<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-335/19</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62019CC0335</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:424">EU:C:2020:424</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>14</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>14</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Προτάσεις Kokott – Υπόθεση C‑335/19</HT></P><P>E.</P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Προτάσεις της Γενικής Εισαγγελέα</HT></P><P><HT TYPE="UC">Juliane Kokott</HT></P><P>της <DATE ISO="20200604">4ης Ιουνίου 2020</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Γλώσσα του πρωτοτύπου: η γερμανική.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Υπόθεση C‑335/19</HT></P><P>E. Sp. z o.o. Sp. k.</P><P>κατά</P><P>Minister Finansów</P><P><HT TYPE="NORMAL">[αίτηση του Naczelny Sąd Administracyjny (Ανώτατου Διοικητικού Δικαστηρίου, Πολωνία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως]</HT></P></STI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="»" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN="«"><KEYWORD>Προδικαστική παραπομπή</KEYWORD><KEYWORD>Φορολογική νομοθεσία</KEYWORD><KEYWORD>Φόρος προστιθεμένης αξίας</KEYWORD><KEYWORD>Οδηγία 2006/112/ΕΚ</KEYWORD><KEYWORD>Άρθρο 90 και άρθρο 185</KEYWORD><KEYWORD>Μείωση της βάσεως επιβολής του φόρου</KEYWORD><KEYWORD>Ολική ή μερική μη καταβολή του τιμήματος</KEYWORD><KEYWORD>Προϋπόθεση να μην έχει υπαχθεί ο οφειλέτης σε διαδικασία αφερεγγυότητας ή εκκαθάρισης</KEYWORD><KEYWORD>Αντίστοιχη αναπροσαρμογή της αρχικής εκπτώσεως του φόρου εισροών</KEYWORD><KEYWORD>Χρόνος της αναπροσαρμογής</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><CONTENTS.CONCLUSION><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">I.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Εισαγωγή</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>Υπό ποιες προϋποθέσεις μπορεί ένας υποκείμενος στον φόρο να αναπροσαρμόσει τη φορολογική του οφειλή αν ο αντισυμβαλλόμενός του δεν τον έχει εξοφλήσει; Πρόκειται, σε τελική ανάλυση, για ένα ζήτημα το οποίο έχει απασχολήσει επανειλημμένως το Δικαστήριο<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P>Πρβλ. αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190703">3ης Ιουλίου 2019</DATE>, <NAME.CASE>UniCredit Leasing</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑242/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:558">EU:C:2019:558</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190508">8ης Μαΐου 2019</DATE>, <NAME.CASE>A-PACK CZ</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑127/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:377">EU:C:2019:377</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181206">6ης Δεκεμβρίου 2018</DATE>, <NAME.CASE>Tratave</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑672/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:989">EU:C:2018:989</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20171123">23ης Νοεμβρίου 2017</DATE>, <NAME.CASE>Di Maura</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑246/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:887">EU:C:2017:887</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150702">2ας Ιουλίου 2015</DATE>, <NAME.CASE>NLB Leasing</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑209/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:440">EU:C:2015:440</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140903">3ης Σεπτεμβρίου 2014</DATE>, <NAME.CASE>GMAC UK</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑589/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2131">EU:C:2014:2131</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140515">15ης Μαΐου 2014</DATE>, <NAME.CASE>Almos Agrárkülkereskedelmi</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑337/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:328">EU:C:2014:328</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120126">26ης Ιανουαρίου 2012</DATE>, <NAME.CASE>Kraft Foods Polska</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑588/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:40">EU:C:2012:40</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19970703">3ης Ιουλίου 1997</DATE>, <NAME.CASE>Goldsmiths</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑330/95</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1997:339">EU:C:1997:339</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Το ζήτημα αυτό θίγει ένα θεμελιώδες πρόβλημα των έμμεσων φορολογικών συστημάτων, ιδίως σε περιπτώσεις όπου εμπλέκονται δύο επιχειρήσεις. Τούτο διότι η αναπροσαρμογή της φορολογικής οφειλής του παρόχου αντιστοιχεί στην αναπροσαρμογή της ήδη πραγματοποιηθείσας εκπτώσεως του φόρου εισροών του λήπτη της παροχής. Ωστόσο, η τελευταία αυτή αναπροσαρμογή κατά κανόνα απορρίπτεται αν ο λήπτης της παροχής τελεί υπό πτώχευση ή, κατά μείζονα λόγο, αν τελεί ήδη υπό εκκαθάριση. Σε αυτές τις περιπτώσεις το Δημόσιο <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0001" ID="QS0001"/>μένει με άδεια χέρια<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="00BB" ID="QE0001"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Ο Πολωνός νομοθέτης αποκλείει τον κίνδυνο αυτόν απώλειας φορολογικών εσόδων επιτρέποντας την αναπροσαρμογή της φορολογικής οφειλής του παρόχου μόνο αν ο λήπτης της παροχής δεν τελεί ακόμη, κατά τον χρόνο της αναπροσαρμογής, υπό πτώχευση ή υπό εκκαθάριση. Κατά συνέπεια, ο πάροχος φέρει τον κίνδυνο να υποχρεωθεί να καταβάλει φόρο τον οποίο δεν μπόρεσε στην πραγματικότητα να εισπράξει. Το Δικαστήριο καλείται να κρίνει αν αυτό συμβιβάζεται με την ιδιότητα του ιδιώτη ως <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0002" ID="QS0002"/>εισπράττοντος φόρους για λογαριασμό του Δημοσίου<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="00BB" ID="QE0002"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P>Πρβλ. αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20171123">23ης Νοεμβρίου 2017</DATE>, <NAME.CASE>Di Maura</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑246/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:887">EU:C:2017:887</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0023">23</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20080221">21ης Φεβρουαρίου 2008</DATE>, <NAME.CASE>Netto Supermarkt</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑271/06</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:105">EU:C:2008:105</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0021">21</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19931020">20ής Οκτωβρίου 1993</DATE>, <NAME.CASE>Balocchi</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑10/92</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1993:846">EU:C:1993:846</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0025">25</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="2"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Ωστόσο, το θεμιτό συμφέρον της Πολωνίας και της Ένωσης για αποτροπή της απώλειας του ΦΠΑ είναι δυνατόν να ληφθεί υπόψη και με άλλους τρόπους. Ως εκ τούτου, το Δικαστήριο πρέπει να χρησιμοποιήσει την εν λόγω αίτηση προδικαστικής αποφάσεως ως ευκαιρία για να αποφανθεί επίσης σχετικά με τη χρονική στιγμή διορθώσεως της εκπτώσεως του φόρου εισροών όσον αφορά τον λήπτη της παροχής, όταν αυτός δεν έχει καταβάλει ακόμη την αντιπαροχή και, επομένως, δεν έχει επιβαρυνθεί καν μεν ΦΠΑ.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">II.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Νομικό πλαίσιο</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Α.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Το δίκαιο της Ένωσης</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>Από απόψεως δικαίου της Ένωσης, το νομικό πλαίσιο της υπό κρίση υποθέσεως οριοθετείται από τα άρθρα 73, 90, 184, 185 και 273 της οδηγίας 2006/112/ΕΚ του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20061128">28ης Νοεμβρίου 2006</DATE>, σχετικά με το κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας (στο εξής: οδηγία ΦΠΑ)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="347" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2006">ΕΕ 2006, L 347, σ. 1</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>Το άρθρο 73 της οδηγίας ΦΠΑ καθορίζει τη βάση επιβολής του φόρου:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0003" ID="QS0003"/>Για τις παραδόσεις αγαθών και τις παροχές υπηρεσιών, εκτός αυτών που αναφέρονται στα άρθρα 74 έως 77, η βάση επιβολής του φόρου περιλαμβάνει οτιδήποτε αποτελεί την αντιπαροχή, την οποία έλαβε ή πρόκειται να λάβει για τις πράξεις αυτές ο προμηθευτής ή ο παρέχων τις υπηρεσίες από τον αποκτώντα, τον λήπτη ή τρίτο πρόσωπο, περιλαμβανομένων των επιδοτήσεων που συνδέονται άμεσα με την τιμή των πράξεων αυτών.<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="00BB" ID="QE0003"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Το άρθρο 90 της οδηγίας ΦΠΑ ρυθμίζει την εκ των υστέρων μεταβολή της βάσεως επιβολής του φόρου και τις έννομες συνέπειες για το πρόσωπο που εκπληρώνει την παροχή:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="090.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0004" ID="QS0004"/>(1)</NO.PARAG><ALINEA>Σε περίπτωση ακύρωσης, καταγγελίας, λύσης, ολικής ή μερικής μη καταβολής, ή μείωσης της τιμής, που επέρχεται μετά την πραγματοποίηση της πράξης, η βάση επιβολής του φόρου μειώνεται ανάλογα, σύμφωνα με τις προϋποθέσεις που καθορίζονται από τα κράτη μέλη.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="090.002"><NO.PARAG>(2)</NO.PARAG><ALINEA>Σε περίπτωση ολικής ή μερικής μη καταβολής της τιμής, τα κράτη μέλη μπορούν να παρεκκλίνουν από τη διάταξη της παραγράφου 1.<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="00BB" ID="QE0004"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Τα άρθρα 184 και 185 της οδηγίας ΦΠΑ αφορούν την αναπροσαρμογή της εκπτώσεως του φόρου εισροών του λήπτη της παροχής σε περίπτωση μεταγενέστερων αλλαγών. Το άρθρο 184 έχει ως εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0005" ID="QS0005"/>Η αρχικά πραγματοποιηθείσα έκπτωση διακανονίζεται όταν είναι ανώτερη ή κατώτερη από την έκπτωση την οποία δικαιούταν να πραγματοποιήσει ο υποκείμενος στον φόρο.<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="00BB" ID="QE0005"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Το άρθρο 185 της οδηγίας ΦΠΑ έχει ως εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="185.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0006" ID="QS0006"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Ο διακανονισμός διενεργείται, ιδίως, όταν, μετά την υποβολή της δήλωσης ΦΠΑ, έγιναν μεταβολές των στοιχείων που ελήφθησαν υπόψη για τον καθορισμό του ποσού της έκπτωσης του φόρου, μεταξύ άλλων σε περίπτωση ακύρωσης πωλήσεων ή επίτευξης εκπτώσεων στο τίμημα.