I.

Inleiding

1.

Het onderhavige verzoek om een prejudiciële beslissing betreft de uitlegging van de Handels‑ en samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Unie en de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie, enerzijds, en het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland, anderzijds ( 2 ) (hierna: „HSO”), gelezen in samenhang met de artikelen 47, 48 en 49 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: „Handvest”).

2.

Het specialiteitsbeginsel ( 3 ), een fundamentele waarborg van het uitleverings‑ en overleveringsrecht, is opgenomen in artikel 625, lid 2, HSO, waarin wordt bepaald dat een overgeleverd persoon, behalve in bepaalde gevallen, niet wordt vervolgd, berecht of anderszins van zijn vrijheid wordt beroofd wegens enig ander vóór de overlevering van de betrokkene begaan feit dan dat welk de reden tot de overlevering is geweest.

3.

De onderhavige zaak is aanhangig gemaakt in het kader van een procedure tot tenuitvoerlegging van drie aanhoudingsbevelen die op grond van de HSO zijn uitgevaardigd door een rechter in het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland. Deze aanhoudingsbevelen strekken tot overlevering van drie personen, LQ, NT en RM, aan het Verenigd Koninkrijk met het oog op vervolging wegens fraude. Deze personen verzetten zich tegen hun overlevering, waarbij zij aanvoeren dat de overlevering inbreuk zou maken op het specialiteitsbeginsel van artikel 625, lid 2, HSO, omdat zij gevangenisstraffen van zes maanden zouden moeten uitzitten wegens „civil contempt of court” (civielrechtelijke minachting van de rechter) vanwege schending van een „restraint order” van de rechter in het Verenigd Koninkrijk (rechterlijk bevel waarbij alle activa en banktegoeden worden geblokkeerd van een persoon die ervan verdacht wordt zich op strafbare wijze te hebben verrijkt). Aangezien „civil contempt of court” in het Verenigd Koninkrijk geen strafbaar feit is, is dit niet opgenomen in een aanhoudingsbevel met het oog op overlevering.

4.

In deze context rijst de vraag hoe de bepalingen van deel drie, titel VII van de HSO, met name artikel 625, lid 2, daarvan, moeten worden uitgelegd wanneer de gedraging die aanleiding geeft tot vrijheidsbeneming, volgens het recht van de staat die verzoekt om overlevering (hierna: „uitvaardigende staat”) niet als strafbaar feit wordt gekwalificeerd. Het Hof wordt verzocht om te beslissen over de vraag hoe „enig ander [...] feit dan dat welk de reden tot de overlevering is geweest” in de zin van die bepaling moet worden uitgelegd.

5.

In de onderhavige zaak staat de vraag centraal of het specialiteitsbeginsel moet worden beschouwd als een afdwingbaar recht van het individu, in plaats van als een intergouvernementeel voorschrift tussen staten. ( 4 )

II.

Toepasselijke bepalingen

A.

HSO

6.

Artikel 4 HSO, met als opschrift „Internationaal publiekrecht”, bepaalt in lid 1:

7.

Artikel 524 HSO, met als opschrift „Bescherming van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden”, luidt:

8.

Artikel 599 HSO, met als opschrift „Toepassingsgebied”, bepaalt in de leden 1 en 2:

9.

Artikel 604, onder c), HSO luidt:

10.

Artikel 611 HSO bepaalt:

11.

Artikel 613, lid 2, HSO luidt:

12.

Artikel 625 HSO met als opschrift „Eventuele vervolging wegens andere strafbare feiten”, is als volgt verwoord:

B.

Iers recht

13.

De European Arrest Warrant Act 2003 (Ierse wet betreffende het Europees aanhoudingsbevel van 2003; hierna „wet van 2003”) bevat de overleveringsprocedure op grond van de HSO en geeft daar uitvoering aan. Section 22 van deze wet bepaalt dat, met inachtneming van deze bepaling, de High Court (rechter in eerste aanleg, Ierland) de overlevering van een persoon krachtens deze wet weigert wanneer het vaststelt dat het recht van de uitvaardigende staat niet bepaalt dat een persoon die op grond van een relevant aanhoudingsbevel aan die staat is overgeleverd niet in verband met een strafbaar feit zal worden vervolgd, berecht of vastgehouden met het oog op de tenuitvoerlegging van een vrijheidsstraf of een tot vrijheidsbeneming strekkende maatregel, of anderszins in zijn of haar persoonlijke vrijheid beperkt, en de persoon in verband met een strafbaar feit zal worden vervolgd, berecht of vastgehouden met het oog op de tenuitvoerlegging van een vrijheidsstraf of een tot vrijheidsbeneming strekkende maatregel, of anderszins in zijn of haar persoonlijke vrijheid beperkt.

III.

Hoofdgeding en prejudiciële vragen

14.

Verzoekers, LQ, NT en RM, zijn in het Verenigd Koninkrijk voorwerp van een strafrechtelijke procedure wegens fraude die zij zouden hebben gepleegd in hun hoedanigheid van mede-eigenaren en bestuurders van een vennootschap. De vermeende frauduleuze activiteit die in het aanhoudingsbevel wordt beschreven, heeft betrekking op het geven van onjuiste voorstellingen en het verrichten van onnodige (en veelvuldige) herstelwerkzaamheden waarvoor zij de betrokken huizenbezitters (voornamelijk ouderen) aanzienlijk meer in rekening hebben gebracht dan terecht zou zijn.

15.

In maart 2021 heeft de Crown Court van Reading (strafrechter in eerste aanleg Reading, Verenigd Koninkrijk) „restraint orders” uitgevaardigd om ervoor te zorgen dat de activa van deze vennootschap en van LQ, NT en RM in geval van een veroordeling beschikbaar zouden zijn om te worden aangewend als schadevergoeding voor de vermeende slachtoffers. ( 7 ) Op 5 augustus 2021 heeft deze rechter geoordeeld dat LQ, NT en RM zich niet aan de „restraint orders” hebben gehouden en hen daarom allemaal bij verstek veroordeeld wegens „contempt of court” (minachting van de rechter), waarbij aan elke verzoeker een gevangenisstraf van zes maanden is opgelegd.

16.

Op 6 december 2022 heeft de rechterlijke autoriteit, de Magistrates’ Court van Portsmouth (rechter in eerste aanleg Portsmouth, Verenigd Koninkrijk), drie aanhoudingsbevelen uitgevaardigd op grond van de HSO, die strekken tot overlevering van LQ, NT en RM met het oog op vervolging wegens fraude. In deze aanhoudingsbevelen heeft deze autoriteit aangegeven dat, aangezien de schending van de maatregelen tot bevriezing van activa geen strafbaar feit is naar Engels recht, de vaststelling van de Crown Court van Reading dat verzoekers het besluit tot bevriezing van activa hebben geschonden en zich schuldig hebben gemaakt aan „contempt of court”, niet betekent dat deze handelingen strafbare feiten vormden, zodat deze aanhoudingsbevelen moeten worden geacht uitsluitend te zijn uitgevaardigd met het oog op strafvervolging wegens fraude. ( 8 )

17.

Bij vonnis van 8 april 2024 heeft de High Court het bezwaar van LQ, NT en RM tegen hun overlevering afgewezen en bij beschikkingen van dezelfde datum hun overlevering aan het Verenigd Koninkrijk gelast.

18.

Op 5 juni 2024 hebben LQ, NT en RM toestemming gekregen om beroep in te stellen bij de Supreme Court (hoogste rechterlijke instantie, Ierland), de verwijzende rechter.

19.

Ten overstaan van deze rechter voeren LQ, NT en RM aan dat hun overlevering aan het Verenigd Koninkrijk moet worden geweigerd, aangezien dit een schending vormt van het specialiteitsbeginsel van section 22, lid 2, van de wet van 2003 en artikel 625 HSO.

20.

In beroep hebben verzoekers aangevoerd dat het begrip „offence” („[strafbaar] feit”; hierna: „offence”) in artikel 625, lid 2, HSO autonoom moet worden uitgelegd, en niet aan de hand van nationale kwalificaties. Hoewel „contempt of court” volgens Engels recht geen strafbaar feit is, betogen verzoekers dat de aard van de procedure en de zwaarte van de sanctie het een strafrechtelijk karakter geven. Zij wijzen op het doel van artikel 625 HSO, namelijk het waarborgen van het recht op een eerlijk proces krachtens artikel 47 van het Handvest. Zij betogen dat de uitlegging van het begrip „offence” in overeenstemming moet zijn met de rechtspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM), met name met de in het arrest Engel ( 9 ) geformuleerde criteria, die rekening houden met de kwalificatie van het strafbare feit op grond van nationaal recht, de aard van het strafbare feit en de zwaarte van de opgelegde sanctie. Verzoekers benadrukken dat de laatste twee criteria op zichzelf voldoende kunnen zijn om een procedure als strafrechtelijk aan te merken in de zin van het EVRM, en baseren zich op zaken zoals Kyprianou tegen Cyprus ( 10 ) en Benham tegen het Verenigd Koninkrijk ( 11 ) ter onderbouwing van hun stelling dat, afhankelijk van de opgelegde sancties, procedures wegens „contempt of court” onder de bescherming van artikel 6 EVRM kunnen vallen.

21.

Verweerder stelt daarentegen dat de analogie met artikel 6 EVRM niet opgaat. Hij betoogt dat het EVRM een gemeenschappelijke norm vereist voor het definiëren van „vervolging” in alle verdragsluitende staten, maar dat de bepalingen van de HSO inzake overlevering en kaderbesluit 2002/584/JBZ van de Raad ( 12 ) een ander doel dienen, dat gebaseerd is op wederzijds vertrouwen en eerbiediging van nationale kwalificaties. Volgens verweerder tonen het beginsel van dubbele strafbaarheid en het specialiteitsbeginsel het belang aan van de kwalificatie van gedragingen als strafbaar of niet-strafbaar door elke staat. Verweerder erkent niettemin dat, indien het begrip „offence” een autonome betekenis zou krijgen, het laatste criterium uit het arrest Engel, namelijk de zwaarte van de opgelegde sanctie, moeilijkheden zou kunnen opleveren voor zijn standpunt, aangezien het opleggen van een gevangenisstraf van zes maanden wegens „contempt of court” waarschijnlijk ertoe zal leiden dat dit volgens de rechtspraak van het EHRM wordt gekwalificeerd als „vervolging”.

