–

Datenschutzbehörde, vertegenwoordigd door M. Schmidl, gemachtigde, en E. Wagner, Rechtsanwalt,

–

Dr. G S, vertegenwoordigd door S. Binder-Novak, Rechtsanwältin,

–

D GmbH, vertegenwoordigd door S. Korab, Rechtsanwalt,

–

de Oostenrijkse regering, vertegenwoordigd door A. Posch, J. Schmoll en C. Gabauer als gemachtigden,

–

de Italiaanse regering, vertegenwoordigd door S. Fiorentino als gemachtigde, bijgestaan door E. De Bonis, avvocato dello Stato,

–

de Hongaarse regering, vertegenwoordigd door Zs. Biró-Tóth en M. Z. Fehér als gemachtigden,

–

de Europese Commissie, vertegenwoordigd door A. Bouchagiar, M. Heller en H. Kranenborg als gemachtigden,

1

Het verzoek om een prejudiciële beslissing betreft de uitlegging van de artikelen 77 en 79 van verordening (EU) 2016/679 van het Europees Parlement en de Raad van 27 april 2016 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens en tot intrekking van richtlijn 95/46/EG (algemene verordening gegevensbescherming) (PB 2016, L 119, blz. 1, met rectificaties in PB 2018, L 127, blz. 2, en PB 2021, L 74, blz. 35) (hierna: „AVG”).

2

Dit verzoek is ingediend in het kader van een geding tussen G S en de Datenschutzbehörde (gegevensbeschermingsautoriteit, Oostenrijk; hierna: „DSB”) over de afwijzing van de klacht die G S bij de DSB had ingediend, wegens een vermeende schending van haar recht op de bescherming van haar betreffende persoonsgegevens op grond dat zij eerder al een voorziening in rechte met hetzelfde voorwerp had ingesteld die nog aanhangig was bij de rechter.

Toepasselijke bepalingen

Unierecht

3

De overwegingen 10, 11, 129 en 141 AVG luiden:

4

Artikel 17 AVG [„Recht op gegevenswissing (‚recht op vergetelheid’)”] bepaalt in lid 1, onder d):

5

Hoofdstuk VI AVG („Onafhankelijke toezichthoudende autoriteiten”) omvat de artikelen 51 tot en met 59.

6

In artikel 57 van dit hoofdstuk („Taken”) is in lid 1, onder f), bepaald:

7

Artikel 58 AVG („Bevoegdheden”) bepaalt in lid 2 het volgende:

8

Hoofdstuk VIII AVG („Beroep, aansprakelijkheid en sancties”) omvat de artikelen 77 tot en met 84.

9

Artikel 77 AVG („Recht om een klacht in te dienen bij een toezichthoudende autoriteit”) luidt als volgt:

10

Artikel 78 AVG („Recht om een doeltreffende voorziening in rechte in te stellen tegen een toezichthoudende autoriteit”) bepaalt in de leden 1 en 2:

11

Artikel 79 AVG („Recht om een doeltreffende voorziening in rechte in te stellen tegen een verwerkingsverantwoordelijke of een verwerker”) luidt als volgt:

12

Artikel 81 AVG („Schorsing van de procedure”) bepaalt in de leden 2 en 3:

Oostenrijks recht

13

Artikel 94, lid 1, van het Bundes-Verfassungsgesetz (federale grondwet), opnieuw bekendgemaakt op 2 januari 1930 (BGBl. 1/1930), in de versie die van toepassing is op de feiten in het hoofdgeding, luidt:

14

§ 24 („Klacht bij de gegevensbeschermingsautoriteit”) van het Bundesgesetz zum Schutz natürlicher Personen bei der Verarbeitung personenbezogener Daten (Datenschutzgesetz – DSG) [federale wet betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met persoonsgegevens (wet betreffende de gegevensbescherming; hierna: „DSG”)] van 17 augustus 1999 (BGBl. I, 165/1999), in de versie die van toepassing is op de feiten in het hoofdgeding, bepaalt in de leden 1 en 4:

Hoofdgeding en prejudiciële vragen

15

Op 3 juli 2017 heeft G S, die arts is, bij de vennootschap D, die een artsenzoekplatform exploiteert dat derden de mogelijkheid biedt beoordelingen over en ervaringen met artsen te plaatsen, een verzoek ingediend om bepaalde haar betreffende persoonsgegevens te wissen. Zij heeft dit verzoek ingediend op grond van de rechtssituatie vóór de inwerkingtreding van de AVG. Op 10 juli 2017 heeft de vennootschap D dat verzoek tot wissing afgewezen.

