<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-713/20</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62020CJ0713</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2022:782">EU:C:2022:782</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>11</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>11</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Wyrok z dnia <DATE ISO="20221013">13.10.2022 r.</DATE> – Sprawa C‑713/20</HT></P><P><HT TYPE="SC">Raad van bestuur van de Sociale verzekeringbank (Przerwy między świadczeniem pracy tymczasowej)</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Wyrok Trybunału</HT> (druga izba)</P><P>z dnia <DATE ISO="20221013">13 października 2022 r.</DATE><NOTE NUMBERING="STAR" TYPE="FOOTNOTE" NOTE.ID="E0001"><P>Język postępowania: niderlandzki.</P></NOTE></P></TI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>Odesłanie prejudycjalne</KEYWORD><KEYWORD>Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących</KEYWORD><KEYWORD>Rozporządzenie (WE) nr 883/2004</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 11 ust. 3 lit. a) i e)</KEYWORD><KEYWORD>Osoba mająca miejsce zamieszkania w jednym państwie członkowskim i wykonująca pracę najemną w innym państwie członkowskim</KEYWORD><KEYWORD>Umowa(-y) o pracę zawarta(-e) z jedną agencją pracy tymczasowej</KEYWORD><KEYWORD>Praca tymczasowa</KEYWORD><KEYWORD>Przerwy</KEYWORD><KEYWORD>Określenie ustawodawstwa mającego zastosowanie w przerwach między świadczeniem pracy tymczasowej</KEYWORD><KEYWORD>Ustanie stosunku pracy</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><JUDGMENT.INIT><P>W sprawie C‑713/20</P><P>mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Centrale Raad van Beroep (sąd apelacyjny w sprawach z zakresu zabezpieczenia społecznego i służby cywilnej, Niderlandy) postanowieniem z dnia <DATE ISO="20201217">17 grudnia 2020 r.</DATE>, które wpłynęło do Trybunału w dniu <DATE ISO="20201224">24 grudnia 2020 r.</DATE>, w postępowaniu:</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank,</HT></P></PLAINTIFS><AGAINST>przeciwko</AGAINST><DEFENDANTS><P><HT TYPE="BOLD">X,</HT></P><P>i</P><P><HT TYPE="BOLD">Y</HT></P><P>przeciwko</P><P><HT TYPE="BOLD">Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank,</HT></P></DEFENDANTS></PARTIES><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>TRYBUNAŁ (druga izba),</P><P>w składzie: A. Prechal, prezes izby, M.L. Arastey Sahún, F. Biltgen (sprawozdawca), N. Wahl i J. Passer, sędziowie,</P><P>rzecznik generalny: G. Pitruzzella,</P><P>sekretarz: A. Calot Escobar,</P></PREAMBLE.INIT><GR.VISA><VISA>uwzględniając pisemny etap postępowania,</VISA></GR.VISA><?PAGE NO="2"?><GR.CONSID><CONSID><P>rozważywszy uwagi, które przedstawili:</P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>w imieniu Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank – G.J. Oudenes i H. van der Most, w charakterze pełnomocników,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu rządu niderlandzkiego – M.K. Bulterman i P. Huurnink, w charakterze pełnomocników,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu Komisji Europejskiej – D. Martin i F. van Schaik, w charakterze pełnomocników,</P></ITEM></LIST></CONSID></GR.CONSID><GR.VISA><VISA>po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu <DATE ISO="20220317">17 marca 2022 r.</DATE>,</VISA></GR.VISA><PREAMBLE.FINAL>wydaje następujący</PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Wyrok</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1</NO.P><TXT>Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 11 ust. 3 lit. a) i e) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia <DATE ISO="20040429">29 kwietnia 2004 r.</DATE> w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="166" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2004">Dz.U. 2004, L 166, s. 1</REF.DOC.OJ>; sprostowanie <REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="188" PAGE.FIRST="10" DATE.PUB="2013">Dz.U. 2013, L 188, s. 10</REF.DOC.OJ>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2</NO.P><TXT>Wniosek ten został złożony w ramach dwóch sporów pomiędzy, po pierwsze, Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank (zarządem zakładu ubezpieczeń społecznych, Niderlandy) (zwanym dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0001" ID="QS0001"/>SVB<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>) a X, oraz po drugie, Y a SVB w przedmiocie odmowy przyznania X i Y świadczeń socjalnych na podstawie niderlandzkiego systemu zabezpieczenia społecznego.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo Unii</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3</NO.P><TXT>Celem rozporządzenia nr 883/2004, które weszło w życie w dniu <DATE ISO="20040520">20 maja 2004 r.</DATE>, jest koordynacja krajowych systemów zabezpieczenia społecznego. Zgodnie z jego art. 91 ma ono zastosowanie od dnia wejścia w życie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia <DATE ISO="20090916">16 września 2009 r.