<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><ORDER xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-04.cj-20080212.xd"><BIB.ORDER><REF.CASE FILE="ECRCJ1996ELA.0400200301.case.xml"><NO.CASE>C-87/95 P</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>61995O0087</NO.CELEX><NO.SEQ>0002.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST>2005</PAGE.FIRST><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST>2018</PAGE.LAST><PAGE.TOTAL>14</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.ORDER><CURR.TITLE><LEFT>ΔΙΑΤΑΞΗ της <DATE ISO="19960424">24.4.1996</DATE> — ΥΠΟΘΕΣΗ C-87/95 P</LEFT><RIGHT>CNPAAP κατά ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ</RIGHT></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Διάταξη του Δικαστηρίου</HT> (τέταρτο τμήμα)</P><P>της <DATE ISO="19960424">24ης Απριλίου 1996</DATE><NOTE NOTE.ID="E0001" NUMBERING="STAR"><P>Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική.</P></NOTE></P></TI></TITLE><ORDER.INIT><P>Στην υπόθεση C-87/95 Ρ,</P></ORDER.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">Cassa Nazionale di Previdenza ed Assistenza a favore degli Avvocati e Procuratori (CNPAAP),</HT> εκπροσωπούμενο από τους Pietro Adonnino, Mario Sanino, Maurizio de Stefano και Alberto Colabianchi, δικηγόρους Ρώμης, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τη δικηγόρο Marianne Goebel, 1, rue François Faber,</P><PARTY.STATUS>αναιρεσείουσα,</PARTY.STATUS></PLAINTIFS><P>που έχει ως αντικείμενο την αναίρεοη της διατάξεως του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (τρίτο τμήμα) της <DATE ISO="19950111">11ης Ιανουαρίου 1995</DATE> οτην υπόθεοη <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="T-116/94" YEAR="1995" PAGE.ECR="II-1">Τ-116/94, Cassa nazionale di previdenza ed assistenza a favore degli avvocati e procuratori κατά Ευμβουλίου (Συλλογή 1995, σ. ΙΙ-1)</REF.DOC.ECR>,</P><AGAINST>όπου ο έτερος διάδικος είναι το:</AGAINST><DEFENDANTS><P><HT TYPE="BOLD">Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ενώσεως,</HT> εκπροσωπούμενο από τους Rüdiger Bandilla, διευθυντή της Νομικής Υπηρεσίας, και Antonio Lucidi, μέλος της Νομικής<?PAGE NO="I-2006"?> Υπηρεσίας, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Bruno Eynard, διευθυντή της διευθύνσεως νομικών υποθέσεων της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων, 100, boulevard Konrad Adenauer,</P></DEFENDANTS></PARTIES><PREAMBLE.GEN><PREAMBLE.INIT><P>ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τέταρτο τμήμα),</P><P>συγκείμενο από τους Κ. Ν. Κακούρη, πρόεδρο τμήματος, P. J. G. Kapteyn και J. L. Murray (εισηγητή), δικαστές,</P><P>γενικός εισαγγελέας: Α. La Pergola</P><P>γραμματέας: R. Grass</P><P>αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα,</P></PREAMBLE.INIT><PREAMBLE.FINAL><P>εκδίδει την ακόλουθη</P></PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE.GEN><CONTENTS.ORDER><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Διάταξη</P></TI></TITLE><NP><NO.P>1</NO.P><TXT>Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις <DATE ISO="19950320">20 Μαρτίου 1995</DATE>, το αναιρεσείον άσκησε αναίρεση κατά της διατάξεως του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων της <DATE ISO="19950111">11ης Ιανουαρίου 1995</DATE> στην υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="T-116/94" YEAR="1995" PAGE.ECR="II-1">Τ-116/94, Cassa Nazionale di Previdenza ed Assistenza a favore degli Avvocati e Procuratori κατά Συμβουλίου (Συλλογή 1995, σ. ΙΙ-1)</REF.DOC.ECR> (στο εξής: προσβαλλομένη διάταξη), κατά το μέτρο που με αυτήν απορρίφθηκε ως απαράδεκτη η προσφυγή του περί ακυρώσεως του κανονισμού (ΕΚ) 3604/93 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19931213">13ης Δεκεμβρίου 1993</DATE>, για τον προσδιορισμό των εννοιών που είναι αναγκαίες για την εφαρμογή της απαγορεύσεως της προνομιακής προσβάσεως που αναφέρεται στο άρθρο 104 Α της Συνθήκης (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="332" DATE.PUB="1993" PAGE.FIRST="4">ΕΕ L 332, σ. 4</REF.DOC.OJ>, στο εξής: κανονισμός 3604/93), και, επικουρικώς, τη μερική ακύρωση του άρθρου 4, παράγραφος 2, τελευταία περίπτωση, του κανονισμού 3604/93.