16

Na deze weigering heeft G S in november 2017 een civiele vordering tegen deze vennootschap ingesteld wegens met name schending van het recht op de bescherming van persoonsgegevens, en gevorderd dat de haar betreffende gepubliceerde gegevens worden gewist. Verder heeft zij verzocht deze vennootschap te gelasten deze gegevens niet verder te verwerken.

17

Op 22 juni 2018 – na de inwerkingtreding van de AVG – heeft G S de vennootschap D opnieuw verzocht om wissing van de haar betreffende persoonsgegevens die op het door deze vennootschap geëxploiteerde platform waren gepubliceerd. Bij brief van 6 juli 2018 is ook dit verzoek afgewezen.

18

Tegen deze achtergrond heeft G S op 26 juli 2018 bij de DSB een klacht krachtens artikel 77, lid 1, AVG ingediend, die met name was gebaseerd op artikel 17 van die verordening, waarin het recht op gegevenswissing is neergelegd. Met deze klacht heeft zij de DSB verzocht vast te stellen dat haar recht op bescherming van persoonsgegevens was geschonden, de vennootschap D te gelasten alle haar betreffende persoonsgegevens op haar platform te wissen en deze gegevens niet verder te verwerken.

19

Bij besluit van 4 januari 2019 heeft de DSB die klacht afgewezen omdat zij en de in november 2017 ingestelde civiele vordering die in punt 16 van het onderhavige arrest is vermeld, hetzelfde voorwerp hadden, te weten de wissing van de persoonsgegevens van G S die op dat platform waren gepubliceerd.

20

In dit verband was de DSB van mening dat het vanuit systematisch oogpunt haaks op het rechtsbeschermingsmechanisme van de AVG staat om parallel of achtereenvolgens een procedure bij een toezichthoudende autoriteit en een gerechtelijke procedure in te leiden. Volgens de DSB moet de toezichthoudende autoriteit zich in een dergelijke situatie uitspreken over dezelfde vraag als aan de burgerlijke rechter is voorgelegd. De gelijktijdige uitoefening van het recht om een klacht in te dienen bij de toezichthoudende autoriteit en van het recht om een voorziening in rechte met hetzelfde voorwerp in te stellen kan echter niet worden aanvaard.

21

Op 4 januari 2019 heeft G S tegen het besluit van de DSB een voorziening ingesteld bij het Bundesverwaltungsgericht (federale bestuursrechter in eerste aanleg, Oostenrijk). Bij vonnis van 4 december 2020 heeft het Bundesverwaltungsgericht haar voorziening verworpen op een tijdstip waarop het vonnis van de burgerlijke rechter van 23 juli 2020, waarbij het verzoek van G S was afgewezen, nog niet definitief was geworden.

22

Het Bundesverwaltungsgericht was van oordeel dat de AVG bewust een dubbel systeem van rechtsbescherming had ingevoerd. Het heeft in herinnering gebracht dat deze verordening rechtstreeks toepasselijk is en daarmee strijdige nationale bepalingen dus buiten toepassing moeten worden gelaten. Bijgevolg kon de door G S krachtens artikel 77, lid 1, van die verordening ingediende klacht niet worden afgewezen op de door de DSB aangevoerde gronden, zodat integendeel moest worden bevestigd dat deze toezichthoudende autoriteit in beginsel bevoegd was om over deze klacht te beslissen.

