<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-04.cj-20080212.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="ECRCJ1981ELA.0100012701.case.xml"><NO.CASE>1322/79</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>61979J1322</NO.CELEX><NO.SEQ>0006.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST>128</PAGE.FIRST><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST>139</PAGE.LAST><PAGE.TOTAL>12</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><LEFT>ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ <DATE ISO="19810115">15. 1. 1981</DATE> — ΥΠΟΘΕΣΗ 1322/79</LEFT><RIGHT>VUTERA / ΕΠΙΤΡΟΠΗ</RIGHT></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><IE/></P></TI></TITLE><JUDGMENT.INIT><P>Στήν ὑπόθεση 1322/79</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P>Gaetano Vutera, υπάλληλος τῆς Ἐπιτροπῆς τῶν Εὐρωπαϊκῶν Κοινοτήτων, κάτοικος 187 rue du Progrès, 1030 Βρυξέλλες, ἐπικουρούμενος καί ἀντιπροσω-πευόμενος ἀπό τους Léon Goffin, Michel Mahieu καί Roland Dupont, δικηγόρους Βρυξελλών, μέ ἀντίκλητο στό Λουξεμβούργο τό δικηγόρο E. Arendt, rue Philippe-II, boîte postale 39,</P><PARTY.STATUS>προσφεύγων,</PARTY.STATUS></PLAINTIFS><AGAINST>κατά</AGAINST><DEFENDANTS><P>Επιτροπής τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων εκπροσωπούμενης ἀπό τήν Denise Sorasio, επικουρούμενη ἀπό τόν Daniel Jacob, δικηγόρο Βρυξελλών, μέ ἀντίκλητο στό Λουξεμβούργο τό Mario Cervino, κτίριο Jean Monnet, Kirchberg,</P><PARTY.STATUS>καθ' ἧς,</PARTY.STATUS></DEFENDANTS></PARTIES><P>πού ἔχει ὡς ἀντικείμενο την ἀκύρωση τῆς ἀποφάσεως πού ἐπιδόθηκε στόν προσφεύγοντα στίς <DATE ISO="19790925">25 Σεπτεμβρίου 1979</DATE> μέ τήν ὁποία ἡ 'Επιτροπή ἀπέρριψε τήν ένσταση πού υπέβαλε ó προσφεύγων στίς <DATE ISO="19790619">19 'Ιουνίου 1979</DATE> καί μέ τήν ὁποία ζητοῦσε νά τοῦ καταβληθεί ἡ ἀποζημίωση ἀποδημίας πού προβλέπεται στό άρθρο 4 τοῦ παραρτήματος VII τοῦ κανονισμοί) περί τῆς υπηρεσιακῆς καταστάσεως τῶν υπαλλήλων τῶν Εὐρωπαϊκών Κοινοτήτων,</P><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (δεύτερο τμῆμα)</P><P>συγκείμενο ἀπό τους Ρ. Pescatore, πρόεδρο, Α. Touffait καί Ο. Due, δικαστές,</P><P>γενικός εἰσαγγελεύς: G. Reischl</P><P>γραμματεύς: Η. Α. Rühi, κύριος υπάλληλος διοικήσεως</P></PREAMBLE.INIT><PREAMBLE.FINAL>ἐκδίδει τήν ἀκόλουθη</PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><?PAGE NO="129"?><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>ΑΠΟΦΑΣΗ</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Περιστατικά</P></TI></TITLE><P>Τά πραγματικά περιστατικά τῆς υποθέσεως, ἡ ἐξέλιξη τῆς διαδικασίας, οἱ προτάσεις καθώς καί οἱ Ισχυρισμοί καί τά ἐπιχειρήματα τῶν διαδίκων μπορούν νά συνοψιστοῦν ὡς εξής:</P><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>Ι —</NO.P><TXT>Πραγματικά περιστατικά καί διαδικασία</TXT></NP></TI></TITLE><P>Ό Vutera, γεννήθηκε στην 'Ιταλία τό 1944, μετανάστευσε στό Βέλγιο τό 1947 γιά νά συναντήσει τόν πατέρα του καί έζησε στή χώρα αυτή χωρίς διακοπή, κάνοντας τίς σπουδές του καί ἐργαζόμενος σέ διάφορες θέσεις, μέχρι τῆς προσλήψεως του ὡς τοπικοῦ υπαλλήλου ἀπό τήν Ἐπιτροπή, στίς <DATE ISO="19750307">7 Μαρτίου 1975</DATE>.</P><P>Τήν <DATE ISO="19790401">1η Ἀπριλίου 1979</DATE>, ὀνομάστηκε δόκιμος υπάλληλος, κατηγορίας D 3 με ἀπόφαση τοῦ προϊσταμένου τοῦ τμήματος <QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="00AB"/>Προσλήψεις, διορισμοί, προαγωγές<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="00BB"/>, ἔγινε δέ ὑπάλληλος μέ τό βαθμό αὐτό τήν <DATE ISO="19791001">1η Ὀκτωβρίου 1979</DATE>.</P><P>Διατήρησε τήν ἰταλική ἰθαγένεια, ή σύζυγός του εἶναι ἐπίσης Ιταλίδα, τά παιδιά του φοιτούν στό ιταλικό σχολείο στίς Βρυξέλλες καί εἶναι ἐγγεγραμμένος στούς ιταλικούς εκλογικούς καταλόγους. Ὅταν κατά τήν πρόσληψή του διαπίστωσε ὅτι μεταξύ των στοιχείων πού συνιστούσαν τό μισθό του, ὑπήρχε κυρίως ἕνα ποσό <FT TYPE="NUMBER">1930</FT> βελγικῶν φράγκων ὡς ἀποζημίωση ἐκπατρισμού καί θεωρώντας ὅτι εἶχε δικαίωμα νά τοῦ χορηγηθεῖ ἡ ἀποζημίωση ἀποδημίας, υπέβαλε ένσταση κατά τό ἄρθρο 90 τοῦ κανονισμού' ὅταν ἀπορρίφθηκε ή αίτηση αυτή, άσκησε τήν παρούσα προσφυγή πού περιήλθε στή γραμματεία τοῦ Δικαστηρίου στίς <DATE ISO="19791221">21 Δεκεμβρίου 1979</DATE>.</P><P>Τό Δικαστήριο, δεύτερο τμήμα, κατόπιν ἐκθέσεως τοῦ εἰσηγητή δικαστή καί ἀφού άκουσε τό γενικό εἰσαγγελέα, ἀποφάσισε τήν έναρξη τῆς προφορικής διαδικασίας χωρίς προηγούμενη διεξαγωγή ἀποδείξεων.</P></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>ΙΙ —</NO.P><TXT>Προτάσεις τῶν διαδίκων</TXT></NP></TI></TITLE><P>Ό <HT TYPE="ITALIC">προσφεύγων</HT> μέ τίς προτάσεις του ζητᾶ ἀπό τό Δικαστήριο:</P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="DASH"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="00AB"/>—</NO.P><TXT>νά κρίνει τήν προσφυγή παραδεκτή καί βάσιμη καί κατά συνέπεια, ν' ἀκυρώσει τήν ἀπόφαση πού ἐπιδόθηκε στόν προσφεύγοντα στίς <DATE ISO="19790925">25 Σεπτεμβρίου 1979</DATE>, μέ τήν ὁποία ἡ Ἐπιτροπή ἀπέρριψε τήν ένσταση πού εἶχε υποβάλει ὁ προσφεύγων στίς <DATE ISO="19790619">19 'Ιουνίου 1979</DATE> βάσει τοῦ ἄρθρου 90 παράγραφος 2 τοῦ κανονισμού περί τῆς υπηρεσιακής καταστάσεως τῶν ὑπαλλήλων τῶν Κοινοτήτων καί μέ τήν ὁποία ζητούσε νά τοῦ καταβληθεί ή ἀποζημίωση ἀποδημίας πού προβλέπεται ἀπό τό άρθρο 4 τοῦ παραρτήματος VΙΙ τοῦ κανονισμού,</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>—</NO.P><TXT>νά καταδικάσει τήν Ἐπιτροπή στά δικαστικά έξοδα.