22.

In dit verband is de verwijzende rechter van oordeel dat het beroep een vraagstuk opwerpt over de uitlegging van deel drie, titel VII van de HSO, in het bijzonder artikel 625, lid 2. De kern van de zaak is de vraag hoe het specialiteitsbeginsel moet worden toegepast wanneer de uitvaardigende staat de gedraging die tot vrijheidsbeneming leidt, niet aanmerkt als strafbaar feit, of wanneer deze staat de procedure die tot deze vrijheidsbeneming leidt, niet aanmerkt als strafvervolging. De verwijzende rechter beschouwt dit als een kwestie van breder belang, met name in verband met „contempt of court”. In veel rechtsordes, met name in landen met een traditie van common law, kan er sprake zijn van vrijheidsbeneming vanwege „contempt of court”, hetzij als dwangmaatregel, hetzij als bestraffende maatregel, zonder dat de betreffende procedure als een strafrechtelijke procedure wordt aangemerkt of de onderliggende gedraging als een strafbaar feit wordt behandeld. Derhalve is de oplossing van deze kwestie van zeer groot belang om te bepalen hoe het specialiteitsbeginsel moet worden toegepast wanneer er grensoverschrijdende handhavingsmechanismen worden ingezet in het kader van de HSO. De verwijzende rechter merkt op dat het Hof van Justitie nog niet de gelegenheid heeft gehad om zich over deze vraag uit te spreken.

23.

De verwijzende rechter is van oordeel dat er geen reden is om te twijfelen aan de verklaring van de autoriteiten van het Verenigd Koninkrijk dat de schending van de maatregelen tot bevriezing van activa geen strafbaar feit is volgens het recht van dat land. Tevens wijst de verwijzende rechter erop dat er in Ierland, net als in het Verenigd Koninkrijk, vaste gevangenisstraffen kunnen worden opgelegd voor „civil contempt of court”, met een ander oogmerk dan zuiver als dwangmaatregel. Hij merkt evenwel op dat hij onvoldoende argumenten heeft gehoord om te kunnen beoordelen of, in omstandigheden die vergelijkbaar zijn met die in het Verenigd Koninkrijk, een dergelijk geval van „contempt”, als „criminal” of „civil” moet worden beschouwd. De verwijzende rechter zet uiteen dat deze vraag wellicht niet hoeft te worden beantwoord wanneer het Hof in antwoord op de prejudiciële vragen oordeelt dat het begrip „offence” in artikel 625, lid 2, HSO een autonome betekenis heeft.

24.

Tegen deze achtergrond heeft de Supreme Court de behandeling van de zaak geschorst en het Hof van Justitie de volgende prejudiciële vragen gesteld:

IV.

Procedure bij het Hof

25.

LQ, NT en RM, Ierland en de Europese Commissie hebben schriftelijke opmerkingen ingediend. Op 11 september 2025 vond een terechtzitting plaats waar deze partijen hun mondelinge argumenten naar voren hebben gebracht.

V.

Analyse

26.

Deze conclusie is als volgt opgebouwd. Ik zal eerst de volgorde en de interne logica van de vragen van de verwijzende rechter uiteenzetten (deel A). Vervolgens zal ik deze vragen inhoudelijk beoordelen, te beginnen met de uitlegging van het specialiteitsbeginsel in de zin van artikel 625, lid 2, HSO en de relevantie van de grondrechten in dat kader (deel B). Tot slot zal ik ingaan op de vraag of de specifieke gedraging en de sanctie in kwestie – te weten een gevangenisstraf wegens „contempt of court” die in het recht van de uitvaardigende staat als „civil” is aangemerkt – binnen de werkingssfeer van artikel 625, lid 2, HSO vallen (deel C).

A.

Volgorde en interne logica van de vragen van de verwijzende rechter

27.

Naar mijn mening komt het de analyse ten goede om de eerste vier vragen gezamenlijk te behandelen alvorens de vijfde vraag te bespreken, aangezien de eerste vier vragen het conceptuele en juridische kader lijken te vormen waarbinnen de vijfde vraag moet worden beantwoord.

28.

De eerste vier vragen hebben betrekking op de vraag of de overleveringsregeling alleen van toepassing is op strafzaken (vraag 1), hoe het begrip „offence” in artikel 625, lid 2, HSO moet worden begrepen (vragen 2 en 3) en of de grondrechtennormen van de Unie of van het EVRM relevant zijn voor deze beoordeling (vraag 4). Het is derhalve passend dat het Hof de eerste vier vragen gezamenlijk behandelt, temeer daar zij een samenhangend geheel vormen dat betrekking heeft op de uitlegging van het begrip „offence” en het belang van de grondrechten in dat verband.

29.

Met zijn vijfde vraag wenst de verwijzende rechter daarentegen in wezen te vernemen of artikel 625, lid 2, HSO zich verzet tegen overlevering wanneer de persoon is veroordeeld tot zes maanden gevangenisstraf wegens „contempt of court”, maar niet om de overlevering is verzocht met het oog op de tenuitvoerlegging van die veroordeling, omdat de uitvaardigende staat „contempt” aanmerkt als civielrechtelijke aangelegenheid en niet als strafbaar feit. Deze vraag is dus geformuleerd rondom een specifiek scenario waarbij een vrijheidsstraf wordt opgelegd wegens „contempt of court” die door de uitvaardigende staat als „civil” wordt aangemerkt, en vormt een toepassing van het uitleggingskader dat in de eerste vier vragen aan de orde is gekomen.

30.

Dit gezegd zijnde, veronderstelt de toepassing van artikel 625, lid 2, HSO dat de gedraging die aanleiding geeft tot de vrijheidsbeneming – in dit geval „civil contempt of court” wegens niet-naleving van „restraint orders”, waarvoor een gevangenisstraf is opgelegd – onder het begrip „offence” in de zin van die bepaling valt. Indien deze gedraging daarentegen niet onder dit begrip valt, is het specialiteitsbeginsel eenvoudigweg niet van toepassing. In dat geval hoeft niet te worden onderzocht of dit beginsel in de weg staat aan de overlevering, aangezien niet is voldaan aan de wettelijke voorwaarden voor toepassing ervan.

31.

Ten slotte is het ook duidelijk dat de vijfde vraag niet volledig los van de andere vragen kan worden behandeld, aangezien die vraag veronderstelt dat de betrokken gedraging, te weten „civil contempt of court”, reeds is aangemerkt als een „offence” in de zin van artikel 625, lid 2, HSO. De criteria voor het bepalen van deze kwalificatie zijn immers juist het onderwerp van de eerste vier vragen.

32.

Mijn analyse bestaat dan ook uit twee delen: ten eerste, de uitlegging van het specialiteitsbeginsel en het begrip „offence” in de zin van artikel 625, lid 2, HSO, en ten tweede, de gevolgen van die uitlegging wanneer de betrokken gedraging in de uitvaardigende staat als „civil contempt of court” wordt aangemerkt.

B.

Eerste tot en met vierde vraag

33.

Met zijn eerste vier vragen wenst de verwijzende rechter in wezen te vernemen of deel drie, titel VII van de HSO, inzake „Overlevering”, en in het bijzonder artikel 625, lid 2, daarvan, beperkt is tot strafvervolging en/of vrijheidsstraffen of tot vrijheidsbeneming strekkende maatregelen die wegens strafbare feiten zijn opgelegd; en zo ja, of het begrip „offence” in het kader van het specialiteitsbeginsel moet worden uitgelegd i) aan de hand van het recht van de uitvaardigende staat of ii) aan de hand van het recht van de uitvoerende staat, dan wel iii) autonoom en, in dit laatste geval, aan de hand van welke criteria, gelet op de artikelen 47 tot en met 50 van het Handvest en artikel 6 EVRM.

34.

Uit de bewoordingen van artikel 625, lid 2, HSO zelf blijkt niet uitdrukkelijk of het begrip „offence” moet worden gedefinieerd overeenkomstig het recht van de uitvaardigende staat of het recht van de uitvoerende staat, dan wel of dit begrip autonoom moet worden uitgelegd. Het begrip „offence” moet dus worden uitgelegd in het licht van de ruimere context van de HSO en het specialiteitsbeginsel.

1.

Algemeen kader voor de uitlegging van de HSO

a)

Instrument van internationaal publiekrecht

35.

Sinds het einde van de overgangsperiode volgend op het uittreden van het Verenigd Koninkrijk uit de Europese Unie, worden de betrekkingen tussen de Europese Unie en het Verenigd Koninkrijk geregeld door internationale overeenkomsten, inzonderheid de HSO. De HSO is een krachtens artikel 217 VWEU gesloten associatieovereenkomst. Deze overeenkomst is aangenomen als een „overeenkomst die wordt gesloten door de Unie alleen”, en niet als een gemengde overeenkomst, wat betekent dat de lidstaten geen overeenkomstsluitende partijen zijn. ( 13 )

36.

Het wordt algemeen erkend dat de HSO moet worden uitgelegd volgens de regels voor de uitlegging van het internationaal publiekrecht. ( 14 ) De overeenkomst zelf bevestigt deze benadering. Artikel 4, lid 2, sluit de verplichting uit om de bepalingen van de HSO uit te leggen in overeenstemming met het interne recht van een van beide partijen. Het uitleggingskader is dus dat van het internationaal publiekrecht, in het bijzonder het Weens Verdragenverdrag. ( 15 ) Artikel 4, lid 1, HSO preciseert dit uitdrukkelijk door te eisen dat de bepalingen van deze overeenkomst te goeder trouw worden uitgelegd overeenkomstig de gewone betekenis ervan in hun context en in het licht van het voorwerp en het doel van deze overeenkomst.

37.

Tot slot zij opgemerkt dat artikel 5, lid 1, HSO bepaalt dat de bepalingen van deze overeenkomst in het algemeen geen rechtstreekse rechten of verplichtingen in het leven roepen voor individuen. In deze bepaling wordt echter uitdrukkelijk een uitzondering gemaakt voor deel drie van de overeenkomst „waar het de [Europese] Unie betreft”. Artikel 625 HSO, waarin het specialiteitsbeginsel is opgenomen, maakt deel uit van deel drie, titel VII, „Overlevering”. Uit deze bewuste redactionele keuze blijkt dat in de rechtsorde van de Unie de bepalingen van deel drie rechtstreekse werking kunnen hebben, en dus door particulieren kunnen worden ingeroepen, mits zij voldoen aan de gewone criteria die in de rechtspraak van het Hof zijn vastgesteld voor de rechtstreekse werking van internationale overeenkomsten. ( 16 ) Met andere woorden, aangelegenheden die onder deel drie van de HSO en binnen de Europese Unie vallen, kunnen aan particulieren rechten toekennen die voor de nationale rechter kunnen worden ingeroepen, ondanks de algemene uitsluiting van rechtstreekse werking elders in de HSO.

b)

Wederzijdse samenwerking waaraan waarborgen verbonden zijn

38.

Het oordeel van het Hof in arrest Alchaster I is doorslaggevend voor het begrip van het specialiteitsbeginsel. ( 17 ) Het Hof heeft verduidelijkt dat de HSO, in tegenstelling tot de regeling inzake het Europees aanhoudingsbevel (hierna: „EAB”), die berust op wederzijds vertrouwen tussen de lidstaten, een stelsel van wederzijdse samenwerking invoert, waaraan waarborgen verbonden zijn.

39.

In dat verband heeft het Hof opgemerkt dat het Verenigd Koninkrijk geen deel uitmaakt van het op wederzijds vertrouwen gebaseerde systeem. Het heeft daarbij de samenwerkingsregelingen in drie categorieën ingedeeld, te weten, ten eerste, de lidstaten van de Unie waar wederzijds vertrouwen ten grondslag ligt aan de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid; ten tweede, derde landen, met name bepaalde landen van de Europese Economische Ruimte, zoals IJsland en Noorwegen, die een speciale relatie met de Europese Unie onderhouden; en ten derde, andere derde landen. Ten aanzien van het Verenigd Koninkrijk heeft het Hof verklaard dat „samenwerking niet wordt gepresenteerd alsof deze berust op het behoud van het wederzijdse vertrouwen tussen de betrokken staten zoals dat bestond vóór de terugtrekking van het Verenigd Koninkrijk uit de Unie”. ( 18 ) In het bijzonder „maakt het Verenigd Koninkrijk geen deel uit van de Europese ruimte zonder binnengrenzen, waarvan de totstandbrenging met name mogelijk is gemaakt door het beginsel van wederzijds vertrouwen”. ( 19 ) Bovendien brengt de door de HSO ingevoerde regeling niet dezelfde „bevoorrechte” betrekkingen tot stand als die welke zijn beschreven in de eerdere rechtspraak met betrekking tot deze staten van de Europese Economische Ruimte. ( 20 )

40.

Dit onderscheid is van fundamenteel belang voor de toepassing van het specialiteitsbeginsel, waarvan de tenuitvoerlegging in het kader van het EAB-stelsel veronderstelt dat beide lidstaten handelen in een kader van wederzijds vertrouwen. Op basis van dit wederzijds vertrouwen mag de uitvaardigende staat de verantwoordelijkheid voor de vervolging of tenuitvoerlegging van een straf op zich nemen zodra de overlevering is toegestaan. ( 21 ) Dit wederzijds vertrouwen garandeert ook dat de grondrechten van de betrokken personen, met inbegrip van rechten die zijn neergelegd in het Handvest, worden beschermd door nationale rechtsordes die in staat worden geacht om binnen de Europese Unie een effectieve en gelijkwaardige bescherming te bieden. ( 22 )

41.

Bovendien heeft het Hof in arrest Alchaster I benadrukt dat de overleveringsregeling van de HSO uitzonderingsbepalingen en geïndividualiseerde garanties op het gebied van grondrechten bevat, met inbegrip van garanties terzake van politieke delicten of de nationaliteit van de gezochte persoon, alsook risico’s voor de grondrechten. Het EAB bevat geen bepalingen die daarmee vergelijkbaar zijn. ( 23 ) Deze uitzonderingen zijn niet afhankelijk gesteld van de voorafgaande vaststelling van structurele gebreken. ( 24 )

42.

Het Hof heeft met name benadrukt dat de HSO afwijkingen en aanvullende garanties bevat, zoals die van artikel 602, artikel 603, en artikel 604, onder c), van de HSO, die niet zijn opgenomen in kaderbesluit 2002/584. Arrest Alchaster I benadrukt dat in het kader van de HSO een zaakspecifiek, voorafgaand onderzoek van de toepasselijke juridische waarborgen en beperkingen noodzakelijk is. ( 25 ) Hieruit volgt dat de rechterlijke instanties van de Unie een individuele risicobeoordeling moeten uitvoeren in het licht van het Handvest. Het Hof is tot de slotsom gekomen dat deze regeling vereist dat de uitvoerende rechterlijke autoriteit een zelfstandige beoordeling uitvoert, zonder zich te baseren op een algemeen vermoeden van vertrouwen. ( 26 )

43.

Dat onderscheid heeft gevolgen voor de wijze waarop het specialiteitsbeginsel moet worden uitgelegd: niet als een automatisch vermoeden van naleving door de uitvaardigende staat, maar als een waarborg die door de uitvoerende autoriteit actief moet worden beoordeeld en gewaarborgd in het kader van de nakoming van haar eigen verplichtingen om de eerbiediging van de grondrechten te waarborgen. Zoals het Hof in Alchaster I heeft benadrukt, geeft artikel 604, onder c), HSO de uitvoerende autoriteit uitdrukkelijk het recht om te verzoeken om aanvullende garanties, indien er gegronde redenen zijn om aan te nemen dat de betrokkene bij overlevering een reëel risico loopt dat zijn grondrechten worden geschonden. ( 27 )

2.

Werkingssfeer van het specialiteitsbeginsel van artikel 625, lid 2, HSO

44.

Het specialiteitsbeginsel maakt deel uit van het gewoonterecht dat de uitlevering tussen staten regelt. ( 28 ) De meeste, zo niet alle, uitleveringsverdragen bevatten bepalingen waarin deze norm is vastgelegd. ( 29 ) In het geval van de HSO bepaalt artikel 625, lid 2, dat, behoudens bepaalde uitzonderingen, „een overgeleverd persoon niet [wordt] vervolgd, berecht of anderszins van zijn vrijheid beroofd wegens enig ander vóór de overlevering van de betrokkene begaan feit dan dat welk de reden tot de overlevering is geweest”.

45.

Deze bepaling, die het specialiteitsbeginsel in het kader van die overeenkomst regelt, weerspiegelt de bewoordingen en de structuur van artikel 27 van kaderbesluit 2002/584. ( 30 ) Zoals het Hof in het arrest Polydor en RSO Records ( 31 ) heeft verduidelijkt, betekent een identieke formulering in het Unierecht en in internationale overeenkomsten echter niet dat de uitlegging automatisch eenvormig is. De bepalingen van een internationale overeenkomst kunnen immers verschillende doelstellingen nastreven en in een andere juridische en institutionele context functioneren. Bijgevolg kan de rechtspraak over het specialiteitsbeginsel die betrekking heeft op het EAB, niet automatisch worden toegepast in het kader van de HSO, aangezien dit kader het wederzijds vertrouwen, dat inherent is aan een ruimte zonder binnengrenzen, vervangt door een stelsel van samenwerking waaraan waarborgen verbonden zijn. ( 32 ) De werkingssfeer van het specialiteitsbeginsel van de HSO moet derhalve worden bepaald aan de hand van een letterlijke, contextuele en teleologische uitlegging van de overeenkomst zelf. ( 33 )

46.

Hoewel de territoriale werkingssfeer van het specialiteitsbeginsel van artikel 625, lid 2, HSO, dat van toepassing is op de overleveringsrelatie tussen het Verenigd Koninkrijk en alle lidstaten van de Unie, in de onderhavige zaak niet aan de orde is, moet de personele, temporele en materiële werkingssfeer van dit beginsel worden onderzocht. Dit zal ik nu achtereenvolgens bespreken.

a)

Personele werkingssfeer

47.

In het arrest Leymann en Pustovarov ( 34 ) heeft het Hof gepreciseerd dat het specialiteitsbeginsel van artikel 27, lid 2, van kaderbesluit 2002/584 „verband [houdt] met de soevereiniteit van de uitvoerende lidstaat en de gezochte persoon het recht [verleent] om enkel te worden vervolgd, berecht of anderszins van zijn vrijheid [te worden] beroofd voor het strafbare feit dat de reden tot de overlevering is geweest”. ( 35 ) Hierna volgen twee opmerkingen. De formulering van het Hof dat het beginsel „verband houdt” en ook „het recht verleent” laat het tweeledige karakter van het beginsel zien: onder het EAB dient het zowel als waarborg voor soevereiniteit van de staat en als individueel recht van de gezochte persoon, dat door de overgeleverde persoon kan worden ingeroepen op grond van het Unierecht.

48.

Derhalve rijst de vraag of het tweeledige karakter van het beginsel, dat is vastgesteld in de rechtspraak inzake het EAB, ook van toepassing is op artikel 625, lid 2, HSO.

49.

In dat verband wordt in artikel 625, lid 2, HSO met betrekking tot soevereiniteit duidelijk gesteld dat voor de vervolging wegens „andere [strafbare] feiten” de toestemming van de uitvoerende autoriteit vereist is, waardoor de uitvoerende staat de uiteindelijke zeggenschap behoudt over de rechtsgevolgen van zijn beslissing tot overlevering. Deze functie weerspiegelt de soevereiniteitsgedachte die is ontwikkeld ten aanzien van kaderbesluit 2002/584.

50.

Wat betreft de aan het individu verleende rechten, berust de regeling van het EAB op een hoog niveau van wederzijds vertrouwen tussen de lidstaten ( 36 ), met name in een Europese ruimte zonder binnengrenzen. ( 37 ) Zoals het Hof heeft uitgelegd ( 38 ), verplicht dit vertrouwen elke lidstaat om, behoudens uitzonderlijke omstandigheden, ervan uit te gaan dat alle andere lidstaten het Unierecht en, meer in het bijzonder, de grondrechten in acht nemen. ( 39 ) Deze onderliggende veronderstelling van naleving maakt het mogelijk de procedures te stroomlijnen in plaats van te vertrouwen op individueel vastgestelde waarborgen of toestemmingsmechanismen.

51.

Deel drie van de HSO is daarentegen gebaseerd op samenwerking op het gebied van het strafrecht, zoals het Hof heeft verduidelijkt in arrest Alchaster I. Het Hof heeft opgemerkt dat, zoals blijkt uit overweging 23 en artikel 1 HSO, deze overeenkomst beoogt om de veiligheid van zowel de Unie als het Verenigd Koninkrijk te versterken door samenwerking mogelijk te maken op het gebied van de voorkoming, het onderzoek, de opsporing en de vervolging van strafbare feiten en de tenuitvoerlegging van straffen. ( 40 ) Deze doelstelling is verankerd in deel drie, zoals wordt bevestigd door artikel 522, lid 1, HSO. ( 41 ) Bovendien baseert artikel 524, lid 1, HSO een dergelijke samenwerking op de gedeelde eerbiediging van de Europese Unie, het Verenigd Koninkrijk en de lidstaten van de democratie, de rechtsstaat en de bescherming van de fundamentele rechten en vrijheden van personen, waaronder die welke door het EVRM worden gewaarborgd. ( 42 )

52.

Hoewel de HSO ernaar streeft om een hoog niveau van garanties voor individuen te handhaven, dat vergelijkbaar is met de waarborgen die binnen de Europese Unie worden geboden, functioneert de overeenkomst, zoals ik reeds heb aangegeven ( 43 ), op basis van wederzijdse samenwerking waaraan waarborgen verbonden zijn, in plaats van op basis van wederzijds vertrouwen. Om ervoor te zorgen dat de grondrechten daadwerkelijk worden beschermd, is het daarom noodzakelijk dat de in de HSO ingebouwde waarborgen, met name die in artikel 625, lid 2, HSO, ten volle worden benut en worden toegepast als operationele garanties binnen het overleveringsproces.

53.

Hieruit blijkt dat het specialiteitsbeginsel, hoewel het geformuleerd is als een procedurele garantie, in de praktijk fungeert als een instrument dat actief door de uitvoerende autoriteit moet worden toegepast om ervoor te zorgen dat het zijn beschermende functie vervult, met name wat betreft de verplichtingen op het gebied van de grondrechten. Bijgevolg wordt in de HSO de nadruk gelegd op de individuele rechten die uit het specialiteitsbeginsel voortvloeien, omdat het ontbreken van wederzijds vertrouwen ( 44 ) de uitvoerende rechterlijke autoriteit verplicht om vóór de overlevering na te gaan of aan dat beginsel is voldaan en, indien nodig, te verzoeken om aanvullende garanties overeenkomstig artikel 604, onder c), HSO.

54.

Hieruit volgt dat het specialiteitsbeginsel van artikel 625, lid 2, HSO hetzelfde tweeledige karakter heeft als dat van kaderbesluit 2002/584: het is een uitdrukking van de soevereiniteit van de uitvoerende staat en het verleent de overgeleverde persoon ook, binnen de Unie, het recht om niet te worden vervolgd, berecht of anderszins van zijn vrijheid te worden beroofd, behalve voor het strafbare feit waarvoor hij is overgeleverd.

b)

Temporele werkingssfeer

55.

De overleveringsprocedure op grond van de HSO bestaat uit verschillende procedurele fasen, waaronder de beoordeling van het verzoek tot overlevering, de tenuitvoerlegging van de beslissing tot overlevering (of de weigering daarvan) en de toestemmingsprocedure. De toepasselijke wettelijke waarborgen kunnen variëren naargelang de fase van de procedure. Het is daarom belangrijk om de temporele werkingssfeer van artikel 625, lid 2, HSO en de relatie daarvan met de daaropvolgende toestemmingsprocedure van lid 3, onder g), en lid 4 te verduidelijken.

56.

Wat de temporele werkingssfeer betreft, is artikel 625, lid 2, HSO van toepassing voorgaand aan en als voorwaarde voor overlevering: het maakt deel uit van het juridisch kader dat bepaalt of overlevering rechtmatig kan plaatsvinden. De toestemmingsprocedure van artikel 625, lid 3, onder g), en lid 4, HSO heeft daarentegen een functie na de overlevering. Het voorziet in het mechanisme waarmee de uitvaardigende staat na de overlevering kan verzoeken om toestemming van de uitvoerende staat om de vervolging uit te breiden tot andere strafbare feiten.

57.

In het licht van de redenering van het Hof in arrest Alchaster I moet de uitvoerende rechterlijke autoriteit vooraf een toetsing verrichten om zich ervan te vergewissen dat de verwachte behandeling na de overlevering in overeenstemming is met het specialiteitsbeginsel. De vraag of het specialiteitsbeginsel op de onderhavige zaak van toepassing is, moet derhalve vóór de overlevering worden gesteld als onderdeel van de beoordeling door de uitvoerende rechter in het licht van het Handvest.

58.

Hieruit volgt dat het toestemmingsmechanisme van artikel 625, lid 3, onder g), en lid 4, HSO en de beoordeling in het licht van het Handvest, zoals toegepast op het specialiteitsbeginsel, twee verschillende aangelegenheden zijn. De procedure met betrekking tot toestemming vindt plaats na de overlevering: deze wordt alleen in gang gezet wanneer de uitvaardigende staat formeel verzoekt om uitbreiding van het toepassingsgebied van de overlevering, om de overgeleverde persoon te vervolgen voor „other offences” („andere [strafbare] feiten”). ( 45 ) De toetsing vooraf van de uitvoerende rechterlijke autoriteit vindt daarentegen plaats vóór de overlevering en heeft betrekking op de in artikel 625, lid 2, HSO bedoelde basisgarantie, namelijk dat de betrokkene niet zal worden vervolgd, berecht of anderszins van zijn vrijheid beroofd wegens niet-toegestane strafbare feiten, dat wil zeggen andere strafbare feiten dan die welke in het aanhoudingsbevel zijn opgenomen. Dit is een onmiddellijke en voorafgaande vorm van bescherming; deze maakt deel uit van hetgeen de beslissing tot overlevering überhaupt rechtmatig maakt.

59.

De rechtspraak van het Hof in het arrest Leymann en Pustovarov ( 46 ) en het arrest Generalbundesanwalt beim Bundesgerichtshof (Specialiteitsbeginsel) ( 47 ) trekt deze redenering niet in twijfel, aangezien beide arresten uitgaan van het feit dat de overlevering reeds had plaatsgevonden en dat de overgeleverde persoon zich binnen de rechtsmacht van de uitvaardigende staat bevond. In die zaken heeft het Hof het specialiteitsbeginsel geanalyseerd in het kader van verzoeken na de overlevering: de uitvaardigende staat had toestemming gevraagd om de reeds overgeleverde persoon te vervolgen voor bijkomende strafbare feiten.

60.

Ook in het arrest Jeremy F ( 48 ) ging het niet om de vraag of het specialiteitsbeginsel van toepassing was – dat werd niet betwist – maar om de procedurele waarborgen die van de uitvoerende staat werden verlangd. De prejudiciële vraag betrof de vraag of het nationale recht kon voorzien in een opschortend rechtsmiddel tegen de beslissing van de uitvoerende rechterlijke autoriteit om toestemming te verlenen voor de voortzetting van de strafvervolging. Met andere woorden, de beoordeling door de uitvoerende rechter in de zaak Jeremy F vond pas na de overlevering plaats, in het kader van de toestemmingsprocedure. De rol van de uitvoerende autoriteit was beperkt tot een latere beslissing tot toestemming, nadat de aanvankelijke overlevering reeds had plaatsgevonden.

61.

Aangezien deze arresten betrekking hebben op een juridische situatie waarin de overlevering reeds heeft plaatsgevonden, zijn zij niet toegesneden op omstandigheden waarin de uitvoerende rechterlijke autoriteit nog over de overlevering van de persoon moet beslissen. Dit onderscheid bevestigt dat de rechtspraak inzake het EAB over toestemming na de overlevering niet automatisch kan worden toegepast op de fase vóór de overlevering in het kader van de HSO.

62.

In de onderhavige zaak is de uitvoerende rechterlijke autoriteit nog bezig met het nemen van een besluit over de overlevering. Wanneer de gezochte persoon bezwaar maakt tijdens de procedure vóór de overlevering, zoals in de onderhavige zaak, ontstaat er een cruciaal verschil in tijd en procedure. Bij dergelijke bezwaren vóór de overlevering gaat het niet om een uitbreiding van de reikwijdte van de overlevering achteraf, maar om de vraag of de overlevering überhaupt moet worden toegestaan. Wanneer op grond van de HSO bezwaar wordt gemaakt tegen het feit dat overlevering de betrokkene zou blootstellen aan vervolging of vrijheidsbeneming wegens een ander strafbaar feit dan het feit dat in het bevel is vermeld, dan vindt de beoordeling van dat bezwaar derhalve noodzakelijkerwijs plaats vóór de overlevering en heeft deze betrekking op de rechtmatigheid van de beslissing tot overlevering zelf.