23

In deze context heeft deze rechter evenwel geoordeeld dat die klacht te laat was ingediend. Hij was van oordeel dat de verjaringstermijn van één jaar, zoals bepaald in § 24, lid 4, DSG, in de versie die van toepassing is op de feiten in het hoofdgeding, niet in acht was genomen. Aangezien de te late indiening van een klacht krachtens artikel 77, lid 1, AVG eveneens tot een afwijzing ervan leidt, is de klacht van G S terecht afgewezen.

24

Vervolgens hebben zowel G S, nadat het Verfassungsgerichtshof (grondwettelijk Hof, Oostenrijk) had geweigerd haar voorziening te behandelen, als de DSB beroep in Revision ingesteld tegen het vonnis van het Bundesverwaltungsgericht bij het Verwaltungsgerichtshof (hoogste bestuursrechter, Oostenrijk), de verwijzende rechter.

25

Deze rechter is het niet eens met het oordeel van het Bundesverwaltungsgericht dat de klacht van G S te laat was ingediend. Niettemin wenst hij te onderzoeken of de afwijzing van deze klacht niet rechtmatig op andere gronden kon worden gebaseerd. Na te hebben herinnerd aan de arresten van 12 januari 2023, Nemzeti Adatvédelmi és Információszabadság Hatóság (C‑132/21, EU:C:2023:2), en 7 december 2023, SCHUFA Holding (Kwijtschelding van restschulden) (C‑26/22 en C‑64/22, EU:C:2023:958), uit deze rechter twijfels over met name de door de DSB aangevoerde grond, namelijk dat een voorziening in rechte aanhangig is met hetzelfde voorwerp als die klacht. In dit verband merkt hij op dat artikel 94, lid 1, van het Bundes-Verfassungsgesetz, in de versie die van toepassing is op de feiten in het hoofdgeding, bepaalt dat de rechterlijke macht in alle instanties gescheiden is van de uitvoerende macht. Volgens de door de verwijzende rechter verstrekte aanwijzingen bekrachtigt deze bepaling een beginsel van scheiding tussen de rechterlijke macht en de uitvoerende macht, wat inhoudt dat de behandeling van een zaak in haar geheel moet worden toegewezen aan hetzij de rechterlijke instanties, hetzij de administratieve autoriteiten. Deze bepaling verzet zich er dus tegen dat rechterlijke instanties en administratieve autoriteiten gelijktijdig of achtereenvolgens uitspraak doen in eenzelfde geschil.

26

In deze context heeft deze rechter twijfels over de vraag of een klacht die krachtens artikel 77, lid 1, AVG bij de toezichthoudende autoriteit is ingediend, kan worden afgewezen op grond dat eerder een doeltreffende voorziening in rechte in de zin van artikel 79 van deze verordening met hetzelfde voorwerp is ingesteld en dat de desbetreffende procedure nog steeds aanhangig is bij de aangezochte rechter.

27

In dit verband is de verwijzende rechter van oordeel dat inspiratie kan worden geput uit het mechanisme van artikel 81, leden 2 en 3, AVG om tegenstrijdige beslissingen te voorkomen. Op basis daarvan kan worden aangenomen dat, wanneer een geschil gelijktijdig bij de burgerlijke rechter en een administratieve autoriteit aanhangig is, de instantie waarbij de zaak het laatst aanhangig is gemaakt overeenkomstig het prioriteitsbeginsel het verzoek van de betrokkene dient af te wijzen.

28

De verwijzende rechter merkt evenwel op dat in geval van afwijzing van een op grond van artikel 77, lid 1, AVG ingediende klacht enkel omdat een voorziening in rechte aanhangig is, er op het moment van deze afwijzing nog geen beslissing ten gronde is genomen over de vermeende schending van het recht op gegevensbescherming, zodat er nog geen concreet gevaar is voor tegenstrijdige beslissingen.

29

Gelet op het voorgaande rijst de vraag of een onderscheid moet worden gemaakt tussen het geval waarin een voorziening in rechte aanhangig is en het geval waarin reeds een beslissing ten gronde is genomen, ook al is die beslissing nog niet definitief geworden.