<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="00BB"/></TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S><P>Ή <HT TYPE="ITALIC">καθ</HT> ' ἧς ζήτησε ἀπό τό Δικαστήριο:</P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="DASH"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="00AB"/>—</NO.P><TXT>ν' ἀπορρίψει τήν προσφυγή ὡς ἀβάσιμη,</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>—</NO.P><TXT>νά καταδικάσει τόν προσφεύγοντα στά δικαστικά έξοδα,</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>—</NO.P><TXT>ὑπό κάθε ἐπιφύλαξη.<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="00BB"/></TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>ΙΙΙ —</NO.P><TXT>Περίληψη τῶν ἰσχυρισμῶν καί ἐπιχειρημάτων τῶν διαδίκων</TXT></NP></TI></TITLE><P>Ό προσφεύγων ἐγκατέλειψε τό λόγο ὁ όποιος στηρίζεται στην παράβαση των άρθρων 7 καί 189 τῆς συνθήκης ΕΟΚ καί τοῦ ἄρθρου 24 τῆς συνθήκης τῆς <DATE ISO="19650408">8ης Ἀπριλίου<?PAGE NO="130"?> 1965</DATE> περί ιδρύσεως ἑνιαίων Συμβουλίου καί Επιτροπής δέ γίνεται επίκληση παρά τοῦ λόγου πού στηρίζεται στην παραβίαση τῆς γενικῆς ἀρχῆς τῆς ἰσότητας καί της μή διακρίσεως.</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>Ό προσφεύγων υποστηρίζει ὅτι ἡ ἀρχή της ισότητας μεταχειρίσεως καί τῆς μή διακρίσεως παραβιάστηκε ἐπειδή ἡ Ἐπιτροπή αἰτιολόγησε τήν άρνηση τῆς νά τοῦ ἀναγνωρίσει τό δικαίωμα τῆς ἀποζημιώσεως ἀποδημίας, στηριχθείσα στό άρθρο 4 παράγραφος 1 τοῦ παραρτήματος VΙΙ τοῦ κανονισμοί) περί τῆς υπηρεσιακῆς καταστάσεως τῶν ὑπαλλήλων τῶν Εὐρωπαϊκῶν Κοινοτήτων, ἐνῶ <QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="00AB"/>ή διάταξη αὐτή δημιουργεί διαφορά μεταχειρίσεως μεταξύ ὑπαλλήλων πού βρίσκονται στην πραγματικότητα σέ καταστάσεις δεκτικές συγκρίσεως.<QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="00BB"/></TXT><P>Πράγματι, ἡ διάταξη αὐτή παρέχει τήν ἀποζημίωση ἀποδημίας:</P><P><QUOT.S LEVEL="1"><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="00AB"/>α)</NO.P><TXT>στόν υπάλληλο:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>Ό όποιος δέν εἶναι καί δέν υπήρξε ποτέ υπήκοος τοῦ κράτους στό ευρωπαϊκό έδαφος τοῦ ὁποίου ευρίσκεται ὁ τόπος ὅπου ὑπηρετεί ὁ ἐνδιαφερόμενος καί,</P></ITEM><ITEM><P>ὁ όποιος, δέν εἶχε μόνιμη διαμονή ή δέν άσκησε, κατά συνήθη τρόπο, ἐπί πέντε έτη λήγοντα ἕξι μῆνες πρίν τήν ἀνάληψη τῶν καθηκόντων του, τήν κύρια επαγγελματική δραστηριότητα του στό εὐρωπαϊκό έδαφος τοῦ ἐν λόγω κράτους. Γιά τήν εφαρμογή τῆς παρούσας διατάξεως δέ λαμβάνονται υπόψη οι καταστάσεις πού προκύπτουν ἀπό τήν παροχή υπηρεσιῶν σέ άλλο κράτος ἡ διεθνή ὀργανισμό.<QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="00BB"/></P></ITEM></LIST></P></NP></QUOT.S></P><P>Κατά τόν προσφεύγοντα ὅμως, <QUOT.START ID="QS0006" REF.END="QE0006" CODE="00AB"/>τά βάρη καί ιδιαίτερα μειονεκτήματα<QUOT.END ID="QE0006" REF.START="QS0006" CODE="00BB"/> πού ἀποτελούν τό λόγο υπάρξεως τῆς ἀποζημιώσεως ἀποδημίας (ἀπόφαση τῆς <DATE ISO="19720607">7ης Ἰουνίου 1972</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="20/71" YEAR="1972" PAGE.ECR="345">20/71, Sabbatini, Recueil σ. 345</REF.DOC.ECR>) υπάρχουν ἀκόμα καί ὅταν ὁ υπάλληλος διέμενε ήδη στόν τόπο ὅπου υπηρετεί, ἐπί πέντε έτη καί έξι μήνες πρίν ἀπό τήν ἀνάληψη τῶν καθηκόντων του: Αυτό ἰσχύει ιδιαίτερα όσον άφορᾶ τους οικογενειακούς καί μορφωτικούς δεσμούς μέ τή χώρα προελεύσεως, <QUOT.START ID="QS0007" REF.END="QE0007" CODE="00AB"/>τήν άσκηση τῶν δικαιωμάτων καί υποχρεώσεων δημοσίου δικαίου<QUOT.END ID="QE0007" REF.START="QS0007" CODE="00BB"/> πού ἀπορρέουν ἀποκλειστικά ἀπό τή νομοθεσία τοῦ κράτους καταγωγῆς, τίς δυσκολίες πού ἀντιμετωπίζουν τά τέκνα γιά νά βροῦν ἀπασχόληση στή χώρα καταγωγῆς λόγω τῆς μή Ισοτιμίας των διπλωμάτων πού ἀποκτώνται στή χώρα υποδοχῆς, τήν έλλειψη δυνατότητας προσλήψεως σέ δημόσιες υπηρεσίες στή χώρα υποδοχῆς καί γενικότερα τήν έλλειψη πολιτικών δικαιωμάτων στή χώρα υποδοχής.</P><P>'Εξάλλου, ὁ υπάλληλος πού προσλαμβάνεται ύστερα ἀπό διαμονή διάρκειας μικρότερης τῶν πέντε ἐτών στή χώρα υποδοχῆς του, συνεχίζει νά λαμβάνει τήν ἀποζημίωση ἀποδημίας σέ ὅλη τή διάρκεια τῆς σταδιοδρομίας του, ἐνῶ οἱ ἀντικειμενικές προϋποθέσεις τῆς ἀποδημίας εἶναι οἱ ίδιες γιά τόν υπάλληλο πού διαμένει ἐπί διάστημα μεγαλύτερο τῶν πέντε ἐτῶν καί έξι μηνών. Τό ἴδιο ισχύει καί στην περίπτωση τοῦ υπαλλήλου πού, ἄν καί έχει διαμείνει στό κράτος ὅπου ὑπηρετεί ἐπί διάστημα μεγαλύτερο τῶν πέντε ἐτών καί έξι μηνῶν, ἐργαζόταν γιά κάποιο άλλο κράτος ἡ διεθνή ὀργανισμό.</P><P>Ό προσφεύγων δέν ἀμφισβητεί τήν ἴδια τήν ἀρχή τῆς ἀποδημίας άλλά τήν ἀντίληψη περί αὐτής. Κατά τήν άποψη του εἶναι λανθασμένη ἡ ἀντίληψη κατά τήν ὁποία τήν ἀποζημίωση ἀποδημίας δικαιολογεί μόνη ή ἀλλαγή κατοικίας πού προκύπτει ἀπό τήν ἀνάληψη υπηρεσίας στίς Κοινότητες. Ἄν ή ἀντίληψη αυτή προσαρμόζεται στην περίπτωση τῶν υπαλλήλων πού πράγματι ἐκπατρίζονται, δέν προσαρμόζεται ἀντιστρόφως προκειμένου περί αυτών πού διέμεναν ήδη στή χώρα υποδοχής ἀπό πέντε καί πλέον χρόνια, διότι μιά τέτοια διαμονή δέν υπονοεί αυτή καθαυτή τήν έλλειψη ἀποδημίας, ἀντιθέτως δέ ἡ ἀποδημία ἐξακολουθεί νά υφίσταται καί ὀφείλεται στά καθήκοντά τους στην υπηρεσία τῶν Κοινοτήτων,<?PAGE NO="131"?