<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-04.cj-20080212.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="ECRCJ1993NLA.0300109301.case.xml"><NO.CASE>C-314/91</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>61991C0314</NO.CELEX><NO.SEQ>0014.0002</NO.SEQ><PAGE.FIRST>1100</PAGE.FIRST><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST>1106</PAGE.LAST><PAGE.TOTAL>7</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><LEFT>CONCLUSIE VAN ADV.-GEN. VAN GERVEN — ZAAK C-314/91</LEFT><RIGHT>WEBER / PARLEMENT</RIGHT></CURR.TITLE><CONTENTS.CONCLUSION><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Conclusie van advocaat-generaal</HT></P><P><HT TYPE="UC">W. Van Gerven</HT></P><P>van <DATE ISO="19930113">13 januari 1993</DATE><NOTE NOTE.ID="E0001" NUMBERING="STAR"><P>Oorspronkelijke taal: Nederlands.</P></NOTE></P></TI></TITLE><P><HT TYPE="ITALIC">Mijnheer de President,</HT></P><P><HT TYPE="ITALIC">mijne heren Rechters,</HT></P><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Dit geschil, tussen B. Weber en liet Europees Parlement, gaat over de Regeling betreffende een overbruggingstoelage bij ambtsbeëindiging voor de leden van het Europees Parlement (hierna: <QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="201E"/>Regeling<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="201D"/>).<NOTE NOTE.ID="E0002" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Goedgekeurd door het Bureau van het Europees Parlement op <DATE ISO="19880518">18 mei 1988</DATE>, PE 121 917/BUR/rév. II.</P></NOTE> Weber zetelde in het Europees Parlement sinds 1979, en werd laatst herverkozen in 1989. Met ingang van <DATE ISO="19901214">14 december 1990</DATE> verliet ze het Parlement, om Oberbürgermeister van Heidelberg te worden. Het Parlement weigerde haar een overbruggingstoelage toe te kennen op grond van genoemde Regeling. Voor het Hof vordert Weber vandaag de vernietiging van deze weigeringsbeslissing, de veroordeling van het Parlement tot betaling van deze toelage<NOTE NOTE.ID="E0003" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zoals de raadsman van Weber ter zitting toegaf, is deze tweede vordering niet-ontvankelijk. <QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="201E"/>Op grond van artikel 176 EEG-Vcrdrag is de instelling die de vernietigde handeling heeft verricht, gehouden de maatregelen te nemen die nodig zijn ter uitvoering van het arrest van het Hof van Justitie. Het Hof kan niet, zonder zijn bevoegdheid te overschrijden, de gemeenschapsinstellingen bevelen geven met het oog op de uitvoering van zijn arresten<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="201D"/> (arrest van <DATE ISO="19850620">20 juni 1985</DATE>, zaak <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="141/84" YEAR="1985" PAGE.ECR="1951">141/84, De Compte, Jurispr. 1985, blz. 1951, r. o. 22</REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, en de verwijzing van het Parlement in de kosten.</TXT><P>Voor een volledige uiteenzetting van de feiten en het juridisch kader van dit geschil, verwijs ik naar het rapport ter terechtzitting.</P></NP><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>De ontvankelijkheidsvraag</P></TI></TITLE><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Alvorens in te gaan op de grond van de zaak, behandel ik de vraag naar de ontvankelijkheid van de vordering. Het Parlement voert aan dat de vordering niet-ontvankelijk is, omdat de bestreden handeling de interne werking van het Parlement betreft en geen rechtsgevolgen tegenover derden heeft. Het Parlement beroept zich hierbij op het arrest Les Verts<NOTE NOTE.ID="E0004" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Arrest van <DATE ISO="19860423">23 april 1986</DATE>, zaak <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="294/83" YEAR="1986" PAGE.ECR="1339">294/83, Les Verts, Jurispr.1986, blz. 1339</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, dat enkel vorderingen zou toestaan tegen handelingen van het Parlement die beogen rechtsgevolgen jegens derden teweeg te brengen, waarmee volgens het Parlement enkel personen buiten de instelling worden bedoeld. Aangezien de litigieuze beslissing betrekking heeft op de rechtsverhouding tussen het Parlement en zijn leden, zou de vordering van Weber voor het Hof onontvankelijk zijn. Ik kan mij bij deze redenering niet aansluiten.