30

Tegen deze achtergrond heeft het Verwaltungsgerichtshof de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen:

Beantwoording van de prejudiciële vragen

31

Met zijn twee vragen, die samen moeten worden onderzocht, vraagt de verwijzende rechter in essentie of artikel 77, lid 1, en artikel 79, lid 1, AVG aldus moeten worden uitgelegd dat zij eraan in de weg staan dat een toezichthoudende autoriteit waarbij een klacht krachtens artikel 77, lid 1, is ingediend, die klacht kan afwijzen op de enkele grond dat er eerder een voorziening in rechte krachtens artikel 79, lid 1, is ingesteld die hetzelfde voorwerp heeft, zelfs als de beslissing in het kader van die voorziening nog niet definitief is geworden.

32

Vooraf zij eraan herinnerd dat het vaste rechtspraak is dat voor de uitlegging van een Unierechtelijke bepaling niet alleen rekening moet worden gehouden met de bewoordingen van deze bepaling, maar ook met de context ervan en met de doelstellingen die worden nagestreefd met de regeling waarvan zij deel uitmaakt (arrest van 12 januari 2023, Nemzeti Adatvédelmi és Információszabadság Hatóság, C‑132/21, EU:C:2023:2, punt 32).

33

In de eerste plaats moet worden opgemerkt dat de artikelen 77 en 79 AVG onder hoofdstuk VIII van deze verordening vallen, dat met name de beroepsmogelijkheden regelt waarmee de rechten van de betrokkene kunnen worden beschermd wanneer zijn persoonsgegevens beweerdelijk in strijd met de bepalingen van die verordening zijn verwerkt. De bescherming van deze rechten kan dus met name rechtstreeks door de betrokkene worden ingeroepen, overeenkomstig de artikelen 77 tot en met 79 van deze verordening (zie in die zin arrest van 4 oktober 2024, Lindenapotheke, C‑21/23, EU:C:2024:846, punt 47 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

34

Wat in dit verband de bewoordingen van de artikelen 77 tot en met 79 AVG betreft, moet allereerst in herinnering worden gebracht dat artikel 77, lid 1, AVG bepaalt dat iedere betrokkene, onverminderd andere mogelijkheden van administratief beroep of een voorziening in rechte, het recht heeft om een klacht in te dienen bij een toezichthoudende autoriteit. Vervolgens heeft, overeenkomstig artikel 78, lid 1, van die verordening, iedere natuurlijke persoon of rechtspersoon het recht om tegen een hem betreffend juridisch bindend besluit van een toezichthoudende autoriteit een doeltreffende voorziening in rechte in te stellen, onverminderd andere mogelijkheden van administratief of buitengerechtelijk beroep. Tot slot garandeert artikel 79, lid 1, AVG elke betrokkene het recht om een doeltreffende voorziening in rechte in te stellen, onverminderd andere mogelijkheden van administratief of buitengerechtelijk beroep, waaronder het recht om uit hoofde van artikel 77, lid 1, van deze verordening een klacht in te dienen bij een toezichthoudende autoriteit (arrest van 4 oktober 2024, Lindenapotheke, C‑21/23, EU:C:2024:846, punt 48 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

35

Het Hof heeft reeds geoordeeld dat deze bepalingen van de AVG verschillende beroepsmogelijkheden bieden aan personen die stellen dat deze verordening is geschonden, met dien verstande dat elk van deze beroepsmogelijkheden moet kunnen worden aangewend „onverminderd” de andere beroepsmogelijkheden (arrest van 12 januari 2023, Nemzeti Adatvédelmi és Információszabadság Hatóság, C‑132/21, EU:C:2023:2, punt 34).

