16.Οι ανωτέρω ισχυρισμοί ισοδυναμούν με έμμεση ομολογία της καταλογιζόμενης παραλείψεως. Το Δικαστήριο παγίως δέχεται ότι, δυνάμει των άρθρων 189, τρίτο εδάφιο και 5, πρώτο εδάφιο της Συνθήκης ΕΚ, τα κράτη μέλη στα οποία απευθύνεται μία οδηγία είναι υποχρεωμένα να υλοποιούν όλους τους στόχους της οδηγίας εντός της τασσόμενης προθεσμίας κατά τέτοιο τρόπο ώστε οι διατάξεις της οδηγίας αυτής να παράγουν τα πλήρη αποτελέσματά τους κατά την εκπνοή της προθεσμίας μεταφοράς. Ισχυρισμός, σύμφωνα με τον οποίον η υπάρχουσα εθνική νομοθεσία ικανοποιεί πάντως μεγάλο μέρος των κοινοτικών στόχων που περιέχει η προς μεταφορά οδηγία, είναι απορριπτέος ως αλυσιτελήςΠρβλ. απόφαση της 28ης Μαΐου 1998, C-298/97, Επιτροπή κατά Ισπανίας (Συλλογή 1998, σ. I-3301).
. Απορριπτέοι είναι ακόμη οι ισχυρισμοί ενός κράτους μέλους σύμφωνα με τους οποίους η μεταφορά μιας οδηγίας μπορεί νομίμως να καθυστερήσει μέχρι το Δικαστήριο να ερμηνεύσει μία άλλη διάταξη της ίδιας οδηγίας στο πλαίσιο προσφυγής επί παραλείψει που έχει ασκηθεί κατά του ιδίου κράτους. Δεν είναι νοητή η επίκληση από ένα κράτος των πιθανολογούμενων παραλείψεων του, λόγω των οποίων αυτό έχει αχθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, για να δικαιολογήσει το γεγονός ότι καθυστερεί να ενσωματώσει άλλες κοινοτικές διατάξεις με παραπλήσιο περιεχόμενο. Τέλος, είναι αδιάφορο αν, στο επίπεδο του εσωτερικού δικαίου, η ενσωμάτωση της οδηγίας καθυστερεί λόγω των αντίθετων απόψεων που έχουν διατυπωθεί ως προς την αναγκαιότητα και την καταλληλότητα των εθνικών μέτρων μεταφοράς. Ως γνωστόνΒλ., ενδεικτικά, τις αποφάσεις της 2ας Οκτωβρίου 1997, C-208/96, Επιτροπή κατά Βελγίου (Συλλογή 1997, σ. I-5375, σκέψη 9), της 19ης Φεβρουαρίου 1998, C-135/96, Επιτροπή κατά Ελλάδος (Συλλογή 1998, σ. I-823, σκέψη 8).
, ένα κράτος μέλος δεν μπορεί να επικαλεσθεί εσωτερικές κατά στάσεις για να απεκδυθεί των υποχρεώσεων που γεννώνται σε βάρος του από μία οδηγία.Αλλά και ανεξάρτητα από τα ανωτέρω, στην περίπτωση που ήθελε θεωρηθεί ότι η Γερμανική Κυβέρνηση αμφισβητεί στο σύνολο της την παράλειψη που της καταλογίζει η Επιτροπή, οι θέσεις που αναπτύσσει ως προς την πληρότητα της υπάρχουσας εθνικής νομοθεσίας για τη μεταφορά της κρίσιμης οδηγίας, ελέγχονται ως ανακριβείς. Η Γερμανική Κυβέρνηση παραπέμπει στο άρθρο 6, παράγραφος 1, του Handelsgesetzbuch (γερμανικού εμπορικού κώδικα, στο εξής: HGB), το οποίο χαρακτηρίζει τις ομόρρυθμες και τις ετερόρρυθμες εταιρίες ως εμπόρους και τις υπάγει αυτομάτως στο πεδίο των διατάξεων του πρώτου μέρους, του τρίτου βιβλίου, του HGB (άρθρα 238 έως 261). Σύμφωνα με όσα υποστηρίζει η Γερμανική Κυβέρνηση, οι ενλόγω διατάξεις συνιστούν μεταφορά των όσων τάσσει η οδηγία 78/660. Η Γερμανική Κυβέρνηση παραθέτει στις παρατηρήσεις της αναλυτικό πίνακα των διατάξεων της οδηγίας οι οποίες, κατά τη γνώμη της, έχουν ενσωματωθεί σε αντίστοιχες διατάξεις του πρώτου μέρους, του τρίτου βιβλίου, του HGB.
