POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU (dziewiąta izba)
z dnia 19 października 2026 r.(*)
Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 53 § 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Niezbędność dokonania wykładni prawa Unii dla wydania wyroku przez sąd odsyłający – Brak – Oczywista niedopuszczalność
W sprawie C‑222/26 [Mechoski](i)
mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Sąd Okręgowy w Zamościu (Polska) postanowieniem z dnia 6 marca 2026 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 18 marca 2026 r., w postępowaniu karnym przeciwko:
HG,
VF,
JP,
FG,
AE,
BX,
RL,
UT,
ZQ,
PY,
OH,
IV,
MF,
XP,
DS,
przy udziale:
Prokuratury Regionalnej w Lublinie,
TRYBUNAŁ (dziewiąta izba),
w składzie: R. Frendo, prezeska izby, M. Condinanzi (sprawozdawca) i A. Kornezov, sędziowie,
rzecznik generalny: D. Spielmann,
sekretarz: V. Di Bucci,
postanowiwszy, po zapoznaniu się ze stanowiskiem rzecznika generalnego, orzec w formie postanowienia z uzasadnieniem, zgodnie z art. 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem,
wydaje następujące
Postanowienie
1 Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 2 i art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 47 i art. 52 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”).
2 Wniosek ten został przedstawiony w ramach postępowania karnego wszczętego na podstawie aktu oskarżenia Prokuratora Regionalnego w Lublinie (Polska) przeciwko 15 osobom oskarżonym o udział w zorganizowanej grupie przestępczej oraz o szereg innych przestępstw.
Ramy prawne
Prawo Unii
3 Artykuł 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem stanowi:
„Poza sformułowaniem pytań skierowanych do Trybunału wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym zawiera:
a) zwięzłe omówienie przedmiotu sporu oraz istotnych okoliczności faktycznych sprawy, jakie ustalił sąd odsyłający, lub co najmniej wskazanie okoliczności faktycznych, na jakich oparte są pytania;
b) treść przepisów krajowych mogących mieć zastosowanie w sprawie oraz, w stosownym przypadku, wskazanie istotnego dla sprawy orzecznictwa sądów krajowych;
c) omówienie powodów, dla których sąd odsyłający rozpatruje kwestię wykładni lub ważności określonych przepisów prawa Unii Europejskiej, jak również związku, jaki dostrzega on między tymi przepisami a uregulowaniami krajowymi, które znajdują zastosowanie w postępowaniu głównym”.
Prawo polskie
Ustawa – Prawo o ustroju sądów powszechnych
4 Artykuł 42a §§ 3, 4, 6, 11 i 13 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych z dnia 27 lipca 2001 r. (Dz.U. nr 98, pozycja 1070), w brzmieniu mającym zastosowanie do sporu w postępowaniu głównym (Dz.U. z 2024 r., pozycja 334, zwanej dalej „ustawą – prawo o ustroju sądów powszechnych”), stanowi:
„§ 3. Dopuszczalne jest badanie spełnienia przez sędziego wymogów niezawisłości i bezstronności z uwzględnieniem okoliczności towarzyszących jego powołaniu i jego postępowania po powołaniu, na wniosek uprawnionego, o którym mowa w § 6, jeżeli w okolicznościach danej sprawy może to doprowadzić do naruszenia standardu niezawisłości lub bezstronności, mającego wpływ na wynik sprawy z uwzględnieniem okoliczności dotyczących uprawnionego oraz charakteru sprawy.
§ 4. Wniosek o stwierdzenie przesłanek [niezawisłości i bezstronności], o których mowa w § 3, może być złożony wobec sędziego wyznaczonego do składu sądu rozpoznającego sprawę w pierwszej instancji lub apelację, z wyłączeniem spraw, w których termin do ich rozpoznania i wydania orzeczenia jest nie dłuższy niż miesiąc od dnia złożenia pisma procesowego wszczynającego postępowanie w sprawie.