36

Hieruit volgt, zoals de advocaat-generaal in punt 46 van zijn conclusie heeft opgemerkt, dat de AVG niet in een prioritaire of exclusieve bevoegdheid voorziet en evenmin een voorrangsregel bevat voor de beoordeling, door de autoriteit of rechterlijke instanties die in die verordening worden genoemd, van de vraag of inbreuk wordt gemaakt op de bij die verordening verleende rechten. Het Hof heeft namelijk al geoordeeld dat de in artikel 78, lid 1, van deze verordening bedoelde voorziening in rechte – die betrekking heeft op het onderzoek van de wettigheid van het op grond van artikel 77 vastgestelde besluit van een toezichthoudende autoriteit – en de in artikel 79, lid 1, van die verordening bedoelde voorziening in rechte ook naast elkaar en onafhankelijk van elkaar kunnen worden ingesteld (zie in die zin arrest van 12 januari 2023, Nemzeti Adatvédelmi és Információszabadság Hatóság, C‑132/21, EU:C:2023:2, punt 35).

37

Wat in de tweede plaats de context van die bepalingen van de AVG betreft, dient in herinnering te worden gebracht dat krachtens artikel 57, lid 1, onder f), van deze verordening elke toezichthoudende autoriteit op haar grondgebied de klachten moet behandelen die iedere betrokkene overeenkomstig artikel 77, lid 1, van die verordening kan indienen wanneer hij van mening is dat een verwerking van hem betreffende persoonsgegevens schending van die verordening oplevert, het voorwerp van die klachten – voor zover nodig – moet onderzoeken, en de klager binnen een redelijke termijn in kennis moet stellen van de vooruitgang en het resultaat van het onderzoek. De toezichthoudende autoriteit moet een dergelijke klacht dus met de nodige voortvarendheid en zorgvuldigheid onderzoeken [arrest van 26 september 2024, Land Hessen (Verplichting van de gegevensbeschermingsautoriteit om op te treden), C‑768/21, EU:C:2024:785, punt 32 en aldaar aangehaalde rechtspraak]. Zoals in overweging 129 AVG wordt bevestigd, speelt die autoriteit dus een onmisbare rol in het systeem voor de bescherming van persoonsgegevens en draagt zij bij tot de eenvormige handhaving van de betrokken verordening in de lidstaten.

38

In de derde plaats vindt die contextuele uitlegging steun in de doelstellingen van de AVG. In dit verband moet worden opgemerkt dat de keuze van de Uniewetgever om de betrokkenen bij de verwerking van persoonsgegevens de mogelijkheid te bieden om gelijktijdig en onafhankelijk van elkaar gebruik te maken van de beroepsmogelijkheden waarin artikel 77, lid 1, en artikel 79, lid 1, AVG voorzien, in overeenstemming is met de doelstelling van deze verordening. Zoals blijkt uit overweging 10 bestaat die doelstelling er namelijk in natuurlijke personen een hoog beschermingsniveau te bieden in verband met de verwerking van persoonsgegevens in de Unie. In overweging 11 van die verordening staat bovendien te lezen dat een doeltreffende bescherming van deze gegevens vereist dat de rechten van de betrokkenen worden versterkt.

39

Het Hof heeft al geoordeeld dat de terbeschikkingstelling van meerdere beroepsmogelijkheden de in overweging 141 AVG vermelde doelstelling versterkt om iedere betrokkene die meent dat inbreuk wordt gemaakt op de rechten die deze verordening hem toekent, te waarborgen dat hij overeenkomstig artikel 47 van het Handvest recht heeft op een doeltreffende voorziening in rechte (arrest van 12 januari 2023, Nemzeti Adatvédelmi és Információszabadság Hatóság, C‑132/21, EU:C:2023:2, punt 44).

40

Het Hof heeft ook benadrukt dat de keuze van de Uniewetgever om de betrokkenen de mogelijkheid te laten de beroepsmogelijkheden van artikel 77, lid 1, en artikel 78, lid 1, AVG enerzijds en artikel 79, lid 1, van deze verordening anderzijds naast elkaar en onafhankelijk van elkaar te benutten, met de doelstelling van die verordening strookt (zie in die zin arrest van 12 januari 2023, Nemzeti Adatvédelmi és Információszabadság Hatóság, C‑132/21, EU:C:2023:2, punt 42).

41

In dat geval is het, bij gebreke van een Unieregeling ter zake, krachtens het beginsel van procedurele autonomie van de lidstaten een aangelegenheid van elke lidstaat om de procedureregels vast te stellen voor de administratieve en de gerechtelijke procedure die moeten zorgen voor een hoog niveau van bescherming van de rechten die de justitiabelen ontlenen aan het Unierecht (arrest van 12 januari 2023, Nemzeti Adatvédelmi és Információszabadság Hatóság, C‑132/21, EU:C:2023:2, punt 45).

42

Het staat dus aan de verwijzende rechter om op basis van de nationale procedurevoorschriften vast te stellen hoe de beroepsmogelijkheden waarin de artikelen 77 tot en met 79 AVG voorzien, moeten worden uitgewerkt (zie in die zin arrest van 12 januari 2023, Nemzeti Adatvédelmi és Információszabadság Hatóság, C‑132/21, EU:C:2023:2, punt 46).

43

In het bijzonder mag de wijze van uitwerking van de parallelle en onafhankelijke beroepsmogelijkheden geen afbreuk doen aan het nuttig effect en de doeltreffende bescherming van de door die verordening gewaarborgde rechten (arrest van 12 januari 2023, Nemzeti Adatvédelmi és Információszabadság Hatóság, C‑132/21, EU:C:2023:2, punt 47).

44

In dat verband mag die wijze van uitwerking niet ongunstiger zijn dan de wijze waarop soortgelijke beroepsmogelijkheden voor de bescherming van aan de nationale rechtsorde ontleende rechten zijn uitgewerkt (gelijkwaardigheidsbeginsel), en mag zij de uitoefening van de door de rechtsorde van de Unie verleende rechten in de praktijk niet onmogelijk of uiterst moeilijk maken (doeltreffendheidsbeginsel) (arrest van 12 januari 2023, Nemzeti Adatvédelmi és Információszabadság Hatóság, C‑132/21, EU:C:2023:2, punt 48).

45

Tegen deze achtergrond heeft het Hof benadrukt dat de lidstaten, wanneer zij de procedurele bepalingen vastleggen voor de beroepen in rechte die moeten zorgen voor de bescherming van de bij de AVG toegekende rechten, dienen te waarborgen dat het in artikel 47 van het Handvest erkende recht op een doeltreffende voorziening in rechte en op een onpartijdig gerecht, dat een herbevestiging van het beginsel van effectieve rechterlijke bescherming vormt, wordt geëerbiedigd (arrest van 12 januari 2023, Nemzeti Adatvédelmi és Információszabadság Hatóság, C‑132/21, EU:C:2023:2, punt 50).

46

In casu blijkt uit het verzoek om een prejudiciële beslissing dat het stelsel van beroepsmogelijkheden waarin het Oostenrijkse recht voorziet, eraan in de weg staat dat rechterlijke instanties en administratieve autoriteiten parallel of achtereenvolgens uitspraak doen over eenzelfde geschil. Tegen die achtergrond rijst de vraag of een klacht die krachtens artikel 77, lid 1, AVG bij de toezichthoudende autoriteit is ingediend, kan worden afgewezen op de enkele grond dat eerder een voorziening in rechte op grond van artikel 79 AVG met hetzelfde voorwerp is ingesteld en dat de desbetreffende procedure nog steeds aanhangig is.

47

Volgens de verwijzende rechter kan een dergelijke verhouding tussen de beroepsmogelijkheden ertoe bijdragen dat tegenstrijdige beslissingen met betrekking tot eenzelfde verzoek worden voorkomen. Hij benadrukt echter dat de DSB, wanneer hij een krachtens artikel 77, lid 1, AVG ingediende klacht afwijst op grond dat een voorziening in rechte overeenkomstig artikel 79, lid 1, van deze verordening aanhangig is bij de aangezochte rechter, geen waarborgen heeft dat in het kader van die voorziening daadwerkelijk een beslissing ten gronde zal worden genomen. Dit is met name het geval indien die voorziening niet-ontvankelijk wordt verklaard zonder dat uitspraak ten gronde wordt gedaan.

