<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.55-20141201.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C‑18/14</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62014CC0018</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:95">EU:C:2015:95</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>17</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>17</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P>OPINIA P. MENGOZZIEGO – SPRAWA C‑18/14</P><P>CO SOCIEDAD DE GESTIóN N Y PARTICIPACIÓN I IN.</P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Opinia rzecznika generalnego</HT></P><P><HT TYPE="UC">Paola Mengozziego</HT></P><P>przedstawiona w dniu <DATE ISO="20150212">12 lutego 2015 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Język oryginału: francuski.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Sprawa C‑18/14</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">CO Sociedad de Gestión y Participación SA,</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Depsa 96 SA,</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">INOC SA,</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Corporación Catalana Occidente SA,</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">La Previsión 96 SA,</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Grupo Catalana Occidente SA,</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Grupo Compañia Española de Crédito y Caución SL,</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Atradius NV,</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Atradius Insurance Holding NV,</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">J.M. Serra Farré,</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">M.A. Serra Farré,</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">J. Serra Farré,przeciwkoDe Nederlandsche Bank NVi</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">De Nederlandsche Bank NVprzeciwkoCO Sociedad de Gestión y Participación SA,Depsa 96 SA,INOC SA,Corporación Catalana Occidente SA,La Previsión 96 SA,Grupo Catalana Occidente SA,</HT></P><P><HT TYPE="NORMAL">Grupo Compañia Española de Crédito y Caución SL,Atradius NV,Atradius Insurance Holding NV,J.M. Serra Farré,M.A. Serra Farré,J. Serra Farré</HT></P><P><HT TYPE="NORMAL">[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven (Niderlandy)]</HT></P></STI></TITLE><INDEX><KEYWORD>Ocena ostrożnościowa nabycia znacznego pakietu akcji w zakładzie ubezpieczeń</KEYWORD><KEYWORD>Dyrektywa 2007/44/WE</KEYWORD><KEYWORD>Dyrektywa 92/49/EWG</KEYWORD><KEYWORD>Procedura i kryteria oceny</KEYWORD><KEYWORD>Zatwierdzenie warunkowe</KEYWORD><KEYWORD>Artykuły 49 TFUE i 63 TFUE</KEYWORD><KEYWORD>Prawo do bycia wysłuchanym</KEYWORD><KEYWORD>Obowiązek uzasadnienia</KEYWORD></INDEX><CONTENTS.CONCLUSION><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">I –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wprowadzenie</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Niniejszy wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven (Niderlandy), pozwoli Trybunałowi na udzielenie wyjaśnień dotyczących przeprowadzanej przez właściwe władze państw członkowskich procedury oceny planów nabycia pakietu akcji w zakładzie ubezpieczeń.</TXT></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Każde przedsiębiorstwo, które pragnie wykonywać działalność ubezpieczeniową, musi uzyskać uprzednie zezwolenie właściwych organów państwa członkowskiego, na którego terytorium znajdować się będzie jego siedziba. Podobnie każde przedsiębiorstwo, które chciałoby nabyć znaczny pakiet akcji w zakładzie ubezpieczeń, musi uzyskać uprzednią zgodę właściwych organów państwa członkowskiego, na którego terytorium znajduje się zakład ubezpieczeń objęty planem nabycia.</TXT></NP><?PAGE NO="2"?><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Wymóg uprzedniej zgody na plany nabycia znacznego pakietu akcji został w odniesieniu do ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie wprowadzony przez dyrektywę Rady 92/49/EWG z dnia <DATE ISO="19920618">18 czerwca 1992 r.</DATE> w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie oraz zmieniającej dyrektywy 73/239/EWG i 88/357/EWG (trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="228" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1992">Dz.U. L 228, s. 1</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>. Następnie dyrektywa 2007/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20070905">5 września 2007 r.</DATE> zmieniająca dyrektywę Rady 92/49/EWG oraz dyrektywy 2002/83/WE, 2004/39/WE, 2005/68/WE i 2006/48/WE doprecyzowała kryteria i procedurę oceny w odniesieniu do zasad proceduralnych i kryteriów oceny stosowanych w ramach oceny ostrożnościowej przypadków nabycia lub zwiększenia pakietów akcji w podmiotach sektora finansowego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="247" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2007">Dz.U. L 247, s. 1</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>W tym względzie dyrektywa 2007/44 zmieniła art. 15 dyrektywy 92/49. Wprowadziła ona również do dyrektywy 92/49 nowe artykuły, w szczególności art. 15a, dotyczący procedury oceny nabycia lub zbycia znacznego pakietu akcji, i art. 15b, odnoszący się do kryteriów oceny. W konsekwencji treść art. 15 wynika z łącznej lektury art. 15 dyrektywy 92/49 w związku z art. 1 dyrektywy 2007/44, który go zmienia. Tekst art. 15a i 15b znajduje się w art. 1 dyrektywy 2007/44. Dla większej wygody będę nazywał te przepisy <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0001" ID="QS0001"/>art. 15 dyrektywy 92/49 w brzmieniu zmienionym<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0002" ID="QS0002"/>art. 15a dyrektywy 92/49 w brzmieniu zmienionym<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/> i <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0003" ID="QS0003"/>art. 15b dyrektywy 92/49 w brzmieniu zmienionym<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>5.</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie zwrócono się do Trybunału o orzeczenie, czy państwa członkowskie mogą – bez naruszania dyrektywy 2007/44 – nałożyć na potencjalnego nabywcę, na etapie udzielania zgody na nabycie, obowiązek przestrzegania pewnych warunków. Chociaż dyrektywa 2007/44 przewiduje, że właściwe organy mogą sprzeciwić się planowi nabycia, nie przewiduje ona wyraźnie możliwości udzielenia zezwolenia warunkowego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P>Pragnę zwrócić uwagę Trybunału na fakt, że jak zauważył podczas rozprawy przedstawiciel De Nederlandsche Bank NV (zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0004" ID="QS0004"/>DNB<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>), przepisy dyrektywy 2007/44, o wykładnię której zwrócono się do Trybunału, są identyczne z przepisami zawartymi w dyrektywie 2013/36/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20130626">26 czerwca 2013 r.</DATE> w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniającej dyrektywę 2002/87/WE i uchylającej dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="176" PAGE.FIRST="338" DATE.PUB="2013">Dz.U. L 176, s. 338</REF.DOC.OJ>): zob. art. 22 i 23 dyrektywy 2013/36. O ile w sektorze ubezpieczeń władze krajowe mają wyłączną kompetencję do wydawania zezwoleń i zatwierdzenia planów nabycia, o tyle w sektorze bankowym obecnie to Europejski Bank Centralny (zwany dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0005" ID="QS0005"/>EBC<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>) ma wyłączną kompetencję do wydawania zezwoleń i zatwierdzania planów nabycia na mocy rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia <DATE ISO="20131015">15 października 2013 r.</DATE> powierzającego Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="287" PAGE.FIRST="63" DATE.PUB="2013">Dz.U. L 287, s. 63</REF.DOC.OJ>); zob. art. 4 ust. 1 lit. a) i c) tego rozporządzenia. W tym względzie art. 4 ust. 3 akapit pierwszy tego rozporządzenia stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0006" ID="QS0006"/>EBC stosuje całe stosowne unijne prawo, a w przypadku gdy takie unijne prawo tworzą dyrektywy – krajowe ustawodawstwo transponujące te dyrektywy<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/> (zob. w tym względzie A. Witte, <HT TYPE="ITALIC">The Application of National Banking Supervision Law by the ECB: Three Parallel Modes of Executing EU Law</HT>, <HT TYPE="ITALIC">Maastricht journal of European and comparative law</HT>, vol. 21, 2014, n<HT TYPE="SUP">o</HT> 1, s. 89–109). W konsekwencji w przypadku gdyby Trybunał dokonał wykładni dyrektywy 2007/44 w ten sposób, że zakazuje ona państwom członkowskim ustanowienia możliwości wyrażenia zezwolenia warunkowego, nie jest wykluczone, że ze względu na przepis pierwszego akapitu art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1024/2013 można by uznać, że EBC jest pozbawiony takiego uprawnienia w ramach oceny planu nabycia znacznego pakietu akcji w instytucji kredytowej.</P></NOTE>.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">II –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>A –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Prawo Unii</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>6.</NO.P><TXT>Artykuł 15 dyrektywy 92/49 w brzmieniu zmienionym wymaga wcześniejszego zgłoszenia planów nabycia znacznego pakietu akcji<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0007" ID="QS0007"/>Znaczny pakiet akcji<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/> zdefiniowany jest jako pakiet stanowiący co najmniej 10% kapitału bądź dający prawo do co najmniej 10% praw głosu, bądź też taki, który umożliwia wywieranie istotnego wpływu na zarządzanie tym przedsiębiorstwem [art. 1 lit. g) dyrektywy 92/49]. Powiadomienia wymaga, zgodnie z art. 15 dyrektywy 92/49 w brzmieniu zmienionym, nabycie znacznego pakietu akcji w stopniu powodującym, że posiadany przez nabywcę pakiet pod względem liczby głosów lub wysokości kapitału wyniesie lub przekroczy 20, 30 lub 50% lub spowoduje, że zakład ubezpieczeń staje się oddziałem potencjalnego nabywcy. Powiadomienia wymaga również zbycie znacznego pakietu akcji w stopniu powodującym, że posiadany przez nabywcę pakiet wyniesie lub spadnie poniżej tych samych progów.</P></NOTE> w zakładzie ubezpieczeń.</TXT></NP><?PAGE NO="3"?><NP><NO.P>7.</NO.P><TXT>Artykuł 15a dyrektywy 92/49 w brzmieniu zmienionym dotyczy procedury oceny. Określa on w szczególności maksymalny termin oceny planu nabycia i ogranicza możliwość jego zawieszenia.</TXT></NP><NP><NO.P>8.</NO.P><TXT>Artykuł 15b ust. 1 dyrektywy 92/49 w brzmieniu zmienionym wymienia pięć kryteriów, które właściwe organy muszą wziąć pod uwagę w celu dokonania oceny <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0008" ID="QS0008"/>potencjalnego nabywcy oraz bezpieczeństwa finansowego planowanego nabycia<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>, a mianowicie: reputację potencjalnego nabywcy, reputację i doświadczenie wszelkich osób, które będą kierować działalnością zakładu ubezpieczeń, którego dotyczy planowane nabycie, dobrą kondycję finansową potencjalnego nabywcy, zdolność zakładu ubezpieczeń, którego dotyczy plan nabycia, do spełnienia wymogów wynikających z kryteriów oceny ostrożnościowej, a także brak podejrzeń co do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>B –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Ustawodawstwo krajowe</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>9.</NO.P><TXT>Artykuł 3:95 niderlandzkiej Wet op het financieel toezicht (ustawy w sprawie nadzoru finansowego) z dnia <DATE ISO="20060928">28 września 2006 r.