Op 1 juni 1959 is hij bevorderd tot de rang C 11 en in maart 1962 tot de rang G 10 (respectievelijk C 2 en C 1 volgens het tegenwoordige Statuut van de ambtenaren).

Op 13 december 1962 is hij onder het nieuwe Statuut in vaste dienst aangesteld in de rang C 3, salaristrap 2, met ingang van 1 januari 1962. Bij besluit van de secretaris-generaal van dezelfde datum, is hij bevorderd tot de rang C 1, salaristrap 1, met ingang van 1 maart 1962.

Ambtadjunct-assistent (loopbaan B 5/4) bij het directoraat-generaal van de administratie (afdeling personeel). Aanstelling geschiedt in de rang 5.

Het bijhouden van de dossiers aangaande sollicitaties en van de daarop betrekking hebbende correspondentie;

Verzoeker merkt op dat deze exceptie niet gebaseerd is op enigerlei criterium dat het mogelijk zou maken het begrip samenstel van handelingen te definiëren en dit samenstel te onderscheiden van de bepaalde handeling. Bovendien worden er niet de bepalingen in genoemd op grond waarvan een beroep gericht tegen een samenstel van handelingen niet-ontvankelijk zou zijn. In elk geval is het doel van dit beroep nietigverklaring van de bepaalde handelingen waardoor het vacante ambt toegewezen is aan mevrouw Louwage, ondanks het feit dat zij over minder goede stukken beschikte dan verzoeker.

Verweerder wijst er nadrukkelijk op dat, volgens artikel 91 van het Statuut, de geschillen van ambtenaren betrekking hebben op de wettigheid van een voor hen bezwarend besluit, dat wil zeggen van een besluit van het tot aanstelling bevoegde gezag dat voor de verzoeker nadeel doet ontstaan. Als zodanig kan men de procedure bij een vergelijkend onderzoek niet beschouwen, meer speciaal niet nu het Hof bij herhaling heeft verklaard dat als bezwarend kunnen worden beschouwd die handelingen, welke rechtstreeks een bepaalde situatie zouden kunnen aantasten.

Naar de mening van verzoeker daarentegen blijkt uit het feit dat mevrouw Louwage in de vacature is aangesteld terwijl haar stukken van mindere kwaliteit waren dan de zijne, en dat die aanstelling is gebaseerd op het resultaat van een vergelijkend onderzoek, dat als onregelmatig bekritiseerd is, duidelijk op welke middelen het beroep, voor zover gericht tegen bedoelde aanstelling, gebaseerd is.

Verzoeker brengt hiertegen in dat niet kan worden toegegeven dat de jury bij een vergelijkend onderzoek in haar beoordeling souverein is en dat haar beslissingen onaantastbaar zijn zonder daarmee een essentiële materie aan het oordeel van het Hof te onttrekken en zodoende de ambtenaren te beroven van iedere mogelijkheid om in beroep te gaan, zelfs in geval van een door de jury begane flagrante onrechtvaardigheid. Overigens is een dergelijke stelling in strijd met artikel 91 van het Statuut, in welk artikel aan het Hof volledige rechtsmacht wordt toegekend voor wat betreft door ambtenaren ingestelde beroepen, en welk artikel noodzakelijkerwijze van toepassing is op de bepalingen van het Statuut (artikel 30) betreffende de instelling van de jury.

Ten slotte is het verzoek de bewijsstukken van verzoeker te bestuderen, evenals diens aanbod van bewijs, volledig in overeenstemming met de jurisprudentie van het Hof (arresten 10-55, 1-56, 27-63).

Verweerder antwoordt enerzijds dat artikel 91 van het Statuut de gelegenheid opent voor beroepen tot nietigverklaring, zonder het Hof te dezen aanzien volledige rechtsmacht te verlenen, en brengt anderzijds naar voren dat de door verzoeker aangehaalde jurisprudentie in het onderhavige geval óf niet afdoende is óf diens stelling in het geheel niet rechtvaardigt.