</TXT></NP><?PAGE NO="I-2007"?><NP><NO.P>2</NO.P><TXT>Το άρθρο 104 Α της Συνθήκης ΕΚ ορίζει:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="00AB"/>1)</NO.P><TXT>Απαγορεύεται κάθε μέτρο που θεσπίζει προνομιακή πρόσβαση των κοινοτικών οργάνων ή οργανισμών, των κεντρικών κυβερνήσεων, των περιφερειακών, τοπικών ή άλλων δημόσιων αρχών, των άλλων οργανισμών δημοσίου δικαίου ή των δημόσιων επιχειρήσεων των κρατών μελών στα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, εφόσον δεν υπαγορεύεται από λόγους προληπτικής εποπτείας.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Το Συμβούλιο, αποφασίζοντας με τη διαδικασία του άρθρου 189 Γ, προσδιορίζει, πριν από την <DATE ISO="19940101">1η Ιανουαρίου 1994</DATE>, τους ορισμούς για την εφαρμογή της απαγόρευσης που αναφέρεται στην παράγραφο 1.<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="00BB"/></TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>3</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="19931213">13 Δεκεμβρίου 1993</DATE> το Συμβούλιο εξέδωσε τον κανονισμό 3604/93, στον οποίο περιλαμβάνεται ο ορισμός των εξής εννοιών: <QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="00AB"/>μέτρο που θεσπίζει προνομιακή πρόσβαση<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="00BB"/> (άρθρο 1), <QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="00AB"/>λόγοι προληπτικής εποπτείας<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="00BB"/> (άρθρο 2), <QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="00AB"/>δημόσια επιχείρηση<QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="00BB"/> (άρθρο 3) και <QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="00AB"/>χρηματοπιστωτικά ιδρύματα<QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="00BB"/> (άρθρο 4).</TXT></NP><NP><NO.P>4</NO.P><TXT>Το άρθρο 4, παράγραφος 2, του κανονισμού 3604/93 ορίζει ότι δεν θεωρούνται ως <QUOT.START ID="QS0006" REF.END="QE0006" CODE="00AB"/>χρηματοπιστωτικά ιδρύματα<QUOT.END ID="QE0006" REF.START="QS0006" CODE="00BB"/> για τους σκοπούς του άρθρου 104 Α της Συνθήκης:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="DASH"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0007" REF.END="QE0007" CODE="00AB"/> —</NO.P><TXT>η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και οι εθνικές κεντρικές τράπεζες,</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>—</NO.P><TXT>οι χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες των ταχυδρομείων, εφόσον αποτελούν τμήμα του τομέα της <QUOT.START ID="QS0008" REF.END="QE0008" CODE="201C"/>δημόσιας διοικήσεως<QUOT.END ID="QE0008" REF.START="QS0008" CODE="201D"/>, ο οποίος ορίζεται σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Σύστημα Ολοκληρωμένων Οικονομικών Λογαριασμών (ΕΣΟΛ), ή εφόσον η κύρια δραστηριότητά τους είναι να ενεργούν ως χρηματοπιστωτικοί φορείς της δημόσιας διοικήσεως,</TXT><?PAGE NO="I-2008"?><P>και</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>—</NO.P><TXT>τα ιδρύματα που αποτελούν τμήμα του τομέα της <QUOT.START ID="QS0009" REF.END="QE0009" CODE="201C"/>δημόσιας διοικήσεως<QUOT.END ID="QE0009" REF.START="QS0009" CODE="201D"/>, ο οποίος ορίζεται σύμφωνα με το ΕΣΟΛ, ή των οποίων το παθητικό αντιστοιχεί εξ ολοκλήρου σε ένα δημόσιο χρέος<QUOT.END ID="QE0007" REF.START="QS0007" CODE="00BB"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>5</NO.P><TXT>Το σημείο 241 της δεύτερης εκδόσεως του Ευρωπαϊκού Συστήματος Ολοκληρωμένων Οικονομικών Λογαριασμών (στο εξής: ΕΣΟΛ), που θεσπίστηκε από την Eurostat, ορίζει ότι ο τομέας του <QUOT.START ID="QS0010" REF.END="QE0010" CODE="00AB"/>δημοσίου<QUOT.END ID="QE0010" REF.START="QS0010" CODE="00BB"/> περιλαμβάνει τρεις υποτομείς, δηλαδή κεντρική διοίκηση, τοπική