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="185.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Κατά παρέκκλιση από την παράγραφο 1, δεν διενεργείται διακανονισμός στην περίπτωση πράξεων, για τις οποίες δεν έγινε ολική ή μερική πληρωμή, σε περίπτωση καταστροφής, απώλειας ή κλοπής που αποδεικνύονται ή δικαιολογούνται δεόντως και στην περίπτωση αναλήψεων για τη χορήγηση δώρων μικρής αξίας και δειγμάτων του άρθρου 16.</ALINEA><?PAGE NO="3"?><ALINEA>Ωστόσο, σε περίπτωση πράξεων για τις οποίες δεν έγινε ολική ή μερική πληρωμή ή σε περίπτωση κλοπής, τα κράτη μέλη μπορούν να απαιτούν διακανονισμό.<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="00BB" ID="QE0006"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>Το άρθρο 273 της οδηγίας ΦΠΑ προβλέπει τις δυνατότητες των κρατών μελών όσον αφορά την καταπολέμηση της απάτης και άλλων σχετικών πρακτικών:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0007" ID="QS0007"/>Τα κράτη μέλη μπορούν να προβλέπουν και άλλες υποχρεώσεις που κρίνουν αναγκαίες για τη διασφάλιση της ορθής είσπραξης του ΦΠΑ και την αποφυγή της απάτης, με την επιφύλαξη της τήρησης της αρχής της ίσης μεταχείρισης των εσωτερικών πράξεων και των πράξεων που πραγματοποιούνται από υποκείμενους στον φόρο μεταξύ κρατών μελών και με την προϋπόθεση ότι οι υποχρεώσεις αυτές δεν οδηγούν, στις συναλλαγές μεταξύ κρατών μελών, σε διατυπώσεις που συνδέονται με τη διέλευση συνόρων.</ALINEA><ALINEA>Η δυνατότητα που προβλέπεται στο πρώτο εδάφιο δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την επιβολή επιπλέον υποχρεώσεων τιμολόγησης εκτός από αυτές που καθορίζονται στο κεφάλαιο 3.<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="00BB" ID="QE0007"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Β.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Το πολωνικό δίκαιο</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>Οι ανωτέρω διατάξεις του δικαίου της Ένωσης μεταφέρθηκαν στο πολωνικό δίκαιο με τον Ustawa o podatku od towarów i usług (νόμο περί φόρου επί των αγαθών και υπηρεσιών, Dz. U. 2011, αριθ. 177, θέση 1054, όπως τροποποιήθηκε, στο εξής: νόμος περί ΦΠΑ) της <DATE ISO="20040311">11ης Μαρτίου 2004</DATE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>Το άρθρο 89a του νόμου περί ΦΠΑ ορίζει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="089A.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0008" ID="QS0008"/>(1)</NO.PARAG><ALINEA>Ο υποκείμενος στον φόρο μπορεί, στην περίπτωση απαιτήσεων οι οποίες πιθανολογείται ότι δεν θα εισπραχθούν, να αναπροσαρμόσει τη βάση επιβολής φόρου και το ποσό του φόρου που οφείλεται στο πλαίσιο παραδόσεως αγαθών ή παροχής υπηρεσιών στην ημεδαπή. Η αναπροσαρμογή αφορά τόσο τη βάση επιβολής του φόρου όσο και το ποσό του φόρου που αναλογεί στο μέρος της απαιτήσεως το οποίο πιθανολογείται ότι δεν θα εισπραχθεί.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="089A.001A"><NO.PARAG>(1a)</NO.PARAG><ALINEA>Η μη εισπραξιμότητα απαιτήσεως πιθανολογείται εάν η απαίτηση δεν έχει ικανοποιηθεί ή εκχωρηθεί με οιονδήποτε τρόπο εντός 150 ημερών από τη λήξη της οριζόμενης στη σύμβαση ή στο τιμολόγιο προθεσμίας πληρωμής.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="089A.002"><NO.PARAG>(2)</NO.PARAG><ALINEA><P>Η παράγραφος 1 εφαρμόζεται όταν πληρούνται οι ακόλουθες προϋποθέσεις:</P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>η παράδοση αγαθών ή η παροχή υπηρεσιών πραγματοποιείται υπέρ υποκειμένου στον φόρο, κατά την έννοια του άρθρου 15, παράγραφος 1, ο οποίος είναι εγγεγραμμένος στο μητρώο ως υποκείμενος στον ΦΠΑ και δεν έχει υπαχθεί σε διαδικασία αφερεγγυότητας ή εκκαθάρισης·</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]</P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>κατά την ημέρα που προηγείται εκείνης της υποβολής της προβλεπόμενης στην παράγραφο 1 τροποποιητικής φορολογικής δηλώσεως</TXT><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>ο πιστωτής και ο οφειλέτης είναι εγγεγραμμένοι στο μητρώο ως υποκείμενοι στον ΦΠΑ,</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>ο οφειλέτης δεν έχει υπαχθεί σε διαδικασία αφερεγγυότητας ή εκκαθάρισης·</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></ITEM></LIST><P>[…]</P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>5)</NO.P><TXT>ο χρόνος που έχει παρέλθει από την ημερομηνία εκδόσεως του πιστοποιούντος την απαίτηση τιμολογίου, υπολογιζόμενος από το τέλος του έτους τιμολογήσεως, δεν υπερβαίνει τα δύο έτη·</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG><?PAGE NO="4"?><PARAG IDENTIFIER="089A.003"><NO.PARAG>(3)</NO.PARAG><ALINEA>Η προβλεπόμενη στην παράγραφο 1 αναπροσαρμογή μπορεί να πραγματοποιηθεί με τη φορολογική δήλωση που αφορά την περίοδο κατά την οποία πιθανολογήθηκε η μη εισπραξιμότητα της απαιτήσεως, υπό την προϋπόθεση ότι η απαίτηση αυτή δεν ικανοποιήθηκε ούτε εκχωρήθηκε με οιονδήποτε τρόπο έως την ημερομηνία υποβολής εκ μέρους του πιστωτή της φορολογικής δηλώσεως για την εν λόγω περίοδο.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="089A.004"><NO.PARAG>(4)</NO.PARAG><ALINEA>Σε περίπτωση ικανοποιήσεως ή εκχωρήσεως της απαιτήσεως με οιονδήποτε τρόπο μετά την υποβολή της φορολογικής δηλώσεως περί της προβλεπόμενης στην παράγραφο 1 αναπροσαρμογής, ο πιστωτής υποχρεούται να αυξήσει τη βάση επιβολής του φόρου και το ποσό του οφειλόμενου ΦΠΑ στη δήλωση που αφορά την περίοδο εντός της οποίας ικανοποιήθηκε ή εκχωρήθηκε η απαίτηση. Σε περίπτωση μερικής ικανοποιήσεως της απαιτήσεως, η βάση επιβολής του φόρου και το ποσό του οφειλόμενου ΦΠΑ προσαυξάνονται αναλόγως.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="089A.005"><NO.PARAG>(5)</NO.PARAG><ALINEA>Ο πιστωτής υποχρεούται, ταυτόχρονα με την υποβολή της προβλεπόμενης στην παράγραφο 1 τροποποιητικής φορολογικής δηλώσεως, να ενημερώσει για την εν λόγω αναπροσαρμογή τον προϊστάμενο της αρμόδιας φορολογικής αρχής, δηλώνοντας το ποσό και τα στοιχεία του οφειλέτη.</ALINEA><ALINEA>[…]</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="089A.007"><NO.PARAG>(7)</NO.PARAG><ALINEA>Οι διατάξεις των παραγράφων 1 έως 5 δεν εφαρμόζονται όταν ο πιστωτής και ο οφειλέτης συνδέονται μεταξύ τους με σχέση η οποία προβλέπεται στο άρθρο 32, παράγραφοι 2 έως 4.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="089A.008"><NO.PARAG>(8)</NO.PARAG><ALINEA>Ο αρμόδιος για τα δημόσια οικονομικά υπουργός καθορίζει, με απόφασή του, το υπόδειγμα της δηλώσεως που διαλαμβάνεται στην παράγραφο 5 […]<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="00BB" ID="QE0008"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Το άρθρο 89b του νόμου περί ΦΠΑ ορίζει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="089B.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0009" ID="QS0009"/>(1)</NO.PARAG><ALINEA>Σε περίπτωση μη ικανοποιήσεως της απαιτήσεως που απορρέει από τιμολόγιο εκδοθέν για παράδοση αγαθών ή παροχή υπηρεσιών στην ημεδαπή, εντός 150 ημερών από τη λήξη της οριζόμενης στη σύμβαση ή στο τιμολόγιο προθεσμίας πληρωμής, ο οφειλέτης υποχρεούται να διακανονίσει την έκπτωση ΦΠΑ που αφορά το εν λόγω τιμολόγιο με δήλωση αφορώσα την περίοδο 150 ημερών από τη λήξη της οριζόμενης στη σύμβαση ή στο τιμολόγιο προθεσμίας πληρωμής.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="089B.001A"><NO.PARAG>(1a)</NO.PARAG><ALINEA>Η παράγραφος 1 δεν εφαρμόζεται αν ο οφειλέτης ικανοποίησε την απαίτηση το αργότερο έως την τελευταία ημέρα της περιόδου των 150 ημερών από τη λήξη της προθεσμίας πληρωμής της εν λόγω απαιτήσεως.</ALINEA><ALINEA>[…]</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="089B.002"><NO.PARAG>(2)</NO.PARAG><ALINEA>Σε περίπτωση μερικής ικανοποιήσεως της απαιτήσεως εντός 150 ημερών από τη λήξη της οριζόμενης στη σύμβαση ή στο τιμολόγιο προθεσμίας πληρωμής, ο διακανονισμός αφορά τον ΦΠΑ εισροών που αναλογεί στο ανεξόφλητο μέρος της απαιτήσεως. Η παράγραφος 1a εφαρμόζεται κατ’ αναλογίαν.</ALINEA><ALINEA>[…]</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="089B.004"><NO.PARAG>(4)</NO.PARAG><ALINEA>Σε περίπτωση ικανοποιήσεως της απαιτήσεως μετά τον προβλεπόμενο στην παράγραφο 1 διακανονισμό, ο υποκείμενος στον φόρο δικαιούται να αυξήσει το ποσό του ΦΠΑ εισροών, στη δήλωση που αφορά την περίοδο κατά την οποία ικανοποιήθηκε η απαίτηση, κατά το ποσό του φόρου που προβλέπει η παράγραφος 1. Σε περίπτωση μερικής ικανοποιήσεως της απαιτήσεως, ο ΦΠΑ εισροών αυξάνεται κατά το ποσό που αναλογεί στο μέρος αυτό.</ALINEA><ALINEA>[…]</ALINEA></PARAG><?PAGE NO="5"?><PARAG IDENTIFIER="089B.006"><NO.PARAG>(6)</NO.PARAG><ALINEA>Εάν διαπιστωθεί ότι ο υποκείμενος στον φόρο παρέβη την υποχρέωση που προβλέπει η παράγραφος 1, ο προϊστάμενος της φορολογικής αρχής ή το όργανο φορολογικού ελέγχου επιβάλλει πρόσθετη φορολογική επιβάρυνση ανερχόμενη στο 30 % του φόρου που απορρέει από τα μη εξοφληθέντα τιμολόγια και ο οποίος δεν έχει αναπροσαρμοστεί σύμφωνα με την παράγραφο 1. Δεν επιβάλλεται καμία πρόσθετη φορολογική επιβάρυνση σε βάρος φυσικών προσώπων τα οποία ευθύνονται για την τέλεση, με την ίδια πράξη, φορολογικής παραβάσεως ή φορολογικού αδικήματος.<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="00BB" ID="QE0009"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">III.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Τα πραγματικά περιστατικά και η διαδικασία για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>Η διαφορά στο πλαίσιο της οποίας υποβλήθηκε η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως στηρίζεται σε αίτηση για την έκδοση ατομικής ερμηνευτικής αποφάσεως που υπέβαλε η εταιρία E. sp. z o.o. (προσφεύγουσα της κύριας δίκης, στο εξής: προσφεύγουσα) στον Minister Finansów (Υπουργό Οικονομικών, Πολωνία).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>Η προσφεύγουσα είναι εγγεγραμμένη στο μητρώο ως υποκείμενη στον ΦΠΑ. Παρέχει φορολογικές συμβουλευτικές υπηρεσίες εξ επαχθούς αιτίας, μεταξύ άλλων, σε αλλοδαπούς επιχειρηματίες. H προσφεύγουσα εξέδωσε σε έναν εξ αυτών τιμολόγιο ΦΠΑ για την παροχή φορολογικών συμβουλευτικών υπηρεσιών φορολογητέων στην ημεδαπή. Ο πελάτης της ήταν, κατά τον χρόνο παροχής της υπηρεσίας, εγγεγραμμένος στο μητρώο ως υποκείμενος στον ΦΠΑ και δεν τελούσε υπό πτώχευση ή υπό εκκαθάριση. Μέχρι την ημέρα υποβολής της αιτήσεως για την έκδοση ατομικής ερμηνευτικής αποφάσεως, η προσφεύγουσα δεν είχε λάβει την αντιπαροχή για την οποία είχε εκδώσει το τιμολόγιο. Δεν είχε παρέλθει διετία από την ημερομηνία εκδόσεως του τιμολογίου. Ωστόσο, υπήρξε υπέρβαση της χορηγηθείσας προθεσμίας πληρωμής κατά περισσότερο από 150 ημέρες.