</DATE> (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0009" ID="QS0009"/>Wft<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>) wymaga wcześniejszego zgłoszenia planów nabycia znacznego pakietu akcji<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0010" ID="QS0010"/>Znaczny pakiet akcji<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/> zdefiniowany jest jako pakiet stanowiący co najmniej 10% kapitału subskrybowanego bądź dający prawo do co najmniej 10% praw głosu w przedsiębiorstwie, bądź też taki, który umożliwia wykonywanie porównywalnej kontroli nad przedsiębiorstwem (art. 1.1 Wft).</P></NOTE> w zakładzie ubezpieczeń.</TXT></NP><NP><NO.P>10.</NO.P><TXT>Artykuł 3:100 Wft stanowi, że właściwy organ, czyli De Nederlandsche Bank (zwany dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0011" ID="QS0011"/>DNB<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>), wydaje <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0012" ID="QS0012"/>zaświadczenie o braku zastrzeżeń<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/> dla planu nabycia znacznego pakietu akcji, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0013" ID="QS0013"/>chyba że<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/> kryteria, które ustanawia ten przepis, nie są spełnione. Artykuł 3:100 Wft został zmieniony przy okazji transpozycji dyrektywy 2007/44 do prawa niderlandzkiego. Przed transpozycją obowiązującym kryterium było w szczególności kryterium <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0014" ID="QS0014"/>należytego i ostrożnego zarządzania<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/> zakładem, którego dotyczył plan nabycia. Po transpozycji obowiązuje pięć kryteriów, mianowicie: wiarygodność potencjalnego nabywcy w zakresie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0015" ID="QS0015"/>ustalania […] strategii zakładu<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/>, którego dotyczy plan nabycia, umiejętności osób, które będą nim kierować, dobra kondycja finansowa potencjalnego nabywcy, zdolność spełnienia przez zakład, którego dotyczy plan nabycia, wymogów wynikających z kryteriów oceny ostrożnościowej, jak również brak podejrzeń co do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu.</TXT></NP><NP><NO.P>11.</NO.P><TXT>Artykuł 3:104 ust. 1 Wft stanowi, iż DNB <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0016" ID="QS0016"/>może obwarować zaświadczenie o braku zastrzeżeń […] wymogami lub warunkami biorąc pod uwagę interesy<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/> podlegające ochronie, w szczególności zgodnie z art. 3:100. W przeciwieństwie do art. 3:100 przepis ten nie został zmieniony przy okazji transpozycji dyrektywy 2007/44 do prawa niderlandzkiego. Na rozprawie przedstawiciel DNB wyjaśnił, że nieprzestrzeganie warunku przez potencjalnego nabywcę nie skutkuje automatycznie nieważnością zaświadczenia o braku zastrzeżeń przewidzianego w art. 3:100 Wft: wcześniejsza sytuacja zostaje przywrócona dopiero wtedy, gdy DNB cofnie zaświadczenie o braku zastrzeżeń, co czyni jedynie w ostateczności, na przykład po nałożeniu grzywny.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">III –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Okoliczności faktyczne, postępowanie główne i pytania prejudycjalne</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>12.</NO.P><TXT>W 2007 r. spółka Grupo Catalana Occidente S.A. z siedzibą w Barcelonie (Hiszpania) (zwana dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0017" ID="QS0017"/>GCO<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/>) nabyła pakiet akcji w wysokości 64,23% kapitału Atradius NV (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0018" ID="QS0018"/>ATNV<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/>) i jej spółki zależnej Atradius Credit Insurance NV (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0019" ID="QS0019"/>ACINV<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/>) z siedzibą w Amsterdamie (Niderlandy), które są jednymi z największych na świecie przedsiębiorstw działających na rynku ubezpieczeń kredytów. Decyzją z dnia <DATE ISO="20070813">13 sierpnia 2007 r.</DATE> DNB wydał zaświadczenie o braku zastrzeżeń w rozumieniu art. 3:100 Wft w stosunku do owego nabycia.</TXT></NP><?PAGE NO="4"?><NP><NO.P>13.</NO.P><TXT>Następnie GCO podwyższyła swój pakiet akcji w ATNV i ACINV do 100%. Decyzją z dnia <DATE ISO="20100525">25 maja 2010 r.</DATE> DNB wydał zaświadczenie o braku zastrzeżeń w rozumieniu art. 3:100 Wft w odniesieniu do tej transakcji. Jednak obwarował to zaświadczenie o braku zastrzeżeń trzema warunkami, mianowicie: po pierwsze, ATNV i spółki wchodzące w skład grupy miały współpracować z DNB w niezbędnym zakresie w związku z prowadzonym przezeń nadzorem ostrożnościowym; po drugie, wypłaty dywidend przez ATNV i ACINV nie miały prowadzić do tego, że ich współczynniki płynności finansowej znajdą się poniżej określonego poziomu; po trzecie, przynajmniej połowa członków rad nadzorczych ATNV i ACINV, w tym ich prezesi, ma być osobami niezależne od akcjonariuszy.</TXT></NP><NP><NO.P>14.</NO.P><TXT>Ponadto decyzją z dnia <DATE ISO="20100720">20 lipca 2010 r.</DATE> DNB zmienił zaświadczenie o braku zastrzeżeń wydane w dniu <DATE ISO="20070813">13 sierpnia 2007 r.</DATE> w ten sposób, że obwarował je tymi samymi warunkami co warunki zawarte w decyzji z dnia <DATE ISO="20100525">25 maja 2010 r.</DATE></TXT></NP><NP><NO.P>15.</NO.P><TXT>W następstwie odwołań administracyjnych od decyzji DNB z dnia 25 maja i z dnia <DATE ISO="20100720">20 lipca 2010 r.</DATE> i orzeczenia Rechtbank Rotterdam do sądu odsyłającego została złożona apelacja, między innymi przez GCO. Sąd odsyłający zastanawia się, czy po przyjęciu dyrektywy 2007/44 DNB zachował uprawnienie do obwarowania warunkami zaświadczeń o braku zastrzeżeń, które wydaje na podstawie art. 3:100 Wft. College van Beroep voor het bedrijfsleven postanowił zatem zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0020" ID="QS0020"/>1)</NO.P><TXT>Czy gdy właściwy organ wyraźnie zezwala na planowane nabycie w rozumieniu art. 15a [dyrektywy 92/49 w brzmieniu zmienionym]<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>Sąd odsyłający odnosi się do dyrektywy 2007/44 jako do <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0021" ID="QS0021"/>dyrektywy Antonveneta<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/>, od nazwy publicznej oferty nabycia (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0022" ID="QS0022"/>PON<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/>) złożonej w 2005 r. przez bank niderlandzki ABN AMRO wobec Banca Antonveneta (zob. przypis nr 17 do niniejszej opinii). To właśnie w reakcji między innymi na mało przejrzyste potraktowanie owej PON przez władze włoskie prawodawca Unii przyjął dyrektywę 2007/44 (zob. R. Raas, A Legislator’s Job Is Never Easy, 2009, vol. 6, <HT TYPE="ITALIC">European Company Law</HT>, 2009, nr 5, s. 186).</P></NOTE>, to może on na podstawie przepisów prawa krajowego obwarować to zezwolenie wymogami lub warunkami? Czy ma znaczenie okoliczność, czy te wymogi lub warunki znajdują oparcie w zobowiązaniach podjętych wcześniej przez potencjalnego nabywcę w rozumieniu motywu 3 dyrektywy 2007/44?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Na wypadek udzielenia na pytanie 1 odpowiedzi twierdzącej: czy wymogi lub warunki ustanowione przez organ właściwy muszą być niezbędne, w tym znaczeniu, że gdyby nie zostały one ustanowione, to organ właściwy uważałby się, na podstawie oceny dokonanej w świetle kryteriów sformułowanych w art. 15b ust. 1 [dyrektywy 92/49 w brzmieniu zmienionym], za zobowiązany do wyrażenia sprzeciwu wobec planowanego nabycia?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>Jeżeli ustanawianie wymogów i warunków jest dopuszczalne, to czy art. 15b ust. 1 [dyrektywy 92/49 w brzmieniu zmienionym] stanowi podstawę dla tego, by organ właściwy formułował w ramach nabycia wymogi dotyczące struktury korporacyjnej przedsiębiorstwa, którego dotyczy planowane nabycie, takie jak dualistyczny model rady nadzorczej?<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>16.</NO.P><TXT>Pytania te były przedmiotem uwag przedstawionych na piśmie przez GCO, DNB, rządy niderlandzki, belgijski, estoński, francuski, włoski i portugalski oraz Komisję Europejską. GCO, DNB, rządy niderlandzki i portugalski oraz Komisja zostały również wysłuchane na rozprawie w dniu <DATE ISO="20141126">26 listopada 2014 r.</DATE></TXT></NP></GR.SEQ><?PAGE NO="5"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">IV –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Analiza prawna</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>A –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie pierwszego pytania prejudycjalnego</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>17.</NO.P><TXT>Poprzez swoje pytanie pierwsze sąd odsyłający zmierza w istocie do ustalenia, czy przepis krajowy może przewidywać możliwość warunkowego zatwierdzenia planu nabycia, podczas gdy dyrektywa 2007/44 nie przewiduje takiej możliwości. Na wypadek udzielenia na to pytanie odpowiedzi twierdzącej sąd odsyłający zmierza do ustalenia, czy władze krajowe mogą jednostronnie narzucić warunki, czy też mogą tylko zaakceptować warunki zaproponowane przez potencjalnego nabywcę.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>W przedmiocie braku wyraźnego przewidzenia możliwości zatwierdzenia warunkowego w dyrektywie 2007/44</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>18.</NO.P><TXT>Dyrektywa 2007/44 wyraźnie przewiduje, że właściwe organy mogą sprzeciwić się planowi nabycia. Artykuł 15b ust. 2 dyrektywy 92/49 w brzmieniu zmienionym stanowi bowiem, że właściwy organ <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0023" ID="QS0023"/>może wyrazić <HT TYPE="ITALIC">sprzeciw</HT> wobec planowanego nabycia jedynie wówczas, gdy na podstawie kryteriów określonych w ust. 1 istnieją ku temu uzasadnione powody<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/>, a art. 15a ust. 4 dyrektywy 92/49 w brzmieniu zmienionym wyjaśnia, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0024" ID="QS0024"/>[j]eśli […] właściwy organ <HT TYPE="ITALIC">postanowi</HT> wyrazić sprzeciw wobec planowanego nabycia<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/>, informuje o tym potencjalnego nabywcę na piśmie […], podając powody takiej decyzji<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Podkreślenie moje.</P></NOTE>. Jeśli chodzi natomiast o zatwierdzenie planu nabycia, art. 15a ust. 5 dyrektywy 92/49 w brzmieniu zmienionym ogranicza się do stwierdzenia, że milczenie jest równoważne z zatwierdzeniem<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Artykuł 15a ust. 5 dyrektywy 92/49, z późniejszymi zmianami, stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0025" ID="QS0025"/>[j]eśli przed upływem okresu oceny właściwy organ nie wyrazi na piśmie sprzeciwu wobec planowanego nabycia, uznaje się, że planowane nabycie zostało zatwierdzone<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/>. Ustęp 1 tego przepisu przewiduje, że okres oceny nie może być dłuższy niż 60 dni roboczych od otrzymania powiadomienia i że właściwy organ potwierdza przyjęcie powiadomienia.</P></NOTE>, a motyw 5 dyrektywy 2007/44 wskazuje, że właściwy organ informuje potencjalnego nabywcę o <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0026" ID="QS0026"/>pozytywnym wyniku<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/> oceny, przynajmniej gdy ten o to wnioskował. A fortiori dyrektywa 2007/44 nie zawiera żadnego odniesienia do zatwierdzenia warunkowego.</TXT></NP><NP><NO.P>19.</NO.P><TXT>Wbrew temu, co twierdzą rząd niderlandzki i Komisja, nie wydaje mi się, aby art. 15b ust. 3 dyrektywy 92/49 w brzmieniu zmienionym przewidywał możliwość zatwierdzenia warunkowego.</TXT></NP><NP><NO.P>20.