</DATE> dotyczącego wykonywania rozporządzenia nr 883/2004 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="284" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2009">Dz.U. 2009, L 284, s. 1</REF.DOC.OJ>), czyli od dnia <DATE ISO="20100501">1 maja 2010 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4</NO.P><TXT>Artykuł 1 rozporządzenia nr 883/2004 stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0002" ID="QS0002"/>Do celów stosowania niniejszego rozporządzenia:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>określenie <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0003" ID="QS0003"/>praca najemna<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="00AB" ID="QE0003"/> oznacza wszelką pracę lub sytuację równoważną, traktowaną jako taką do celów stosowania ustawodawstwa w zakresie zabezpieczenia społecznego państwa członkowskiego, w którym taka praca lub sytuacja równoważna ma miejsce;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>określenie <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0004" ID="QS0004"/>działalność na własny rachunek<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="00AB" ID="QE0004"/> oznacza wszelką pracę lub sytuację równoważną, traktowaną jako tak[a] do celów ustawodawstwa w zakresie zabezpieczenia społecznego państwa członkowskiego, w którym taka praca lub sytuacja równoważna ma miejsce;</TXT></NP></ITEM></LIST><?PAGE NO="3"?><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>.</P></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5</NO.P><TXT>Tytuł II tego rozporządzenia, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0005" ID="QS0005"/>Określanie mającego zastosowanie ustawodawstwa<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>, zawiera w szczególności art. 11, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0006" ID="QS0006"/>Zasady ogólne<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>, który stanowi w ust. 1–3:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="011.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0007" ID="QS0007"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Osoby, do których stosuje się niniejsze rozporządzenie, podlegają ustawodawstwu tylko jednego państwa członkowskiego. Ustawodawstwo takie określane jest zgodnie z przepisami niniejszego tytułu.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="011.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Do celów stosowania przepisów tego tytułu osoby otrzymujące świadczenia pieniężne z powodu lub w konsekwencji swej pracy najemnej lub pracy na własny rachunek uważane są za wykonujące wspomnianą pracę. Nie dotyczy to świadczeń z tytułu inwalidztwa, emerytur ani rent rodzinnych, ani też rent z tytułu wypadków przy pracy lub chorób zawodowych lub świadczeń pieniężnych z tytułu choroby obejmujących leczenie przez czas nieokreślony.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="011.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA><P>[Z zastrzeżeniem przepisów] art. 12[–]16:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>osoba wykonująca w państwie członkowskim pracę najemną lub pracę na własny rachunek podlega ustawodawstwu tego państwa członkowskiego;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>urzędnik służby cywilnej podlega ustawodawstwu państwa członkowskiego, jakiemu podlega zatrudniająca go administracja;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>osoba otrzymująca zasiłek dla bezrobotnych zgodnie z przepisami art. 65 na podstawie ustawodawstwa państwa członkowskiego zamieszkania podlega ustawodawstwu tego państwa członkowskiego;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>d)</NO.P><TXT>osoba powołana lub odwołana ze służby w siłach zbrojnych lub służby cywilnej w państwie członkowskim podlega ustawodawstwu tego państwa członkowskiego;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>e)</NO.P><TXT>każda inna osoba, do której nie mają zastosowania przepisy lit. a)[–]d) podlega ustawodawstwu państwa członkowskiego, w którym ma miejsce zamieszkania, bez uszczerbku dla innych przepisów niniejszego rozporządzenia, gwarantujących jej świadczenia na podstawie ustawodawstwa jednego lub kilku innych państw członkowskich<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo niderlandzkie</HT></HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">AOW</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6</NO.P><TXT>Artykuł 6 ust. 1 i 3 Algemene Ouderdomswet (ustawy o powszechnym systemie emerytalnym, zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0008" ID="QS0008"/>AOW<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>) z dnia <DATE ISO="19560531">31 maja 1956 r.</DATE> (Stb. 1956, nr 281), w brzmieniu mającym zastosowanie do okoliczności faktycznych w postępowaniu głównym (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0009" ID="QS0009"/>AOW<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>), przewiduje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="006.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0010" ID="QS0010"/>1.</NO.PARAG><ALINEA><P>Zgodnie z przepisami niniejszej ustawy ubezpieczonym jest ten, kto nie osiągnął jeszcze wieku emerytalnego, oraz</P><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a.