Αναφέρει ότι οι απαρχές του βρίσκονται σε κείμενο κανονισμού της 5ης Ιανουαρίου 1941 και ότι με υπουργική απόφαση της 4ης Δεκεμβρίου 1944 οι αρμοδιότητες του ανατέθηκαν σε κυβερνητικό επίτροπο επικουρούμενο από γνωμοδοτικό συμβούλιο, τα μέλη του οποίου διορίζονταν με υπουργική απόφαση και επιλέγονταν μεταξύ των εκπροσώπων των αμπελουργών και των εμπόρων.

Προσθέτει ότι στις 28 Απριλίου 1945, με νέα υπουργική απόφαση, εγκρίθηκε ο κανονισμός του Bureau national de répartition de vins et eaux-de-vie de cognac και ότι με δύο αποφάσεις της 21ης Ιανουαρίου 1946 και της 20ής Φεβρουαρίου 1946 συμπληρώθηκε ο κανονισμός αυτός με την οργάνωση του λογιστικού ελέγχου και του ελέγχου παλαιότητας των οίνων του cognac.

Τονίζει ότι, στις 15 Ιουνίου 1945, επιβλήθηκε στους αποστάκτες και τους εμπόρους επιβάρυνση φορολογικής φύσεως, προκειμένου να εςασφαλιστεί η χρηματοδότηση του Bureau national και ότι, στις 9 Ιουλίου 1946, με υπουργική απόφαση δόθηκε στη διεπαγγελματική οργάνωση της αγοράς των οίνων και αποσταν-μάτων κονιάκ η σχεδόν τελική μορφή της. Εκθέτει ότι μόνο η σύνθεση του οργανισμού αυτού τροποποιήθηκε έκτοτε επανειλημμένως (υπουργική απόφαση της 14ης Νοεμβρίου 1960 και, αργότερα, υπουργική απόφαση της 16ης Νοεμβρίου 1964), χωρίς να μεταβληθούν το πνεύμα και ο σκοπός της ρύθμισης που διέπει τη δραστηριότητα του.

To BNIC προσθέτει ότι αποτελείται από επιτροπή, τα μέλη της οποίας διορίζονται με απόφαση του Υπουργού Γεωργίας, προτάσει των ενδιαφερομένων επαγγελματικών οργανώσεων, η οποία προεδρεύεται από γεωπόνο που διορίζεται επίσης από τον Υπουργό ( άρθρο 2 της υπουργικής απόφασης της 14ης Νοεμβρίου 1960).

Σύμφωνα με το άρθρο 2 της υπουργικής απόφασης της 9ης Ιουλίου 1946, αποστολή της επιτροπής αυτής είναι:

η μελέτη και η προετοιμασία όλων των κανονισμών που αφορούν την κτήση, κατανομή, απόσταξη, εμπορία, αποθήκευση και πώληση των οίνων και αποσταγμάτων που παράγονται στην καθοριζόμενη περιοχή ,

αποστολή, δηλαδή, όχι λήψεως αποφάσεων, αλλά μελέτης και προετοιμασίας, ενώ η λήψη αποφάσεως εναπόκειται στον εκπρόσωπο του κράτους, δεδομένου ότι μόνο ο κυβερνητικός επίτροπος έχει εξουσία λήψεως εκτελεστών αποφάσεων (άρθρο 2 της υπουργικής απόφασης της 4ης Δεκεμβρίου 1944 ).

Παρατηρεί ότι η εφαρμογή των αποφάσεων αυτών, καθώς και των υπουργικών αποφάσεων, έχει ανατεθεί στις υπηρεσίες του Β NIC, των οποίων προΐσταται διευθυντής, ανώτερος, συνήθως, υπάλληλος του γαλλικού κράτους.

Τέλος, το BNIC τονίζει ότι χρηματοδοτείται πάντοτε με επιβάρυνση φορολογικής φύσεως, το ύψος της οποίας εγκρίνεται κατ' έτος από το γαλλικό κοινοβούλιο με το νόμο περί προϋπολογισμού.

To BNIC υπενθυμίζει επίσης ότι, αν και η νομική φύση του υπήρξε κάποτε αντικείμενο συζητήσεων στη Γαλλία, το Conseil d'Etat, έκρινε ότι πρόκειται για οργανισμό δημοσίου δικαίου, ο οποίος έχει οικονομική αυτοτέλεια και νομική προσωπικότητα και του οποίου οι αποφάσεις εμπίπτουν στη δικαιοδοσία των διοικητικών και όχι των πολιτικών δικαστηρίων.

Θεωρεί φυσική τη λύση αυτή αφού εκπληρώνει αποστολή δημοσίας υπηρεσίας, δεδομένου ότι:

ελέγχει την παλαιότητα των κονιάκ,

Ορισμένες αποφάσεις του BNIC περί καθορισμού κατώτατων τιμών είναι ικανές να επηρεάσουν αισθητά το εμπόριο μεταξύ κρατών μελών. Ο καθορισμός κατώτατων τιμών όσον αφορά τις αγορές οίνων αποστάξεως και νέων ή παλαιωμένων αποσταγμάτων, τις οποίες πραγματοποιούν τα μέλη της ομάδας των εμπόρων από τα μέλη της ομάδας των αμπελουργών , δεν φαίνεται, αυτός καθαυτός, ικανός να επηρεάσει αισθητά το εμπόριο μεταξύ κρατών μελών. Πράγματι, οι τιμές αυτές αφορούν πράξεις που έχουν ως αντικείμενο ημιτελικά προϊόντα, τα οποία δεν προορίζονται κανονικά, στο στάδιο αυτό, να παραδοθούν στην κατανάλωση ή να αποσταλούν έξω από τα καθορισμένα όρια της περιοχής του Cognac. Ασκούν, εντούτοις, επίδραση επί του ύψους της τιμής του τελικού προϊόντος, του οποίου είναι δυνατό να γίνει αργότερα εξαγωγή' αλλά, η έμμεση αυτή επίδραση δεν επιτρέπει, εν προκειμένω, να εξαχθεί το συμπέρασμα ότι, λόγω του γεγονότος αυτούς το εμπόριο μεταξύ κρατών μελών είναι δυνατό να επηρεαστεί αισθητά.

To BNIC προσθέτει εξάλλου ότι η διατίμηση έχει τελικά μικρή ή αμελητέα σημασία για τον τελικό καταναλωτή του προϊόντος και ότι, δεδομένου ότι σε όλες τις χώρες της Κοινότητας επιβάλλεται στο κονιάκ σημαντική φορολογία, αυτοί ακριβώς οι φόροι αποτελούν το σημαντικότερο στοιχείο για την τιμή του προϊόντος στην κατανάλωση.

Σημειώνει ότι οι φόροι αυτοί ανέρχονται στη Μεγάλη Βρετανία στο 64 ο/ο της τιμής κόστους, στο Βέλγιο στο 52 ο/ο, στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας στο 45 0/0, στις Κάτω Χώρες στο 46 ο/ο, στην Ιρλανδία στο 70 ο/ο και στη Δανία στο 72 ο/ο.

1)Η συνάθροιση στα πλαίσια του BNIC της ομάδας των αμπελουργών και της ομάδας των εμπόρων δεν μπορεί να θεωρηθεί ως ένωση επιχειρήσεων, διότι:

α)Η εκπροσώπηση της ομάδας των εμπόρων και της ομάδας των αμπελουργών στα πλαίσια της ολομέλειας του BNIC δεν απορρέει από εκούσια ένωση επιχειρήσεων, αλλά από την κατά νόμο εφαρμογή του γαλλικού δικαίου, που περιέχεται στο άρθρο 9 του νόμου της 27ης Σεπτεμβρίου 1940, στην υπουργική απόφαση της 5ης Ιανουαρίου 1941, στην υπουργική απόφαση της 4ης Δεκεμβρίου 1944, στις υπουργικές αποφάσεις της 28ης Απριλίου 1945 και της 9ης Ιουλίου 1946, καθώς και στις επακολουθείσασες υπουργικές αποφάσεις με τις οποίες τροποποιήθηκε η οργάνωση του δημόσιου αυτού οργανισμού,β)Οι εκπρόσωποι της ομάδας των αμπελουργών και οι εκπρόσωποι της ομάδας του εμπορίου στα πλαίσια του BNIC εκπροσωπούν, ως εκ της ιδιότητας τους, συγκεκριμένες επιχειρήσεις, αλλά διορίζονται με απόφαση του Υπουργού Γεωργίας της Γαλλίας' κατά συνέπεια, ασκούν την εντολή τους και εκτελούν τα καθήκοντα τους σύμφωνα με την υπουργική απόφαση με την οποία έχουν διοριστεί και όχι υπό την ιδιότητα εκπροσώπων συγκεκριμένων επιχειρήσεων,γ)Η ολομέλεια του BNIC έχει μόνο γνωμοδοτικό ρόλο και προτείνει απλώς στις γαλλικές αρχές, στο πλαίσιο των νόμων Kat κανονισμών που διέπουν τη δραστηριότητα του, σειρά μέτρων, μεταξύ των οποίων είναι ο καθορισμός της διατιμήσεως οι τιμές που προκύπτουν από την καθοριζόμενη διεπαγγελματική διατίμηση καθίστανται εκτελεστές επί του συνόλου των ενδιαφερομένων επαγγελματιών με μία και μόνη διυπουργική απόφαση οι σχετικές παραβάσεις διώκονται όχι ως παραβάσεις συμφωνίας ιδιωτικού δικαίου, αλλά ως πραγματικές παραβάσεις κανονισμού του γαλλικού δικαίου.