αυτοδιοίκηση και οργανισμούς κοινωνικής ασφαλίσεως. Ο τελευταίος αυτός υποτομέας ορίζεται, στα σημεία 244 και 245 του ΕΣΟΛ, ως περιλαμβάνων <QUOT.START ID="QS0011" REF.END="QE0011" CODE="00AB"/>όλες τις κεντρικές και τοπικές θεσμικές μονάδες η κύρια δραστηριότητα των οποίων είναι να προσφέρουν κοινωνικές παροχές και οι κύριοι πόροι των οποίων προέρχονται από υποχρεωτικές κοινωνικές εισφορές που καταβάλλονται από άλλες μονάδες. Αυτός ο υποτομέας περιλαμβάνει συγκεκριμένα τα αυτόνομα συνταξιοδοτικά ταμεία και άλλα ασφαλιστικά ιδρύματα όταν τα ασφάλιστρα που καταβάλλονται καθορίζονται ανεξάρτητα από την ατομική έκθεση στον κίνδυνο<QUOT.END ID="QE0011" REF.START="QS0011" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>6</NO.P><TXT>Το αναιρεσείον είναι ένας δημόσιος οργανισμός στον οποίο εγγράφονται υποχρεωτικώς οι δικηγόροι που ασκούν αδιαλείπτως το επάγγελμά τους στο ιταλικό έδαφος. Από την προσβαλλομένη διάταξη προκύπτει ότι ο εν λόγω οργανισμός είχε καταταγεί, με τον ιταλικό νόμο αριθ. 70, της <DATE ISO="19750320">20ής Μαρτίου 1975</DATE> <HT TYPE="ITALIC">(GURI</HT> αριθ. 87, της <DATE ISO="19750402">2ας Απριλίου 1975</DATE>), μεταξύ των δημοσίων οργανισμών που διαχειρίζονται υποχρεωτικά συστήματα προνοίας και αρωγής. Οι οργανισμοί αυτοί υποχρεούνται, δυνάμει του άρθρου 12 του νομοθετικού διατάγματος αριθ. 155, της <DATE ISO="19930520">20ής Μαΐου 1993</DATE>, όπως τροποποιήθηκε με τον κυρωτικό νόμο αριθ. 243, της <DATE ISO="19930719">19ης Ιουλίου 1993</DATE> <HT TYPE="ITALIC">(GURI</HT> supplemento ordinario αριθ. 204 της <DATE ISO="19930831">31ης Αυγούστου 1993</DATE>), να επενδύσουν, για τα έτη 1993, 1994 και 1995, σε τοκοφόρο τρέχοντα λογαριασμό, δεσμευμένο για πέντε έτη στην Tresoreria centrale dello Stato (κεντρικό δημόσιο ταμείο του κράτους), ποσό ίσο προς το 25 % των εσόδων που προέρχονται από τις εισπραχθείσες κατά το έτος αναφοράς πάσης φύσεως εισφορές.</TXT></NP><NP><NO.P>7</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="19931204">4 Δεκεμβρίου 1993</DATE> το αναιρεσείον ζήτησε από το Συμβούλιο να διευκρινίσει ότι η διατυπούμενη στο άρθρο 104 Α, παράγραφος 1, της Συνθήκης απαγόρευση εφαρμόζεται επίσης στους οργανισμούς που διαχειρίζονται υποχρεωτικά συστήματα πρόνοιας και αρωγής.</TXT></NP><?PAGE NO="I-2009"?><NP><NO.P>8</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="19931213">13 Δεκεμβρίου 1993</DATE> το Συμβούλιο εξέδωσε τον κανονισμό 3604/93, ο οποίος άρχισε να ισχύει από την <DATE ISO="19940101">1η Ιανουαρίου 1994</DATE>. Το αναιρεσείον, ως δημόσιος οργανισμός που διαχειρίζεται σύστημα υποχρεωτικής προνοίας και αρωγής, θεωρεί ότι, κατ' αυτόν τον τρόπο, εμπίπτει στον ορισμό των <QUOT.START ID="QS0012" REF.END="QE0012" CODE="00AB"/>ιδρυμάτων που αποτελούν τμήμα του τομέα της δημόσιας διοίκησης<QUOT.END ID="QE0012" REF.START="QS0012" CODE="00BB"/> του άρθρου 4, παράγραφος 2, τελευταία περίπτωση, του εν λόγω κανονισμού και ότι, κατά συνέπεια, δεν ισχύει ως προς αυτό η απαγόρευση της προνομιακής προσβάσεως στα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα που προβλέπεται από το άρθρο 104 Α, παράγραφος 1, της Συνθήκης.</TXT></NP><NP><NO.P>9</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="19940322">22 Μαρτίου 1994</DATE> το αναιρεσείον άσκησε ενώπιον του Πρωτοδικείου προσφυγή ακυρώσεως για τον λόγο ότι το άρθρο 4, παράγραφος 2, τελευταία περίπτωση, του κανονισμού 3604/93 το κατέτασσε μεταξύ των ιδρυμάτων που αποτελούν τμήμα του τομέα της <QUOT.START ID="QS0013" REF.END="QE0013" CODE="00AB"/>δημόσιας διοίκησης<QUOT.END ID="QE0013" REF.START="QS0013" CODE="00BB"/>, όπως προσδιορίζεται σύμφωνα με το ΕΣΟΛ, και, κατά συνέπεια, το απέκλειε από την κατηγορία των <QUOT.START ID="QS0014" REF.END="QE0014" CODE="00AB"/>χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων<QUOT.END ID="QE0014" REF.START="QS0014" CODE="00BB"/> κατά την έννοια του άρθρου 104 Α, παράγραφος 1, της Συνθήκης.