</TXT></NP><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Uitgangspunt en basisbeginsel van het genoemde arrest Les Verts is de stelling <QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="201E"/>dat de Europese Economische Gemeenschap een rechtsgemeenschap is in die zin, dat noch haar Lid-Staten noch haar instellingen ontkomen aan het toezicht op de verenigbaarheid van hun handelingen met het constitutionele handvest waarop de Gemeenschap is gegrond, namelijk het Verdrag<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="201D"/>.<NOTE NOTE.ID="E0005" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Arrest Les Verts, r. o. 23.</P></NOTE> Het Verdrag heeft een volledig stelsel van rechtsmiddelen en procedures in het leven geroepen, waarbij aan het Hof het toezicht op de<?PAGE NO="I-1101"?> wettigheid van de handelingen van de instellingen is opgedragen.<NOTE NOTE.ID="E0006" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Arrest Les Veris, r. o. 23; herhaald ¡n arrest van <DATE ISO="19871022">22 oktober 1987</DATE>, zaak <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="314/85" YEAR="1987" PAGE.ECR="4199">311/85, Folo-Frost, Jurispr. 1987, blz. 4199, r. o. 16</REF.DOC.ECR> en in beschikking van <DATE ISO="19900713">13 juli 1990</DATE>, zaak <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-2/88" YEAR="1990" PAGE.ECR="I-3365">C-2/88 Imin., Zwartvcld e. a., Jurispr. 1990, blz. I-3365, r. o. 16</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> Dit betekent dat een beroep voor het Hof openstaat tegen alle handelingen van de gemeenschapsinstellingen die rechtsgevolgen kunnen teweegbrengen.<NOTE NOTE.ID="E0007" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Arrest Les Verts, r. o. 24, verwijzend naar arrest van <DATE ISO="19710331">31 maart 1971</DATE>, zaak <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="22/70" YEAR="1971" PAGE.ECR="263">22/70, Commissie/Raad (AETR), Jurispr. 1971, blz. 263, r. o. 42</REF.DOC.ECR>; arrest van <DATE ISO="19880927">27 september 1988</DATE>, zaak <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="302/87" YEAR="1988" PAGE.ECR="5615">302/87, Parlement/Raad, Jurispr. 1988, bfz. 5615, r. o. 20</REF.DOC.ECR>. Ik gebruik de formulering <QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="201E"/>rechtsgevolgen kunnen teweegbrengen<QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="201D"/> van het laatstgenoemde arrest, eerder dan de formulering <QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="201E"/>beogen rechtsgevolgen teweeg te brengen<QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="201D"/> van het eerstgenoemde arrest, om de mogelijke indruk te vermijden dat de vraag of een handeling rechtsgevolgen teweegbrengt zou afhangen van de wil van de auteur van de handeling. Met rechtscheppend karakter van een handeling hangt af van de aard en de strekking van de handeling in haar geheel.</P></NOTE></TXT></NP><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>In de beschikkingen Europese Rechtse Fractie en Blot en Front national heeft het Hof geoordeeld dat geen beroep tot nietigverklaring kan worden ingesteld tegen besluiten die slechts betrekking hebben op de interne organisatie van de werkzaamheden van het Parlement.<NOTE NOTE.ID="E0008" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Beschikkingen van <DATE ISO="19860604">4 juni 1986</DATE>, zaak <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="78/85" YEAR="1986" PAGE.ECR="1753">78/85, Europese Rechtse Tractie, Jurispr. 