<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.00-20081231.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="ECRCJ2004PLA.1000942501.case.xml"><NO.CASE>C-222/02</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62002J0222</NO.CELEX><NO.SEQ>0016.0002</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>9460</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>9481</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>22</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><LEFT>WYROK Z DNIA <DATE ISO="20041012">12.10.2004 r.</DATE> — SPRAWA C-222/02</LEFT><RIGHT>PAUL I IN.</RIGHT></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Wyrok Trybunału</HT> (w pełnym składzie)</P><P>z dnia <DATE ISO="20041012">12 października 2004 r.</DATE><NOTE NOTE.ID="E0001" NUMBERING="STAR"><P>Język postępowania: niemiecki.</P></NOTE></P></TI></TITLE><JUDGMENT.INIT><P>W sprawie C-222/02</P><P>mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym,</P><P>złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) postanowieniem z dnia <DATE ISO="20020516">16 maja 2002 r.</DATE>, które wpłynęło do Trybunału w dniu <DATE ISO="20020617">17 czerwca 2002 r.</DATE>, w postępowaniua:</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P>Peter Paul,</P><P>Cornelia Sonnen-Lütte,</P><P>Christel Mörkens</P></PLAINTIFS><AGAINST>przeciwko</AGAINST><DEFENDANTS><P>Bundesrepublik Deutschland,</P></DEFENDANTS></PARTIES><?PAGE NO="I-9461"?><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>TRYBUNAŁ (w pełnym składzie),</P><P>w składzie: V. Skouris, Prezes, P. Jann, C. W. A. Timmermans, A. Rosas, prezesi izb, C. Gulmann (sprawozdawca), J.-P. Puissochet, R. Schintgen, F. Macken, N. Colneric, S. von Bahr, J. N. Cunha Rodrigues, sędziowie,</P><P>rzecznik generalny: C. Stix-Hackl,</P><P>sekretarz: M.-F. Contet, główny administrator,</P></PREAMBLE.INIT><GR.VISA><VISA>uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu <DATE ISO="20030930">30 września 2003 r.</DATE>,</VISA></GR.VISA><GR.CONSID><CONSID><P>rozważywszy uwagi przedstawione:</P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>w imieniu P. Paula, C. Sonnen-Lütte oraz Ch. Mörkens przez K. Hasse, Rechtsanwalt,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu rządu niemieckiego przez W.-D. Plessinga oraz A. Tiemann, działających w charakterze pełnomocników,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu rządu hiszpańskiego przez E. Braquehaisa Conesę, działającego w charakterze pełnomocnika,</P></ITEM><?PAGE NO="I-9462"?><ITEM><P>w imieniu rządu irlandzkiego przez D. J. O'Hagana, działającego w charakterze pełnomocnika, wspieranego przez A. M. Collinsa, BL,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu rządu włoskiego przez I. M. Braguglię, działającego w charakterze pełnomocnika, wspieranego przez P. Palmieri, avvocatessa dello Stato,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu rządu portugalskiego przez L. I. Fernandesa i L. Maximo dos Santos, działających w charakterze pełnomocników,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu rządu Zjednoczonego Królestwa przez K. Manjiego, działającego w charakterze pełnomocnika, wspieranego przez M. Hoskinsa, barrister,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu Komisji Wspólnot Europejskich przez G. Zawosa, działającego w charakterze pełnomocnika, wspieranego przez B. Wagenbaura, Rechtsanwalt,</P></ITEM></LIST></CONSID></GR.CONSID><GR.VISA><VISA>po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu <DATE ISO="20031125">25 listopada 2003 r.</DATE>,</VISA></GR.VISA><PREAMBLE.FINAL><P>wydaje następujący</P></PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Wyrok</P></TI></TITLE><NP><NO.P>1</NO.P><TXT>Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 3 i 7 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 94/19/WE z dnia <DATE ISO="19940530">30 maja 1994 r.</DATE><?PAGE NO="I-9463"?> w sprawie systemów gwarancji depozytów (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="135" DATE.PUB="1994" PAGE.FIRST="5">Dz.U. L 135, str. 5</REF.DOC.OJ>), jak również wielu przepisów pierwszej dyrektywy Rady 77/780/EWG z dnia <DATE ISO="19771212">12 grudnia 1977 r.</DATE> w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="322" DATE.PUB="1977" PAGE.FIRST="30">Dz.U. L 322, str. 30</REF.DOC.OJ>), dyrektywy Rady 89/299/EWG z dnia <DATE ISO="19890417">17 kwietnia 1989 r.</DATE> w sprawie funduszy własnych instytucji kredytowych (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="124" DATE.PUB="1989" PAGE.FIRST="16">Dz.U. L 124, str. 16</REF.DOC.OJ>), jak również drugiej dyrektywy Rady z <DATE ISO="19891215">15 grudnia 1989 r.</DATE> w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe oraz zmieniającej dyrektywę 77/780 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="386" DATE.PUB="1989" PAGE.FIRST="1">Dz.U. L 386, str. 1</REF.DOC.OJ>).</TXT></NP><NP><NO.P>2</NO.P><TXT>Wniosek ten został przedłożony w ramach sporów zawisłych pomiędzy P. Paulem oraz C. Sonnen-Lütte i Ch. Mörkens (zwanych dalej <QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="201E"/>P. Paul i in.