</TXT></NP><NP><NO.P>10</NO.P><TXT>Κατά της προσφυγής αυτής το Συμβούλιο προέτεινε, στις <DATE ISO="19940530">30 Μαΐου 1994</DATE>, σύμφωνα με το άρθρο 114, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου, ένσταση απαραδέκτου.</TXT></NP><NP><NO.P>11</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="19940808">8 Αυγούστου 1994</DATE> το Cassa nazionale di previdenza ed assistenza a favore dei geometri, το Cassa nazionale del notariato και το Cassa nazionale di previdenza ed assistenza per gli ingegneri e gli architetti liberi professionisti υπέβαλαν, σύμφωνα με το άρθρο 115 του εν λόγω Κανονισμού Διαδικασίας, αίτηση παρεμβάσεως υπέρ του προσφεύγοντος. Στις <DATE ISO="19940809">9 Αυγούστου 1994</DATE> η Επιτροπή υπέβαλε αίτηση παρεμβάσεως υπέρ του Συμβουλίου.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Η προσβαλλομένη διάταξη</P></TI></TITLE><NP><NO.P>12</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="19950111">11 Ιανουαρίου 1995</DATE> το Πρωτοδικείο εξέδωσε, δυνάμει του άρθρου 111 του Κανονισμού του Διαδικασίας, την προσβαλλομένη διάταξη.</TXT></NP><?PAGE NO="I-2010"?><NP><NO.P>13</NO.P><TXT>Πρώτον, το Πρωτοδικείο υπέμνησε ότι το άρθρο 173, τέταρτο εδάφιο, της Συνθήκης εξαρτά το παραδεκτό προσφυγής ακυρώσεως ασκουμένης από φυσικό ή νομικό πρόσωπο κατά κανονισμού από την προϋπόθεση ότι η προσβαλλομένη πράξη συνιστά, στην πραγματικότητα, απόφαση που αφορά τον προσφεύγοντα άμεσα και ατομικά. Όμως, εφόσον οι ορισμοί που περιλαμβάνονται στον κανονισμό 3604/93 διατυπώνονται με γενικούς και αόριστους όρους, παράγοντας επομένως έννομα αποτελέσματα για οριζόμενες, κατά τρόπο γενικό και αόριστο, κατηγορίες επιχειρήσεων και ιδρυμάτων, η επίδικη πράξη πρέπει να θεωρηθεί ως έχουσα γενικό και κανονιστικό περιεχόμενο. Ακόμη και αν αποδεικνυόταν ότι τα υποκείμενα δικαίου στα οποία εφαρμόζεται το άρθρο 4, παράγραφος 2, τελευταία περίπτωση, του κανονισμού 3604/93 μπορούσαν να εξατομικευθούν κατά το χρονικό σημείο της εκδόσεως της πράξεως, η κανονιστική φύση της εν λόγω διατάξεως δεν θα ετίθετο εντούτοις υπό αμφισβήτηση, λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι αφορά μόνον αντικειμενικές νομικές ή πραγματικές καταστάσεις (σκέψεις 21 έως 25).</TXT></NP><NP><NO.P>14</NO.P><TXT>Δεύτερον, το Πρωτοδικείο επισήμανε ότι, καίτοι μια πράξη η οποία, λόγω της φύσεως και του περιεχομένου της, έχει κανονιστικό χαρακτήρα μπορεί να αφορά ατομικώς ένα φυσικό ή νομικό πρόσωπο, ώστε η εν λόγω πράξη να μπορεί να θεωρηθεί ότι αφορά ατομικώς ένα τέτοιο πρόσωπο, πρέπει να το θίγει ως προς τη νομική θέση του λόγω μιας πραγματικής καταστάσεως που το χαρακτηρίζει σε σχέση με οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο και το εξατομικεύει κατά τρόπο ανάλογο προς αυτόν του αποδέκτη μιας αποφάσεως. Όμως, η απαγόρευση προνομιακής προσβάσεως στα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, όπως διατυπώνεται στο άρθρο 104 Α, παράγραφος 1, της Συνθήκης, αφορά μόνον τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, το δε άρθρο 104 Α, παράγραφος 2, στο οποίο στηρίζεται ο κανονισμός 3604/93, απονέμει στο Συμβούλιο αρμοδιότητα μόνο για να διευκρινίσει τους ορισμούς των εννοιών που χρησιμοποιούνται στην παράγραφο 1 και όχι για να επεκτείνει την απαγόρευση αυτή σε μη χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Το γεγονός ότι το αναρεσείον υπόκειται σε υποχρεωτική εισφορά σύμφωνα με το ιταλικό δίκαιο και ότι ενημέρωσε εγγράφως το Συμβούλιο σχετικά με την κατάσταση του πριν από την έκδοση του κανονισμού 3604/93 δεν είναι δυνατό να το χαρακτηρίζει σε σχέση προς κάθε άλλη επιχείρηση ή ίδρυμα, εφόσον βρίσκεται σε παρόμοια κατάσταση με εκείνη κάθε άλλου μη χρηματοπιστωτικού ιδρύματος ή κάθε άλλης μη χρηματοπιστωτικής επιχειρήσεως, για την οποία η παρούσα ή μελλοντική νομοθεσία κράτους μέλους προβλέπει ή θα μπορούσε να προβλέψει προνομιακή πρόσβαση (σκέψεις 26 έως 28).