</NO.P><TXT>Przepis ten przewiduje, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0027" ID="QS0027"/>[p]aństwa członkowskie nie narzucają żadnych wstępnych warunków dotyczących wielkości pakietów, jakie muszą być nabywane<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/>. Rząd niderlandzki i Komisja proponują wykładnię tego przepisu a contrario, zgodnie z którą państwa członkowskie mogą określić <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0028" ID="QS0028"/>warunki wstępne<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/>, rozumiane jako warunki zatwierdzenia planu nabycia, o ile nie dotyczą one wielkości pakietu. Komisja powołuje się również na motyw trzeci dyrektywy 2007/44, zgodnie z którym <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0029" ID="QS0029"/>[n]iniejsza dyrektywa nie powinna uniemożliwiać właściwym organom uwzględniania poczynionych przez potencjalnego nabywcę zobowiązań<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/>, jak również na wytyczne Komitetu Europejskiego Inspektorów ds. Ubezpieczeń i Emerytur Pracowniczych (zwane dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0030" ID="QS0030"/>wytycznymi KEIUEP<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/>), w których mowa jest o możliwości określenia zobowiązań<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Committee of European Banking Supervisors, Committee of European Insurance and Occupational Pensions Supervisors and Committee of European Securities Regulators, Guidelines for the prudential assessment of acquisitions and increases in holdings in the financial sector required by Directive 2007/44/EC, pkt 70. Dokument ten jest dostępny wyłącznie w języku angielskim.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>21.</NO.P><TXT>Pragnę zauważyć jednak, że dyrektywa Rady 92/49 i dyrektywa Rady 73/239/EWG z dnia <DATE ISO="19730724">24 lipca 1973 r.</DATE> w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="228" PAGE.FIRST="3" DATE.PUB="1973">Dz.U. L 228, s. 3</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE> posługują się terminami <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0031" ID="QS0031"/>warunki regulujące podejmowanie działalności<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/> i <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0032" ID="QS0032"/>warunki regulujące działalność<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/> w odniesieniu do kryteriów dostępu do działalności<?PAGE NO="6"?> ubezpieczeniowej i kryteriów wykonywania tej działalności<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Tytuł sekcji A tytułu II dyrektywy 73/239 brzmi <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0033" ID="QS0033"/>Warunki dopuszczenia do działalności<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="201D" ID="QE0033"/>, a sekcji B tego samego tytułu: <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0034" ID="QS0034"/>Warunki prowadzenia działalności ubezpieczeniowej<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="201D" ID="QE0034"/>. W wersji skonsolidowanej dyrektywy 73/239, która obejmuje zmiany wprowadzone zarówno przez dyrektywę 92/49, jak i przez dyrektywę 2007/44, art. 15a, 15b i 15c dyrektywy 92/49 w brzmieniu zmienionym znajdują się w sekcji B tytułu II.</P></NOTE>. Termin <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0035" ID="QS0035"/>warunki<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="201D" ID="QE0035"/> wydaje się zatem wyznaczać raczej kryteria normatywne, a nie warunki, którymi mogłoby zostać obwarowane zatwierdzenie planu nabycia. Ponadto zakaz ustanowiony w art. 15b ust. 3 dyrektywy 92/49 w brzmieniu zmienionym skierowany jest do państw członkowskich, a nie do właściwych organów. To one określają jednak warunki w ramach oceny danego planu.</TXT></NP><NP><NO.P>22.</NO.P><TXT>Skoro art. 15b ust. 3 dyrektywy 92/49 w brzmieniu zmienionym nie przewiduje możliwości zatwierdzenia warunkowego, tym bardziej nie wydaje mi się, aby czynił to art. 15 ust. 4 dyrektywy 92/49 w brzmieniu zmienionym, wbrew temu, co utrzymują DNB i rząd niderlandzki.</TXT></NP><NP><NO.P>23.</NO.P><TXT>Artykuł 15 ust. 4 dyrektywy 92/49 w brzmieniu zmienionym stanowi bowiem, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0036" ID="QS0036"/>[w] przypadku gdy wpływ wywierany przez osoby określone w ust. 1 stanowi przeszkodę w rozważnym i rozsądnym zarządzaniu zakładem ubezpieczeń, państwa członkowskie wymagają od właściwych władz rodzimego państwa członkowskiego podjęcia odpowiednich środków w celu zakończenia takiego stanu<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="201D" ID="QE0036"/>, poprzez przyjęcie środków mogących polegać <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0037" ID="QS0037"/>na przykład na nakazach, karach nałożonych na członków zarządu i kierownictwa lub zawieszeniu korzystania z praw głosu wynikających z liczby posiadanych akcji przysługujących akcjonariuszom lub udziałowcom<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="201D" ID="QE0037"/>. W przeciwieństwie do tego, co utrzymują DNB i rząd niderlandzki, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0038" ID="QS0038"/>odpowiednie środki<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="201D" ID="QE0038"/>, o których mowa w tym przepisie, nie są warunkami zatwierdzenia planu nabycia, nakładanymi ex ante, czyli przed wykonaniem takiego planu. Są to środki przyjmowane przez właściwe władze w ramach nadzoru ostrożnościowego, który jest sprawowany przez cały okres działalności zakładu ubezpieczeń<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Artykuł 19 dyrektywy 73/239 przewiduje obowiązek przedstawiania przez zakład ubezpieczeń sprawozdań rocznych i okresowych właściwym organom, aby te były w stanie kontrolować przestrzeganie zasad regulujących działalność ubezpieczeniową (w szczególności zobowiązań finansowych przewidzianych w art. 15–17 tej dyrektywy). Artykuły 20 i 20a tejże dyrektywy przewidują środki działania, które państwa członkowskie mogą zastosować, jeżeli te zobowiązania nie są przestrzegane.</P></NOTE>. Są one zatem nakładane ex post, czyli po udzieleniu zezwolenia lub, w stosownych przypadkach, po zatwierdzeniu planu nabycia znacznego pakietu akcji. Artykuł 15 ust. 4 dyrektywy 92/49 w brzmieniu zmienionym wskazuje bowiem jako przykład <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0039" ID="QS0039"/>odpowiednich środków<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="201D" ID="QE0039"/> <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0040" ID="QS0040"/>kary<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="201D" ID="QE0040"/> nakładane na członków zarządu i kierownictwo. Tymczasem ocena planu nabycia nie ma na celu ukarania jakiegoś zachowania: chodzi tu o kontrolę struktur.</TXT></NP><NP><NO.P>24.</NO.P><TXT>Treść art. 15, 15a i 15b dyrektywy 92/49 w brzmieniu zmienionym nie pozwala zatem na wyciągnięcie wniosku o istnieniu możliwości zatwierdzenia warunkowego. Ponadto zauważam, że propozycja EBC, która zmierzała do zmiany tekstu dyrektywy w celu ustanowienia takiego uprawnienia, nie została przyjęta<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Opinia Europejskiego Banku Centralnego z dnia <DATE ISO="20061218">18 grudnia 2006 r.</DATE> w sprawie projektu dyrektywy zmieniającej niektóre dyrektywy wspólnotowe w zakresie zasad proceduralnych i kryteriów oceny stosowanych w ramach oceny ostrożnościowej przypadków nabycia lub zwiększenia udziałów w przedsiębiorstwach sektora finansowego (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="027" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2006">Dz.U. C 27, s. 1</REF.DOC.OJ>), pkt 2.8.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>25.</NO.P><TXT>Czy należy stąd wywnioskować, że państwa członkowskie nie mogą przewidzieć możliwości zatwierdzenia warunkowego? Zainteresowani uczestnicy postępowania udzielają zgodnie odpowiedzi przeczącej, z wyjątkiem GCO. Zdaniem GCO bowiem dyrektywa 2007/44, jak wskazano w motywie 6, przeprowadza harmonizację <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0041" ID="QS0041"/>maksymalną<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="201D" ID="QE0041"/>, i w konsekwencji państwa członkowskie nie mają uprawnień do przyjmowania środków nieprzewidzianych w tej dyrektywie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Pragnę zauważyć, że argumentacja przedstawiona przez GCO w jej uwagach na piśmie jest do pewnego stopnia wewnętrznie sprzeczna w zakresie, w jakim twierdzi ona przede wszystkim, że harmonizacja maksymalna zakazuje państwom członkowskim ustanawiania <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0042" ID="QS0042"/>surowszych reguł<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="201D" ID="QE0042"/>, do których miałaby należeć możliwość zatwierdzenia warunkowego, a następnie rozważa (obszernie), że harmonizacja maksymalna pozwala im jedynie przyjmować środki, które nie są objęte zakresem stosowania dyrektywy 2007/44.</P></NOTE>. Takie stanowisko nie może jednak moim zdaniem zostać przyjęte, ponieważ art. 15a ust. 7 dyrektywy 92/49 w brzmieniu zmienionym zakazuje jedynie przyjmowania środków stanowiących <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0043" ID="QS0043"/>wymogi bardziej restrykcyjne<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="201D" ID="QE0043"/> niż wymogi przewidziane przez tę dyrektywę. Tymczasem warunkowe zatwierdzenie planu nabycia, nieustanowione w dyrektywie 92/49 w brzmieniu zmienionym, nie może być uważane za bardziej restrykcyjne niż sprzeciw wobec takiego planu, przewidziany w tej dyrektywie.</TXT></NP></GR.SEQ><?PAGE NO="7"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>W przedmiocie zakazanych przez dyrektywę 92/49 <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0044" ID="QS0044"/>wymogów bardziej restrykcyjnych<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="201D" ID="QE0044"/></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>26.</NO.P><TXT>Artykuł 15a ust. 7 dyrektywy 92/49 w brzmieniu zmienionym stanowi, że państwa członkowskie nie mogą <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0045" ID="QS0045"/>ustanowić wymogów dotyczących powiadamiania właściwych organów i zatwierdzania […] bardziej restrykcyjnych niż wymogi określone w niniejszej dyrektywie<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="201D" ID="QE0045"/>. Motyw 6 dyrektywy 2007/44 wskazuje, że harmonizacja jest <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0046" ID="QS0046"/>maksymalna<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="201D" ID="QE0046"/>, i precyzuje, że zakazuje ona <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0047" ID="QS0047"/>wprowadzania przez państwa członkowskie bardziej rygorystycznych zasad<QUOT.END REF.START="QS0047" CODE="201D" ID="QE0047"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>27.</NO.P><TXT>Czym jest <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0048" ID="QS0048"/>wymóg bardziej restrykcyjny<QUOT.END REF.START="QS0048" CODE="201D" ID="QE0048"/>? Moim zdaniem, w świetle celu realizowanego przez dyrektywę 2007/44, chodzi o środek krajowy, który uniemożliwia lub utrudnia nabycie znacznego pakietu akcji w zakładzie ubezpieczeń z siedzibą w innym państwie członkowskim, wymagając od potencjalnego nabywcy wypełniania zobowiązań proceduralnych nieprzewidzianych w dyrektywie 92/49 w brzmieniu zmienionym.</TXT></NP><NP><NO.P>28.