περιλαμβάνοντας στο άρθρο 1386-2 του γαλλικού αστικού κώδικα ζημίες κάτω των 500 ευρώ — θεωρώντας, στο άρθρο 1386-7, πρώτο εδάφιο, του εν λόγω κώδικα, ότι ο διανομέας ελαττωματικού προϊόντος ευθύνεται σε όλες τις περιπτώσεις εξίσου με τον παραγωγό

1o.Το άρθρο 1386-2 έχει ως εξής:

Άρθρο 1386-2 — Οι διατάξεις του παρόντος τίτλου έχουν εφαρμογή στην αποκατάσταση ζημίας η οποία προκύπτει από προσβολή προσώπου. Επίσης, έχουν εφαρμογή στην αποκατάσταση ζημίας η οποία προκύπτει από προσβολή αγαθού διαφορετικού από το ελαττωματικό προϊόν καθαυτό, εφόσον η ζημία υπερβαίνει ορισμένο ποσό που καθορίζεται με διάταγμα.

Ο πωλητής, ο μισθωτής, εκτός από την περίπτωση της χρηματοδοτικής μισθώσεως ή της μισθώσεως που μπορεί να εξομοιωθεί με αυτήν, ή κάθε άλλος επαγγελματίας προμηθευτής, ευθύνεται για το ελάττωμα του προϊόντος υπό τις ίδιες προϋποθέσεις με τον παραγωγό μόνον αν ο εν λόγω παραγωγός παραμένει άγνωστος.

Ο πωλητής, ο εκμισθωτής, εκτός από την περίπτωση της χρηματοδοτικής μισθώσεως ή της μισθώσεως που μπορεί να εξομοιωθεί με αυτήν, ή κάθε άλλος επαγγελματίας προμηθευτής ευθύνεται για το ελάττωμα του προϊόντος υπό τις ίδιες προϋποθέσεις με τον παραγωγό μόνο στην περίπτωση που η ταυτότητα του παραγωγού παραμένει άγνωστη.

Εάν είναι αδύνατο να προσδιοριστεί η ταυτότητα του παραγωγού, κάθε προμηθευτής του προϊόντος θα θεωρείται ως παραγωγός του, εκτός αν ενημερώσει τον ζημιωθέντα, εντός εύλογης προθεσμίας, σχετικά με την ταυτότητα του παραγωγού ή εκείνου που του προμήθευσε το προϊόν. Το ίδιο ισχύει, όταν πρόκειται για εισαγόμενο προϊόν, εάν η ταυτότητα του εισαγωγέα, όπως την αναφέρει η παράγραφος 2, δεν αναγράφεται στο προϊόν, ακόμα και εάν αναφέρεται η επωνυμία του παραγωγού.

το παραδεκτό της εναπομείνασας αιτιάσεως της Επιτροπής, σύμφωνα με την οποία η Γαλλική Δημοκρατία εξακολουθεί να μην έχει μεταφέρει ορθώς το άρθρο 3, παράγραφος 3, της οδηγίας στο εσωτερικό της δίκαιο

η μερική αυτή αιτίαση συνιστά, στην πραγματικότητα, νέα αιτίαση, διότι η Επιτροπή δεν είχε ζητήσει ρητώς από το Δικαστήριο, στο πλαίσιο της υποθέσεως C-52/00, να διαπιστώσει ότι η Γαλλική Δημοκρατία όφειλε να αποκλείσει ρητώς την ευθύνη του προμηθευτή ακόμη και στην περίπτωση που είναι σε θέση να ενημερώσει τον ζημιωθέντα μόνο για την ταυτότητα του δικού του προμηθευτή-

να παρασχεθεί στο κράτος μέλος η δυνατότητα να θέσει τέρμα στην ενδεχόμενη παράβαση

Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι, μετά το πέρας της προ της ασκήσεως της προσφυγής διαδικασίας, η Επιτροπή δεν έχει πλέον τη δυνατότητα ούτε να διευρύνει ούτε να μεταβάλει το αντικείμενο της διαφοράς. Αντιθέτως, η Επιτροπή έχει κάθε δικαίωμα να περιορίσει το αντικείμενο της διαφοράς, καθόσον ο εν λόγω περιορισμός δεν μπορεί να θίξει τις ουσιώδεις για τα κράτη μέλη διαδικαστικές εγγυήσεις.

1)να διαπιστώσει ότι η Γαλλική Δημοκρατία, παραλείποντας να λάβει όλα τα μέτρα που συνεπάγεται η εκτέλεση του δεύτερου στοιχείου του διατακτικού της αποφάσεως του Δικαστηρίου της 25ης Απριλίου 2002 στην υπόθεση C-52/00, Επιτροπή κατά Γαλλίας, η οποία αφορούσε την εσφαλμένη μεταφορά της οδηγίας 85/374/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 25ης Ιουλίου 1985, για την προσέγγιση των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων των κρατών μελών σε θέματα ευθύνης εξ ελαττωματικών προϊόντων, και, ειδικότερα, εξακολουθώντας να προβλέπει ότι ο διανομέας ελαττωματικού προϊόντος ευθύνεται υπό τις ίδιες προϋποθέσεις με τον παραγωγό, στην περίπτωση που η ταυτότητα του παραγωγού δεν είναι δυνατόν να προσδιορισθεί, ακόμη και όταν ενημερώσει, εντός εύλογης προθεσμίας, τον ζημιωθέντα για την ταυτότητα του δικού του προμηθευτή, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 228, παράγραφος 1, ΕΚ2)να υποχρεώσει τη Γαλλική Δημοκρατία να καταβάλει χρηματική ποινή ύψους 13715 ευρώ για κάθε ημέρα καθυστερήσεως στην εκτέλεση της αποφάσεως που εξέδωσε το Δικαστήριο στην υπόθεση C-52/00, μετά τη λήξη προθεσμίας τριών μηνών από την ημερομηνία εκδόσεως της αποφάσεως του Δικαστηρίου στην υπό κρίση υπόθεση και έως ότου εκτελεσθεί η απόφαση που εξέδωσε το Δικαστήριο στην υπόθεση C-52/003)να καταδικάσει τη Γαλλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.