<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="201D"/>) a Bundesrepublik Deutschland, od której powodowie domagają się odszkodowania z tytułu opóźnionej transpozycji dyrektywy 94/19 i zaniedbań w nadzorze, których dopuściło się wobec pewnego banku Bundesaufsichtsamt für das Kreditwesen (federalny urząd nadzoru nad instytucjami kredytowymi, zwany dalej <QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="201E"/>Bundesaufsichtsamt<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="201D"/>).</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Ramy prawne</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Uregulowania wspólnotowe</P></TI></TITLE><NP><NO.P>3</NO.P><TXT>Zgodnie z brzmieniem motywu dwudziestego czwartego dyrektywy 94/19:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="201E"/>[...] Państwa Członkowskie lub ich odpowiednie organy nie mogą na podstawie niniejszej dyrektywy czynić siebie odpowiedzialnymi za deponentów, jeżeli troszczyły się o utworzenie bądź urzędowe uznanie jednego lub kilku systemów,<?PAGE NO="I-9464"?> które same zabezpieczają depozyty bądź instytucje kredytowe i zapewniają zapłatę odszkodowań oraz ochronę deponentów stosownie do postanowień niniejszej dyrektywy<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="201D"/>.</P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>4</NO.P><TXT>Artykuł 3 dyrektywy 94/19 przewiduje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="201E"/>1.</NO.P><TXT>Każde Państwo Członkowskie czuwa nad utworzeniem i urzędowym uznaniem na swoim terytorium jednego lub kilku systemów gwarancji depozytów. [...]</TXT><P>[...]</P></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Jeżeli instytucja kredytowa, będąca członkiem systemu gwarancji depozytów, nie spełnia zobowiązań, to właściwe władze, które wydały zezwolenie, zostaną o tym poinformowane; we współpracy z systemem gwarantowania podejmą wszelkie stosowne kroki, łącznie z wymierzeniem sankcji, aby zagwarantować, że instytucja kredytowa spełni swoje zobowiązania.</TXT></NP><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Jeżeli instytucja kredytowa, mimo tych działań, nie dotrzyma swych zobowiązań, to system może — jeżeli prawo krajowe pozwala na wykluczenie jednego z członków — za zgodą właściwych władz oznajmić o swoich zamiarach wykluczenia instytucji kredytowej z systemu, z terminem wypowiedzenia, który nie może być krótszy niż dwanaście miesięcy. Depozyty dokonane przed upływem terminu wypowiedzenia będą nadal chronione w całości przez ten system. Jeżeli po upływie terminu wypowiedzenia instytucja kredytowa nie dopełniła swoich zobowiązań, system gwarancji może, za ponowną wyraźną zgodą właściwych władz, przeprowadzić wykluczenie instytucji kredytowej.</TXT></NP><?PAGE NO="I-9465"?><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>Jeżeli prawo krajowe na to zezwala, instytucja kredytowa wykluczona z systemu gwarancji depozytów za wyraźną zgodą właściwych władz, które wydały zezwolenie, może nadal przyjmować depozyty, jeżeli przed jej wykluczeniem z systemu podjęła inne działania przygotowawcze w celu gwarancji depozytów i zapewniające deponentom ochronę, której poziom i zakres są równoważne z systemem uznanym urzędowo.</TXT></NP><NP><NO.P>5.</NO.P><TXT>Jeżeli instytucja kredytowa, której wykluczenie z systemu gwarancji jest przewidziane zgodnie z ust. 3, nie jest w stanie podjąć jakichkolwiek innych działań, które spełniałyby wymagania, o których mowa w ust. 4, to właściwe władze, które wydały zezwolenie, odwołują je w trybie natychmiastowym<QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="201D"/>.</TXT></NP></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>5</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 7 dyrektywy 94/19:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="201E"/>1.</NO.P><TXT>W przypadku gdyby depozyty były niedostępne, systemy gwarancji depozytów przewidują, by całość depozytów tego samego deponenta była pokryta do wysokości sumy <FT TYPE="NUMBER">20000</FT> ECU.</TXT></NP><P>[...]</P><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Niniejszy artykuł nie wyklucza, że przepisy, które oferują większe i pełniejsze zabezpieczenie depozytów, zostaną utrzymane lub wydane. W szczególności systemy gwarancji depozytów ze względów socjalnych mogą pokrywać w całości tylko niektóre rodzaje depozytów.</TXT></NP><P>[...]</P><?PAGE NO="I-9466"?><NP><NO.P>6.</NO.P><TXT>Państwa Członkowskie zadbają, aby deponent miał możliwość, jeśli chodzi o przysługujące mu odszkodowanie, wystąpić z zażaleniem przeciwko systemowi gwarancji depozytów<QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="201D"/>.</TXT></NP></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>6</NO.P><TXT>Artykuł 14 ust. 1 dyrektywy 94/19 przewiduje, że <QUOT.START ID="QS0006" REF.END="QE0006" CODE="201E"/>Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, konieczne do wdrożenia niniejszej dyrektywy przed dniem <DATE ISO="19950701">1 lipca 1995 r.</DATE><QUOT.END ID="QE0006" REF.START="QS0006" CODE="201D"/>.