</NO.P><TXT>W istocie motyw 13 dyrektywy 2007/44 wskazuje, że jej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0049" ID="QS0049"/>cel [to] ustanowienie zharmonizowanych zasad proceduralnych i kryteriów oceny na całym obszarze Wspólnoty<QUOT.END REF.START="QS0049" CODE="201D" ID="QE0049"/>. Zmierza więc ona do zwiększenia przejrzystości zarówno kryteriów, jak i procedury oceny, zgodnie z jej motywem drugim, który wskazuje, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0050" ID="QS0050"/>[k]onieczne jest sprecyzowanie kryteriów i procesu oceny ostrożnościowej w celu zapewnienia niezbędnej pewności prawnej [prawa], jasności i przewidywalności<QUOT.END REF.START="QS0050" CODE="201D" ID="QE0050"/>. W tym względzie Komisja podnosi w uzasadnieniu swojego projektu dyrektywy, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0051" ID="QS0051"/>niepotrzebne ingerencje organów regulacyjnych<QUOT.END REF.START="QS0051" CODE="201D" ID="QE0051"/> mogą utrudniać, a nawet uniemożliwiać konsolidacje transgraniczne<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę Rady 92/49/EWG oraz dyrektywy 2002/83/WE, 2004/39/WE, 2005/68/WE i 2006/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie zasad proceduralnych i kryteriów oceny stosowanych w ramach oceny ostrożnościowej przypadków nabycia lub zwiększenia udziałów w podmiotach sektora finansowego [COM(2006) 507 wersja ostateczna, uzasadnienie, pkt 1.2.</P></NOTE>. Nadużywanie oceny ostrożnościowej doprowadziło w rzeczywistości do skarg w sprawie uchybienia zobowiązaniom państw członkowskich, które sprzeciwiały się nabyciu pakietów akcji lub udziałów w bankach krajowych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Commission Staff Working Document Accompanying document to the Proposal for a directive of the European Parliament and of the Council, SEC(2006) 1118, pkt 5.2. Dokument ten jest dostępny wyłącznie w języku angielskim. W przedmiocie owych skarg o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, które okazały się bezskuteczne, zob. komunikat prasowy Komisji IP/05/1595 z dnia <DATE ISO="20051214">14 grudnia 2005 r.</DATE> (próby PON dotyczące Banca Nazionale del Lavoro przez Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, oraz Banca Antonveneta dotyczące ABN AMRO) oraz komunikat prasowy Komisji IP/99/551 z dnia <DATE ISO="19990720">20 lipca 1999 r.</DATE> (sprawa Champalimaud).</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>29.</NO.P><TXT>W świetle tego celu <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0052" ID="QS0052"/>wymogiem bardziej restrykcyjnym<QUOT.END REF.START="QS0052" CODE="201D" ID="QE0052"/> byłby środek krajowy, który z naruszeniem art. 15b ust. 4 dyrektywy 92/49 w brzmieniu zmienionym nakładałby na potencjalnego nabywcę obowiązek przedstawienia informacji, które są nieistotne dla oceny planu nabycia (na temat, przykładowo, jego udziałów w rynku) lub wymagałby informacji, które nie są ściśle konieczne do oceny w świetle konkretnego planu nabycia. <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0053" ID="QS0053"/>Wymóg bardziej restrykcyjny<QUOT.END REF.START="QS0053" CODE="201D" ID="QE0053"/> stanowiłby również środek krajowy, który z naruszeniem art. 15a ust. 2 i 3 dyrektywy 92/49 w brzmieniu zmienionym pozwalałby właściwym organom na bezterminowe zawieszenie oceny do czasu uzyskania dodatkowych informacji od potencjalnego nabywcy.</TXT></NP><NP><NO.P>30.</NO.P><TXT>W niniejszym przypadku art. 3:104 Wft przewiduje możliwość obwarowania warunkami zaświadczenia o braku zastrzeżeń przewidzianego w art. 3:100 tej samej ustawy. Co prawda, jak zostało wyjaśnione w trakcie rozprawy przez przedstawiciela DNB, niespełnienie warunków pozostaje bez wpływu na ważność zaświadczenia o braku zastrzeżeń: nie powoduje jego nieważności z mocy prawa, a wcześniejsza sytuacja zostaje przywrócona dopiero wtedy, gdy DNB cofnie zaświadczenie o braku zastrzeżeń. Niemniej jednak artykuł 3:104 Wft ustanawia możliwość zatwierdzenia warunkowego, ponieważ spełnienie tych warunków jest obowiązkowe, a ich nieprzestrzeganie prowadzi w ostateczności do cofnięcia zaświadczenia o braku zastrzeżeń. Przepis ten stanowi co prawda, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0054" ID="QS0054"/>wymóg<QUOT.END REF.START="QS0054" CODE="201D" ID="QE0054"/>, który nie został przewidziany w dyrektywie 92/49 w brzmieniu zmienionym w rozumieniu art. 15a ust. 7 tejże dyrektywy, gdyż nakłada na potencjalnego nabywcę obowiązki proceduralne nieprzewidziane przez dyrektywę 92/48 w brzmieniu zmienionym (dostarczenie dodatkowych<?PAGE NO="8"?> informacji, spełnienie warunków), wątpię jednak, aby te obowiązki proceduralne mogły zostać uznane za <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0055" ID="QS0055"/>bardziej restrykcyjne<QUOT.END REF.START="QS0055" CODE="201D" ID="QE0055"/> niż obowiązki przewidziane w dyrektywie 92/49 w brzmieniu zmienionym, ponieważ wykonanie zobowiązań nie jest wcale <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0056" ID="QS0056"/>bardziej restrykcyjne<QUOT.END REF.START="QS0056" CODE="201D" ID="QE0056"/> dla potencjalnego nabywcy niż rezygnacja z nabycia w konsekwencji wyraźnego sprzeciwu przewidzianego przez dyrektywę 2007/44.</TXT></NP><NP><NO.P>31.</NO.P><TXT>W konsekwencji ani art. 15a ust. 7 dyrektywy 92/49 w brzmieniu zmienionym, ani też żaden przepis tej dyrektywy nie zakazuje państwom członkowskim ustanowienia możliwości zatwierdzenia warunkowego. W braku uregulowań Unii w tej dziedzinie państwa członkowskie mają swobodę w określaniu zasad proceduralnych mających na celu zapewnienie ochrony prawa, które potencjalny nabywca posiada na podstawie dyrektywy 92/49 w brzmieniu zmienionym, a mianowicie prawa do uzyskania zatwierdzenia jego planu nabycia przez właściwe organy, jeśli zapewnia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0057" ID="QS0057"/>należyte i ostrożne zarządzanie<QUOT.END REF.START="QS0057" CODE="201D" ID="QE0057"/> zakładem ubezpieczeń. Wymogi proceduralne przewidziane przez prawo krajowe nie mogą jednak być mniej korzystne od uregulowań dotyczących podobnych sytuacji zaistniałych pod rządami prawa krajowego (zasada równoważności), ani też nie mogą czynić praktycznie niemożliwym lub nadmiernie utrudnionym wykonywania praw przyznanych w porządku prawnym Unii (zasada skuteczności)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Wyrok CA Consumer Finance (C‑449/13, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2464">EU:C:2014:2464</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 23).</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>32.</NO.P><TXT>Jednakże uważam za konieczne, zanim przejdę do badania zgodności niderlandzkiej ustawy z zasadami równoważności i skuteczności, udzielenie odpowiedzi na argument GCO, który przytoczyłem powyżej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Zobacz pkt 25 powyżej.</P></NOTE>, zgodnie z którym <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0058" ID="QS0058"/>maksymalny<QUOT.END REF.START="QS0058" CODE="201D" ID="QE0058"/> charakter harmonizacji dokonanej przez dyrektywę 2007/44 zakazuje państwom członkowskim przyjmowania nie tylko środków <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0059" ID="QS0059"/>bardziej restrykcyjnych<QUOT.END REF.START="QS0059" CODE="201D" ID="QE0059"/>, lecz jakichkolwiek środków nieprzewidzianych w dyrektywie 92/49 w brzmieniu zmienionym, o ile są one objęte jej zakresem stosowania. Nie sądzę bowiem, aby można było uznać, iż przyjmując dyrektywę 2007/44, prawodawca Unii pozbawił państwa członkowskie kompetencji do stanowienia prawa w dziedzinie kompetencji dzielonej, jaką stanowi rynek wewnętrzny ubezpieczeń<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Artykuł 4 ust. 2 lit. a) TFUE.</P></NOTE>. Podkreślam, że kwestia rozważana w niniejszej sprawie (zatwierdzenie warunkowe) nie dotyczy harmonizacji przepisów prawa materialnego (kryteriów oceny planu nabycia), lecz harmonizacji przepisów proceduralnych. Tymczasem na podstawie zasady lojalnej współpracy ustanowionej w art. 4 ust. 3 TUE prawo Unii wykonywane jest co do zasady zgodnie z procedurami krajowymi i przez organy administracji krajowej. Wydaje mi się zatem, że gdyby prawodawca Unii zamierzał pozbawić państwa członkowskie wszelkich kompetencji prawotwórczych w dziedzinie, w której posiadają one właśnie swobodę działania, określaną przez Trybunał jako <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0060" ID="QS0060"/>autonomię<QUOT.END REF.START="QS0060" CODE="201D" ID="QE0060"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Wyrok CA Consumer Finance (C‑449/13, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2464">EU:C:2014:2464</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 23).</P></NOTE>, postanowiłby wyraźnie w art. 15a ust. 7 dyrektywy 92/49 w brzmieniu zmienionym, że państwa członkowskie nie mogą nakładać <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0061" ID="QS0061"/>innych wymogów<QUOT.END REF.START="QS0061" CODE="201D" ID="QE0061"/> niż wymogi przewidziane w dyrektywie, zamiast zadowolić się zakazaniem im nakładania <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0062" ID="QS0062"/>wymogów bardziej restrykcyjnych<QUOT.END REF.START="QS0062" CODE="201D" ID="QE0062"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Zauważam ponadto, że Trybunał rozumuje w kategoriach pozbawienia uprawnień tylko w zakresie kompetencji zewnętrznych lub wspólnej polityki rolnej. Poza tymi dziedzinami posługuje się takim rozumowaniem niechętnie, nawet jeśli mógłby to zrobić, na przykład w wyroku British American Tobacco (Investments) i Imperial Tobacco (C‑491/01, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2002:741">EU:C:2002:741</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 77). Zobacz Ch. Timmermans, ECJ Doctrines on Competences, w: <HT TYPE="ITALIC">The Question of Competence in the EU</HT>, Ed. Loïca Azoulaia, Oxford University Press, 2014, s. 155–167; L.W. Gormley, Free Movement of Goods and Pre-emption of State Power, w: <HT TYPE="ITALIC">A</HT> <HT TYPE="ITALIC">Constitutional Order of States? Essays in EU Law in Order of Alan Dashwood</HT>, Hart Publishing, 2011, s. 365–374; oraz w przedmiocie kompetencji zewnętrznych M. Cremona, External Relations and External Competence of the European Union: the Emergence of an Integrated Policy, w: <HT TYPE="ITALIC">The Evolution of EU Law</HT>, Ed. P. Craiga i G. de Búrci, Oxford University Press, 2011, s. 217–268.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>33.</NO.P><TXT>Jednakże, zakładając nawet, że dyrektywa 2007/44 pozbawiła państwa członkowskie wszelkich kompetencji prawotwórczych, mogła je ich pozbawić tylko pod warunkiem, że rozpatrywany środek krajowy jest objęty jej zakresem stosowania. Wydaje mi się jednak, że o ile dyrektywa 2007/44 dokonuje bezsprzecznie harmonizacji <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0063" ID="QS0063"/>maksymalnej<QUOT.END REF.START="QS0063" CODE="201D" ID="QE0063"/>, o tyle nie dokonuje ona harmonizacji<?PAGE NO="9"?> wyczerpującej. W szczególności nie mówi nic na temat decyzji zatwierdzającej, czy to warunkowej, czy też nie. Przepis krajowy przewidujący możliwość zatwierdzenia warunkowego nie należy zatem do jej zakresu stosowania: państwa członkowskie mogą go ustanowić. Pomocniczo wyjaśnię zatem pokrótce, dlaczego dyrektywa 2007/44 nie dokonuje wyczerpującej harmonizacji procedury.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>W przedmiocie niewyczerpującego charakteru harmonizacji procedury oceny</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>34.</NO.P><TXT>Chociaż dyrektywa 2007/44 dokonuje wyczerpującej harmonizacji kryteriów oceny (wrócę jeszcze do tego tematu), to nie przeprowadza wyczerpującej harmonizacji procedury oceny.</TXT></NP><NP><NO.P>35.</NO.P><TXT>W tym względzie Komisja, bez wypowiadania się na temat wyczerpującego charakteru harmonizacji, zauważa, że dyrektywa 2007/44 pozostawia państwom członkowskim pewien stopień elastyczności. Wydaje mi się mianowicie, że motywy dyrektywy 2007/44 pozostawiają państwom członkowskim swobodę w regulowaniu niektórych zasad proceduralnych: pozwalają im przewidzieć procedurę wstępnego powiadomienia (motyw 7), zwracać się o (lub przyjmować) dodatkowe informacje nawet po upływie terminu 50 dni roboczych przewidzianego w tym celu przez tę dyrektywę (motyw 7) i informować potencjalnego nabywcę nie tylko, jak wymaga ta dyrektywa, o sprzeciwie, ale również o <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0064" ID="QS0064"/>pozytywnym wyniku<QUOT.END REF.START="QS0064" CODE="201D" ID="QE0064"/> oceny (motyw 5). Harmonizacja <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0065" ID="QS0065"/>maksymalna<QUOT.END REF.START="QS0065" CODE="201D" ID="QE0065"/> nie obejmuje zatem całej procedury oceny.