48

In dit verband dient in herinnering te worden gebracht dat, zoals in punt 37 van het onderhavige arrest is vermeld, krachtens artikel 57, lid 1, onder f), AVG elke toezichthoudende autoriteit op haar grondgebied de klachten moet behandelen die iedere betrokkene overeenkomstig artikel 77, lid 1, van deze verordening het recht heeft in te dienen wanneer hij van mening is dat een verwerking van hem betreffende persoonsgegevens schending van die verordening oplevert, en het voorwerp van die klachten voor zover nodig moet onderzoeken. De toezichthoudende autoriteit moet een dergelijke klacht met de nodige voortvarendheid en zorgvuldigheid onderzoeken [arrest van 7 december 2023, SCHUFA Holding (Kwijtschelding van restschulden), C‑26/22 en C‑64/22, EU:C:2023:958, punt 56 en aldaar aangehaalde rechtspraak].

49

Bij die verwerking beschikt deze toezichthoudende autoriteit ten aanzien van de in artikel 58, lid 2, AVG genoemde corrigerende maatregelen over een beoordelingsmarge bij de keuze van de passende en noodzakelijke middelen [arrest van 7 december 2023, SCHUFA Holding (Kwijtschelding van restschulden), C‑26/22 en C‑64/22, EU:C:2023:958, punt 68 en aldaar aangehaalde rechtspraak].

50

In dit verband heeft het Hof geoordeeld dat de klachtenprocedure, die niet te vergelijken valt met die van een petitie, is opgezet als een mechanisme waarmee de rechten en belangen van de betrokkenen doeltreffend kunnen worden beschermd [arrest van 7 december 2023, SCHUFA Holding (Kwijtschelding van restschulden), C‑26/22 en C‑64/22, EU:C:2023:958, punt 58].

51

De toezichthoudende autoriteit is namelijk verplicht om op te treden wanneer het nemen van een of meer corrigerende maatregelen waarin artikel 58, lid 2, AVG voorziet, passend, noodzakelijk en evenredig is om de vastgestelde ontoereikendheid te verhelpen en de volledige naleving van deze verordening te waarborgen (zie in die zin arrest van 30 april 2025, Inspektorat kam Visshia sadeben savet, C‑313/23, C‑316/23 en C‑332/23, EU:C:2025:303, punt 132).

52

Deze verplichting tot optreden vereist dat de toezichthoudende autoriteit, wanneer zij een klacht ontvangt op grond van artikel 77, lid 1, AVG en ervan in kennis wordt gesteld dat er een gerechtelijke procedure op grond van artikel 79, lid 1, van deze verordening is ingesteld die hetzelfde voorwerp heeft, bij de behandeling van deze klacht naar behoren rekening houdt met de beslissing waarmee deze procedure definitief zal worden afgesloten.

53

Het zou echter in strijd zijn met deze verplichting om een betrokkene bij de verwerking van persoonsgegevens het voordeel van een dergelijk beschermingsmechanisme te ontzeggen door de toezichthoudende autoriteit toe te staan zijn klacht af te wijzen op de enkele grond dat er eerder krachtens artikel 79, lid 1, AVG een voorziening in rechte met hetzelfde voorwerp is ingesteld, zelfs als de beslissing in het kader van deze voorziening nog niet definitief is geworden.