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Uregulowania krajowe</P></TI></TITLE><NP><NO.P>7</NO.P><TXT>Przepisy § 6 ust. 3 i 4 Gesetz über das Kreditwesen (niemieckiej ustawy o instytucjach i transakcjach kredytowych, zwanej dalej <QUOT.START ID="QS0007" REF.END="QE0007" CODE="201E"/>KWG<QUOT.END ID="QE0007" REF.START="QS0007" CODE="201D"/>) w brzmieniu mającym zastosowanie w postępowaniu przed sądem krajowym (ze zmianą z dnia <DATE ISO="19980909">9 września 1998 r.</DATE>, BGBl. 1998 I, str. 2776) stanowią:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0008" REF.END="QE0008" CODE="201E"/>3.</NO.P><TXT>Bundesaufsichtsamt w ramach swoich zadań może wydawać zarządzenia dotyczące instytucji i jej kierownictwa, które są właściwe i konieczne do zapobiegania albo do wyeliminowania nadużyć w instytucji, które mogą zagrozić bezpieczeństwu aktywów powierzonych instytucji albo naruszać prawidłowe przeprowadzanie operacji bankowych lub usług finansowych.</TXT></NP><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>Bundesaufsichtsamt wykonuje zadania powierzone mu na mocy niniejszej ustawy oraz innych ustaw wyłącznie w interesie publicznym<QUOT.END ID="QE0008" REF.START="QS0008" CODE="201D"/>.</TXT></NP></QUOT.S></P></NP><?PAGE NO="I-9467"?><NP><NO.P>8</NO.P><TXT>Przepisowi temu odpowiada dziś § 4 ust. 4 Gesetz über die Bundesanstalt für Finanzdienstleistungsaufsicht (niemieckiej ustawy o federalnym urzędzie nadzoru usług finansowych) z dnia <DATE ISO="20020422">22 kwietnia 2002 r.</DATE> (BGBl. 2002 I, str. 1310).</TXT></NP><NP><NO.P>9</NO.P><TXT>Przepis § 839 ust. 1 zdanie pierwsze Bürgerliches Gesetzbuch (niemieckiego kodeksu cywilnego, zwanego dale] <QUOT.START ID="QS0009" REF.END="QE0009" CODE="201E"/>BGB<QUOT.END ID="QE0009" REF.START="QS0009" CODE="201D"/>) stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0010" REF.END="QE0010" CODE="201E"/>Urzędnik, który umyślnie lub na skutek niedbalstwa naruszy obowiązki służbowe w stosunku do osoby trzeciej, jest zobowiązany wyrównać szkody poniesione z tego tytułu przez osobę trzecią<QUOT.END ID="QE0010" REF.START="QS0010" CODE="201D"/>.</P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>10</NO.P><TXT>Grundgesetz (niemiecka ustawa zasadnicza, zwana dalej <QUOT.START ID="QS0011" REF.END="QE0011" CODE="201E"/>GG<QUOT.END ID="QE0011" REF.START="QS0011" CODE="201D"/>) przewiduje w art. 34 zdanie pierwsze, iż:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0012" REF.END="QE0012" CODE="201E"/>Jeżeli ktoś w wykonywaniu powierzonego mu urzędu publicznego naruszy obowiązek służbowy w stosunku do osoby trzeciej, odpowiedzialność ponosi w zasadzie państwo albo jednostka, w której pełni on służbę<QUOT.END ID="QE0012" REF.START="QS0012" CODE="201D"/>.</P></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Postępowanie przed sądem krajowym i pytanie prejudycjalne</P></TI></TITLE><NP><NO.P>11</NO.P><TXT>P. Paul i in. byli klientami BVH Bank Bank für Vermögensanlagen und Handel AG (zwanego dalej <QUOT.START ID="QS0013" REF.END="QE0013" CODE="201E"/>BVH Bank<QUOT.END ID="QE0013" REF.START="QS0013" CODE="201D"/>). Bank ten uzyskał w 1987 r. zezwolenie Bundesaufsichtsamt na podjęcie działalności kredytowej, jednak nie należał do żadnego<?PAGE NO="I-9468"?> systemu gwarancji depozytów. W latach 1987-1992 ubiegał się on bezskutecznie o przyjęcie do funduszu gwarancji depozytów Bundesverband deutscher Banken e. V., lecz zrezygnował z udziału w postępowaniu dopuszczeniowym z uwagi na niespełnienie wymaganych warunków.</TXT></NP><NP><NO.P>12</NO.P><TXT>W latach 1991, 1995 i 1997 zła sytuacja finansowa BVH Bank skłoniła Bundesaufsichtsamt do przeprowadzenia kontroli działalności tego banku. W wyniku trzeciej z tych kontroli Bundesaufsichtsamt złożył w dniu <DATE ISO="19971114">14 listopada 1997 r.</DATE> wniosek o wszczęcie postępowania upadłościowego oraz cofnął BVH Bank zezwolenie na prowadzenie działalności bankowej.</TXT></NP><NP><NO.P>13</NO.P><TXT>P. Paul i in. otworzyli w BVH Bank rachunki depozytów terminowych, odpowiednio w dniach <DATE ISO="19950607">7 czerwca 1995 r.</DATE>, <DATE ISO="19940228">28 lutego 1994 r.</DATE> oraz <DATE ISO="19930617">17 czerwca 1993 r.</DATE> W ramach wszczętego w grudniu 1997 r. postępowania upadłościowego zgłosili oni wierzytelności w wysokości, odpowiednio, <FT TYPE="DECIMAL">131455,80</FT> DEM, <FT TYPE="DECIMAL">101662,51</FT> DEM i <FT TYPE="DECIMAL">66976,20</FT> DEM.</TXT></NP><NP><NO.P>14</NO.P><TXT>P. Paul i in. wnieśli do Landgericht Bonn (Niemcy) pozwy przeciwko Bundesrepublik Deutschland, domagając się odszkodowania za utratę swych depozytów. Podnoszą oni, iż nie utraciliby tych depozytów, gdyby transpozycja dyrektywy 94/19 nastąpiła w terminie wyznaczonym w art. 14 ust. 1 tej dyrektywy, tj. przed dniem <DATE ISO="19950701">1 lipca 1995 r.</DATE> Bundesaufsichtsamt byłby podjął środki nadzoru w stosunku do BVH Bank, zanim jeszcze powodowie zdążyliby dokonać wpłat w tym banku.</TXT></NP><NP><NO.P>15</NO.P><TXT>Jednakże transpozycja dyrektywa 94/19 do prawa niemieckiego została dokonana dopiero ustawą z dnia <DATE ISO="19980716">16 lipca 1998 r.