</TXT></NP><NP><NO.P>36.</NO.P><TXT>W szczególności informowanie o <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0066" ID="QS0066"/>pozytywnym wyniku<QUOT.END REF.START="QS0066" CODE="201D" ID="QE0066"/> oceny, co do wprowadzenia którego motyw 5 dyrektywy 2007/44 pozostawia państwom członkowskim swobodę, może obejmować zarówno zwykłe zatwierdzenie planu nabycia, jak i jego zatwierdzenie warunkowe, ponieważ jest ono bardziej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0067" ID="QS0067"/>pozytywne<QUOT.END REF.START="QS0067" CODE="201D" ID="QE0067"/> dla potencjalnego nabywcy niż sprzeciw. Tymczasem trudno sobie wyobrazić, w jaki inny sposób niż na piśmie, a zatem w formie decyzji, miano by poinformować potencjalnego nabywcę o zatwierdzeniu warunkowym. W przeciwnym wypadku w jaki sposób potencjalny nabywca mógłby zapoznać się dokładnie z treścią warunków, jakie musi spełnić? W konsekwencji uznając uprawnienie właściwych organów do poinformowania potencjalnego nabywcy o <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0068" ID="QS0068"/>pozytywnym wyniku<QUOT.END REF.START="QS0068" CODE="201D" ID="QE0068"/> oceny nabycia, motyw 5 dyrektywy 2007/44 przyznaje, że państwa członkowskie mogą upoważnić swoje właściwe organy do podjęcia formalnej decyzji o zatwierdzeniu, przynajmniej jeżeli zatwierdzenie obwarowano warunkami<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>Przeprowadzona przez Komisję analiza wpływu, ww. w przypisie 17 do niniejszej opinii, przewidywała wyraźnie zresztą w pkt 6.2.3 lit. b): <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0069" ID="QS0069"/>an amendment to the current rules could specifically state how decision notifications need to be carried out for both <HT TYPE="ITALIC">positive</HT> and negative determinations […]. Supervisory authorities would need to <HT TYPE="ITALIC">send a copy</HT> of their decisions within a certain time frame to all relevant parties involved<QUOT.END REF.START="QS0069" CODE="201D" ID="QE0069"/> (podkreślenie moje).</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>37.</NO.P><TXT>Dyrektywa 2007/44 nie przeprowadziła zatem wyczerpującej harmonizacji procedury oceny. W szczególności dyrektywa nie dokonała harmonizacji aktu, za pomocą którego właściwe władze kończą postępowania, gdy prowadzi ono do <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0070" ID="QS0070"/>pozytywnego wyniku<QUOT.END REF.START="QS0070" CODE="201D" ID="QE0070"/>. Jak podkreślają DNB i rząd włoski, harmonizacja nie dotyczy aktu administracyjnego, za pomocą którego właściwe organy kończą procedurę. W konsekwencji nawet przy założeniu, że Trybunał miałby orzec, moim zdaniem niesłusznie, że dyrektywa 2007/44 zakazuje państwom członkowskim przyjmowania nie tylko środków <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0071" ID="QS0071"/>bardziej restrykcyjnych<QUOT.END REF.START="QS0071" CODE="201D" ID="QE0071"/>, lecz wszelkich środków nieprzewidzianych w dyrektywie 92/49 w brzmieniu zmienionym, nie zakazuje im ona wprowadzenia możliwości zatwierdzenia warunkowego. Nie należy ono bowiem do zakresu stosowania tej dyrektywy.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>W przedmiocie przestrzegania zasady skuteczności</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>38.</NO.P><TXT>Środek krajowy, za pomocą którego państwo członkowskie przewiduje możliwość zatwierdzenia warunkowego, wchodzi w zakres jego autonomii procesowej. W konsekwencji państwo to powinno, gdy wykonuje ową autonomię, przestrzegać zasad równoważności i skuteczności.</TXT></NP><?PAGE NO="10"?><NP><NO.P>39.</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie znaczenie ma tylko zasada skuteczności.</TXT></NP><NP><NO.P>40.</NO.P><TXT>Jednakże nie widzę, w jaki sposób wydanie decyzji o zatwierdzeniu warunkowym miałoby nadmiernie utrudniać wykonywanie praw, które potencjalny nabywca posiada na mocy dyrektywy 2007/44. Dyrektywa ta przyznaje potencjalnemu nabywcy prawa nabycia znacznego pakietu akcji w zakładzie ubezpieczeń tylko wtedy, gdy plan nabycia spełnia kryteria z art. 15b ust. 1 dyrektywy 92/49 w brzmieniu zmienionym. Tymczasem celem tych warunków jest właśnie zapewnienie spełnienia tych kryteriów. Nie mogą one mieć innego celu, ponieważ wykaz kryteriów z artykułu 15b ust. 1 dyrektywy 92/49 w brzmieniu zmienionym jest wyczerpujący.</TXT></NP><NP><NO.P>41.</NO.P><TXT>Artykuł 15b ust. 2 dyrektywy 92/49 w brzmieniu zmienionym przewiduje mianowicie, że właściwy organ <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0072" ID="QS0072"/>może wyrazić sprzeciw wobec planowanego nabycia jedynie wówczas, gdy na podstawie kryteriów określonych w ust. 1 istnieją ku temu uzasadnione powody<QUOT.END REF.START="QS0072" CODE="201D" ID="QE0072"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Podkreślenie moje.</P></NOTE>. Ponadto art. 15b ust. 3 dyrektywy 92/49 w brzmieniu zmienionym nie może być interpretowany a contrario jako zezwolenie dla państw członkowskich na określenie kryteriów innych niż wymienione w tymże ust. 1, ponieważ nie dotyczą one wielkości nabywanego pakietu. W motywie trzecim dyrektywy 2007/44 wskazano bowiem, że wykaz ustanowiony przez dyrektywę to <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0073" ID="QS0073"/>ograniczony zbiór kryteriów oceny<QUOT.END REF.START="QS0073" CODE="201D" ID="QE0073"/>. Wreszcie zamiar stworzenia wyczerpującego wykazu wynika z prac przygotowawczych. Wniosek Komisji wskazuje, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0074" ID="QS0074"/>zmienione dyrektywy przewidują zamknięty wykaz kryteriów służących do oceny odpowiedniego charakteru nabywcy<QUOT.END REF.START="QS0074" CODE="201D" ID="QE0074"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Wniosek w sprawie dyrektywy, ww. w przypisie 16, uzasadnienie, pkt 1.4 akapit czwarty.</P></NOTE>. Państwa członkowskie nie mogą więc ustanawiać kryteriów nieprzewidzianych przez art. 15b ust. 1 dyrektywy 92/49 w brzmieniu zmienionym. Zainteresowani uczestnicy postępowania są zresztą co do tego zgodni (przynajmniej ci, którzy wypowiadają się w tej kwestii).</TXT></NP><NP><NO.P>42.</NO.P><TXT>W konsekwencji uczynienie z przestrzegania kryteriów przewidzianych przez dyrektywę 92/49 w brzmieniu zmienionym warunku zatwierdzenia planu nie oznacza ograniczenia prawa, które potencjalny nabywca wywodzi z tej dyrektywy, lecz przeciwnie, stanowi jego pełen wyraz, w granicach, które dyrektywa ta sama ustala w odniesieniu do tego prawa: chodzi mianowicie o poszanowanie przewidzianych przez nią kryteriów. Jak twierdzi DNB, możliwość obwarowania zatwierdzenia warunkami sprzyja zapewnieniu skuteczności nadzoru ostrożnościowego.</TXT></NP><NP><NO.P>43.</NO.P><TXT>Wydaje mi się, że w niniejszej sprawie, mimo iż wyłącznie na sądach krajowych spoczywa obowiązek interpretowania prawa krajowego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Wyrok CA Consumer Finance (C‑449/13, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2464">EU:C:2014:2464</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 26).</P></NOTE>, ustawodawca krajowy rzeczywiście przewidział, iż warunki mogą dotyczyć wyłącznie spełnienia pięciu kryteriów oceny przewidzianych w art. 15b ust. 1 dyrektywy 92/49 w brzmieniu zmienionym. Artykuł 3:104 Wft stanowi mianowicie, że DNB <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0075" ID="QS0075"/>może obwarować zaświadczenie o braku zastrzeżeń […] wymogami lub warunkami, biorąc pod uwagę interesy<QUOT.END REF.START="QS0075" CODE="201D" ID="QE0075"/> chronione przez art. 3:100. Brzmienie art. 3:100 Wft, zgodnie z którym <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0076" ID="QS0076"/>[DNB] wydaje zaświadczenie o braku zastrzeżeń […], <HT TYPE="ITALIC">chyba że</HT><QUOT.END REF.START="QS0076" CODE="201D" ID="QE0076"/> jedno z pięciu kryteriów nie jest spełnione, wskazuje, jak mi się wydaje, że kryteria te są wyczerpujące<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Podkreślenie moje.</P></NOTE>. Ponadto wydaje mi się, że art. 3:100 przytacza wiernie kryteria z art. 15b ust. 1<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Zobacz pkt 8 i 10 powyżej.</P></NOTE>. Co prawda transpozycja dyrektywy 2007/44 dokonana została zbyt późno, (a Królestwo Niderlandów zostało z tego powodu skazane w postępowaniu w przedmiocie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P>Wyrok Komisja/Niderlandy (C‑233/10, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:791">EU:C:2010:791</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>). Termin transpozycji dyrektywy 2007/44 upłynął w dniu <DATE ISO="20090321">21 marca 2009 r.</DATE>, warunki zostały nałożone na GCO decyzjami z dnia 25 maja i z dnia <DATE ISO="20100720">20 lipca 2010 r.</DATE>, a niderlandzka ustawa transponująca weszła w życie w dniu <DATE ISO="20110507">7 maja 2011 r.</DATE></P></NOTE>), i w konsekwencji art. 3:100 Wft w brzmieniu obowiązującym w chwili zaistnienia okoliczności faktycznych nie nawiązywał do kryteriów zawartych<?PAGE NO="11"?> w art. 15b ust. 1 dyrektywy 92/49 w brzmieniu zmienionym, jednakże w zakresie, w jakim sąd odsyłający poinformował o zamiarze dokonania wykładni tego przepisu w świetle dyrektywy 2007/44, opóźnienie transpozycji nie uprawnia DNB do określania warunków mających cel inny niż spełnienie jednego z pięciu kryteriów wymienionych powyżej.</TXT></NP><NP><NO.P>44.</NO.P><TXT>W kwestii tego, czy państwa członkowskie mogą upoważnić swoje właściwe organy do jednostronnego nałożenia warunków na potencjalnego nabywcę, a nie wyłącznie do zaakceptowania warunków zaproponowanych przez niego, odpowiedź jest moim zdaniem twierdząca.</TXT></NP><NP><NO.P>45.</NO.P><TXT>Prawdą jest, że odniesienie w motywie 3 dyrektywy 2007/44 do <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0077" ID="QS0077"/>zobowiązań poczynionych<QUOT.END REF.START="QS0077" CODE="201D" ID="QE0077"/> przez potencjalnego nabywcę sugeruje, iż mowa jest o dobrowolnym działaniu nabywcy, tym bardziej że rozporządzenie (WE) nr 139/2004 z dnia <DATE ISO="20040120">20 stycznia 2004 r.</DATE> w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0030"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="024" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2004">Dz.U. L 24, s. 1</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE> również posługuje się terminem <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0078" ID="QS0078"/>zobowiązania<QUOT.END REF.START="QS0078" CODE="201D" ID="QE0078"/> w odniesieniu do zmian proponowanych przez strony zgłoszonej koncentracji<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0031"><P>Zawiadomienie Komisji w sprawie środków zaradczych dopuszczalnych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 i rozporządzenia Komisji (WE) nr 802/2004 (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="267" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2008">Dz.U. 2008, C 267, s. 1</REF.DOC.OJ>), pkt 6.</P></NOTE>. Nie widzę jednakże, w jaki sposób jednostronne nałożenie warunków nadmiernie utrudniałoby w praktyce wykonywanie prawa, które potencjalny nabywca posiada na mocy dyrektywy 2007/44, w sytuacji gdy warunki te pozwalają spełnić kryteria z art. 15b ust. 1 dyrektywy 92/49 w brzmieniu zmienionym, i tylko te kryteria.</TXT></NP><NP><NO.P>46.