28.7.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 267/23


P9_TA(2023)0020

Wniosek o uchylenie immunitetu Nadine Morano

Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 2 lutego 2023 r. w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu Nadine Morano (2022/2055(IMM))

(2023/C 267/03)

Parlament Europejski,

—

uwzględniając wniosek o uchylenie immunitetu Nadine Morano, przekazany pismem francuskiego Ministerstwa Sprawiedliwości z 16 maja 2022 r. w związku z postępowaniem cywilnym rozpatrywanym przez sędziego śledczego sądu powszechnego w Marsylii i ogłoszony na posiedzeniu plenarnym 8 czerwca 2022 r.,

—

po wysłuchaniu wyjaśnień Nadine Morano, zgodnie z art. 9 ust. 6 Regulaminu,

—

uwzględniając art. 8 protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, jak również art. 6 ust. 2 aktu dotyczącego wyboru członków Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich z dnia 20 września 1976 r.,

—

uwzględniając wyroki wydane przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w dniach 21 października 2008 r., 19 marca 2010 r., 6 września 2011 r., 17 stycznia 2013 r. i 19 grudnia 2019 r. (1),

—

uwzględniając art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 1 oraz art. 9 Regulaminu,

—

uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A9-0011/2023),

A.

mając na uwadze, że francuskie Ministerstwo Sprawiedliwości przekazało wniosek prokuratora sądu apelacyjnego w Aix-en-Provence o uchylenie immunitetu Nadine Morano, posłanki do Parlamentu Europejskiego, wyłącznie po to, by móc ją przesłuchać we wszczętym przeciw niej postępowaniu cywilnym w sprawie o rzekome zniesławienie w internecie;

B.

mając na uwadze, że 7 października 2018 r. podczas programu telewizyjnego emitowanego przez France 3 Nadine Morano zakwestionowała działalność aktywnego na Morzu Śródziemnym statku, który został wyczarterowany przez skarżącego; mając na uwadze, że zespół Nadine Morano zamieścił trzy wiadomości o tym samym charakterze na jej koncie na Twitterze jako „tweety na żywo”;

C.

mając na uwadze, że przedstawiając swoje uwagi, Nadine Morano rzekomo popełniła przestępstwo zniesławienia, które jest karalne na mocy art. 23 pierwszy akapit, art. 29 pierwszy akapit, art. 32 pierwszy akapit i art. 42 francuskiej ustawy z dnia 29 lipca 1881 r. o wolności prasy oraz art. 93-3 francuskiej ustawy nr 82-652 z dnia 29 lipca 1982 r. o komunikacji audiowizualnej;

D.

mając na uwadze, że 5 kwietnia 2019 r. prokurator w Marsylii wszczął postępowanie przygotowawcze w sprawie zniesławienia w następstwie skargi stowarzyszenia czarterującego łódź, w związku z czym Nadine Morano została formalnie postawiona w stan oskarżenia 3 czerwca 2020 r.; mając na uwadze, że w kwietniu 2021 r. właściwy sąd unieważnił akt oskarżenia ze względu na naruszenie immunitetu parlamentarnego, z którego korzysta Nadine Morano zgodnie z postanowieniami Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej;

E.

mając na uwadze, że, z jednej strony, Parlamentu nie można uznawać za sąd, a z drugiej – że posła nie można uznawać za „oskarżonego” w kontekście procedury uchylenia immunitetu (2);

F.

mając na uwadze, że art. 8 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej przewiduje, że wobec posłów do Parlamentu Europejskiego nie można prowadzić dochodzenia, postępowania sądowego, ani też ich zatrzymywać z powodu ich opinii lub stanowiska zajętego przez nich w głosowaniu w czasie wykonywania przez nich obowiązków służbowych;

G.

mając na uwadze, że zgodnie z art. 5 ust. 2 Regulaminu, wykonując swoje uprawnienia związane z przywilejami oraz immunitetami, Parlament dąży przede wszystkim do utrzymania swojej integralności jako demokratycznego zgromadzenia prawodawczego oraz do zagwarantowania niezależności posłów w sprawowaniu ich funkcji;

H.

mając na uwadze, że oświadczenie złożone przez posła poza siedzibą Parlamentu Europejskiego może stanowić opinię wyrażoną w trakcie wykonywania obowiązków służbowych w rozumieniu art. 8 protokołu, jeżeli zawiera subiektywną ocenę mającą bezpośredni i oczywisty związek z pełnieniem przez tego posła obowiązków w Parlamencie Europejskim; to, czy tak jest, musi być zatem określone w oparciu o charakter i treść oświadczenia, a nie na podstawie miejsca, w którym zostało ono złożone;

I.

mając na uwadze, że Nadine Morano jest członkinią Delegacji Parlamentu Europejskiego do spraw stosunków z Parlamentem Panafrykańskim (DPAP), zastępczynią członka Delegacji Parlamentu Europejskiego do Wspólnego Zgromadzenia Parlamentarnego AKP-UE oraz członkinią Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, która ma m.in. uprawnienia w zakresie:

„[…] utworzenia i rozwijania przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, z poszanowaniem zasad pomocniczości i proporcjonalności, a w szczególności:

a)

środków dotyczących wjazdu i przepływu osób, azylu i migracji;

b)

środków dotyczących zintegrowanego zarządzania wspólnymi granicami; […]”

J.

mając na uwadze, że obecnie debata polityczna, w której uczestniczą posłowie do Parlamentu Europejskiego w ramach sprawowania ich mandatu, w coraz większym stopniu odbywa się poza budynkami Parlamentu, w tym za pośrednictwem środków masowego przekazu i w internecie, w serwisach społecznościowych, takich jak Twitter;

K.

mając na uwadze, że oświadczenia te zostały wydane w szerszym kontekście debaty politycznej, która regularnie powraca na posiedzeniach plenarnych Parlamentu Europejskiego;

L.

mając na uwadze, że w tym kontekście Nadine Morano wyraźnie złożyła przedmiotowe oświadczenia jako posłanka do Parlamentu Europejskiego oraz że istnieje bezpośredni i oczywisty związek między rozpatrywanymi oświadczeniami a mandatem parlamentarnym Nadine Morano;

1.   

podejmuje decyzję o odmowie uchylenia immunitetu Nadine Morano;

2.   

zobowiązuje swoją przewodniczącą do niezwłocznego przekazania niniejszej decyzji oraz sprawozdania właściwej komisji właściwym władzom Republiki Francuskiej i Nadine Morano.


(1)  Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z 21 października 2008 r. w sprawie Marra przeciwko De Gregorio i Clemente, C-200/07 i C-201/07, ECLI:EU:C:2008:579; wyrok Sądu z 19 marca 2010 r., Gollnisch/Parlament, T-42/06, ECLI:EU:T:2010:102; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z 6 września 2011 r., Patriciello, C-163/10, ECLI: EU:C:2011:543; wyrok Sądu z 17 stycznia 2013 r. w sprawie Gollnisch przeciwko Parlamentowi, T-346/11 i T-347/11, ECLI:EU:T:2013:23; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z 19 grudnia 2019 r., Junqueras Vies, C-502/19, ECLI:EU:C:2019:1115.

(2)  Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r., Briois/Parlement, T-214/18, ECLI:EU:T:2019:266.