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>Κατά τον χρόνο υποβολής της αιτήσεως για την έκδοση ατομικής ερμηνευτικής αποφάσεως, ο οφειλέτης της απαιτήσεως ήταν ακόμη εγγεγραμμένος στο μητρώο ως υποκείμενος στον ΦΠΑ, αλλά είχε εν τω μεταξύ τεθεί υπό εκκαθάριση. Στην αίτησή της για την έκδοση ατομικής ερμηνευτικής αποφάσεως, η προσφεύγουσα της κύριας δίκης ζητούσε να πληροφορηθεί αν υπό τις περιγραφόμενες συνθήκες ήταν δυνατή η αναπροσαρμογή της βάσεως επιβολής του φόρου και συνεπώς του οφειλόμενου φόρου για την παροχή υπηρεσιών στην ημεδαπή.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>Με απόφαση της <DATE ISO="20150112">12ης Ιανουαρίου 2015</DATE>, ο Υπουργός Οικονομικών διαπίστωσε ότι αυτό δεν είναι δυνατό. Η απόφασή του στηρίχθηκε στη παραδοχή ότι, βάσει του άρθρου 89a, παράγραφος 2, σημείο 3, του νόμου περί ΦΠΑ, το γεγονός ότι ο οφειλέτης της απαιτήσεως τελεί υπό εκκαθάριση εμποδίζει την αναπροσαρμογή της βάσεως επιβολής του φόρου και, ως εκ τούτου, την αναπροσαρμογή του οφειλόμενου φόρου. Δεδομένου ότι η διάταξη του άρθρου 90 της οδηγίας ΦΠΑ έχει προαιρετικό χαρακτήρα για τα κράτη μέλη, το άρθρο 89a του νόμου περί ΦΠΑ δεν αντιβαίνει στο άρθρο 90 της οδηγίας ΦΠΑ.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>Η προσφεύγουσα άσκησε προσφυγή κατά της ανωτέρω αποφάσεως ενώπιον του Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (διοικητικού πρωτοδικείου της περιφέρειας του Szczecin, Πολωνία). Κατά της απορριπτικής τής προσφυγής αποφάσεως η προσφεύγουσα άσκησε αναίρεση. Το Naczelny Sąd Administracyjny (Ανώτατο Διοικητικό Δικαστήριο) ανέστειλε τη διαδικασία και υπέβαλε στο Δικαστήριο, δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, τα ακόλουθα δύο ερωτήματα, προς έκδοση προδικαστικής αποφάσεως:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0010" ID="QS0010"/>1)</NO.P><TXT>Επιτρέπουν οι διατάξεις της οδηγίας 2006/112 –ειδικότερα το άρθρο 90, παράγραφος 2, της οδηγίας αυτής–, λαμβανομένων υπόψη των αρχών της φορολογικής ουδετερότητας και της αναλογικότητας, τη θέσπιση στο εθνικό δίκαιο διατάξεων που περιορίζουν τη δυνατότητα μειώσεως της βάσεως επιβολής του φόρου, σε περίπτωση μερικής ή ολικής μη καταβολής, λόγω του ειδικού φορολογικού καθεστώτος στο οποίο υπάγονται ο οφειλέτης και ο πιστωτής;</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="6"?><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Ειδικότερα, αντιτίθεται το δίκαιο της Ένωσης στη θέσπιση εθνικών κανόνων δικαίου που παρέχουν τη δυνατότητα <QUOT.START CODE="201C" REF.END="QE0011" ID="QS0011"/>ελαφρύνσεως λόγω μη εισπράξιμων απαιτήσεων<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/> υπό την προϋπόθεση ότι, κατά τον χρόνο παροχής της υπηρεσίας ή παραδόσεως των αγαθών και κατά την ημέρα που προηγείται εκείνης της υποβολής της τροποποιητικής φορολογικής δηλώσεως με την οποία ζητείται η εν λόγω ελάφρυνση,</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>ο οφειλέτης δεν έχει υπαχθεί σε διαδικασία αφερεγγυότητας ή εκκαθάρισης,</P></ITEM><ITEM><P>ο πιστωτής και ο οφειλέτης είναι εγγεγραμμένοι στο μητρώο ως υποκείμενοι στον ΦΠΑ;<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="00BB" ID="QE0010"/></P></ITEM></LIST></P></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>Κατά την ενώπιον του Δικαστηρίου διαδικασία, η προσφεύγουσα, η Πολωνία και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατέθεσαν γραπτές παρατηρήσεις.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">IV.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Νομική εκτίμηση</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Α.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Επί των προδικαστικών ερωτημάτων</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>Με τα δύο ερωτήματά του, τα οποία, όπως ορθώς επισημαίνει η Επιτροπή, μπορούν να απαντηθούν από κοινού, το αιτούν δικαστήριο διερωτάται ως προς την ερμηνεία που πρέπει να δοθεί στο άρθρο 90 της οδηγίας ΦΠΑ. Ειδικότερα, ζητεί να διευκρινιστεί αν το άρθρο αυτό αντιτίθεται σε διάταξη όπως η προβλεπόμενη στο άρθρο 89a του νόμου περί ΦΠΑ. Κατά την τελευταία αυτή διάταξη, η διόρθωση της βάσεως επιβολής του φόρου αποκλείεται, παρά τη μη καταβολή της συμφωνηθείσας αντιπαροχής, σε περίπτωση πτωχεύσεως ή μη εγγραφής στο μητρώο ΦΠΑ του λήπτη της παροχής.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>Ωστόσο, στο μέτρο που τα ερωτήματα του αιτούντος δικαστηρίου αφορούν την περίπτωση κατά την οποία ο οφειλέτης της απαιτήσεως (ήτοι ο λήπτης της παροχής) δεν είναι πλέον εγγεγραμμένος στο μητρώο ως υποκείμενος στον ΦΠΑ κατά τον χρόνο της αναπροσαρμογής, τα ερωτήματα είναι υποθετικά και, ως εκ τούτου, απαράδεκτα<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>Για τις έννομες συνέπειες που απορρέουν από αυτό, βλ., αντί πολλών άλλων, απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190214">14ης Φεβρουαρίου 2019</DATE>, <NAME.CASE>Vetsch Int. Transporte</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑531/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:114">EU:C:2019:114</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0045">45</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Από τα πραγματικά περιστατικά που περιήλθαν σε γνώση του Δικαστηρίου προκύπτει ότι ο οφειλέτης της προσφεύγουσας ήταν εγγεγραμμένος στο μητρώο ως υποκείμενος στον ΦΠΑ τόσο κατά τον χρόνο εκπληρώσεως της παροχής όσο και κατά τον χρόνο υποβολής της αιτήσεως. Τα ερωτήματα είναι παραδεκτά μόνο εφόσον αφορούν την περίπτωση κατά την οποία ο λήπτης της παροχής τελεί ήδη υπό πτώχευση ή υπό εκκαθάριση.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>Η απάντηση στα ερωτήματα αυτά εξαρτάται καθοριστικά από τον σκοπό που επιδιώκει το άρθρο 90 της οδηγίας ΦΠΑ (βλ. κατωτέρω υπό Β). Η εν λόγω διάταξη θέτει όρια στις δυνατότητες που έχουν τα κράτη μέλη να περιορίζουν τη διόρθωση της βάσεως επιβολής του φόρου. Μολονότι το Δικαστήριο απεφάνθη πράγματι σε μια απόφαση ότι, σε περίπτωση μη καταβολής του τιμήματος πωλήσεως, το άρθρο 90, παράγραφος 2, της οδηγίας ΦΠΑ επιτρέπει στα κράτη μέλη να αποφασίζουν <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0012" ID="QS0012"/>αν στην περίπτωση αυτή δεν επιτρέπεται τέτοια μείωση<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="00BB" ID="QE0012"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140515">15ης Μαΐου 2014</DATE>, <NAME.CASE>Almos Agrárkülkereskedelmi</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑337/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:328">EU:C:2014:328</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0025">25</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, η απόφαση αυτή έτυχε περαιτέρω επεξεργασίας από τη μεταγενέστερη νομολογία<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>Ιδίως με τις αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190508">8ης Μαΐου 2019</DATE>, <NAME.CASE>A-PACK CZ</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑127/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:377">EU:C:2019:377</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0020">20</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> επ.), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180222">22ας Φεβρουαρίου 2018</DATE>, <NAME.CASE>T‑2</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑396/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:109">EU:C:2018:109</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0035">35</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> επ.), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20171123">23ης Νοεμβρίου 2017</DATE>, <NAME.CASE>Di Maura</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑246/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:887">EU:C:2017:887</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0020">20</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> επ.).</P></NOTE> (βλ. κατωτέρω υπό Γ). Ως εκ τούτου, τα κράτη μέλη πρέπει πάντα να δικαιολογούν τους περιορισμούς που επιβάλλουν στην αναπροσαρμογή της βάσεως επιβολής του φόρου από τον υποκείμενο στον φόρο που εκπληρώνει την παροχή (βλ. κατωτέρω υπό Δ).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="7"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>Ωστόσο, από μια προσεκτικότερη εξέταση προκύπτει ότι το αιτούν δικαστήριο διερωτάται, κατ’ ουσίαν, αν και με ποιον τρόπο ο εθνικός νομοθέτης μπορεί να αποτρέψει, κατά τρόπο σύμφωνο προς το δίκαιο της Ένωσης, έναν συστημικό κίνδυνο απώλειας εσόδων από τον ΦΠΑ στις περιπτώσεις μη καταβολής και μεταγενέστερης πτωχεύσεως του λήπτη της παροχής. Ως προς τούτο, θα εξεταστεί και το άρθρο 185 της οδηγίας ΦΠΑ (βλ. κατωτέρω υπό Ε).</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Β.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Ο σκοπός της διορθώσεως της βάσεως επιβολής του φόρου</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>Ως βάση θα πρέπει να ληφθεί υπόψη η ακόλουθη παραδοχή: Ο ΦΠΑ οφείλεται πράγματι από την επιχείρηση που εκπληρώνει την παροχή. Ωστόσο, υφίσταται πάγια νομολογία του Δικαστηρίου σύμφωνα με την οποία ο ΦΠΑ συνιστά έμμεσο φόρο καταναλώσεως, ο οποίος επιβαρύνει τον τελικό καταναλωτή<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131107">7ης Νοεμβρίου 2013</DATE>, <NAME.CASE>Tulică και Plavoşin</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑249/12 και C‑250/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:722">EU:C:2013:722</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0034">34</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19961024">24ης Οκτωβρίου 1996</DATE>, <NAME.CASE>Elida Gibbs</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑317/94</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1996:400">EU:C:1996:400</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0019">19</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), καθώς και διάταξη της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20111209">9ης Δεκεμβρίου 2011</DATE>, <NAME.CASE>Connoisseur Belgium</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑69/11</NO.CASE>, μη δημοσιευθείσα, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:825">EU:C:2011:825</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0021">21</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Η υποκείμενη στον φόρο επιχείρηση ενεργεί απλώς ως <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0013" ID="QS0013"/>φοροεισπράκτορας για λογαριασμό του κράτους και προς το συμφέρον του Δημοσίου Ταμείου<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="00BB" ID="QE0013"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20080221">21ης Φεβρουαρίου 2008</DATE>, <NAME.CASE>Netto Supermarkt</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑271/06</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:105">EU:C:2008:105</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0021">21</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19931020">20ής Οκτωβρίου 1993</DATE>, <NAME.CASE>Balocchi</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑10/92</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1993:846">EU:C:1993:846</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0025">25</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Συνεπώς, η φορολογική οφειλή της επιχειρήσεως που εκπληρώνει την παροχή έχει μια αμιγώς τεχνική λειτουργία η οποία οφείλεται αποκλειστικά στον έμμεσο τρόπο εισπράξεως του ΦΠΑ.