</TXT></NP><NP><NO.P>15</NO.P><TXT>Όσον αφορά την επικουρική θέση του αναιρεσείοντος ότι το άρθρο 4, παράγραφος 2, τελευταία περίπτωση, του κανονισμού 3604/93 το αφορά ατομικώς, το Πρωτοδικείο διαπίστωσε ότι η διάταξη αυτή το αφορά μόνον υπό την αντικειμενική του ιδιότητα ως δημοσίας διοικήσεως. Επομένως, η εν λόγω διάταξη<?PAGE NO="I-2011"?> απευθύνεται, κατά τρόπο αόριστο και γενικό, και σε οποιοδήποτε άλλο ίδρυμα ή επιχείρηση που ανήκει στον τομέα της <QUOT.START ID="QS0015" REF.END="QE0015" CODE="00AB"/>δημοσίας διοικήσεως<QUOT.END ID="QE0015" REF.START="QS0015" CODE="00BB"/>, όπως ορίζεται με επίσης αορίστους και γενικούς όρους από το ΕΣΟΛ. Επομένως, το αναιρε-σείον δεν μπορεί να ισχυρίζεται ότι το αφορούν ατομικώς είτε ο κανονισμός 3604/93 είτε το άρθρο του 4, παράγραφος 2, τελευταία περίπτωση (σκέψεις 29 έως 31).</TXT></NP><NP><NO.P>16</NO.P><TXT>Υπό τις περιστάσεις αυτές, το Πρωτοδικείο έκρινε ότι η προσφυγή ήταν προδήλως απαράδεκτη και ότι παρείλκε απόφαση επί των αιτήσεων παρεμβάσεως (σκέψη 32).</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Οι προβληθέντες από τους διαδίκους ισχυρισμοί</P></TI></TITLE><NP><NO.P>17</NO.P><TXT>Προκαταρκτικής, το αναιρεσείον διευκρινίζει ότι με την αίτηση του ζητεί να αναιρεθεί η προσβαλλομένη διάταξη κατά το μέτρο που μ' αυτήν απορρίφθηκε ως απαράδεκτη η προσφυγή του περί ακυρώσεως του άρθρου 4, παράγραφος 2, τελευταία περίπτωση, του κανονισμού 3604/93, κατά το μέτρο που αυτό ορίζει ότι δεν θεωρούνται ως χρηματοπιστοτικά ιδρύματα τα ιδρύματα <QUOT.START ID="QS0016" REF.END="QE0016" CODE="00AB"/>που αποτελούν τμήμα του τομέα της <QUOT.START ID="QS0017" REF.END="QE0017" CODE="201C"/>δημόσιας διοίκησης<QUOT.END ID="QE0017" REF.START="QS0017" CODE="201D"/> ο οποίος ορίζεται σύμφωνα με το ΕΣΟΛ<QUOT.END ID="QE0016" REF.START="QS0016" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>18</NO.P><TXT>Προς στήριξη των αιτημάτων του για την αναίρεση της προσβαλλομένης διατάξεως, το αναιρεσείον προβάλλει τέσσερις, κατ' ουσίαν, λόγους αναιρέσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>19</NO.P><TXT>Πρώτον, παραπέμπει στα επιχειρήματα που προέβαλε με το δικόγραφο της προσφυγής καθώς και τις παρατηρήσεις που κατέθεσε στο Πρωτοδικείο σχετικά με την προταθείσα από το Συμβούλιο ένσταση απαραδέκτου.</TXT></NP><?PAGE NO="I-2012"?><NP><NO.P>20</NO.P><TXT>Δεύτερον, το αναιρεσείον εκθέτει ότι το Συμβούλιο, πριν υιοθετήσει τους ορισμούς που ήσαν αναγκαίοι για την εφαρμογή της απαγορεύσεως του άρθρου 104 Α, παράγραφος 1, της Συνθήκης, όφειλε να αναλύσει τις διάφορες έννοιες που υφίσταντο σχετικά με τη δημόσια διοίκηση και τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και να τις προσδιορίσει τηρώντας τον σκοπό του άρθρου 104 Α της Συνθήκης. Όμως, το Συμβούλιο προσδιόρισε τα μη χρηματοπιστωτικά ιδρύματα εν αναφορά προς το ΕΣΟΛ, έγγραφο με το οποίο έχουν εισαχθεί κοινά στα κράτη μέλη στατιστικά κριτήρια και το οποίο εφαρμόζεται σε προαιρετική βάση εφόσον δεν είναι δεσμευτικό και στερείται παντελώς, όπως είναι επόμενο, νομικής φύσεως. Κατά συνέπεια, ο ορισμός αυτός δεν είναι σύμφωνος προς τον σκοπό του άρθρου 104 Α, παράγραφος 1, της Συνθήκης. Καταρχάς, οι οργανισμοί κοινωνικής ασφαλίσεως δεν ενεργούν ως χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Ακολούθως, πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η νομική φύση του οργανισμού προνοίας, υπό την έννοια ότι οι αυτόνομοι οργανισμοί πρέπει να βρίσκονται σε διαφορετική θέση σε σχέση με τη δημόσια διοίκηση. Τέλος, αυτό το κριτήριο νομικής διακρίσεως αντικατοπτρίζεται στην οικονομικού χαρακτήρα διάκριση μεταξύ των οργανισμών κοινωνικής ασφαλίσεως των οποίων το παθητικό αποτελεί σε δημόσιο χρέος και εκείνων των οποίων το παθητικό είναι παντελώς ανεξάρτητο του δημοσίου χρέους. Το αναιρεσείον καταλήγει ότι ο ορισμός της δημοσίας διοικήσεως που χρησιμοποιείται από το Συμβούλιο για τον προσδιορισμό των μη χρηματοπιστωτικών, κατά την έννοια του κανονισμού 3604/93, ιδρυμάτων δεν είναι συμβατός με τη διδομένη από το άρθρο 104 Α, παράγραφος 2, της Συνθήκης ΕΚ εντολή.