α)επηρεάζει ελάχιστα τον τελικό καταναλωτήβ)αλλά, κυρίως, ανταποκρίνεται στο συμφέρον της περιοχής, δεδομένου ότι επιδιώκει να εξασφαλίσει δίκαιο βιοτικό επίπεδο για τους αμπελουργούς, να σταθεροποιήσει τις αγορές και να εξασφαλίσει τον εφοδιασμό διασφαλίζοντας συγχρόνως λογικές τιμές για τους καταναλωτές.

Όλες αυτές οι έννοιες περιλαμβάνονται στους γενικούς στόχους του άρθρου 39 της Συνθήκης της Ρώμης.

Εξηγεί ότι πρόκειται για απόσταγμα που παρασκευάζεται από οίνο παραγόμενο από την τρύγηση συγκεκριμένων αμπέλων στη γεωγραφική περιοχή που καθορίζεται με διάταγμα της 1ης Μαΐου 1909 και υπέρ του οποίου ισχύει το νομικό καθεστώς της ελεγχόμενης ονομασίας προελεύσεως που θεσπίζεται με νομοθετικό διάταγμα της 30ής Ιουλίου 1935, καθώς και ότι οι προϋποθέσεις υπό τις οποίες ένα απόσταγμα δικαιούται να φέρει την ονομασία cognac καθορίζονται με κανονιστικές διατάξεις που αφορούν τους κανόνες ελέγχου, αποστάξεις, παλαιώσεις και διαθέσεις στο εμπόριο.

Παρατηρεί ότι η τιμή κόστους του αποστάγματος που πωλεί ο αμπελουργός μετά την απόσταξη καθορίζεται από δύο στοιχεία, τα οποία είναι η τιμή του οίνου που χρησιμοποιεί και το κόστος της αποστάξεως.

Κατά τον εναγόμενο της κύριας δίκης, είναι προφανές ότι ο καθορισμός κατώτατης τιμής του εν λόγω αποστάγματος, νέου ή παλαιωμένου, υπερβαίνουσας το επίπεδο τιμής που προκύπτει από τα προαναφερθέντα στοιχεία που λαμβάνονται κανονικά υπόψη για τον υπολογισμό της τιμής του, είναι ικανός να επηρεάσει το εμπόριο μεταξύ κρατών μελών.

Καταρχάς, παρατηρεί σχετικά ότι, καίτοι η μεγάλη πλειοψηφία των εμπόρωναγοραστών είναι εγκατεστημένοι στο Cognac ή στην περιοχή που καθορίζεται με το διάταγμα του 1909, τίποτα δεν εμποδίζει έναν έμπορο εγκατεστημένο έξω από την οριοθετημένη περιοχή να αγοράσει τα αποστάγματα αυτά για να τα αναμίξει χωρίς να απολέσει το δικαίωμα επί της ονομασίας cognac, είτε τα αποστάγματα αυτά παραμείνουν στη Γαλλία, είτε εξαχθούν. Η πώληση αποσταγμάτων από την ομάδα των αμπελουργών στην ομάδα των εμπόρων δεν αποτελεί, επομένως, αυστηρά εγχώριο εμπορικό φαινόμενο, αλλά αποκτά στην περίπτωση αυτή διεθνή χαρακτήρα.

Στη συνέχεια παρατηρεί ότι σημασία έχει κυρίως το ότι τα αποστάγματα που παρασκευάζονται κατ' αυτόν τον τρόπο και των οποίων η κατώτατη τιμή αγοράς επιβάλλεται στους εμπόρους αποτελούν την πρώτη ύλη του κονιάκ, τελικού προϊόντος, η σημασία του οποίου στο διεθνές εμπόριο δεν μπορεί να αμφισβητηθεί.