54

In dit verband zou een lidstaat, wat betreft het risico dat binnen die lidstaat tegenstrijdige beslissingen worden genomen met betrekking tot eenzelfde verwerking van persoonsgegevens, in een situatie zoals die in de onderhavige zaak bijvoorbeeld kunnen overwegen om een opschortingsmechanisme in te stellen op grond waarvan de toezichthoudende autoriteit bij wie een klacht is ingediend op grond van artikel 77, lid 1, AVG de bevoegdheid zou hebben of verplicht zou zijn de bij haar aanhangige procedure te schorsen wanneer eerder overeenkomstig artikel 79, lid 1, van die verordening een voorziening met hetzelfde voorwerp is ingesteld. De advocaat-generaal heeft dit in essentie opgemerkt in de punten 55 en 56 van zijn conclusie. Een dergelijke schorsing kan worden gehandhaafd totdat een eerste uitspraak in het kader van die voorziening is gedaan en, in voorkomend geval, bij beroep tegen die uitspraak, tot het moment waarop een rechterlijke beslissing de betrokken zaak definitief afsluit.

55

In dit verband moet worden opgemerkt dat de eventuele schorsing van het onderzoek van een krachtens artikel 77, lid 1, van die verordening bij de toezichthoudende autoriteit ingediende klacht in afwachting van een rechterlijke beslissing in overeenstemming is met zowel het vereiste om het recht op een doeltreffende voorziening in rechte te waarborgen als met het vereiste om de door de AVG gewaarborgde rechten daadwerkelijk te beschermen en te voorkomen dat tegenstrijdige beslissingen worden genomen die de rechtszekerheid kunnen aantasten.

56

Wanneer de toezichthoudende autoriteit daarentegen een klacht afwijst op de enkele grond dat een krachtens artikel 79, lid 1, van deze verordening ingestelde voorziening in rechte aanhangig is, zoals in punt 47 van het onderhavige arrest is vermeld, kan zij er niet zeker van zijn dat in het kader van die voorziening daadwerkelijk een beslissing ten gronde zal worden genomen. Daarnaast kan de indiening van een nieuwe klacht onmogelijk blijken wanneer het nationale recht deze afhankelijk stelt van de inachtneming van een ontvankelijkheidstermijn, zoals in casu het geval is, en deze termijn reeds is verstreken. Bijgevolg kan niet worden uitgesloten dat de betrokkene bij de verwerking van persoonsgegevens elke doeltreffende bescherming wordt ontnomen wanneer zijn voorziening in rechte om procedurele redenen wordt verworpen zonder dat over de grond van de zaak is beslist, of hij afstand wenst te doen van die voorziening.

57

Zoals de advocaat-generaal in punt 57 van zijn conclusie in essentie heeft opgemerkt, is de afwijzing van een bij de toezichthoudende autoriteit ingediende klacht in een situatie als die van het hoofdgeding dus in strijd met het doeltreffendheidsbeginsel, aangezien deze benadering van de verhouding tussen de beroepsmogelijkheden de daadwerkelijke bescherming van de door de AVG gewaarborgde rechten op losse schroeven kan zetten.

58

Hieruit volgt dat het aan de verwijzende rechter staat om na te gaan of de in het hoofdgeding aan de orde zijnde bepalingen van nationaal recht de doeltreffende bescherming van de door de AVG gewaarborgde rechten kunnen waarborgen, met name wat betreft de verhouding tussen parallelle en onafhankelijke beroepsmogelijkheden waarvan de betrokkenen bij de verwerking van persoonsgegevens gebruik kunnen maken.

59

Gelet op een en ander moet op de eerste en de tweede vraag worden geantwoord dat artikel 77, lid 1, en artikel 79, lid 1, AVG aldus moeten worden uitgelegd dat zij eraan in de weg staan dat een toezichthoudende autoriteit waarbij een klacht krachtens artikel 77, lid 1, is ingediend, die klacht kan afwijzen op de enkele grond dat er eerder een voorziening in rechte krachtens artikel 79, lid 1, is ingesteld die hetzelfde voorwerp heeft, zelfs als de beslissing in het kader van die voorziening nog niet definitief is geworden.

Kosten

60

Ten aanzien van de partijen in het hoofdgeding is de procedure als een aldaar gerezen incident te beschouwen, zodat de verwijzende rechter over de kosten heeft te beslissen. De door anderen wegens indiening van hun opmerkingen bij het Hof gemaakte kosten komen niet voor vergoeding in aanmerking.