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>Από ουσιαστικής απόψεως, ο ΦΠΑ, ως γενικός φόρος καταναλώσεως, σκοπεί στη φορολόγηση όχι της επιχειρήσεως που εκπληρώνει την παροχή αλλά της αγοραστικής δυνάμεως του καταναλωτή, όπως αυτή εκδηλώνεται με την εκ μέρους του ανάλωση περιουσίας με σκοπό την άντληση αναλώσιμου οφέλους<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Πρβλ., ενδεικτικά, αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20200303">3ης Μαρτίου 2020</DATE>, <NAME.CASE>Vodafone Magyarország</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑75/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:139">EU:C:2020:139</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0062">62</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20071011">11ης Οκτωβρίου 2007</DATE>, <NAME.CASE>KÖGÁZ κ.λπ.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑283/06 και C‑312/06</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:598">EU:C:2007:598</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0037">37</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>: <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0014" ID="QS0014"/>ο καθορισμός του ύψους του αναλόγως του αντιτίμου που εισπράττει ο υποκείμενος στον φόρο για τα αγαθά και τις υπηρεσίες που παρέχει<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="00BB" ID="QE0014"/>), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19971218">18ης Δεκεμβρίου 1997</DATE>, <NAME.CASE>Landboden-Agrardienste</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑384/95</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1997:627">EU:C:1997:627</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0020">20</REF.NP.ECR> και <REF.NP.ECR REF="NP0023">23</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Αυτό συνάγεται ευχερώς από τη διάταξη του άρθρου 73 της οδηγίας ΦΠΑ. Σύμφωνα με τη διάταξη αυτή, η βάση επιβολής του φόρου περιλαμβάνει οτιδήποτε αποτελεί την αντιπαροχή την οποία <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0015" ID="QS0015"/>έλαβε ή πρόκειται να λάβει<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="00BB" ID="QE0015"/> ο προμηθευτής ή παρέχων τις υπηρεσίες (ήτοι το πρόσωπο που εκπληρώνει την παροχή).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>Κατά συνέπεια, εύλογα το Δικαστήριο<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19961024">24ης Οκτωβρίου 1996</DATE>, <NAME.CASE>Elida Gibbs</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑317/94</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1996:400">EU:C:1996:400</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0019">19</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>)· ομοίως και αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20030116">16ης Ιανουαρίου 2003</DATE>, <NAME.CASE>Yorkshire Co‑operatives</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑398/99</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2003:20">EU:C:2003:20</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0019">19</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20021015">15ης Οκτωβρίου 2002</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Γερμανίας</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑427/98</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2002:581">EU:C:2002:581</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), καθώς και προτάσεις του γενικού εισαγγελέα P. Léger στην υπόθεση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>MyTravel</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑291/03</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:283">EU:C:2005:283</NO.ECLI>, σημείο <REF.NP.ECR REF="NP0069">69</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> έχει επανειλημμένως κρίνει ότι <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0016" ID="QS0016"/>η βάση επιβολής του ΦΠΑ, τον οποίο πρέπει να εισπράττουν οι φορολογικές αρχές, δεν μπορεί να υπερβαίνει την πράγματι καταβληθείσα εκ μέρους του τελικού αγοραστή αντιπαροχή επί της οποίας υπολογίστηκε ο ΦΠΑ που βαρύνει τελικώς τον αγοραστή αυτόν<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="00BB" ID="QE0016"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>Κατά συνέπεια, εάν η επιχείρηση που εκπληρώνει την παροχή δεν πληρωθεί από τον λήπτη της παροχής, δεν οφείλει επί της ουσίας ΦΠΑ. Ο λόγος της επιβαρύνσεως με ΦΠΑ δεν ασκεί επιρροή, καθότι ο επιχειρηματίας εν τέλει δεν πραγματοποίησε παράδοση ούτε εκπλήρωσε άλλη παροχή εξ επαχθούς αιτίας κατά την έννοια του άρθρου 2 της οδηγίας ΦΠΑ.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>Συναφώς, είναι αβάσιμοι οι φόβοι του αιτούντος δικαστηρίου ότι η αναπροσαρμογή της βάσεως επιβολής του φόρου σε περίπτωση μη καταβολής του τιμήματος θα είχε ως αποτέλεσμα τη μη φορολόγηση της τελικής καταναλώσεως. Πέραν των πλασμάτων δικαίου που προβλέπουν τα άρθρα 16 και 26 της οδηγίας ΦΠΑ, χωρίς αντάλλαγμα δεν υπάρχει ούτε φορολογητέα <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0017" ID="QS0017"/>τελική κατανάλωση<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="00BB" ID="QE0017"/>, διότι ο λήπτης δεν προέβη προς τούτο σε καμία περιουσιακή δαπάνη.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>Πρέπει να γίνεται διάκριση μεταξύ αυτής της ουσιαστικής βάσεως φορολογήσεως και της μεθόδου φορολογήσεως. Με βάση το άρθρο 63 της οδηγίας ΦΠΑ, ο φόρος καθίσταται απαιτητός κατά τον χρόνο πραγματοποιήσεως της παραδόσεως αγαθών ή της παροχής υπηρεσιών. Δεν είναι κρίσιμο να έχει επίσης καταβάλει ο λήπτης την αντιπαροχή (λεγόμενη αρχή της φορολογήσεως βάσει της κατά τη σύμβαση αξίας). Η εν λόγω μέθοδος βάσει της οποίας καθίσταται απαιτητός ο φόρος στηρίζεται προδήλως στο τεκμήριο ότι η συμφωνηθείσα αντιπαροχή καταβάλλεται συνήθως σε σύντομο χρόνο μετά την πραγματοποίηση της παραδόσεως ή την εκπλήρωση άλλης παροχής.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>Εφόσον όμως αντικείμενο φορολογήσεως, από απόψεως ουσιαστικού δικαίου, αποτελεί μόνον η <HT TYPE="ITALIC">πραγματική</HT> δαπάνη του λήπτη των αγαθών ή αποδέκτη των υπηρεσιών, ενώ η μέθοδος φορολογήσεως στηρίζεται στη <HT TYPE="ITALIC">συμφωνηθείσα</HT> δαπάνη, θα πρέπει τα δύο συστήματα κάποια στιγμή να εναρμονιστούν. Τούτο διασφαλίζεται με την πρόβλεψη του άρθρου 90, παράγραφος 1, της οδηγίας ΦΠΑ περί ανάλογης διορθώσεως της αρχικώς γεννηθείσας φορολογικής οφειλής της επιχειρήσεως που εκπληρώνει την παροχή.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Ως εκ τούτου, αποτελεί πάγια νομολογία του Δικαστηρίου ότι το άρθρο 90, παράγραφος 1, της οδηγίας ΦΠΑ συνιστά έκφραση μιας θεμελιώδους αρχής της οδηγίας ΦΠΑ κατά την οποία η βάση επιβολής του φόρου συνίσταται στην πράγματι ληφθείσα αντιπαροχή. Από την αρχή αυτή προκύπτει ότι η φορολογική αρχή δεν μπορεί να εισπράξει ως ΦΠΑ ποσό υψηλότερο αυτού που έλαβε ο υποκείμενος στον φόρο<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190703">3ης Ιουλίου 2019</DATE>, <NAME.CASE>UniCredit Leasing</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑242/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:558">EU:C:2019:558</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0037">37</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190508">8ης Μαΐου 2019</DATE>, <NAME.CASE>A-PACK CZ</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑127/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:377">EU:C:2019:377</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0017">17</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181206">6ης Δεκεμβρίου 2018</DATE>, <NAME.CASE>Tratave</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑672/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:989">EU:C:2018:989</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0029">29</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20171220">20ής Δεκεμβρίου 2017</DATE>, <NAME.CASE>Boehringer Ingelheim Pharma</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑462/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:1006">EU:C:2017:1006</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150702">2ας Ιουλίου 2015</DATE>, <NAME.CASE>NLB Leasing</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑209/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:440">EU:C:2015:440</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0035">35</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140903">3ης Σεπτεμβρίου 2014</DATE>, <NAME.CASE>GMAC UK</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑589/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2131">EU:C:2014:2131</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0037">37</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120126">26ης Ιανουαρίου 2012</DATE>, <NAME.CASE>Kraft Foods Polska</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑588/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:40">EU:C:2012:40</NO.ECLI></REF.DOC.ECR> σκέψη 27), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19970703">3ης Ιουλίου 1997</DATE>, <NAME.CASE>Goldsmiths</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑330/95</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1997:339">EU:C:1997:339</NO.ECLI></REF.DOC.ECR> σκέψη 15).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>Κατά συνέπεια, το άρθρο 90, παράγραφος 1, της οδηγίας ΦΠΑ λειτουργεί ως το αναγκαίο αντιστάθμισμα στη μέθοδο φορολογήσεως που καθιερώνεται με το άρθρο 63 της ίδιας οδηγίας (τη λεγόμενη αρχή της φορολογήσεως βάσει της κατά τη σύμβαση αξίας)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Την ίδια λειτουργία επιτελούν τα άρθρα 184 και 185 της οδηγίας ΦΠΑ, τα οποία λειτουργούν ως αντιστάθμισμα της εκπτώσεως φόρου σύμφωνα με την αρχή της φορολογήσεως με βάση τα συμφωνηθέντα, κατά τα άρθρα 168 και 178 της ίδιας οδηγίας, και διορθώνουν την αρχικώς υπέρμετρη έκπτωση φόρου. Ειδικότερα, με το άρθρο 185, παράγραφος 2, της οδηγίας ΦΠΑ διασφαλίζεται ότι η έκπτωση φόρου προσαρμόζεται εν τέλει στην πραγματική επιβάρυνση με ΦΠΑ. Ο λήπτης της παροχής που δεν επιβαρύνεται με ΦΠΑ λόγω μη καταβολής της αντιπαροχής επίσης δεν θα πρέπει να απαλλάσσεται, μέσω της εκπτώσεως του φόρου, από (πλασματική) επιβάρυνση.