1986, blz. 1753, r. o. 11</REF.DOC.ECR>, en <DATE ISO="19900522">22 mei 1990</DATE>, zaak <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-68/90" YEAR="1990" PAGE.ECR="I-2101">C-68/90, Blol en Front national, Jurispr. 1990, blz. I-2101, r. o. 12</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> Het gaat hierbij om besluiten die hetzij geen rechtsgevolgen kunnen teweegbrengen, hetzij slechts rechtsgevolgen hebben binnen het Parlement voor de werkzaamheden van het Parlement. Deze laatste hypothese vormt dus een uitzondering op het principe dat een beroep voor het Hof openstaat tegen alle handelingen van de gemeenschapsinstellingen die rechtsgevolgen kunnen teweegbrengen. Deze uitzondering sluit aan bij de interne organisatiebevoegdhcid die aan het Europees Parlement is verleend bij de artikelen 25, eerste alinea, EGKS-Verdrag, 142, eerste alinea, EEG-Verdrag en 112, eerste alinea, EGA-Verdrag. Het betreft evenwel een zeer beperkte uitzondering. Om van de rechtmatigheidscontrole door het Hof te worden uitgesloten moet een besluit van het Parlement aan drie cumulatieve voorwaarden voldoen: het moet zijn totstandgekomen in het kader van de interne organisatie van de werkzaamheden van het Parlement, slechts rechtsgevolgen hebben binnen het Parlement voor zijn werkzaamheden, en kunnen worden gecontroleerd op grond van de in het Reglement van het Parlement neergelegde procedures.<NOTE NOTE.ID="E0009" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Ik neem deze drie voorwaarden over uit de resolutie van het Europees Parlement van <DATE ISO="19861009">9 oktober 1986</DATE> over de positie van het Europees Parlement voor het Mof van Justitie van de Europese Gemeenschappen in het kader van krachtens artikel 173 van het EEG-Vcrdrag ingestelde verzoeken om nietigverklaring; <REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="283" DATE.PUB="1986" PAGE.FIRST="85">PB 1986, C 283, blz. 85</REF.DOC.OJ>. Aansluitend bij de formulering van de beschikkingen Europese Rechtse Fractie en Blot en Front national, vervang ik <QUOT.START ID="QS0006" REF.END="QE0006" CODE="201E"/>interne organisatie<QUOT.END ID="QE0006" REF.START="QS0006" CODE="201D"/>, ter verduidelijking, door <QUOT.START ID="QS0007" REF.END="QE0007" CODE="201E"/>interne organisatie van de werkzaamheden<QUOT.END ID="QE0007" REF.START="QS0007" CODE="201D"/>.</P></NOTE></TXT></NP><NP><NO.P>5.</NO.P><TXT>Wat nu concreet de vordering van Weber betreft: de besproken Regeling en het litigieuze besluit van het Parlement zijn duidelijk van aard rechtsgevolgen teweeg te brengen, namelijk in hoofde van Weber.<NOTE NOTE.ID="E0010" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Met staat buiten betwisting dat Weber het vereiste belang heeft in de zin van artikel 173, tweede alinea, van het EEG-Verdrag.</P></NOTE> Verder betreft het besluit niet de interne organisatie van de werkzaamheden van het Parlement. Een financiële regeling voor afscheid nemende parlementsleden houdt immers geen rechtstreeks verband met de organisatie van het Parlement, of zijn werkzaamheden. Ik besluit dus tot de ontvankelijkheid van de vordering.</TXT></NP><NP><NO.P>6.</NO.P><TXT>Volledigheidshalve voeg ik eraan toe dat ik, ter oplossing van de ontvankelijkheidsvraag, geen gebruik heb gemaakt van het criterium van <QUOT.START ID="QS0008" REF.END="QE0008" CODE="201E"/>derde<QUOT.END ID="QE0008" REF.START="QS0008" CODE="201D"/>. Volgens het Parlement zou het arrest Les Verts enkel beroepen toelaten tegen handelingen van het Parlement die beogen rechtsgevolgen jegens derden teweeg te brengen, waarbij derden enkel personen buiten de instelling zouden zijn. Ik denk niet dat dit arrest aldus mag gelezen worden. Centraal in het arrest staat het principe dat rechtstreeks beroep openstaat tegen alle handelingen die rechtsgevolgen kunnen<?PAGE NO="I-1102"?