63.

Door ervoor te zorgen dat er geen vervolging, berechting of vrijheidsbeneming kan plaatsvinden buiten de door de uitvoerende autoriteit toegestane strafbare feiten om, beschermt het specialiteitsbeginsel van artikel 625, lid 2, HSO personen tegen willekeurige of onvoorzienbare vrijheidsbeneming, hetgeen een integrerend onderdeel uitmaakt van het recht op vrijheid en het legaliteitsbeginsel. Het vormt dus een wezenlijke procedurele waarborg die nauw verband houdt met het recht op vrijheid en het legaliteitsbeginsel.

64.

Enerzijds bevestigt de formulering van artikel 611, lid 2, HSO dit karakter: het schrijft voor dat de betrokkene bij het doen van afstand van het specialiteitsbeginsel „uit vrije wil handelt en zich ten volle bewust is van de gevolgen”. Een dergelijke formulering is kenmerkend voor bepalingen betreffende het doen van afstand van wezenlijke procedurele waarborgen, zoals de rechten van de verdediging of het recht op een eerlijk proces. ( 49 )

65.

Anderzijds werkt het specialiteitsbeginsel vanuit systematisch oogpunt als een procedureel schild dat concrete werking geeft aan de door het Handvest verleende rechten, zoals het recht op vrijheid (artikel 6) ( 50 ), het recht op effectieve rechterlijke bescherming (artikel 47) en het legaliteitsbeginsel en het beginsel van voorzienbaarheid van straffen (artikel 49, lid 1). ( 51 ) Hoewel het niet gaat om een zelfstandig recht dat uitdrukkelijk in het Handvest is neergelegd, is het vergelijkbaar met essentiële procedurele waarborgen zoals het recht op rechtsbijstand of het recht om bij de terechtzitting aanwezig te zijn.

66.

In het bijzonder moeten de nationale rechterlijke instanties volgens artikel 47 van het Handvest, dat een herbevestiging is van het beginsel van effectieve rechterlijke bescherming, kunnen doen wat nodig is om de volledige kracht en werking van de rechten van de Unie met directe werking te waarborgen. ( 52 ) Artikel 625, lid 2, HSO, als wezenlijke procedurele garantie die deel uitmaakt van het Unierecht ( 53 ), verleent een dergelijk recht. Bijgevolg moet de uitvoerende rechterlijke autoriteit de bevoegdheid en de plicht hebben om de naleving ervan te verzekeren door de overlevering te weigeren of door bindende toezeggingen te verlangen wanneer het waarschijnlijk is dat die garantie wordt geschonden. Elke nationale regel of praktijk die deze autoriteit belet om deze bevoegdheid uit te oefenen, zou afdoen aan de werking van het Unierecht en in strijd zijn met artikel 47 van het Handvest. ( 54 ) Artikel 47 van het Handvest vereist derhalve dat artikel 625, lid 2, HSO afdwingbaar is via de rechter, zodat de uitvoerende autoriteit bevoegd is om de naleving ervan te waarborgen.

c)

Materiële werkingssfeer

67.

Mijns inziens omvat de materiële werkingssfeer van het specialiteitsbeginsel van artikel 625, lid 2, HSO twee verschillende, maar onderling samenhangende dimensies. De eerste dimensie betreft de vraag hoe het begrip „offence” moet worden gedefinieerd. Dit kan gebeuren volgens het recht van de uitvaardigende staat of het recht van de uitvoerende staat, of autonoom op grond van de overeenkomst zelf. De tweede dimensie betreft de strafbare feiten waarop de beslissing tot overlevering betrekking heeft, die de materiële grenzen afbakenen van de vervolging die rechtmatig op de overlevering kan volgen.

1)

Begrip „offence” in de zin van artikel 625, lid 2, HSO

68.

Ierland en de Commissie betogen dat de gewone betekenis van het begrip „offence” in de zin van artikel 625 HSO beperkt is tot strafbare feiten die als zodanig zijn gekwalificeerd door de uitvaardigende staat. Ter terechtzitting heeft Ierland gewezen op de systemische rol van de regel van dubbele strafbaarheid als vergelijkende waarborg. Volgens Ierland is het beroep op de rechtspraak van het EHRM op grond van artikel 6 EVRM niet ter zake dienend, aangezien deze rechtspraak een autonoom concept van „vervolging” („criminal charge”) hanteert in de context van een eerlijk proces en niet in het kader van een overleveringsprocedure.

69.

De Commissie voegt hieraan toe dat het begrip „offence” in artikel 625 HSO in de gehele bepaling, dat wil zeggen in lid 2 en lid 4, één enkele betekenis moet hebben en dat het alleen betrekking kan hebben op strafbare feiten zoals die zijn gedefinieerd door de uitvaardigende staat. Verschillende bepalingen van deel drie van de HSO verwijzen uitdrukkelijk naar „strafvervolging” („criminal prosecution”) of „strafbaar feit” („offence under [...] criminal laws”), terwijl artikel 599 HSO de regel van dubbele strafbaarheid in die bewoordingen regelt.

70.

Naar mijn mening dient een dergelijke beperkte uitlegging niet gevolgd te worden. In de eerste plaats maakt de HSO integrerend deel uit van de rechtsorde van de Unie ( 55 ) en moet de uitlegging ervan derhalve in overeenstemming zijn met het Handvest, dat van toepassing is wanneer lidstaten handelen binnen de werkingssfeer van het Unierecht, met inbegrip van overleveringsprocedures op grond van deel drie van de HSO. Hieruit volgt dat het specialiteitsbeginsel van artikel 625, lid 2, HSO moet worden uitgelegd op een wijze die in overeenstemming is met het Handvest. In het bijzonder vereisen het in artikel 6 van het Handvest neergelegde recht op vrijheid, het in artikel 47 van het Handvest neergelegde recht op effectieve rechterlijke bescherming en het in artikel 49, lid 1, van het Handvest neergelegde beginsel van legaliteit en voorzienbaarheid van straffen dat de door het specialiteitsbeginsel geboden bescherming zich niet beperkt tot feiten die door de uitvaardigende staat formeel als „strafrechtelijk” worden aangemerkt, maar zich uitstrekt tot elke gedraging of procedure met een strafrechtelijk karakter of gevolg.

71.

Dit vereist derhalve dat het begrip „offence” autonoom wordt uitgelegd, zoals vastgesteld in het arrest Bonda van het Hof ( 56 ), waarin de Engel-criteria van het EHRM (hierna: „criteria in het arrest Bonda”) ( 57 ) tot uitdrukking komen, waarin het Hof het driestappencriterium heeft vastgesteld om te bepalen of een sanctie „strafrechtelijk van aard” is: i) de juridische kwalificatie in het nationale recht; ii) de aard van het strafbare feit, en iii) de zwaarte van de sanctie. Deze benadering waarborgt dat vrijheidsbeneming niet van de bescherming van het specialiteitsbeginsel kan worden uitgesloten louter omdat een nationaal rechtssysteem een sanctie als „civielrechtelijk”, „bestuursrechtelijk” of „tuchtrechtelijk” aanmerkt. Met andere woorden, artikel 625, lid 2, HSO kan niet zodanig worden uitgelegd dat gedragingen en sancties die onder de door het Handvest gewaarborgde rechten vallen, van de werkingssfeer ervan worden uitgesloten. ( 58 )

72.

In de tweede plaats moet een verdrag, zoals blijkt uit artikel 4, lid 1, HSO, op grond van artikel 31, lid 1, van het Weens Verdragenverdrag te goeder trouw worden uitgelegd overeenkomstig de gewone betekenis van de termen van het verdrag in hun context en in het licht van het voorwerp en het doel van het verdrag. Het specialiteitsbeginsel van artikel 625, lid 2, HSO heeft tot voorwerp en doel om de gezochte persoon te beschermen tegen vervolging, berechting of vrijheidsbeneming wegens feiten die niet door de uitvoerende rechterlijke autoriteit zijn getoetst. Een restrictieve uitlegging die enkel verband houdt met de formele kwalificatie door de uitvaardigende staat zou deze garantie grotendeels haar doeltreffendheid ontnemen ( 59 ), met name in het kader van een bezwaar vóór de overlevering. Aangezien de HSO uitdrukkelijk niet is gebaseerd op wederzijds vertrouwen maar op wederzijdse samenwerking waaraan waarborgen verbonden zijn, zou de bescherming van de betrokkene kunnen worden aangetast indien de uitvoerende autoriteit de kwalificatie van de uitvaardigende staat „blindelings” zou toepassen, juist op het moment dat de gevolgen van de beslissing van de uitvoerende autoriteit het meest ingrijpend zijn voor de rechten van die persoon, namelijk vóór de overlevering, wanneer de uitvoerende rechterlijke autoriteit nog moet bepalen of die rechten voldoende zullen worden gewaarborgd. Met andere woorden, de nuttige werking van het specialiteitsbeginsel van artikel 625, lid 2, HSO vereist dat de uitvoerende rechterlijke autoriteit haar bevoegdheid behoudt om zelfstandig te beoordelen of de betrokken sanctie strafrechtelijk van aard is, in plaats van zich louter te baseren op de kwalificatie van de uitvaardigende staat. In dezelfde geest zou een autonome uitlegging ook de nuttige werking van artikel 524, lid 2, HSO waarborgen. ( 60 )

73.