</P></NOTE>. Η διάταξη αυτή υποχρεώνει τα κράτη μέλη σε ανάλογη μείωση της βάσεως επιβολής του φόρου<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Ομοίως, ρητώς, αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140903">3ης Σεπτεμβρίου 2014</DATE>, <NAME.CASE>GMAC UK</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑589/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2131">EU:C:2014:2131</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120126">26ης Ιανουαρίου 2012</DATE>, <NAME.CASE>Kraft Foods Polska</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑588/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:40">EU:C:2012:40</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0026">26</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Γ.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Τα κράτη μέλη δεν έχουν την ευχέρεια να αποκλείουν τη μείωση της βάσεως επιβολής του φόρου σε περίπτωση μη καταβολής</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>Συνακόλουθα, το Δικαστήριο αποφάνθηκε, στην υπόθεση Goldsmiths, ότι η παρέκκλιση από την εν λόγω θεμελιώδη αρχή που κατοχυρώνεται με το άρθρο 90, παράγραφος 1, της οδηγίας ΦΠΑ πρέπει να είναι δικαιολογημένη, ούτως ώστε τα μέτρα που θεσπίζουν τα κράτη μέλη βάσει του άρθρου 90, παράγραφος 2, της οδηγίας ΦΠΑ να μην παρεμποδίζουν την επίτευξη του σκοπού της φορολογικής εναρμονίσεως<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19970703">3ης Ιουλίου 1997</DATE>, <NAME.CASE>Goldsmiths</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑330/95</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1997:339">EU:C:1997:339</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0018">18</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>Εξάλλου, το Δικαστήριο τόνισε επίσης, στην απόφαση Almos Agrárkülkereskedelmi, στην οποία αναφέρεται το αιτούν δικαστήριο και πρωτίστως η Πολωνία, ότι τα υποκείμενα στον φόρο πρόσωπα δεν μπορούν, στηριζόμενα στο άρθρο 90, παράγραφος 1, της οδηγίας ΦΠΑ, να προβάλλουν αξίωση για μείωση της βάσεως επιβολής του ΦΠΑ σε περίπτωση μη καταβολής του τιμήματος αν το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος έχει επιλέξει να εφαρμόσει την παρέκκλιση που προβλέπεται στο άρθρο 90, παράγραφος 2, της εν λόγω οδηγίας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140515">15ης Μαΐου 2014</DATE>, <NAME.CASE>Almos Agrárkülkereskedelmi</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑337/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:328">EU:C:2014:328</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0023">23</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Στην απόφαση αυτή, το έβδομο τμήμα του<?PAGE NO="9"?> Δικαστηρίου επισήμανε περαιτέρω ότι σκοπός της οδηγίας ΦΠΑ <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0018" ID="QS0018"/>ήταν να παράσχει σε κάθε κράτος μέλος τη δυνατότητα να αποφασίσει αν η μη καταβολή του τιμήματος της πώλησης […] παρέχει δικαίωμα για ανάλογη μείωση της βάσης επιβολής υπό τις προϋποθέσεις που θέτει το κράτος αυτό ή αν στην περίπτωση αυτή δεν επιτρέπεται τέτοια μείωση<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140515">15ης Μαΐου 2014</DATE>, <NAME.CASE>Almos Agrárkülkereskedelmi</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑337/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:328">EU:C:2014:328</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0025">25</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE><QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="00BB" ID="QE0018"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Εντούτοις, όπως έχει ήδη επισημάνει το Δικαστήριο με την απόφασή του Di Maura<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20171123">23ης Νοεμβρίου 2017</DATE>, <NAME.CASE>Di Maura</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑246/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:887">EU:C:2017:887</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0020">20</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> επ., ιδίως σκέψη 23).</P></NOTE> και με μεταγενέστερες αποφάσεις<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190508">8ης Μαΐου 2019</DATE>, <NAME.CASE>A-PACK CZ</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑127/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:377">EU:C:2019:377</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0020">20</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> επ.), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180222">22ας Φεβρουαρίου 2018</DATE>, <NAME.CASE>T‑2</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑396/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:109">EU:C:2018:109</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0035">35</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> επ.).</P></NOTE>, η απόφαση αυτή δεν μπορεί να εκληφθεί υπό την έννοια ότι τα κράτη μέλη μπορούν να αποκλείουν οποιαδήποτε μείωση της βάσεως επιβολής του ΦΠΑ.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>Ασφαλώς, το άρθρο 90, παράγραφος 2, της οδηγίας ΦΠΑ παρέχει στα κράτη μέλη τη δυνατότητα να παρεκκλίνουν από την παράγραφο 1 του εν λόγω άρθρου σε περίπτωση ολικής ή μερικής μη καταβολής του τιμήματος. Ωστόσο, από τις προπαρασκευαστικές εργασίες της προγενέστερης διατάξεως, η οποία έχει κατ’ ουσίαν το ίδιο περιεχόμενο, προκύπτει, αφενός, ότι η δυνατότητα αυτή προβλέφθηκε μόνο προς αποτροπή καταχρήσεων<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Πρβλ. τις σχετικές με το άρθρο 12 (Bάση επιβολής του φόρου) αιτιολογικές σκέψεις στη σελίδα 15 της προτάσεως της Επιτροπής της <DATE ISO="19730620">20ής Ιουνίου 1973</DATE>, COM(73) 950 final [μόνο σε ξενόγλωσσες εκδόσεις].</P></NOTE>. Αφετέρου, όπως έχει κρίνει το Δικαστήριο<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190703">3ης Ιουλίου 2019</DATE>, <NAME.CASE>UniCredit Leasing</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑242/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:558">EU:C:2019:558</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0054">54</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> επ.), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190508">8ης Μαΐου 2019</DATE>, <NAME.CASE>A-PACK CZ</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑127/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:377">EU:C:2019:377</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0019">19</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180222">22ας Φεβρουαρίου 2018</DATE>, <NAME.CASE>T‑2</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑396/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:109">EU:C:2018:109</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0037">37</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20171123">23ης Νοεμβρίου 2017</DATE>, <NAME.CASE>Di Maura</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑246/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:887">EU:C:2017:887</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0017">17</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19970703">3ης Ιουλίου 1997</DATE>, <NAME.CASE>Goldsmiths</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑330/95</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1997:339">EU:C:1997:339</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0018">18</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, η δυνατότητα αυτή παρεκκλίσεως στην περίπτωση ολικής ή μερικής μη καταβολής του τιμήματος στηρίζεται αποκλειστικώς στην παραδοχή ότι η μη καταβολή της αντιπαροχής ενδέχεται, υπό ορισμένες περιστάσεις και λόγω του ισχύοντος εντός του οικείου κράτους μέλους δικαίου, να είναι δυσχερώς διακριβώσιμη ή να είναι απλώς προσωρινή.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι η άσκηση της δυνατότητας αυτής παρεκκλίσεως πρέπει να είναι δικαιολογημένη προκειμένου τα μέτρα που λαμβάνουν τα κράτη μέλη με σκοπό την εφαρμογή της να μην παρεμποδίζουν την επίτευξη του σκοπού της φορολογικής εναρμονίσεως, ο οποίος επιδιώκεται με την οδηγία ΦΠΑ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Πρβλ. αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190508">8ης Μαΐου 2019</DATE>, <NAME.CASE>A-PACK CZ</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑127/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:377">EU:C:2019:377</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0020">20</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180222">22ας Φεβρουαρίου 2018</DATE>, <NAME.CASE>T‑2</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑396/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:109">EU:C:2018:109</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0038">38</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20171123">23ης Νοεμβρίου 2017</DATE>, <NAME.CASE>Di Maura</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑246/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:887">EU:C:2017:887</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0018">18</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19970703">3ης Ιουλίου 1997</DATE>, <NAME.CASE>Goldsmiths</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑330/95</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1997:339">EU:C:1997:339</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0018">18</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Από τα ανωτέρω προκύπτει επίσης ότι η δυνατότητα παρεκκλίσεως δεν παρέχει στα κράτη μέλη τη δυνατότητα να αποκλείουν άνευ ετέρου, σε περίπτωση μη καταβολής, τη μείωση της βάσεως επιβολής του ΦΠΑ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>Αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190508">8ης Μαΐου 2019</DATE>, <NAME.CASE>A-PACK CZ</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑127/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:377">EU:C:2019:377</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0020">20</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20171123">23ης Νοεμβρίου 2017</DATE>, <NAME.CASE>Di Maura</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑246/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:887">EU:C:2017:887</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0020">20</REF.NP.ECR> και <REF.NP.ECR REF="NP0021">21</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Επιπροσθέτως, αν γινόταν δεκτή η δυνατότητα των κρατών μελών να αποκλείουν οποιαδήποτε μείωση της βάσεως επιβολής του ΦΠΑ, τούτο θα αντέβαινε στην αρχή της ουδετερότητας του ΦΠΑ. Από αυτήν συνάγεται, μεταξύ άλλων, ότι, υπό την ιδιότητα του εισπράττοντος φόρους για λογαριασμό του Δημοσίου, ο επιχειρηματίας πρέπει να απαλλάσσεται πλήρως από το βάρος του φόρου που οφείλει ή κατέβαλε στο πλαίσιο των οικονομικών δραστηριοτήτων του οι οποίες υπόκεινται οι ίδιες στον ΦΠΑ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190508">8ης Μαΐου 2019</DATE>, <NAME.CASE>A-PACK CZ</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑127/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:377">EU:C:2019:377</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0020">20</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20171123">23ης Νοεμβρίου 2017</DATE>, <NAME.CASE>(Di Maura,</NAME.CASE> <NO.CASE>C‑246/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:887">EU:C:2017:887</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0023">23</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Επιπλέον, όπως επισήμανα ήδη στις προτάσεις μου στην υπόθεση Di Maura<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Βλ. προτάσεις μου στην υπόθεση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Di Maura</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑246/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:440">EU:C:2017:440</NO.ECLI>, σημεία <REF.NP.ECR REF="NP0045">45</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> επ.).