</NO.P><TXT>Zanim przejdę do analizy drugiego pytania prejudycjalnego, należy jeszcze zbadać, czy Wft jest zgodne z traktatem FUE. Co prawda sąd odsyłający nie zadał Trybunałowi pytania dotyczącego tego zagadnienia, wydaje mi się jednak, że w celu udzielenia mu użytecznej odpowiedzi<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0032"><P>Wyrok Cipra i Kvasnicka (C‑439/01, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2003:31">EU:C:2003:31</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 24).</P></NOTE> należy je zbadać. Dyrektywa 2007/44 nie dokonuje wyczerpującej harmonizacji procedury oceny. Tymczasem tylko w sytuacji wyczerpującej harmonizacji środek krajowy ocenia się wyłącznie w świetle dyrektywy<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0033"><P>Wyrok Deutscher Apothekerverband (C‑322/01, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2003:664">EU:C:2003:664</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 64).</P></NOTE>. W braku wyczerpującej harmonizacji należy zweryfikować jego zgodność z traktatem FUE. Ponadto zagadnienie to zostało poruszone, choć w sposób pośredni, w uwagach pisemnych rządów estońskiego, francuskiego i włoskiego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0034"><P>Rząd estoński uważa, że środek krajowy przewidujący możliwość zatwierdzenia warunkowego stanowi ograniczenie swobody przedsiębiorczości, swobody świadczenia usług i swobody przepływu kapitału, przewidzianych w art. 49 TFUE, 56 TFUE i 63 TFUE, ponieważ wszystkie państwa członkowskie nie przewidują takiej możliwości, lecz że ograniczenie takie jest uzasadnione. Rząd francuski podnosi, że decyzja o zatwierdzeniu warunkowym w mniejszym stopniu narusza swobodny przepływu kapitału, niż sprzeciw, i dlatego zgodna z celem dyrektywy 2007/44 jest taka wykładnia art. 15a i 15 lit. b dyrektywy 92/49 w brzmieniu zmienionym, która opowiada się za tym, że państwa członkowskie mogą ustanowić zatwierdzenie warunkowe. Rząd włoski podnosi, że warunki takie, nie dość że nie ograniczają swobodnego przepływu kapitału i swobody przedsiębiorczości, to jeszcze im sprzyjają.</P></NOTE>, a na rozprawie pytanie takie zostało zadane przedstawicielowi Komisji.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>5.</NO.P><TXT>W przedmiocie zgodności Wft z art. 49 TFUE i 63 TFUE</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>47.</NO.P><TXT>Jeżeli sporny środek krajowy ma zastosowanie jedynie do udziałów pozwalających na wywieranie rzeczywistego wpływu na przedsiębiorstwo, to powinien być oceniany w świetle art. 49 TFUE. Jeśli ma on zastosowanie do każdego udziału, choćby mniejszościowego, należy oceniać go w świetle art. 49 TFUE i 63 TFUE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0035"><P>Wyrok Komisja/Włochy (C‑531/06, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:315">EU:C:2009:315</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 40).</P></NOTE>. W niniejszej sprawie, jak się wydaje, chociaż nie wynika to jasno z pism procesowych, Wft znajduje zastosowanie zarówno do udziałów, które dają rzeczywisty wpływ na przedsiębiorstwo, jak i do tych, które go nie dają. Należy zatem zbadać Wft w świetle art. 63 TFUE i art. 49 TFUE.</TXT></NP><?PAGE NO="12"?><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>W przedmiocie zgodności z art. 63 TFUE</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>48.</NO.P><TXT>Artykuł 3:104 Wft, który przewiduje możliwość zatwierdzenia warunkowego, stanowi ograniczenie swobodnego przepływu kapitału<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0036"><P>Ograniczenia w rozumieniu art. 63 TFUE stanowią środki, które <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0079" ID="QS0079"/>mogą utrudniać lub ograniczać nabycie akcji<QUOT.END REF.START="QS0079" CODE="201D" ID="QE0079"/> w danych spółkach lub które mogą <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0080" ID="QS0080"/>zniechęcić inwestorów z innych państw członkowskich do inwestowania w kapitał<QUOT.END REF.START="QS0080" CODE="201D" ID="QE0080"/> tych spółek (zob. wyrok Komisja/Portugalia, C‑171/08, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:412">EU:C:2010:412</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 50).</P></NOTE>. Środek krajowy, który nakłada obowiązek wykonania warunków ustanowionych przez właściwe organy, utrudnia bowiem nabycie znacznego pakietu akcji lub czyni je mniej atrakcyjnym.</TXT></NP><NP><NO.P>49.</NO.P><TXT>Wydaje mi się jednak, że takie ograniczenie może być uzasadnione nadrzędnym względem interesu ogólnego. Ponieważ ubezpieczenie kredytów – omawiane w niniejszej sprawie – dotyczy również przedsiębiorców, to – zamiast odwoływać się do ochrony konsumentów – proponuję, aby Trybunał uznał za wzgląd nadrzędny interesu publicznego gwarancję stabilności i bezpieczeństwa aktywów zarządzanych przez zakład ubezpieczeń, na wzór wyroków Komisja/Polska i VBV-Vorsorgekasse<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0037"><P>Wyroki: Komisja/Polska (C‑271/09, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:855">EU:C:2011:855</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 57); VBV – Vorsorgekasse (C‑39/11, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:327">EU:C:2012:327</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 31).</P></NOTE>, w których Trybunał uznał, że interes polegający na zagwarantowaniu stabilności i bezpieczeństwa aktywów zarządzanych, odpowiednio, przez fundusz emerytalny i przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania, w szczególności poprzez przyjęcie zasad ostrożnościowych, stanowi nadrzędny wzgląd interesu ogólnego.</TXT></NP><NP><NO.P>50.</NO.P><TXT>W niniejszym przypadku <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0081" ID="QS0081"/>interesy<QUOT.END REF.START="QS0081" CODE="201D" ID="QE0081"/>, które warunki ustanowione na podstawie art. 3:104 Wft mają chronić, są identyczne z kryteriami art. 15b ust. 1 dyrektywy 92/49 w brzmieniu zmienionym, których zadaniem jest zapewnienie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0082" ID="QS0082"/>należytego i ostrożnego zarządzania<QUOT.END REF.START="QS0082" CODE="201D" ID="QE0082"/> zakładem ubezpieczeń, polegającego przede wszystkim na zagwarantowaniu stabilności jego majątku. Niderlandzka Wft jest zatem odpowiednia dla zamierzonego celu.</TXT></NP><NP><NO.P>51.</NO.P><TXT>Jeśli chodzi o jej proporcjonalność, zagadnienie to obejmuje moim zdaniem dwie kwestie.</TXT></NP><NP><NO.P>52.</NO.P><TXT>Po pierwsze, należy ustalić, czy konieczne jest nałożenie warunków a priori, w ramach zatwierdzenia ostrożnościowego, zamiast warunków a posteriori, w ramach nadzoru ostrożnościowego, gdy problem już wystąpi. Odpowiedź na to pytanie jest moim zdaniem twierdząca. Kryteria przewidziane w art. 15b ust. 1 dyrektywy 92/49 w brzmieniu zmienionym powinny być w stosownych przypadkach, jak mi się wydaje, przedmiotem jednocześnie warunków i środków nadzoru ostrożnościowego. Byłoby na przykład absurdalne, gdyby w przypadku zakładu ubezpieczeń, który przeżywa trudności finansowe w chwili zatwierdzenia planu nabycia, nie nałożyć na niego bezpośrednio, w postaci warunków, zobowiązań w tym względzie. Powinno ono również podlegać w późniejszym czasie środkom nadzoru ostrożnościowego, zmierzającym do zapewnienia jego stabilności finansowej, jak przewiduje to motyw 4 dyrektywy 2007/44, który stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0083" ID="QS0083"/>[o]cena ostrożnościowa […] nie powinna […] zastępować […] wymogów ciągłego nadzoru ostrożnościowego<QUOT.END REF.START="QS0083" CODE="201D" ID="QE0083"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>53.</NO.P><TXT>Po drugie, należy upewnić się, że zgodnie z wymaganiami sformułowanymi przez Trybunał w odniesieniu do systemów uprzednich zezwoleń – zważywszy, że Wft przewiduje właśnie taki system uprzednich zezwoleń, w ramach którego nakładane są warunki – nałożenie warunków opiera się na <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0084" ID="QS0084"/>obiektywnych, niedyskryminacyjnych i z góry znanych kryteriach<QUOT.END REF.START="QS0084" CODE="201D" ID="QE0084"/> i że każda decyzja o warunkowym zatwierdzeniu może być przedmiotem odwołania na drodze sądowej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0038"><P>Zobacz wyroki: Église de scientologie (C‑54/99, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2000:124">EU:C:2000:124</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 21, 22); Analier i in. (C‑205/99, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2001:107">EU:C:2001:107</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 38); Komisja/Hiszpania (C‑207/07, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:428">EU:C:2008:428</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 48); Carmen Media Group (C‑46/08, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:505">EU:C:2010:505</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 87).</P></NOTE>. W odniesieniu do środka prawnego przed sądem pragnę zauważyć, że dyrektywa 2007/44 przewiduje uzasadnienie wyłącznie dla decyzji sprzeciwu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0039"><P>Artykuł 15a ust. 4 dyrektywy 92/49 w brzmieniu zmienionym. Prawo do odwołania na drodze sądowej od decyzji <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0085" ID="QS0085"/>podejmowanych na podstawie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą<QUOT.END REF.START="QS0085" CODE="201D" ID="QE0085"/> jest przewidziane w art. 56 dyrektywy 92/49.</P></NOTE>. Sąd nie może jednak przeprowadzić rzeczywistej kontroli warunków, jeśli decyzja o zatwierdzeniu warunkowym nie jest uzasadniona. Wydaje mi się zatem, że w przypadku<?PAGE NO="13"?> zatwierdzenia warunkowego właściwe organy mają obowiązek wydania decyzji pisemnej i uzasadnionej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0040"><P>W tym względzie pragnę zauważyć, że Trybunał orzekł, iż obowiązek uzasadnienia stanowi <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0086" ID="QS0086"/>konsekwencję<QUOT.END REF.START="QS0086" CODE="201D" ID="QE0086"/> prawa do bycia wysłuchanym, które jest integralną częścią prawa do obrony, będącego zasadą ogólną prawa Unii (zob. wyroki: M. (C‑277/11, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:744">EU:C:2012:744</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 88); Mukarubega (C‑166/13, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2336">EU:C:2014:2336</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 48). Orzekł on również, że obowiązek uzasadnienia wynika <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0087" ID="QS0087"/>z podstawowego wymogu, aby wszelkie decyzje organów krajowych odmawiające możliwości skorzystania z uprawnienia uznanego przez prawo [Unii] mogły podlegać kontroli sądowej mającej na celu zapewnienie skutecznej ochrony tego prawa<QUOT.END REF.START="QS0087" CODE="201D" ID="QE0087"/> (wyroki: Heylens i in. (222/86, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1987:442">EU:C:1987:442</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 15); BVBA Management, Training en Consultancy (C‑239/05, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:99">EU:C:2007:99</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 36); Mellora (C‑75/08, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:279">EU:C:2009:279</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 59); a także opinia rzecznik generalnej J. Kokott w sprawach: Housieaux (C‑186/04, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:70">EU:C:2005:70</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 32); Mellora (C‑75/08, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:32">EU:C:2009:32</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 26–34).