Σημειώνει ότι η Επιτροπή, με την προαναφερθείσα απόφαση της της 15ης Δεκεμβρίου 1982, υπενθυμίζει ότι το 80 ο/ο των πωλήσεων κονιάκ γίνονται εκτός Γαλλίας, ότι οι πωλήσεις μέσα στην Κοινή Αγορά αντιπροσωπεύουν το 52 ο/ο περίπου των συνολικών πωλήσεων και ότι οι εξαγωγές από τη Γαλλία προς τα εννέα άλλα κράτη μέλη αντιπροσωπεύουν το 40 ο/ο του συνόλου των εξαγωγών.

Κατά τον εναγόμενο της κύριας δίκης, το γεγονός ότι η Επιτροπή, στην απόφαση της της 15ης Δεκεμβρίου 1982, δεν εξέτασε μια απολύτως όμοια με την υπό κρίση περίπτωση δεν έχει αποφασιστική σημασία, διότι, μολονότι η αίτηση της UGAL, η οποία οδήγησε στη λήψη της εν λόγω αποφάσεως, στρεφόταν κατά της συμφωνίας της 7ης Νοεμβρίου 1980 (καθώς και κατά των συμφωνιών της 12ης Δεκεμβρίου 1978 και 18ης Οκτωβρίου 1979) όσον αφορά τις αποστολές τελικού προϊόντος κονιάκ και όχι κατά των άρθρων της 4 και 5 που καθορίζουν την τιμή διατιμήσεως στην παραγωγή των νέων ή παλαιωμένων αποσταγμάτων, εντούτοις οι δύο περιπτώσεις είναι ανάλογες, διότι, επίσης, ακόμα και αν οι αμπελουργοί πραγματοποιούν τις πωλήσεις των αποσταγμάτων ουσιαστικά στη γαλλική εγχώρια αγορά, ο καθορισμός κατώτατης τιμής πράγματι επηρεάζει το διεθνές εμπόριο.

Ο εναγόμενος της κύριας δίκης θεωρεί συνεπώς ότι το κονιάκ είναι το μόνο απόσταγμα που παράγεται σε χώρα της Κοινότητας το οποίο υπόκειται σε περιορισμούς λόγω της αμφισβητούμενης οργανώσεως, δεδομένου ότι, κατά τα λοιπά, πρόκειται για οινοπνευματώδη αποστάγματα γαλλικού οίνου αρμανιάκ ή ιταλικής grappa, για οινοπνευματώδη αποστάγματα φρούτων ( δαμάσκηνου, αχλαδιού, mirabelle), που παρασκευάζονται στη Γερμανία όπως και στη Γαλλία, ή για οινοπνεύματα δημητριακών ( ουίσκι ή akvavit που παρασκευάζεται στην Αγγλία ή στη Δανία ), το εμπόριο των οποίων είναι απολύτως ελεύθερο από απόψεως καθορισμού τιμών.

Ο εναγόμενος της κύριας δίκης κρίνει ότι, υπό τις συνθήκες αυτές, οι έμποροι κονιάκ βρίσκονται σε μειονεκτική θέση έναντι των γάλλων ή αλλοδαπών εμπόρων που διαθέτουν στην αγορά ανταγωνιστικά αποστάγματα, δεδομένου ότι, για τον καθορισμό της τιμής πωλήσεως που εφαρμόζουν, είναι υποχρεωμένοι να λαμβάνουν υπόψη τους τιμή αγοράς της πρώτης ύλης η οποία τους επιβάλλεται, αντί να διαμορφώνεται ελεύθερα.

Παρατηρεί ότι το επιχείρημα αυτό θα είχε μικρή σημασία αν αφορούσε απλώς και μόνον ένα δευτερεύον στοιχείο της τιμής κόστους του κονιάκ, όπως το κόστος επιθέσεως επιγραφών ή της συσκευασίας, αλλά ότι, αντιθέτως, διατηρεί όλο το βάρος του όταν η τιμή αγοράς που επιβάλλεται αποτελεί την τιμή του κυριότερου συστατικού του τελικού προϊόντος.

Ο εναγόμενος αναφέρει σχετικά οικονομικές στατιστικές που αποκαλύπτουν ότι η τιμή αγοράς των αποσταγμάτων αντιπροσωπεύει, σε σχέση με την τιμή πωλήσεως του κονιάκ αναλογία όχι κατώτερη του 40 έως 50 ο/ο γις τις πωλήσεις εμφιαλωμένου κονιάκ ( 88 ο/ο του διατεθειμένου στο εμπόριο κονιάκ ) και του 60 έως 70 ο/ο για τις πωλήσεις σε βαρέλια ( 12 ο/ο των πωλήσεων ), Kat τονίζει ότι αποκλειστικά και μόνο στον τομέα των τιμών μπορούν οι μικρές επιχειρήσεις να ανταγωνιστούν τις ισχυρότερες, οι οποίες, διαθέτοντας ισχυρά διαφημιστικά μέσα, κυριαρχούν στην αγορά και ότι η ύπαρξη ανεμπόδιστου ανταγωνισμού βάσει των τιμών είναι προς το καλώς εννοούμενο συμφέρον του καταναλωτή.

Ο εναγόμενος της κύριας δίκης παρατηρεί ότι το υποβληθέν ερώτημα αναφέρεται ρητά στο γεγονός ότι για το κονιάκ ισχύει ελεγχόμενη ονομασία προελεύσεως και στο γεγονός, για το οποίο εκ των πραγμάτων δεν χωρεί συζήτηση, ότι πίνεται αποκλειστικά άκρατο , πράγμα το οποίο φανερώνει ότι το παραπέμπον δικαστήριο επιθυμεί να πληροφορηθεί κατά πόσον ο αποκλειστικός χαρακτήρας της ελεγχόμενης ονομασίας προελεύσεως cognac αποκλείει αυτομάτως την εφαρμογή του κοινοτικού κανόνα στο προϊόν αυτό, δεδομένου ότι δεν είναι δυνατό να παρασκευαστεί, σε άλλο κράτος μέλος, απολύτως παρόμοιο απόσταγμα, τουλάχιστον ως προς την ονομασία.

Ο εναγόμενος της κύριας δίκης επικαλείται τη σχετική νομολογία του Δικαστηρίου ( υπόθεση 168/78, Επιτροπή κατά Γαλλίας υπόθεση 169/78, Επιτροπή κατά Ιταλίας υπόθεση 171/78, Επιτροπή κατά Δανίας∙ αποφάσεις της 27ης Φεβρουαρίου 1980 υπόθεση 216/81, Cogis κατά Amministrazione delle finanze dello Stato, απόφαση της 15ης Ιουλίου 1982 ) και υποστηρίζει ότι η εφαρμογή των αρχών που θεσπίζει η νομολογία αυτή, στο πλαίσιο των διαδικασιών εφαρμογής ή ερμηνείας του άρθρου 95 της Συνθήκης ΕΟΚ, επιβάλλεται στην παρούσα υπόθεση, διότι είναι νοητό να ερμηνεύεται η έννοια ομοειδή προϊόντα κατά διαφορετικό τρόπο, αναλόγως του αν πρόκειται να εκτιμηθούν οι συνθήκες εμπορικού ανταγωνισμού ή η προστατευτική παρέμβαση ενός κράτους με τη λήψη φορολογικών μέτρων.

Τονίζει ότι, με τις αποφάσεις αυτές, το Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι μεταξύ όλων των αποσταγμάτων υπάρχουν κοινά χαρακτηριστικά αρκετά έντονα, ώστε να γίνεται δεκτό ότι, εν πάση περιπτώσει, είναι, τουλάχιστον εν μέρει ή δυνητικώς, ανταγωνιστικά και προσθέτει ότι το Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα αυτό αφού υπενθύμισε ότι:

1)στην ευρύτερη ομάδα των αλκοολούχων ποτών, κύριο στοιχείο των αποσταγμάτων που παρασκευάζονται με τη μέθοδο της αποστάξεως είναι ότι περιέχουν οινόπνευμα καταναλώσιμο από ανθρώπους σε σχετικά υψηλό βαθμό συμπυκνώσεως και αποτελούν σύνολο προϊόντων τα οποία μπορούν να προσδιοριστούν και συνδέονται με κοινά χαρακτηριστικά'2)τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά επιτρέπουν πράγματι τον καθορισμό τυπικών ποικιλιών αποσταγμάτων, δεδομένου μάλιστα ότι ορισμένα από αυτά προστατεύονται και με ονομασίες προελεύσεως.

Τονίζει ότι το Δικαστήριο καταδίκασε έτσι τα φορολογικά μέτρα που έλαβαν:

η Γαλλία για την προστασία των εθνικών αποσταγμάτων έναντι του ουίσκι και της τζινέβρας,

Παρατηρεί ότι ο χαρακτηρισμός του BNIC ως ιδιωτικού ή διοικητικού οργανισμού, κατά το εσωτερικό γαλλικό δίκαιο, ανήκει στην αρμοδιότητα των γαλλικών δικαστηρίων και για το λόγο αυτό δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη στα πλαίσια αναλύσεως που γίνεται αποκλειστικά για την εφαρμογή του κοινοτικού δικαίου.

Αναφερόμενη στη νομολογία του Δικαστηρίου (αποφάσεις της 15ης Μαΐου 1975, υπόθεση 71/74, Frubo, Recueil, σ. 563, σκέψεις 30 και 31, και της 29ης Οκτωβρίου 1980, υποθέσεις 209 μέχρι 215/78 και 218/78, Recueil 1980, σ. 3125, σκέψη 88 ), η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η έννοια της ένωσης επιχειρήσεων πρέπει να νοείται σε συνάρτηση με το σκοπό του άρθρου 85, παράγραφος 1, δηλαδή την απάλειψη των περιορισμών του ανταγωνισμού που απορρέουν από την κοινή βούληση των εν λόγω επιχειρήσεων, όταν αυτές οι επιχειρήσεις, συνερχόμενες στο πλαίσιο οργανισμού, λαμβάνουν μέτρα τα οποία έχουν τα αναφερόμενα στο άρθρο 85, παράγραφος 1, αποτελέσματα.

Η Επιτροπή διακρίνει, έτσι, μεταξύ των δραστηριοτήτων του BNIC που ασκούνται στο πλαίσιο της αποστολής του όπως καθορίζεται από τις διατάξεις που τις διέπουν, καθώς και των διαδικασιών που καταλήγουν σε μέτρα τα οποία λαμβάνει ο τοποθετημένος στο BNIC κυβερνητικός επίτροπος στα πλαίσια της κανονιστικής εξουσίας που διαθέτει, και, αφετέρου, των συμβατικών διαδικασιών καθορισμού τιμών κατά τις διατάξεις του νόμου 75-600, οι οποίες, όπως στην παρούσα υπόθεση, καταλήγουν σε συμφωνίες που συνάπτονται από τις διεπαγγελματικές οργανώσεις και επεκτείνονται με διυπουργικές αποφάσεις.

Κατά την Επιτροπή, αυτή η διαφορά διαδικασιών προκύπτει σαφώς από την από 11 Νοεμβρίου 1980 απόφαση του τοποθετημένου στο BNIC κυβερνητικού επιτρόπου, η οποία περιλαμβάνει ορισμένα μέτρα που αφορούν τους οίνους και τα αποστάγματα (ανώτατα όρια παραγωγής ή διαθέσεως στο εμπόριο ), αλλά η οποία, για τις τιμές αυτές καθαυτές, προβλέπει απλώς ότι με διεπαγγελματική συμφωνία θα καθοριστεί κατώτατη τιμή για τους οίνους της περιοχής του Cognac που προορίζονται για την παρασκευή κονιάκ... .

Προσθέτει ότι η επίδικη συμφωνία, η οποία αφορά αδιακρίτως τις τιμές των λευκών οίνων, των αποσταγμάτων και του κονιάκ, χωρίς να διακρίνει ειδικώς τους λευκούς οίνους που αναφέρει η απόφαση του κυβερνητικού επιτρόπου, εμφανίζεται από τους ίδιους τους υπογράφοντες ως συμβατικό κείμενο, το οποίο υιοθέτησαν με ομόφωνη απόφαση οι εκπροσωπούμενες επαγγελματικές ομάδες , οι ομάδες δε αυτές, και όχι ο κυβερνητικός επίτροπος, ζητούν την επέκταση της συμφωνίας (άρθρο 11 της συμφωνίας ).

Η Επιτροπή θεωρεί έτσι ότι, όταν οι τιμές καθορίζονται με συνάθροιση, στα πλαίσια του BNIC, της ομάδας των αμπελουργών και της ομάδας των εμπόρων, είτε για τους οίνους, είτε για τα αποστάγματα ή το τελικό προϊόν κονιάκ, το BNIC, το οποίο συγκροτείται από επαγγελματικές ομάδες που απαρτίζονται — οι ίδιες — από επιχειρήσεις, ενεργεί ως ένωση επιχειρήσεων υπό την έννοια του άρθρου 85 της Συνθήκης.