</NO.P><TXT>jest rezydentem;</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="4"?><ITEM><NP><NO.P>b.</NO.P><TXT>nie jest rezydentem, lecz podlega obowiązkowi podatkowemu w odniesieniu do dochodów uzyskiwanych z tytułu pracy wykonywanej w Niderlandach lub na szelfie kontynentalnym.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></ALINEA></PARAG><P>[…]</P><PARAG IDENTIFIER="006.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>W drodze odstępstwa od ust. 1 i 2 kategoria osób ubezpieczonych może zostać rozszerzona lub ograniczona za pomocą ogólnego środka administracyjnego<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7</NO.P><TXT>Artykuł 6a AOW stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0011" ID="QS0011"/>W stosownych przypadkach, na zasadzie odstępstwa od art. 6 i przepisów z niego wynikających,</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a.</NO.P><TXT>za ubezpieczonego uważa się również osobę, której ubezpieczenie na podstawie niniejszej ustawy wynika z zastosowania postanowień umowy międzynarodowej lub z decyzji organizacji międzynarodowej;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b.</NO.P><TXT>za ubezpieczonego nie uznaje się osoby, która na podstawie umowy lub postanowienia organizacji międzynarodowej podlega ustawodawstwu innego państwa<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8</NO.P><TXT>Z art. 13 ust. 1 AOW wynika, że wysokość emerytury jest obniżana o 2% za każdy rok kalendarzowy, w którym uprawniony do emerytury po ukończeniu 15 roku życia, ale przed ukończeniem 65 roku życia, nie był ubezpieczony.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">AKW</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9</NO.P><TXT>Artykuł 6 Algemene Kinderbijslagwet (ogólnej ustawy o zasiłkach rodzinnych) z dnia <DATE ISO="19620426">26 kwietnia 1962 r.</DATE> (Stb. 1962, nr 160), w brzmieniu mającym zastosowanie do okoliczności faktycznych w postępowaniu głównym (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0012" ID="QS0012"/>AKW<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/>), przejmuje w identyczny sposób brzmienie art. 6 AOW.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10</NO.P><TXT>Artykuł 6a AKW stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0013" ID="QS0013"/>W stosownych przypadkach, na zasadzie odstępstwa od art. 6 i przepisów z niego wynikających,</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>za ubezpieczonego uważa się również osobę, której ubezpieczenie na podstawie niniejszej ustawy wynika z zastosowania postanowień umowy międzynarodowej lub z decyzji organizacji międzynarodowej;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>do celów rozdziału 3 niniejszej ustawy za <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0014" ID="QS0014"/>ubezpieczonego<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="00AB" ID="QE0014"/> uważa się również osobę, która nie jest ubezpieczona, a która nabyła prawo do świadczeń rodzinnych na podstawie rozporządzenia [nr 883/2004];</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>za ubezpieczonego nie uważa się osoby, która na podstawie umowy międzynarodowej lub decyzji organizacji międzynarodowej podlega ustawodawstwu innego państwa<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="5"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">BUB</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11</NO.P><TXT>Artykuł 6 Besluit uitbreiding en beperking kring verzekerden volksverzekeringen 1999 (zarządzenia z 1999 r. w sprawie rozszerzenia i ograniczenia kręgu osób objętych powszechnym systemem ubezpieczeń społecznych) z dnia <DATE ISO="19981224">24 grudnia 1998 r.</DATE> (Stb. 1998, nr 746) (zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0015" ID="QS0015"/>BUB<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/>), zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0016" ID="QS0016"/>Czasowa przerwa w pracy w Niderlandach<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/>, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0017" ID="QS0017"/>Ubezpieczeniem społecznym pozostaje objęta osoba, która nie mieszka w Niderlandach, ale pracuje wyłącznie w Niderlandach i której praca została czasowo przerwana:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a.</NO.P><TXT>z powodu choroby, niepełnosprawności, ciąży, macierzyństwa lub bezrobocia; lub</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b.</NO.P><TXT>z powodu urlopu, strajku lub lokautu<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Stan faktyczny w postępowaniu głównym i pytania prejudycjalne</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Sprawa X</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12</NO.P><TXT>Począwszy od dnia <DATE ISO="20130114">14 stycznia 2013 r.</DATE> X, obywatelka niderlandzka zamieszkała w Niemczech, rozpoczęła pracę najemną w Niderlandach za pośrednictwem agencji pracy tymczasowej. Umowa o pracę zawarta z tym przedsiębiorstwem przewidywała, że stosunek pracy rozpoczyna się w chwili faktycznego rozpoczęcia pracy tymczasowej i ustaje z mocy prawa niezwłocznie po zakończeniu świadczenia owej pracy na wniosek przedsiębiorstwa użytkownika.