Τό ἐν λόγω δικαστήριο ἀπέρριψε τους Ισχυρισμούς τοῦ Sinatra κρίνοντας οτι έχει μικρή σημασία στην προκειμένη περίπτωση τό γεγονός ὅτι ἡ Ιταλική παροχή δέν ἐτροποποιήθη καί ἀρκεῖ ὅτι ἠδύνατο νά τροποποιηθεί, ὅπως άλλωστε συμβαίνει συχνά σέ ολα τά συνταξιοδοτικά συστήματα, σέ περίπτωση μεταβολῆς τῆς προσωπικῆς καταστάσεως.

Ό ενδιαφερόμενος, ὁ όποιος ἤσκησε έφεση, ἐζήτησε ἀπό τό Cour du travail τῆς Mons να σᾶς υποβάλλει τό ἀκόλουθο προδικαστικό ερώτημα:

Τά ἐρωτήματα πού σᾶς υπεβλήθησαν ἀναφέρονται κατ' οὐσίαν στό κατά πόσον

Συνεπώς, τό ἀνωτέρω άρθρο διακρίνει σαφώς — ἀντιδιαστέλλοντάς τις — τήν περίπτωση τῆς ἐπανεκτιμήσεως, κατά τήν ὁποία δέν χρειάζεται νέος υπολογισμός 6άσει τοῦ ἄρθρου 46, καί τήν περίπτωση τῆς νέας ἐκκαθαρίσεως, ἡ ὁποία κατέστη ἀναγκαία λόγω τροποποιήσεως τοῦ τρόπου καθορισμοῦ ἡ τῶν κανόνων υπολογισμού τῶν παροχών, περίπτωση κατά τήν ὁποία χωρεί νέος υπολογισμός βάσει τοῦ άρθρου 46. 'Η πρώτη παράγραφος άφορᾶ τίς μεταβολές, οἱ όποιες, χωρίς νά τροποποιοῦν ουσιαστικῶς τίς παροχές, τίς επηρεάζουν ὑπό την έννοια τῆς αυξήσεως, ἐφ᾽ ὅσον τό κόστος διαβιώσεως καί τό επίπεδο των μισθῶν έχουν κατά κανόνα τάση αυξήσεως.

Ή μετατροπή μιᾶς συντάξεως έγγάμου σέ σύνταξη άγαμου, δηλαδή στην περίπτωση τῆς βελγικής νομοθεσίας σέ σύνταξη προσώπου πού δέν συντηρεί τέκνο ηλικίας κάτω τῶν 16 ετών καί ή σύζυγος τοῦ ὁποίου λαμβάνει εισοδήματα άπό άσκηση επαγγελματικής δραστηριότητος ἡ κοινωνικά ὀφέλη, ἡ σημασία τῶν ὁποίων υπερβαίνει τήν σημασία εκείνων πού ἀπορρέουν ἀπό άσκηση ἐπιτρεπομένης δραστηριότητος, επιφέρει τροποποίηση τῆς παροχής, ὑπό τήν ἔννοια τῆς μειώσεως, υπάγεται δέ στην παράγραφο 2, έστω καί ἄν ἡ ἐν λόγω τροποποίηση προκύπτει ἀπό τήν εφαρμογή μιας διατάξεως έσωτερικοθ δικαίου, πού άφορᾶ τό ποσό τῆς συντάξεως καί ἄν οἱ κανόνες, ὡς τοιούτοι τοῦ ἐσωτερικοῦ δικαίου πού ἀφοροῦν τόν τρόπο καθορισμοί) τῶν παροχών δέν μετεβλήθησαν.

Συνεπώς, εἶναι προφανές ὅτι, γιά νά επαναλάβω τους ὅρούς πού ἐχρησιμοποίησε τό εθνικό δικαστήριο, ή επανεκτίμηση πού ἀναφέρεται στόν τίτλο τοῦ ἄρθρου 51 συνιστά τό λογικό πλαίσιο εφαρμογής τής παραγράφου 1 τοῦ ἐν λόγω άρθρου, οὕτως ώστε οἱ υποθέσεις τῆς παραγράφου 2 νά καλύπτουν Ιδίως τήν περίπτωση κατά τήν ὁποία ὁ νέος υπολογισμός τῶν παροχών επιφέρει επιδείνωση.