Het argument van de Commissie dat haar benadering de grondrechten even doeltreffend beschermt, zonder dat een autonome definitie van „offence” nodig is, gaat voorbij aan het feit dat het specialiteitsbeginsel van artikel 625, lid 2, HSO zelf een wezenlijke procedurele garantie biedt voor de bescherming van de grondrechten, die ervoor zorgt dat de uitvoerende rechterlijke autoriteit de precieze juridische grenzen vaststelt van de mogelijke vrijheidsbeneming die zij toestaat, waardoor het recht op vrijheid, effectieve rechterlijke bescherming en de beginselen van legaliteit en voorzienbaarheid van straffen worden gewaarborgd. Indien de uitlegging van het begrip „offence” aan de nationale kwalificatie zou worden overgelaten, zou de uitvoerende autoriteit de controle verliezen over de grenzen van de verleende bescherming, waardoor de gezochte persoon wordt blootgesteld aan een mogelijke vrijheidsbeneming of sanctie voor gedragingen die niet onder de beslissing tot overlevering vallen. Een autonome definitie van het begrip „offence”, die gebaseerd is op de criteria in het arrest Bonda en die gericht is op de vraag of de sanctie die ermee gepaard gaat strafrechtelijk van aard is, is derhalve onontbeerlijk voor de bescherming van deze grondrechten. ( 61 )

74.

Aangaande het argument dat de formulering van de HSO zelf voor een ruimere uitlegging pleit, moet worden opgemerkt dat andere bepalingen van deel drie, zoals artikel 598, onder a), artikel 600, onder a), en artikel 601, onder d), uitdrukkelijk verwijzen naar „strafvervolging” of „strafbaar feit”, en in artikel 599 de regel van dubbele strafbaarheid in deze bewoordingen wordt geformuleerd. Daarentegen wordt in artikel 625, lid 2, HSO het begrip „offence” zonder kwalificatie gebruikt („feit”). Het weglaten van het woord „criminal” („strafbaar”) duidt op een bewuste keuze om het ruimere begrip „offence” („feit”) te gebruiken, hetgeen wijst op een ruimer beschermingsbereik van het specialiteitsbeginsel. Echter bevestigen sommige andere niet-Engelstalige versies niet dat de term „offence” („[strafbaar] feit”) in artikel 625, lid 2, HSO uitsluitend strafbare feiten dan wel ook andere vormen van onrechtmatig gedrag beoogt te omvatten. ( 62 ) De taalversies zijn op dit punt dus niet doorslaggevend, en de betekenis van „offence” („[strafbaar] feit”) kan niet uitsluitend aan de hand van taalkundige overwegingen worden vastgesteld.

75.

De term „offence” („[strafbaar] feit”) van artikel 625, lid 2, HSO moet daarom worden gelezen in het licht van de context en het doel van die bepaling, wat mogelijk een gedifferentieerde toepassing van het begrip „offence” („[strafbaar] feit”) binnen de overeenkomst rechtvaardigt. In het kader van de HSO kan dat begrip dan ook verschillend werken in twee fasen van het overleveringssysteem: het kan worden gekwalificeerd door het nationale recht met het oog op het uitvaardigen van een HSO-aanhoudingsbevel, maar autonoom worden uitgelegd bij de toepassing van het specialiteitsbeginsel in artikel 625, lid 2, HSO. Artikel 625, lid 2, HSO fungeert dus als een beschermingsgarantie die de overgeleverde persoon beschermt tegen vervolging, berechting of vrijheidsbeneming wegens „enig ander [...] feit”. Dit beschermende doel wordt ondersteund door een autonome uitlegging van het begrip „offence” („[strafbaar] feit”), in overeenstemming met de criteria van het arrest Bonda, zodat de waarborg niet door nationale juridische kwalificaties wordt uitgehold en de samenhang en het beschermende doel van de overleveringsregeling van de HSO behouden blijft. ( 63 )

76.

Dezelfde logica geldt voor het argument met betrekking tot de regel van dubbele strafbaarheid. Ierland betoogt dat uit het vereiste van dubbele strafbaarheid van artikel 599, lid 2, HSO blijkt dat moet worden uitgegaan van het nationale recht van zowel de uitvaardigende als de uitvoerende staat om te bepalen of de betrokken gedraging een strafbaar feit vormt in de zin van de overeenkomst. Volgens Ierland gaat deel drie, titel VII van de HSO ervan uit dat alleen gedragingen die op het grondgebied van de twee bij de overleveringsprocedure betrokken staten als „strafbaar” worden aangemerkt, het voorwerp van een aanhoudingsbevel kunnen vormen.

77.

In dit verband merk ik op dat artikel 599, lid 2, en artikel 625, lid 2, HSO verschillende fasen van de overleveringsprocedure regelen en een verschillend doel hebben. Artikel 599, lid 2, HSO, dat de regel van dubbele strafbaarheid toepast, betreft de ontvankelijkheid van de overlevering voor de gedragingen die aan het verzoek om overlevering ten grondslag liggen. Artikel 625, lid 2, is daarentegen een beschermende waarborg die verhindert dat er vervolging of vrijheidsbeneming plaatsvindt wegens „enig ander [...] feit” dat vóór de overlevering is begaan. Om de door het Handvest geboden bescherming te garanderen en doeltreffend te zijn, vereist het specialiteitsbeginsel een autonome uitlegging van het begrip „offence” volgens de criteria in het arrest Bonda. ( 64 )

2)

Feiten die onder het aanhoudingsbevel vallen

78.

Het specialiteitsbeginsel van artikel 625, lid 2, HSO waarborgt het recht om niet vervolgd, berecht of anderszins van de vrijheid te worden beroofd wegens enig ander vóór de overlevering begaan feit dan dat welk de reden tot de overlevering is geweest. Volgens de op strafbare feiten gebaseerde formulering van deze bepaling ( 65 ) vormt „civil contempt of court” gewoonlijk een ander strafbaar feit dan fraude, aangezien het een afzonderlijke juridische kwalificatie betreft en andere belangen beschermt. Bijgevolg zou de vervolging, berechting of vrijheidsbeneming van een persoon wegens „contempt”, zonder toestemming van de aangezochte staat, op het eerste gezicht onder het specialiteitsbeginsel vallen. Daarentegen zou het specialiteitsbeginsel niet worden geschonden wanneer de vermeende „civil contempt” nauw verband houdt met, en impliciet deel uitmaakt van, de gedraging die de vermeende fraude vormt waarvoor het aanhoudingsbevel is uitgevaardigd.

3.

Het specialiteitsbeginsel in de praktijk

a)

Inroepen als bezwaar voorafgaand aan de overlevering

79.

Zoals uiteengezet in het arrest Alchaster I, moet de uitvoerende rechterlijke autoriteit op grond van artikel 604, onder c), HSO vooraf beoordelen of de overlevering verenigbaar is met de grondrechten. Hieruit volgt dat, wanneer er een gegrond risico bestaat dat het specialiteitsbeginsel wordt geschonden, de uitvoerende rechterlijke autoriteit dit bezwaar niet zomaar terzijde kan schuiven op grond van het feit dat de toestemmingsprocedure van artikel 625, lid 4, HSO pas na de overlevering van kracht wordt.

80.

Indien uit de beoordeling van de uitvoerende rechterlijke autoriteit blijkt dat er een reëel risico bestaat dat de persoon wordt vervolgd, berecht of anderszins van zijn vrijheid wordt beroofd wegens andere feiten dan die welke aan de overlevering ten grondslag liggen, kan er sprake zijn van schending van de wezenlijke procedurele garanties van die persoon. Zelfs in het geval van mogelijke, en niet alleen daadwerkelijke schendingen van deze garanties, verplicht artikel 625, lid 2, HSO de uitvoerende rechterlijke autoriteit om ervoor te zorgen dat de betrokkene niet wordt blootgesteld aan willekeurige vervolging of vrijheidsbeneming. De uitvoerende rechterlijke autoriteit moet derhalve maatregelen nemen om dit risico weg te nemen alvorens de overlevering toe te staan.

81.

Juist hier is artikel 604, onder c), HSO, gelezen in samenhang met artikel 613, lid 2, daarvan, relevant. Deze bepaling geeft de uitvoerende rechterlijke autoriteit de bevoegdheid om als voorwaarde voor overlevering passende garanties te eisen van de uitvaardigende staat. Op die manier werken het specialiteitsbeginsel van artikel 625, lid 2, HSO en de mogelijkheid om aanvullende informatie te vragen op grond van artikel 604, onder c), HSO samen. De eerste bepaling definieert de materiële bescherming, terwijl de tweede bepaling voorziet in het procedurele mechanisme waarmee de uitvoerende rechterlijke autoriteit deze bescherming vooraf kan waarborgen.

b)

Recht van de betrokkene om zich op het specialiteitsbeginsel te beroepen

82.

Opgemerkt kan worden dat het specialiteitsbeginsel van artikel 625, lid 2, HSO voor elke actor afzonderlijke rechtsgevolgen heeft. Voor de uitvoerende staat waarborgt dit beginsel dat hij de controle behoudt over de reikwijdte van de gedragingen waarvoor hij de overlevering toestaat, door zijn rechterlijke autoriteiten de bevoegdheid te geven om in individuele gevallen hun toestemming te weigeren, waardoor de soevereiniteit van deze staat wordt gewaarborgd. Voor de uitvaardigende staat legt dit beginsel de verplichting op om de grenzen van de beslissing tot overlevering te respecteren: tenzij de gezochte persoon afstand heeft gedaan van deze bescherming, moet de uitvaardigende staat ofwel afzien van vervolging, berechting of vrijheidsbeneming van een persoon voor „enig ander [...] feit”, of de uitvoerende staat vragen om toestemming daarvoor, ofwel een nieuw bevel uitvaardigen. Voor de overgeleverde persoon garandeert het beginsel het recht om niet te worden vervolgd, berecht of anderszins van zijn vrijheid te worden beroofd voor gedragingen die niet vallen onder het feit waarvoor de overlevering is toegestaan, waardoor rechtszekerheid en bescherming tegen willekeurige vrijheidsbeneming worden gewaarborgd.

83.