Verzoeker houdt daarentegen staande dat zijn belang om te handelen in het onderhavige geval wel degelijk gegrond is. Immers, van tweeën één :

ofwel, deze aanstelling is geschied door middel van een bevordering, en in dat geval zou verzoeker — aannemende dat het beroep gegrond wordt verklaard — zich ingedeeld zien in de categorie B, waarbinnen hij voor een bevordering in aanmerking zou komen,

Verweerder betoogt dat, zo er al van een latere bevordering van mevrouw Louwage sprake zou zijn geweest, dit toch geen nadeel voor verzoeker zou hebben betekend.

Immers, ook in het veronderstelde geval dat het Hof verzoeker in het gelijk stelt, zou deze zich niet in eens ten gevolge van dit enkele feit ingedeeld zien in categorie B. Het Parlement zou gehouden zijn het intern vergelijkend onderzoek over te doen, en dan zou verzoeker, zelfs als hij op de nieuwe, door de jury opgestelde lijst van geschikte kandidaten een betere plaats zou innemen dan mevrouw Louwage, eerst verzekerd zijn van zijn aanstelling in categorie B door een door het tot aanstelling bevoegde gezag ter zake genomen beslissing.

Verzoeker wijst er nadrukkelijk op, dat het in het geding zijnde vergelijkend onderzoek er een was op de grondslag van schriftelijke bewijsstukken en dat dus de voornaamste norm voor de rangschikking der kandidaten werd gevormd door de belangrijkheid van die stukken. Nu deze norm niet in acht is genomen, is de gang van zaken bij het vergelijkend onderzoek, evenals bij de daarop gevolgde aanstelling van mevrouw Louwage, onregelmatig geweest.

Ter ondersteuning van deze conclusie geeft verzoeker, aan de hand van de tekst van de aankondiging van het in geding zijnde vergelijkend onderzoek, een nauwkeurige opsomming van zijn bekwaamheden, zijn bevoegdheden, zijn gedrag in de dienst en de beoordelingen, die over hem gegeven zijn gedurende de uitoefening van de hem opgedragen taken (verzoekschrift blz. 3 en 4). Hij vermeldt onder meer een getuigschrift van de adjunct-directeur parlementaire documentatie en voorlichting die hem kenschetst als een intelligent en toegewijd medewerker, die het verdient bevorderd te worden.

In verband met een en ander voert hij aan dat zijn stukken beter waren dan die van mevrouw Louwage. Wil men zich daarvan overtuigen, dan zou het voldoende zijn die stukken met elkaar te vergelijken; maar daartoe zou eerst het persoonsdossier van mevrouw Louwage moeten worden overgelegd. De weigering van verweerder om dat dossier over te leggen, terwijl deze dat van verzoeker uit eigen beweging heeft overgelegd, is in strijd met het beginsel dat het overleggen van ieder stuk, dat verband houdt met het geding, naar recht is.

Verzoeker heeft, nadat hij kennis had genomen van het verslag van de jury, dat kort voor het begin van de mondelinge behandeling door verweerder was gedeponeerd, tijdens de zitting getracht het naar zijn mening tegenstrijdige of willekeurige karakter van dat verslag te doen uitkomen.

Verweerder wijst er op dat verzoeker op onnauwkeurige wijze melding maakt van twee getuigschriften, het éne van zijn directeur d.d. 5 november 1962, het andere van de adjunct-directeur d.d. 22 november 1961. In dat laatste komen de woorden die het verdient bevorderd te worden voor, terwijl het andere er zich toe beperkt vast te stellen dat hij om die redenen in de loop van het jaar 1962 bevorderd is.

Wat betreft het overleggen van het persoonsdossier van mevrouw Louwage is het verzoek van verzoeker ongegrond. Enerzijds behoort de beoordeling van de stukken uitsluitend tot de bevoegdheid van de jury, en anderzijds wordt met het persoonsdossier van de ambtenaar, waarvan sprake is in artikel 26, laatste alinea, van het Statuut, klaarblijkelijk het dossier van de verzoeker bedoeld.