</P></NOTE>, πρέπει να λαμβάνονται υπόψη τα θεμελιώδη δικαιώματα του υποκειμένου στον φόρο που εκπληρώνει την παροχή. Επεμβάσεις σε αυτά είναι δυνατές μόνο κατά σύμφωνο προς την αρχή της αναλογικότητας τρόπο (άρθρο 52, παράγραφος 1, δεύτερη περίοδος, του Χάρτη)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Η προχρηματοδότηση του ΦΠΑ θίγει την ελευθερία του επαγγέλματος, την επιχειρηματική ελευθερία και το θεμελιώδες δικαίωμα της ιδιοκτησίας (άρθρα 15, 16 και 17 του Χάρτη). Εξάλλου, τίθεται ζήτημα άνισης μεταχειρίσεως, κατά παράβαση του άρθρου 20 του Χάρτη, σε σύγκριση προς τις επιχειρήσεις στην περίπτωση των οποίων ο φόρος καθίσταται απαιτητός, βάσει του άρθρου 66, στοιχείο βʹ, της οδηγίας ΦΠΑ, μόνον κατά τον χρόνο εισπράξεως της αντιπαροχής (λεγόμενη φορολόγηση βάσει του πράγματι καταβληθέντος αντιτίμου).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="10"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>Συναφώς, από τη νομολογία του Δικαστηρίου είναι δυνατόν να συναχθεί μια ορισμένη διαφοροποίηση ως προς το αν και πώς μπορούν να δικαιολογηθούν περιορισμοί στην αναπροσαρμογή της βάσεως επιβολής του φόρου κατά την έννοια του άρθρου 90 της οδηγίας ΦΠΑ. Συγκεκριμένα, το Δικαστήριο διακρίνει μεταξύ ουσιαστικών κριτηρίων (για τις παρεκκλίσεις<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190508">8ης Μαΐου 2019</DATE>, <NAME.CASE>A-PACK CZ</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑127/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:377">EU:C:2019:377</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0021">21</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180222">22ας Φεβρουαρίου 2018</DATE>, <NAME.CASE>T‑2</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑396/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:109">EU:C:2018:109</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0037">37</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> επ.), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20171123">23ης Νοεμβρίου 2017</DATE>, <NAME.CASE>Di Maura</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑246/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:887">EU:C:2017:887</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0022">22</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> που προβλέπει το άρθρο 90, παράγραφος 2, της οδηγίας ΦΠΑ) και τυπικών κριτηρίων (για τις προϋποθέσεις<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190703">3ης Ιουλίου 2019</DATE>, <NAME.CASE>UniCredit Leasing</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑242/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:558">EU:C:2019:558</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0038">38</REF.NP.ECR> και <REF.NP.ECR REF="NP0039">39</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181206">6ης Δεκεμβρίου 2018</DATE>, <NAME.CASE>Tratave</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑672/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:989">EU:C:2018:989</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> επ.), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120126">26ης Ιανουαρίου 2012</DATE>, <NAME.CASE>Kraft Foods Polska</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑588/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:40">EU:C:2012:40</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0023">23</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> επ.).</P></NOTE> που θέτει το άρθρο 90, παράγραφος 1, της οδηγίας ΦΠΑ). Ωστόσο, τόσο οι παρεκκλίσεις όσο και οι προϋποθέσεις που προβλέπουν τα κράτη μέλη πρέπει να είναι αναλογικές<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P>Πρβλ. αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190508">8ης Μαΐου 2019</DATE>, <NAME.CASE>A-PACK CZ</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑127/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:377">EU:C:2019:377</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0026">26</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181206">6ης Δεκεμβρίου 2018</DATE>, <NAME.CASE>Tratave</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑672/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:989">EU:C:2018:989</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0033">33</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20171123">23ης Νοεμβρίου 2017</DATE>, <NAME.CASE>Di Maura</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑246/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:887">EU:C:2017:887</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0025">25</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120126">26ης Ιανουαρίου 2012</DATE>, <NAME.CASE>Kraft Foods Polska</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑588/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:40">EU:C:2012:40</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0028">28</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>Σε αυτό το πλαίσιο, μια ουσιαστική παρέκκλιση σε περίπτωση μη καταβολής του τιμήματος πρέπει απαραιτήτως να συνδέεται με την αβεβαιότητα που συνεπάγεται το γεγονός ότι <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0019" ID="QS0019"/>η μη καταβολή της αντιπαροχής ενδέχεται […] να είναι δυσχερώς διακριβώσιμη ή να είναι απλώς προσωρινή<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0030"><P>Βλ., ρητώς, απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190508">8ης Μαΐου 2019</DATE>, <NAME.CASE>A-PACK CZ</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑127/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:377">EU:C:2019:377</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0023">23</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>)· πρβλ., ομοίως, αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180222">22ας Φεβρουαρίου 2018</DATE>, <NAME.CASE>T‑2</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑396/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:109">EU:C:2018:109</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20171123">23ης Νοεμβρίου 2017</DATE>, <NAME.CASE>Di Maura</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑246/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:887">EU:C:2017:887</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0022">22</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE><QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="00BB" ID="QE0019"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>Αντίθετα, από τυπικής απόψεως, μπορούν να τεθούν γενικότερες προϋποθέσεις για τη διασφάλιση της ορθής εισπράξεως του φόρου και την αποτροπή της απάτης. Συναφώς, το Δικαστήριο έχει κρίνει, για παράδειγμα, ότι η βεβαίωση παραλαβής του διορθωτικού τιμολογίου<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0031"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120126">26ης Ιανουαρίου 2012</DATE>, <NAME.CASE>Kraft Foods Polska</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑588/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:40">EU:C:2012:40</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0025">25</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>) –υπό την προϋπόθεση ότι είναι δυνατή χωρίς σημαντική προσπάθεια ή δαπάνη.</P></NOTE> από τον λήπτη της παροχής ή η γνωστοποίηση της σχεδιαζόμενης διορθώσεως της βάσεως επιβολής του φόρου<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0032"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181206">6ης Δεκεμβρίου 2018</DATE>, <NAME.CASE>Tratave</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑672/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:989">EU:C:2018:989</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0035">35</REF.NP.ECR> και <REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Ωστόσο, το ζήτημα της μεταγενέστερης ενημέρωσης που είχε παραλειφθεί δεν εξετάστηκε.</P></NOTE> ενδέχεται, κατ’ αρχήν, να αποτελούν εύλογες προϋποθέσεις για τη μείωση της φορολογικής οφειλής του.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Δ.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Επί της δικαιολογήσεως του περιορισμού της αναπροσαρμογής της βάσεως επιβολής του φόρου</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>Εν προκειμένω, ο Πολωνός νομοθέτης εξάρτησε την αναπροσαρμογή της βάσεως επιβολής του φόρου (και, κατά συνέπεια, της φορολογικής οφειλής) της επιχειρήσεως που εκπληρώνει την παροχή από την προϋπόθεση ότι ο λήπτης της παροχής εξακολουθεί να είναι εγγεγραμμένος στα οικεία μητρώα υποκείμενος στον φόρο, που δεν τελεί υπό πτώχευση ή υπό εκκαθάριση τόσο κατά τον χρόνο εκπληρώσεως της παροχής όσο και κατά την ημέρα που προηγείται της υποβολής της τροποποιητικής φορολογικής δηλώσεως.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>Είναι σαφές ότι αυτό δεν αποτελεί απλώς μια τυπική και γενική προϋπόθεση για την αναπροσαρμογή της βάσεως επιβολής του φόρου από τον υποκείμενο στον φόρο που εκπληρώνει την παροχή. Αφενός, ο τελευταίος δεν ασκεί καμία απολύτως επιρροή επί του συγκεκριμένου όρου και επομένως ο όρος αυτός δεν μπορεί να θεωρηθεί ως απλή τυπική προϋπόθεση. Αφετέρου, η εν λόγω απαίτηση αποκλείει αφ’ εαυτής τη διόρθωση της βάσεως επιβολής του φόρου αν έχουν παραδοθεί αγαθά ή παρασχεθεί υπηρεσίες σε επιχείρηση η οποία εξακολουθεί μεν να υφίσταται, πλην όμως τελεί υπό πτώχευση ή υπό εκκαθάριση.