Volgens verzoekster kunnen de na 1 januari 1962 in dienstgenomen hulpfunctionarissen niet worden toegelaten tot het vergelijkend onderzoek binnen de instelling, als bedoeld in artikel 29, § 1, sub b, van het Statuut.

Verzoekster voert aan dat blijkens genoemde bepaling de werkelijke diensttijd niet meer kan bedragen dan één jaar; de benoeming van mejuffrouw Kurz is derhalve onwettig daar zij plaatsvond op het ogenblik dat de betrokkene niet meer geacht mocht worden een hulpfunctionaris in dienst van de Commissie te zijn.

Verweerster antwoordt hierop dat deze bepaling slechts van toepassing is op de betrekkingen tussen de Instelling enerzijds en de hulpfunctionaris en de begrotingsautoriteiten anderzijds; verzoekster kan dan ook geen beroep doen op deze bepaling.

Aan dit artikel komt slechts een relatieve betekenis toe. In hoofdzaak wordt daarbij aan hulpfunctionarissen het recht ontzegd hun functie langer dan een jaar uit te oefenen. Het voorschrift houdt voor de Instelling niet de verplichting in het dienstbelang aan het einde van die periode op te zeggen. Het dienstverband kan een verlenging van de overeenkomst eisen. Immers het zou ongerijmd zijn om, wanneer aan het einde van de arbeidsovereenkomst de functie van de hulpfuctionaris niet onmiddellijk aan een ambtenaar of een tijdelijke functionaris kan worden toevertrouwd, de Instelling te dwingen tot aanstelling van een hulpfunctionaris wiens verdiensten nog moeten blijken, terwijl de eerste goed heeft voldaan.

Bovendien werden de handelingen ter voorbereiding van de benoeming van mejuffrouw Kurz vóór 12 februari 1964 verricht; de schriftelijke behandeling zelve waarbij de bewilliging van de vergadering van voorzitters werd verzocht, ving aan op 13 december 1964. Het zou onbillijk zijn de gevolgen van een zo geringe vertraging ten laste te brengen van mejuffrouw Kurz, temeer nu zij daarvoor geenszins aansprakelijk is.

Verzoekster stelt, dat nu het besluit om haar niet te benoemen voor haar nadeling is, het met redenen omkleed had moeten zijn. Ten betoge van het tegendeel kan geen beroep worden gedaan op het arrest-Raponi (Jurisprudentie, deel X, blz. 263 e.v.) waarbij werd beslist dat een nadere motivering in geval van bevordering schade zou kunnen toebrengen aan de niet bevorderde ambtenaren; in casu immers had men kunnen volstaan met een verwijzing naar de uitslag van het onderzoek. Ook het argument dat de werkzaamheden van de jury geheim zijn treft geen doel; er wordt geen geheim geschonden door de mededeling dat een kandidaat op de lijst lager geplaatst was dan een ander.

Verweerster wijst er op dat artikel 25 van het Statuut slechts eist, dat de individuele beschikkingen welke voor de adressaat nadelig zijn, met redenen worden omkleed. Zij beroept zich op het arrest-Raponi, welks overwegingen mede gelden voor benoemingen gedaan na een vergelijkend onderzoek. Blijkens artikel 30 van het Statuut bezit de Instelling een uitgebreide beoordelingsbevoegdheid bij de keuze tussen de op de lijst voorkomende kandidaten. Zij dient voorts het geheim van de werkzaamheden van de jury te eerbiedigen.

Bovendien wordt in de aan betrokkene medegedeelde benoeming verwezen naar de lijst der geschikte kandidaten van het vergelijkend onderzoek no. 143/B.

Verzoekster stelt dat blijkens de onderhavige kennisgeving de sollicitaties uiterlijk op 9 september 1963 aan de afdeling aanwerving moesten worden toegezonden; de sollicitatie van mejuffrouw Kurz dateert echter van 12 september 1963. Weliswaar heeft het hoofd van de dienst waartoe mejuffrouw Kurz behoorde, daar deze op dat ogenblik afwezig was, zelf een sollicitatie ingezonden welke volgens verweerster de dagtekening 9 september zou dragen (in feite is de datum op de brief van de heer Pryce, overgelegd als bijlage II tot de brief van de raadsman van verzoekster aan de gemachtigde van verweerster, onleesbaar). Indien deze brief al het dienststempel draagt van 9 september dan moet in dit verband evenwel worden opgemerkt

Verweerster antwoordt hierop dat mejuffrouw Kurz met verlof afwezig was in de periode gelegen tussen de publikatie van de kennisgeving van het onderzoek en het einde van de termijn waarbinnen de sollicitaties moesten zijn ingezonden. Verweerster kon derhalve niet zonder inbreuk te maken op de rechten van mejuffrouw Kurz de door haar hiërarchische meerdere ingezonden sollicitatie weigeren en moest derhalve de nadien door betrokkene zelf voorgelegde sollicitatie, hoewel tardief gedaan, aanvaarden.

Verzoekster beroept zich op artikel 110 van het Statuut.

Volgens haar mag niet worden gesteld dat zodanige uitvoeringsbepalingen slechts behoeven te worden gegeven wanneer de betreffende tekst zulks verlangt. Voldoende is het dat de statutaire bepalingen niet voldoende expliciet zijn, hetgeen in casu het geval is.

Verweerster heeft zelf de jury samengesteld (document no. S/01965/63 van 21 januari 1963 van het Algemeen secretariaat); hiermede heeft zij erkend dat de desbetreffende bepalingen op zich zelf niet voldoende zijn.

Volgens artikel 110 van het Statuut evenwel moeten algemene bepalingen ter uitvoering daarvan worden vastgesteld na raadpleging van het Personeelscomité en na advies van het Comité voor het Statuut. Deze formaliteiten zijn niet in acht genomen.

Verweerster acht dit middel niet ontvankelijk, daar het niet steunt op gegevens waarvan reeds in de loop van de schriftelijke behandeling is gebleken. Artikel 110 schrijft voor, dat de daar bedoelde algemene uitvoeringsbepalingen ter kennis van het personeel worden gebracht. Verzoekster wist, toen zij haar beroep instelde, dat zulke bepalingen niet ter kennis van de ambtenaren waren gebracht en derhalve niet bestonden.

Het middel is bovendien ongegrond, daar de onderhavige bepalingen niet tot zodanige interpretatiemoeilijkheden aanleiding geven, dat haar toepassing bij gebreke van algemene uitvoeringsvoorschriften niet wettig zou kunnen geschieden.

Verzoekster stelt dat de jury hoewel het een vergelijkend onderzoek op grondslag van schriftelijke bewijsstukken betrof in feiten examens heeft afgenomen welke als gesprekken werden gekwalificeerd. Boven dien heeft de jury met de overgelegde bewijsstukken geen rekening gehouden daar slechts één cijfer werd gegeven voor talenkennis en beroepservaring te zamen (globale puntenwaardering van 1 tot 10); daarbij werd op de diploma's geen acht geslagen en de lijst van geschikte kandidaten uitsluitend naar deze criteria opgesteld.

Bovendien bestond het met verzoekster gevoerde onderhoud uit een reeks van strikvragen, welke men niet mocht stellen aan een kandidaat voor een post van de categorie B.

Verzoekster erkent dat het Hoi niet de taak van de jury kan overnemen, doch meent dat het wel moet onderzoeken of de jury zich op rechtmatige wijze een oordeel heeft gevormd. Om vast te kunnen stellen of de jury partijdig is geweest moet het Hof derhalve weten of de aan de kandidaten gestelde vragen van een gelijke graad van moeilijkheid waren.

Om te kunnen uitmaken welk gewicht de jury heeft toegekend aan de talenkennis, dient het Hof te onderzoeken of op dit punt aan beide kandidaten dezelfde strenge eisen werden gesteld. Prima facie kan dit niet het geval zijn geweest daar mejuffrouw Kurz, die voorheen nooit in Engeland verbleef, een groter puntenaantal verwierf dan verzoekster die veertien jaar in dit land heeft gewoond.

Bovendien schijnt het dat de jury slechts de kennis van het Engels van belang heeft geacht, hoewel in de kennisgeving van het vergelijkend onderzoek grondige kennis van één der talen van de Gemeenschappen (bij voorkeur het Frans) werd geëist, welke taal verzoekster voortreffelijk kent.

Bovendien moet worden aangenomen dat de jury rekening heeft gehouden met de beroepservaring die mejuffrouw Kurz in Londen heeft opgedaan toen zij daar ad interim bij de Pers-en Informatiedienst werkzaam was. Een gelijke behandeling van de kandidaten liet evenwel niet toe dat op dit element werd gelet.