> teweegbrengen. Dit geldt in het bijzonder voor handelingen die rechtsgevolgen teweegbrengen jegens personen buiten de instelling, zoals in de feiten van het arrest Les Verts, maar niet uitsluitend voor deze categorie. Het criterium van <QUOT.START ID="QS0009" REF.END="QE0009" CODE="201E"/>derde<QUOT.END ID="QE0009" REF.START="QS0009" CODE="201D"/> is dus geen noodzakelijke voorwaarde voor ontvankelijkheid. In latere beslissingen werd het criterium trouwens enkel gebruikt in zaken waar tot de ontvankelijkheid van de vordering besloten werd.<NOTE NOTE.ID="E0011" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Arrest van <DATE ISO="19860703">3 juli 1986</DATE>, zaak <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="34/86" YEAR="1986" PAGE.ECR="2155">34/86, Raad/Parlement, Jurispr. 1986, blz. 2155</REF.DOC.ECR>, r. o. 5 en 6; beschikking van <DATE ISO="19861016">16 oktober 1986</DATE>, zaak <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="221/86 R" YEAR="1986" PAGE.ECR="2969">221/86 R, Europese Rechtse Fractie, Jurispr. 1986, blz. 2969, r. o. 19</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> In de zaken waar de vordering onontvankelijk werd bevonden, namelijk Europese Rechtse Fractie en Blot en Front national, volgde de onontvankelijkheid niet uit het al of niet derde zijn van de verzoeker, maar uit de vaststelling dat de aangevochten besluiten betrekking hadden op de interne organisatie van de werkzaamheden van het Parlement.<NOTE NOTE.ID="E0012" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Beschikkingen, reeds aangehaald in voetnoot 7, r. o. 11, resp. r. o. 11 en 12.</P></NOTE></TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>De interpretatievraag</P></TI></TITLE><NP><NO.P>7.</NO.P><TXT>Ik kom nu tot de grond van de zaak. Weber en het Europees Parlement betwisten de interpretatie die moet gegeven worden aan de Regeling zoals die goedgekeurd werd door het Bureau van het Parlement op <DATE ISO="19880518">18 mei 1988</DATE>. De betwisting betreft de toepasselijkheid op situaties, zoals die van Weber, waar een lid het Parlement verlaat in de loop van een vijfjarig mandaat, om zich aan een andere activiteit te wijden. Volgens het Europees Parlement zou de Regeling enkel slaan op beëindiging van het parlementair mandaat door afloop van de vijfjarige termijn, dit is door niet-herverkiezing. Volgens Weber zou de Regeling zonder onderscheid slaan op elk verlaten van het Parlement.</TXT></NP><NP><NO.P>8.</NO.P><TXT>Volgens artikel 1 van de Regeling hebben de parlementsleden recht op een overbruggingstoelage, mits indiening van een verzoek, <HT TYPE="ITALIC">na de beëindiging van hun mandaat.</HT> In het Duits, de procestaai in deze zaak, luidt het: <QUOT.START ID="QS0010" REF.END="QE0010" CODE="201E"/><HT TYPE="ITALIC">nach dem Erlöschen ihres Mandats</HT><QUOT.END ID="QE0010" REF.START="QS0010" CODE="201D"/>. Het geschil draait om de interpretatie van het woord <QUOT.START ID="QS0011" REF.END="QE0011" CODE="201E"/>Erlöschen<QUOT.END ID="QE0011" REF.START="QS0011" CODE="201D"/> in deze bepaling.</TXT><P>De Regeling bevat geen definitie of nadere omschrijving van deze term, noch een verwijzing naar andere bepalingen van gemeenschapsrecht. Bij gebreke van een dergelijke definitie, moet dit begrip geïnterpreteerd worden met inachtneming van de algemene context waarin het wordt gebruikt, en in overeenstemming met de in de omgangstaal gebruikelijke betekenis.<NOTE NOTE.ID="E0013" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Arrest van <DATE ISO="19880127">27 januari 1988</DATE>, zaak <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="349/85" YEAR="1988" PAGE.ECR="169">349/85, Denemarken/Commissie, Jurispr. 1988, blz. 169, r. o. 9</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE></P></NP><NP><NO.P>9.</NO.P><TXT>Ik begin met een onderzoek naar de <HT TYPE="ITALIC">gebruikelijke betekenis.</HT> De vraag is of <QUOT.START ID="QS0012" REF.END="QE0012" CODE="201E"/>Erlöschen<QUOT.END ID="QE0012" REF.START="QS0012" CODE="201D"/> (zoals gebruikt voor een mandaat) een algemene, neutrale term is, dan wel of het een notie impliceert van afloop, dit is passieve, automatische beëindiging, die niet te wijten is aan een initiatief of keuze van de mandaathouder. In zijn memorie van antwoord voor het Hof, stelt het Parlement dat <QUOT.START ID="QS0013" REF.END="QE0013" CODE="201E"/>Erlöschen<QUOT.END ID="QE0013" REF.START="QS0013" CODE="201D"/> enkel op een passieve, automatische afloop kan slaan (het einde van de vijfjarige termijn), in tegenstelling tot de meer neutrale term <QUOT.START ID="QS0014" REF.END="QE0014" CODE="201E"/>Beendigung<QUOT.END ID="QE0014" REF.START="QS0014" CODE="201D"/>. Dit overtuigt niet echt. <QUOT.START ID="QS0015" REF.END="QE0015" CODE="201E"/>Erlöschen<QUOT.END ID="QE0015" REF.START="QS0015" CODE="201D"/> lijkt mij als term even goed aan te sluiten bij neutrale termen zoals<?PAGE NO="I-1103"?> <QUOT.START ID="QS0016" REF.END="QE0016" CODE="201E"/>Beendigung<QUOT.END ID="QE0016" REF.START="QS0016" CODE="201D"/> of <QUOT.START ID="QS0017" REF.END="QE0017" CODE="201E"/>Ende<QUOT.END ID="QE0017" REF.START="QS0017" CODE="201D"/>, als bij een uitsluitend passieve term zoals <QUOT.START ID="QS0018" REF.END="QE0018" CODE="201E"/>Ablauf<QUOT.END ID="QE0018" REF.START="QS0018" CODE="201D"/>.<NOTE NOTE.ID="E0014" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>De raadsman van Weber merkte ter zitting op dat <QUOT.START ID="QS0019" REF.END="QE0019" CODE="201E"/>Erlö-schen<QUOT.END ID="QE0019" REF.START="QS0019" CODE="201D"/> ook gebruikt wordt in artikel 7 van het Reglement van het Europees Parlement, en dal daar ondubbelzinnig ook beëindiging door vrijwillig ontslag als een vorm van <QUOT.START ID="QS0020" REF.END="QE0020" CODE="201E"/>Erlöschen<QUOT.END ID="QE0020" REF.START="QS0020" CODE="201D"/> wordt vermeld.</P></NOTE></TXT><P>De door het Parlement gemaakte tegenstelling met <QUOT.START ID="QS0021" REF.END="QE0021" CODE="201E"/>Beendigung<QUOT.END ID="QE0021" REF.START="QS0021" CODE="201D"/> overtuigt zeker niet in het licht van de Nederlandse versie van de Regeling, waar precies het overeenstemmende woord <QUOT.START ID="QS0022" REF.END="QE0022" CODE="201E"/>beëindiging<QUOT.END ID="QE0022" REF.START="QS0022" CODE="201D"/> wordt gebruikt (en niet, bij voorbeeld, <QUOT.START ID="QS0023" REF.END="QE0023" CODE="201E"/>afloop<QUOT.END ID="QE0023" REF.START="QS0023" CODE="201D"/>). Welnu, het is vaste rechtspraak van het Hof dat een in verschillende talen geredigeerde tekst moet geïnterpreteerd worden in het licht van alle taalversies.<NOTE NOTE.ID="E0015" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Arrest van <DATE ISO="19880707">7 juli 1988</DATE>, zaak <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="55/87" YEAR="1988" PAGE.ECR="3845">55/S7, Moksel, Jtirispr. 1988, blz. 3845, r. o. 15</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> Uit een vergelijking met andere versies blijkt overigens dat de neutrale, algemene formulering niet alleen in het Nederlands, maar ook in het Frans (<QUOT.START ID="QS0024" REF.END="QE0024" CODE="201E"/>à partir de la fin de leur mandat<QUOT.END ID="QE0024" REF.START="QS0024" CODE="201D"/>), het Engels (<QUOT.START ID="QS0025" REF.END="QE0025" CODE="201E"/>from the end of their term of office<QUOT.END ID="QE0025" REF.START="QS0025" CODE="201D"/>; <QUOT.START ID="QS0026" REF.END="QE0026" CODE="201E"/>end of service<QUOT.END ID="QE0026" REF.START="QS0026" CODE="201D"/> in de titel van de Regeling), het Italiaans (<QUOT.START ID="QS0027" REF.END="QE0027" CODE="201E"/>a partire del termine del loro mandato<QUOT.END ID="QE0027" REF.START="QS0027" CODE="201D"/>; <QUOT.START ID="QS0028" REF.END="QE0028" CODE="201E"/>fine<QUOT.END ID="QE0028" REF.START="QS0028" CODE="201D"/> in de titel), en het Spaans (<QUOT.START ID="QS0029" REF.END="QE0029" CODE="201E"/>a partir del fin de su mandato<QUOT.END ID="QE0029" REF.START="QS0029" CODE="201D"/>) wordt gebruikt. De Franse en Italiaanse versies zijn van bijzonder belang aangezien uit de door het Parlement voorgelegde stukken blijkt dat de Regeling door het Bureau werd aangenomen in de Franse versie, op basis van een eerder ontwerp in het Italiaans.</P><P>Ik besluit uit het voorgaande dat het woordgebruik in de Regeling geen steun biedt voor de restrictieve interpretatie die door het Europees Parlement wordt verdedigd, maar veeleer in de richting wijst van de algemene betekenis waarop Weber zich beroept. Laat mij nu onderzoeken of de interpretatie van het Parlement toch zou kunnen gevolgd worden, op basis van de algemene context van de Regeling. Ik beschouw daarbij achtereenvolgens de doelstelling van de Regeling, en de samenhang van de gehele tekst.</P></NP><NP><NO.P>10.</NO.P><TXT>Wat haar <HT TYPE="ITALIC">doelstelling</HT> betreft, bevat de Regeling weinig aanduidingen, althans geen elementen die toestaan het aan de orde zijnde interpretatieprobleem op te lossen. De Regeling heeft geen inleidende overwegingen, en ook de titel en de verschillende artikelen bevatten niet meer dan wat uit de term <QUOT.START ID="QS0030" REF.END="QE0030" CODE="201E"/>overbruggingstoelage<QUOT.END ID="QE0030" REF.START="QS0030" CODE="201D"/> kan blijken.</TXT><P>Volgens het Europees Parlement heeft de Regeling tot doel de bestaanszekerheid te waarborgen van niet-herkozen parlementsleden. Welnu, een probleem van bestaanszekerheid rijst niet in gevallen waar het parlementslid vertrekt om een andere activiteit uit te oefenen. Volgens Weber daarentegen, moet de toelage de kosten dekken die bij elk vertrek uit het Parlement, en overgang naar een andere activiteit, veroorzaakt worden. Beide rationes legis zijn plausibel en in gelijke mate verenigbaar met de bewoordingen van de Regeling.</P><P>De ontstaansgeschiedenis van de Regeling biedt evenmin uitsluitsel. Bij de documenten die door het Parlement aan het Hof zijn bezorgd, bevinden er zich slechts enkele die dateren van vóór de goedkeuring van de Regeling door het Bureau op <DATE ISO="19880518">18 mei 1988</DATE>.<NOTE NOTE.ID="E0016" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Met betreft de uittreksels uit de processenverbaal van het College van quaestoren van <DATE ISO="19880321">21</DATE>-<DATE ISO="19880322">22 maart 1988</DATE> en <DATE ISO="19880426">26 april 1988</DATE>, en het lialiaanstaligc voorontwerp PE 117.147/QUEST.</P></NOTE> Deze stukken bevatten geen bruikbare aanduidingen, anders dan de formuleringen die in de Regeling zelf werden overgenomen.</P><?PAGE NO="I-1104"?><P>In antwoord op de door het Hof hieromtrent gestelde vraag, heeft het Parlement bevestigd dat het, bij het opstellen van de Regeling, mede is uitgegaan van de bestaande regelingen in de parlementen van de Lid-Staten. Het Parlement heeft evenwel geen voorbereidend document in die zin kunnen voorleggen. Wel heeft het twee interne nota's van latere datum voorgelegd, die de nationale regelingen vergelijken. Ik kan in deze nota's geen elementen vinden die de huidige interpretatie van het Parlement ondersteunen. Eerder integendeel: de nota's geven aan dat in sommige landen, namelijk Nederland en Duitsland, de overbruggingstoelage verminderd wordt indien het voormalig parlementslid een ander inkomen verwerft. A contrario neem ik aan dat in de vijf andere landen waaleen overbruggingstoelage bestaat, er geen vermindering plaatsvindt. Zeker in de eerste twee en wellicht ook in de andere landen lijkt het vertrekpunt dus te zijn dat de overbruggingstoelage ook toegekend wordt, zij het dat ze soms verminderd wordt, aan leden die het parlement verlaten om een andere activiteit uit te oefenen.</P></NP><NP><NO.P>11.</NO.P><TXT>Wat de <HT TYPE="ITALIC">samenhang</HT> van de gehele regeling betreft, wordt door Weber gewezen op de artikelen 1 en 2 van de Regeling. Deze artikelen wijzen erop dat ook rekening wordt gehouden met onvolledige mandaten, dit wil zeggen mandaten van minder dan vijf jaar. Het Parlement antwoordt hierop dat de Regeling weliswaar kan toegepast worden op onvolledige mandaten die aanvingen in de loop van een vijfjarig mandaat, maar niet op mandaten die in de loop ervan eindigen. Het Parlement heeft evenwel geen enkel element aangevoerd om deze lezing te ondersteunen. Alhoewel genoemde artikelen de hypothese van een mandaat van minder dan vijf jaar op het oog hebben, maken zij geen onderscheid als datgene door het Parlement voorgestaan. Ik kan deze interpretatie dan ook niet volgen.