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13</NO.P><TXT>W ramach tej umowy X wykonywała szereg prac o charakterze tymczasowym, z przerwami, z których najdłuższa obejmowała okres od dnia <DATE ISO="20131019">19 października 2013 r.</DATE> do dnia <DATE ISO="20140330">30 marca 2014 r.</DATE>, a z których najkrótsze obejmowały okresy od dnia 20 do dnia <DATE ISO="20140925">25 września 2014 r.</DATE>, a także od dnia 23 do dnia <DATE ISO="20150128">28 stycznia 2015 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14</NO.P><TXT>W czasie tych przerw X była wolontariuszką w Holandii i wykonywała nieodpłatnie prace związane z opieką rodzinną. Wykonywała ona również prace domowe u swoich synów, za które otrzymywała bardzo niskie wynagrodzenie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15</NO.P><TXT>Decyzją z dnia <DATE ISO="20150706">6 lipca 2015 r.</DATE> SVB na wniosek X przekazał jej informacje na temat przysługujących jej uprawnień emerytalno-rentowych na podstawie AOW, z których wynikało, że w dniu <DATE ISO="20150130">30 stycznia 2015 r.</DATE> zainteresowana nabyła na podstawie AOW prawo do pełnej emerytury w wysokości 82%. SVB uznał w tym względzie, że w zakresie, w jakim X miała miejsce zamieszkania w Niemczech, była ubezpieczona w niderlandzkim systemie zabezpieczenia społecznego jedynie w okresach, w których rzeczywiście świadczyła pracę na rzecz agencji pracy tymczasowej w Niderlandach, lecz nie trakcie przerw między świadczeniem pracy tymczasowej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16</NO.P><TXT>Ponieważ jej odwołanie od tej decyzji zostało oddalone jako bezzasadne decyzją SVB z dnia <DATE ISO="20151221">21 grudnia 2015 r.</DATE>, X wniosła skargę do rechtbank Amsterdam (sądu rejonowego w Amsterdamie, Niderlandy).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="6"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17</NO.P><TXT>Wyrokiem z dnia <DATE ISO="20161003">3 października 2016 r.</DATE> sąd ten nakazał SVB podjęcie nowej decyzji. Uznał on, powołując się w szczególności na wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150423">23 kwietnia 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Franzen i in</NAME.CASE>. (<NO.CASE>C‑382/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:261">EU:C:2015:261</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), że przerwy między świadczeniem pracy tymczasowej wykonywanej przez X należy uznać za okresy urlopu lub bezrobocia w rozumieniu art. 6 BUB, w związku z czym w trakcie wspomnianych przerw X podlegała ustawodawstwu niderlandzkiemu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18</NO.P><TXT>SVB wniósł apelację od tego wyroku do Centrale Raad van Beroep (sądu apelacyjnego w sprawach z zakresu zabezpieczenia społecznego i służby cywilnej, Niderlandy), będącego sądem odsyłającym w niniejszej sprawie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19</NO.P><TXT>Sąd odsyłający wskazuje, że ponieważ X nie ukończyła okresu ubezpieczenia w Niemczech, nie może ubiegać się o prawo do emerytury w tym państwie członkowskim.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Sprawa Y</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20</NO.P><TXT>Począwszy od dnia <DATE ISO="20070716">16 lipca 2007 r.</DATE> Y, obywatel polski mieszkający wraz z rodziną w Polsce, rozpoczął pracę najemną w Niderlandach za pośrednictwem agencji pracy tymczasowej, z którą zawarł kolejne umowy o pracę, przy czym towarzyszył im szereg przerw.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20150720">20 lipca 2015 r.</DATE> Y zawarł ze wspomnianą agencją umowę o pracę tymczasową na okres ośmiu miesięcy, która przewidywała, że w przypadku zakończenia pracy w przedsiębiorstwie użytkowniku Y był w trakcie trwania tej umowy zobowiązany do podjęcia odpowiedniej pracy zastępczej oraz że umowa ta miała ulec rozwiązaniu w przypadku odmowy lub braku gotowości do wykonywania pracy. Ponieważ ta ostatnia sytuacja miała miejsce, rzeczona umowa wygasła w dniu <DATE ISO="20151231">31 grudnia 2015 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22</NO.P><TXT>Y, który nie pracował w okresie od dnia 1 stycznia do dnia <DATE ISO="20160207">7 lutego 2016 r.</DATE>, zawarł z tą samą agencją nową umowę o pracę.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23</NO.P><TXT>Decyzją z dnia <DATE ISO="20160329">29 marca 2016 r.</DATE> SVB poinformował Y, że nie jest uprawniony do zasiłku rodzinnego na podstawie niderlandzkiego systemu zabezpieczenia społecznego za styczeń i luty 2016 r., ponieważ nie wykonywał działalności zawodowej w Niderlandach pierwszego dnia roboczego każdego z tych miesięcy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24</NO.P><TXT>Ponieważ jego odwołanie zostało oddalone decyzją SVB z dnia <DATE ISO="20160520">20 maja 2016 r.</DATE>, Y wniósł skargę do rechtbank Amsterdam (sądu rejonowego w Amsterdamie).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25</NO.P><TXT>Wyrokiem z dnia <DATE ISO="20170105">5 stycznia 2017 r.</DATE> sąd ten oddalił skargę jako bezzasadną. Uznał on, że umowa o pracę z dnia <DATE ISO="20150720">20 lipca 2015 r.</DATE> w okresie od dnia 1 stycznia do dnia <DATE ISO="20160207">7 lutego 2016 r.</DATE> wygasła, oraz wyjaśnił, że nie zostało wykazane, iż w ramach tej umowy przewidziano urlopy płatne lub bezpłatne. W związku z tym ów okres nie mógł stanowić czasowej przerwy w pracy w rozumieniu art. 6 BUB.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26</NO.P><TXT>Y wniósł apelację od tego wyroku do Centrale Raad van Beroep (sądu apelacyjnego w sprawach z zakresu zabezpieczenia społecznego i służby cywilnej), będącego sądem odsyłającym.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="7"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Uwagi wspólne dla obu spraw w postępowaniu głównym</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27</NO.P><TXT>Sąd odsyłający zauważa, że X i Y byli ubezpieczeni na podstawie odpowiednio AOW i AKW w okresach, w których wykonywali oni pracę tymczasową w Niderlandach, oraz że spory w postępowaniach głównych dotyczą kwestii, czy ich przynależność do niderlandzkiego systemu zabezpieczenia społecznego ustała w przerwach między świadczeniem rzeczonej pracy tymczasowej. Sąd ten uważa, że konieczne jest w tym celu określenie mającego zastosowanie do okresu tych przerw ustawodawstwa na podstawie rozporządzenia nr 883/2004.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28</NO.P><TXT>Przypomina on w tym względzie, że zgodnie z art. 11 ust. 1 rozporządzenia nr 883/2004 osoby, do których stosuje się to rozporządzenie, podlegają ustawodawstwu tylko jednego państwa członkowskiego, które jest ustalane zgodnie z przepisami art. 11 ust. 3 tego rozporządzenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29</NO.P><TXT>Sąd odsyłający uważa, że aby art. 11 ust. 3 lit. a) rozporządzenia nr 883/2004 miał zastosowanie, musi istnieć jakakolwiek praca lub sytuacja równoważna w rozumieniu art. 1 lit. a) tego rozporządzenia, traktowana jako taka do celów stosowania ustawodawstwa w zakresie zabezpieczenia społecznego państwa członkowskiego, w którym taka praca lub sytuacja równoważna ma miejsce.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30</NO.P><TXT>Tymczasem w niniejszym przypadku sytuacje X i Y w trakcie przerw między świadczeniem przez nich pracy tymczasowej nie stanowią pracy najemnej w rozumieniu art. 1 lit. a) rozporządzenia nr 883/2004. Zgodnie bowiem z prawem niderlandzkim działalność wykonywana przez X w Niderlandach w owych przerwach nie może być uznana za pracę najemną. Podobnie na mocy wspomnianego prawa niderlandzkiego Y nie wykonywał pracy najemnej we wspomnianych przerwach, ponieważ jego umowa o pracę wygasła. Ponadto nie uzgodniono wcześniej żadnego urlopu bezpłatnego, a umowa o pracę z dnia <DATE ISO="20160208">8 lutego 2016 r.</DATE> została zawarta na okres przekraczający pierwotnie przewidziany w poprzedniej umowie termin wygaśnięcia umowy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31</NO.P><TXT>Sąd odsyłający zastanawia się zatem, czy sytuacje X i Y w przerwach między świadczeniem przez nich pracy tymczasowej można uznać za <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0018" ID="QS0018"/>sytuacj[e] równoważn[e]<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/> w rozumieniu art. 1 lit. a) rozporządzenia nr 883/2004.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32</NO.P><TXT>Podnosi on w tym względzie, że w trakcie przerw między świadczeniem przez X i Y pracy tymczasowej nie istniał już stosunek pracy, w związku z czym nie można uznać, że byli oni w tych okresach pracownikami w rozumieniu prawa niderlandzkiego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33</NO.P><TXT>Sąd odsyłający dodaje, że jak wynika z wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190919">19 września 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>van den Berg i in</NAME.CASE>. (<NO.CASE>C‑95/18 i C‑96/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:767">EU:C:2019:767</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), państwo członkowskie miejsca zatrudnienia nie jest zobowiązane do objęcia ustawodawstwem z zakresu zabezpieczenia społecznego pracownika migrującego zamieszkującego na terytorium innego państwa członkowskiego w odniesieniu do okresów, w których podlega on na podstawie tytułu II rozporządzenia nr 883/2004 ustawodawstwu z zakresu zabezpieczenia społecznego tego ostatniego państwa członkowskiego, pomimo że w ustawodawstwie państwa członkowskiego miejsca zatrudnienia nie przyznano temu pracownikowi żadnego prawa do emerytury lub zasiłku rodzinnego. W związku z tym okoliczność, że zainteresowani nie mieli prawa do podobnych świadczeń w państwie członkowskim miejsca zamieszkania, jest pozbawiona znaczenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34</NO.P><TXT>Sąd odsyłający ma jednak wątpliwości co do tego, czy ustawodawstwo mające zastosowanie w trakcie przerw między świadczeniem przez X i Y pracy tymczasowej należy określić na podstawie art. 11 ust. 3 lit. e) rozporządzenia nr 883/2004.