> εἶναι <QUOT.START ID="QS0008" REF.END="QE0008" CODE="00AB"/>της αὐτής φύσεως καί ἐντάσεως ὅπως ἡ ἀποδημία — μή ἀμφισβητουμένη — πού υφίστανται οἱ ὑπάλληλοι οἱ όποιοι, εἶναι ἀλλοδαποί στη χώρα υποδοχής καί ἀσκούν ἐκεῖ καθήκοντα στίς Κοινότητες τουλάχιστον ἀπό μιά πενταετία.<QUOT.END ID="QE0008" REF.START="QS0008" CODE="00BB"/></P><P>'Αλλωστε, δέν ὑπάρχει κανένας ικανός λόγος γιά νά γίνεται διάκριση μεταξύ των ἀλλοδαπῶν υπαλλήλων πού ἔχουν προσφέρει ὑπηρεσίες γιά άλλο κράτος ἡ διεθνή ὀργανισμό, ἐπί διάστημα μεγαλύτερο των πέντε ἐτῶν, καί <QUOT.START ID="QS0009" REF.END="QE0009" CODE="00AB"/>των υπαλλήλων πού ἔχουν εκπατριστεί γιά λόγους οἰκονομικούς καί ἔχουν, ὑπό συνθήκες συχνά δύσκολες, ἀσκήσει στή χώρα ὅπου ὑπηρετοῦν, καθήκοντα μικρής σημασίας στόν ἰδιωτικό τομέα, καί οἱ οποῖοι θεωρούνται ότι ἀπέφυγαν τήν ἀποδημία.<QUOT.END ID="QE0009" REF.START="QS0009" CODE="00BB"/></P><P>Ό προσφεύγων συμπεραίνει ὅτι <QUOT.START ID="QS0010" REF.END="QE0010" CODE="00AB"/>ή κατα-κρινόμενη διάταξη εἶναι αὐθαίρετη κατά τό ὅτι δέ δικαιολογείται αντικειμενικά καί εἰσάγει διάκριση<QUOT.END ID="QE0010" REF.START="QS0010" CODE="00BB"/>. Εἶναι, έτσι, <QUOT.START ID="QS0011" REF.END="QE0011" CODE="00AB"/>αντίθετη πρός τίς ἀρχές τῶν ὁποίων γίνεται ἐπίκληση, άρα παράνομη.<QUOT.END ID="QE0011" REF.START="QS0011" CODE="00BB"/> Ἀπό αὐτό συνάγεται ὅτι, ἡ προσβαλλόμενη ἀπόφαση, δεδομένου ὅτι στηρίζεται σέ <QUOT.START ID="QS0012" REF.END="QE0012" CODE="00AB"/>παράνομο κανονισμό<QUOT.END ID="QE0012" REF.START="QS0012" CODE="00BB"/>, συνιστά κατάχρηση ἐξουσίας καό ὅτι ἐφ' ὅσον μπορεί νά γίνει επίκληση τοῦ παράνομου αὐτοῦ χαρακτήρα, κατ' ἐφαρμογή τοῦ ἄρθρου 184 τῆς συνθήκης ΕΟΚ, ἡ ἀπόφαση πρέπει, κατά συνέπεια, ν' ἀκυρωθεί.</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>Ή <HT TYPE="ITALIC">καθ΄ ἧς</HT> ὑπογραμμίζει κατά πρώτο λόγο ὅτι οἱ δυό συγκρίσεις πού προβάλλει ὁ προσφεύγων ἀφορούν υπαλλήλους πού δέν έχουν τήν ἰθαγένεια τοῦ κράτους όπου ὑπηρετοῦν καί τῶν ὁποίων ἡ κατάσταση, ως πρός τή χορήγηση τῆς ἀποζημιώσεως ἀποδημίας, προσδιορίζεται κυρίως σέ συνάρτηση μέ τή διάρκεια τῆς διαμονής τους στό έδαφος τοῦ κράτους αὐτού, καί, κατά δεύτερο λόγο, σέ συνάρτηση μέ τή φύση τῆς ἐπαγγελματικής δραστηριότητας πού κατέστησε ἀναγκαία τή διαμονή τους στό έδαφος τοῦ ἐν λόγω κράτους πρίν ἀπό τήν ἀνάληψη τῶν καθηκόντων τους.</TXT><P>Ἔτσι ἡ ενδεχόμενη διάκριση δέ στηρίζεται πάντως στην ἰθαγένεια ἀφοῦ <QUOT.START ID="QS0013" REF.END="QE0013" CODE="00AB"/>ή ἐξέταση των καταστάσεων πού έχουν εκτεθεί ἀποδεικνύει εμφανέστατα ὅτι ἡ Ιθαγένεια τοῦ υπαλλήλου δέν ἀποτελεί κριτήριο γιά τή χορήγηση ἡ τήν άρνηση τῆς ἀποζημιώσεως ἀποδημίας<QUOT.END ID="QE0013" REF.START="QS0013" CODE="00BB"/>.</P><P>Κατά τήν καθ' ἧς, προκύπτει, τόσο ἀπό τή διατύπωση τοῦ ἄρθρου 4 παράγραφος 1 τοῦ παραρτήματος VΙΙ τοῦ κανονισμοί) τῆς υπηρεσιακής καταστάσεως τῶν ὑπαλλήλων των Εὐρωπαϊκών Κοινοτήτων, ὅσο καί ἀπό τή νομολογία τοῦ Δικαστηρίου<NOTE NOTE.ID="E0001"><P>'Απόφαση τῆς <DATE ISO="19720607">7ης Ιουνίου 1972</DATE> προαναφερθείσα, υπόθεση 20/71 Sabbatini ἀπόφαση τῆς <DATE ISO="19720607">7ης Ἰουνίου 1972</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="32/71" YEAR="1972" PAGE.ECR="363">32/71 Bauduin κατά Ἐπιτροπῆς, Recueil σ. 363</REF.DOC.ECR> ἀπόφαση τῆς <DATE ISO="19750220">20ῆς Φεβρουαρίου 1975</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="21/74" YEAR="1975" PAGE.ECR="221">21/74 Airola κατά Ἐπιτροπῆς, Recueil σ. 221</REF.DOC.ECR> ἀπόφαση τῆς <DATE ISO="19750220">20ῆς Φεβρουαρίου 1975</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="37/74" YEAR="1975" PAGE.ECR="235">37/74 Van Den Broeck κατά Επιτροπῆς, Recueil σ. 235</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> ὅτι <QUOT.START ID="QS0014" REF.END="QE0014" CODE="00AB"/>τό πρώτο κριτήριο γιά τή χορήγηση τῆς ἀποζημιώσεως ἀποδημίας εἶναι ἡ συνήθης διαμονή τοῦ υπαλλήλου πρίν ἀπό τήν πρόσληψή του<QUOT.END ID="QE0014" REF.START="QS0014" CODE="00BB"/>. Τό κριτήριο αὐτό υπερισχύει ἐκείνου τῆς ἰθαγένειας, δεδομένου ὅτι ἡ ἀποζημίωση μπορεῖ νά δοθεῖ στόν υπάλληλο, πού έχει τήν Ιθαγένεια τοῦ κράτους ὅπού υπηρετεί, ὑπό τόν ὅρο νά ἔχει διαμείνει σέ άλλο κράτος κατά τή δεκαετή περίοδο ἡ ὁποία προηγείται τῆς προσλήψεώς του.</P><P>Τό γεγονός ὅτι ὁ ἀλλοδαπός υπάλληλος, πού έχει ἀσκήσει δραστηριότητα γιά άλλο κράτος ἡ διεθνή ὀργανισμό, δικαιοῦται ἐν τούτοις ἀποζημιώσεως ἀποδημίας, δέν ἀποτελεί ἐξαίρεση, ἀλλά μάλλον ἐκλέπτυνση τῆς ἀρχής τῆς υπεροχής τοῦ στοιχείου τῆς συνήθους διαμονής, γιατί εὐλόγως θά μποροῦσε νά θεωρηθεῖ ὅτι ἡ ἐπαγγελματική δραστηριότητα πού ἀντιμετωπίζεται στίς δύο αυτές περιπτώσεις δέ συνεπάγεται καθόλου ὅτι αὐτός πού τήν ἀσκεῖ διέκοψε τους δεσμούς του μέ τή χώρα καταγωγής του: Κατά συνέπεια, ἡ κατοικία πού τοῦ ἐπιβάλλουν τά καθήκοντά του στην Κοινότητα δέν ἀποτελεῖ τή συνήθη κατοικία του.</P><P>'Ομοίως, ὁ προσφεύγων, συγκρίνοντας τήν κατάσταση του μ' ἐκείνη τοῦ ὑπαλλήλου, ὁ όποιος προσλαμβάνεται στό ἐξωτερικό καί συνεχίζει νά λαμβάνει τήν ἀποζημίωση ἀποδημίας, παραλείπει νά μνημονεύσει ὅτι ή ἀλλαγή διαμονής τοῦ υπαλλήλου ὁ όποιος κατοικεί ἀκριβώς στό ἐξωτερικό, ὀφείλεται στην πρόσληψη του, ἐνῶ ἡ διαμονή<?PAGE NO="132"?> τῶν ἀλλοδαπών υπαλλήλων πού έχουν συνήθη τόπο διαμονής ἐπί πέντε καί πλέον έτη στό κράτος ὅπού ὑπηρετοῦν δέν ἔχει καμιά σχέση μέ τά νέα κοινοτικά καθήκοντα πού ἀσκοῦν.