</TXT></NP><NP><NO.P>21</NO.P><TXT>Τρίτον το αναιρεσείον φρονεί ότι το άρθρο 4, παράγραφος 2, τελευταία περίπτωση, του κανονισμού 3604/93 περιλαμβάνει, στην πραγματικότητα, την απόφαση να χρησιμοποιηθεί ο ορισμός της δημοσίας διοικήσεως που περιλαμβάνεται στο ΕΣΟΛ ως κριτήριο επιτρέπον τον αποκλεισμό του από την κατηγορία των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων και τη μη διαφοροποίηση της καταστάσεώς του στο πλαίσιο του προσδιορισμού των μη χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων. Κατά το αναιρεσείον, η απόφαση αυτή, η οποία ελήφθη χωρίς να ληφθεί υπόψη η ιδιάζουσα νομική του φύση και η ύπαρξη υποχρεωτικής κατά το ιταλικό δίκαιο εισφοράς, και τούτο παρά το γεγονός ότι τα στοιχεία αυτά είχαν γνωστοποιηθεί στο Συμβούλιο εγκαίρως, αποτελεί απόφαση η οποία, καθώς συνεπάγεται επιζήμια για τις δραστηριότητες του αποτελέσματα, το αφορά άμεσα και ατομικώς κατά την έννοια του άρθρου 173, τέταρτο εδάφιο, της Συνθήκης ΕΚ.</TXT></NP><NP><NO.P>22</NO.P><TXT>Τέταρτον, το αναιρεσείον ισχυρίζεται ότι, η απόρριψη της αιτήσεως του αναιρέσεως θα συνεπαγόταν προσβολή των δικαιωμάτων του άμυνας, και τούτο λόγω της ανυπαρξίας αποτελεσματικής προσφυγής ενώπιον των εθνικών<?PAGE NO="I-2013"?> δικαστηρίων. Πράγματι, λόγω της γενικευμένης και οφειλόμενης σε διαρθρωτικούς λόγους καθυστερήσεως που παρατηρείται στις εκδικαζόμενες από τα αρμόδια δικαστήρια υποθέσεις, το ιταλικό δικαιοδοτικό σύστημα δεν διασφαλίζει την επαρκή προστασία των ιδιωτών. Αυτή η έλλειψη αποτελεσματικής ένδικης προστασίας θίγει σοβαρώς την αποτελεσματικότητα της διαδικασίας δικαστικού ελέγχου των πράξεων των οργάνων της Κοινότητας, όπως η διαδικασία αυτή έχει επιβληθεί από τη Συνθήκη και την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την προάσπιση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών.</TXT></NP><NP><NO.P>23</NO.P><TXT>Με το υπόμνημα του απαντήσεως, το Συμβούλιο ζητεί την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>24</NO.P><TXT>Πρώτον, το Συμβούλιο διαπιστώνει ότι το αναιρεσείον δεν προέβαλε κανένα νομικό επιχείρημα από το οποίο μπορεί να καταδειχθεί ότι το Πρωτοδικείο παρέβη το κοινοτικό δίκαιο όταν κήρυξε την προσφυγή απαράδεκτη ή με το οποίο να τίθεται υπό αμφισβήτηση το βάσιμο της νομολογίας του Δικαστηρίου επί της οποίας στηρίχθηκε το Πρωτοδικείο.</TXT></NP><NP><NO.P>25</NO.P><TXT>Δεύτερον, οι αιτιάσεις που το αναιρεσείον προσάπτει στο Συμβούλιο όσον αφορά την έκδοση του κανονισμού 3604/93 δεν αρκούν για να κριθεί η προσφυγή παραδεκτή.</TXT></NP><NP><NO.P>26</NO.P><TXT>Τρίτον, η επιχειρηματολογία του αναιρεσείοντος κατά την οποία η επίδικη διάταξη το αφορά άμεσα και ατομικώς έχει ήδη προβληθεί ενώπιον του Πρωτοδικείου, το οποίο και την απέρριψε. Εξάλλου, η επιχειρηματολογία αυτή δεν περιλαμβάνει κανένα νέο στοιχείο το οποίο θα μπορούσε να θέσει υπό αμφισβήτηση το βάσιμο της εκτιμήσεως του Πρωτοδικείου.</TXT></NP><NP><NO.P>27</NO.P><TXT>Τέταρτον, τα επιχειρήματα που αντλούνται από την προβαλλόμενη ανυπαρξία αποτελεσματικής ένδικης προσφυγής ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων δεν<?PAGE NO="I-2014"?> μπορούν να δικαιολογήσουν το παραδεκτό προσφυγής ακυρώσεως του άρθρου 173, τέταρτο εδάφιο, της Συνθήκης όταν δεν συντρέχουν τα κριτήρια ενός τέτοιου παραδεκτού. Εξάλλου, το απαράδεκτο μιας τέτοιας προσφυγής ουδόλως σημαίνει ότι το αναιρεσείον δεν διαθέτει κάποιο άλλο ένδικο μέσο, ιδίως στο πλαίσιο του άρθρου 177 της Συνθήκης.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Η εκτίμηση του Δικαστηρίου</P></TI></TITLE><NP><NO.P>28</NO.P><TXT>Το Δικαστήριο μπορεί, κατά πάσα στάση της δίκης και δυνάμει του άρθρου 119 του Κανονισμού Διαδικασίας, όταν μια αίτηση αναιρέσεως είναι προδήλως απαράδεκτη ή προδήλως αβάσιμη, να την απορρίψει με αιτιολογημένη διάταξη.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Όσον αφορά τον πρώτο λόγο αναιρέσεως</P></TI></TITLE><NP><NO.P>29</NO.P><TXT>Όπως προκύπτει από το άρθρο 51 του Οργανισμού ΕΚ του Δικαστηρίου καθώς και από το άρθρο 112, παράγραφος 1, στοιχείο γ', του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, στην αίτηση αναιρέσεως πρέπει να περιγράφονται κατά τρόπο σαφή τα επικρινόμενα στοιχεία της αποφάσεως καθώς και τα νομικά επιχειρήματα που προβάλλονται προς στήριξη της αιτήσεως για την αναίρεση αυτής.