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35</NO.P><TXT>Utrzymuje on w tym względzie, że z orzecznictwa Trybunału, a w szczególności z pkt 50 wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150423">23 kwietnia 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Franzen i in</NAME.CASE>. (<NO.CASE>C‑382/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:261">EU:C:2015:261</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), wydanego w ramach rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia <DATE ISO="19710614">14 czerwca 1971 r.</DATE> w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia <DATE ISO="19961202">2 grudnia 1996 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="028" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1997">Dz.U. 1997, L 28, s. 1</REF.DOC.OJ>), zmienionego rozporządzeniem nr 1992/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z dnia <DATE ISO="20061218">18 grudnia 2006 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="392" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2006">Dz.U. 2006, L 392, s. 1</REF.DOC.OJ>), które może zostać odpowiednio zastosowane w kontekście rozporządzenia nr 883/2004, wynika, że osoby, które zwykle wykonują swoją działalność zawodową w państwie członkowskim, są objęte zakresem stosowania art. 11 ust. 3 lit. a) rozporządzenia nr 883/2004, dopóki nie zaprzestaną definitywnie lub czasowo wykonywania tej działalności, oraz że podlegają one temu ustawodawstwu również w dniach, w których faktycznie nie wykonują tej działalności. Tym samym fakt istnienia stosunku pracy nie ma w tym zakresie decydującego znaczenia. Sąd odsyłający nie wyklucza zatem, że przerwy między świadczeniem przez X i Y pracy tymczasowej, a w szczególności X, nie stanowią w rzeczywistości zakończenia świadczenia pracy najemnej w Niderlandach. Sąd ten zastanawia się nad istotnymi czynnikami, które należy wziąć pod uwagę w tym względzie, w szczególności co do terminu, od którego należy uznać, że osoba, która tak jak X lub Y, nie pozostaje już w stosunku pracy, zaprzestała działalności w państwie członkowskim zatrudnienia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36</NO.P><TXT>Niemniej jednak sąd odsyłający zauważa, że z pkt 51 tego wyroku wynika również, iż dana osoba automatycznie podlega ustawodawstwu państwa miejsca zamieszkania, jeżeli nie wykonuje pracy zarobkowej i nie pozostaje w stosunku pracy, nawet jeśli zaprzestała czasowo swojej działalności w państwie zatrudnienia, przy czym jedynym wyjątkiem jest sytuacja, w której zainteresowany otrzymuje świadczenie w rozumieniu art. 11 ust. 2 rozporządzenia nr 883/2004.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37</NO.P><TXT>W tych okolicznościach Centrale Raad van Beroep (sąd apelacyjny w sprawach z zakresu zabezpieczenia społecznego i służby cywilnej) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0019" ID="QS0019"/>1)</NO.P><TXT>Czy art. 11 ust. 3 lit. a) rozporządzenia nr 883/2004 należy interpretować w ten sposób, że pracownik, który zamieszkuje w jednym państwie członkowskim, a pracuje w innym państwie członkowskim na podstawie umowy o pracę tymczasową, zgodnie z treścią której stosunek pracy ustaje niezwłocznie po zakończeniu świadczenia pracy tymczasowej, a następnie zostaje wznowiony, podlega, w trakcie przerw, ustawodawstwu tego drugiego państwa członkowskiego, tak długo jak pracownik ten nie zawiesi tymczasowo jej wykonywania?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Jakie czynniki są istotne dla oceny, czy w tego rodzaju przypadkach dochodzi do tymczasowego zawieszenia świadczenia pracy?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>Po upływie jakiego okresu należy uznać, że – o ile nie istnieją konkretne przesłanki uzasadniające twierdzenie przeciwne – niepozostający już w umownym stosunku pracy pracownik zawiesił tymczasowo świadczenie pracy w państwie zatrudnienia?<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="9"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie pytań prejudycjalnych</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38</NO.P><TXT>Poprzez swoje trzy pytania prejudycjalne, które należy rozpatrzyć łącznie, sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 11 ust. 3 lit. a) i e) rozporządzenia nr 883/2004 należy interpretować w ten sposób, że osoba mająca miejsce zamieszkania w jednym państwie członkowskim i świadcząca za pośrednictwem agencji pracy tymczasowej mającej siedzibę w innym państwie członkowskim pracę tymczasową na terytorium tego innego państwa członkowskiego podlega w trakcie przerw między świadczeniem pracy tymczasowej ustawodawstwu państwa członkowskiego zatrudnienia, czy też że osoba ta podlega w trakcie owych przerw ustawodawstwu krajowemu państwa członkowskiego zamieszkania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39</NO.P><TXT>Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przepisy tytułu II rozporządzenia nr 883/2004, w którego skład wchodzi art. 11 ust. 3, stanowią pełny i jednolity system norm kolizyjnych, którego celem jest zapewnienie, by pracownicy przemieszczający się w Unii podlegali systemowi zabezpieczenia społecznego tylko jednego państwa członkowskiego, aby zapobiec zbiegowi właściwych ustawodawstw krajowych i uniknąć związanych z tym komplikacji (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210520">20 maja 2021 r.