</TXT><P>Het Parlement verwijst daarnaast naar artikel 2, lid 2, van de Regeling. Dit bepaalt dat <QUOT.START ID="QS0031" REF.END="QE0031" CODE="201E"/>het recht op de overbruggingstoelage vervalt als het voormalig lid wordt belast met een bezoldigd mandaat in een van de instellingen van de Gemeenschap, in het nationaal parlement wordt verkozen of komt te overlijden<QUOT.END ID="QE0031" REF.START="QS0031" CODE="201D"/>. Volgens het Parlement zou deze opsomming exemplatief zijn, en het algemeen principe uitdrukken dat geen toelage wordt toegekend aan wie het Parlement verlaat om een andere functie op te nemen. Ook deze lezing kan ik niet volgen. Niets wijst erop dat de aangehaalde opsomming niet limitatief zou zijn. Indien een meer algemene uitsluiting bedoeld werd, had dit duidelijk kunnen worden geformuleerd.</P></NP><NP><NO.P>12.</NO.P><TXT>Ten slotte ga ik nog in op het argument van het Parlement, dat zijn Bureau op <DATE ISO="19901212">12 december 1990</DATE> een bindende interpretatie zou hebben gegeven aan de Regeling, en dat hieruit zou volgen dat Weber geen recht heeft op een overbruggingstoelage.</TXT><P>De Regeling werd in haar oorspronkelijke vorm aangenomen door het Bureau van het Europees Parlement op <DATE ISO="19880518">18 mei 1988</DATE>. Het spreekt voor zich dat het Bureau bevoegd is om deze Regeling te wijzigen, zoals gebeurde op <DATE ISO="19920624">24 juni 1992</DATE>, dit is op een tijdstip dat niet meer relevant is voor deze zaak.<NOTE NOTE.ID="E0017" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Uit die wijzigingen blijkt niettemin dat een overbruggingstoelage verschuldigd is ook aan cen parlementslid dat uit eigen beweging zijn mandaat neerlegt, op voorwaarde dat liet lid zijn mandaat voor tenminste drie jaren heeft vervuld. Gepreciseerd wordt dat inkomsten gehaald uit een openbate of een communautaire functie afgetrokken worden.</P></NOTE> Het besluit van <DATE ISO="19901212">12 december 1990</DATE> is echter van<?PAGE NO="I-1105"?> een heel andere aard. Uit de documenten die het Parlement aan het Hof heeft voorgelegd, meer bepaald de uittreksels uit de processenverbaal van het College van quaestoren van <DATE ISO="19901018">18 oktober</DATE> en <DATE ISO="19901108">8 november 1990</DATE>, blijkt dat onder meer de vraag aan de orde was, of de Regeling van <DATE ISO="19880518">18 mei 1988</DATE> ook van toepassing is op parlementsleden die vrijwillig het Parlement verlaten in de loop van een vijfjarig mandaat. Naar aanleiding van dit onderzoek van concrete gevallen, verklaarde het Bureau van het Parlement op <DATE ISO="19901212">12 december 1990</DATE> (twee dagen vóór het vertrek van Weber uit het Parlement) dat het de overbruggingstoelage als een vergoeding bij het einde van de legislatuur zal <QUOT.START ID="QS0032" REF.END="QE0032" CODE="201E"/>beschouwen<QUOT.END ID="QE0032" REF.START="QS0032" CODE="201D"/> (<QUOT.START ID="QS0033" REF.END="QE0033" CODE="201E"/>considérer<QUOT.END ID="QE0033" REF.START="QS0033" CODE="201D"/>), maar dat voldoende gemotiveerde verzoeken niettemin geval per geval zullen onderzocht worden door het College van quaestoren, dat dan verslag zal uitbrengen bij het Bureau.<NOTE NOTE.ID="E0018" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Uit het procesverbaal van liet College van quaestoren van <DATE ISO="19901108">8 november 1990</DATE> blijkt dat het College ten aanzien van het parlementslid dat zich in de situatie bevond van vrijwillige beëindiging van zijn mandaat, een uitbetaling van de ovcrbruggingstoclagc voorstond. Het besluit van het Bureau van <DATE ISO="19901212">12 december 1990</DATE> lijkt dal geval voor ogen te hebben wanneer het verwijst naar een onderzoek van geval tot geval.