</TXT></NP><NP><NO.P>30</NO.P><TXT>Κατά πάγια νομολογία, δεν πληροί την επιταγή αυτή η αίτηση αναιρέσεως η οποία περιορίζεται στην επανάληψη ή στην κατά γράμμα παράθεση των λόγων και επιχειρημάτων που έχουν ήδη προβληθεί ενώπιον του Πρωτοδικείου, περιλαμβανομένων και εκείνων που στηρίζονται σε πραγματικούς ισχυρισμούς που έχουν ρητώς απορριφθεί από αυτό πράγματι, μια τέτοια αίτηση αναιρέσεως αποτελεί στην πραγματικότητα αίτηση για απλή επανεξέταση της ασκηθείσας ενώπιον του Πρωτοδικείου προσφυγής, πράγμα που, σύμφωνα με το άρθρο 49 του Οργανισμού ΕΚ του Δικαστηρίου, δεν εμπίπτει στην αρμοδιότητα του<?PAGE NO="I-2015"?> τελευταίου (βλ., μεταξύ άλλων, τη διάταξη της <DATE ISO="19951017">17ης Οκτωβρίου 1995</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-62/94 P" YEAR="1995" PAGE.ECR="I-3177">C-62/94 Ρ, Turner κατά Επιτροπής, Συλλογή 1995, σ. Ι-3177</REF.DOC.ECR>, σκέψη 17).</TXT></NP><NP><NO.P>31</NO.P><TXT>Προκειμένου περί του πρώτου λόγου αναιρέσεως, αρκεί η διαπίστωση ότι το αναιρεσείον, παραπέμποντας στα επιχειρήματα που είχε ήδη προβάλει ενώπιον του Πρωτοδικείου, δεν προέτεινε επιχειρήματα από τα οποία να καταδεικνύεται ότι το τελευταίο υπέπεσε, κατά την εκτίμηση του, σε νομική πλάνη. Επομένως, αυτός ο λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως προδήλως απαράδεκτος.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Όσον αφορά τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως</P></TI></TITLE><NP><NO.P>32</NO.P><TXT>Ο δεύτερος λόγος, ο οποίος αντλείται από το προβαλλόμενο ασυμβίβαστο μεταξύ της εντολής που έχει δοθεί στο Συμβούλιο από το άρθρο 104 Α, παράγραφος 2, της Συνθήκης ΕΚ και του περιεχομένου του κανονισμού 3604/93, αφορά αποκλειστικώς την ουσία της υποθέσεως. Κατά συνέπεια, είναι προδήλως άσχετος με το παραδεκτό της προσφυγής και πρέπει, ως εκ τούτου, να απορριφθεί.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Όσον αφορά τον τρίτο λόγο αναιρέσεως</P></TI></TITLE><NP><NO.P>33</NO.P><TXT>Όσον αφορά τον λόγο που αντλείται από το γεγονός ότι το άρθρο 4, παράγραφος 2, τελευταία περίπτωση, του κανονισμού 3604/93 αποτελεί στην πραγματικότητα απόφαση αφορώσα το αναιρεσείον άμεσα και ατομικά, πρέπει να υπομνησθεί, καταρχάς, ότι με την απόφαση του της <DATE ISO="19621214">14ης Δεκεμβρίου 1962</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="16/62+17/62" YEAR="1962" PAGE.ECR="829">16/62 και 17/62, Confédération nationale des producteurs de fruits et légumes κ.λπ. κατά Συμβουλίου (Συλλογή τόμος 1954-1964, σ. 829)</REF.DOC.ECR>, το Δικαστήριο έκρινε ότι<?PAGE NO="I-2016"?> ο όρος <QUOT.START ID="QS0018" REF.END="QE0018" CODE="00AB"/>απόφαση<QUOT.END ID="QE0018" REF.START="QS0018" CODE="00BB"/> που περιλαμβάνεται στο άρθρο 173, δεύτερο εδάφιο, της Συνθήκης ΕΟΚ, το οποίο έχει καταστεί το άρθρο 173, τέταρτο εδάφιο, της Συνθήκης ΕΚ, πρέπει να νοηθεί υπό την τεχνική έννοια που προκύπτει από το άρθρο 189 της ίδιας Συνθήκης και ότι το κριτήριο διακρίσεως μεταξύ μιας πράξεως κανονιστικού χαρακτήρα και μιας αποφάσεως κατά την έννοια του τελευταίου αυτού άρθρου πρέπει να αναζητηθεί στη γενική ή όχι ισχύ της εν λόγω πράξεως.</TXT></NP><NP><NO.P>34</NO.P><TXT>Επιπλέον, όπως προκύπτει από πάγια νομολογία, η δυνατότητα προσδιορισμού, με μεγαλύτερη ή μικρότερη ακρίβεια, του αριθμού ή ακόμα και της ταυτότητας των υποκειμένων δικαίου επί των οποίων εφαρμόζεται μια πράξη δεν μπορεί να θέσει υπό αμφισβήτηση τον κανονιστικό χαρακτήρα της τελευταίας (βλ. τη διάταξη της <DATE ISO="19951123">23ης Νοεμβρίου 1995</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-10/95 P" YEAR="1995" PAGE.ECR="I-4149">C-10/95 Ρ, Asocarne κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1995, σ. Ι-4149</REF.DOC.ECR>, καθώς και την παρατιθέμενη σ' αυτή νομολογία).