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="11"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Ωστόσο, η οδηγία ΦΠΑ στηρίζεται στην παραδοχή ότι τέτοιες παραδόσεις αγαθών και παροχές υπηρεσιών υπόκεινται στον φόρο. Συνακόλουθα, το άρθρο 90 της οδηγίας ΦΠΑ, ως θεμελιώδης αρχή (βλ. σημείο 30 των παρουσών προτάσεων), στηρίζεται στην παραδοχή ότι η βάση επιβολής του φόρου για τέτοιες παραδόσεις αγαθών και παροχές υπηρεσιών μπορεί να αναπροσαρμοστεί σε περίπτωση ολικής ή μερικής μη καταβολής της αντιπαροχής. Επομένως, αντιθέτως προς τους ισχυρισμούς της Πολωνίας, ο αποκλεισμός της εν λόγω δυνατότητας για τέτοιες παραδόσεις αγαθών και παροχές υπηρεσιών δεν συνιστά απλώς τυπική προϋπόθεση αλλά ουσιαστική παρέκκλιση.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>Ως εκ τούτου, για να γίνει δεκτή η ουσιαστική αυτή παρέκκλιση σε περίπτωση μη καταβολής του τιμήματος θα πρέπει να συνδέεται με την αβεβαιότητα που συνεπάγεται το γεγονός ότι <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0020" ID="QS0020"/>η μη καταβολή της αντιπαροχής ενδέχεται […] να είναι δυσχερώς διακριβώσιμη ή να είναι απλώς προσωρινή<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0033"><P>Βλ., ρητώς, απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190508">8ης Μαΐου 2019</DATE>, <NAME.CASE>A-PACK CZ</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑127/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:377">EU:C:2019:377</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0023">23</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>)· πρβλ., ομοίως, αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180222">22ας Φεβρουαρίου 2018</DATE>, <NAME.CASE>T‑2</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑396/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:109">EU:C:2018:109</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20171123">23ης Νοεμβρίου 2017</DATE>, <NAME.CASE>Di Maura</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑246/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:887">EU:C:2017:887</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0022">22</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE><QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="00BB" ID="QE0020"/>. Αυτό δεν συμβαίνει, ωστόσο, εν προκειμένω.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>Όπως έχει ήδη επισημάνει το Δικαστήριο στην υπόθεση A‑PACK CZ s. r. o. και όπως ορθώς υπογραμμίζει η Επιτροπή<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0034"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190508">8ης Μαΐου 2019</DATE>, <NAME.CASE>A-PACK CZ</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑127/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:377">EU:C:2019:377</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0024">24</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, το γεγονός ότι ο λήπτης της παροχής τελεί υπό πτώχευση συνιστά στοιχείο το οποίο μάλλον επιβεβαιώνει τον οριστικό χαρακτήρα της μη καταβολής. Το ίδιο ισχύει και για το γεγονός ότι ο λήπτης της παροχής τελεί υπό εκκαθάριση. Επομένως, δεν είναι ούτε δυνατό ούτε σύμφωνο με την αρχή της αναλογικότητας να περιορίζεται η αναπροσαρμογή της βάσεως επιβολής του φόρου σε περιπτώσεις στις οποίες είναι σχεδόν βέβαιο ότι η συμφωνηθείσα αντιπαροχή θα παραμείνει οριστικώς ανεξόφλητη.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>Τούτο ισχύει κατά μείζονα λόγο καθόσον, στο πολωνικό δίκαιο, βασική προϋπόθεση για την αναπροσαρμογή της βάσεως επιβολής του φόρου είναι να έχουν παρέλθει 150 ημέρες από τη λήξη της προθεσμίας χωρίς να υπάρξει εξόφληση. Παρέλκει εν προκειμένω η εξέταση του ζητήματος αν η προχρηματοδότηση του ΦΠΑ για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των πέντε μηνών μπορεί να θεωρηθεί σε κάθε περίπτωση σύμφωνη προς την αρχή της αναλογικότητας. Τούτο διότι στην περίπτωση κατά την οποία η αντιπαροχή δεν καταβλήθηκε εντός 150 ημερών και ο λήπτης της παροχής τελεί ήδη υπό εκκαθάριση, δεν υφίσταται πλέον αβεβαιότητα σχετικά με τον οριστικό χαρακτήρα της μη καταβολής.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>Εξάλλου, τα μέτρα που τα κράτη μέλη έχουν την ευχέρεια να θεσπίζουν, βάσει του άρθρου 273 της οδηγίας ΦΠΑ, για να διασφαλίζεται η ορθή είσπραξη του φόρου και για να αποτρέπεται η απάτη δεν πρέπει να βαίνουν πέραν αυτού που είναι αναγκαίο για την επίτευξη των ως άνω σκοπών και δεν πρέπει να έχουν ως αποτέλεσμα να διακυβεύεται η ουδετερότητα του ΦΠΑ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0035"><P>Πρβλ., μεταξύ άλλων, απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150709">9ης Ιουλίου 2015</DATE>, <NAME.CASE>Salomie und Oltean</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑183/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:454">EU:C:2015:454</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0062">62</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).</P></NOTE>. Όπως έχει κρίνει το Δικαστήριο, η θέσπιση αντικειμενικής ευθύνης του φορολογουμένου από μια συγκεκριμένη ημερομηνία (εν προκειμένω από την έναρξη της πτωχευτικής διαδικασίας ή της διαδικασίας εκκαθαρίσεως) βαίνει πέραν του αναγκαίου μέτρου για τη διασφάλιση των δικαιωμάτων του Δημοσίου<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0036"><P>Αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20121206">6ης Δεκεμβρίου 2012</DATE>, <NAME.CASE>Bonik</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑285/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:774">EU:C:2012:774</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120621">21ης Ιουνίου 2012</DATE>, <NAME.CASE>Mahagében</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑80/11 και C‑142/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:373">EU:C:2012:373</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0048">48</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Θα υπήρχε όμως αντικειμενική ευθύνη αν ο υποκείμενος στον φόρο που εκπληρώνει την παροχή δεν μπορούσε να αναπροσαρμόσει τη φορολογική οφειλή του παρά τη μη καταβολή του τιμήματος.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Επιπλέον, δεν είναι σαφές για ποιον λόγο ο περιορισμός της δυνατότητας αναπροσαρμογής της φορολογικής οφειλής μετά την επέλευση ορισμένου γεγονότος το οποίο διαφεύγει από τον έλεγχο της επιχειρήσεως που εκπληρώνει την παροχή θα πρέπει να θεωρηθεί πρόσφορος για την καταπολέμηση των καταχρήσεων σε συνάρτηση με τον ΦΠΑ.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="12"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>Εν κατακλείδι, συνεπώς, το άρθρο 90 της οδηγίας ΦΠΑ δεν επιτρέπει στα κράτη μέλη να αποκλείουν την αναπροσαρμογή της φορολογικής οφειλής του υποκειμένου στον φόρο που εκπληρώνει την παροχή εκ του λόγου ότι ο λήπτης της παροχής τελεί ήδη, κατά τον χρόνο εκπληρώσεώς της ή κατά τον χρόνο της αναπροσαρμογής, υπό πτώχευση ή υπό εκκαθάριση.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Ε.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Επί της αποτροπής του κινδύνου απώλειας φορολογικών εσόδων</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>Κατ’ ουσίαν, πρωταρχικό μέλημα του Πολωνού νομοθέτη –όπως επισημαίνει το αιτούν δικαστήριο– είναι να αποτρέψει τον κίνδυνο απώλειας φορολογικών εσόδων που οφείλεται στην περιορισμένη φερεγγυότητα του λήπτη της παροχής. Επομένως, στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας, τα επιχειρήματα της Πολωνίας στηρίζονται κυρίως στη λειτουργία του συστήματος ΦΠΑ και στην προστασία των οικονομικών συμφερόντων της Πολωνίας και αυτών της Ένωσης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>Πρόκειται για ένα πρόβλημα που είναι σύνηθες σε πολλές χώρες. Ποιος φέρει τον κίνδυνο αφερεγγυότητας του λήπτη της παροχής σε σχέση με τον ΦΠΑ: το κράτος ή το πρόσωπο που εκπληρώνει την παροχή; Πράγματι, αν ο λήπτης της παροχής είναι ο ίδιος υποκείμενος στον φόρο, η μεταβολή της βάσεως επιβολής του φόρου όσον αφορά το πρόσωπο που εκπληρώνει την παροχή συνεπάγεται στην πραγματικότητα, βάσει του άρθρου 185 της οδηγίας ΦΠΑ, τη διόρθωση της εκπτώσεως του φόρου εισροών που πραγματοποίησε ο λήπτης της παροχής. Ο τελευταίος υποχρεούται επίσης να αναπροσαρμόσει την αδικαιολογήτως πραγματοποιηθείσα έκπτωση, η οποία αντιστοιχεί στην αναπροσαρμοσμένη φορολογική οφειλή του προσώπου που εκπληρώνει την παροχή. Στην περίπτωση αυτή, το κράτος έχει φορολογική αξίωση έναντι του λήπτη της παροχής.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>Ωστόσο, ο μηχανισμός αυτός δεν λειτουργεί όταν ο λήπτης της παροχής τελεί υπό καθεστώς ή διαδικασίας πτωχεύσεως ή υπό εκκαθάριση. Κατά κανόνα, στις περιπτώσεις αυτές δεν υπάρχουν πλέον επαρκείς πόροι διαθέσιμοι προκειμένου να επιστραφεί στο Δημόσιο το ποσό της ήδη πραγματοποιηθείσας εκπτώσεως. Κατά το αιτούν δικαστήριο, η αναπροσαρμογή της φορολογικής οφειλής από το πρόσωπο που εκπληρώνει την παροχή αποτελεί μάλιστα <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0021" ID="QS0021"/>ανεπίτρεπτη επέμβαση στην πτωχευτική διαδικασία<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="00BB" ID="QE0021"/>. Με τον τρόπο αυτό ικανοποιείται εις βάρος του Δημοσίου ένας πιστωτής του οφειλέτη και στη θέση του υποκαθίσταται το κράτος. Τούτο σκιαγραφεί τον κίνδυνο απώλειας φορολογικών εσόδων για το κράτος μέλος, έστω και αν η σχετική επιχειρηματολογία είναι σε μεγάλο βαθμό αλυσιτελής. Συγκεκριμένα, ούτε το πρόσωπο που εκπληρώνει την παροχή ικανοποιείται. Η απαίτησή του καταπίπτει όπως και αυτές των άλλων πιστωτών. Μόνο το κράτος ενεργεί ως πιστωτής όσον αφορά την αξίωση διορθώσεως του φόρου εισροών, η οποία όμως είναι συνήθως άνευ αξίας.