</P></NOTE></P><P>In zijn memorie van verdediging voor het Hof stelt het Parlement, dat deze interpretatie vanwege zijn Bureau een authentieke en derhalve bindende interpretatie is, omdat zij uitgaat van het orgaan dat de betrokken Regeling heeft vastgesteld. Dit overtuigt mij geenszins. De techniek van de <QUOT.START ID="QS0034" REF.END="QE0034" CODE="201E"/>authentieke interpretatie<QUOT.END ID="QE0034" REF.START="QS0034" CODE="201D"/> van teksten is een techniek waarmee voorzichtig moet worden omgesprongen, aangezien hij impliceert dat aan de <QUOT.START ID="QS0035" REF.END="QE0035" CODE="201E"/>nieuw<QUOT.END ID="QE0035" REF.START="QS0035" CODE="201D"/> geïnterpreteerde tekst retroactieve werking wordt gegeven. Een dergelijke retroactieve werking die afwijkt van de normale manier van regelgeving, en op gespannen voet staat met het principe van de rechtszekerheid, kan mijns inziens slechts heel uitzonderlijk en met de nodige motivering worden aangewend. Zij kan niet, zoals in casu, terloops worden opgelegd naar aanleiding van de toepassing van de bestaande Regeling op concrete gevallen. Daar komt nog bij dat de op <DATE ISO="19901212">12 december 1990</DATE> door het Bureau aangehouden interpretatie ook nog op een ander punt in botsing komt met het beginsel van de rechtszekerheid. Immers, na eerst het principe van de toepasselijkheid van de Regeling enkel bij beëindiging van een legislatuurmandaat te hebben vooropgesteld, maakt de aangehouden interpretatie vervolgens individuele afwijkingen mogelijk zonder aan te geven welke de criteria zijn die daarbij zullen worden aangewend. Dit lijkt mij bezwaarlijk in overeenstemming te kunnen worden gebracht met het principe van de rechtszekerheid waarvan het Hof heeft aangenomen dat het, in het geval van een regeling met financiële consequenties, een dwingend vereiste is.<NOTE NOTE.ID="E0019" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Arrest van <DATE ISO="19871215">15 december 1987</DATE>, zaak <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="325/85" YEAR="1987" PAGE.ECR="5041">325/85, Ierland/Commissie, Jurispr. 1987, blz. 5041. R. o. 18</REF.DOC.ECR> daarvan luidt als volgt: <QUOT.START ID="QS0036" REF.END="QE0036" CODE="201E"/>Daarenboven dient de gemeenschapswetgeving, zoals het Hof herhaaldelijk heeft verklaard, met zekerheid kenbaar te zijn en moet de toepassing ervan voor de justitiabelen voorzienbaar zijn. Die rechtszekerheid is in het bijzonder een dwingende vereiste in hel geval van een regeling die financiële consequenties kan hebben, ten einde tic belanghebbenden in slaat te stellen de omvang van hun verplichtingen nauwkeurig te kennen.<QUOT.END ID="QE0036" REF.START="QS0036" CODE="201D"/></P></NOTE> Toegesneden op het voorliggende geval betekent dit dat belanghebbenden met zekerheid moeten kunnen voorzien in welke gevallen zij al of niet van een financieel voordeel als de overbruggingstoelage kunnen worden uitgesloten.</P></NP><NP><NO.P>13.</NO.P><TXT>Gelet op het voorgaande ben ik van oordeel dat de bewoordingen van de Regeling geen uitsluitsel geven omtrent de vraag of parlementsleden die het Europees Parlement vrijwillig verlaten, in de loop van een vijfjarig mandaat, van het voordcel van de overbruggingstoelage zijn uitgesloten. Dergelijke uitsluiting kan evenmin afgeleid worden uit de doelstelling en de ontstaansgeschiedenis van<?PAGE NO="I-1106"?> de Regeling, of haar algemene samenhang. De door het Bureau van het Parlement op <DATE ISO="19901212">12 december 1990</DATE> aangehouden interpretatie kan mijns inziens niet voor bindend worden aangezien, daar ze niet in overeenstemming is met het principe van de rechtszekerheid.</TXT></NP></GR.SEQ><NP><NO.P>14.</NO.P><TXT>Dienvolgens stel ik het Hof voor, het beroep van Weber ontvankelijk te verklaren, de weigeringsbeslissing van het Europees Parlement van <DATE ISO="19911002">2 oktober 1991</DATE> te vernietigen en het Europees Parlement in de kosten te verwijzen.</TXT></NP></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>