</P><P>Ὅσον άφορα τά μειονεκτήματα πού ἐκθέτει ὁ προσφεύγων, ἡ καθ'ἧς υποστηρίζει ὅτι:</P><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Τό γεγονός ὅτι ὁ προσφεύγων ἀποφάσισε νά διατηρήσει τήν Ιταλική του Ιθαγένεια παρ' ὅλον ὅτι εἶχε τή δυνατότητα ν' ἀποκτήσει τή βελγική, δέν μπορεί νά θεμελιώσει τήν ἐπιχειρηματολογία του περί τῆς ἀδυναμίας ἀσκήσεως στή χώρα υποδοχῆς ὁρισμένων πολιτικῶν δικαιωμάτων γιά τό λόγο ὅτι <QUOT.START ID="QS0015" REF.END="QE0015" CODE="00AB"/>τά μειονεκτήματα, τῶν ὁποίων ἡ ύπαρξη δέν εἶναι ἐξ ὁλοκλήρου ἀνεξάρτητη ἀπό τή βούληση τοῦ προσφεύγοντος, δέν μποροῦν νά χρησιμεύσουν ὡς ἀποκλειστικό έρεισμα τοῦ λόγου πού στηρίζεται στην παραβίαση τῆς ἀρχής τῆς ἰσότητας μεταχειρίσεως<QUOT.END ID="QE0015" REF.START="QS0015" CODE="00BB"/> (Ή Ἐπιτροπή θεμελιώνει τήν ἐπιχειρηματολογία αύτη ἐπί τῆς ἀποφάσεως τῆς <DATE ISO="19791214">14ης Δεκεμβρίου 1979</DATE>, υπόθεση 257/78 Kenny-Levick κατά Ἐπιτροπής, πού δέν έχει ἀκόμα δημοσιευτεί).</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Ή ὕπαρξη οικογενειακών καί μορφωτικών δεσμών μέ τή χώρα καταγωγής, ἄν καί δέν ἀμφισβητείται, δέν μπορεί νά ληφθεί ὑπόψη διότι <QUOT.START ID="QS0016" REF.END="QE0016" CODE="00AB"/>τούτο θα σήμαινε ἀντικατάσταση τῆς ἀντικειμενικής έννοιας τῆς ἀποδημίας πού ὁρίζεται ἀπό τόν κανονισμό, ἀπό μιά ὑποκειμενική καί μεταβλητή ἀπό άτομο σέ άτομο έννοια<QUOT.END ID="QE0016" REF.START="QS0016" CODE="00BB"/>, ὅπως προκύπτει ἀπό τίς προτάσεις τοῦ γενικοῦ εισαγγελέως Warner (ἀπόφαση τῆς <DATE ISO="19760217">17ης Φεβρουαρίου 1976</DATE>, Delvaux κατά Ἐπιτροπής, ὑπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="42/75" YEAR="1976" PAGE.ECR="167">42/75, Recueil σ. 167</REF.DOC.ECR>) καί ἀπό ἐκείνες τοῦ γενικού εισαγγελέως Trabucci (ἀπόφαση τῆς <DATE ISO="19750220">20ής Φεβρουαρίου 1975</DATE>, ὑπόθεση Airola τῆς ὁποίας έγινε ήδη μνεία).</TXT></NP></ITEM></LIST></P><P>ἘΕν συμπεράσματι, ἡ Ἐπιτροπή θεωρεί ὅτι τά κριτήρια πού διέπουν τήν παροχή τῆς ἀποζημιώσεως ἀποδημίας, <QUOT.START ID="QS0017" REF.END="QE0017" CODE="00AB"/>πλην τοῦ ὅτι δέν έχουν αυθαίρετο χαρακτήρα, θεμελιώνονται ἐπί ἀντικειμενικών στοιχείων καί ἐφαρμόζονται συνεπώς μέ τόν ἴδιο τρόπο σέ όλους τούς υπαλλήλους πού βρίσκονται σέ όμοιες καταστάσεις<QUOT.END ID="QE0017" REF.START="QS0017" CODE="00BB"/>. Τά ἐν λόγω κριτήρια ἀνταποκρίνονται ἐπίσης στους σκοπούς πού ἐπιδιώκει ἡ ἐπίδικη ἀποζημίωση καί γι' αυτό δέν μποροῦν νά θεωρηθούν ὅτι εἰσάγουν διακρίσεις.</P><P>Τέλος, ἄν δέν εἶναι ἀμφίβολο τό ὅτι ὁ προσφεύγων ὑφίσταται — ἀπό τό γεγονός ὅτι διαμένει σέ μιά χώρα πού δέν εἶναι ή χώρα καταγωγής του — <QUOT.START ID="QS0018" REF.END="QE0018" CODE="00AB"/>ὁρισμένα εἰδικά μειονεκτήματα<QUOT.END ID="QE0018" REF.START="QS0018" CODE="00BB"/>, τά όποια δέ συνδέονται καθόλου μέ τήν ἀνάληψη τῆς υπηρεσίας του στην 'Επιτροπή, τά μειονεκτήματα αὐτά ἀντισταθμίζονται μέ τή χορήγηση τῆς ἀποζημιώσεως ἐκπατρισμού πού προβλέπεται στό άρθρο 4 παράγραφος 2 τοῦ παραρτήματος VΙΙ.</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>γ)</NO.P><TXT>Ό <HT TYPE="ITALIC">προσφεύγων</HT> παρατηρεί, πρῶτ'ἀπό ὅλα, στην ἀντίκρουση του, ὅτι ἡ καθ'ἧς δέν ἀμφισβητεί τό βάσιμο τοῦ λόγου τοῦ ὁποίου έγινε ἐπίκληση. Κατά τήν άποψη του, συνάγεται ἀπό αὐτό ὅτι κατά τό μέτρο πού διατάξεις τοῦ παράγωγου κοινοτικοῦ δικαίου, ὅπως πχ. τό άρθρο 4 τοῦ παραρτήματος VΙΙ τοῦ κανονισμοῦ περί τῆς ὑπηρεσιακής καταστάσεως τῶν ὑπαλλήλων τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, παραβιάζουν τή γενική ἀρχή, τῆς ὁποίας γίνεται ἐπίκληση καί ἡ ὁποία ἀποτελεί στοιχείο τοῦ πρωτογενοῦς κοινοτικοῦ δικαίου, οἱ διατάξεις αὐτές εἶναι παράνομες καί καθιστοῦν μέ τή σειρά τους παράνομες ὅλες τίς ἀτομικές ἀποφάσεις οἱ ὁποίες λαμβάνονται σέ ἐκτέλεση τους.</TXT><P>Ὁ προσφεύγων, ἀφοῦ ἐξέθεσε καί ἀνέπτυξε τό λόγο πού έχει προβάλει, ἐπαναλαμβάνει ὅτι υπάρχει διάκριση ἀπό τό γεγονός ὅτι, ὑπό τό πρόσχημα ὅτι έχει διαμείνει περισσότερο ἀπό πέντε χρόνια καί έξι μήνες στό κράτος ὅπου υπηρετεί, δέ δικαιούται ἀποζημιώσεως ἀποδημίας, ἐνῶ ὁ Ιδιος υπάλληλος πού βρίσκεται ὑπό τίς ίδιες συνθήκες άλλά πού έχει ἀσκήσει καθήκοντα στην ὑπηρεσία άλλου κράτους ή διεθνοῦς ὀργανισμοῦ ἡ πού έχει διατελέσει στην υπηρεσία τῆς Κοινότητας, τή δικαιοῦται καθώς ἐπίσης τή δικαιοῦται καί ὁ υπάλληλος πού διαμένει ἐπί διάστημα μικρότερο τῶν πέντε ἐτών καί έξι μηνών στό κράτος ὅπου ὑπηρετεί. Καί ὅμως δέν υπάρχει ἀντικειμενική διαφορά ως πρός τήν ἀποδημία μεταξύ τοῦ προσφεύγοντος καί τῶν άλλων τριών υπαλλήλων.</P><P>Τό ἴδιο τό Συμβούλιο έχει ἀναγνωρίσει τή διάκριση αυτή, ὅταν καθιέρωσε τήν ἀποζημίωση<?PAGE NO="133"?> ἐκπατρισμοῦ μέ τήν παράγραφο 2 τοῦ ἄρθρου 4 τοῦ παραρτήματος VΙΙ τοῦ κανονισμού περί τῆς υπηρεσιακής καταστάσεως τῶν υπαλλήλων τῶν Ευρωπαϊκῶν Κοινοτήτων, πού μετρίασε βεβαίως τήν ἀνισότητα αυτή χωρίς πάντως νά τήν ἐξαλείψει.</P><P>Ύστερα ἀπό αυτή τήν ὑπόμνηση καί τίς διευκρινίσεις αυτές ἀναφορικά μέ τό λόγο τοῦ ὁποίου έγινε επίκληση, ὁ προσφεύγων ἀσχολείται μέ τήν ἀντίκρουση τῶν ἀπόψεων τῆς 'Επιτροπῆς, υποστηρίζοντας, πρῶτ' ἀπό ὅλα, ὅτι, κατά τή γνώμη του, φαίνεται ὅτι <QUOT.START ID="QS0019" REF.END="QE0019" CODE="00AB"/>ή 'Επιτροπή δέ συνέλαβε τήν ἀληθινή σημασία τοῦ λόγου πού έχει προβληθεί ἀπό τόν προσφεύγοντα. Ή συνέπεια αὐτοῦ εἶναι ὅτι ἡ επιχειρηματολογία της ἀστοχεί καί δέν ἀντικρούει τήν ἐπιχειρηματολογία τῆς προσφυγῆς<QUOT.END ID="QE0019" REF.START="QS0019" CODE="00BB"/>.</P><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Ὁ προσφεύγων δέν ὑποστήριξε ὅτι ή ἐπικρινόμενη διάταξη εἶναι ἀντίθετη πρός τήν ἀρχή τῆς ἰσότητας μεταχειρίσεως σέ συνάρτηση μέ τήν ἐθνικότητα, ἀλλά ὅτι εἶναι ἀντίθετη πρός τήν ἀρχή τῆς Ισότητας διότι μεταχειρίζεται κατά τρόπο διαφορετικό, χωρίς ἀντικειμενικό λόγο, ὑπαλλήλους πού βρίσκονται σέ ταυτόσημη ἡ τουλάχιστο δεκτική συγκρίσεως κατάσταση.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Ή άποψη τῆς Ἐπιτροπῆς — στηριζόμενη στη νομολογία πού παρέθεσε η ἴδια — κατά τήν ὁποία ἡ ἀποζημίωση ἀποδημίας ἐξαρτάται οὐσιωδῶς ἀπό τό κριτήριο τῆς ἀλλαγῆς κατοικίας τοῦ υπαλλήλου εἶναι <QUOT.START ID="QS0020" REF.END="QE0020" CODE="00AB"/>προδήλως λανθασμένη<QUOT.END ID="QE0020" REF.START="QS0020" CODE="00BB"/> γιά τό λόγο ὅτι ἡ ἀποζημίωση ἀποδημίας ὀφείλεται ἀκόμα καί ὅταν, κατά τή στιγμή τῆς προσλήψεώς του, ὁ ὑπάλληλος βρίσκεται ήδη στή χώρα ὅπου ὑπηρετεί εἴτε ἐπί διάστημα μικρότερο τῶν πέντε ἐτών καί έξι μηνῶν εἴτε, ἀκόμα, καί ἐπί διάστημα μεγαλύτερο ὅταν ἀσκεῖ καθήκοντα στην υπηρεσία της Κοινότητας.</TXT><P>Ό προσφεύγων δέν ἀντιλαμβάνεται ποιό είναι τό συμπέρασμα τό όποιο ἡ Ἐπιτροπή ἐπιζητά νά συναγάγει ἀπό αυτό τόν Ισχυρισμό πού χαρακτηρίζει ὡς ἀνακριβή, ἀφοῦ ή Ἐπιτροπή δέν ἀνασκευάζει τό ἐπιχείρημα σύμφωνα μέ τό ὁποίο ἡ ἐπίμαχη διάταξη ρυθμίζει μέ διαφορετικό τρόπο ταυτόσημες ἤ δεκτικές συγκρίσεως καταστάσεις.</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>Ό προσφεύγων, ἐπαναλαμβάνοντας τίς συγκρίσεις μέ τίς ὁποίες προσπάθησε ν' ἀποδείξει τή διάκριση τῆς ὁποίας εἶναι θύμα, υποστηρίζει ὅτι <QUOT.START ID="QS0021" REF.END="QE0021" CODE="00AB"/>ή 'Επιτροπή δέν ἀντικρούει τήν άποψη του<QUOT.END ID="QE0021" REF.START="QS0021" CODE="00BB"/> δεδομένου ὅτι δέν ἀναφέρει κανένα ἀντικειμενικό λόγο ἱκανό νά δικαιολογήσει αυτή τήν άνιση μεταχείριση.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>4)</NO.P><TXT>Ή ἐπιχειρηματολογία τῆς Ἐπιτροπής, πού στηρίζεται στή δυνατότητα ἀλλαγής Ιθαγένειας εἶναι <QUOT.START ID="QS0022" REF.END="QE0022" CODE="00AB"/>τόσο ἀστήρικτη, ὅσο καί άσχετη πρός τή συζήτηση<QUOT.END ID="QE0022" REF.START="QS0022" CODE="00BB"/>, διότι συνεπάγεται ὅτι υπάλληλος, ὁ όποιος κατοικεί στή χώρα ὅπού υπηρετεί ἀπό ὁρισμένο χρονικό διάστημα, δέ θά εἶχε άλλη λύση γιά ν' ἀποφύγει ένα μειονέκτημα τῆς ἀποδημίας, δηλαδή τήν έλλειψη πολιτικῶν δικαιωμάτων, ἀπό τοῦ νά ζητήσει τή <QUOT.START ID="QS0023" REF.END="QE0023" CODE="00AB"/>μεγάλη ἰθαγένεια<QUOT.END ID="QE0023" REF.START="QS0023" CODE="00BB"/> τῆς χώρας ὅπου υπηρετεί.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>5)</NO.P><TXT>'Αντίθετα ἀπό ὅ,τι υποστηρίζει ἡ 'Επιτροπή, ὁ προσφεύγων δέν ισχυρίσθηκε ποτέ ὅτι ἡ ἀποδημία εἶναι έννοια ὑποκειμενική. 'Ασφαλώς, ἡ ἐπίμαχη διάταξη δημιουργεῖ διαφορετικές κατηγορίες καί ἐφαρμόζεται ἐπί τοῦ συνόλου τῶν ὑπαλλήλων πού ἀνήκουν σέ κάθε κατηγορία, ἀλλα αὐτό δεν εἶναι τό πρόβλημα πού ἀνέκυψε, δεδομένου ὅτι ἡ 'Επιτροπή πάντα <QUOT.START ID="QS0024" REF.END="QE0024" CODE="00AB"/>παραλείπει νά δικαιολογήσει τή διαφορά μεταχειρίσεως μεταξύ υπαλλήλων<QUOT.END ID="QE0024" REF.START="QS0024" CODE="00BB"/>, <QUOT.START ID="QS0025" REF.END="QE0025" CODE="00AB"/>πού βρίσκονται σέ δεκτικές συγκρίσεως καταστάσεις<QUOT.END ID="QE0025" REF.START="QS0025" CODE="00BB"/> (ἀπόφαση Airola, τῆς ὁποίας έγινε ήδη μνεία).</TXT></NP></ITEM></LIST></P><P>Ό προσφεύγων παρατηρεῖ, ἐπιπροσθέτως, ὅτι οἱ παραπομπές τῆς Ἐπιτροπῆς στή νομολογία <QUOT.START ID="QS0026" REF.END="QE0026" CODE="00AB"/>στερούνται ἀκρίβειας<QUOT.END ID="QE0026" REF.START="QS0026" CODE="00BB"/> διότι οἱ σκέψεις πού διατύπωσε τό Δικαστήριο μέ τήν ευκαιρία τῶν υποθέσεων, τίς ὁποιες ἀναφέρει ἡ Ἐπιτροπή<NOTE NOTE.ID="E0002"><P>Προαναφερθείσες ἀποφάσεις Airola, Van Den Broeck, Gunnelia, Sabbatini καί Bauduin.</P></NOTE> εἶναι άσχετες πρός τήν ἐπίλυση τῆς παρούσας διαφοράς. Ὡς πρός τήν ἀπόφαση Kenny-Levick ἀπό τήν ὁποία ἡ 'Επιτροπή ισχυρίζεται ὅτι ἐξάγει γενικό κανόνα πού ἐφαρμόζεται δήθεν στην παρούσα διαφορά, ἡ υπόθεση αυτή ὄχι μόνο διαφέρει οὐσιωδώς ἀπό τήν<?PAGE NO="134"?> προκείμενη, ἀλλά ἡ ἀρχή πού ἀναφέρει ή Επιτροπή δέν ἐξάγεται καθόλου ἀπό τό δίδαγμα τοῦ Δικαστηρίου τό σχετικό μέ τήν ὑπόθεση Kenny-Levick, καί, ἄν ἀκόμα ὑφίστατο ἡ ἀρχή αυτή, δέ θά ἐφαρμοζόταν στην περίπτωση τοῦ προσφεύγοντος.</P><P>Τέλος, ἐκτός ἀπό τήν ἀπόφαση Kenny-Levick, ὅλες οἱ άλλες ἀποφάσεις πού ἀναφέρει ἡ 'Επιτροπή εἶναι προγενέστερες της θέσεως σέ ἰσχύ τοῦ κανονισμού 972/78 τῆς <DATE ISO="19780502">2ας Μαΐου 1978</DATE> πού εἰσήγαγε τίς νέες παραγράφους 2 καί 3 τοῦ ἄρθρου 4 τοῦ παραρτήματος VII.</P><P>Κατά συνέπεια, <QUOT.START ID="QS0027" REF.END="QE0027" CODE="00AB"/>ή νομολογία τοῦ Δικαστηρίου ἐπί τοῦ προγενέστερου κειμένου δέν μπορεί νά εφαρμοστεῖ στό τωρινό κείμενο<QUOT.END ID="QE0027" REF.START="QS0027" CODE="00BB"/>.</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>δ)</NO.P><TXT>Ή <HT TYPE="ITALIC">καθ᾽ ἧς</HT> άπαντα, σημείο πρός σημείο, στην ἐν λόγω ἐπιχειρηματολογία:</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Δέχεται ὅτι ὁ προσφεύγων, προβαίνοντας κατά κάποιο τρόπο σέ πλήρη ἀλλαγή τῆς ἐπιχειρηματολογίας του, ή οποία περιέχεται στην προσφυγή, <QUOT.START ID="QS0028" REF.END="QE0028" CODE="00AB"/>αξιώνει νά λαμβάνεται υπόψη γιά τή χορήγηση τῆς ἀποζημιώσεως ἀποδημίας οὐσιωδῶς καί μάλιστα ἀποκλειστικά ή ἰθαγένεια τῶν ὑπαλλήλων<QUOT.END ID="QE0028" REF.START="QS0028" CODE="00BB"/>.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Ή καθ᾽ ἧς ἐπαναλαμβάνει ὅτι τό κριτήριο τῆς ἀλλαγής κατοικίας γιά τήν παροχή τῆς ἀποζημιώσεως ἀποδημίας έχει καθοριστεί ἀπό τό Δικαστήριο καί ὅτι τό γεγονός ὅτι ἡ ἀποζημίωση αὐτή ὀφείλεται καί στόν υπάλληλο πού βρίσκεται ήδη στή χώρα όπου ὑπηρετεί, άλλά ἐπί χρονικό διάστημα μικρότερο των πέντε ἐτῶν καί έξι μηνῶν, καθώς καί στόν υπάλληλο ὁ ὁποῖος, ἄν καί κατοικεί στή χώρα ὅπού υπηρετεί ἐπί χρονικό διάστημα μεγαλύτερο τῶν πέντε ἐτῶν καί έξι μηνῶν, εἶναι ὅμως στην υπηρεσία διεθνοῦς ὀργανισμοῦ καί ἰδίως κοινοτικοῦ ὀργάνου, δέν μπορεί καθόλου νά κλονίσει τήν άποψη τῆς καθ' ἧς, διότι, όσον άφορα τήν πρώτη κατηγορία υπαλλήλων τῆς ὁποίας γίνεται μνεία, ἡ χορήγηση τῆς ἀποζημιώσεως ἀποδημίας ἀπορρέει ἀπό τήν ἐλεύθερη ἐπιλογή τοῦ κοινοτικού νομοθέτη, πού θέλησε νά μή βαρύνει τούς υπαλλήλους, μόλις φθάνουν στό ἔδαφος τοῦ κράτους όπου ὑπηρετούν, δεδομένου ὅτι <QUOT.START ID="QS0029" REF.END="QE0029" CODE="00AB"/>δέν έχουν ἀκόμα ἐγκαταστήσει συνήθη καί διαρκή διαμονή στόν τόπο ὅπου υπηρετούν<QUOT.END ID="QE0029" REF.START="QS0029" CODE="00BB"/>. Ὅσον άφορᾶ τή δεύτερη κατηγορία υπαλλήλων, τῆς ὁποίας έγινε μνεία, ἡ χορήγηση τῆς ἀποζημιώσεως ἀποδημίας δικαιολογείται ἀπό τό γεγονός ὅτι, ἐπειδή ἡ αιτία τῆς πρότερης διαμονής στό κράτος όπου υπηρετούν είναι ἡ ἀνάληψη υπηρεσίας σέ διεθνή ὀργανισμό, ὁ ἐνδιαφερόμενος δέν μπορεί νά θεωρηθεί ὅτι έχει ήδη ἐγκαταστήσει συνήθη καί διαρκή διαμονή στόν τόπο ὅπου υπηρετεί.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>Ή καθ᾽ ἧς ἐπαναλαμβάνει ὅτι ήδη ἀντέκρουσε, στό ὑπόμνημα ἀντικρούσεως, τήν άποψη τοῦ προσφεύγοντος κατά τήν ὁποία δέν υπάρχει ἀντικειμενική διαφορά ως πρός τήν ἀποδημία μεταξύ τῆς προσωπικής του καταστάσεως καί εκείνης τῶν διαφόρων κατηγοριών υπαλλήλων πού ἀπαριθμεῖ. 'Επαναλαμβάνει ἐν τούτοις ὅτι αυτό δέ σημαίνει ὅτι ἡ ἐν λόγω ἀποζημίωση χορηγείται σέ κάθε ὑπάλληλο πού θεωρεί ὅτι ἀποδήμησε στή χώρα ὅπου υπηρετεί καί ὅτι <QUOT.START ID="QS0030" REF.END="QE0030" CODE="00AB"/>ή ἐνδεχόμενη ύπαρξη ἀνισότητας μεταχειρίσεως πρέπει συνεπῶς νά εκτιμᾶται δχι μέ τή χρήση μιᾶς γενικής έννοιας, τῆς ὁποίας δέν υπάρχει καί άλλωστε δέν μπορεί νά δοθεί εὐρύς ὁρισμός, δηλ. τῆς <QUOT.START ID="QS0031" REF.END="QE0031" CODE="00AB"/>ἀποδημίας<QUOT.END ID="QE0031" REF.START="QS0031" CODE="00BB"/>, άλλά μέ βάση τό κριτήριο τῆς ἀποδημίας ὅπως αυτό ὁρίζεται ἀπό τήν κοινοτική κανονιστική ρύθμιση<QUOT.END ID="QE0030" REF.START="QS0030" CODE="00BB"/>. Αυτή ὅμως προβλέπει ὅτι ὁ υπάλληλος, γιά ν' ἀπολαύει τῆς ἀποζημιώσεως ἀποδημίας, πρέπει νά έχει υποχρεωθεί σέ ἀλλαγή κατοικίας λόγω τῆς προσλήψεως του ἀπό κοινοτικό ὄργανο. Ή ἀρχή αὐτή έχει ἁπλῶς συμπληρωθεί ἀπό δύο διατάξεις πού, χωρίς νά τῆς περιορίσουν τό πεδίο ἐφαρμογής, τῆς ἐξασφαλίζουν μιά ἐλεύθερη ἐφαρμογή.</TXT><P>Κατά συνέπεια <QUOT.START ID="QS0032" REF.END="QE0032" CODE="00AB"/>τά κριτήρια πού έχουν ὁριστεί μέ αὐτό τόν τρόπο εἶναι γενικά, ἀντικειμενικά καί ἀνταποκρίνονται στόν ἐπιδιωκόμενο σκοπό, δέν είναι συνεπώς δυνατό νά δημιουργοῦν διακρίσεις<QUOT.END ID="QE0032" REF.START="QS0032" CODE="00BB"/>.</P></NP></ITEM><?PAGE NO="135"?><ITEM><NP><NO.P>4)</NO.P><TXT>Ὅσο γιά την ἐπιχειρηματολογία πού στηρίζεται στη δυνατότητα τοῦ προσφεύγοντος ν' ἀλλάξει Ιθαγένεια, ἡ καθ' ἧς υποστηρίζει πρῶτ' ἀπ' ὅλα ὅτι αὐτή προβάλλεται μόνο ἐπικουρικά καί επαναλαμβάνει ὅτι εἶναι πάντως ἀκριβής, ἀφοῦ ἡ Ἐπιτροπή περιορίζεται στή διαπίστωση ὅτι ένα στοιχεῖο πού μπορεί νά ποικίλλει ἀνάλογα μέ τή βούληση τῶν ἐνδιαφερομένων, συνιστά, ἀπό τή φύση του, κριτήριο λιγότερο ἀντικειμενικό ἀπό τά κριτήρια τά όποια ἔνας υπάλληλος δέν μπορεί νά επηρεάσει.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>5)</NO.P><TXT>Παρά τίς ἀρνήσεις τοῦ προσφεύγοντος, ή καθ' ἧς &#x00AB;ἐπιμένει νά πιστεύει ὅτι ή άποψη τοῦ προσφεύγοντος καταλήγει στήν ἀντικατάσταση τῆς ἀντικειμενικῆς ἔννοιας τῆς ἀποδημίας, ἀπό μιά έννοια ὑποκειμενική καί μεταβλητή ἀπό άτομο σέ άτομο.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>Ὅσον ἀφορᾶ τήν άποψη τοῦ προσφεύγοντος ὅτι οἱ παραπομπές τῆς Επιτροπής στή νομολογία δέν εἶναι πρόσφορές, ἡ καθ' ης ἐπαναλαμβάνει ὅτι, ἄν εἶναι ἀληθές ὅτι τό Δικαστήριο δέν εἶχε τήν εὐκαιρία νά ἐξετάσει τό συγκεκριμένο πρόβλημα πού ἀποτελεί τό ἀντικείμενο τῆς παρούσας ὑποθέσεως, δέν είναι λιγότερο ἀληθές ὅτι εἶχε τήν εὐκαιρία, στίς διάφορες υποθέσεις τῶν ὁποίων ἔγινε μνεία, νά ἐξαγάγει σέ γενικές γραμμές τό ἀντικείμενο καί τά κριτήρια τῆς χορηγήσεως τῆς ἀποζημιώσεως ἀποδημίας. Ή καθ' ἧς υποστηρίζει ἐπίσης ὅτι ὀρθώς στην προκειμένη περίπτωση μπορεῖ νά γίνει ἐπίκληση τῆς υποθέσεως Kenny-Levick κατά Ἐπιτροπής (τῆς ὁποίας έγινε μνεία ἀνωτέρω).</TXT></NP></ITEM></LIST></P><P>'Εξάλλου, κατά τρόπο γενικό, τό γεγονός ὅτι οἱ ἀποφάσεις πού ἐπικαλείται ἡ Ἐπιτροπή εἶναι προγενέστερες τῆς θέσεως σέ ἰσχύ τοῦ κανονισμού 912/78, δέν έχει ενδιαφέρον ἀφοῦ ἡ προσθήκη, στό κείμενο τοῦ ἄρθρου 4 τοῦ παραρτήματος VΙΙ, τῆς παραγράφου 3 τῆς σχετικής μέ τήν ἀποζημίωση ἐκπατρισμού, δέν εἶναι σέ θέση νά εξουδετερώσει τό δίδαγμα τῆς προγενέστερης νομολογίας, ἀφοῦ ὁ προσφεύγων δέν ἀποδεικνύει, <QUOT.START ID="QS0033" REF.END="QE0033" CODE="00AB"/>οὔτε κάν υποστηρίζει ὅτι ή προσθήκη τῶν διατάξεων αυτών τροποποίησε σέ ὁτιδήποτε τό ἀντικείμενο καί τίς προϋποθέσεις χορηγήσεως τῆς ἀποζημιώσεως αποδημίας<QUOT.END ID="QE0033" REF.START="QS0033" CODE="00BB"/>.</P><P>Ἐν συμπεράσματι, ἡ καθ' ης ἐπαναλαμβάνει ὅτι, κατά τήν άποψη της, ὁ προσφεύγων υποκαθιστά, στά προβλεπόμενα ἀπό τόν κανονισμό κριτήρια, μιά έννοια ρευστή, πού δέν μπορεί νά προσδιοριστεί καί ουσιαστικά υποκειμενική τῆς ἀποδημίας, χωρίς νά έχει ἀποδείξει ὅτι οἱ προϋποθέσεις χορηγήσεως τῆς ἀποζημιώσεως ἀποδημίας εἶναι αὐθαίρετες, ὅτι μεταχειρίζονται κατά τρόπο διαφορετικό τους υπαλλήλους πού βρίσκονται σέ καταστάσεις παρόμοιες ἡ δεκτικές συγκρίσεως, ή ὅτι εἶναι ἀσυμβίβαστες πρός τό ἀντικείμενο τῆς ἐν λόγω ἀποζημιώσεως.</P></NP></ITEM></LIST></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>ΙV —</NO.P><TXT>Προφορική διαδικασία</TXT></NP></TI></TITLE><P>Στή συνεδρίαση τῆς <DATE ISO="19801009">9ης 'Οκτωβρίου 1980</DATE>, ὁ προσφεύγων ἐκπροσωπούμενος ἀπό τους δικηγόρους Goffin, Mahieu καί Dupont, τοῦ δικηγορικοῦ συλλόγου Βρυξελλών, καί ή Ἐπιτροπή, εκπροσωπούμενη ἀπό τή Denise Sorasio, ἐπικουρούμενη ἀπό τό δικηγόρο Jacob, τοῦ δικηγορικοῦ συλλόγου Βρυξελλῶν, ἀνέπτυξαν προφορικῶς τίς παρατηρήσεις τους.</P><P>Ό γενικός εἰσαγγελεύς ἀνέπτυξε τίς προτάσεις του στή συνεδρίαση τῆς <DATE ISO="19801120">20ής Νοεμβρίου 1980</DATE>.</P></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Σκεπτικό</P></TI></TITLE><NP><NO.P>1</NO.P><TXT>Μέ δικόγραφο πού κατατέθηκε στή γραμματεία τοῦ Δικαστηρίου στίς <DATE ISO="19791221">21 Δεκεμβρίου 1979</DATE>, ὁ Gaetano Vutera, υπάλληλος τῆς Ἐπιτροπῆς τῶν Εὐρωπαϊκῶν Κοινοτήτων,<?PAGE NO="136"?> στίς Βρυξέλλες, άσκησε προσφυγή μέ τήν ὁποία ζητα τήν ἀκύρωση της ἀποφάσεως πού τοῦ ἐπιδόθηκε στίς <DATE ISO="19790925">25 Σεπτεμβρίου 1979</DATE> καί μέ τήν ὁποία ή Ἐπιτροπή ἀπέρριψε τήν ἔνσταση του τῆς <DATE ISO="19790619">19ης 'Ιουνίου 1979</DATE>, μέ τήν ὁποία ζητοῦσε τήν καταβολή τῆς ἀποζημιώσεως ἀποδημίας, πού προβλέπεται ἀπό τό άρθρο 4 τοῦ παραρτήματος VΙΙ τοῦ κανονισμοῦ τῆς υπηρεσιακῆς καταστάσεως των ὑπαλλήλων τῶν Ευρωπαϊκῶν Κοινοτήτων.</TXT></NP><NP><NO.P>2</NO.P><TXT>Ό προσφεύγων, γεννήθηκε στην Ἰταλία τό 1944, μετανάστευσε τό 1947 στό Βέλγιο ἔζήσε στή χώρα αὐτή χωρίς διακοπή, κάνοντας ἐκεῖ τίς σπουδές του καί ἐργαζόμενος σέ διάφορες θέσεις μέχρι τῆς προσλήψεώς του ἀπό τήν Ἐπιτροπή, στίς <DATE ISO="19750317">17 Μαρτίου 1975</DATE>, ὡς τοπικοῦ ὑπαλλήλου. Διατήρησε τήν Ιταλική ιθαγένεια, ή σύζυγός του εἶναι καί αυτή ἰταλίδα, τά παιδιά του φοιτοῦν στό ἰταλικό σχολείο στίς Βρυξέλλες καί εἶναι εγγεγραμμένος στους Ιταλικούς εκλογικούς καταλόγους. Ὡς ἰταλός υπήκοος, ἀπολαύει τῆς ἀποζημιώσεως εκπατρισμοί), σύμφωνα μέ τήν παράγραφο 2 τοῦ ἄρθρου 4 τοῦ παραρτήματος VΙΙ τοῦ κανονισμοῦ περί τῆς υπηρεσιακῆς καταστάσεως τῶν υπαλλήλων τῶν Εὐρωπαϊκῶν Κοινοτήτων ὁ ίδιος, ἐν τούτοις, θεωρεί ότι δικαιούται τῆς ἀποζημιώσεως ἀποδημίας πού προβλέπεται ἀπό τήν παράγραφο 1 τοῦ ἀνωτέρω άρθρου.</TXT></NP><NP><NO.P>3</NO.P><TXT>Σύμφωνα μέ τή διάταξη αυτή</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0034" REF.END="QE0034" CODE="00AB"/>Ή ἀποζημίωση ἀποδημίας, ἴση μέ τό 16 % τοῦ συνολικοῦ ποσοῦ τοῦ βασικοῦ μισθοῦ καθώς επίσης καί τοῦ επιδόματος ἀρχηγοῦ οἰκογένειας καί τοῦ επιδόματος γιά συντηρούμενα τέκνα πού καταβάλλεται στόν υπάλληλο, χορηγείται:</P><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>στόν ὑπάλληλο:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>ὁ ὁποῖος δέν εἶναι καί δεν υπήρξε ποτέ ὑπήκοος τοῦ κράτους στό ευρωπαϊκό έδαφος τοῦ ὁποίου εὑρίσκεται ὁ τόπος ὅπου υπηρετεί ὁ ἐνδιαφερόμενος καί,</P></ITEM><ITEM><P>ὁ ὁποίος, δεν εἶχε μόνιμη διαμονή ἡ δέν άσκησε κατά συνήθη τρόπο, ἐπί πέντε έτη λήγοντα έξι μήνες πρίν ἀπό τήν ἀνάληψη τῶν καθηκόντων του, τήν κύρια ἐπαγγελματική δραστηριότητά του στό ευρωπαϊκό έδαφος τοῦ ἐν λόγω κράτους. Γιά τήν ἐφαρμογή τῆς παρούσας διατάξεως δέ λαμβάνονται υπόψη οἱ καταστάσεις πού προκύπτουν ἀπό τήν παροχή υπηρεσιῶν σέ άλλο κράτος ἡ διεθνή ὁργανισμό</P></ITEM></LIST></P></NP></ITEM><?PAGE NO="137"?><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>στόν υπάλληλο, ὁ όποιος, παρ' ὅλο πού εἶναι ἡ ὑπήρξε υπήκοος τοῦ κράτους στο έδαφος τοῦ ὁποίου ευρίσκεται ὁ τόπος ὅπου ὑπηρετεῖ, εἶχε τή μόνιμη διαμονή του, κατά συνήθη τρόπο, ἐπί δέκα έτη λήγοντα κατά τήν ἀνάληψη τῶν καθηκόντων του, ἐκτός τοῦ ευρωπαϊκοῦ ἐδάφους τοῦ κράτους αὐτοῦ γιά άλλους λόγους ἐκτός ἀπό τήν άσκηση καθηκόντων στην υπηρεσία κράτους ή σέ διεθνή ὀργανισμό<QUOT.END ID="QE0034" REF.START="QS0034" CODE="00BB"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>4</NO.P><TXT>Ό προσφεύγων ὑποστηρίζει ὅτι τά κείμενα αυτά παραβιάζουν τήν ἀρχή τῆς Ισότητας καί τῆς μή διακρίσεως, δημιουργώντας ἀδικαιολόγητα διαφορετική μεταχείριση μεταξύ υπαλλήλων πού βρίσκονται στην πραγματικότητα σέ δεκτικές συγκρίσεως καταστάσεις. Πράγματι, κατά τήν άποψη του, δέν ὑπάρχει ἀντικειμενική διαφορά — ὡς πρός τήν ἀποδημία — μεταξύ τῆς καταστάσεώς του ὡς ἀλλοδαποῦ — κατοικοῦντος κατά τό χρόνο τῆς προσλήψεώς του, στή χώρα ὅπού ὑπηρετεί, ἐπί χρονικό διάστημα μεγαλύτερο τῶν πέντε ἐτῶν καί έξι μηνῶν — καί εκείνης υπαλλήλου πού κατοικεί στή χώρα αὐτή ἐπί μικρότερο χρονικό διάστημα ἡ ὁ όποιος, ἄν καί κατοικεῖ επίσης ἐπί χρονικό διάστημα μεγαλύτερο τῶν πέντε ἐτῶν καί έξι μηνών στή χώρα ὅπου υπηρετεί, έχει ἀσκήσει καθήκοντα στην υπηρεσία άλλου κράτους ἤ διεθνοῦς ὀργανισμοῦ. Ἄλλωστε τό ἴδιο τό Συμβούλιο έχει ἀναγνωρίσει τή διάκριση αὐτή, ἡ ὁποία κηλιδώνει τό ἐπίμαχο κείμενο, χορηγώντας στόν ὑπάλληλο — πού δέν έχει καί δέν εἶχε ποτέ τήν Ιθαγένεια τοῦ κράτους, στό έδαφος τοῦ ὁποίου βρίσκεται ὁ τόπος ὅπου υπηρετεί καί δέν πληροί τίς προϋποθέσεις πού προβλέπονται στην παράγραφο 1 τοῦ ἄρθρου 4 τοῦ παραρτήματος VΙΙ τοῦ κανονισμοί) —, ἀποζημίωση ἐκπατρισμοῦ ὅμως ἡ ἀποζημίωση αυτή ἀπαμβλύνει απλώς τήν ἀνισότητα, χωρίς νά τήν ἐξαλείφει. <HT TYPE="ITALIC">Ό</HT> προσφεύγων πιστεύει ἐπιπλέον ὅτι θά ήταν λάθος νά υποστηριχτεί ότι ἡ ἀποζημίωση ἀποδημίας ἐξαρτάται οὐσιωδῶς ἀπό τό κριτήριο τῆς κατοικίας, ἀφοῦ αὐτή ὀφείλεται ἀκόμα καί ὅταν ὁ υπάλληλος, κατά τό χρόνο τῆς προσλήψεως του, βρίσκεται ήδη στή χώρα ὅπου ὑπηρετεί ἐπί χρονικό διάστημα είτε μικρότερο τῶν πέντε ἐτῶν καί έξι μηνών εἴτε μεγαλύτερο, ὑπό τήν προϋπόθεση ὅτι ἀσκεῖ καθήκοντα στην υπηρεσία άλλου Κράτους μέλους ἡ διεθνοῦς ὀργανισμοῦ. Ή παραβίαση αὐτή ὑπερέχοντος κανόνος δικαίου θά έπρεπε νά συνεπάγεται τό μή εφαρμόσιμο τοῦ ἄρθρου 4 παράγραφος 1 τοῦ παραρτήματος VΙΙ τοῦ κανονισμοῦ περί τῆς ὑπηρεσιακής καταστάσεως των ὑπαλλήλων τῶν Εὐρωπαϊκών Κοινοτήτων καί, κατά συνέπεια, τήν ἀκυρότητα τῆς ἀποφάσεως τῆς Ἐπιτροπής τῆς <DATE ISO="19790926">26ης Σεπτεμβρίου 1979</DATE>.</TXT></NP><NP><NO.P>5</NO.P><TXT>Γιά νά δοθεί ἀπάντηση στην ἐπιχειρηματολογία αὐτή, πρέπει νά ἐξεταστεῖ τό σύστημα πού έχει θεσπίσει ὁ κοινοτικός νομοθέτης.</TXT></NP><?PAGE NO="138"?><NP><NO.P>6</NO.P><TXT>Ὅπως προκύπτει ἀπό τό σύνολο τῶν διατάξεων τοῦ ἄρθρου 4, ἄν γιά τή χορήγηση τῆς ἀποζημιώσεως ἐκπατρισμοί) ὁ κοινοτικός νομοθέτης στηρίχθηκε ἀποκλειστικά στό γεγονός τῆς ξένης Ιθαγένειας, γιά τη χορήγηση τῆς ἀποζημιώσεως ἀποδημίας υἱοθέτησε σάν πρωταρχικό κριτήριο τήν πραγματική ἀλλαγή κατοικίας, μή ἐξετάζοντας τήν Ιθαγένεια παρά δευτερεύοντως.</TXT></NP><NP><NO.P>7</NO.P><TXT>Αύτή ἡ υπεροχή τοῦ κριτηρίου τῆς κατοικίας έναντι τοῦ κριτηρίου τῆς ἰθαγένειας ἐπιβεβαιώνεται ἀπό τό άρθρο 4 παράγραφος 1, 6 σύμφωνα μέ τό όποιο ή ἀποζημίωση ἀποδημίας χορηγείται ἀκόμα καί στους ὑπαλλήλους πού έχουν τήν Ιθαγένεια τῆς χώρας όπου υπηρετούν ὑπό τήν προϋπόθεση νά εἶχαν τήν κατοικία τους σέ άλλο κράτος κατά τήν πρό τῆς προσλήψεως τους δεκαετία.</TXT></NP><NP><NO.P>8</NO.P><TXT>Γιά τήν ἐφαρμογή τοῦ κριτηρίου αὐτοῦ, ὁ κανονισμός καθιέρωσε συγκεκριμένες καί ἀπαριθμούμενες κατηγορίες, πού ἀναγκαστικά συνεπάγονται ἀνάλογες ὁριοθετήσεις. Πράγματι, ἡ προϋπόθεση τῆς μή διαμονής ἐκτιμᾶται έχοντας υπόψη περίοδο πέντε ἐτῶν πού λήγει έξι μήνες πρίν ἀπό τήν ανάληψη τῶν καθηκόντων προβλέπεται εξαίρεση ὡς πρός αυτό υπέρ τῶν υπαλλήλων πού, κατά τήν ἀνωτέρω περίοδο διέμεναν στή χώρα ὅπου υπηρετούν, ἐφ' ὅσον ἐργάζονταν στην ὑπηρεσία άλλου κράτους ἤ διεθνούς ὀργανισμοί), λαμβάνοντας υπόψη τό γεγονός ὅτι, ὑπό αυτές τίς συνθήκες, δεν μπορεί νά θεωρηθεί ὅτι οἱ υπάλληλοι αὐτοί έχουν δημιουργήσει διαρκή δεσμό μέ τή χώρα ὅπου υπηρετούν.</TXT></NP><NP><NO.P>9</NO.P><TXT>Ή ἐφαρμογή τῶν κατηγοριῶν αὐτῶν μπορεί, χωρίς ἀμφιβολία, νά δημιουργήσει ὁριακές καταστάσεις στίς ὁποιες δέ χορηγείται επίδομα ἀποδημίας σέ ὑπαλλήλους πού βρίσκονται σέ καταστάσεις συγγενείς μέ τίς προβλεπόμενες ἀπό τό άρθρο 4 τοῦ παραρτήματος VΙΙ. Ἐν τούτοις, τό ενδεχόμενο αὐτό δέν επιτρέπει τή διάγνωση στίς διατάξεις αυτές αὐθαίρετης διαφοροποιήσεως ἐφ' όσον οἱ διατάξεις αὐτές, στηριζόμενες σέ ἀντικειμενικά στοιχεία, εφαρμόζονται κατά τόν ἴδιο τρόπο στό σύνολο τῶν υπαλλήλων πού βρίσκονται στην κατάσταση, ή ὁποία ἀντιμετωπίζεται ἀπό τόν κανονισμό περί υπηρεσιακής καταστάσεως των υπαλλήλων τῶν Ευρωπαϊκῶν Κοινοτήτων.</TXT></NP><NP><NO.P>10</NO.P><TXT>Ὅπως προκύπτει ἀπό τό σύνολο τῶν προηγουμένων σκέψεων, τό άρθρο 4 παράγραφος 1 τοῦ παραρτήματος VΙΙ τοῦ κανονισμοῦ περί τῆς υπηρεσιακής καταστάσεως τῶν υπαλλήλων τῶν Ευρωπαϊκῶν Κοινοτήτων δέν περιέχει κανένα στοιχείο τέτοιας φύσεως πού νά δημιουργεί διαφορά στή μεταχείριση υπαλλήλων πού βρίσκονται στήν πραγματικότητα σέ δεκτικές συγκρίσεως καταστάσεις κατά συνέπεια, ὁ προσφεύγων εσφαλμένα υποστήριξε ὅτι παραβιάστηκε ἡ ἀρχή τῆς ισότητας μεταχειρίσεως καί τῆς μή διακρίσεως.</TXT></NP><?PAGE NO="139"?><NP><NO.P>11</NO.P><TXT>'Επομένως, δέν μπορεί νά ἀμφισβητηθεί τό κύρος τῶν διατάξεων αὐτῶν, δεδομένου δέ ὅτι ὁ προσφεύγων δέν ἐμπίπτει στό πεδίο ἐφαρμογῆς τοῦ ἄρθρου 4 παράγραφος 1 τοῦ παραρτήματος VΙΙ, δέ συντρέχει λόγος ἀκυρώσεως τῆς ἀποφάσεως τῆς Ἐπιτροπής μέ τήν ὁποία ἀπορρίφθηκε ἡ ἔνσταση τοῦ προσφεύγοντος.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>'Επί τῶν δικαστικών ἐξόδων</P></TI></TITLE><NP><NO.P>12</NO.P><TXT>Κατά τό άρθρο 70 τοῦ κανονισμοῦ διαδικασίας, προκειμένου περί προσφυγῶν τῶν υπαλλήλων καί τοῦ λοιποῦ προσωπικοῦ τῶν Κοινοτήτων, τά ὄργανα φέρουν τά δικαστικά τους έξοδα.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO><P>Διά ταῦτα</P><P>ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (δεύτερο τμῆμα)</P><P>κρίνει καί ἀποφασίζει:</P></INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Ἀπορρίπτει τήν προσφυγή.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Κάθε διάδικος φέρει τά δικαστικά του έξοδα.</TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><P>Pescatore</P><P>Touffait</P><P>Due</P><P>Δημοσιεύτηκε σέ δημόσια συνεδρίαση στό Λουξεμβούργο στίς <DATE ISO="19810115">15 'Ιανουαρίου 1981</DATE>.</P><SIGNATORY><P>Ό γραμματεύς</P><P>A. Van Houtte</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Ό πρόεδρος τοῦ δευτέρου τμήματος</P><P>P. Pescatore</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>