</P></NOTE>. W niniejszym przypadku art. 3:100 Wft przewiduje kryteria obiektywne i niedyskryminacyjne, które stanowią powtórzenie kryteriów wskazanych w dyrektywie 2007/44. Jednakże to do sądu odsyłającego należy dokonanie oceny ich przewidywalności dla potencjalnego nabywcy, biorąc pod uwagę spóźnioną transpozycję tej dyrektywy. Ponadto decyzje DNB oczywiście mogą być przedmiotem odwołania na drodze sądowej. Do sądu odsyłającego należy jednak upewnienie się, że decyzje te są wystarczająco uzasadnione, aby umożliwić GCO wykonywanie przysługującego jej prawa do środka prawnego przed sądem przy pełnej znajomości argumentów, które może podnieść.</TXT></NP><NP><NO.P>54.</NO.P><TXT>Artykuł 3:104 Wft, który przewiduje możliwość zatwierdzenia warunkowego, stanowi zatem moim zdaniem, ograniczenie swobodnego przepływu kapitału, które może być uzasadnione ogólnym interesem zagwarantowania stabilności i bezpieczeństwa aktywów zarządzanych przez zakład ubezpieczeń. Sprawdzenie, czy ograniczenie takie jest proporcjonalne, należy do sądu odsyłającego. Obowiązki tego sądu obejmują, po pierwsze, zbadanie, czy w świetle spóźnionej transpozycji dyrektywy 2007/44 kryteria oceny były wystarczająco przewidywalne dla GCO, a po drugie, ustalenie, czy odnośne decyzje DNB są wystarczająco uzasadnione, aby umożliwić GCO wykonanie przysługującego jej prawa do skutecznego środka prawnego przed sądem.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>W przedmiocie zgodności z art. 49 TFUE</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>55.</NO.P><TXT>Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sporny środek krajowy, w zakresie, w jakim stanowi ograniczenie swobody przedsiębiorczości, jest bezpośrednią konsekwencją istnienia przeszkód w swobodnym przepływie kapitału, które omówione zostały powyżej, a z którymi jest on nierozerwalnie związany<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0041"><P>Wyrok Komisja/Portugalia (C‑171/08, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:412">EU:C:2010:412</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 80).</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>56.</NO.P><TXT>Artykuł 3:104 Wft stanowi zatem również ograniczenie swobody przedsiębiorczości. Może ono jednak, tak jak ograniczenie swobodnego przepływu kapitału, być uzasadnione ogólnym interesem zagwarantowania stabilności i bezpieczeństwa aktywów zarządzanych przez zakład ubezpieczeń. Do sądu odsyłającego należy więc przeprowadzenie kontroli, o których mowa w pkt 54 niniejszej opinii.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>B –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie pytania drugiego</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>57.</NO.P><TXT>W drugim pytaniu sąd odsyłający zwraca się do Trybunału o rozstrzygnięcie, czy właściwe organy mogą nałożyć warunki, które nie są niezbędne do zatwierdzenia planu nabycia, czyli warunki, które nie miały na celu spełnienia jednego z pięciu kryteriów określonych w art. 15b ust. 1 dyrektywy 92/49 w brzmieniu zmienionym.</TXT></NP><NP><NO.P>58.</NO.P><TXT>Odpowiedź na to pytanie jest przecząca. Jak już wskazałem powyżej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0042"><P>Zobacz pkt 40 i 41 niniejszej opinii.</P></NOTE>, państwa członkowskie nie mogą dodawać do tej listy nowych kryteriów, a właściwe organy krajowe nie mogą nakładać warunków, które nie spełniałyby jednego z tych kryteriów w postaci, w jakiej zostały transponowane do prawa krajowego.</TXT></NP><?PAGE NO="14"?><NP><NO.P>59.</NO.P><TXT>Co więcej, pragnę zauważyć, że jak stwierdziła na rozprawie Komisja, warunki te powinny nie tylko być niezbędne do spełnienia jednego z kryteriów oceny, lecz również być proporcjonalne, tzn. nie wykraczać poza to, czego wymaga spełnienie tych kryteriów. Chociaż sąd odsyłający nie zwraca się do Trybunału z pytaniem, czy owe warunki muszą być proporcjonalne, Trybunał powinien moim zdaniem zbadać to pytanie, które wynika z pytania dotyczącego niezbędności tych warunków.</TXT></NP><NP><NO.P>60.</NO.P><TXT>Po pierwsze bowiem, o ile dyrektywa 2007/44 wymaga przestrzegania zasady proporcjonalności tylko w odniesieniu do informacji, które potencjalny nabywca powinien dostarczyć wraz z powiadomieniem<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0043"><P>Artykuł 15b ust. 4 dyrektywy 92/49 w brzmieniu zmienionym.</P></NOTE>, o tyle wytyczne KEIUEP wskazują w kontekście reputacji potencjalnego nabywcy, że potencjalny nabywca powinien spełniać dalej idące wymogi, w szczególności jeśli chodzi o przejęcie kontroli, a nie nabycie udziału mniejszościowego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0044"><P>Wytyczne KEIUEP, ww. w przypisie 10 do niniejszej opinii, pkt 44: <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0088" ID="QS0088"/>competence requirements are reduced for acquirers who are not in a position to exercise, or do not intend to exercise any influence over the target institution<QUOT.END REF.START="QS0088" CODE="201D" ID="QE0088"/>.</P></NOTE>. Wynika stąd, że warunki te powinny być bardziej restrykcyjne w przypadku przejęcia kontroli.</TXT></NP><NP><NO.P>61.</NO.P><TXT>Po drugie, zasada proporcjonalności jest zasadą ogólną prawa Unii, której państwa członkowskie zobowiązane są przestrzegać, jeśli sporne uregulowanie krajowe jest objęte zakresem stosowania prawa Unii<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0045"><P>Wyrok Dokter i in. (C‑28/05, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:408">EU:C:2006:408</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 71).</P></NOTE>. Zatem do właściwych organów i do sądu krajowego należy zbadanie, czy warunki te są nie tylko konieczne, ale także proporcjonalne.</TXT></NP><NP><NO.P>62.</NO.P><TXT>Wreszcie pragnę zauważyć, że podczas rozprawy GCO wskazała, iż była <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0089" ID="QS0089"/>zaskoczona<QUOT.END REF.START="QS0089" CODE="201D" ID="QE0089"/> przyjęciem decyzji o zatwierdzeniu warunkowym. Co prawda dyrektywa 92/49 w brzmieniu zmienionym nie zawiera żadnego odniesienia do prawa do bycia wysłuchanym, nawet w razie sprzeciwu wobec planu nabycia, jednakże poszanowanie prawa do bycia wysłuchanym, które stanowi integralną część prawa do obrony, będącego zasadą ogólną prawa Unii, gwarantuje każdej osobie możliwość użytecznego i skutecznego przedstawienia jej stanowiska w trakcie postępowania administracyjnego i przed wydaniem jakiejkolwiek decyzji, która mogłaby niekorzystnie wpłynąć na jej interesy<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0046"><P>Wyrok Mukarubega (C‑166/13, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2336">EU:C:2014:2336</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 45–48).</P></NOTE>. Obowiązek ten ciąży na organach administracyjnych państw członkowskich wówczas, gdy podejmują one decyzję<?PAGE NO="15"?> należącą do zakresu stosowania prawa Unii, nawet jeśli właściwe prawo Unii nie przewiduje wyraźnie takiej formalności<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0047"><P>Wyrok Sopropé (C‑349/07, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:746">EU:C:2008:746</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 38).</P></NOTE>. W konsekwencji właściwe organy mają obowiązek poinformowania potencjalnego nabywcy o zamiarze nałożenia warunków i umożliwienia mu przedstawienia uwag w tej kwestii przed wydaniem decyzji o zatwierdzeniu warunkowym<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0048"><P>Spoczywający na właściwych organach obowiązek wysłuchania potencjalnego nabywcy należy uznać, jak już wskazałem w pkt 62 niniejszej opinii, na podstawie zasady ogólnej prawa Unii, jaką jest przestrzeganie prawa do obrony (wyrok Mukarubega, C‑166/13, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2336">EU:C:2014:2336</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 45). Jednak wydaje mi się, że ten obowiązek może również zostać uznany na podstawie art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0090" ID="QS0090"/>kartą<QUOT.END REF.START="QS0090" CODE="201D" ID="QE0090"/>), dotyczącego prawa do dobrej administracji. W rzeczywistości bowiem ust. 2 lit. a) tego przepisu przewiduje, że każda osoba ma <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0091" ID="QS0091"/>prawo […] do bycia wysłuchanym, zanim zostaną podjęte indywidualne środki mogące negatywnie wpłynąć na jego sytuację<QUOT.END REF.START="QS0091" CODE="201D" ID="QE0091"/>. Co prawda art. 41 karty wyraźnie przyznaje prawo do bycia wysłuchanym jedynie przez instytucje Unii Europejskiej, a nie przez organy państw członkowskich. Jego ust. 1 stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0092" ID="QS0092"/>[k]ażdy ma prawo do bezstronnego i sprawiedliwego rozpatrzenia swojej sprawy w rozsądnym terminie przez <HT TYPE="ITALIC">instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii</HT><QUOT.END REF.START="QS0092" CODE="201D" ID="QE0092"/> (podkreślenie moje). To właśnie skłoniło Trybunał do orzeczenia, że art. 41 ust. 2 karty nie ma zastosowania do państw członkowskich [zob. wyroki: Cicala (C‑482/10, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:868">EU:C:2011:868</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 28); YS i in. (C‑141/12 i C‑372/12, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2081">EU:C:2014:2081</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 67); Mukarubega (C‑166/13, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2336">EU:C:2014:2336</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 44); Boudjlida (C‑249/13, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2431">EU:C:2014:2431</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 32–33). Pragnę jednakże zauważyć, że art. 51 ust. 1 karty nakłada na państwa członkowskie obowiązek stosowania postanowień karty <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0093" ID="QS0093"/>jeżeli stosują one prawo Unii<QUOT.END REF.START="QS0093" CODE="201D" ID="QE0093"/>. W konsekwencji gdy państwa członkowskie stosują prawo Unii, muszą przestrzegać postanowień karty, włączając w to, moim zdaniem, prawo podmiotu występującego w postępowaniu administracyjnym do bycia wysłuchanym, ustanowione w art. 41 ust. 2 lit. a). Wykładnia czysto językowa art. 41 karty, polegająca na wyłączeniu jego zastosowania do państw członkowskich, prowadziłaby bowiem do uznania, że prawo do bycia wysłuchanym ustanowione w tymże art. 41 stanowi wyjątek od art. 51 karty, który przewiduje stosowanie całości <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0094" ID="QS0094"/>postanowień karty<QUOT.END REF.START="QS0094" CODE="201D" ID="QE0094"/> do państw członkowskich w zakresie, w jakim stosują one prawo Unii. Jak zaznacza rzecznik generalny M. Wathelet, nie jest <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0095" ID="QS0095"/>spójne […], aby z brzmienia art. 41 karty można było wywnioskować ustanowienie wyjątku od zasady przewidzianej w jej art. 51, który zezwalałby państwom członkowskim na niestosowanie danego postanowienia karty, nawet jeśli stosują one prawo Unii<QUOT.END REF.START="QS0095" CODE="201D" ID="QE0095"/> [opinia rzecznika generalnego M. Watheleta w sprawie Mukarubega (C‑166/13, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2031">EU:C:2014:2031</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 56); zob. również stanowisko rzecznika generalnego M. Watheleta w sprawie G. i R. (C‑383/13 PPU, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:553">EU:C:2013:553</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 49–52); a także jego opinia w sprawie Boudjlida (C‑249/13, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2032">EU:C:2014:2032</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 46–48)]. Wydaje się zresztą, że Trybunał zastosował art. 41 karty do państw członkowskich w wyrokach: M. (C‑277/11, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:744">EU:C:2012:744</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 84); N. (C‑604/12, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:302">EU:C:2014:302</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 49–50). Zobacz w tym względzie także: opinia rzecznika generalnego D. Ruiza-Jaraba Colomera w sprawach połączonych SECAP i Santorso (C‑147/06 i C‑148/06, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:711">EU:C:2007:711</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 50–51); opinia rzecznika generalnego J. Kokott w sprawie Mellora (C‑75/08, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:32">EU:C:2009:32</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 33); moja opinia w sprawie Stoiłow i Ko (C‑180/12, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:492">EU:C:2013:492</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 75–79); opinia rzecznika generalnego Y. Bota w sprawie N. (C‑604/12, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:714">EU:C:2013:714</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 36). W każdym razie nie ma konieczności rozstrzygania w niniejszej sprawie kwestii możliwości zastosowania art. 41 ust. 2 karty do państw członkowskich. W istocie, jak już wskazałem powyżej, spoczywający na organach administracyjnych państw członkowskich obowiązek wysłuchania potencjalnego nabywcy powinien zostać uznany na podstawie zasad ogólnych prawa Unii.