Wat ten slotte de door verzoeker op het verslag van de jury uitgeoefende kritiek betreft stelt verweerder, dat de beoordeling van de jury is gebaseerd op juiste feitelijke gegevens en op logische overwegingen en dat die kritiek in ieder geval niet-ontvankelijk is omdat zij voor het eerst tijdens de mondelinge behandeling is geuit.

Verzoeker brengt hiertegen in dat het feit dat die kritiek niet eerder kon worden geuit juist zijn oorzaak vindt in de weigering van verweerder om tijdens de schriftelijke behandeling alle door verzoeker in zijn rekest en zijn repliek gevraagde documenten over te leggen.

Verzoeker verklaart te hebben vernomen dat mevrouw Louwage op 5 februari 1965 bevorderd is tot de rang B 4, met terugwerkende kracht tot 1 december 1964, de datum van haar aanstelling in de rang B 5. Wanneer het zo moet worden opgevat, dat deze aanstelling is geschied als resultaat van het in geding zijnde vergelijkend onderzoek, dan is zij in strijd met de voorwaarden van dat onderzoek, omdat daarin uitdruklijk was gestipuleerd dat het ging om een vacature in de rang B 5. Moet daarentegen deze aanstelling worden opgevat als een bevordering, dan is zij in strijd met artikel 45, lid 1, alinea 2, van het Statuut, daar zij immers is gedaan binnen een termijn van zes maanden na de datum van de vaste aanstelling van mevrouw Louwage in de rang B 5.

Verweerder zegt, na te hebben erkend dat het in geding zijnde vergelijkend onderzoek inderdaad was aangekondigd als te gelden voor de loopbaan B 5 — B 4, ter verklaring dat mevrouw Louwage, vóór haar aanstelling op de openstaande plaats, ingedeeld was in de rang C 1, waaraan, in iedere salaristrap, een gelijke salariëring verbonden is als in de rang B 4. Om er financieel niet op achteruit te gaan, moest zij dus, na haar aanstelling in de categorie B, worden ingedeeld in de rang 4. Het organisatieschema 1964 is echter pas op 1 december 1964 in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen gepubliceerd, en eerst toen is een plaats in de rang B 4, die nog niet beschikbaar was ten tijde van de aanstelling van mevrouw Louwage in B 5, ter beschikking van het Parlement gesteld. Aangezien nu die aanstelling in B 5 weliswaar in november gedaan was, maar pas met ingang van 1 december 1964 van kracht werd, was het logisch en normaal de plaats B 4, die zojuist ter beschikking van het Parlement was gesteld, eveneens met ingang van die datum aan mevrouw Louwage toe te kennen.

Verzoeker brengt hiertegen in dat als het er om ging een financiële achteruitgang voor mevrouw Louwage te voorkomen, het Parlement zijn toevlucht had kunnen en moeten nemen tot een volkomen legaal middel, overeenkomstig de administratieve praktijk bij de instellingen, hetwelk hierin zou hebben bestaan dat aan mevrouw Louwage een schadeloosstelling ad personam zou zijn toegekend gedurende de zes maanden die zij had moeten wachten voordat zij, in overeenstemming met artikel 45 van het Statuut, had kunnen worden bevorderd tot de rang B 4.

In zijn dupliek beperkt verweerder zich er toe nog eens bijzonder te wijzen op de niet-ontvankelijkheid van de conclusies die strekken tot de nietigverklaring van deze aanstelling.

Terwijl verweerder op 10 juli 1965 gehoor heeft gegeven aan de uitnodiging van het Hof om alle documenten betreffende de aanstelling van mevrouw Louwage in de rang B 4 over te leggen, stelt verzoeker dat de overgelegde stukken onvolledig zijn en dat de stukken, die van beslissend belang zijn, aan het Hof onthouden zijn.

Verweerder verzekert daarentegen alle verlangde stukken te hebben overgelegd. Hij verklaart ter beschikking van het Hof te blijven om aan al hetgeen het Hof zou gelasten, gevolg te geven.