Verweerster antwoordt dat dit middel niet ontvankelijk is daar het niet berust op gegevens waarvan bij de schriftelijke behandeling is gebleken.

Het middel is bovendien niet gegrond. Immers na te hebben vastgesteld dat de beide kandidaten de vereiste diploma's bezaten, heeft de jury hen beiden op de voordracht geplaatst, maar de jury heeft eveneens kunnen vaststellen dat de diploma's der gegadigden ten volle gelijkwaardig waren. Indien de jury, in overeenstemming overigens met de kennisgeving van het vergelijkend onderzoek, een onderhoud met de kandidaten wenselijk achtte, zo betrof het hier niet een werkelijk examen; bedoeld werd uitsluitend de juistheid te controleren van hetgeen betrokkenen in de bij haar sollicitaties overgelegde stukken hadden beweerd en zich een oordeel te vormen over haar bekwaamheden, zoals de talenkennis, kennis omtrent de functie en de taken der Gemeenschappen en kennis van de levensomstandigheden in Engeland, elementen, welke de jury op grond van de sollicitatiedossiers alléén niet kon beoordelen.

Bovendien was de keus der te stellen vragen aan het beleid van de jury overgelaten. Hetzelfde geldt voor de vergelijkende waardering van de verdiensten der kandidaten. Ook mocht de jury rekening houden met de door mejuffrouw Kurz op het bureau te Londen verworven beroepservaring.

Verzoekster stelt dat het Hof bij gebreke van iedere aanduiding op dit punt niet kan onderzoeken hoe de jury tot zijn oordeel is gekomen.

Verweerster antwoordt hierop dat de jury blijkens het door haar opgemaakte proces-verbaal besloten heeft de prestaties van de kandidaten tijdens het onderhoud te waarderen naar de volgende criteria: talenkennis en beroepservaring (globale puntenwaardering van 1 tot 10). De jury was niet verplicht voor ieder onderdeel afzonderlijk een cijfer te geven ;

Overwegende dat verweerster tegen dit middel aanvoert dat verzoekster haar beroepsrecht heeft verloren, daar zij niet tijdig zekere eerdere beschikkingen heeft bestreden, waarbij de sollicitaties van hulpfunctionarissen voor de onderhavige post werden toegelaten, te weten de kennisgeving ener vacature no. 166 en de aankondiging van het vergelijkend onderzoek no. 143/B;

Overwegende dat, waar de aanwervingsprocedure uit verschillende, onderling onafhankelijke, handelingen bestaat, deze exceptie derhalve neer zou komen op de eis dat de betrokkenen even zovele beroepen instellen als deze procedure voor hen nadelige handelingen omvat;

dat anderzijds, gezien de samenhang tussen de verschillende handelingen waaruit de aanwervingsprocedure bestaat, moet worden aangenomen dat een verzoeker zich, tegelijk met het beroep tegen latere handelingen in die procedure verricht, mag beroepen op de onwettigheid van daarmede nauw verbonden eerdere handelingen;

dat het Hof derhalve bij de beoordeling van de wettigheid van de benoeming van mejuffrouw Kurz, welke het belangrijkste punt vormt van het onderhavige beroep, mede acht mag slaan op de aan die benoeming voorafgaande handelingen en met name op voormelde kennisgevingen ;

Overwegende dat de uitdrukking vergelijkend onderzoek binnen de Instelling naar haar letterlijke betekenis ziet op al degenen die, in welke hoedanigheid dan ook, in haar dienst staan;

dat deze interpretatie wordt bevestigd door het met de aanwervingsprocedure beoogde doel, gelijk artikel 27 van het Statuut dit omschrijft, namelijk om de Instelling de medewerking te verzekeren van ambtenaren die uit het oogpunt van bekwaamheid, prestatievermogen en onkreukbaarheid aan de hoogste eisen voldoen;

dat het immers tot dit doel noodzakelijk is de aanwerving van ambtenaren op de ruimste basis te doen plaatsvinden;