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>63.</NO.P><TXT>Do sądu krajowego należy zatem zbadanie, czy GCO miała możliwość przedstawienia swoich uwag przed wydaniem decyzji przez DNB.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>C –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie pytania trzeciego</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>64.</NO.P><TXT>Za pomocą pytania trzeciego sąd odsyłający zwraca się do Trybunału o odpowiedź, czy właściwe władze mogą nałożyć warunek dotyczący sposobu kierowania przedsiębiorstwem, to znaczy czy tego rodzaju warunek służy spełnieniu jednego z kryteriów przewidzianych w art. 15b ust. 1 dyrektywy 92/49 w brzmieniu zmienionym. W niniejszej sprawie, przypomnijmy, DNB zażądał, aby co najmniej połowa członków rad nadzorczych ATNV i ACINV, w tym ich prezesi, była osobami niezależnymi od akcjonariuszy.</TXT></NP><NP><NO.P>65.</NO.P><TXT>Komisja uważa, że DNB nie mógł nałożyć warunku dotyczącego sposobu kierowania przedsiębiorstwem, ponieważ nie wiąże się on z żadnym z kryteriów z art. 15b ust. 1 dyrektywy 92/49 w brzmieniu zmienionym, nawet z kryterium zawartym w lit. d). Pozostali uczestnicy postępowania są zgodni co do tego, że warunek może dotyczyć sposobu kierowania przedsiębiorstwem.</TXT></NP><NP><NO.P>66.</NO.P><TXT>Moim zdaniem stanowisko Komisji nie może zostać przyjęte. Warunek dotyczący sposobu kierowania przedsiębiorstwem, którego dotyczy plan nabycia, wydaje mi się bowiem odpowiadać kryterium, o którym mowa w art. 15b ust. 1 lit. d) dyrektywy 92/49 w brzmieniu zmienionym.</TXT></NP><NP><NO.P>67.</NO.P><TXT>Kryterium to przewiduje, że właściwe organy powinny sprawdzić, czy zakład ubezpieczeń <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0096" ID="QS0096"/>będzie w stanie spełnić, jak również spełniać w przyszłości<QUOT.END REF.START="QS0096" CODE="201D" ID="QE0096"/> wymogi oceny ostrożnościowej, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0097" ID="QS0097"/>a w szczególności czy struktura grupy, której stanie się częścią, umożliwia sprawowanie skutecznego nadzoru […]<QUOT.END REF.START="QS0097" CODE="201D" ID="QE0097"/>. Odniesienie do struktury grupy zostało wprowadzone na podstawie propozycji EBC,<?PAGE NO="16"?> który wyjaśnia je w ten sposób: <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0098" ID="QS0098"/>powinno się […] zapewnić, aby efektywny nadzór nad instytucją przejmowaną nie był ograniczany przez niewystarczającą przejrzystość struktury grupy, której nabywana instytucja stanie się członkiem na skutek projektowanej transakcji<QUOT.END REF.START="QS0098" CODE="201D" ID="QE0098"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0049"><P>Opinia EBC, przywołana w przypisie 14 do niniejszej opinii, pkt 2.4.</P></NOTE>. Zatem chodzi właśnie o to, aby ograniczyć nadmierny wpływ ze strony potencjalnego nabywcy.</TXT></NP><NP><NO.P>68.</NO.P><TXT>Dokonanie oceny proporcjonalności warunku, o którym mowa w pkt 64 powyżej, należy do sądu odsyłającego. Trybunał jest jednak uprawniony do dostarczenia mu informacji na temat wykładni prawa Unii<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0050"><P>Wyrok Profaktor Kulesza, Frankowski, Jóźwiak, Orłowski (C‑188/09, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:454">EU:C:2010:454</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 30).</P></NOTE>. W tym względzie pragnę zauważyć, że system niderlandzki przewiduje dualistyczną strukturę zarządzania spółką, w ramach której dwa odrębne ciała wykonują zadania organów zarządzających spółki i nadzoru nad zarządzaniem nią. Na rozprawie przedstawiciel DNB wskazał, że warunek, o którym mowa w pkt 64 powyżej, dotyczył organów nadzorczych ATNV i CINV. Tymczasem warunek zmierzający do zapewnienia niezależności organu nadzorczego przedsiębiorstwa, którego dotyczy plan nabycia, wydaje mi się odpowiedni w celu zapobieżenia nadmiernemu wpływowi potencjalnego nabywcy. Gdyby ze względu na jego znaczenie w akcjonariacie nabywanego przedsiębiorstwa był on nawet w stanie powołać większość członków organów nadzorczych, nic nie uniemożliwiałoby mu podejmowania decyzji sprzecznych z <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0099" ID="QS0099"/>należytym i ostrożnym zarządzaniem<QUOT.END REF.START="QS0099" CODE="201D" ID="QE0099"/> wymaganym przez art. 15b ust. 1 dyrektywy 92/49 w zmienionym brzmieniu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0051"><P>Bez większego znaczenia pozostaje w tym względzie to, że przy okazji transpozycji tegoż art. 15b ust. 1 lit. d) ustawodawca niderlandzki nie przejął odniesienia do <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0100" ID="QS0100"/>struktury<QUOT.END REF.START="QS0100" CODE="201D" ID="QE0100"/> <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0101" ID="QS0101"/>grupy<QUOT.END REF.START="QS0101" CODE="201D" ID="QE0101"/>, a ograniczył się jedynie do zdolności zakładu ubezpieczeń do spełnienia wymogów ostrożnościowych. W istocie, zgodnie z brzmieniem tegoż art. 15b ust. 1 lit. d), odniesienie do struktury grupy jest jedynie przypadkiem szczególnym w obrębie przypadków objętych tym kryterium.</P></NOTE>. Pragnę zauważyć ponadto, że wytyczne KEIUEP odnoszą się w kontekście kryterium określonego w art. 15b ust. 1 lit. d) dyrektywy 92/49 w brzmieniu zmienionym do możliwości nałożenia warunków dotyczących sposobu kierowania przedsiębiorstwem<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0052"><P>Wytyczne KEIUEP, ww. w przypisie 10 do niniejszej opinii, pkt 70: <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0102" ID="QS0102"/>these commitments could concern, for example, financial support in case of liquidity or solvency problems, <HT TYPE="ITALIC">corporate governance issues</HT>, the acquirer’s future target share in the institution, directions and goals for development, etc.<QUOT.END REF.START="QS0102" CODE="201D" ID="QE0102"/> (podkreślenie moje).</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>69.</NO.P><TXT>Jeżeli chodzi o proporcjonalność warunku nałożonego na GCO, sąd odsyłający powinien uwzględnić znaczenie GCO w akcjonariacie ATNV i ACINV, do którego wielu uczestników nawiązało na rozprawie. Powinien również uwzględnić fakt, że warunek ustanowiony przez DNB dotyczy składu nie organu zarządzającego ATNV i ACINV, lecz organu nadzorczego. Te dwa elementy przemawiają na rzecz proporcjonalnego charakteru warunku nałożonego na GCO. W odniesieniu do wymogu, aby prezesi rad nadzorczych byli również niezwiązani z akcjonariuszami, wydaje mi się, że sąd odsyłający powinien dokonać oceny jego proporcjonalności w świetle krajowego prawa spółek, a także uprawnień, które prawo to nadaje prezesom rad nadzorczych.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">V –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wnioski</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>70.</NO.P><TXT>Mając na względzie całość powyższych rozważań, proponuję, aby Trybunał udzielił następującej odpowiedzi na pytania prejudycjalne zadane przez College van Beroep voor het bedrijfsleven:</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Artykuły 15, 15a i 15b dyrektywy Rady 92/49/EWG z dnia <DATE ISO="19920618">18 czerwca 1992 r.</DATE> w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie oraz zmieniającej dyrektywy 73/239/EWG i 88/357/EWG (trzeciej dyrektywy w sprawie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie), zmienionej dyrektywą 2007/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20070905">5 września 2007 r.</DATE>, należy interpretować w ten sposób, że nie zabraniają one państwom członkowskim zezwalania podlegającym im właściwym organom na obwarowanie warunkami zatwierdzenia planu nabycia znacznego pakietu akcji w zakładzie ubezpieczeń. Państwa<?PAGE NO="17"?> członkowskie mogą zezwolić podlegającym im właściwym organom nie tylko na zaakceptowanie warunków zaproponowanych przez potencjalnego nabywcę, ale również na jednostronne ustanawianie warunków.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Artykuł 15b ust. 1 dyrektywy 92/49, w brzmieniu zmienionym przez dyrektywę 2007/44, należy interpretować w ten sposób, że zakazuje on właściwym organom określania warunków, które nie są konieczne, tzn. które nie zmierzają do spełnienia jednego z kryteriów oceny określonych w tym przepisie. Ogólna zasada proporcjonalności zakazuje właściwym organom nakładania warunków, które nie są proporcjonalne do celu w postaci spełnienia tych kryteriów.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>Zasada ogólna prawa do obrony nakłada na właściwe organy obowiązek wysłuchania potencjalnego nabywcy przed wydaniem decyzji o zatwierdzeniu warunkowym.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>4)</NO.P><TXT>Artykuł 15b ust. 1 lit. d) dyrektywy 92/49, w brzmieniu zmienionym przez dyrektywę 2007/44, należy interpretować w ten sposób, że zezwala on właściwym organom na ustanowienie warunku dotyczącego sposobu kierowania nabywanym przedsiębiorstwem. Do sądu krajowego należy zbadanie niezbędności i proporcjonalności takiego wymogu w świetle wielkości pakietu posiadanego przez akcjonariusza w kapitale nabywanego przedsiębiorstwa, zadań z zakresu zarządu lub nadzoru wykonywanych przez organ, którego dotyczy warunek, i uprawnień, które prawo krajowe przyznaje prezesowi tego organu.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>5)</NO.P><TXT>Przepis krajowy, który przewiduje możliwość zatwierdzenia warunkowego stanowi – w sprzeczności z art. 49 TFUE i art. 63 TFUE – ograniczenie swobodnego przepływu kapitału i swobody działalności gospodarczej. Ograniczenie to może być uzasadnione ogólnym interesem polegającym na zagwarantowaniu stabilności i bezpieczeństwa aktywów zarządzanych przez zakład ubezpieczeń. Zadaniem sądu odsyłającego jest, po pierwsze, sprawdzenie, czy warunki są niezbędne do osiągnięcia tego celu, a po drugie, czy warunki te są proporcjonalne. W celu oceny proporcjonalności decyzji o zatwierdzeniu warunkowym sąd odsyłający powinien upewnić się, że opiera się ona na kryteriach obiektywnych, niedyskryminacyjnych i znanych z góry oraz że może być przedmiotem skutecznego środka prawnego przed sądem. W ramach tego badania należy w szczególności wziąć pod uwagę spóźnioną transpozycję dyrektywy i jej wpływ na przewidywalny charakter warunków, jak również istnienie wystarczającego uzasadnienia decyzji o zatwierdzeniu, które jako jedyne może umożliwić potencjalnemu nabywcy wykonanie przysługującego mu prawa do środka prawnego przed sądem.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>