17.Πράγματι, το περιεχόμενο των κατά τα ανωτέρω εθνικών διατάξεων του πρώτου μέρους, του τρίτου βιβλίου, του HGB, ol οποίες αναφέρονται στην κατάρτιση των εμπορικών λογαριασμών και στα εμπορικά στοιχεία, φαίνεται να συμφωνεί με τις διατάξεις της οδηγίας 78/660 αυτό όμως δεν σημαίνει ότι συνιστούν και μεταφορά των διατάξεων της οδηγίας στο εσωτερικό δίκαιο. Όπως ορθώς παρατηρεί η Επιτροπή, η κρίσιμη οδηγία, όταν εξεδόθη, έθεσε ορισμένες αυστηρές προϋποθέσεις σχετικά με τη διάρθρωση και το περιεχόμενο των ετήσιων λογαριασμών, των ετήσιων εκθέσεων, των μεθόδων αποτιμήσεως καθώς και τη δημοσιότητα των εγγράφων αυτών, ειδικά για τις κεφαλαιουχικές εταιρίες. Στις ίδιες εταιρίες αναφερόταν η οδηγία 83/349, η οποία έθιγε το ειδικό ζήτημα των ενοποιημένων λογαριασμών. Τα ανωτέρω κείμενα του κοινοτικού εμπορικού δικαίου δεν περιορίζονται στη θέσπιση αποσπασματικών διατάξεων σε σχέση με τους εμπορικούς λογαριασμούς αλλά συνιστούν ένα ενιαίο και λεπτομερειακό σύνολο απαιτήσεων και προϋποθέσεων για τη λειτουργία των κεφαλαιουχικών εταιριών, δημιουργούν δηλαδή ένα αυτοτελές ρυθμιστικό σύστημα. Το ειδικό αυτό σύστημα ενσωματώθηκε ad hoc στο γερμανικό δίκαιο σε ξεχωριστό τμήμα της εθνικής νομοθεσίας και συγκεκριμένα στο δεύτερο μέρος, του τρίτου βιβλίου του HGB, το οποίο ρητώς αναφέρεται στις κεφαλαιουχικές εταιρίες. Το τμήμα αυτό του HGB χωρίζεται σε έξι υπομέρη εκ των οποίων το πρώτο αναφέρεται στους ετήσιους λογαριασμούς και στην έκθεση διαχείρισης της κεφαλαιουχικής εταιρίας, το δεύτερο στους ενοποιημένους λογαριασμούς, το τέταρτο στις προϋποθέσεις δημοσιότητας και το έκτο στις κυρώσεις που επισύρει η μη τήρηση των ανωτέρω. Δεν θέλω να θίξω το ζήτημα κατά πόσο το δεύτερο μέρος, του τρίτου βιβλίου, του HGB, συνιστά ορθή μεταφορά των οδηγιών 78/660 και 83/349, ζήτημα το οποίο εκφεύγει του πεδίου της παρούσας διαφοράς. Το βέβαιο όμως είναι ότι όταν αναζητείται η ενσωμάτωση των ενλόγω οδηγιών στο γερμανικό δίκαιο, αυτή εντοπίζεται στο δεύτερο μέρος και όχι στοπρώτο μέρος, του τρίτου βιβλίου, του HGB. Το γεγονός ότι το πρώτο μέρος, του τρίτου βιβλίου, του HGB φαίνεται να περιέχει διατάξεις οι οποίες συμφωνούν ως προς το περιεχόμενό τους με τις απαιτήσεις που τάσσουν οι ανωτέρω οδηγίες, ουδόλως σημαίνει ότι το τμήμα αυτό της γερμανικής νομοθεσίας συνιστά και ενσωμάτωση των οδηγιών αυτών, τη στιγμή μάλιστα που πρώτον, οι οδηγίες αυτές δεν περιέχουν απλώς αποσπασματικές διατάξεις αλλά θεσπίζουν ένα ενιαίο ρυθμιστικό σύστημα και δεύτερον, ένα άλλο τμήμα της γερμανικής νομοθεσίας ταυτίζεται ratione materiae με το αντικείμενο των κρισίμων οδηγιών.'Έρχομαι τώρα να εξετάσω το ειδικό κανονιστικό πλαίσιο της παρούσας προσφυγής. Η οδηγία 90/605 έχει ως στόχο να επεκτείνει το πεδίο των οδηγιών 78/660 και 83/349 σε εται ρίες οι οποίες, αν και φαινομενικά εμφανίζονται ως προσωπικές, στην πραγματικότητα δεν απαρτίζονται από φυσικά πρόσωπα αλλά από άλλες κεφαλαιουχικές εταιρίες πρόκειται δηλαδή, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά την οδηγία 90/605, για κατά πλάσμα δικαίου κεφαλαιουχικές εταιρίες. Ο μόνος αποδεκτός τρόπος ορθής μεταφοράς της οδηγίας 90/605 στη γερμανική έννομη τάξη συνίσταται στην επέκταση του πεδίου εφαρμογής του δευτέρου μέρους, του τρίτου βιβλίου, του HGB, από τις κεφαλαιουχικές εταιρίες στις οποίες σήμερα αναφέρεται, και στις κατά πλάσμα δικαίου κεφαλαιουχικές εταιρίες που περιγράφει η οδηγία 90/605Ανεξάρτητα από το ζήτημα αν εντέλει, το ενλόγω τμήμα της γερμανικής νομοθεσίας συνιστά ορθή μεταφορά των διατάξεων της τέταρτης και της έβδομης οδηγίας.
.
Τέλος, σε ό,τι αφορά το ειδικό ζήτημα των απαιτήσεων δημοσιότητας που θέτουν η τέταρτη και η έβδομη οδηγία, ο ισχυρισμός της Γερμανικής Κυβέρνησης ότι η Publizitätsgesetz του 1969Νόμος για τη δημοσιότητα των λογαριασμών: Gesetz über die Rechnungslegung von bestimmten Unternehmen und Konzernen, BGBl. I 1969, o. 1189 και BGBl. I 1970, a. 1113.
αρκεί για να θεωρηθεί ότι οι αντίστοιχες κοινοτικές διατάξεις έχουν μεταφερθεί στο εθνικό δίκαιο είναι απορριπτέος. Όπως παρατηρεί η Επιτροπή, ο κύκλος των εταιριών που αφορά η Publizitätsgesetz είναι πολύ πιο στενός από εκείνον στον οποίον αναφέρονται οι προϋποθέσεις δημοσιότητας που τάσσει η κοινοτική νομοθεσία αντιστοιχεί μόνο στο 1 % του συνολικού αριθμού των εταιριών. Επομένως, η κρίσιμη εθνική νομοθεσία δεν συνιστά ορθή και πλήρη μεταφορά των κρίσιμων κοινοτικών διατάξεων.