Η Επιτροπή θεωρεί ότι η ανάλυση αυτή ενισχύεται από την εξέταση της πρακτικής που ακολουθείται στα πλαίσια του BNIC, ως προς τις διεπαγγελματικές συμφωνίες καθορισμού των τιμών και η οποία αποδεικνύει ότι:

από την αρχή, οι διεπαγγελματικές συμφωνίες είχαν πάντοτε αποκλειστικά συμβατικό χαρακτήρα, δεδομένου ότι καταρτίζονταν αποκλειστικά και μόνο από τα εμπλεκόμενα επαγγέλματα'

Εντούτοις, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι, σε περίπτωση που δεν γίνει δεκτό ότι πρόκειται για ένωση επιχειρήσεων, θα πρέπει τουλάχιστο να θεωρηθεί ότι, όσον αφορά την εφαρμογή του άρθρου 85 της Συνθήκης, πρόκειται μάλλον για συμφωνίες μεταξύ επιχειρήσεων παρά για εναρμονισμένη πρακτική , όπως αναφέρει η απόφαση περί παραπομπής.

Η Επιτροπή, θεωρώντας ότι ο συμβατικός χαρακτήρας των επίδικων συμφωνιών έχει πλήρως αποδειχτεί, περιορίζεται να παρατηρήσει ότι οι τελευταίες χαρακτηρίζονται αφηρημένως ως συμφωνίες ανεξαρτήτως του αν, κατά το γαλλικό δίκαιο, δεσμεύουν νομικώς τα μέρη χωρίς τη μεσολάβηση υπουργικής αποφάσεως περί επεκτάσεως.

Η Επιτροπή υπενθυμίζει ότι, στο κοινοτικό δίκαιο περί ανταγωνισμού, για την ύπαρξη συμφωνίας απαιτείται και αρκεί να υπάρχει σύμπτωση βουλήσεως δεσμεύουσα μεταξύ τους δύο ή περισσότερα μέρη.

Αναφέρει την από 15 Ιουλίου 1970 απόφαση του Δικαστηρίου στην υπόθεση 41/69 (ACF Chemifarma κατά Επιτροπής, Recueil, σ. 661 ), με την οποία έκρινε ότι μια gentlemen's agreement ήταν συμφωνία υπό την έννοια του άρθρου 85, διότι αποτελούσε πιστή έκφραση της κοινής βουλήσεως των μερών της συμφωνίας όσον αφορά τη συμπεριφορά τους στην κοινή αγορά, και συνάγει το συμπέρασμα ότι, στην παρούσα υπόθεση, πληρούνται οι προϋποθέσεις για το χαρακτηρισμό των τρόπων καθορισμού των τιμών ως συμφωνιών και, σύμφωνα με την απόφαση του Δικαστηρίου στην υπόθεση 71/74, Frubo, ως συμφωνιών επιχειρήσεων, προκειμένου να εφαρμοστεί το άρθρο 85, παράγραφος 1.

Τονίζει σχετικά ότι ο επηρεασμός του εμπορίου μεταξύ κρατών μελών καθορίζει τα όρια της εφαρμογής του κοινοτικού έναντι του εθνικού δικαίου και ότι ο περιορισμός του ανταγωνισμού στο εσωτερικό της κοινής αγοράς αποτελεί τη θεμελιώδη προϋπόθεση εφαρμογής του άρθρου 85.

Όσον αφορά τα περιοριστικά αποτελέσματα επί του ανταγωνισμού στο εσωτερικό της κοινής αγοράς, παρατηρεί ότι η επίδικη συμφωνία συνίσταται στον άμεσο καθορισμό των τιμών αγοράς ή πωλήσεως και εμπίπτει στην πρώτη κατηγορία περιοριστικών συμφωνιών, που αναφέρεται στο άρθρο 85, παράγραφος 1, στοιχείο α, της Συνθήκης.

Κατά την Επιτροπή, η συμφωνία αυτή έχει, στην προκειμένη περίπτωση, τα εξής αποτελέσματα:

α)περιορισμό του ανταγωνισμού μεταξύ παραγωγών, οι οποίοι εμποδίζονται να πωλήσουν στις επιθυμητές, γι' αυτούς, τιμές∙β)περιορισμό του ανταγωνισμού μεταξύ εμπόρων στο επίπεδο του ανεφοδιασμού, πράγμα που θα μπορούσε, μακροχρονίως, να οδηγήσει σε εξαφάνιση των εμπόρων μικρής οικονομικής επιφάνειας∙γ)επίπτωση αυτού του περιορισμού του ανταγωνισμού στο επίπεδο της τιμής αγοράς του αποστάγματος επί της τιμής του τελικού προϊόντος κονιάκ, δεδομένου ότι η τιμή του αποστάγματος είναι το κύριο στοιχείο της τιμής κόστους του κονιάκ.