[…]
§ 6. Uprawnionym do złożenia wniosku jest w postępowaniu:
[…]
4) karnym – strona;
[…]
§ 11. Uwzględniając wniosek, sąd wyłącza sędziego od rozpoznania sprawy. Wyłączenie sędziego od udziału w danej sprawie nie może stanowić podstawy do wyłączenia tego sędziego w innych prowadzonych przez niego sprawach.
[…]
§ 13. W razie uwzględnienia wniosku odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem doręcza się również sędziemu, którego wniosek dotyczy. Sędzia może w terminie 3 dni złożyć wniosek o ponowne rozpoznanie do Sądu Najwyższego […]”.
Kodeks postępowania karnego
5 Artykuł 40 ustawy – Kodeks postępowania karnego z dnia 6 czerwca 1997 r. (Dz.U. z 2025 r., poz. 46, zwanej dalej „kodeksem postępowania karnego”) wymienia powody, dla których sędzia zostaje z mocy prawa wyłączony ze składu orzekającego rozpoznającego daną sprawę.
6 Artykuł 41 kodeksu postępowania karnego ma następujące brzmienie:
„§ 1. Sędzia ulega wyłączeniu, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie.
§ 2. Wniosek o wyłączenie sędziego, zgłoszony na podstawie § 1 po rozpoczęciu przewodu sądowego, pozostawia się bez rozpoznania, chyba że przyczyna wyłączenia powstała lub stała się stronie wiadoma dopiero po rozpoczęciu przewodu”.
7 Artykuł 439 § 1 pkt 2 tego kodeksu stanowi:
„Niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów oraz wpływu uchybienia na treść orzeczenia sąd odwoławczy na posiedzeniu uchyla zaskarżone orzeczenie, jeżeli sąd był nienależycie obsadzony lub którykolwiek z jego członków nie był obecny na całej rozprawie, z wyjątkiem wypadków, gdy wynika to z prowadzenia w dalszym ciągu […] rozprawy przerwanej lub odroczonej”.
Postępowanie główne i pytania prejudycjalne
8 Prokurator Regionalny w Lublinie w dniu 31 lipca 2024 r. skierował akt oskarżenia do Sądu Okręgowego w Zamościu (Polska), który jest sądem odsyłającym, oskarżając 15 osób między innymi o udział w zorganizowanej grupie przestępczej oraz o szereg innych przestępstw. W sprawie tej sąd ów orzeka w składzie jednoosobowym w osobie sędziego PZ.
9 W dniu 20 sierpnia 2024 r. obrońca jednego z oskarżonych złożyła, na podstawie art. 42a § 3 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, wniosek o zbadanie spełnienia przez sędziego PZ wymogów niezawisłości i bezstronności z powodu istniejących w tym względzie wątpliwości, mając na uwadze zarówno okoliczności towarzyszące jego powołaniu, jak i jego postępowanie po powołaniu na stanowisko sędziego w sądzie odsyłającym. Postanowieniem z dnia 4 listopada 2024 r., które stało się prawomocne, Sąd Okręgowy w Zamościu orzekający w innym składzie oddalił ten wniosek.
10 Sąd odsyłający, który ma rozpoznać sprawę w postępowaniu głównym w pierwszej instancji, wskazuje, że w innych sprawach, w których sędzia PZ był członkiem wieloosobowego składu orzekającego Sądu Okręgowego w Zamościu jako sądu odwoławczego, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżone kasacjami wyroki wydane w drugiej instancji wyłącznie z uwagi na skład orzekający i przekazał sprawy do ponownego rozpoznania temu sądowi.
11 U podstaw tych orzeczeń leżała taka wykładnia art. 439 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania karnego, która umożliwiała Sądowi Najwyższemu oparcie swej oceny co do uchylenia wyroku wyłącznie na zasiadaniu sędziego, w tym wypadku sędziego PZ, w składzie orzekającym, poprzez odniesienie się do jego akt osobowych, a także do dotyczących go informacji rozpowszechnianych przez media.
12 Sąd odsyłający wyraża w pierwszej kolejności wątpliwości co do orzecznictwa Sądu Najwyższego dotyczącego testu niezawisłości i bezstronności sędziów, które w jego ocenie może mieć bezpośredni wpływ na prawa jednostek do rzetelnego procesu i do rozpoznania ich sprawy w rozsądnym terminie.
13 Według sądu odsyłającego owo orzecznictwo oparte na art. 439 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania karnego wprowadza instrument równoległy do instrumentów już przewidzianych w krajowych przepisach proceduralnych. Sąd ten podkreśla w szczególności, że ów instrument zaczął funkcjonować po pierwsze, obok „testu niezawisłości i bezstronności” ustanowionego w art. 42a § 3 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, a po drugie, obok instytucji wyłączenia sędziego przewidzianych w art. 40 i 41 kodeksu postępowania karnego.
14 Tymczasem zdaniem sądu odsyłającego „test niezawisłości i bezstronności” miał właśnie rozstrzygać definitywnie kwestię ewentualnych wadliwości w procesie nominacyjnym sędziów, aby uniknąć sytuacji, w której skład sądu mógłby być później kwestionowany z tego powodu. Owa procedura została wprowadzona w ramach wykonania orzecznictwa Trybunału, zwłaszcza wyroków: z dnia 19 listopada 2019 r., A.K i in. (Niezależność Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego) (C‑585/18, C‑624/18 i C‑625/18, EU:C:2019:982), a także z dnia 2 marca 2021 r., A.B. i in. (Powołanie sędziów Sądu Najwyższego – Odwołanie) (C‑824/18, EU:C:2021:153). Sąd odsyłający dodaje, że ta procedura wynika również ze zobowiązań podjętych przez Rzeczpospolitą Polską w ramach negocjacji prowadzonych z Komisją Europejską.
15 W tym kontekście, zdaniem sądu odsyłającego, art. 439 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania karnego i orzecznictwo Sądu Najwyższego w tym przedmiocie są przez Sąd Najwyższy stosowane z urzędu i w sposób całkowicie uznaniowy. W konsekwencji konieczne jest ustalenie, czy prawomocne orzeczenie wydane na podstawie art. 42a § 3 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, które stwierdza brak okoliczności mogących podważyć niezawisłość i bezstronność sędziego, takie jak postanowienie z dnia 4 listopada 2024 r. wydane w sprawie w postępowaniu głównym, ma charakter wiążący dla Sądu Najwyższego. W braku takiego ustalenia Sąd Najwyższy mógłby na podstawie swojego orzecznictwa uchylić orzeczenie sądowe wyłącznie z powodu podnoszonej wadliwości składu orzekającego, który wydał to orzeczenie, i ponownie orzec w przedmiocie zarzutów dotyczących niezawisłości i bezstronności danego sędziego, ze skutkiem w postaci – w razie uwzględnienia tych zarzutów – przeprowadzenia całego postępowania sądowego od początku.
16 W drugiej kolejności sąd odsyłający ma wątpliwości co do składu Sądu Najwyższego, w szczególności ze względu na fakt, że niektórzy zasiadający w nim sędziowie uczestniczą jednocześnie w pracach komisji kodyfikacyjnych prawa polskiego, w szczególności prawa karnego, ustanowionych przez władzę wykonawczą. Wątpliwości te dotyczą w szczególności sędziów zasiadających w składach orzekających Sądu Najwyższego, którzy wydali orzeczenia dotyczące weryfikacji niezawisłości i bezstronności sędziego PZ.
17 W tym względzie sąd odsyłający wskazuje, że komisje kodyfikacyjne prawa należy uznać za organy władzy wykonawczej podległe Prezesowi Rady Ministrów (Polska) oraz Ministrowi Sprawiedliwości (Polska). Sąd ten zastanawia się zatem nad zgodnością takiego łączenia funkcji z wynikającymi z prawa Unii wymogami niezawisłości i bezstronności sędziów. Dokładniej rzecz ujmując, sąd ten stawia sobie pytanie, czy zainteresowanych sędziów nie należy wyłączać ze składów orzekających, ponieważ ich powiązania z władzą wykonawczą mogą wzbudzić w przekonaniu jednostek obiektywnie uzasadnione wątpliwości co do ich niezawisłości i bezstronności.