'Άν τροποποιηθεί ὁ τρόπος καθορισμοί) ή οἱ κανόνες υπολογισμοῦ νῶν παροχών, περίπτωση ἡ ὁποία φαίνεται ὅτι συντρέχει ἐν προκειμένω, πρέπει νά πραγματοποιηθεῖ νέος υπολογισμός, σύμφωνα μέ τίς διατάξεις τοῦ ἄρθρου 46, ὅπως τίς ερμηνεύσατε ἰδίως μέ τίς ἀποφάσεις Greco τῆς 13ης 'Οκτωβρίου 1977 (Rec., σ. 1711) καί Mura τής 16ης Μαΐου 1979 (Rec., σ. 1819). Συναφώς πρός τά ανωτέρω, δέν έχει σημασία ἄν ἡ τροποποίηση άφορᾶ τό τμήμα πού ἀναλογεί σέ ἕνα Κράτος μέλος: ὁ νέος υπολογισμός θά πρέπει νά άφορᾶ τίς παροχές ὅλων τῶν ενδιαφερομένων κρατών.

Άλλά, γιά νά δοθεῖ χρήσιμη ἀπάντηση στό παραπέμπον δικαστήριο, προσθέτω ὅτι, μολονότι οἱ διατάξεις τοῦ κανονισμοῦ 1408/71 δέν εμποδίζουν τήν πλήρη εφαρμογή τῆς εθνικής νομοθεσίας, συμπεριλαμβανομένων τῶν ἀπαγορευόντων τήν σώρευση διατάξεων (ἐν προκειμένω τό άρθρο 23 παράγραφος 3 τοῦ arrêté royal τῆς 19ης Νοεμβρίου 1970), στόν ευρισκόμενο στην κατάσταση τοῦ ἐφεσιβάλλοντος συνταξιούχου, δέν επιτρέπεται, ὑπό τό πρόσχημα εφαρμογής τοῦ ἄρθρου 52 παράγραφος 2 τοῦ ἐν λόγω κανονισμοῦ, νά ληφθούν ὑπ᾽ ὄψη, πρός τόν σκοπό μειώσεως τῆς αυτοτελοῦς εθνικῆς παροχῆς, οἱ ἀναπροσαρμογές τῆς συντάξεως πού χορηγείται ἀπό άλλο Κράτος μέλος, οἱ όποιες εμπίπτουν στό άρθρο 51 παράγραφος 1, ούτε καί οἱ διατάξεις τοῦ άρθρου 46 παράγραφος 3 καί τοῦ ἄρθρου 7 παράγραφος 1 στοιχείο γ τοῦ κανονισμοῦ 574/72, τό ὁποῖο ἀποτελεῖ άμεση συνέπεια τοῦ προηγουμένου. Μία τέτοια διαδικασία υπερβαίνει τόν σκοπό τοῦ συντονισμοῦ πού τάσσεται μέ τό άρθρο 51 τῆς συνθήκης καί εμπίπτει στην εναρμόνιση τῶν εθνικών νομοθεσιών.

'Άλλως, ὅταν, σύμφωνα μέ τήν νομοθεσία ἑνός Κράτους μέλους (Βέλγιο), μία σύνταξη ἀναπηρίας (λαμβανομένη ἀποκλειστικώς δυνάμει τοῦ βελγικοί) δικαίου), πού χορηγείται βάσει τοῦ προβλεπομένου γιά τους έγγάμους συντελεστοῦ, μετατρέπεται σέ σύνταξη άγάμου καί ἡ μετατροπή αυτή δέν έχει επίπτωση ἐπί άλλης συντάξεως ἀναπηρίας (λαμβανομένης στην 'Ιταλία βάσει τοῦ κανονισμοῦ 1408/71), δέν δύνανται νά ληφθοῦν ὑπ᾽ ὅψη οἱ ἀναπροσαρμογές μιᾶς συντάξεως (τῆς Ιταλικής), έστω καί πρός τόν σκοπό ἐπανυπολογισμοῦ, ὁ όποιος επιβάλλεται σέ παρόμοιες περιπτώσεις ἀπό τήν βελγική νομοθεσία, προκειμένου νά ἀποφευχθεί ἀδικαιολόγητη σώρευση.

Δέν επιτρέπεται νά μειωθεῖ ἡ βελγική παροχή (ὀφειλομένη ἀποκλειστικώς βάσει του βελγικοῦ δικαίου), λαμβάνοντας ὑπ᾽ ὄψη τήν σύνταξη πού καταβάλλεται στην 'Ιταλία δυνάμει τῶν κοινοτικών κανονισμών (καί τίς ἐπελθοῦσες αυξήσεις της).

Ἐν ὄψει τῶν ἀνωτέρω παρατηρήσεων καί εἰς ἀπάντηση τῶν ερωτημάτων πού σας υπέβαλε τό Cour du travail τῆς Mons, προτείνω νά ἀποφανθείτε: