodzie temu, aby przekazanie osoby, której dotyczy wniosek, zostało odroczone w celu przeprowadzenia postępowania karnego w wykonującym nakaz państwie członkowskim z tego względu, że osoba, której dotyczy wniosek, nie zamierza zrezygnować z prawa do udziału w tym postępowaniu karnym. W ramach wykonywania swobody oceny przysługującej wykonującemu nakaz organowi sądowemu na podstawie art. 24 tej decyzji ramowej organ ów jest jednak zobowiązany do zbadania, czy ograniczenie wykonywania przez osobę, której dotyczy wniosek, przysługujących jej podstawowych gwarancji proceduralnych może być usprawiedliwione w świetle potencjalnie rozbieżnych uzasadnionych interesów państwa członkowskiego wydającego i państwa członkowskiego wykonującego nakaz.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>