Opgemerkt zij dat het specialiteitsbeginsel is geformuleerd in duidelijke en strikte bewoordingen, die een verbod inhouden („een overgeleverd persoon [wordt] niet vervolgd, berecht of anderszins van zijn vrijheid beroofd”). Naar mijn mening biedt artikel 625, lid 2, HSO derhalve een duidelijke garantie (hoewel er bepaalde uitzonderingen mogelijk zijn ( 66 )) dat de overgeleverde persoon niet door de uitvaardigende staat wordt vervolgd, berecht of anderszins van zijn vrijheid wordt beroofd voor een feit dat vóór de overlevering is begaan en dat niet de reden tot de overlevering is geweest. ( 67 )

84.

Gelet op de duidelijke en precieze bewoordingen van artikel 625, lid 2, HSO, in combinatie met de beperkte en uitdrukkelijk omschreven uitzonderingen en de uitdrukkelijke erkenning van de rechten van de overgeleverde persoon, kan met kracht worden betoogd dat deze bepaling voldoet aan de drempel om bescherming te bieden uit hoofde van de grondrechten van de Unie.

85.

Bijgevolg zijn de rechtsgevolgen van die bepaling niet beperkt tot interstatelijke verplichtingen, maar strekken zij zich uit tot het vaststellen van afdwingbare rechten met rechtstreekse werking binnen de rechtsorde van de Unie, die rechtstreeks voor de rechterlijke instanties kunnen worden ingeroepen.

86.

Hoewel artikel 625, lid 2, HSO, zoals hierboven vermeld, op grond van het Unierecht kan worden ingeroepen voor de rechterlijke instanties van de lidstaten ( 68 ), heeft dit artikel geen rechtstreekse werking binnen het Verenigd Koninkrijk. Dat betekent niet dat de overgeleverde persoon in die staat geen rechterlijke bescherming geniet, maar veeleer dat die bescherming afhankelijk is van het nationale recht en niet rechtstreeks op de HSO kan worden gebaseerd. Hieruit volgt dat de rechterlijke instanties van de Unie in de fase van de overlevering zelf moeten toezien op de naleving van het specialiteitsbeginsel en, in voorkomend geval, aanvullende garanties moeten eisen op grond van artikel 604, onder c), HSO, aangezien dat het moment is waarop de naleving van artikel 625, lid 2, HSO binnen de rechtsorde van de Unie zelf kan worden gewaarborgd.

c)

Materiële en procedurele handhaving

87.

Van een procedurele schending van rechten van een individu is sprake wanneer deze persoon niet over een doeltreffend middel beschikt om zich op het specialiteitsbeginsel te beroepen of de schending ervan aan te vechten. Indien de betrokkene bijvoorbeeld uitsluitend moet vertrouwen op diplomatieke bescherming door de uitvoerende staat, zonder dat hij de mogelijkheid heeft om een procedure aanhangig te maken bij de rechterlijke instanties van de uitvaardigende staat, wordt de bescherming van de grondrechten louter theoretisch. Een kort vergelijkend onderzoek van de nationale rechtsordes toont bovendien aan dat de mogelijkheid voor de betrokken persoon om een beroep te doen op het specialiteitsbeginsel over het algemeen door de nationale rechter wordt getoetst. Dit bevestigt dat het beginsel een garantie is die door een individu kan worden afgedwongen. ( 69 ) Wanneer een persoon zich zou kunnen beroepen op een vermeende schending van het specialiteitsbeginsel door de uitvaardigende staat, kan de uitvoerende rechterlijke autoriteit derhalve overgaan tot overlevering, aangezien de grondrechten van de betrokkene in dat rechtsstelsel daadwerkelijk beschermd zouden blijven. ( 70 )

88.

In dezelfde geest moet worden overwogen dat, volgens de HSO, zowel de inhoud van het specialiteitsbeginsel (materiële naleving) als de mogelijkheid om dit af te dwingen (procedurele toegang tot de rechter) onmisbaar zijn om de verenigbaarheid met de uit het Handvest voortvloeiende normen inzake grondrechten te waarborgen. Wanneer een van beide aspecten onzeker is, kan de uitvoerende rechterlijke autoriteit niet tot overlevering overgaan. Zij is verplicht de voorzienbare situatie van de gezochte persoon in het Verenigd Koninkrijk te beoordelen.

89.

In de praktijk volgt uit het arrest Alchaster I dat, hoewel artikel 604, onder c), HSO weliswaar niet uitdrukkelijk verwijst naar de weigering van de overlevering wanneer de garanties ontoereikend zijn, de garantie haar nuttig effect zou verliezen indien een aanhoudingsbevel ten uitvoer zou worden gelegd in omstandigheden waarin de garanties niet zijn verstrekt. Op grond van deze bepaling behoudt de uitvoerende rechterlijke autoriteit derhalve, „alvorens te beslissen of zij het aanhoudingsbevel ten uitvoer legt”, de bevoegdheid – en de verplichting ( 71 ) – om de overlevering te weigeren wanneer er risico’s voor de grondrechten blijven bestaan. ( 72 )

90.

Naar aanleiding van die beoordeling moet de uitvoerende rechterlijke autoriteit zowel rekening houden met het algemene rechtskader en de praktijk in het Verenigd Koninkrijk op het gebied van de naleving van het specialiteitsbeginsel, als met de bijzondere omstandigheden van het geval, met inbegrip van elke aanwijzing dat de betrokkene kan worden vervolgd, berecht of anderszins van zijn vrijheid kan worden beroofd wegens andere feiten dan die welke bij de beslissing tot overlevering zijn toegestaan. Indien er na dit onderzoek nog steeds gegronde redenen zijn om aan te nemen dat het specialiteitsbeginsel waarschijnlijk zal worden geschonden, moet die autoriteit, alvorens de overlevering toe te staan, ofwel de uitvaardigende staat verzoeken om passende garanties, ofwel, wanneer die garanties ontbreken of ontoereikend zijn, de overlevering volledig weigeren. ( 73 ) Met name benadrukt het Hof in punt 78 van het arrest Alchaster I dat de uitvoerende rechterlijke autoriteit die zich moet uitspreken over een op grond van de HSO uitgevaardigd aanhoudingsbevel, de overlevering van de gezochte persoon niet mag gelasten wanneer zij na een concreet en nauwkeurig onderzoek van de situatie van deze persoon van oordeel is dat er gegronde redenen zijn om aan te nemen dat er een reëel gevaar bestaat voor de bescherming van zijn grondrechten bij overlevering aan het Verenigd Koninkrijk.

d)

Grenzen en voorwaarden voor een beroep op het specialiteitsbeginsel

91.

Het recht om zich in de procedure voorafgaand aan de overlevering op het specialiteitsbeginsel te beroepen, is niet onbeperkt. Artikel 625 HSO stelt zelf bepaalde voorwaarden vast die bepalen wat de reikwijdte is van een beroep op deze bepaling. In de eerste plaats kan, zoals hierboven vermeld ( 74 ), op grond van artikel 611, lid 1 en lid 2, HSO, afstand worden gedaan van dit recht. In de tweede plaats biedt artikel 625, lid 1, HSO partijen de mogelijkheid om het Gespecialiseerd Comité ervan in kennis te stellen dat wordt geacht te zijn toegestemd in de vervolging voor andere strafbare feiten, tenzij de uitvoerende rechterlijke autoriteit in een bepaalde zaak anders heeft beschikt. Dat systeem verplicht de uitvoerende rechterlijke autoriteit om waakzaam te zijn wanneer een persoon zich op het specialiteitsbeginsel beroept, aangezien de toestemming die wordt geacht te zijn verleend, niet automatisch kan gelden wanneer er gegronde bezwaren zijn. In de derde plaats moet het beroep op het specialiteitsbeginsel gebaseerd zijn op een gegrond risico: de uitvoerende rechterlijke autoriteit is niet verplicht om hypothetische of speculatieve beweringen te behandelen, maar alleen geloofwaardige aanwijzingen dat de betrokkene kan worden vervolgd, berecht of anderszins van zijn vrijheid beroofd wegens feiten waarvoor geen overlevering is toegestaan.

92.

Samen zorgen deze voorwaarden ervoor dat het specialiteitsbeginsel niet buiten de beoogde werkingssfeer wordt toegepast, terwijl de nuttige werking van artikel 625, lid 2, HSO als essentiële procedurele garantie behouden blijft. Ze zorgen ervoor dat het inroepen van het beginsel een evenwichtig systeem blijft: toegankelijk voor de betrokkene wanneer zijn vrijheid daadwerkelijk in het geding is, maar zodanig gestructureerd dat de overleveringsregeling van de HSO wordt gerespecteerd.

4.

Tussenconclusie

93.

Het specialiteitsbeginsel van artikel 625, lid 2, HSO vormt een essentiële procedurele garantie die ervoor zorgt dat de overgeleverde persoon niet wordt vervolgd, berecht of anderszins van zijn vrijheid wordt beroofd wegens andere feiten dan die waarvoor de overlevering door de uitvoerende rechterlijke autoriteit is toegestaan. De HSO maakt deel uit van het Unierecht, hetgeen betekent dat de uitlegging ervan in overeenstemming moet zijn met het Handvest, in het bijzonder met artikel 6, artikel 47 en artikel 49, lid 1, die het recht op vrijheid, effectieve rechterlijke bescherming, en de legaliteit en voorzienbaarheid van sancties waarborgen. Bijgevolg kan het begrip „offence” in artikel 625, lid 2, HSO niet uitsluitend worden uitgelegd aan de hand van de kwalificatie door de uitvaardigende staat, maar moet dit begrip autonoom worden uitgelegd op basis van de criteria in het arrest Bonda; in het bijzonder de aard van het feit, het intrinsieke karakter en de zwaarte van de sanctie. Aangezien artikel 625, lid 2, HSO binnen de rechtsorde van de Unie een afdwingbaar recht vormt, moet een individu zich daarop kunnen beroepen om zich te verzetten tegen het toestaan van de overlevering. In geval van materiële of procedurele schending van het specialiteitsbeginsel moet de uitvoerende rechterlijke autoriteit op grond van artikel 604, onder c), HSO ingrijpen om de overlevering op te schorten of te verhinderen, aangezien het ontbreken van materiële naleving of procedurele afdwingbaarheid van het specialiteitsbeginsel de overlevering onverenigbaar zou maken met het Handvest.

94.

Bijgevolg geef ik het Hof in overweging op de eerste vier vragen te antwoorden dat artikel 604, onder c), en artikel 625, lid 2, HSO, gelezen in samenhang met artikel 6, artikel 47 en artikel 49, lid 1, van het Handvest, aldus moeten worden uitgelegd dat het specialiteitsbeginsel een afdwingbare essentiële procedurele garantie vormt, waarvan de schending of de waarschijnlijke schending, beoordeeld aan de hand van een autonoom gedefinieerd begrip „offence”, rekening houdend met de juridische kwalificatie in het nationale recht, het intrinsieke karakter van het [strafbaar] feit en de zwaarte van de sanctie, de uitvoerende rechterlijke autoriteit verplicht om de overlevering afhankelijk te stellen van toereikende garanties van de uitvaardigende staat dat de overgeleverde persoon niet zal worden vervolgd, berecht of anderszins van zijn vrijheid zal worden beroofd wegens enig ander feit dan dat welk de reden tot de overlevering is geweest.

C.

Vijfde prejudiciële vraag

95.

Met de vijfde vraag wenst de verwijzende rechter te vernemen of artikel 625, lid 2, HSO aldus moet worden uitgelegd dat het zich verzet tegen de overlevering van een gezochte persoon die is veroordeeld tot zes maanden vrijheidsbeneming wegens „contempt of court”, terwijl niet om de overlevering is verzocht met het oog op de tenuitvoerlegging van die veroordeling, omdat de uitvaardigende staat dit geval van „contempt of court” aanmerkt als „civil contempt” en niet als strafbaar feit of strafrechtelijke aangelegenheid.

96.

Ten eerste moet de uitvoerende rechterlijke autoriteit, bij de beoordeling van het door verzoeker vóór de overlevering aangevoerde bezwaar, bepalen of de betrokken gedraging of sanctie, bijvoorbeeld „contempt of court”, binnen de werkingssfeer van artikel 625, lid 2, HSO valt. Dit vereist een onafhankelijke beoordeling op basis van de criteria in het arrest Bonda. ( 75 ) Het feit dat de sanctie op een dergelijke gedraging bestaat uit vrijheidsbeneming, bijvoorbeeld in de vorm van een tot vrijheidsbeneming strekkende maatregel van zes maanden, wijst er sterk op dat de gedraging strafrechtelijk van aard is in de zin van artikel 625, lid 2, HSO, ongeacht hoe de uitvaardigende staat de gedraging kwalificeert.

97.

Ten tweede moet de uitvoerende rechterlijke autoriteit, indien zij vaststelt dat een gedraging of sanctie van strafrechtelijke aard is, op basis van objectieve, betrouwbare en concrete gegevens bepalen of er gegronde redenen zijn om aan te nemen dat de betrokkene na de overlevering zal worden vervolgd, berecht of anderszins van zijn vrijheid wordt beroofd, in strijd met artikel 625, lid 2, HSO.

98.

Indien het specialiteitsbeginsel ontbreekt, ondoeltreffend is of niet door individuen kan worden ingeroepen – zoals het geval kan zijn wanneer de uitvaardigende staat bepaalde gedragingen (zoals „civil contempt”) buiten het strafrechtelijke domein plaatst – wijst dit reeds op een structureel risico van schending van artikel 625, lid 2, en artikel 604, onder c), HSO, gelezen in samenhang met artikel 6, artikel 47 en artikel 49, lid 1, van het Handvest. Wanneer het recht van de uitvaardigende staat een dergelijke gedraging en de daaraan verbonden sancties uitdrukkelijk uitsluit van de bescherming van het specialiteitsbeginsel, verwezenlijkt dit risico zich en is het niet langer hypothetisch.

99.

Ten derde moet de autoriteit, indien een dergelijk risico wordt vastgesteld, alvorens toestemming te verlenen voor de overlevering, de uitvaardigende staat formeel verzoeken om passende garanties overeenkomstig artikel 604, onder c), HSO. De uitvoerende rechterlijke autoriteit moet vervolgens beoordelen of de aangeboden garanties toereikend zijn, zodat het risico op vrijheidsbeneming voor een gedraging die niet in het aanhoudingsbevel is vermeld, wordt uitgesloten. Indien de garanties het risico wegnemen, kan de overlevering worden toegestaan. Indien de garanties ontbreken of onduidelijk of ontoereikend zijn, dient de uitvoerende autoriteit de overlevering op te schorten totdat er voldoende garanties zijn verstrekt. In laatste instantie moet zij de overlevering weigeren wanneer dergelijke garanties nog steeds ontbreken of ontoereikend zijn. ( 76 )

100.

In dat opzicht is de samenwerking tussen de uitvoerende rechterlijke autoriteit en de autoriteiten van de uitvaardigende staat in het kader van het overleveringsstelsel op grond van de HSO essentieel. In de praktijk kan deze samenwerking bestaan uit een dialoog tussen de rechterlijke autoriteiten en de uitwisseling van informatie overeenkomstig artikel 604, onder c), waardoor de uitvoerende rechterlijke autoriteit de uitvaardigende staat kan verzoeken om verduidelijking of garanties met betrekking tot de reikwijdte van de strafbare feiten, de toepasselijke procedurele waarborgen of de eerbiediging van het specialiteitsbeginsel. Wanneer er twijfels blijven bestaan, kan de uitvaardigende staat formele garanties geven met betrekking tot specifieke punten van zorg, zoals de grenzen van de vervolging of de beschikbaarheid van doeltreffende rechtsmiddelen. Dit proces stelt beide autoriteiten in staat om de rechten van het individu af te wegen tegen het algemeen belang bij een goede rechtsbedeling, waarbij wordt gewaarborgd dat de overlevering pas plaatsvindt wanneer er passende garanties zijn. Vervolgens moet de uitvoerende rechterlijke autoriteit mogelijk beoordelen of de aanvullende garanties voldoen aan de vereisten van artikel 47 van het Handvest, waarbij ook rekening moet worden gehouden met het recht van slachtoffers op gerechtigheid. ( 77 )

101.

Deze benadering zorgt ervoor dat artikel 625, lid 2, HSO fungeert als een doeltreffende en afdwingbare waarborg tegen ongeoorloofde vervolging of vrijheidsbeneming. Dit is in overeenstemming met artikel 47 en artikel 49, lid 1, van het Handvest, die vereisen dat de overleveringsprocedures op grond van de HSO rechtmatig en voorzienbaar zijn en een effectieve rechterlijke bescherming bieden.

102.

Tot slot wijs ik erop dat de verwijzende rechter heeft verklaard dat hij ervan overtuigd is dat verzoekers, in de procedure bij de rechter van de uitvaardigende staat met betrekking tot de „restraint orders”, alle procedurele waarborgen hebben genoten die worden gegarandeerd door de artikelen 6 en 13 EVRM. Zij zijn verschenen voor een onafhankelijk en onpartijdig gerecht, zijn in kennis gesteld van de aanklachten, zijn geïnformeerd over het tijdstip en de plaats van de hoorzitting, zijn juridisch vertegenwoordigd en hadden het recht om in beroep te gaan. Bovendien hebben verzoekers in de uitvaardigende staat toegang gehad tot een doeltreffende voorziening in rechte, aangezien zij het recht hadden om in hoger beroep op te komen tegen de veroordeling. Uit het dossier blijkt echter dat verzoekers bij verstek zijn veroordeeld wegens „contempt of court”. Deze omstandigheid, die door de verwijzende rechter beoordeeld moet worden, kan van wezenlijk belang zijn, aangezien zij een afzonderlijke vraag opwerpt met betrekking tot het recht van verzoekers om aanwezig te zijn en verweer te voeren. Zelfs wanneer de voorafgaande procedure voldeed aan de waarborgen van artikel 6 en artikel 13 EVRM, moet voor het opleggen van een straf bij verstek worden onderzocht of verzoekers daadwerkelijk van de terechtzitting in kennis zijn gesteld en of zij bij de overlevering het recht behouden op een nieuw proces of een gelijkwaardig rechtsmiddel in de uitvaardigende staat.

103.

In het licht van het voorgaande ben ik van mening dat artikel 604, onder c), en artikel 625, lid 2, HSO, gelezen in samenhang met artikel 6, artikel 47 en artikel 49, lid 1, van het Handvest, aldus moeten worden uitgelegd dat de overlevering van een gezochte persoon die is veroordeeld tot zes maanden vrijheidsbeneming wegens „contempt of court”, wanneer niet om die overlevering is verzocht met het oog op de tenuitvoerlegging van die straf op grond van het feit dat dit geval van „contempt” volgens het recht van de uitvaardigende staat als civielrechtelijk wordt aangemerkt, onverenigbaar is met het Unierecht indien dit geval van „contempt” volgens de uitvoerende rechterlijke autoriteit in wezen strafrechtelijk van aard is en er gegronde redenen zijn om aan te nemen dat er na overlevering sprake zou zijn van materiële of procedurele schending van het specialiteitsbeginsel, in die zin dat de betrokkene in strijd met het specialiteitsbeginsel van zijn vrijheid zou worden beroofd of dat hij zich niet op het specialiteitsbeginsel kan beroepen; de uitvoerende rechterlijke autoriteit is verplicht, alvorens de overlevering toe te staan, van de uitvaardigende staat toereikende aanvullende garanties verkrijgen dat de persoon niet zal worden vervolgd, berecht of anderszins van zijn vrijheid zal worden beroofd wegens dit geval van „contempt”, bij gebreke waarvan de overlevering moet worden geweigerd.

VI.

Conclusie

104.

In het licht van alle voorgaande overwegingen geef ik het Hof in overweging de door de Supreme Court gestelde prejudiciële vragen als volgt te beantwoorden: