<!DOCTYPE html PUBLIC "yes" "xhtml1-strict.dtd">
<html xmlns="http://www.w3.org/1999/xhtml">
<!--GENDOC2XHTML # converter_version: 1.2.15-->
  <head>
    <title>2026-06-202606C104202504400-00-TRA-DOC-EL-ARRET-C-0440-25-202604775-07_00</title>
    <meta content="text/html; charset=utf-8" http-equiv="Content-Type"/>
    <meta content="true" name="ParExtraits_2021"/>
    <meta content="" name="Gendoc_DGTGeneratedDate"/>
    <meta content="el-GR" name="Gendoc_Lang"/>
    <meta content="2/06/2026" name="CustomProvisoryEditionDate"/>
    <meta content="" name="Gendoc_GenerationDate"/>
    <meta content="" name="IsFlattened"/>
    <meta content="1" name="NumProc"/>
    <meta content="Final" name="Gendoc_EditionType"/>
    <meta content="0001" name="Gendoc_CaseNumberSuite"/>
    <meta content="31/07/2026 13:17:36" name="Gendoc_LastVerificationDate"/>
    <meta content="" name="Gendoc_ProcedureNumber"/>
    <meta content="el" name="Gendoc_LangCode"/>
    <meta content="ARR" name="TypeDoc"/>
    <meta content="Z45j6uyKHoyjFcZwiQapJKKTBXVpiA21pKQfE9BgCqLamDR1/11MBc42PnrgJuD035l6F+1LC78421JU6F6XXUMue71ULXxXFjU5mk/5jJyoEyyMwSZ/Zgd9m14bX0ipehNaRvSC6XfJlyWv7NImMb+kAHzPHdGD0b4p6O9gyzY=" name="GenDocUID"/>
    <meta content="P" name="TypeProc"/>
    <meta content="" name="CreateCustomParts"/>
    <meta content="OK" name="ReadyToPublish"/>
    <meta content="svc_wsgendoc" name="Gendoc_User"/>
    <meta content="" name="EP_Mode"/>
    <meta content="" name="Gendoc_DGTGenerated"/>
    <meta content="" name="Gendoc_Vademecum"/>
    <meta content="0440" name="NumeroOrdre"/>
    <meta content="2025" name="Annee"/>
    <meta content="P" name="Gendoc_ProcedureType"/>
    <meta content="" name="EP_Version"/>
    <meta content="EL" name="Langue"/>
    <meta content="" name="Gendoc_DGTGeneratedUser"/>
    <meta content="FAST_document_go_ok" name="Gendoc_LastVerificationStatus"/>
    <meta content="ARR_C" name="Gendoc_GendocTemplateType"/>
    <meta content="TRUE" name="WithoutAuthorBlockFlatP"/>
    <meta content="GenDoc 02-06-26 18:51:06" name="Created"/>
    <meta content="" name="Canevas3_Vademecum"/>
    <meta content="TRUE" name="WithoutAuthorBlock"/>
    <meta content="" name="Gendoc_CaseYear"/>
    <meta content="false" name="Generation_In_Progress"/>
    <meta content="C" name="Juridiction"/>
    <meta content="8c8c0ddf05384a1fac278be93bc71488" name="DocumentIdentifier"/>
    <meta content="0440" name="Gendoc_CaseNumber"/>
    <meta content="ImportedWithoutSource" name="SdlIdentifier"/>
    <meta content="RP" name="NatureAff"/>
    <meta content="RP" name="Gendoc_CaseNature"/>
    <meta content="0001" name="NumSuite"/>
    <meta content="C" name="Gendoc_Juridiction"/>
  </head>
  <body>
    <div style="header">
      <div id="rId24" style="first"/>
      <div id="rId20" style="even">Απόφαση της 4.6.2026 – Υπόθεση C‑440/25</div>
      <div id="rId21" style="default">Ebilum</div>
    </div>
    <p class="C19Centre" id="para-1" title="page-1">
      ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (δεύτερο τμήμα)
    </p>
    <p class="C19Centre" id="para-2" title="page-1">
      της 4ης Ιουνίου 2026  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-1" href="#t-1">*</a>
</span>)
    </p>
    <p class="C71Indicateur" id="para-3" title="page-1">
      «Προδικαστική παραπομπή – Χώρος ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης – Πολιτική ασύλου – Κοινές διαδικασίες για τη χορήγηση και ανάκληση του καθεστώτος διεθνούς προστασίας – Οδηγία 2013/32/ΕΕ – Άρθρο 46 – Δικαίωμα πραγματικής προσφυγής – Πλήρης και ex nunc εξέταση – Έκταση των εξουσιών του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου – Εξέταση των πραγματικών περιστατικών από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο – Εξέταση των αναγκών διεθνούς προστασίας από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο – Καθεστώς πρόσφυγα ή καθεστώς επικουρικής προστασίας – Οδηγία 2011/95/ΕΕ – Απαιτήσεις για την αναγνώριση του καθεστώτος πρόσφυγα σε υπηκόους τρίτων χωρών – Άρθρο 2, στοιχείο δʹ – “Βάσιμος φόβος δίωξης” – Εκτίμηση»
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-4" title="page-1">
      Στην υπόθεση C‑440/25 [Ebilum]  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-2" href="#t-2">i</a>
</span>),
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-5" title="page-1">
      με αντικείμενο αίτηση προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, που υπέβαλε το rechtbank den Haag, zittingsplaats Zwolle (πρωτοδικείο Χάγης, μεταβατική έδρα Zwolle, Κάτω Χώρες) με απόφαση της 4ης Ιουλίου 2025, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 4 Ιουλίου 2025, στο πλαίσιο της δίκης
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-6" title="page-1">
      PM,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-7" title="page-1">
      QN,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-8" title="page-1">
      RM,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-9" title="page-1">
      SM,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-10" title="page-1">
      TM,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-11" title="page-1">
      UM,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-12" title="page-1">
      VM,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-13" title="page-1">
      WM
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-14" title="page-1">
      κατά
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-15" title="page-1">
      Minister van Asiel en Migratie,
    </p>
    <p class="C19Centre" id="para-16" title="page-1">
      ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (δεύτερο τμήμα),
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-17" title="page-1">
      συγκείμενο από τους K. Jürimäe, πρόεδρο τμήματος, K. Lenaerts, Πρόεδρο του Δικαστηρίου, ασκούντα καθήκοντα δικαστή του δευτέρου τμήματος, F. Schalin, M. Gavalec (εισηγητή) και Z. Csehi, δικαστές,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-18" title="page-1">
      γενική εισαγγελέας: T. Ćapeta
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-19" title="page-1">
      γραμματέας: A. Lamote, διοικητική υπάλληλος,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-20" title="page-1">
      έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία και κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της 27ης Οκτωβρίου 2025,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-21" title="page-1">
      λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν:
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">οι PM, QN, RM, SM, TM, UM, VM και WM, εκπροσωπούμενοι από τις T. Neijzen, advocate, και S. Rafi, εμπειρογνώμονα,</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">η Ολλανδική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από την A. Hanje και τον J. Langer,</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">η Τσεχική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τις A. Edelmannová, L. Halajová και J. Vláčil,</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">η Γερμανική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τους J. Möller και R. Kanitz,</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εκπροσωπούμενη από τις F. Blanc, M. Debieuvre και F. van Schaik,</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-27" title="page-1">
      αφού άκουσε τη γενική εισαγγελέα που ανέπτυξε τις προτάσεις της κατά τη συνεδρίαση της 4ης Δεκεμβρίου 2025,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-28" title="page-1">
      εκδίδει την ακόλουθη
    </p>
    <p class="C75Debutdesmotifs" id="para-29" title="page-1">
      Απόφαση
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">1</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία, αφενός, του άρθρου 46, παράγραφος 3, της οδηγίας 2013/32/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 26ης Ιουνίου 2013, σχετικά με κοινές διαδικασίες για τη χορήγηση και ανάκληση του καθεστώτος διεθνούς προστασίας (ΕΕ 2013, L 180, σ. 60), μόνου ή σε συνδυασμό με το άρθρο 47 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: Χάρτης), και, αφετέρου, του άρθρου 2, στοιχείο δʹ, της οδηγίας 2011/95/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 13ης Δεκεμβρίου 2011, σχετικά με τις απαιτήσεις για την αναγνώριση των υπηκόων τρίτων χωρών ή των απάτριδων ως δικαιούχων διεθνούς προστασίας, για ένα ενιαίο καθεστώς για τους πρόσφυγες ή για τα άτομα που δικαιούνται επικουρική προστασία και για το περιεχόμενο της παρεχόμενης προστασίας (ΕΕ 2011, L 337, σ. 9).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">2</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ, αφενός, των PM, QN, RM, SM, TM, UM, VM και WM, Ιρακινών υπηκόων και μελών της ίδιας οικογένειας, και, αφετέρου, του Minister van Asiel en Migratie (Υπουργού Ασύλου και Μετανάστευσης, Κάτω Χώρες) (στο εξής: Υπουργός), με αντικείμενο τις αποφάσεις του τελευταίου με τις οποίες απορρίφθηκαν οι αιτήσεις διεθνούς προστασίας των πρώτων.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το νομικό πλαίσιο</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το δίκαιο της Ένωσης</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η οδηγία 2011/95</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">3</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η αιτιολογική σκέψη 4 της οδηγίας 2011/95 έχει ως εξής:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-36" title="page-2">
      «Η [Σύμβαση περί του καθεστώτος των προσφύγων, που υπογράφηκε στη Γενεύη στις 28 Ιουλίου 1951 (Recueil des traités des Nations unies, τόμος 189, σ. 150, αριθ. 2545 [1954]) (στο εξής: σύμβαση της Γενεύης)] και το [Πρωτόκολλο σχετικόν προς το καθεστώς των προσφύγων, που συνήφθη στη Νέα Υόρκη στις 31 Ιανουαρίου 1967,] αποτελούν τον ακρογωνιαίο λίθο του διεθνούς νομικού καθεστώτος για την προστασία των προσφύγων.»
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">4</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το άρθρο 2 της οδηγίας 2011/95 φέρει τον τίτλο «Ορισμοί» και προβλέπει στο στοιχείο δʹ τα ακόλουθα:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-38" title="page-2">
      «“πρόσφυγας”, ο υπήκοος τρίτης χώρας ο οποίος, συνεπεία βάσιμου φόβου δίωξης λόγω φυλής, θρησκείας, ιθαγένειας, πολιτικών πεποιθήσεων ή ιδιότητας μέλους ιδιαίτερης κοινωνικής ομάδας, ευρίσκεται εκτός της χώρας της ιθαγένειάς του και δεν είναι σε θέση ή, λόγω του φόβου αυτού, δεν επιθυμεί να θέσει εαυτόν υπό την προστασία της εν λόγω χώρας ή ο ανιθαγενής ο οποίος, ευρισκόμενος εκτός της χώρας της προηγούμενης συνήθους διαμονής του για τους ίδιους προαναφερθέντες λόγους, δεν είναι σε θέση ή, λόγω του φόβου αυτού, δεν επιθυμεί να επιστρέψει σε αυτήν και στον οποίο δεν έχει εφαρμογή το άρθρο 12».
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">5</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το άρθρο 4 της οδηγίας 2011/95, το οποίο επιγράφεται «Αξιολόγηση των γεγονότων και περιστάσεων», ορίζει τα εξής:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-40" title="page-3">
      «1. Τα κράτη μέλη μπορούν να κρίνουν ότι εναπόκειται στον αιτούντα να υποβάλει το συντομότερο δυνατόν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται για την τεκμηρίωση της αίτησης διεθνούς προστασίας. Αποτελεί καθήκον των κρατών μελών να αξιολογούν, σε συνεργασία με τον αιτούντα, τα συναφή στοιχεία της αίτησής του.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-41" title="page-3">
      2. Τα αναφερόμενα στην παράγραφο 1 στοιχεία συνίστανται σε δηλώσεις του αιτούντος και σε όλα τα έγγραφα που έχει ο αιτών στη διάθεσή του σχετικά με την ηλικία του, το προσωπικό του ιστορικό, συμπεριλαμβανομένου του ιστορικού των οικείων συγγενών του, την ταυτότητα, την (τις) ιθαγένεια(-ες), τη (τις) χώρα(-ες) και το (τα) μέρος(-η) προηγούμενης διαμονής του, προηγούμενες αιτήσεις ασύλου, τα δρομολόγια που ακολούθησε, τα ταξιδιωτικά του έγγραφα και τους λόγους για τους οποίους ζητεί διεθνή προστασία.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-42" title="page-3">
      3. Η αξιολόγηση της αίτησης διεθνούς προστασίας θα πρέπει να γίνεται σε εξατομικευμένη βάση και να περιλαμβάνει τη συνεκτίμηση:
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-43" title="page-3">
      α) όλων των συναφών στοιχείων που σχετίζονται με τη χώρα καταγωγής κατά τον χρόνο λήψης απόφασης σχετικά με την αίτηση, συμπεριλαμβανομένων των νόμων και των κανονισμών στη χώρα καταγωγής και του τρόπου εφαρμογής τους·
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-44" title="page-3">
      β) των συναφών δηλώσεων και εγγράφων που υπέβαλε ο αιτών, συμπεριλαμβανομένων στοιχείων σχετικά με το εάν ο αιτών έχει ήδη ή ενδέχεται να υποστεί δίωξη ή σοβαρή βλάβη·
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-45" title="page-3">
      γ) της ατομικής κατάστασης και των προσωπικών περιστάσεων του αιτούντος, συμπεριλαμβανομένων παραγόντων όπως το προσωπικό ιστορικό, το φύλο και η ηλικία, ούτως ώστε να εκτιμηθεί εάν, βάσει των προσωπικών περιστάσεων του αιτούντος, οι πράξεις στις οποίες έχει ήδη ή θα μπορούσε να εκτεθεί ισοδυναμούν με δίωξη ή σοβαρή βλάβη·
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-46" title="page-3">
      δ) εάν οι δραστηριότητες του αιτούντος από τότε που εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του ανελήφθησαν με αποκλειστικό ή κύριο σκοπό τη δημιουργία των απαραίτητων συνθηκών για την υποβολή αίτησης διεθνούς προστασίας, ούτως ώστε να εκτιμηθεί εάν ο ενδιαφερόμενος θα εκτεθεί, συνεπεία των εν λόγω δραστηριοτήτων, σε δίωξη ή σοβαρή βλάβη σε περίπτωση επιστροφής του στην εν λόγω χώρα·
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-47" title="page-3">
      ε) εάν θα ήταν εύλογο να αναμένεται ότι ο αιτών θα θέσει εαυτόν υπό την προστασία άλλης χώρας την ιθαγένεια της οποίας θα μπορούσε να διεκδικήσει.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-48" title="page-4">
      4. Το γεγονός ότι ο αιτών έχει ήδη υποστεί δίωξη ή σοβαρή βλάβη ή άμεσες απειλές τέτοιας δίωξης ή βλάβης αποτελεί σοβαρή ένδειξη ότι είναι βάσιμος ο φόβος του αιτούντος ότι θα υποστεί δίωξη ή ότι διατρέχει πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης, εκτός εάν υπάρχουν βάσιμοι λόγοι για να πιστεύει κανείς ότι η εν λόγω δίωξη ή σοβαρή βλάβη δεν θα επαναληφθεί.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-49" title="page-4">
      5. Οσάκις τα κράτη μέλη εφαρμόζουν την αρχή σύμφωνα με την οποία εναπόκειται στον αιτούντα να τεκμηριώσει την αίτηση παροχής διεθνούς προστασίας και οσάκις ορισμένες πτυχές των δηλώσεων του αιτούντος δεν τεκμηριώνονται με έγγραφα ή άλλες αποδείξεις, οι πτυχές αυτές δεν χρειάζονται επιβεβαίωση, όταν πληρούνται οι ακόλουθοι όροι:
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-50" title="page-4">
      α) ο αιτών έχει καταβάλει πραγματική προσπάθεια να τεκμηριώσει την αίτησή του·
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-51" title="page-4">
      β) έχουν υποβληθεί όλα τα συναφή στοιχεία, τα οποία έχει ο αιτών στη διάθεσή του και έχει δοθεί ικανοποιητική εξήγηση για την τυχόν έλλειψη άλλων λυσιτελών στοιχείων·
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-52" title="page-4">
      γ) οι δηλώσεις του αιτούντος θεωρούνται συνεπείς και ευλογοφανείς και δεν έρχονται σε αντίθεση με διαθέσιμα ειδικά και γενικά στοιχεία που αφορούν την περίπτωσή του·
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-53" title="page-4">
      δ) ο αιτών αιτήθηκε την παροχή διεθνούς προστασίας το νωρίτερο δυνατόν, εκτός εάν αποδείξει ότι υπήρχε σοβαρός λόγος που τον εμπόδισε να το πράξει και
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-54" title="page-4">
      ε) η γενική αξιοπιστία του αιτούντος είναι αποδεδειγμένη.»
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η οδηγία 2013/32</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">6</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Οι αιτιολογικές σκέψεις 10, 16, 18, 22 και 34 της οδηγίας 2013/32 αναφέρουν τα εξής:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-57" title="page-4">
      «(10) Κατά την εφαρμογή της παρούσας οδηγίας, τα κράτη μέλη θα πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τις σχετικές κατευθυντήριες γραμμές της [Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Υποστήριξης για το Άσυλο (ΕΥΥΑ), την οποία αντικατέστησε το 2022 ο Οργανισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το Άσυλο (EUAA)].
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-58" title="page-4">
      […]
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-59" title="page-4">
      (16) Είναι βασικό να λαμβάνονται οι αποφάσεις για όλες τις αιτήσεις διεθνούς προστασίας με βάση τα γεγονότα και πρωτίστως από αρχές το προσωπικό των οποίων έχει την απαραίτητη γνώση ή κατάρτιση στον τομέα της διεθνούς προστασίας.
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-60" title="page-4">
      […]
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-61" title="page-5">
      (18) Είναι προς το συμφέρον τόσο των κρατών μελών όσο και των αιτούντων διεθνή προστασία να λαμβάνεται απόφαση επί των αιτήσεων το συντομότερο δυνατό, με την επιφύλαξη της διεξαγωγής κατάλληλης και πλήρους εξέτασης.
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-62" title="page-5">
      […]
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-63" title="page-5">
      (22) Επίσης, είναι προς το συμφέρον τόσο των κρατών μελών όσο και των αιτούντων να διασφαλίζεται η ορθή αναγνώριση των αναγκών διεθνούς προστασίας ήδη στον πρώτο βαθμό. Για το σκοπό αυτό, θα πρέπει να παρέχονται στους αιτούντες, από τον πρώτο βαθμό και δωρεάν, νομικές και διαδικαστικές πληροφορίες, λαμβανομένης υπόψη της προσωπικής τους κατάστασης. Η παροχή αυτών των πληροφοριών θα πρέπει, μεταξύ άλλων, να επιτρέψει στους αιτούντες να κατανοήσουν καλύτερα τη διαδικασία, και επομένως να τους βοηθήσει να συμμορφωθούν με τις σχετικές υποχρεώσεις. Θα ήταν δυσανάλογο να απαιτηθεί από τα κράτη μέλη να παρέχουν τις πληροφορίες αυτές μόνο μέσω των υπηρεσιών εξειδικευμένων δικηγόρων. Ως εκ τούτου, τα κράτη μέλη θα πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να χρησιμοποιούν τα πλέον κατάλληλα μέσα για την παροχή αυτών των πληροφοριών, ιδίως μέσω μη κυβερνητικών οργανώσεων ή επαγγελματιών των κρατικών αρχών ή ειδικευμένων κρατικών υπηρεσιών.
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-64" title="page-5">
      […]
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-65" title="page-5">
      (34) Οι διαδικασίες εξέτασης των αναγκών διεθνούς προστασίας θα πρέπει να είναι τέτοιες ώστε οι αρμόδιες αρχές να μπορούν να εξετάζουν ενδελεχώς τις αιτήσεις παροχής διεθνούς προστασίας.»
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">7</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το άρθρο 2 της οδηγίας 2013/32, με τίτλο «Ορισμοί», ορίζει στο στοιχείο στʹ τα εξής:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-67" title="page-5">
      «“αποφαινόμενη αρχή”: κάθε οιονεί δικαστική ή διοικητική αρχή κράτους μέλους υπεύθυνη για την εξέταση των αιτήσεων διεθνούς προστασίας και αρμόδια για τη λήψη αποφάσεων πρωτοβαθμίως στις εν λόγω υποθέσεις».
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">8</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το άρθρο 46 της οδηγίας 2013/32, το οποίο τιτλοφορείται «Δικαίωμα πραγματικής προσφυγής», ορίζει στις παραγράφους 1 και 3 τα εξής:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-69" title="page-5">
      «1. Τα κράτη μέλη μεριμνούν ώστε οι αιτούντες να έχουν δικαίωμα πραγματικής προσφυγής ενώπιον δικαστηρίου κατά των ακόλουθων αποφάσεων:
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-70" title="page-5">
      α) απόφαση επί της αιτήσεως διεθνούς προστασίας, περιλαμβανομένων των αποφάσεων:
    </p>
    <p class="C11Marge1avecretrait" id="para-71" title="page-5">
      i) με τις οποίες κρίνουν αίτηση ως αβάσιμη όσον αφορά το καθεστώς του πρόσφυγα και/ή το καθεστώς επικουρικής προστασίας,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-72" title="page-5">
      […]
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-73" title="page-6">
      3. Προκειμένου να τηρούν τα προβλεπόμενα στην παράγραφο 1, τα κράτη μέλη μεριμνούν ώστε η πραγματική προσφυγή να εξασφαλίζει πλήρη και ex nunc εξέταση τόσο των πραγματικών όσο και των νομικών ζητημάτων, ιδίως, κατά περίπτωση, εξέταση των αναγκών διεθνούς προστασίας σύμφωνα με την οδηγία [2011/95], τουλάχιστον κατά τις διαδικασίες άσκησης ένδικου μέσου ενώπιον πρωτοβάθμιου δικαστηρίου.»
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το ολλανδικό δίκαιο</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">9</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το άρθρο 3:3 του wet houdende algemene regels van bestuursrecht (Algemene wet bestuursrecht) [νόμου που καθορίζει τους γενικούς κανόνες του διοικητικού δικαίου (γενικός νόμος περί διοικητικού δικαίου)], της 4ης Ιουνίου 1992 (Stb. 1992, αριθ. 315), όπως ίσχυε κατά τον χρόνο των πραγματικών περιστατικών της κύριας δίκης (στο εξής: Awb), ορίζει τα ακόλουθα:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-76" title="page-6">
      «Οι διοικητικές αρχές ασκούν τις αρμοδιότητές τους προς έκδοση αποφάσεων αποκλειστικά για τους σκοπούς για τους οποίους αυτές τους έχουν ανατεθεί.»
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">10</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το άρθρο 6:19 του Awb προβλέπει τα ακόλουθα:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-78" title="page-6">
      «1. Λογίζεται αυτοδικαίως ότι με τη διοικητική ένσταση ή την ένδικη προσφυγή συμπροσβάλλονται και οι τυχόν αποφάσεις περί ανάκλησης, τροποποίησης ή αντικατάστασης της προσβαλλόμενης αποφάσεως, εκτός εάν τα μέρη δεν δικαιολογούν έννομο συμφέρον ως προς τούτο.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-79" title="page-6">
      […]
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-80" title="page-6">
      6. H ανάκληση ή η αντικατάσταση της προσβαλλόμενης αποφάσεως δεν αποκλείουν την ακύρωσή της εφόσον ο ενιστάμενος ή ο προσφεύγων έχει έννομο συμφέρον ως προς την ακύρωση.»
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η διαφορά της κύριας δίκης και τα προδικαστικά ερωτήματα</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">11</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Οι PM, QN, RM, SM, TM, UM, VM και WM (στο εξής από κοινού: προσφεύγοντες της κύριας δίκης) είναι Ιρακινοί υπήκοοι, μέλη της ίδιας οικογένειας, αποτελούμενης από τους δύο γονείς και τα έξι τέκνα τους, ορισμένα εκ των οποίων είναι θυγατέρες (στο εξής: θυγατέρες).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">12</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το 2017 οι προσφεύγοντες της κύριας δίκης υπέβαλαν αιτήσεις διεθνούς προστασίας στις Κάτω Χώρες. Οι αιτήσεις αυτές στηρίζονταν σε τρεις ομάδες λόγων, ειδικότερα δε, πρώτον, στα προβλήματα που αντιμετώπιζε η οικογένεια με έναν γείτονα, καθώς και στον φόβο βεντέτας και καταναγκαστικού γάμου των θυγατέρων· δεύτερον, στον φόβο ότι οι θυγατέρες θα υποβάλλονταν σε ακρωτηριασμό των γεννητικών τους οργάνων· τρίτον, στο γεγονός ότι οι θυγατέρες ταυτίζονταν με τη θεμελιώδη αξία της ισότητας μεταξύ ανδρών και γυναικών και στον φόβο της δίωξής τους σε περίπτωση που επέστρεφαν στο Ιράκ.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">13</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Με αποφάσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2023 ο Υπουργός απέρριψε τις αιτήσεις διεθνούς προστασίας ως προδήλως αβάσιμες. Κατά των αποφάσεων του Υπουργού οι προσφεύγοντες της κύριας δίκης άσκησαν προσφυγή ενώπιον του rechtbank Den Haag, zittingsplaats Zwolle (πρωτοδικείου Χάγης, μεταβατική έδρα Zwolle), που είναι το αιτούν δικαστήριο.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">14</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το αιτούν δικαστήριο εξέτασε την προσφυγή κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση της 26ης Μαρτίου 2024 και, στη συνέχεια, διέταξε την επανάληψη της συζητήσεως ενόψει της έκδοσης της αποφάσεως της 11ης Ιουνίου 2024, Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid (Γυναίκες οι οποίες ταυτίζονται με την αξία της ισότητας των φύλων) (C‑646/21, EU:C:2024:487), για τον λόγο ότι η απόφαση αυτή ενδεχομένως να ασκούσε επιρροή στην κρίση του επί της προσφυγής.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">15</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατόπιν της έκδοσης της ανωτέρω αποφάσεως του Δικαστηρίου, ο Υπουργός προέβη σε συμπληρωματική ακρόαση των προσφευγόντων της κύριας δίκης, μετά το πέρας της οποίας συνέταξε νέο σχέδιο αποφάσεως, και, με συμπληρωματικές αποφάσεις της 25ης Φεβρουαρίου 2025, ενέμεινε στην απόρριψη των αιτήσεων διεθνούς προστασίας. Συμπεριέλαβε, ωστόσο, στην αιτιολογία των συμπληρωματικών αποφάσεων περαιτέρω λόγους για την απόρριψη, οι οποίοι αφορούσαν τόσο τους ισχυρισμούς σχετικά με την ταύτιση των θυγατέρων με τη θεμελιώδη αξία της ισότητας μεταξύ ανδρών και γυναικών όσο και τους φόβους του γενετήσιου ακρωτηριασμού και του καταναγκαστικού γάμου.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">16</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Οι προσφεύγοντες της κύριας δίκης άσκησαν προσφυγή τόσο κατά των αποφάσεων της 11ης Σεπτεμβρίου 2023 όσο και των συμπληρωματικών αποφάσεων της 25ης Φεβρουαρίου 2025 (στο εξής από κοινού: επίμαχες στην κύρια δίκη αποφάσεις).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">17</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Μολονότι ο Υπουργός εξέδωσε αποφάσεις περί ανάκλησης των επίμαχων στην κύρια δίκη αποφάσεων, το αιτούν δικαστήριο υπογραμμίζει ότι, δεδομένου ότι οι προσφεύγοντες της κύριας δίκης έχουν σχετικό έννομο συμφέρον, οι εξουσίες του εκτείνονται, σύμφωνα με το άρθρο 6:19 του Awb, στην ακύρωση και των ανακλητικών αυτών αποφάσεων. Το αιτούν δικαστήριο εκτιμά, συναφώς, ότι οι αποφάσεις περί ανάκλησης των επίμαχων στην κύρια δίκη αποφάσεων μπορούν να ακυρωθούν για δύο διαφορετικούς λόγους. Πρώτον, οι ανακλητικές αποφάσεις εκδόθηκαν κατά παράβαση του άρθρου 3:3 του Awb, πράγμα που δικαιολογεί την ακύρωσή τους. Δεύτερον, η έκδοση των ανακλητικών αποφάσεων συνιστά παράνομη επέμβαση του Υπουργού στη διαδικασία ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, με αποτέλεσμα αυτές να αντιβαίνουν στο άρθρο 47 του Χάρτη και στο άρθρο 46 της οδηγίας 2013/32, ώστε είναι ακυρωτέες και για τον λόγο αυτόν. Τέλος, το αιτούν δικαστήριο επισημαίνει ότι δύναται, συνεπεία της ακύρωσης των ανακλητικών αποφάσεων, να εξετάσει επί της ουσίας τις επίμαχες στην κύρια δίκη αποφάσεις.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">18</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Όσον αφορά την απόρριψη των αιτήσεων διεθνούς προστασίας των προσφευγόντων της κύριας δίκης, το αιτούν δικαστήριο κρίνει ότι έχει στη διάθεσή του επαρκή στοιχεία ώστε, αφενός, να εκτιμήσει το ίδιο την αξιοπιστία ορισμένων ισχυρισμών που προβλήθηκαν προς στήριξη των αιτήσεων ασύλου, συγκεκριμένα δε της ταύτισης των θυγατέρων με τη θεμελιώδη αξία της ισότητας μεταξύ ανδρών και γυναικών, και, αφετέρου, να αξιολογήσει ορισμένους από τους λόγους που προβλήθηκαν προς στήριξη των αιτήσεων διεθνούς προστασίας, ήτοι τα προβλήματα με τον γείτονα, τον φόβο της βεντέτας και τον φόβο του καταναγκαστικού γάμου των θυγατέρων.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">19</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Εντούτοις, το αιτούν δικαστήριο διευκρινίζει ότι, σύμφωνα με τη νομολογία του Afdeling Bestuursrechtspraak van de Raad van State (τμήματος διοικητικών διαφορών του Συμβουλίου της Επικρατείας, Κάτω Χώρες), δεν μπορεί να προβεί σε τέτοιες εκτιμήσεις. Πράγματι, κατά την εν λόγω εθνική νομολογία, το δικαστήριο που καλείται να αποφανθεί επί της νομιμότητας αποφάσεως με την οποία απορρίφθηκε αίτηση διεθνούς προστασίας και κρίνει ότι, όσον αφορά την περιεχόμενη στην απορριπτική απόφαση εκτίμηση περί της αξιοπιστίας των ισχυρισμών που προβλήθηκαν προς στήριξη της αιτήσεως, η απόφαση αυτή είναι ανεπαρκώς αιτιολογημένη, δεν μπορεί να αποφανθεί το ίδιο επί της αξιοπιστίας των προβληθέντων στην αίτηση διεθνούς προστασίας ισχυρισμών ή επί της ίδιας της αιτήσεως. Το δικαστήριο αυτό οφείλει να ακυρώσει την απορριπτική απόφαση και, στη συνέχεια, να αναπέμψει την υπόθεση στον Υπουργό προκειμένου αυτός να επανεξετάσει την αίτηση διεθνούς προστασίας.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">20</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το αιτούν δικαστήριο επισημαίνει, ωστόσο, ότι διατηρεί αμφιβολίες ως προς τη συμβατότητα της προεκτεθείσας εθνικής νομολογίας με την οδηγία 2013/32.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">21</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Όσον αφορά τον φόβο των προσφευγόντων της κύριας δίκης ότι θα υποστούν διώξεις σε περίπτωση επιστροφής τους στο Ιράκ, το αιτούν δικαστήριο προσθέτει ότι η οδηγία 2011/95 δεν περιέχει ορισμό της έννοιας του «βάσιμου φόβου» καθώς και ότι δεν έχει καθιερωθεί, σε εθνικό επίπεδο, κάποιο μέτρο για την αξιολόγηση του φόβου αυτού. Αν, όμως, ο φόβος δίωξης πρέπει να αξιολογηθεί μέσω ενός μαθηματικού υπολογισμού πιθανοτήτων, τότε το αιτούν δικαστήριο εκτιμά ότι πρέπει να αναπέμψει την υπόθεση στον Υπουργό ως προς τη συγκεκριμένη πτυχή της για να προβεί εκείνος στον σχετικό υπολογισμό, δεδομένου ότι, με βάση τον φάκελο της υποθέσεως όπως έχει επί του παρόντος και τις διαθέσιμες πληροφορίες σχετικά με τη χώρα καταγωγής των αιτούντων της κύριας δίκης, το αιτούν δικαστήριο δεν έχει στη διάθεσή του τα απαραίτητα στοιχεία προκειμένου να διενεργήσει το ίδιο έναν τέτοιο υπολογισμό.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">22</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Υπό τις συνθήκες αυτές, το rechtbank Den Haag zittingsplaats Zwolle (πρωτοδικείο Χάγης, μεταβατική έδρα Zwolle) αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-94" title="page-9">
      «1) Μπορεί το rechtbank Den Haag, zittingsplaats Zwolle (πρωτοδικείο Χάγης, μεταβατική έδρα Zwolle) να συναγάγει από το άρθρο 46, παράγραφος 3, της οδηγίας [2013/32], ενδεχομένως ερμηνευόμενο σε συνδυασμό με το άρθρο 47 του Χάρτη ή με οποιαδήποτε άλλη διάταξη ή αρχή του δικαίου της Ένωσης, ότι έχει την εξουσία να αποφανθεί το ίδιο επί της αξιοπιστίας των προβληθέντων σε αίτηση διεθνούς προστασίας ισχυρισμών, υποκαθιστώντας με τη δική του εκτίμηση εκείνη στην οποία προέβη ο Υπουργός;
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-95" title="page-9">
      2) Μπορεί το rechtbank Den Haag, zittingsplaats Zwolle (πρωτοδικείο Χάγης, μεταβατική έδρα Zwolle) να συναγάγει από κάποια από τις προμνησθείσες διατάξεις ότι έχει την εξουσία να αποφανθεί επί της ουσίας και οριστικά επί αιτήσεως διεθνούς προστασίας με βάση τους προβληθέντες στην αίτηση ισχυρισμούς τους οποίους ο Υπουργός έκρινε ως αξιόπιστους και, σε περίπτωση καταφατικής απάντησης στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα, με βάση τους προβληθέντες στην αίτηση ισχυρισμούς που κρίνει, περαιτέρω, ως αξιόπιστους το ίδιο το δικαστήριο; Στο πλαίσιο αυτό, μπορεί το δικαστήριο να υποκαταστήσει με τη δική του εκτίμηση την εκτίμηση του Υπουργού ως προς τον εύλογο ή μη χαρακτήρα του φόβου δίωξης του αιτούντος ή του πραγματικού κινδύνου που διατρέχει ο αιτών να υποστεί σοβαρή βλάβη, ιδίως εφόσον, υπό το πρίσμα των δημόσια διαθέσιμων πληροφοριών σχετικά με τη χώρα καταγωγής του αιτούντος, το δικαστήριο κρίνει ότι διαθέτει επαρκή στοιχεία ώστε να προβεί σε μια τέτοια εκτίμηση;
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-96" title="page-9">
      3) Μπορεί η εθνική νομολογία να περιορίσει, για παράδειγμα βάσει της αρχής της δικονομικής αυτονομίας, τις εξουσίες που μνημονεύονται στο πρώτο και στο δεύτερο προδικαστικό ερώτημα, υπό την έννοια ότι οι εξουσίες αυτές παρέχονται, εν τέλει, αποκλειστικά και μόνο στον Υπουργό;
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-97" title="page-9">
      4) Μπορεί το rechtbank Den Haag, zittingsplaats Zwolle (πρωτοδικείο Χάγης, μεταβατική έδρα Zwolle), κατά την εκτίμηση του ζητήματος εάν διαθέτει επαρκή στοιχεία προκειμένου να εκδώσει απόφαση επί της ουσίας, να λάβει υπόψη στοιχεία τα οποία προσκομίστηκαν στο πλαίσιο της διαδικασίας προσφυγής, αλλά δεν ήταν ακόμη διαθέσιμα κατά τη διάρκεια της προηγηθείσας διοικητικής διαδικασίας; Είναι, συναφώς, κρίσιμο το κατά πόσον παρασχέθηκε στους διαδίκους η δυνατότητα να εκθέσουν πλήρως τις απόψεις τους επί των πραγματικών περιστατικών, είτε εγγράφως είτε κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση;
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-98" title="page-9">
      5) Νοείται, κατ’ ορθή ερμηνεία του άρθρου 2, στοιχείο δʹ, της οδηγίας 2011/95, ως “βάσιμος φόβος δίωξης” η περίπτωση κατά την οποία μπορεί να πιθανολογηθεί ευλόγως ότι ο αιτών διεθνή προστασία θα υποστεί δίωξη εάν επιστρέψει στη χώρα καταγωγής του; Πρέπει η τυχόν ύπαρξη μιας τέτοιας εύλογης πιθανότητας να εκτιμηθεί βάσει του κριτηρίου του “συνετού και λογικού ανθρώπου”, κατά το οποίο κρίσιμο είναι εάν στην αντίληψη ενός συνετού και λογικού ανθρώπου ευρισκόμενου στη θέση του αιτούντος διεθνή προστασία η επιστροφή στη χώρα καταγωγής του παρίσταται, κατόπιν στάθμισης όλων των γνωστών περιστάσεων, μη ορθολογική; Σε περίπτωση αρνητικής απάντησης, ποιο είναι το κριτήριο που πρέπει να εφαρμοστεί σε μια τέτοια περίπτωση;»
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">23</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το αιτούν δικαστήριο ζήτησε την εκδίκαση της υποθέσεως με την επείγουσα προδικαστική διαδικασία η οποία προβλέπεται στο άρθρο 23α του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στο άρθρο 107 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">24</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Στις 22 Ιουλίου 2025 το δεύτερο τμήμα του Δικαστηρίου αποφάσισε, κατόπιν προτάσεως του εισηγητή δικαστή και αφού άκουσε τη γενική εισαγγελέα, να μην κάνει δεκτό το ως άνω αίτημα.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">25</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Με διάταξη του Προέδρου του Δικαστηρίου της 19ης Αυγούστου 2025, η υπόθεση υπήχθη στην ταχεία διαδικασία του άρθρου 105, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επί των κανονισμών (ΕΕ) 2024/1347 και (ΕΕ) 2024/1348</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">26</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Μολονότι το αιτούν δικαστήριο δεν αναφέρθηκε ρητώς, με τα προδικαστικά ερωτήματα που υπέβαλε, στον κανονισμό (ΕΕ) 2024/1347 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 14ης Μαΐου 2024, σχετικά με τις απαιτήσεις για την αναγνώριση των υπηκόων τρίτων χωρών ή των ανιθαγενών ως δικαιούχων διεθνούς προστασίας, για ένα ενιαίο καθεστώς για τους πρόσφυγες ή για τα άτομα που δικαιούνται επικουρική προστασία και για το περιεχόμενο της παρεχόμενης προστασίας, για την τροποποίηση της οδηγίας 2003/109/ΕΚ του Συμβουλίου και για την κατάργηση της οδηγίας 2011/95/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (ΕΕ L, 2024/1347 και διορθωτικό ΕΕ L, 2025/90926), ή τον κανονισμό (ΕΕ) 2024/1348 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 14ης Μαΐου 2024, για τη θέσπιση κοινής διαδικασίας διεθνούς προστασίας στην Ένωση και την κατάργηση της οδηγίας 2013/32/ΕΕ (ΕΕ L, 2024/1348), ζήτησε από το Δικαστήριο να συμπεριλάβει τους κανονισμούς αυτούς στις απαντήσεις που πρόκειται να δώσει στα υποβαλλόμενα ερωτήματα, δεδομένου ότι ενδέχεται να είναι εφαρμοστέοι στο πλαίσιο της διαφοράς της κύριας δίκης.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">27</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Υπενθυμίζεται ότι, κατά πάγια νομολογία, στο πλαίσιο της διαδικασίας συνεργασίας μεταξύ των εθνικών δικαστηρίων και του Δικαστηρίου την οποία θεσπίζει το άρθρο 267 ΣΛΕΕ, στο Δικαστήριο απόκειται να δώσει στο εθνικό δικαστήριο μια χρήσιμη απάντηση που να του παρέχει τη δυνατότητα επίλυσης της διαφοράς της οποίας έχει επιληφθεί. Υπό το πρίσμα αυτό, το Δικαστήριο ενδέχεται να χρειαστεί να λάβει υπόψη κανόνες του δικαίου της Ένωσης στους οποίους δεν αναφέρθηκε ο εθνικός δικαστής με το ερώτημά του (βλ. αποφάσεις της 20ής Μαρτίου 1986, Tissier, 35/85, EU:C:1986:143, σκέψη 9, και της 1ης Αυγούστου 2025, Alace και Canpelli, C‑758/24 και C‑759/24, EU:C:2025:591, σκέψη 44).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">28</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Εντούτοις, επισημαίνεται ότι, πρώτον, όπως προκύπτει από το άρθρο 42 του κανονισμού 2024/1347, ο συγκεκριμένος κανονισμός θα αρχίσει να εφαρμόζεται στις 12 Ιουνίου 2026.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">29</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Συνεπώς, δεν αποδεικνύεται ότι η ερμηνεία του κανονισμού 2024/1347 είναι αναγκαία προκειμένου το αιτούν δικαστήριο να μπορέσει να επιλύσει τη διαφορά της κύριας δίκης.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">30</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Εν πάση περιπτώσει, σημειώνεται ότι το άρθρο 2, στοιχείο δʹ, της οδηγίας 2011/95 και το άρθρο 3, σημείο 5, του κανονισμού 2024/1347, στα οποία ορίζεται η έννοια του «πρόσφυγα», είναι διατυπωμένα κατά τρόπο πανομοιότυπο. Επομένως, η ερμηνεία του όρου «βάσιμος φόβος δίωξης», όπως αυτός απαντά στο άρθρο 2, στοιχείο δʹ, της οδηγίας 2011/95, θα είναι κρίσιμη για την τυχόν ερμηνεία του ίδιου όρου στο πλαίσιο του άρθρου 3, σημείο 5, του κανονισμού 2024/1347.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">31</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Δεύτερον, κατά τα προβλεπόμενα στο άρθρο 79, παράγραφοι 2 και 3, του κανονισμού 2024/1348, ο κανονισμός εκείνος, αφενός, θα αρχίσει να εφαρμόζεται στις 12 Ιουνίου 2026 και, αφετέρου, θα εφαρμόζεται στη διαδικασία χορήγησης καθεστώτος διεθνούς προστασίας σε σχέση με αιτήσεις που θα κατατεθούν από τις 12 Ιουνίου 2026.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">32</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επομένως, οι αιτήσεις διεθνούς προστασίας, όπως αυτές των προσφευγόντων της κύριας δίκης, οι οποίες υποβλήθηκαν πριν από την ανωτέρω ημερομηνία, διέπονται από την οδηγία 2013/32.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">33</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Υπό τα δεδομένα αυτά, η ερμηνεία των κανονισμών 2024/1347 και 2024/1348 παρέλκει.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επί των προδικαστικών ερωτημάτων</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επί του πρώτου, του δευτέρου, του τρίτου και του τετάρτου προδικαστικού ερωτήματος</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">34</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Με το πρώτο, το δεύτερο, το τρίτο και το τέταρτο προδικαστικό ερώτημα, τα οποία πρέπει να εξεταστούν από κοινού, το αιτούν δικαστήριο ερωτά, κατ’ ουσίαν, αν το άρθρο 46, παράγραφος 3, της οδηγίας 2013/32, ερμηνευόμενο υπό το πρίσμα του άρθρου 47 του Χάρτη, έχει την έννοια ότι, αφενός, απονέμει στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο, το οποίο έχει επιληφθεί προσφυγής κατά αποφάσεως με την οποία απορρίφθηκε αίτηση διεθνούς προστασίας, την εξουσία να αποφαίνεται, κατά τρόπο δεσμευτικό, επί της αξιοπιστίας των ισχυρισμών που προβλήθηκαν προς στήριξη της αιτήσεως, επί του ζητήματος κατά πόσον είναι εύλογος ο φόβος δίωξης του αιτούντος ή ο πραγματικός κίνδυνος που διατρέχει να υποστεί σοβαρή βλάβη σε περίπτωση επιστροφής στη χώρα καταγωγής του, καθώς και επί της βασιμότητας της αιτήσεως, λαμβάνοντας υπόψη στοιχεία που προσκομίσθηκαν στο πλαίσιο της δίκης επί της προσφυγής, και, αφετέρου, ότι τα κράτη μέλη μπορούν, κατά περίπτωση, να περιορίσουν την εξουσία αυτή κατά τρόπον ώστε μόνον η αποφαινόμενη αρχή, όπως αυτή ορίζεται στο άρθρο 2, στοιχείο στʹ, της ίδιας οδηγίας (στο εξής: αποφαινόμενη αρχή), να είναι αρμόδια να αξιολογεί τις αιτήσεις διεθνούς προστασίας και να κρίνει επί της βασιμότητάς τους.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">35</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επισημαίνεται, κατά πρώτον, ότι η οδηγία 2013/32 διακρίνει μεταξύ, αφενός, της «αποφαινόμενης αρχής», την οποία ορίζει στο άρθρο 2, στοιχείο στʹ, ως «κάθε οιονεί δικαστική ή διοικητική αρχή κράτους μέλους υπεύθυνη για την εξέταση των αιτήσεων διεθνούς προστασίας και αρμόδια για τη λήψη αποφάσεων πρωτοβαθμίως στις εν λόγω υποθέσεις» και, αφετέρου, του «δικαστηρίου», περί του οποίου γίνεται λόγος στο άρθρο 46 της οδηγίας. Η διαδικασία ενώπιον της αποφαινόμενης αρχής διέπεται από τις διατάξεις του κεφαλαίου ΙΙΙ της εν λόγω οδηγίας, με τίτλο «Διαδικασίες σε πρώτο βαθμό», ενώ η διαδικασία ενώπιον δικαστηρίου διέπεται από τους κανόνες του κεφαλαίου V, το οποίο επιγράφεται «Διαδικασίες άσκησης ένδικου μέσου» και αποτελείται από το άρθρο 46 (βλ. αποφάσεις της 25ης Ιουλίου 2018, Alheto, C‑585/16, EU:C:2018:584, σκέψη 103, και της 16ης Ιουλίου 2020, Addis, C‑517/17, EU:C:2020:579, σκέψη 61).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">36</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Όπως προκύπτει από την αιτιολογική σκέψη 34 της οδηγίας 2013/32, οι διαδικασίες εξέτασης των αναγκών διεθνούς προστασίας θα πρέπει να είναι τέτοιες ώστε οι αρμόδιες αρχές να μπορούν να εξετάζουν ενδελεχώς τις αιτήσεις παροχής διεθνούς προστασίας.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">37</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επιπλέον, επιβάλλεται να επισημανθεί ότι από τις αιτιολογικές σκέψεις 16 και 22, από το άρθρο 4 και από τη γενική οικονομία της οδηγίας 2013/32 προκύπτει ότι η εξέταση αιτήσεως διεθνούς προστασίας από διοικητικό ή οιονεί δικαστικό όργανο που διαθέτει ειδικά μέσα και εξειδικευμένο προσωπικό αποτελεί ουσιώδες στάδιο των κοινών διαδικασιών τις οποίες θεσπίζει η οδηγία (βλ. αποφάσεις της 25ης Ιουλίου 2018, Alheto, C‑585/16, EU:C:2018:584, σκέψη 116, και της 16ης Ιουλίου 2020, Addis, C‑517/17, EU:C:2020:579, σκέψη 61).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">38</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Περαιτέρω, υπενθυμίζεται ότι η κατά το άρθρο 4 της οδηγίας 2011/95 αξιολόγηση, την οποία οφείλει να διενεργήσει η αποφαινόμενη αρχή προτού εκδώσει την απόφασή της επί αιτήσεως διεθνούς προστασίας, γίνεται σε δύο αυτοτελή στάδια. Κατά το πρώτο στάδιο, η αποφαινόμενη αρχή πρέπει να διαπιστώσει ότι συντρέχουν τα πραγματικά περιστατικά που αποδεικνύουν τη βασιμότητα της αιτήσεως. Κατά το δεύτερο στάδιο, πρέπει να προβεί στη νομική εκτίμηση των εν λόγω αποδεικτικών στοιχείων, προκειμένου να αποφασισθεί αν πληρούνται, υπό το φως των πραγματικών περιστατικών της συγκεκριμένης υποθέσεως, οι ουσιαστικές προϋποθέσεις για την παροχή διεθνούς προστασίας (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 22ας Νοεμβρίου 2012, M., C‑277/11, EU:C:2012:744, σκέψη 64).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">39</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Είναι βεβαίως γεγονός ότι η αξιολόγηση της αξιοπιστίας των ισχυρισμών που προβλήθηκαν προς στήριξη της αίτησης διεθνούς προστασίας και η εκτίμηση του ζητήματος κατά πόσον είναι εύλογος ο φόβος δίωξης του αιτούντος ή ο πραγματικός κίνδυνος που διατρέχει να υποστεί σοβαρή βλάβη εντάσσονται στο πρώτο στάδιο και στην εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών. Εντούτοις, η εκτίμηση αυτή των πραγματικών περιστατικών δεν βρίσκεται εκτός της αρμοδιότητας του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου που επιλαμβάνεται προσφυγής κατά αποφάσεως με την οποία απορρίφθηκε αίτηση διεθνούς προστασίας.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">40</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Πράγματι, το άρθρο 46, παράγραφος 1, της οδηγίας 2013/32 αναγνωρίζει στους αιτούντες διεθνή προστασία δικαίωμα πραγματικής προσφυγής ενώπιον δικαστηρίου κατά των αποφάσεων που αφορούν την αίτησή τους. Το δε άρθρο 46, παράγραφος 3, της ίδιας οδηγίας καθορίζει το περιεχόμενο του δικαιώματος αυτού, διευκρινίζοντας ότι τα κράτη μέλη που δεσμεύονται από την οδηγία πρέπει να μεριμνούν ώστε το δικαστήριο ενώπιον του οποίου προσβάλλεται απόφαση επί αιτήσεως διεθνούς προστασίας να πραγματοποιεί «πλήρη και ex nunc εξέταση τόσο των πραγματικών όσο και των νομικών ζητημάτων, ιδίως, κατά περίπτωση, εξέταση των αναγκών διεθνούς προστασίας, σύμφωνα με την οδηγία [2011/95]» (βλ. αποφάσεις της 25ης Ιουλίου 2018, Alheto, C‑585/16, EU:C:2018:584, σκέψη 106, και της 1ης Αυγούστου 2025, Alace και Canpelli, C‑758/24 και C‑759/24, EU:C:2025:591, σκέψη 76).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">41</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Όσον αφορά το περιεχόμενο του δικαιώματος πραγματικής προσφυγής, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι η φράση «μεριμνούν ώστε η πραγματική προσφυγή να εξασφαλίζει πλήρη και ex nunc εξέταση τόσο των πραγματικών όσο και των νομικών ζητημάτων» έχει την έννοια ότι, δυνάμει της ανωτέρω διατάξεως, τα κράτη μέλη υποχρεούνται να διαμορφώνουν την εθνική τους νομοθεσία κατά τρόπον ώστε η εξέταση των εν λόγω προσφυγών να περιλαμβάνει τον δικαστικό έλεγχο του συνόλου των πραγματικών και νομικών ζητημάτων που παρέχουν στον δικαστή τη δυνατότητα να προβεί στην εκτίμηση της υποθέσεως με βάση επικαιροποιημένα στοιχεία (βλ. αποφάσεις της 25ης Ιουλίου 2018, Alheto, C‑585/16, EU:C:2018:584, σκέψη 110, και της 1ης Αυγούστου 2025, Alace και Canpelli, C‑758/24 και C‑759/24, EU:C:2025:591, σκέψη 81).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">42</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Στο πλαίσιο αυτό, αφενός, το Δικαστήριο έχει διευκρινίσει ότι ο όρος «ex nunc» αναδεικνύει την υποχρέωση του δικαστή, κατά την εκτίμηση που πραγματοποιεί, να λαμβάνει υπόψη τυχόν νέα στοιχεία τα οποία έχουν προκύψει μετά την έκδοση της αποφάσεως κατά της οποίας βάλλει η προσφυγή (αποφάσεις της 25ης Ιουλίου 2018, Alheto, C‑585/16, EU:C:2018:584, σκέψη 111, και της 1ης Αυγούστου 2025, Alace και Canpelli, C‑758/24 και C‑759/24, EU:C:2025:591, σκέψη 82).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">43</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Μια τέτοια εκτίμηση επιτρέπει τον πλήρη έλεγχο της αιτήσεως διεθνούς προστασίας, χωρίς να χρειάζεται να αναπεμφθεί ο φάκελος στην αποφαινόμενη αρχή (απόφαση της 25ης Ιουλίου 2018, Alheto, C‑585/16, EU:C:2018:584, σκέψη 112).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">44</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Αφετέρου, το Δικαστήριο έχει επισημάνει ότι ο επιθετικός προσδιορισμός «πλήρης» που παρατίθεται στο άρθρο 46, παράγραφος 3, της οδηγίας 2013/32 επιβεβαιώνει ότι ο δικαστής οφείλει να εξετάζει τόσο τα στοιχεία που έλαβε ή θα έπρεπε να είχε λάβει υπόψη η αποφαινόμενη αρχή όσο και τα στοιχεία που ανέκυψαν μετά την έκδοση της αποφάσεως της εν λόγω αρχής (αποφάσεις της 25ης Ιουλίου 2018, Alheto, C‑585/16, EU:C:2018:584, σκέψη 113, και της 1ης Αυγούστου 2025, Alace και Canpelli, C‑758/24 και C‑759/24, EU:C:2025:591, σκέψη 83).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">45</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επομένως, πρώτον, σύμφωνα με τη νομολογία του Δικαστηρίου που μνημονεύθηκε στις σκέψεις 41 έως 43 της παρούσας αποφάσεως, το πρωτοβάθμιο δικαστήριο που επιλαμβάνεται προσφυγής κατά αποφάσεως με την οποία απορρίφθηκε αίτηση διεθνούς προστασίας είναι αρμόδιο να εξετάσει τα πραγματικά περιστατικά και να προβεί σε δική του, αναλυτική και βασισμένη σε επικαιροποιημένα στοιχεία εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών που συζητήθηκαν ενώπιόν του.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">46</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Πράγματι, μόνον η εξέταση των πραγματικών περιστατικών καθιστά δυνατή την αξιολόγηση της αξιοπιστίας των γεγονότων που εκτέθηκαν στην αίτηση διεθνούς προστασίας και του αν υφίσταται εύλογος φόβος δίωξης του αιτούντος ή αν ο αιτών διατρέχει πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης, στοιχείων που είναι ουσιώδη στο πλαίσιο του ελέγχου κατά πόσο συντρέχει ανάγκη παροχής διεθνούς προστασίας.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">47</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Δεύτερον, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 42 και 44 της παρούσας αποφάσεως, το πρωτοβάθμιο δικαστήριο που επιλαμβάνεται προσφυγής κατά αποφάσεως με την οποία απορρίφθηκε αίτηση διεθνούς προστασίας οφείλει να εξετάζει τόσο τα στοιχεία που έλαβε ή θα έπρεπε να είχε λάβει υπόψη η αποφαινόμενη αρχή όσο και τα στοιχεία που ανέκυψαν μετά την έκδοση της αποφάσεως της εν λόγω αρχής.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">48</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Τούτο σημαίνει ότι το πρωτοβάθμιο δικαστήριο μπορεί να λάβει υπόψη στοιχεία που προσκομίστηκαν στο πλαίσιο της δίκης επί της προσφυγής και τα οποία δεν ήταν ακόμη διαθέσιμα κατά τη διάρκεια της προηγηθείσας διοικητικής διαδικασίας.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">49</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Περαιτέρω, η εξέταση αιτήσεως διεθνούς προστασίας θα καθυστερούσε σημαντικά αν το πρωτοβάθμιο δικαστήριο που δικάζει την προσφυγή κατά της αποφάσεως περί απόρριψής της υποχρεούτο να αναπέμψει τον φάκελο της υποθέσεως στην αποφαινόμενη αρχή προκειμένου η τελευταία να λάβει υπόψη τα νέα στοιχεία και να κρίνει επί της ανάγκης παροχής διεθνούς προστασίας στον αιτούντα.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">50</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Συνεπώς, η εξουσία του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου να λαμβάνει υπόψη νέα στοιχεία τα οποία δεν έχουν κριθεί από την εν λόγω αρχή εντάσσεται στο πλαίσιο του σκοπού της οδηγίας 2013/32, ο οποίος συνίσταται ειδικότερα, όπως προκύπτει, μεταξύ άλλων, από την αιτιολογική της σκέψη 18, στην εξέταση των αιτήσεων διεθνούς προστασίας «το συντομότερο δυνατό, με την επιφύλαξη της διεξαγωγής κατάλληλης και πλήρους εξέτασης» (αποφάσεις της 25ης Ιουλίου 2018, Alheto, C‑585/16, EU:C:2018:584, σκέψεις 111 και 112, και της 4ης Οκτωβρίου 2024, Ministerstvo vnitra České republiky, Odbor azylové a migrační politiky, C‑406/22, EU:C:2024:841, σκέψεις 78 και 88).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">51</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Όσον αφορά το ζήτημα αν ο αιτών διεθνή προστασία και η αποφαινόμενη αρχή πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να διατυπώσουν τις απόψεις τους επί των νέων στοιχείων, το Δικαστήριο έχει επισημάνει ότι το εθνικό δικαστήριο οφείλει, όπως προκύπτει από το άρθρο 47 του Χάρτη, να παράσχει στον αιτούντα τη δυνατότητα να τοποθετηθεί επ’ αυτών, όταν τα εν λόγω στοιχεία μπορούν να λειτουργήσουν εις βάρος του (απόφαση της 25ης Ιουλίου 2018, Alheto, C‑585/16, EU:C:2018:584, σκέψη 114).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">52</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το επιληφθέν δικαστήριο οφείλει επίσης, σύμφωνα με την αρχή της κατ’ αντιμωλίαν διεξαγωγής της δίκης, να παράσχει στην αποφαινόμενη αρχή την ευκαιρία να υποβάλει τις δικές της παρατηρήσεις της επί των νέων στοιχείων.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">53</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η ως άνω ερμηνεία επιβάλλεται κατά μείζονα λόγο καθόσον το επιληφθέν δικαστήριο οφείλει να λάβει υπόψη τα νέα στοιχεία προκειμένου να μπορέσει να κρίνει πλήρως επί της αιτήσεως διεθνούς προστασίας.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">54</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επομένως, προκειμένου να πληρούται η απαίτηση περί πλήρους και ex nunc εξέτασης κατά το άρθρο 46, παράγραφος 3, της οδηγίας 2013/32, το πρωτοβάθμιο εθνικό δικαστήριο που επιλαμβάνεται προσφυγής κατά αποφάσεως της αποφαινόμενης αρχής με την οποία αυτή απέρριψε αίτηση διεθνούς προστασίας πρέπει, αφενός, να έχει την εξουσία να προβεί στη δική του εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών και, αφετέρου, να λάβει υπόψη νέα στοιχεία που προέκυψαν μετά την έκδοση της αποφάσεως κατά της οποίας στρέφεται η προσφυγή, διασφαλίζοντας παράλληλα ότι οι διάδικοι έχουν τη δυνατότητα να διατυπώσουν τις παρατηρήσεις τους επί των στοιχείων αυτών.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">55</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατά δεύτερον, από τη νομολογία του Δικαστηρίου προκύπτει ότι, προβλέποντας ότι το δικαστήριο που είναι αρμόδιο να αποφανθεί επί προσφυγής κατά αποφάσεως περί απόρριψης αιτήσεως διεθνούς προστασίας υποχρεούται να εξετάσει, κατά περίπτωση, τις «ανάγκες διεθνούς προστασίας» του αιτούντος, ο νομοθέτης της Ένωσης θέλησε, με τη θέσπιση του άρθρου 46, παράγραφος 3, της οδηγίας 2013/32, να παράσχει στο εθνικό δικαστήριο, οσάκις αυτό φρονεί ότι διαθέτει όλα τα αναγκαία σχετικά πραγματικά και νομικά δεδομένα, την εξουσία να αποφαίνεται κατά τρόπο δεσμευτικό, κατόπιν πλήρους και ex nunc εξέτασης, τουτέστιν εξαντλητικής και βασισμένης σε επίκαιρα στοιχεία, των δεδομένων αυτών, επί του ζητήματος αν ο συγκεκριμένος αιτών πληροί τις προϋποθέσεις που προβλέπει η οδηγία 2011/95 ώστε να του χορηγηθεί διεθνής προστασία (απόφαση της 29ης Ιουλίου 2019, Torubarov, C‑556/17, EU:C:2019:626, σκέψη 65).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">56</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Πρώτον, από την ανωτέρω νομολογία, καθώς και από τις σκέψεις 41 έως 44 της παρούσας αποφάσεως, προκύπτει ότι ο νομοθέτης καθόρισε, στο άρθρο 46, παράγραφος 3, της οδηγίας 2013/32, το περιεχόμενο και την ένταση του ελέγχου στο πλαίσιο της εξέτασης, από το πρωτοβάθμιο εθνικό δικαστήριο που επιλαμβάνεται προσφυγής κατά αποφάσεως της αποφαινόμενης αρχής περί απόρριψης αιτήσεως διεθνούς προστασίας, των αναγκών διεθνούς προστασίας των αιτούντων. Κατά συνέπεια, ο καθορισμός του περιεχομένου και της έντασης του δικαστικού ελέγχου κατά την εξέταση των αναγκών αυτών δεν εμπίπτει στη διαδικαστική αυτονομία των κρατών μελών. Τα κράτη μέλη δεν μπορούν, επομένως, να περιορίσουν την εξουσία του επιληφθέντος δικαστηρίου να κρίνει επί των αναγκών διεθνούς προστασίας.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">57</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Δεν μπορεί να γίνει δεκτό το αντίθετο με το επιχείρημα ότι η αποφαινόμενη αρχή είναι καταλληλότερη και καλύτερα εξοπλισμένη για την επί της ουσίας εξέταση των αιτήσεων διεθνούς προστασίας. Βεβαίως, η εξέταση μιας αιτήσεως διεθνούς προστασίας από την αποφαινόμενη αρχή αποτελεί, σύμφωνα με τη νομολογία που υπομνήσθηκε στη σκέψη 37 της παρούσας αποφάσεως, ουσιώδες στάδιο των κοινών διαδικασιών τις οποίες θεσπίζει η οδηγία 2013/32. Εντούτοις, στο πλαίσιο του συστήματος που καθιερώνει η εν λόγω οδηγία, η αποφαινόμενη αρχή δεν είναι η μόνη αρμόδια να αξιολογεί τις αιτήσεις διεθνούς προστασίας και να κρίνει επί του βασίμου τους, όπως προκύπτει ιδίως από τη νομολογία που μνημονεύθηκε στη σκέψη 55 της παρούσας αποφάσεως.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">58</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ομοίως, από τις ανωτέρω σκέψεις προκύπτει ότι, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η Ολλανδική Κυβέρνηση με τις παρατηρήσεις της, στο πρωτοβάθμιο εθνικό δικαστήριο που επιλαμβάνεται προσφυγής κατά αποφάσεως με την οποία η αποφαινόμενη αρχή απέρριψε αίτηση διεθνούς προστασίας απονέμονται εξουσίες που βαίνουν πέραν του «κατά τι περιορισμένου ελέγχου» της αποφάσεως της αποφαινόμενης αρχής. Κατά συνέπεια, το επιληφθέν δικαστήριο δεν μπορεί να υποχρεωθεί να ασκήσει «κατά τι περιορισμένο» έλεγχο, αλλά οφείλει να προβεί σε πλήρη και ex nunc, ήτοι εξαντλητική και βασισμένη σε επικαιροποιημένα στοιχεία, εξέταση των πραγματικών και νομικών ζητημάτων καθώς και των αναγκών διεθνούς προστασίας του αιτούντος.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">59</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Δεύτερον, είναι γεγονός ότι, σύμφωνα με τη νομολογία του Δικαστηρίου, το άρθρο 46, παράγραφος 3, της οδηγίας 2013/32 αφορά μόνον την εξέταση της προσφυγής, συνεπώς δεν αφορά το ζήτημα της συνέχειας που δίνεται σε περίπτωση ακύρωσης της αποφάσεως που αποτελεί το αντικείμενο της προσφυγής αυτής (απόφαση της 29ης Ιουλίου 2019, Torubarov, C‑556/17, EU:C:2019:626, σκέψη 54).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">60</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Εντούτοις, από τη νομολογία προκύπτει επίσης ότι η αναγνώριση στο επιληφθέν δικαστήριο της εξουσίας να αποφαίνεται κατά τρόπο δεσμευτικό επί του ζητήματος αν ο αιτών πληροί τις προϋποθέσεις που προβλέπει η οδηγία 2011/95, ώστε να του χορηγηθεί διεθνής προστασία, σημαίνει ότι, οσάκις το δικαστήριο αυτό ακυρώνει την απόφαση της διοικητικής αρχής κατόπιν εξαντλητικής και βασισμένης σε επικαιροποιημένα στοιχεία εξέτασης των αναγκών διεθνούς προστασίας του αιτούντος υπό το πρίσμα όλων των κρίσιμων νομικών και πραγματικών δεδομένων και διαπιστώνει ότι στον αιτούντα πρέπει να χορηγηθεί διεθνής προστασία, στη συνέχεια δε αναπέμπει την υπόθεση στη διοικητική αρχή προκειμένου αυτή να εκδώσει νέα απόφαση, η διοικητική αρχή δεσμεύεται να χορηγήσει τη ζητηθείσα διεθνή προστασία, υπό την επιφύλαξη της ανακύψεως πραγματικών ή νομικών δεδομένων που χρήζουν αντικειμενικά νέας επικαιροποιημένης εκτίμησης. Ομοίως, αν η ίδια διοικητική αρχή εκδώσει στη συνέχεια αντίθετη απόφαση, χωρίς να διαπιστώσει προς τούτο ότι ανέκυψαν νέα στοιχεία που δικαιολογούν την εκ νέου εκτίμηση των αναγκών διεθνούς προστασίας του αιτούντος, το δικαστήριο οφείλει να μεταρρυθμίσει την ως άνω μη σύμφωνη προς την προηγούμενη απόφασή του διοικητική απόφαση και να την υποκαταστήσει με τη δική του απόφαση επί της αιτήσεως διεθνούς προστασίας, αφήνοντας εν ανάγκη ανεφάρμοστη την εθνική νομοθεσία που του απαγορεύει να ενεργήσει κατ’ αυτόν τον τρόπο (πρβλ. απόφαση της 29ης Ιουλίου 2019, Torubarov, C‑556/17, EU:C:2019:626, σκέψεις 66, 73, 75, 77 και 78).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">61</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Εν προκειμένω, από τις διευκρινίσεις που παρέσχε το αιτούν δικαστήριο προκύπτει ότι, κατά την εκτίμησή του, διαθέτει επαρκή στοιχεία ώστε να προβεί το ίδιο στην αξιολόγηση της αξιοπιστίας ορισμένων ισχυρισμών των αιτούντων διεθνή προστασία καθώς και ορισμένων λόγων που οι αιτούντες προέβαλαν προς στήριξη των αιτήσεών τους. Εντούτοις, το αιτούν δικαστήριο διευκρινίζει περαιτέρω ότι, με βάση τη νομολογία του Afdeling Bestuursrechtspraak van de Raad van State (τμήματος διοικητικών διαφορών του Συμβουλίου της Επικρατείας), δεν έχει την εξουσία να προβεί σε τέτοιες εκτιμήσεις και θα έπρεπε απλώς να ακυρώσει τις επίμαχες στην κύρια δίκη αποφάσεις, στη συνέχεια δε να αναπέμψει την υπόθεση στον Υπουργό προκειμένου αυτός να επανεξετάσει τις αιτήσεις διεθνούς προστασίας.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">62</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ως προς το ζήτημα αυτό, υπενθυμίζεται ότι από πάγια νομολογία προκύπτει ότι, κατά την εφαρμογή του εσωτερικού δικαίου, τα εθνικά δικαστήρια οφείλουν να το ερμηνεύουν κατά το μέτρο του δυνατού με γνώμονα το γράμμα και τον σκοπό της επίμαχης οδηγίας, προκειμένου να επιτυγχάνεται το αποτέλεσμα που επιδιώκεται με την οδηγία αυτή και, κατά συνέπεια, να συμμορφώνονται προς το άρθρο 288, τρίτο εδάφιο, ΣΛΕΕ (απόφαση της 6ης Νοεμβρίου 2018, Bauer και Willmeroth, C‑569/16 και C‑570/16, EU:C:2018:871, σκέψη 66 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">63</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η αρχή της σύμφωνης ερμηνείας επιβάλλει στα εθνικά δικαστήρια να πράττουν ό,τι είναι δυνατό εντός των ορίων της αρμοδιότητάς τους, λαμβάνοντας υπόψη το σύνολο του εσωτερικού δικαίου και εφαρμόζοντας τις αναγνωρισμένες από το δίκαιο αυτό μεθόδους ερμηνείας, προκειμένου να διασφαλίζουν την πλήρη αποτελεσματικότητα της οικείας οδηγίας και να καταλήγουν σε λύση σύμφωνη προς τον σκοπό που επιδιώκει η οδηγία αυτή (απόφαση της 6ης Νοεμβρίου 2018, Bauer και Willmeroth, C‑569/16 και C‑570/16, EU:C:2018:871, σκέψη 67 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">64</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Όπως έχει κρίνει το Δικαστήριο, η ως άνω απαίτηση περί σύμφωνης ερμηνείας περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, την υποχρέωση των εθνικών δικαστηρίων να τροποποιούν, αν παρίσταται ανάγκη, την πάγια νομολογία τους σε περίπτωση που αυτή στηρίζεται σε ερμηνεία του εσωτερικού δικαίου η οποία δεν συμβιβάζεται με τους σκοπούς της εκάστοτε οδηγίας. Ως εκ τούτου, δεν θα ήταν ορθή η κρίση εθνικού δικαστηρίου ότι αδυνατεί να ερμηνεύσει εθνική διάταξη σύμφωνα με το δίκαιο της Ένωσης για τον λόγο και μόνον ότι η διάταξη αυτή έχει ερμηνευθεί παγίως κατά τρόπο μη συνάδοντα προς το δίκαιο αυτό (απόφαση της 17ης Απριλίου 2018, Egenberger, C‑414/16, EU:C:2018:257, σκέψεις 72 και 73 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">65</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ωστόσο, στην περίπτωση κατά την οποία μια τέτοια σύμφωνη ερμηνεία αποδεικνύεται αδύνατη, το Δικαστήριο έχει επισημάνει ότι ο αρμόδιος δικαστής, προκειμένου να εφαρμόσει το δίκαιο της Ένωσης, οφείλει να μην εφαρμόσει τις εθνικές νομοθετικές διατάξεις που παρακωλύουν ενδεχομένως την πλήρη αποτελεσματικότητα των κανόνων δικαίου της Ένωσης οι οποίοι έχουν άμεσο αποτέλεσμα, όπως το άρθρο 46, παράγραφος 3, της οδηγίας 2013/32, ερμηνευόμενο υπό το πρίσμα του άρθρου 47 του Χάρτη (απόφαση της 3ης Απριλίου 2025, Barouk, C‑283/24, EU:C:2025:236, σκέψη 41 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">66</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Τέλος, η δυνατότητα προσβολής της αποφάσεως του πρωτοβάθμιου εθνικού δικαστηρίου που δίκασε προσφυγή κατά αποφάσεως με την οποία αποφαινόμενη αρχή απέρριψε αίτηση διεθνούς προστασίας δεν μπορεί να κλονίσει τις ανωτέρω εκτιμήσεις.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">67</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατά το γράμμα του άρθρου 46, παράγραφος 3, της οδηγίας 2013/32, η πραγματική προσφυγή που οφείλουν να προβλέπουν τα κράτη μέλη αφορά «τουλάχιστον […] τις διαδικασίες άσκησης ένδικου μέσου ενώπιον πρωτοβάθμιου δικαστηρίου». Επομένως, η συγκεκριμένη διάταξη υποχρεώνει τα κράτη μέλη να καθιερώσουν ένδικα βοηθήματα κατά των οικείων διοικητικών αποφάσεων, επιτρέποντάς τους περαιτέρω να προβλέψουν τη δυνατότητα άσκησης έφεσης ή αναίρεσης, χωρίς ωστόσο τα χαρακτηριστικά της κατά τη διάταξη αυτή εξέτασης να διαφοροποιούνται αναλόγως του αν τα κράτη μέλη κάνουν ή όχι χρήση της σχετικής ευχέρειας.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">68</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των προεκτεθέντων, στο πρώτο, το δεύτερο, το τρίτο και το τέταρτο προδικαστικό ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 46, παράγραφος 3, της οδηγίας 2013/32, ερμηνευόμενο υπό το πρίσμα του άρθρου 47 του Χάρτη, έχει την έννοια ότι, αφενός, απονέμει στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο, το οποίο έχει επιληφθεί προσφυγής κατά αποφάσεως με την οποία απορρίφθηκε αίτηση διεθνούς προστασίας, την εξουσία να αποφαίνεται, κατά τρόπο δεσμευτικό, επί της αξιοπιστίας των ισχυρισμών που προβλήθηκαν προς στήριξη της αιτήσεως, επί του ζητήματος κατά πόσον είναι εύλογος ο φόβος δίωξης του αιτούντος ή ο πραγματικός κίνδυνος που διατρέχει να υποστεί σοβαρή βλάβη σε περίπτωση επιστροφής στη χώρα καταγωγής του, καθώς και επί της βασιμότητας της αιτήσεως, λαμβάνοντας υπόψη στοιχεία που προσκομίσθηκαν στο πλαίσιο της δίκης επί της προσφυγής, και, αφετέρου, ότι τα κράτη μέλη δεν μπορούν να περιορίσουν την εξουσία αυτή.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επί του πέμπτου προδικαστικού ερωτήματος</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">69</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Με το πέμπτο προδικαστικό ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ζητεί, κατ’ ουσίαν, να διευκρινιστεί αν, κατ’ ορθή ερμηνεία του άρθρου 2, στοιχείο δʹ, της οδηγίας 2011/95, ως “βάσιμος φόβος δίωξης” νοείται η περίπτωση κατά την οποία μπορεί να πιθανολογηθεί ευλόγως ότι ο αιτών διεθνή προστασία θα υποστεί δίωξη εάν επιστρέψει στη χώρα καταγωγής του και, ενδεχομένως, με βάση ποια κριτήρια πρέπει να εξακριβωθεί η ύπαρξη ή μη τέτοιας εύλογης πιθανότητας.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">70</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Εν προκειμένω, από την αίτηση προδικαστικής αποφάσεως προκύπτει ότι το αιτούν δικαστήριο έχει υπόψη δύο πιθανά μέτρα για την αξιολόγηση κατά πόσο υφίσταται βάσιμος φόβος δίωξης. Αφενός, ο φόβος αυτός θα μπορούσε να αξιολογηθεί μέσω ενός μαθηματικού υπολογισμού πιθανοτήτων. Αφετέρου, ο εν λόγω φόβος θα μπορούσε να σημαίνει την ύπαρξη «εύλογης πιθανότητας» ή «εύλογου κινδύνου δίωξης». Το αιτούν δικαστήριο ερωτά μήπως, σε μια τέτοια περίπτωση, το κρίσιμο κριτήριο είναι εάν, στην αντίληψη ενός συνετού και λογικού ανθρώπου ευρισκόμενου στη θέση του αιτούντος διεθνή προστασία, η επιστροφή στη χώρα καταγωγής του παρίσταται, κατόπιν στάθμισης όλων των περιστάσεων που του είναι γνωστές, μη ορθολογική.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">71</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι, κατά πρώτον, κατά το άρθρο 2, στοιχείο δʹ, της οδηγίας 2011/95, το οποίο επαναλαμβάνει το γράμμα του άρθρου 1, τμήμα Α, σημείο 2, της Σύμβασης της Γενεύης, ως «πρόσφυγας» ορίζεται, ιδίως, ο υπήκοος τρίτης χώρας ο οποίος, συνεπεία βάσιμου φόβου δίωξης λόγω φυλής, θρησκείας, ιθαγένειας, πολιτικών πεποιθήσεων ή ιδιότητας μέλους ιδιαίτερης κοινωνικής ομάδας, ευρίσκεται εκτός της χώρας της ιθαγένειάς του και δεν είναι σε θέση ή, λόγω του φόβου αυτού, δεν επιθυμεί να θέσει εαυτόν υπό την προστασία της εν λόγω χώρας.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">72</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Όσον αφορά την εκτίμηση κατά πόσον ο αιτών διεθνή προστασία φοβάται βασίμως ότι θα υποστεί δίωξη, το Δικαστήριο έχει υπογραμμίσει ότι μια τέτοια εκτίμηση πρέπει να γίνεται με προσοχή και σύνεση, δεδομένου ότι διακυβεύονται οι ατομικές ελευθερίες και η ακεραιότητα του ανθρώπου, ζητήματα που άπτονται των θεμελιωδών αξιών της Ένωσης (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 2ας Μαρτίου 2010, Salahadin Abdulla κ.λπ., C‑175/08, C‑176/08, C‑178/08 και C‑179/08, EU:C:2010:105, σκέψεις 88 έως 90).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">73</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Από τη νομολογία του Δικαστηρίου προκύπτει επίσης ότι, στο πλαίσιο του συστήματος της οδηγίας 2011/95, η εκτίμηση της βασιμότητας του φόβου του αιτούντος ότι θα υποστεί δίωξη πρέπει, κατά το άρθρο 4, παράγραφος 3, της οδηγίας, να γίνεται σε εξατομικευμένη βάση και κατά περίπτωση. Όταν οι αρμόδιες εθνικές αρχές προβαίνουν σε τέτοια εκτίμηση, οφείλουν να διερευνήσουν αν οι στοιχειοθετημένες περιστάσεις συνιστούν ή όχι τέτοια απειλή, ώστε ο ενδιαφερόμενος να έχει βάσιμο φόβο, λαμβανομένων υπόψη των ατομικών περιστάσεών του, ότι θα υποστεί πράγματι πράξεις δίωξης. Η εκτίμηση αυτή της σοβαρότητας του κινδύνου στηρίζεται μόνο σε συγκεκριμένη αξιολόγηση των γεγονότων και των περιστάσεων σύμφωνα, μεταξύ άλλων, με τους κανόνες του άρθρου 4, παράγραφοι 3 έως 5, της οδηγίας [πρβλ. απόφαση της 21ης Σεπτεμβρίου 2023, Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie (Πολιτικές πεποιθήσεις στο κράτος μέλος υποδοχής), C‑151/22, EU:C:2023:688, σκέψη 42].</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">74</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το άρθρο 4, παράγραφος 3, της οδηγίας 2011/95 απαριθμεί, στα στοιχεία αʹ έως εʹ, τα στοιχεία που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη προς τον σκοπό αυτόν, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται, ιδίως, όλα τα συναφή στοιχεία που σχετίζονται με τη χώρα καταγωγής του αιτούντος κατά τον χρόνο λήψης απόφασης σχετικά με την αίτησή του, οι δηλώσεις και τα έγγραφα από τα οποία μπορεί να συναχθεί αν ο αιτών έχει ήδη ή ενδέχεται να υποστεί δίωξη, καθώς και η ατομική κατάσταση και οι προσωπικές περιστάσεις του αιτούντος. Το άρθρο 4, παράγραφος 4, της οδηγίας ορίζει ειδικότερα ότι το γεγονός ότι ο αιτών έχει ήδη υποστεί δίωξη ή άμεση απειλή τέτοιας δίωξης αποτελεί σοβαρή ένδειξη ότι είναι βάσιμος ο φόβος του αιτούντος ότι θα υποστεί δίωξη, εκτός αν συντρέχουν βάσιμοι λόγοι να πιστεύει κανείς ότι η δίωξη αυτή δεν θα επαναληφθεί.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">75</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επομένως, οι αρμόδιες αρχές των κρατών μελών πρέπει να προβαίνουν σε εξαντλητική και διεξοδική εξέταση όλων των κρίσιμων περιστάσεων που αφορούν τις συγκεκριμένες ατομικές περιστάσεις του αιτούντος, καθώς και του γενικότερου πλαισίου της χώρας καταγωγής του, ιδίως στις πολιτικές, νομικές, δικαστικές, ιστορικές και κοινωνικοπολιτιστικές πτυχές του, προκειμένου να διαπιστώσουν αν ο αιτών έχει δικαιολογημένο φόβο ότι θα υποστεί ο ίδιος δίωξη [πρβλ. απόφαση της 21ης Σεπτεμβρίου 2023, Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie (Πολιτικές πεποιθήσεις στο κράτος μέλος υποδοχής), C‑151/22, EU:C:2023:688, σκέψη 45].</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">76</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ως εκ τούτου, από τη νομολογία του Δικαστηρίου προκύπτει ότι, προκειμένου να καθοριστεί εάν ο αιτών διεθνή προστασία φοβάται βασίμως ότι θα υποστεί δίωξη, πρέπει να γίνεται, με προσοχή και σύνεση, εξατομικευμένη, συγκεκριμένη και αντικειμενική αξιολόγηση των προσωπικών περιστάσεων του αιτούντος καθώς και των πραγματικών περιστατικών και περιστάσεων που αφορούν την αίτησή του και την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα καταγωγής του.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">77</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατά δεύτερον, υπενθυμίζεται ότι, κατά πάγια νομολογία, οι διατάξεις της οδηγίας 2011/95 πρέπει να ερμηνεύονται όχι μόνον υπό το πρίσμα της όλης οικονομίας και του σκοπού της, αλλά και τηρουμένης της Σύμβασης της Γενεύης, η οποία, όπως αναφέρεται στην αιτιολογική σκέψη 4 της οδηγίας, αποτελεί «τον ακρογωνιαίο λίθο του διεθνούς νομικού καθεστώτος για την προστασία των προσφύγων» [απόφαση της 4ης Οκτωβρίου 2024, Bundesamt für Fremdenwesen und Asyl κ.λπ. (Γυναίκες από το Αφγανιστάν), C‑608/22 και C‑609/22, EU:C:2024:828, σκέψη 33 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">78</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Στο πλαίσιο αυτό, λαμβανομένης υπόψη της αποστολής την οποία η Σύμβαση της Γενεύης αναθέτει στην Ύπατη Αρμοστεία των Ηνωμένων Εθνών για τους πρόσφυγες (HCR), τα έγγραφα που εκδίδει έχουν ιδιαίτερη σημασία [απόφαση της 16ης Ιανουαρίου 2024, Intervyuirasht organ na DAB pri MS (Γυναίκες θύματα ενδοοικογενειακής βίας), C‑621/21, EU:C:2024:47, σκέψη 38 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">79</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ο όρος «δεδικαιολογημένος φόβος διώξεως» που χρησιμοποιείται στο άρθρο 1, τμήμα Α, σημείο 2, της Σύμβασης της Γενεύης ερμηνεύεται στα σημεία 37 έως 50 του εγγράφου HCR/1P/4/FRE/REV.4 της HCR, του Φεβρουαρίου 2019, με τίτλο «Εγχειρίδιο για τις διαδικασίες και τα κριτήρια καθορισμού του καθεστώτος των προσφύγων σύμφωνα με τη Σύμβαση του 1951 και το πρωτόκολλο του 1967 για το καθεστώς των προσφύγων».</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">80</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατά το έγγραφο αυτό, ο «δεδικαιολογημένος φόβος διώξεως» περιλαμβάνει ένα υποκειμενικό και ένα αντικειμενικό στοιχείο. Δεδομένου ότι ο φόβος αποτελεί ενδιάθετη κατάσταση, η εκτίμηση της κατάστασης του αιτούντος διεθνή προστασία απαιτεί πρωτίστως αξιολόγηση των ισχυρισμών του παρά μια κρίση σχετικά με την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα καταγωγής του. Εντούτοις, εφόσον στο υποκειμενικό αυτό στοιχείο προστίθεται ο χαρακτηρισμός «δικαιολογημένος», το καθεστώς του πρόσφυγα δεν πρέπει να καθορίζεται με μόνο κριτήριο την ενδιάθετη κατάσταση του αιτούντος, αλλά πρέπει να στηρίζεται σε αντικειμενικά δεδομένα και σε μια εξατομικευμένη εκτίμηση. Επομένως, προκειμένου να εξακριβωθεί η ύπαρξη ή μη εύλογου φόβου, πρέπει να εκτιμηθούν και τα δύο στοιχεία.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">81</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Αφενός, από τα ανωτέρω προκύπτει ότι η αξιολόγηση της ύπαρξης «δεδικαιολογημένου φόβου διώξεως» δεν μπορεί να γίνεται αποκλειστικά με βάση την οπτική του αιτούντος διεθνή προστασία, αλλά πρέπει να στηρίζεται σε αντικειμενική εκτίμηση της κατάστασης.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">82</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Αφετέρου, απαιτείται ο φόβος να είναι τουλάχιστον εύλογος ή να μπορεί να διαπιστωθεί σε εύλογο βαθμό.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">83</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατά τρίτον, υπενθυμίζεται ότι, κατά την αιτιολογική σκέψη 10 της οδηγίας 2013/32, τα κράτη μέλη θα πρέπει να λαμβάνουν υπόψη, κατά την εφαρμογή της οδηγίας, τις σχετικές κατευθυντήριες γραμμές της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Υποστήριξης για το Άσυλο (ΕΥΥΑ), την οποία αντικατέστησε το 2022 ο Οργανισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το Άσυλο (EUAA).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">84</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Πρώτον, ο EUAA επισημαίνει στις σελίδες 20 και 21 του πρακτικού οδηγού του με τίτλο «Αναγνώριση προσώπων ως δικαιούχων διεθνούς προστασίας» ότι, προκειμένου να θεωρηθεί βάσιμος, ο υποκειμενικός φόβος του αιτούντος διεθνή προστασία πρέπει να τεκμηριώνεται αντικειμενικά. Επιπλέον, για να αξιολογηθεί η κατάσταση του αιτούντος, πρέπει να εξεταστεί η ατομική του κατάσταση, λαμβανομένων υπόψη πληροφοριών όσον αφορά τη γενική κατάσταση στη χώρα καταγωγής.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">85</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Δεύτερον, στις σελίδες 123 και 124 του «[π]ρακτικού οδηγού σχετικά με την αξιολόγηση των αποδεικτικών στοιχείων και την εκτίμηση κινδύνου» ο EUAA διευκρινίζει ότι ο φόβος δίωξης θεωρείται βάσιμος όταν η πιθανότητα επέλευσης του κινδύνου δίωξης φθάνει ένα ορισμένο κατώτατο όριο. Κατά τον εν λόγω πρακτικό οδηγό, απαιτείται η πιθανότητα να είναι εύλογη, συνεπώς, έστω και αν για τη διαπίστωση της βασιμότητας του προβαλλόμενου φόβου δεν αρκεί η απλή δυνατότητα δίωξης, εντούτοις δεν πρέπει να απαιτείται η επέλευση του κινδύνου να είναι βέβαιη.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">86</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Αφενός, από τις προηγηθείσες τρεις σειρές εκτιμήσεων προκύπτει ότι, για την εξακρίβωση της ύπαρξης ή μη βάσιμου φόβου δίωξης, οι αρμόδιες εθνικές αρχές δεν μπορούν να βασίζονται αποκλειστικά στην υποκειμενική άποψη του αιτούντος διεθνή προστασία, αλλά οφείλουν να προβαίνουν σε εξατομικευμένη, συγκεκριμένη και αντικειμενική αξιολόγηση των προσωπικών περιστάσεων του αιτούντος καθώς και των πραγματικών περιστατικών και περιστάσεων που αφορούν την αίτησή του και την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα καταγωγής του.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">87</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Αφετέρου, από τις εκτιμήσεις αυτές συνάγεται ότι ο φόβος δίωξης πρέπει να θεωρείται ότι έχει διαπιστωθεί όταν μπορεί να πιθανολογηθεί ευλόγως ότι ο κίνδυνος δίωξης στη χώρα καταγωγής του αιτούντος, τον οποίο αυτός επικαλείται, θα επέλθει σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα αυτή.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">88</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των προεκτεθέντων, στο πέμπτο προδικαστικό ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι, κατ’ ορθή ερμηνεία του άρθρου 2, στοιχείο δʹ, της οδηγίας 2011/95, ως «βάσιμος φόβος δίωξης» νοείται η περίπτωση κατά την οποία μπορεί να πιθανολογηθεί ευλόγως ότι ο αιτών διεθνή προστασία θα υποστεί δίωξη εάν επιστρέψει στη χώρα καταγωγής του, ενώ, για την εξακρίβωση της ύπαρξης ή μη τέτοιου φόβου, οι αρμόδιες εθνικές αρχές οφείλουν να προβαίνουν σε εξατομικευμένη, συγκεκριμένη και αντικειμενική αξιολόγηση των προσωπικών περιστάσεων του αιτούντος καθώς και των πραγματικών περιστατικών και περιστάσεων που αφορούν την αίτησή του και την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα καταγωγής του.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επί των δικαστικών εξόδων</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">89</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C41DispositifIntroduction" id="para-172" title="page-22">
      Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (δεύτερο τμήμα) αποφαίνεται:
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">1)</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το άρθρο 46, παράγραφος 3, της οδηγίας 2013/32/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 26ης Ιουνίου 2013, σχετικά με κοινές διαδικασίες για τη χορήγηση και ανάκληση του καθεστώτος διεθνούς προστασίας, ερμηνευόμενο υπό το πρίσμα του άρθρου 47 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης,</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C32Dispositifmarge1" id="para-174" title="page-22">
      έχει την έννοια ότι:
    </p>
    <p class="C32Dispositifmarge1" id="para-175" title="page-23">
      αφενός, απονέμει στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο, το οποίο έχει επιληφθεί προσφυγής κατά αποφάσεως με την οποία απορρίφθηκε αίτηση διεθνούς προστασίας, την εξουσία να αποφαίνεται, κατά τρόπο δεσμευτικό, επί της αξιοπιστίας των ισχυρισμών που προβλήθηκαν προς στήριξη της αιτήσεως, επί του ζητήματος κατά πόσον είναι εύλογος ο φόβος δίωξης του αιτούντος ή ο πραγματικός κίνδυνος που διατρέχει να υποστεί σοβαρή βλάβη σε περίπτωση επιστροφής στη χώρα καταγωγής του, καθώς και επί της βασιμότητας της αιτήσεως, λαμβάνοντας υπόψη στοιχεία που προσκομίσθηκαν στο πλαίσιο της δίκης επί της προσφυγής, και, αφετέρου, ότι τα κράτη μέλη δεν μπορούν να περιορίσουν την εξουσία αυτή.
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">2)</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατ’ ορθή ερμηνεία του άρθρου 2, στοιχείο δʹ, της οδηγίας 2011/95/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 13ης Δεκεμβρίου 2011, σχετικά με τις απαιτήσεις για την αναγνώριση των υπηκόων τρίτων χωρών ή των απάτριδων ως δικαιούχων διεθνούς προστασίας, για ένα ενιαίο καθεστώς για τους πρόσφυγες ή για τα άτομα που δικαιούνται επικουρική προστασία και για το περιεχόμενο της παρεχόμενης προστασίας,</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C32Dispositifmarge1" id="para-177" title="page-23">
      ως «βάσιμος φόβος δίωξης» νοείται η περίπτωση κατά την οποία μπορεί να πιθανολογηθεί ευλόγως ότι ο αιτών διεθνή προστασία θα υποστεί δίωξη εάν επιστρέψει στη χώρα καταγωγής του, ενώ, για την εξακρίβωση της ύπαρξης ή μη τέτοιου φόβου, οι αρμόδιες εθνικές αρχές οφείλουν να προβαίνουν σε εξατομικευμένη, συγκεκριμένη και αντικειμενική αξιολόγηση των προσωπικών περιστάσεων του αιτούντος καθώς και των πραγματικών περιστατικών και περιστάσεων που αφορούν την αίτησή του και την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα καταγωγής του.
    </p>
    <div class="signatures">
<p class="C77Signatures" id="para-178" title="page-23">
<span class="signatory">(υπογραφές)</span>
</p>
</div>
    <div/>
  <hr class="note"/>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-1" href="#c-1">*</a>
</span>) Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-2" href="#c-2">i</a>
</span>) Η ονομασία που έχει δοθεί στην παρούσα υπόθεση είναι πλασματική. Δεν αντιστοιχεί στο πραγματικό όνομα κανενός διαδίκου.</p>
</body>
</html>