</DATE>, <NAME.CASE>FORMAT Urządzenia i Montaże Przemysłowe</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑879/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:409">EU:C:2021:409</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40</NO.P><TXT>W tym celu art. 11 ust. 3 lit. a) rozporządzenia nr 883/2004 ustanawia zasadę, zgodnie z którą osoba wykonująca w państwie członkowskim pracę najemną lub pracę na własny rachunek podlega ustawodawstwu w zakresie zabezpieczenia społecznego tego państwa członkowskiego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41</NO.P><TXT>Jak zauważył rzecznik generalny w pkt 63 opinii, istnienie takiego stosunku pracy staje się nieistotne jedynie w wyjątkowym przypadku przewidzianym w art. 11 ust. 2 rozporządzenia nr 883/2004, który zrównuje z osobami wykonującymi pracę najemną lub prowadzącymi działalność na własny rachunek osoby otrzymujące świadczenia pieniężne z powodu lub w wyniku takiej ich pracy lub działalności.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42</NO.P><TXT>Tymczasem w niniejszej sprawie z postanowienia odsyłającego wynika, że w trakcie przerw między świadczeniem przez X i Y pracy tymczasowej nie korzystali oni ze świadczeń, o których mowa w art. 11 ust. 2 rozporządzenia nr 883/2004.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43</NO.P><TXT>Należy zatem ustalić, czy należy uznać, że w trakcie owych przerw X i Y wykonywali pracę najemną lub że prowadzili oni działalność na własny rachunek w rozumieniu art. 11 ust. 3 lit. a) rozporządzenia nr 883/2004.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44</NO.P><TXT>W tym względzie należy przypomnieć, że art. 1 lit. a) rozporządzenia nr 883/2004 definiuje pojęcie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0020" ID="QS0020"/>pracy najemnej<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/> jako wszelką pracę lub sytuację równoważną, traktowaną jako taką do celów stosowania ustawodawstwa w zakresie zabezpieczenia społecznego państwa członkowskiego, w którym taka praca lub sytuacja równoważna ma miejsce.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45</NO.P><TXT>W niniejszym przypadku z akt sprawy, którymi dysponuje Trybunał, wynika, że X wykonywała swoją działalność na podstawie umowy o pracę tymczasową na czas określony, zawierającej klauzulę, zgodnie z którą stosunek pracy powinien rozpocząć się z chwilą faktycznego rozpoczęcia wykonywania pracy i ustać w chwili zakończenia wykonywania tej pracy. Wynika z tego, że w trakcie przerw miedzy świadczeniem pracy tymczasowej między X a agencją pracy tymczasowej nie istniał stosunek pracy.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="10"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46</NO.P><TXT>Ponadto, chociaż w owych przerwach X była zarejestrowana w kilku niderlandzkich agencjach pracy tymczasowej, to nie wykonywała ona żadnej pracy tymczasowej na ich rachunek. Co się tyczy działalności wolontariackiej i prac domowych, którą X wykonywała w Niderlandach w trakcie rzeczonych przerw, wystarczy zauważyć, że zdaniem sądu odsyłającego nie można uznać owych prac za pracę najemną lub sytuację równoważną w rozumieniu ustawodawstwa niderlandzkiego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47</NO.P><TXT>Co się tyczy Y, z postanowienia odsyłającego wynika, że wykonywał on działalność na rachunek agencji pracy tymczasowej na podstawie umowy o pracę na czas określony, która rozpoczęła się w dniu <DATE ISO="20150720">20 lipca 2015 r.</DATE> i zakończyła w dniu <DATE ISO="20151231">31 grudnia 2015 r.</DATE>, oraz że zawarł on z tą sama agencją nową umowę o pracę, która rozpoczęła się w dniu <DATE ISO="20160208">8 lutego 2016 r.</DATE> Tym samym w okresie przerwy pomiędzy tymi dwiema umowami, czyli od dnia 1 stycznia do dnia <DATE ISO="20160207">7 lutego 2016 r.</DATE>, między Y a agencją pracy tymczasowej stosunek pracy ustał.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48</NO.P><TXT>Wynika z tego, że z powodu zaprzestania działalności zawodowej X i Y nie wykonywali w trakcie przerw między świadczeniem pracy tymczasowej pracy najemnej ani nie znajdowali się w sytuacji równoważnej w rozumieniu ustawodawstwa niderlandzkiego. W konsekwencji nie byli oni objęci zakresem stosowania art. 11 ust. 3 lit. a) rozporządzenia nr 883/2004, a zatem nie podlegali ustawodawstwu niderlandzkiemu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49</NO.P><TXT>Stwierdzenia tego nie podważa wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150423">23 kwietnia 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Franzen i in</NAME.CASE>. (<NO.CASE>C‑382/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:261">EU:C:2015:261</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), na