Όσον αφορά την πραγματική ύπαρξη επηρεασμού του εμπορίου μεταξύ κρατών μελών, η Επιτροπή υπενθυμίζει, καταρχάς, ότι το Δικαστήριο έχει αποφανθεί ότι το γεγονός ότι μια συμφωνία ως προς τις τιμές έχει απλώς και μόνο ως αντικείμενο τη διάθεση προϊόντων στην αγορά ενός μόνο κράτους μέλους δεν αρκεί για να αποκλειστεί το ενδεχόμενο επηρεασμού του εμπορίου μεταξύ κρατών μελών (απόφαση της 26ης Νοεμβρίου 1975, υπόθεση 73/74, Papiers peints κατά Επιτροπής, Recueil, σ. 1491, σκέψη 25 ).

Υποστηρίζει ότι, στην προκειμένη περίπτωση, επηρεάζεται το εμπόριο μεταξύ κρατών μελών. Παρατηρεί ότι, καίτοι ο περιορισμός του ανταγωνισμού μέσω του καθορισμού κατώτατων τιμών αφορά άμεσα τα αποστάγματα τα οποία δεν αποτελούν αυτά καθαυτά αντικείμενο παρόμοιου εμπορίου, τα εν λόγω αποστάγματα αποτελούν πάντως πρωτεύον στοιχείο της τιμής κόστους του τελικού προϊόντος κονιάκ. 'Ετσι, τα περιοριστικά αποτελέσματα επί του ανταγωνισμού (εμπόδια στην ελεύθερη διαμόρφωση των τιμών προϊόντων λιγότερο γνωστής μάρκας, τα οποία διαιωνίζουν την κυριαρχία των γνωστών επί των λιγότερο γνωστών μαρκών στην αγορά και εμποδίζουν την ανάπτυξη των τελευταίων ή την πρόσβαση νέων μαρκών) συναντώνται στο επίπεδο του τελικού προϊόντος κονιάκ, το οποίο αποτελεί αντικείμενο εμπορίου μεταξύ κρατών μελών, δεδομένου ότι το 50 % περίπου του προϊόντος διατίθεται στα άλλα κράτη μέλη της Κοινότητας.

Η Επιτροπή παρατηρεί ότι, ενόψει των ανωτέρω, παρέλκει η εξέταση του κατά πόσο το προϊόν που αποτελεί αντικείμενο παρόμοιου ενδοκοινοτικού εμπορίου παρουσιάζει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά βάσει των οποίων διακρίνεται, από απόψεως τρόπου καταναλώσεως ή οποιασδήποτε άλλης απόψεως, από άλλα ενδεχομένως ομοειδή προϊόντα.

1)Συμφωνία, η οποία συνάπτεται^ στο πλαίσιο διεπαγγελματικής οργανώσεως μεταξύ εκπροσώπων των ενδιαφερομένων επαγγελμάτων και αφορά, ιδίως, καθορισμό των τιμών, αποτελεί απόφαση ενώσεων επιχειρήσεων υπό την έννοια του άρθρου 85, παράγραφος 1, της Συνθήκης. Το γεγονός ότι η συμφωνία αυτή επεκτείνεται με απόφαση της δημόσιας αρχής κατ' εφαρμογή των κανόνων του εθνικού δικαίου δεν είναι ικανό να μεταβάλει το χαρακτηρισμό της συμφωνίας κατά το κοινοτικό δίκαιο.2)Η απάντηση αυτή καθιστά άνευ αντικειμένου το δεύτερο ερώτημα.3)Συμφωνία ή απόφαση ενώσεως επιχειρήσεων καθορίζουσα κατώτατη τιμή έχει ως αντικείμενο τον περιορισμό του ανταγωνισμού υπό την έννοια του άρθρου 85, παράγραφος 1, της Συνθήκης. ( Αυτή η συμφωνία ή απόφαση είναι ικανή να επηρεάσει το εμπόριο μεταξύ κρατών μελών, όταν το προϊόν το οποίο αφορά, μολονότι δεν διατίθεται στην αγορά άλλων κρατών μελών, υπεισέρχεται στη σύνθεση τελικού προϊόντος το οποίο αποτελεί αντικείμενο ενδοκοινοτικού εμπορίου, έτσι ώστε^ η τιμή του να επηρεάζει κατά τρόπο όχι αμελητέο την τιμή πωλήσεως του τελικού αυτού προϊόντος.