Overwegende dat verzoekster hiertegen inbrengt dat, nu het vergelijkend onderzoek binnen de Instelling geregeld werd tussen twee andere procedures welke slechts op de ambtenaren zien (artikel 29, § 1, sub a) en c)), de strekking van deze bepaling aldus zou moeten worden opgevat, dat bedoelde wijze van aanwerving eveneens slechts voor de ambtenaren is voorzien;

dat deze opvatting in strijd is met artikel 28 d), van het Statuut, waar wordt bepaald dat als ambtenaar slechts kan worden aangesteld hij, die met goed gevolg aan een vergelijkend onderzoek heeft deelgenomen ;

dat toch blijkens deze bepaling de sub a) en c) van artikel 29 bedoelde procedures, waarbij geen vergelijkend onderzoek plaatsvindt, beperkt blijven tot de ambtenaren alleen; dat deze beperking evenwel niet geldt voor het geval van artikel 29, sub b), waar wèl van een vergelijkend onderzoek sprake is;

Overwegende dat het middel reeds op deze gronden ongegrond moet worden geacht;

dat derhalve de overige door verzoekster ter ondersteuning van dit middel aangevoerde argumenten buiten behandeling kunnen blijven;

Overwegende dat verweerster het onderhavige middel, hetwelk voor de eerste maal bij repliek werd voorgedragen, tardief en mitsdien niet ontvankelijk acht;

dat verzoekster evenwel eerst in de loop van het geding vernam van het bestaan van het document S/01965/63 van 21 juni 1963 met betrekking tot de samenstelling van de jury voor het vergelijkend onderzoek;

dat, nu dit stuk voor haar aanleiding geweest kan zijn dit middel op te werpen, de exceptie van niet-ontvankelijkheid moet worden afgewezen ;

Overwegende dat thans moet worden onderzocht of bedoeld stuk een uitvoeringsbepaling vormt in de zin van artikel 110 van het Statuut;

Overwegende dat de woorden de algemene bepalingen ter uitvoering van het Statuut in artikel 110 in de eerste plaats zien op die bepalingen welke iedere Instelling gehouden is te geven ter uitvoering van dwingende statutaire regels, zoals artikel 2, eerste lid, en artikel 5, tweede lid;

dat, waar het niet zodanige regels betreft, een verplichting tot het geven van algemene uitvoeringsbepalingen slechts kan worden aangenomen voor het geval de statutaire bepalingen op zich zelf niet voldoende expliciet zouden zijn;

Overwegende dat in geen der bepalingen van het Statuut nopens de procedure voor het vergelijkend onderzoek aan de Instellingen het geven van algemene uitvoeringsbepalingen wordt voorgeschreven;

dat bedoelde bepalingen overigens op zich zelf voldoende zijn;

dat verweerster derhalve niet gehouden was met betrekking tot het vergelijkend onderzoek algemene uitvoeringsbepalingen te geven in de zin van artikel 110 van het Statuut;

dat bovendien bedoeld document S/01965/63 als een interne maatregel moet worden beschouwd, waarvoor de vormvoorschriften van laatstgenoemd artikel niet gelden;

Overwegende dat het middel derhalve moet worden verworpen;

Overwegende dat verweerster dit middel niet ontvankelijk acht daar het voor de eerste maal bij repliek werd voorgedragen en niet zou steunen op gegevens, hetzij rechtens of feitelijk, waarvan eerst in de loop van de schriftelijke behandeling is gebleken;

dat dit middel kennelijk gegrond is ten aanzien van de hierboven sub a) weergegeven grief;

dat zij evenwel moet worden verworpen ten aanzien van de grieven sub b) en c), daar deze naar 's Hofs oordeel eerst zijn ingegeven door enkele stukken welke verweerster als bijlagen tot haar conclusie van antwoord in het geding heeft gebracht;

Overwegende, wat betreft de grief sub b), dat verzoekster geen enkel nauwkeurig feit heeft aangevoerd op grond waarvan zou kunnen worden aangenomen dat de jury met de diploma's der kandidaten onvoldoende rekening zou hebben gehouden;

dat, waar in de kennisgeving met betrekking tot het onderhavige onderzoek een duidelijk onderscheid wordt gemaakt tussen de diploma's en de beroepservaring, aan deze beide criteria kennelijk gelijke betekenis werd toegekend:

dat voorts, nu de kennisgeving in het bijzonder gewaagde van de wenselijkheid ener grondige kennis van de Engelse taal, de jury deze kennis beslissend mocht achten, voor zover de kandidaten onderling gelijkwaardige kennis bleken te bezitten van de overige talen;

dat de betrokkene weliswaar veelal door een langdurig verblijf in het buitenland een onmiskenbare superioriteit op het gebied van talenkennis verwerft, doch dit niet noodzakelijkerwijs steeds het geval is;