</TXT></NP><NP><NO.P>35</NO.P><TXT>Εν προκειμένω, διαπιστώνεται ότι οι ορισμοί που έχουν υιοθετηθεί με τον κανονισμό 3604/93, ορισμοί που είναι διατυπωμένοι κατά τρόπο γενικό και αφηρημένο, παράγοντας έτσι έννομα αποτελέσματα για κατηγορίες επιχειρήσεων και ιδρυμάτων προσδιοριζόμενες κατά τρόπο γενικό και αφηρημένο και, ως εκ τούτου, για καθεμιά απ' αυτές τις επιχειρήσεις και ιδρύματα, πρέπει να θεωρηθούν ως έχοντες γενική και κανονιστική ισχύ. Έστω και αν αποδεικνυόταν ότι τα υποκείμενα δικαίου στα οποία εφαρμόζεται το άρθρο 4, παράγραφος 2, τελευταία περίπτωση, του κανονισμού 3604/93 μπορούσαν να εξατομικευθούν κατά τον χρόνο της εκδόσεως του, παρ' όλ' αυτά, τούτο ουδόλως θα έθετε υπό αμφισβήτηση τον κανονιστικό του χαρακτήρα, λαμβανομένου υπόψη του γεγονότος ότι ο εν λόγω κανονισμός αφορά μόνον αντικειμενικές, νομικές ή πραγματικές, καταστάσεις.</TXT></NP><NP><NO.P>36</NO.P><TXT>'Εστω και αν, όπως το Πρωτοδικείο ορθώς επισήμανε, το Δικαστήριο έχει αναγνωρίσει ότι μια κανονιστικού χαρακτήρα διάταξη μπορεί, υπό ορισμένες περιστάσεις, να αφορά ατομικώς ορισμένους ενδιαφερόμενους επιχειρηματίες (βλ. την απόφαση της <DATE ISO="19940518">18ης Μαΐου 1994</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-309/89" YEAR="1994" PAGE.ECR="I-1853">C-309/89, Codorniu κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1994, σ. I-1853</REF.DOC.ECR>, σκέψη 19), δεν είναι, ωστόσο, δυνατόν, στην υπό κρίση υπόθεση, να γίνει επίκληση της νομολογίας αυτής εφόσον, αντίθετα προς τις αμφισβητούμενες σ' εκείνες τις υποθέσεις πράξεις, η προσβαλλομένη διάταξη δεν προσέβαλε κανένα ειδικό, κατά την έννοια της νομολογίας αυτής, δικαίωμα του αναιρεσείοντος.</TXT></NP><?PAGE NO="I-2017"?><NP><NO.P>37</NO.P><TXT>Υπό τις συνθήκες αυτές, και ο τρίτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Όσον αφορά τον τέταρτο λόγο αναιρέσεως</P></TI></TITLE><NP><NO.P>38</NO.P><TXT>Όσον αφορά τον τέταρτο λόγο που το αναιρεσείον αντλεί από την οφειλόμενη σε διαρθρωτικούς λόγους και ενδημική καθυστέρηση που διαπιστώνεται στην εκδίκαση των ενώπιον των αρμοδίων εθνικών δικαστηρίων υποθέσεων, διαπιστώνεται ότι ένα τέτοιο γεγονός, έστω και αν υποτεθεί αποδεδειγμένο, δεν μπορεί να δικαιολογήσει τροποποίηση του συστήματος ενδίκων μέσων και διαδικασιών που έχει καθιερωθεί από τα άρθρα 173, 177 και 178 της Συνθήκης με σκοπό να ανατεθεί στο Δικαστήριο ο έλεγχος της νομιμότητας των πράξεων των οργάνων. Ένα τέτοιο γεγονός σε καμιά περίπτωση δεν επιτρέπει να θεωρούνται παραδεκτές προσφυγές ακυρώσεως ασκούμενες από φυσικά ή νομικά πρόσωπα τα οποία δεν πληρούν τις προϋποθέσεις του άρθρου 173, τέταρτο εδάφιο. Επομένως, το Πρωτοδικείο δεν μπορούσε να λάβει υπόι|)η μια τέτοια περίσταση στην προσβαλλομένη διάταξη (βλ. την προπαρατεθείσα διάταξη Asocarne κατά Συμβουλίου, σκέψη 26).</TXT></NP><NP><NO.P>39</NO.P><TXT>Επομένως και ο τέταρτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.</TXT></NP><NP><NO.P>40</NO.P><TXT>Υπό τις συνθήκες αυτές, η αίτηση αναιρέσεως πρέπει, κατ' εφαρμογήν του άρθρου 119 του Κανονισμού Διαδικασίας, να απορριφθεί ως προδήλως αβάσιμη.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Επί των δικαστικών εξόδων</P></TI></TITLE><NP><NO.P>41</NO.P><TXT>Σύμφωνα με το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπήρξε σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι το αναιρεσείον ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="I-2018"?><JURISDICTION><INTRO><P>Για τους λόγους αυτούς,</P><P>ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τέταρτο τμήμα)</P><P>διατάσσει:</P></INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Καταδικάζει το αναιρεσείον στα δικαστικά έξοδα.</TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.ORDER><SIGNATURE.CASE><P>Λουξεμβούργο, <DATE ISO="19960424">24 Απριλίου 1996</DATE>.</P><P>Ο Γραμματέας</P><P>R. Grass</P><SIGNATORY><P>Ο Πρόεδρος του τετάρτου τμήματος</P><P>Κ. Ν. Κακούρης</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></ORDER>