</DATE> transponującą dyrektywę WE w sprawie systemów gwarancji depozytów oraz dyrektywę WE w sprawie systemów rekompensat dla inwestorów (BGBl. 1998 I, str. 1842), która weszła w życie z dniem <DATE ISO="19980801">1 sierpnia 1998 r.</DATE></TXT></NP><?PAGE NO="I-9469"?><NP><NO.P>16</NO.P><TXT>W pierwszej instancji Landgericht Bonn orzekł, iż poprzez opóźnioną transpozycję dyrektywy 94/19 Bundesrepublik Deutschland dopuściła się istotnego naruszenia prawa wspólnotowego oraz zasądził od pozwanej na rzecz każdego z powodów kwotę <FT TYPE="NUMBER">39450</FT> DEM, stanowiącą równowartość <FT TYPE="NUMBER">20000</FT> EUR, tj. kwotę przewidzianą w art. 7 ust. 1 dyrektywy 94/19, wraz z odsetkami.</TXT></NP><NP><NO.P>17</NO.P><TXT>Roszczenia P. Paula i in. o naprawienie szkody majątkowej przekraczające rzeczoną kwotę zostały oddalone zarówno przez Landgericht Bonn, jak i Oberlandesgericht Köln (Niemcy). Zgodnie ze stanowiskiem przyjętym przez oba te sądy zastosowanie odpowiedzialności administracyjnej na podstawie art. 839 BGB w związku z art. 34 GG zakłada naruszenie <QUOT.START ID="QS0014" REF.END="QE0014" CODE="201E"/>obowiązków służbowych wobec osoby trzeciej<QUOT.END ID="QE0014" REF.START="QS0014" CODE="201D"/>, tj. obowiązek istniejący w każdym z przypadków w stosunku do osoby, która poniosła szkodę. Sądy te orzekły, iż okoliczność ta nie zachodzi w przypadku Bundesaufsichtsamt, który zgodnie z § 6 ust. 4 KGW powierzone mu zadania podejmuje wyłącznie w interesie publicznym.</TXT></NP><NP><NO.P>18</NO.P><TXT>P. Paul i in. wnieśli w związku z powyższym <QUOT.START ID="QS0015" REF.END="QE0015" CODE="201E"/>Revision<QUOT.END ID="QE0015" REF.START="QS0015" CODE="201D"/> (skargę rewizyjną) do Bundesgerichtshof, domagając się zasądzenia od Bundesrepublik Deutschland odszkodowania z tytułu naruszenia prawa wspólnotowego.</TXT></NP><NP><NO.P>19</NO.P><TXT>Bundesgerichtshof zauważa po pierwsze, iż P. Paul i in. nie wskazali dokładnie, jakie niezbędne środki nadzoru winny być, a nie zostały zastosowane przez Bundesaufsichtsamt. Po wtóre zaznacza, iż Bundesrepublik Deutschland nie odrzuciła wprost zarzutu nieprawidłowości w postępowaniu Bundesaufsichtsamt, a jedynie zakwestionowała jego odpowiedzialność na tej podstawie, iż organ ten wykonuje zadania w interesie publicznym. W tych okolicznościach Bundesgerichtshof uważa, że dla potrzeb rozpoznania skargi rewizyjnej należy oprzeć się na założeniu, iż Bundesaufsichtsamt nie podjął niezbędnych środków nadzoru lub też podjął je<?PAGE NO="I-9470"?> z opóźnieniem, na skutek czego P. Paul i in. ponieśli szkodę wyższą niż kwota odszkodowania zasądzona w pierwszej instancji.</TXT></NP><NP><NO.P>20</NO.P><TXT>Zdaniem Bundesgerichtshof kwestią decydującą dla oceny prawnej zawisłej przed nim sprawy jest ustalenie, czy norma wyrażona w § 6 ust. 4 KWG może w sposób niepodważalny ograniczyć odpowiedzialność administracyjną Bundesaufsichtsamt poprzez nałożenie nań obowiązków administracyjnych wyłącznie w interesie publicznym — w którym to przypadku słuszne okazałoby się przyjęcie przez sądy niższych instancji, że Bundesrepublik Deutschland nie ponosi odpowiedzialności na podstawie § 839 BGB w związku z art. 34 GG — czy też przepis ten nie powinien mieć zastosowania ze względu na pierwszeństwo prawa wspólnotowego.</TXT></NP><NP><NO.P>21</NO.P><TXT>Bundesgerichtshof wyjaśnia, że w przypadku orzeczenia przez Trybunał, iż dyrektywa 94/19 lub inne dyrektywy dotyczące instytucji kredytowych przyznają deponentom prawo do tego, że właściwe organy gwarantują środki nadzoru w ich interesie, § 6 ust. 4 KWG pozostawałby w sprzeczności z prawem wspólnotowym.</TXT></NP><NP><NO.P>22</NO.P><TXT>Co się tyczy różnych dyrektyw odnoszących się do koordynacji w dziedzinie bankowości, które przytacza Bundesgerichtshof, sąd ten wskazuje, że w skardze rewizyjnej P. Paul i in. utrzymywali, iż z ogółu tych dyrektyw wynika, iż celem środków nadzoru bankowego jest ochrona deponentów. Wprawdzie dyrektywy te właściwe z punktu widzenia prawa nadzoru bankowego nie zawierają żadnego wyraźnego odwołania do ochrony deponentów, niemniej jednak stanowią one część całościowego uregulowania w zakresie nadzoru bankowego, który zdaniem P. Paula i in. byłby pozbawiony praktycznego zastosowania, gdyby Bundesaufsichtsamt zgodnie z § 6 ust. 4 KWG wykonywał swoje zadania wyłącznie w interesie publicznym.</TXT></NP><?PAGE NO="I-9471"?><NP><NO.P>23</NO.P><TXT>W tych okolicznościach Bundesgerichtshof postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0016" REF.END="QE0016" CODE="201E"/>1)</NO.P><TXT><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>Czy przepisy art. 3 i 7 dyrektywy 94/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="19940530">30 maja 1994 r.</DATE> w sprawie systemów gwarancji depozytów przyznają deponentowi — poza prawem do odszkodowania z systemu gwarancji depozytów do wysokości kwoty określonej w art. 7 ust. 1 w przypadku nierozporządzalności depozytu — dalej idące prawo do tego, aby właściwe organy skorzystały ze środków określonych w art. 3 ust. 2-5, a w razie potrzeby również cofnęły zezwolenie udzielone instytucji kredytowej?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>Jeżeli takie uprawnienie zostało przyznane deponentowi, czy obejmuje ono także możliwość domagania się naprawienia szkody wynikłej z nieprawidłowości w postępowaniu właściwych organów — ponad kwotę określoną w art. 7 ust. 1 dyrektywy [94/19]?</TXT></NP></ITEM></LIST></TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>Czy wymienione poniżej przepisy dyrektyw w sprawie harmonizacji przepisów odnoszących się do nadzoru bankowego — czytane oddzielnie lub łącznie oraz w danym przypadku, od którego momentu — przyznają oszczędzającemu i inwestorowi uprawnienia tego rodzaju, że właściwe organy Państw Członkowskich są zobowiązane do podejmowania w interesie tych osób środków nadzoru powierzonych im przez te dyrektywy, a w przypadku nieprawidłowości w postępowaniu ponoszą odpowiedzialność,</TXT><P>czy też dyrektywa w sprawie gwarancji depozytów 94/19/WE zawiera wyczerpującą regulację szczególną dla wszystkich przypadków nierozporządzalności depozytów?:</P><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>pierwsza dyrektywa Rady z dnia <DATE ISO="19771212">12 grudnia 1977 r.</DATE> w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe (77/780/EWG), art. 6 ust. 1, motywy czwarty i dwunasty;</P></ITEM><?PAGE NO="I-9472"?><ITEM><P>druga dyrektywa Rady z dnia <DATE ISO="19891215">15 grudnia 1989 r.</DATE> w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe i zmieniająca dyrektywę 77/780/EWG (89/646/EWG), art. 3, art. 4-7, art. 10-17, motyw jedenasty;</P></ITEM><ITEM><P>dyrektywa Rady z dnia <DATE ISO="19890417">17 kwietnia 1989 r.</DATE> w sprawie funduszy własnych instytucji kredytowych (89/299/EWG), art. 7 w związku z art. 2-6;</P></ITEM><ITEM><P>dyrektywa 95/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="19950629">29 czerwca 1995 r.</DATE> (zmieniająca dyrektywy 77/780/EWG i 89/646/EWG w dziedzinie instytucji kredytowych, dyrektywy 73/239/EWG i 92/49/EWG w dziedzinie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie, dyrektywy 79/267/EWG i 92/96/EWG w dziedzinie ubezpieczeń na życie, dyrektywę 93/22/EWG w dziedzinie przedsiębiorstw inwestycyjnych i dyrektywę 85/61 l/EWG w zakresie przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCTIS) w celu wzmocnienia nadzoru ostrożnościowego, <REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="168" DATE.PUB="1995" PAGE.FIRST="7">Dz.U. L 168, str. 7</REF.DOC.OJ>), motyw piętnasty.</P></ITEM></LIST></P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>Czy dyrektywy Rady:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>92/30/EWG z dnia <DATE ISO="19920406">6 kwietnia 1992 r.</DATE> w sprawie nadzoru skonsolidowanego nad instytucjami kredytowymi (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="110" DATE.PUB="1992" PAGE.FIRST="52">Dz.U. L 110, str. 52</REF.DOC.OJ>), motyw jedenasty;</P></ITEM><ITEM><P>93/6/EWG z dnia <DATE ISO="19930315">15 marca 1993 r.</DATE> w sprawie adekwatności kapitałowej przedsiębiorstw inwestycyjnych i instytucji kredytowych (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="141" DATE.PUB="1993" PAGE.FIRST="1">Dz.U. L 141, str. 1</REF.DOC.OJ>), motyw ósmy;</P></ITEM><ITEM><P>93/22/EWG z dnia <DATE ISO="19930510">10 maja 1993 r.</DATE> w sprawie usług inwestycyjnych w zakresie papierów wartościowych (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="141" DATE.PUB="1993" PAGE.FIRST="27">Dz.U. L 141, str. 27</REF.DOC.OJ>), motywy drugi,<?PAGE NO="I-9473"?> piąty, dwudziesty dziewiąty, trzydziesty drugi, czterdziesty pierwszy i czterdziesty drugi,</P></ITEM></LIST></P></NP></ITEM></LIST></TXT><P>mogą służyć jako pomoc w wykładni dla celów odpowiedzi na powyższe pytanie, niezależnie od tego, czy zawierają one przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie?</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>Na wypadek gdyby Trybunał uznał, iż powołane dyrektywy lub niektóre spośród nich przyznają oszczędzającym lub inwestorom uprawnienie do tego, by właściwe organy podejmowały środki nadzoru w ich interesie, zostają jeszcze postawione następujące pytania:</TXT><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>Czy uprawnienie oszczędzającego lub inwestora do tego, aby w ich interesie były podejmowane środki nadzoru, skutkuje w postępowaniu przeciw Państwu Członkowskiemu bezpośrednio tym, iż normy prawa krajowego pozostające z nim w sprzeczności nie mają zastosowania?</TXT><P>czy też</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>Państwo Członkowskie, które w trakcie transpozycji dyrektyw nie uwzględniło tego uprawnienia oszczędzających lub inwestorów, odpowiada jedynie na zasadach prawa wspólnotowego w zakresie odpowiedzialności państwa?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>Czy w tym ostatnim przypadku Państwo Członkowskie naruszyło prawo wspólnotowe w sposób dostatecznie istotny, nie uznając przyznanego uprawnienia do skorzystania ze środków nadzoru?<QUOT.END ID="QE0016" REF.START="QS0016" CODE="201D"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ><?PAGE NO="I-9474"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>W przedmiocie pytań prejudycjalnych</P></TI></TITLE><NP><NO.P>24</NO.P><TXT>Choć dopuszczalność pytań prejudycjalnych została podana w wątpliwość w niektórych z uwag przedłożonych Trybunałowi, należy stwierdzić, iż w szczegółowym uzasadnieniu przywołanym w pkt 19-22 niniejszego wyroku Bundesgerichtshof wykazał, z jakich względów wykładnia powołanych przepisów prawa wspólnotowego jest jego zdaniem niezbędna do rozstrzygnięcia sporu w postępowaniu przed sądem krajowym. Ponadto przedstawił on w sposób wystarczający stan prawny i faktyczny, by umożliwić Trybunałowi udzielenie mu użytecznej odpowiedzi, a stronom postępowania przed sądem krajowym, Państwom Członkowskim i Komisji, w szczególności, możliwość przedstawienia uwag zgodnie z art. 23 Statutu Trybunału Sprawiedliwości.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>W przedmiocie pytania pierwszego</P></TI></TITLE><NP><NO.P>25</NO.P><TXT>Poprzez pytanie pierwsze Bundesgerichtshof zmierza zasadniczo do ustalenia, czy dyrektywa 94/19, w zakresie w jakim przewiduje w art. 3 ust. 2-5 podjęcie środków nadzoru i obowiązek cofnięcia zezwolenia udzielonego instytucji kredytowej, sprzeciwia się przepisowi krajowemu, zgodnie z którym zadania krajowego organu nadzoru nad instytucjami kredytowymi są wykonywane wyłącznie w interesie publicznym, co zgodnie z prawem krajowym wyłącza możliwość ubiegania się przez osoby fizyczne o naprawienie szkody wynikłej z zaniedbania w nadzorze ze strony tego organu.</TXT></NP><NP><NO.P>26</NO.P><TXT>W tym względzie należy przypomnieć, iż celem dyrektywy 94/19 jest ustanowienie ochrony deponentów na wypadek niedostępności depozytów powierzonych instytucji kredytowej należącej do systemu gwarancji depozytów, niezależnie od miejsca złożenia depozytu w obrębie Wspólnoty.</TXT></NP><?PAGE NO="I-9475"?><NP><NO.P>27</NO.P><TXT>Uprawnienie deponenta do odszkodowania w podobnych przypadkach jest określone przepisami art. 7 ust. 1 i 6 tej dyrektywy. Artykuł 7 ust. 1 określa maksymalną kwotę odszkodowania, której może dochodzić deponent na podstawie dyrektywy, natomiast ust. 3 precyzuje, iż Państwo Członkowskie może przewidzieć w prawie krajowym uregulowania prawne gwarantujące deponentom większe lub pełniejsze zabezpieczenie depozytów. Artykuł 7 ust. 6 dyrektywy 94/19 zobowiązuje Państwa Członkowskie do zapewnienia, by uprawnienie deponenta do odszkodowania, takie jak określone w szczególności w ust. 1 i 3, mogło być przedmiotem skargi przeciwko systemowi gwarancji depozytów.</TXT></NP><NP><NO.P>28</NO.P><TXT>Artykuł 3 ust. 2-5 tej samej dyrektywy przewiduje zobowiązanie właściwych organów, które wydały zezwolenie instytucjom kredytowym, do czuwania — we współpracy z systemem gwarancji depozytów — nad tym, by te instytucje kredytowe wypełniały swoje zobowiązania jako członkowie systemu gwarancji depozytów, a w razie zaistnienia okoliczności wskazanych w ust. 5 — do podjęcia decyzji o cofnięciu zezwolenia udzielonego danej instytucji kredytowej.</TXT></NP><NP><NO.P>29</NO.P><TXT>Artykuł 3 ust. 2-3 dyrektywy 94/14 ma zagwarantować deponentom, iż instytucja kredytowa, w której zdeponowali oni swoje wkłady, jest członkiem systemu gwarancji depozytów, tak iż ich prawo do odszkodowania w przypadku niedostępności ich depozytów będzie chronione zgodnie z przepisami dyrektywy, a w szczególności jej art. 7. Przepisy te służą zatem jedynie utworzeniu i prawidłowemu funkcjonowaniu systemu gwarancji depozytów w postaci, w jakiej został on przewidziany dyrektywą 94/19.</TXT></NP><NP><NO.P>30</NO.P><TXT>W tych okolicznościach — jak podniosły to rządy, które przedłożyły uwagi Trybunałowi, jak również Komisja — gdy zgodnie z dyrektywą 94/19 zapewnione jest odszkodowanie na rzecz deponentów na wypadek niedostępności ich depozytów, art. 3 ust. 2-5 tej dyrektywy nie przyznaje deponentom uprawnienia do tego, by właściwe organy podejmowały środki nadzoru w ich interesie.</TXT></NP><?PAGE NO="I-9476"?><NP><NO.P>31</NO.P><TXT>Ta wykładnia dyrektywy 94/19 jest uzasadniona zwłaszcza w świetle jej motywu dwudziestego czwartego, który wyłącza odpowiedzialność Państw Członkowskich lub ich właściwych organów względem deponentów, jeżeli tylko zapewniły one deponentom odszkodowanie lub ochronę w okolicznościach określonych dyrektywą.</TXT></NP><NP><NO.P>32</NO.P><TXT>Wobec powyższego na pytanie pierwsze należy odpowiedzieć, że w przypadku gdy zapewnione jest odszkodowanie na rzecz deponentów przewidziane dyrektywą 94/19, art. 3 ust. 2-5 tej dyrektywy nie może być interpretowany w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisowi krajowemu, zgodnie z którym zadania krajowego organu nadzoru nad instytucjami kredytowymi są wykonywane wyłącznie w interesie publicznym, co zgodnie z prawem krajowym wyłącza możliwość ubiegania się przez osoby fizyczne o naprawienie szkody wynikłej z zaniedbania w nadzorze ze strony tego organu.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>W przedmiocie pytania drugiego</P></TI></TITLE><NP><NO.P>33</NO.P><TXT>W swoim pytaniu drugim Bundesgerichtshof zmierza zasadniczo do ustalenia, czy dyrektywy 77/780, 89/299 i 89/646, w zakresie w jakim zawierają one przepisy odnoszące się do nadzoru instytucji kredytowych, sprzeciwiają się przepisowi krajowemu, zgodnie z którym zadania krajowego organu nadzoru nad instytucjami kredytowymi są wykonywane wyłącznie w interesie publicznym, co zgodnie z prawem krajowym wyłącza możliwość ubiegania się przez osoby fizyczne o naprawienie szkody wynikłej z zaniedbania w nadzorze ze strony tego organu.</TXT></NP><NP><NO.P>34</NO.P><TXT>W tym względzie należy najpierw zauważyć, iż przepisy dyrektyw 77/780, 89/299 i 89/646 zostały na nowo zebrane w ramach dyrektywy 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20000320">20 marca 2000 r.</DATE> odnoszącej się do podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="126" DATE.PUB="2000" PAGE.FIRST="1">Dz.U. L 126, str. 1</REF.DOC.OJ>), jako że prawodawca wspólnotowy skodyfikował je, biorąc pod uwagę, że były one wielokrotnie zmieniane w istotny sposób.</TXT></NP><?PAGE NO="I-9477"?><NP><NO.P>35</NO.P><TXT>Powołane trzy dyrektywy zostały przyjęte na podstawie art. 57 ust. 2 Traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 47 ust. 2 WE), zgodnie z którym w celu ułatwienia podejmowania i wykonywania działalności prowadzonej na własny rachunek Rada uchwala dyrektywy zmierzające do koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących podejmowania i prowadzenia tej działalności.</TXT></NP><NP><NO.P>36</NO.P><TXT>Z motywu pierwszego dyrektywy 89/646, powtórzonego w motywie czwartym dyrektywy 2000/12, wynika, iż harmonizacja wprowadzana mocą tej dyrektywy stanowi zasadniczy instrument dla urzeczywistnienia rynku wewnętrznego z punktu widzenia zarówno swobody przedsiębiorczości, jak i swobody świadczenia usług w sektorze instytucji kredytowych.</TXT></NP><NP><NO.P>37</NO.P><TXT>Z motywu czwartego dyrektywy 89/646, powtórzonego w motywie siódmym dyrektywy 2000/12, wynika, że stanowisko prawodawcy wspólnotowego w dziedzinie instytucji kredytowych zakłada dokonanie zasadniczej harmonizacji w zakresie niezbędnym i dostatecznym, aby zapewnić wzajemne uznawanie zezwoleń i systemów nadzoru ostrożnościowego, co umożliwia udzielenie jednolitego zezwolenia uznawanego w całej Wspólnocie oraz stosowanie zasady, iż nadzór ostrożnościowy sprawowany jest przez Państwo Członkowskie pochodzenia.</TXT></NP><NP><NO.P>38</NO.P><TXT>W niektórych z motywów dyrektyw, do których odsyła pytanie drugie lit. a) i b), wspomniano w sposób ogólny, iż jednym z celów zamierzonej harmonizacji jest ochrona deponentów.</TXT></NP><NP><NO.P>39</NO.P><TXT>Ponadto dyrektywy 77/780, 89/299 i 89/646 nakładają na organy krajowe liczne obowiązki nadzorcze względem instytucji kredytowych.</TXT></NP><?PAGE NO="I-9478"?><NP><NO.P>40</NO.P><TXT>Wbrew temu, co twierdzą P. Paul i in., ani z tych obowiązków, ani z faktu, że jednym z celów powołanych dyrektyw jest ochrona deponentów, nie wynika koniecznie, iż dyrektywy te zmierzają do przyznania deponentom uprawnień na wypadek niedostępności ich depozytów spowodowanej zaniedbaniami w nadzorze ze strony właściwych organów krajowych.</TXT></NP><NP><NO.P>41</NO.P><TXT>Należy zauważyć na wstępie, iż dyrektywy 77/780, 89/299 i 89/646 nie zawierają w tym względzie żadnego przepisu, który przyznawałby wprost takie uprawnienie deponentom.</TXT></NP><NP><NO.P>42</NO.P><TXT>Co więcej harmonizacja przewidziana przez dyrektywy 77/780, 89/299 i 89/646, której podstawą jest art. 57 ust. 2 Traktatu, ogranicza się jedynie do tego, co zasadnicze, niezbędne i dostateczne, aby zapewnić wzajemne uznawanie zezwoleń i systemów nadzoru ostrożnościowego, co umożliwia udzielenie jednolitego zezwolenia uznawanego w całej Wspólnocie oraz stosowanie zasady, iż nadzór ostrożnościowy sprawowany jest przez Państwo Członkowskie pochodzenia.</TXT></NP><NP><NO.P>43</NO.P><TXT>Tymczasem koordynacja przepisów krajowych w zakresie odpowiedzialności organów krajowych wobec deponentów z tytułu zaniedbań w nadzorze nie wydaje się być niezbędna dla osiągnięcia celów wskazanych w punkcie poprzednim.</TXT></NP><NP><NO.P>44</NO.P><TXT>Ponadto, tak jak w systemie prawa niemieckiego, również w niektórych innych Państwach Członkowskich odpowiedzialność krajowych organów nadzoru nad instytucjami kredytowymi wobec osób fizycznych za zaniedbania w nadzorze jest wyłączona. Podnoszono między innymi, iż regulacja ta jest uzasadniona złożonym charakterem nadzoru bankowego, w ramach którego właściwe organy są zobowiązane chronić wiele interesów, w tym w szczególności stabilność systemu bankowego.</TXT></NP><?PAGE NO="I-9479"?><NP><NO.P>45</NO.P><TXT>Wreszcie przyjmując dyrektywę 94/19 prawodawca wspólnotowy ustanowił system minimalnej ochrony deponentów na wypadek niedostępności ich depozytów, która jest również zapewniona w przypadku gdy niedostępność ta jest skutkiem zaniedbań w nadzorze po stronie właściwych organów.</TXT></NP><NP><NO.P>46</NO.P><TXT>W tych okolicznościach należy stwierdzić — jak to również podniosły Komisja i Państwa Członkowskie, które przedłożyły uwagi Trybunałowi — że dyrektywy 77/780, 89/299 i 89/646 nie mogą być interpretowane w ten sposób, iż przyznają one deponentom uprawnienia na wypadek niedostępności ich depozytów spowodowanej zaniedbaniami w nadzorze ze strony właściwych organów krajowych.</TXT></NP><NP><NO.P>47</NO.P><TXT>Wobec powyższego na pytanie drugie należy odpowiedzieć, dyrektywy 77/780, 89/299 i 89/646 nie sprzeciwiają się przepisowi krajowemu, zgodnie z którym zadania krajowego organu nadzoru nad instytucjami kredytowymi są wykonywane wyłącznie w interesie publicznym, co zgodnie z prawem krajowym wyłącza możliwość ubiegania się przez osoby fizyczne o naprawienie szkody wynikłej z zaniedbania w nadzorze ze strony tego organu.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>W przedmiocie pytania trzeciego</P></TI></TITLE><NP><NO.P>48</NO.P><TXT>Pytanie trzecie, które zostało postawione na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej lub też częściowo twierdzącej na dwa pierwsze pytania, odnosi się do ewentualnej odpowiedzialności państwa na zasadach prawa wspólnotowego w przypadku zaniedbań w nadzorze ze strony właściwych organów krajowych.</TXT></NP><?PAGE NO="I-9480"?><NP><NO.P>49</NO.P><TXT>Jak wynika z orzecznictwa, odpowiedzialność państwa z tytułu naruszenia przepisu prawa wspólnotowego zachodzi jedynie wówczas, gdy w szczególności celem naruszonego przepisu jest przyznanie uprawnień osobom fizycznym (zob. wyrok z dnia <DATE ISO="19960305">5 marca 1996 r.</DATE> w sprawach połączonych <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-46/93+C-48/93" YEAR="1996" PAGE.ECR="I-1029">C-46/93 i C-48/93 Brasserie du Pêcheur i Factortame, Rec. str. I-1029, pkt 51</REF.DOC.ECR>, wyrok z dnia <DATE ISO="19961008">8 października 1996 r.</DATE> w sprawach połączonych <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-178/94+C-179/94+C-188/94+C-190/94" YEAR="1996">C-178/94, C-179/94 i od C-188/94 do C-190/94 Dillenkofer i in., Rec. str. I-4845, pkt 21</REF.DOC.ECR>, i wyrok z dnia <DATE ISO="20031204">4 grudnia 2003 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-63/01" YEAR="2003" PAGE.ECR="I-14447">C-63/01 Evans, Rec. str. I-14447, pkt 83</REF.DOC.ECR>).</TXT></NP><NP><NO.P>50</NO.P><TXT>Jak wynika z odpowiedzi udzielonych na dwa pierwsze pytania, dyrektywy 94/19, 77/80, 89/299 i 89/646 nie przyznają deponentom uprawnień na wypadek niedostępności ich depozytów spowodowanej zaniedbaniami w nadzorze ze strony właściwych organów krajowych, jeśli tylko zapewnione jest odszkodowanie na rzecz deponentów przewidziane dyrektywą 94/19.</TXT></NP><NP><NO.P>51</NO.P><TXT>W tych okolicznościach i z tych samych powodów, które leżą u podstaw odpowiedzi na dwa pierwsze pytania, nie można przyjąć, że powołane wyżej dyrektywy przyznają osobom fizycznym — w przypadku niedostępności ich depozytów spowodowanej zaniedbaniami w nadzorze ze strony właściwych organów krajowych — uprawnienia skutkujące powstaniem odpowiedzialności państwa na podstawie prawa wspólnotowego.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>W przedmiocie kosztów</P></TI></TITLE><NP><NO.P>52</NO.P><TXT>Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed tym sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="I-9481"?><JURISDICTION><INTRO><P>Z powyższych względów Trybunał (w pełnym składzie) orzeka, co następuje:</P></INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>W sytuacji gdy zapewnione jest odszkodowanie na rzecz deponentów przewidziane dyrektywę 94/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="19940530">30 maja 1994 r.</DATE> w sprawie systemów gwarancji depozytów, art. 3 ust. 2-5 tej dyrektywy nie może być interpretowany w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisowi krajowemu, zgodnie z którym zadania krajowego organu nadzoru nad instytucjami kredytowymi są wykonywane wyłącznie w interesie publicznym, co zgodnie z prawem krajowym wyłącza możliwość ubiegania się przez osoby fizyczne o naprawienie szkody wynikłej z zaniedbania w nadzorze ze strony tego organu.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Pierwsza dyrektywa Rady 77/780/EWG z dnia <DATE ISO="19771212">12 grudnia 1977 r.</DATE> w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe, dyrektywa Rady 89/299/EWG z dnia <DATE ISO="19890417">17 kwietnia 1989 r.</DATE> w sprawie funduszy własnych instytucji kredytowych, jak również druga dyrektywa Rady 89/646/EWG z dnia <DATE ISO="19891215">15 grudnia 1989 r.</DATE> w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe i zmieniająca dyrektywę 77/780 nie sprzeciwiają się przepisowi krajowemu, zgodnie z którym zadania krajowego organu nadzoru nad instytucjami kredytowymi są wykonywane wyłącznie w interesie publicznym, co zgodnie z prawem krajowym wyłącza możliwość ubiegania się przez osoby fizyczne o naprawienie szkody wynikłej z zaniedbania w nadzorze ze strony tego organu.</TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><P>Podpisy</P></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>