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>Εν τέλει, ο κίνδυνος αυτός απώλειας φορολογικών εσόδων, ήτοι ο κίνδυνος για τα οικονομικά συμφέροντα της Ένωσης και της Πολωνίας, προκύπτει από μια αμιγώς γραμματική ερμηνεία του άρθρου 167 της οδηγίας ΦΠΑ. Το γράμμα της διατάξεως συνδέει το δικαίωμα εκπτώσεως του λήπτη της παροχής μόνο με τη γένεση της φορολογικής οφειλής του προσώπου που εκπληρώνει την παροχή. Επομένως, ο λήπτης της παροχής έχει δικαίωμα εκπτώσεως ήδη πριν από την πραγματοποίηση της σχετικής πληρωμής (λεγόμενη άμεση έκπτωση)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0037"><P>Τούτο συνάδει με τη νομολογία του Δικαστηρίου: πρβλ., αντί πολλών άλλων, απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20110728">28ης Ιουλίου 2011</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Ουγγαρίας</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑274/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:530">EU:C:2011:530</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0048">48</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>Η άμεση αυτή έκπτωση πρέπει να εφαρμοστεί προκειμένου να περιοριστεί ο κίνδυνος απώλειας εσόδων για το κράτος και, κατά συνέπεια, να ληφθεί υπόψη το συμφέρον των κρατών μελών και της Ένωσης για αποτελεσματική είσπραξη του ΦΠΑ. Πράγματι, τα κράτη μέλη είναι ελεύθερα να αναπροσαρμόζουν την έκπτωση εντός συντόμου χρονικού διαστήματος σε περίπτωση μη καταβολής της αντιπαροχής, αντί να απευθύνονται στον λήπτη της παροχής ως <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0022" ID="QS0022"/>εγγυητή σε περίπτωση πτωχεύσεως<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="00BB" ID="QE0022"/>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="13"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>Τούτο διότι το καθεστώς του άρθρου 167 της οδηγίας ΦΠΑ στηρίζεται στην ιδέα ότι ο λήπτης μιας παραδόσεως αγαθών ή παροχής υπηρεσιών θα πληρώσει για αυτήν σε σύντομο χρόνο, οπότε θα επιβαρυνθεί επίσης εγκαίρως με τον φόρο εισροών. Τεκμαίρεται συνεπώς ότι ο ΦΠΑ καθίσταται απαιτητός εντός συντόμου χρονικού διαστήματος. Αντιθέτως, το γράμμα της διατάξεως σιωπά ως προς το αν η απαλλαγή μπορεί να χορηγείται μέσω της εκπτώσεως του φόρου εισροών επί πλείονα έτη, ακόμη και χωρίς επιβάρυνση με ΦΠΑ.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>Αυτό θα αντέβαινε επίσης στον σκοπό της εκπτώσεως του φόρου εισροών. Πράγματι, η έκπτωση του φόρου εισροών παρέχει μόνον τη δυνατότητα εκπτώσεως των ποσών που κάθε υποκείμενος στον φόρο έχει <HT TYPE="ITALIC">καταβάλει</HT> στους δικούς του προμηθευτές ως ΦΠΑ επί της αντίστοιχης εμπορικής πράξεως<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0038"><P>Για παράδειγμα απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180222">22ας Φεβρουαρίου 2018</DATE>, <NAME.CASE>T‑2</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑396/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:109">EU:C:2018:109</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0024">24</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Βλ., επίσης, απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20040429">29ης Απριλίου 2004</DATE>, <NAME.CASE>Terra Baubedarf-Handel</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑152/02</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:268">EU:C:2004:268</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0035">35</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> in fine). Πράγματι, στην απόδοση της αποφάσεως αυτής στη γερμανική γλώσσα το Δικαστήριο χρησιμοποιεί τη διατύπωση <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0023" ID="QS0023"/>abgeführt hat<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="00BB" ID="QE0023"/> [<QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0024" ID="QS0024"/>καταβληθεί<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="00BB" ID="QE0024"/> στην ελληνική απόδοση]. Δεδομένου όμως ότι αναφέρεται στον λήπτη της παροχής, ο οποίος δεν καταβάλλει τον εν λόγω ΦΠΑ στη φορολογική αρχή αλλά στο πρόσωπο που εκπλήρωσε την παροχή, είναι προφανές ότι αναφέρεται στον τελευταίο. Η γαλλική απόδοση χρησιμοποιεί επίσης τη διατύπωση <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0025" ID="QS0025"/>avoir été acquittée<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="00BB" ID="QE0025"/>, η οποία μπορεί να μεταφραστεί πιο ελεύθερα και εξίσου σωστά ως <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0026" ID="QS0026"/>gezahlt wurde<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="00BB" ID="QE0026"/> (<QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0027" ID="QS0027"/>είχε πληρωθεί<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="00BB" ID="QE0027"/>). Τούτο είναι εμφανές στη σκέψη 36 όπου η μετάφραση είναι επίσης ορθή.</P></NOTE>. Πριν από την καταβολή αυτή, δεν υφίσταται επιβάρυνση<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0039"><P>Βλ., επίσης, προτάσεις του γενικού εισαγγελέα M. Campos Sánchez-Bordona στην υπόθεση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Volkswagen</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑533/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:823">EU:C:2017:823</NO.ECLI>, σημείο <REF.NP.ECR REF="NP0064">64</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>): Η έκπτωση <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0028" ID="QS0028"/>δεν μπορεί να διαχωριστεί από την καταβολή του φόρου: εάν ο υποκείμενος στον φόρο δεν έχει καταβάλει τον ΦΠΑ […] στερείται οιασδήποτε βάσεως, νομικής και οικονομικής, για να ασκήσει το δικαίωμά του προς έκπτωση<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="00BB" ID="QE0028"/>. Βλ., επίσης, τις προτάσεις μου στην υπόθεση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Biosafe – Indústria de Reciclagens</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑8/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:927">EU:C:2017:927</NO.ECLI>, σημείο <REF.NP.ECR REF="NP0044">44</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> και η <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0029" ID="QS0029"/>επιστροφή<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="00BB" ID="QE0029"/> του ΦΠΑ ο οποίος δεν έχει ακόμη καταβληθεί δεν είναι παρά ένα είδος επιδοτήσεως<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0040"><P>Βλ., σαφώς, H. Stadie σε Rau/Dürrwächter, <HT TYPE="ITALIC">UStG</HT> § 15, σημείωση 87 – ενημέρωση: Μάιος 2019.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>Επιπλέον, η αναγνώριση ενός τέτοιου δικαιώματος εκπτώσεως επί σειρά ετών μέχρι τη διόρθωση της φορολογικής οφειλής από την επιχείρηση που εκπληρώνει την παροχή θα άφηνε περιθώρια καταχρήσεων στον λήπτη της παροχής. Τούτο θα αντέβαινε στην ιδέα από την οποία εμφορείται το άρθρο 273 της οδηγίας ΦΠΑ, το οποίο επιτρέπει στα κράτη μέλη να προβλέπουν υποχρεώσεις για τη διασφάλιση της ορθής εισπράξεως του ΦΠΑ. Ένα τέτοιο δικαίωμα εκπτώσεως χωρίς χρονικό περιορισμό αντιστρατεύεται ιδίως την εκτίμηση του άρθρου 325 ΣΛΕΕ, κατά την οποία τα κράτη μέλη οφείλουν να προστατεύουν τα οικονομικά συμφέροντα της Ένωσης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>Ειδικότερα, το άρθρο 185, παράγραφος 1, της οδηγίας ΦΠΑ προβλέπει αναπροσαρμογή της εκπτώσεως, μεταξύ άλλων, όταν, μετά την υποβολή της φορολογικής δηλώσεως, έγιναν μεταβολές των στοιχείων που ελήφθησαν υπόψη για τον καθορισμό του ποσού της εκπτώσεως. Σε περίπτωση μη πληρωμής, τα κράτη μέλη μπορούν ακόμη και να απαιτούν αναπροσαρμογή (παράγραφος 2). Η δυνατότητα αυτή είναι ανεξάρτητη από το γεγονός ότι ο πάροχος έχει ενδεχομένως ήδη αναπροσαρμόσει τη φορολογική οφειλή του. Συναφώς, δυνάμει του άρθρου 185, παράγραφος 2, δεύτερη περίοδος, της οδηγίας ΦΠΑ, τα κράτη μέλη μπορούν να προβλέπουν ότι ο λήπτης της παροχής ο οποίος δεν έχει καταβάλει την αντιπαροχή και, ως εκ τούτου, δεν βαρύνεται με ΦΠΑ υποχρεούται, βάσει του άρθρου 185 της οδηγίας ΦΠΑ, να αναπροσαρμόσει την έκπτωσή του το συντομότερο δυνατό.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>Στο πλαίσιο αυτό, η λήξη μιας φορολογικής περιόδου συνιστά εύλογο χρόνο για τον έλεγχο του τεκμηρίου στο οποίο στηρίζεται η άμεση έκπτωση, ήτοι ότι ο λήπτης της παροχής θα καταβάλει την οφειλή του στο εγγύς μέλλον. Κατά τον χρόνο της επόμενης φορολογικής δηλώσεως για την επόμενη φορολογική περίοδο (κατά κανόνα ένα μήνα αργότερα), θα καταστεί σαφές αν η πραγματοποιηθείσα έκπτωση (δεδομένου ότι δεν επιβλήθηκε ΦΠΑ) είναι μέχρι στιγμής κατ’ ουσίαν αδικαιολόγητη. Με τον τρόπο αυτό, ο συστημικός κίνδυνος απώλειας φορολογικών εσόδων περιορίζεται σε αυτή τη μία φορολογική περίοδο.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>Συνεπώς, ο δικαιούχος του φόρου (εν προκειμένω η Πολωνία) δεν χρειάζεται να περιμένει μέχρις ότου ο λήπτης της παροχής τεθεί υπό πτώχευση ή υπό εκκαθάριση αλλά μπορεί να προλάβει τον κίνδυνο απώλειας φορολογικών εσόδων νωρίτερα.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="14"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61.</NO.P><TXT>Σε περίπτωση πάντως που ο λήπτης της παροχής καταβάλει πράγματι μεταγενέστερα την αντιπαροχή στον υποκείμενο στον φόρο που εκπληρώνει την παροχή, υπάρχει νέα μεταβολή των στοιχείων που λαμβάνονται υπόψη για τον καθορισμό του ποσού της εκπτώσεως. Επομένως, πραγματοποιείται νέα αναπροσαρμογή δυνάμει του άρθρου 185, παράγραφος 1, της οδηγίας ΦΠΑ. Έτσι διασφαλίζεται ότι ο λήπτης της παροχής απαλλάσσεται από κάθε είδους επιβάρυνση με ΦΠΑ μόλις η παροχή ενταχθεί στις δαπάνες. Τούτο ευθυγραμμίζεται πλήρως με την αρχή της ουδετερότητας του ΦΠΑ όπως αυτή έχει διαμορφωθεί και ερμηνευθεί από το Δικαστήριο<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0041"><P>Αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140313">13ης Μαρτίου 2014</DATE>, <NAME.CASE>Malburg</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑204/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:147">EU:C:2014:147</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0041">41</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20050303">3ης Μαρτίου 2005</DATE>, <NAME.CASE>Fini H</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑32/03</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:128">EU:C:2005:128</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0025">25</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62.</NO.P><TXT>Επομένως, η λύση του προβλήματος της μη καταβολής της αντιπαροχής μεταξύ δύο υποκειμένων στον φόρο, όπως εκτίθεται από το αιτούν δικαστήριο, δεν πρέπει να αναζητηθεί στον περιορισμό της αναπροσαρμογής της φορολογικής οφειλής για τον υποκείμενο στον φόρο που εκπληρώνει την παροχή, αλλά στην ταχύτερη διόρθωση της εκπτώσεως του φόρου εισροών, χωρίς να επιβαρύνεται ο λήπτης της παροχής με φόρο εισροών.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">V.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Πρόταση</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63.</NO.P><TXT>Κατόπιν των προεκτεθέντων, προτείνω στο Δικαστήριο να απαντήσει στα προδικαστικά ερωτήματα που υπέβαλε το Naczelny Sąd Administracyjny (Ανώτατο Διοικητικό Δικαστήριο, Πολωνία) ως εξής:</TXT><P>Το άρθρο 90 της οδηγίας 2006/112/ΕΚ, σχετικά με το κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας, δεν επιτρέπει στα κράτη μέλη να αποκλείουν την αναπροσαρμογή της φορολογικής οφειλής του υποκειμένου στον φόρο που εκπληρώνει την παροχή για τον λόγο ότι ο λήπτης της παροχής τελεί ήδη, κατά τον χρόνο εκπληρώσεώς της ή κατά τον χρόνο της αναπροσαρμογής, υπό πτώχευση ή υπό εκκαθάριση. Ωστόσο, στην περίπτωση πράξεων για τις οποίες δεν έγινε ολική πληρωμή, το άρθρο 185, παράγραφος 2, της οδηγίας αυτής επιτρέπει στα κράτη μέλη να απαιτούν τη διόρθωση της εκπτώσεως του φόρου εισροών ήδη στην επόμενη φορολογική περίοδο.</P></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>