który powołują się Komisja i sąd odsyłający. W pkt 50 i 51 tego wyroku Trybunał orzekł bowiem, że ustawodawstwo państwa zatrudnienia znajduje zastosowanie tak długo, jak długo dana osoba wykonuje działalność zawodową na terytorium tego państwa członkowskiego, lecz że osoby, które definitywnie lub tymczasowo zaprzestały działalności zawodowej, podlegają ustawodawstwu państwa członkowskiego, w którym mają miejsce zamieszkania. Wynika z tego, że – jak zauważył rzecznik generalny w pkt 82 i 84 opinii – dla celów stosowania ustawodawstwa państwa członkowskiego miejsca zatrudnienia istnienie ciągłego stosunku pracy zawsze jest konieczne. Konkretne warunki świadczenia pracy, takie jak okoliczność, że praca wykonywana jest w niepełnym wymiarze czasu pracy lub dorywczo, które z tego wynikają, są bez znaczenia, ponieważ nie wpływają na ciągły charakter stosunku pracy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50</NO.P><TXT>W tych okolicznościach i biorąc pod uwagę stwierdzenie dokonane w pkt 48 niniejszego wyroku, w trakcie przerw między świadczeniem przez X i Y pracy tymczasowej byli objęci zakresem stosowania art. 11 ust. 3 lit. e) rozporządzenia nr 883/2004, który stanowi normę kolizyjną domykającą system, obejmującą swoim zakresem stosowania wszystkie osoby znajdujące się w sytuacji, która nie jest konkretnie uregulowana w innych przepisach rozporządzenia, i która to norma ustanawia pełny system ustalania mającego zastosowanie ustawodawstwa (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190508">8 maja 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Inspecteur van de Belastingdienst</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑631/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:381">EU:C:2019:381</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51</NO.P><TXT>Przepis ten stanowi w istocie, że każda inna osoba, do której nie mają zastosowania przepisy lit. a)–d), podlega ustawodawstwu państwa członkowskiego, w którym ma miejsce zamieszkania, bez uszczerbku dla innych przepisów niniejszego rozporządzenia, gwarantujących jej świadczenia na podstawie ustawodawstwa jednego lub kilku innych państw członkowskich. Ma on zastosowanie zarówno do osób, które definitywnie zaprzestały wszelkiej działalności zawodowej, jak i do osób, które zaprzestały jej jedynie czasowo (zob. analogicznie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20041111">11 listopada 2004 r.</DATE>, <NAME.CASE>Adanez-Vega</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑372/02</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:705">EU:C:2004:705</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0024">24</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="11"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52</NO.P><TXT>Tymczasem w niniejszym przypadku sytuacja X i Y w trakcie przerw między świadczeniem pracy tymczasowej nie odpowiadała ani sytuacji przewidzianej w art. 11 ust. 3 lit. a) rozporządzenia nr 883/2004, jak wskazano w pkt 45–48 niniejszego wyroku, ani sytuacji przewidzianej w art. 11 ust. 3 lit. b)–d) tego rozporządzenia, ponieważ te ostatnie przepisy odnoszą się do urzędników służby cywilnej, bezrobotnych oraz osób powołanych do lub odwołanych ze służby w siłach zbrojnych lub służby cywilnej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53</NO.P><TXT>W konsekwencji na przedstawione pytania należy odpowiedzieć, że art. 11 ust. 3 lit. a) i e) rozporządzenia nr 883/2004 należy interpretować w ten sposób, iż osoba mająca miejsce zamieszkania w jednym państwie członkowskim i świadcząca za pośrednictwem agencji pracy tymczasowej mającej siedzibę w innym państwie członkowskim pracę tymczasową na terytorium tego innego państwa członkowskiego podlega w trakcie przerw między świadczeniem pracy tymczasowej ustawodawstwu państwa członkowskiego, w którym ma miejsce zamieszkania, jeżeli na podstawie umowy o pracę stosunek pracy ustał w trakcie owych przerw.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie kosztów</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54</NO.P><TXT>Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO>Z powyższych względów Trybunał (druga izba) orzeka, co następuje:</INTRO><P><HT TYPE="BOLD">Artykuł 11 ust. 3 lit. a) i e) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia <DATE ISO="20040429">29 kwietnia 2004 r.</DATE> w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">należy interpretować w ten sposób, że:</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">osoba mająca miejsce zamieszkania w jednym państwie członkowskim i świadcząca za pośrednictwem agencji pracy tymczasowej mającej siedzibę w innym państwie członkowskim pracę tymczasową na terytorium tego innego państwa członkowskiego podlega w trakcie przerw między świadczeniem pracy tymczasowej ustawodawstwu państwa członkowskiego, w którym ma miejsce zamieszkania, jeżeli na podstawie umowy o pracę stosunek pracy ustał w trakcie owych przerw.</HT></P></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><SIGNATORY><P>Podpisy</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>