18 W tych okolicznościach Sąd Okręgowy w Zamościu postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:
„1) Czy art. 2 w [związku] z art. 19 ust. 1 akapit [drugi] [TUE] w [związku] z art. 47 [Karty] należy rozumieć w ten sposób, że okoliczność przeprowadzenia przed sądem niższej instancji testu niezawisłości i bezstronności przy powołaniu na stanowisko sędziowskie, potwierdzającego spełnienie wymogów niezawisłości i bezstronności przez sędziego, uniemożliwia na późniejszym etapie postępowania, w tym postępowania przed Sądem Najwyższym, ponowną ocenę spełnienia wymogów niezawisłości i bezstronności, również na innej podstawie prawnej, bez naruszenia prawa jednostki do sądu?
2) Czy art. 2 w [związku z] art. 19 ust. 1 akapit [drugi] [TUE] w [związku] z art. 47 [Karty] należy rozumieć w ten sposób, że udział sędziego, w tym sędziego Sądu Najwyższego w składzie orzekającym tego sądu, pełniącego w tym samym czasie funkcję w organie władzy wykonawczej narusza prawo jednostki do sądu?
3) W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie [drugie], czy art. 2 w [związku] z art. 19 ust. 1 akapit [drugi] [TUE] w [związku] z art. 47 w [związku] z art. 52 ust. 3 [Karty] należy rozumieć w ten sposób, że sędziowie, w tym sędziowie Sądu Najwyższego, pełniący w tym samym czasie funkcje w organie władzy wykonawczej z mocy prawa nie mogą kształtować niezależnych i niezawisłych składów orzekających sądu krajowego, w tym składów Sądu Najwyższego, a sąd krajowy (w tym Sąd Najwyższy) ma obowiązek ukształtować skład bez udziału takiej osoby i rozpoznać sprawę bez udziału takiej osoby (lub osób) w innym składzie?”.
19 Postanowieniem z dnia 12 czerwca 2026 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 30 czerwca 2026 r., Sąd Okręgowy w Zamościu zwrócił się również do Trybunału o rozpoznanie niniejszej sprawy w trybie przyspieszonym na podstawie art. 105 § 1 regulaminu postępowania.
W przedmiocie dopuszczalności wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym
20 Na mocy art. 53 § 2 regulaminu postępowania jeżeli wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest oczywiście niedopuszczalny, Trybunał, po zapoznaniu się ze stanowiskiem rzecznika generalnego, może w każdej chwili wydać postanowienie z uzasadnieniem, bez dalszych czynności procesowych.
21 W niniejszej sprawie należy zastosować ten przepis.
22 Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem procedura ustanowiona w art. 267 TFUE jest instrumentem współpracy pomiędzy Trybunałem i sądami krajowymi, dzięki któremu Trybunał dostarcza sądom krajowym elementów wykładni prawa Unii, które są im niezbędne do rozstrzygnięcia zawisłych przed nimi sporów, a odesłanie prejudycjalne nie ma służyć wydawaniu opinii doradczych w przedmiocie pytań ogólnych i hipotetycznych, lecz ma być podyktowane potrzebą skutecznego rozstrzygnięcia sporu [wyrok z dnia 22 marca 2022 r., Prokurator Generalny (Izba Dyscyplinarna Sądu Najwyższego – Powołanie), C‑508/19, EU:C:2022:201, pkt 60].
23 Jak wynika z samego brzmienia art. 267 TFUE, orzeczenie w trybie prejudycjalnym musi być „niezbędne”, aby umożliwić sądowi odsyłającemu „wydanie wyroku” w zawisłej przed nim sprawie [zob. podobnie wyroki: z dnia 26 marca 2020 r., Miasto Łowicz i Prokurator Generalny, C‑558/18 i C‑563/18, EU:C:2020:234, pkt 45; a także z dnia 22 marca 2022 r., Prokurator Generalny (Izba Dyscyplinarna Sądu Najwyższego –Powołanie), C‑508/19, EU:C:2022:201, pkt 61].
24 Tak więc w ramach wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym między konkretnym sporem zawisłym przed sądem odsyłającym a przepisami prawa Unii, o których wykładnię się zwrócono, musi istnieć łącznik przejawiający się w tym, że owa wykładnia jest obiektywnie niezbędna do orzeczenia, jakie ma wydać sąd odsyłający (zob. podobnie wyrok z dnia 26 marca 2020 r., Miasto Łowicz i Prokurator Generalny, C‑558/18 i C‑563/18, EU:C:2020:234, pkt 48 i przytoczone tam orzecznictwo).
25 Ponieważ postanowienie odsyłające stanowi podstawę procedury ustanowionej w art. 267 TFUE, niezbędne jest wyjaśnienie przez sąd odsyłający w samym tym postanowieniu ram faktycznych i prawnych, w jakich mieści się spór w postępowaniu głównym, oraz udzielenie koniecznych wyjaśnień co do wyboru przepisów prawa Unii, o których wykładnię sąd ten wnosi, jak również co do związku, jaki dostrzega on między tymi przepisami a przepisami prawa krajowego mającymi zastosowanie do przedłożonego mu sporu [zob. podobnie w szczególności wyrok z dnia 4 czerwca 2020 r., C.F. (Kontrola podatkowa), C‑430/19, EU:C:2020:429, pkt 23 i przytoczone tam orzecznictwo].
26 Te kumulatywne wymogi dotyczące treści wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym są przedstawione w wyraźny sposób w art. 94 regulaminu postępowania, z którym w ramach współpracy ustanowionej w art. 267 TFUE sąd odsyłający powinien być zapoznany i którego powinien skrupulatnie przestrzegać (postanowienie z dnia 3 lipca 2014 r., Talasca, C‑19/14, EU:C:2014:2049, pkt 21; a także wyrok z dnia 9 września 2021 r., Toplofikatsia Sofia i in., C‑208/20 i C‑256/20, EU:C:2021:719, pkt 20 i przytoczone tam orzecznictwo). Zostały one ponadto przypomniane w pkt 13, 15 i 16 Zaleceń dla sądów krajowych dotyczących składania wniosków o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym (Dz.U. C, C/2024/6008).
27 W niniejszej sprawie należy zauważyć, że poprzez swoje pytania sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, po pierwsze, czy art. 2 i art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 47 Karty stoją na przeszkodzie temu, by sąd krajowy wyższej instancji, w tym wypadku Sąd Najwyższy, mógł na późniejszym etapie postępowania karnego ponownie dokonać badania przestrzegania wymogów niezawisłości i bezstronności obowiązujących sędziego rozpoznającego sprawę w pierwszej instancji, skoro takie badanie zostało już przeprowadzone na wcześniejszym etapie postępowania przez sąd, w którym orzeka ten sędzia. Po drugie, sąd ów zastanawia się, czy te same przepisy w związku z art. 52 ust. 3 Karty stoją na przeszkodzie temu, by sędziowie Sądu Najwyższego pełnili jednocześnie swoje funkcje sądownicze i funkcje w organie władzy wykonawczej, nie powodując przy tym sytuacji, w której mogłaby zostać podważona ich niezawisłość i bezstronność.
28 Tymczasem należy stwierdzić w pierwszej kolejności, że sąd odsyłający, z naruszeniem wymogów określonych w art. 94 lit. c) regulaminu postępowania, w żaden sposób nie wyjaśnił, w jaki sposób ustawodawstwo krajowe mające zastosowanie w postępowaniu głównym, które zostało wszczęte aktem oskarżenia skierowanym przeciwko 15 osobom, w szczególności ze względu na udział w zorganizowanej grupie przestępczej i na szereg innych przestępstw, ma związek z prawem Unii, a zwłaszcza z art. 2 i art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 47 i art. 52 ust. 3 Karty, których dotyczą pytania prejudycjalne. Wydaje się zatem, że sąd odsyłający nie jest zobowiązany do zastosowania tego prawa lub wspomnianych przepisów w celu rozstrzygnięcia tego sporu co do istoty (zob. analogicznie wyrok z dnia 26 marca 2020 r., Miasto Łowicz i Prokurator Generalny, C‑558/18 i C‑563/18, EU:C:2020:234, pkt 49).
29 W drugiej kolejności – nie wydaje się ponadto, by odpowiedź, jakiej miałby udzielić Trybunał na pytania prejudycjalne, mogła dostarczyć sądowi odsyłającemu takiej wykładni prawa Unii, która pozwoliłaby mu rozstrzygnąć kwestie proceduralne prawa krajowego przed wydaniem orzeczenia co do istoty zawisłego przed nim sporu (zob. analogicznie wyrok z dnia 26 marca 2020 r., Miasto Łowicz i Prokurator Generalny, C‑558/18 i C‑563/18, EU:C:2020:234, pkt 51).
30 Z postanowienia odsyłającego wynika bowiem, po pierwsze, że sąd odsyłający ma orzekać co do istoty w ramach postępowania karnego w pierwszej instancji, mimo że została już przeprowadzona kontrola niezawisłości i bezstronności składu orzekającego rozpoznającego tę sprawę, a mianowicie sędziego orzekającego w składzie jednoosobowym – PZ, i skład ten został zatwierdzony. Tymczasem sąd ten wskazuje, że w innych sprawach Sąd Najwyższy, do którego wniesiono skargi kasacyjne, uchylił wyroki Sądu Okręgowego w Zamościu orzekającego jako sąd odwoławczy z tego tylko powodu, że sędzia PZ zasiadał w wieloosobowych składach orzekających. Wynika z tego, że wątpliwości sądu odsyłającego opierają się na ewentualnym wystąpieniu zdarzeń przyszłych i niepewnych, mianowicie dotyczących tego, że od orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie w postępowaniu głównym zostanie wniesiona apelacja, a następnie skarga kasacyjna do Sądu Najwyższego, który mógłby w danym wypadku stwierdzić, że orzeczenie to należy uchylić ze względu na wadliwość składu orzekającego, który wydał wspomniane orzeczenie.
31 Ponadto jeśli przyjąć założenie, że postępowanie karne w sprawie głównej będzie się następnie toczyło przed Sądem Najwyższym, postanowienie odsyłające nie zawiera żadnej konkretnej okoliczności pozwalającej Trybunałowi na ustalenie z wystarczającym stopniem pewności, jaki byłby skład orzekający tego ostatniego sądu, który miałby rozpoznawać sprawę, ani tym bardziej na ustalenie, czy skład ten obejmowałby sędziów pełniących również funkcje w komisjach kodyfikacyjnych prawa karnego, o których wspomina sąd odsyłający.
32 Postawione pytania nie dotyczą zatem wykładni prawa Unii, która byłaby obiektywnie niezbędna w kontekście postępowania głównego, lecz mają charakter generalny, konsultacyjny i hipotetyczny.
33 Mając na uwadze całość powyższych rozważań, należy stwierdzić, na podstawie art. 53 § 2 regulaminu postępowania, że wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w niniejszej sprawie jest oczywiście niedopuszczalny.
34 Wynika z tego ponadto, że nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie wniosku sądu odsyłającego o rozpoznanie niniejszej sprawy w trybie przyspieszonym przewidzianym w art. 105 regulaminu postępowania (zob. podobnie postanowienie z dnia 8 listopada 2023 r., Štíkeľ, C‑232/23, EU:C:2023:863, pkt 25).
W przedmiocie kosztów
35 Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach.
Z powyższych względów Trybunał (dziewiąta izba) orzeka, co następuje:
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Zamościu (Polska) postanowieniem z dnia 6 marca 2026 r. jest oczywiście niedopuszczalny.
Podpisy
* Język postępowania: polski.
i Niniejszej sprawie została nadana fikcyjna nazwa. Nie odpowiada ona rzeczywistej nazwie ani rzeczywistemu nazwisku żadnej ze stron postępowania.