1Op 28 april 1988 werd verzoeker aangesteld tot hoofd van de delegatie van de Commissie voor de Stille Oceaan, gevestigd op E, waar hij zijn ambt uitoefende tot november 1991. Vanaf 1 december 1991 bekleedde verzoeker het ambt van hoofd van de delegatie van de Commissie in Zambia. Voordien had hij het ambt van adviseur en later van hoofd van een delegatie van de Commissie uitgeoefend in verschillende landen.2.Tijdens een onderzoek dat de algemene inspectie van de delegaties van de Commissie in februari 1993 bij de delegatie op F. verrichtte, werden de inspecteurs in kennis gesteld van een aantal klachten jegens verzoeker betreffende de periode waarin deze het ambt van hoofd van de delegatie had uitgeoefend. Deze klachten [zie het rapport van de inspecteurs Wolff en Long (bijlage 3 bij het verweerschrift) en de verklaringen van de dames M., C. en T. aan de inspecteurs (bijlage 4 bij het verweerschrift)] betroffen voornamelijk sexuele intimidatie waarvan vrouwelijke personeelsleden het slachtoffer zouden zijn geweest, en administratieve onregelmatigheden, met name ongerechtvaardigde en discriminerende betalingen aan bepaalde personeelsleden en, in het algemeen, onbehoorlijk en abusief beheer van het personeel en de goederen van de Commissie.3.Op 4 mei 1993 deelde de directeur-generaal Personeelszaken en Algemeen beheer (...), in zijn hoedanigheid van tot aanstelling bevoegd gezag, verzoeker mee, dat een tuchtprocedure tegen hem was ingeleid.4.Na verzoeker op 26 mei 1993 te hebben gehoord, schorste het tot aanstelling bevoegd gezag hem krachtens artikel 88 van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen (hierna: Statuu) zonder verlies bezoldiging, bij besluit van 28 mei 1993.5.Op 2 juni 1993 belastte het tot aanstelling bevoegd gezag een adviseur bij het directoraat-generaal Personeelszaken en algemeen beheer met de taak namens (dit gezag) de getuigen te horen die zich hebben aangemeld en die zich op F. bevinden, en een onderzoek ter plaatse te verrichten. De klaagsters en andere plaatselijke functionarissen werden in de periode van 7 tot 13 juni 1993 gehoord. In de periode van 18 juni tot 2 juli 1993 werden andere ambtenaren en personeelsleden die in het verleden met verzoeker hadden samengewerkt, eveneens ondervraagd.6.Na verzoeker op 29 juni 1993 van zijn voornemen in kennis te hebben gesteld, bracht het tot aanstelling bevoegd gezag de zaak voor de tuchtraad bij een rapport van 9 juli 1993 (bijlage 5 bij het verweerschrift). In dit rapport werd verzoeker verweten, vrouwelijke plaatselijke functionarissen van de delegatie van de Commissie op F. sexueel te hebben geïntimideerd tijdens de periode waarin hij aan het hoofd stond van die delegatie. Het rapport gaat voorbij aan de eerder aangevoerde ernstige administratieve onregelmatigheden. Het tot aanstelling bevoegd gezag verklaart, dat het (...), gelet op de aard van die aantijgingen en de daarvoor aangedragen bewijzen, zijns inziens niet opportuun is deze aangelegenheid op dit ogenblik aan de tuchtraad voor te leggen.7.In zijn advies van 27 juli 1993 geeft de tuchtraad, na kennis te hebben genomen van alle stukken en na verzoeker, bijgestaan door diens advocaat, en de inspecteur van de Commissie te hebben gehoord, het tot aanstelling bevoegd gezag in overweging, jegens de heer D de in artikel 86, lid 2, sub f, van het Statuut genoemde tuchtmaatregel, te weten tuchtrechtelijk ontslag zonder intrekking van het recht op ouderdomspensioen, te treffen. Tijdens zijn verhoor door de tuchtraad vroeg verzoeker om een aanvullend onderzoek op tegenspraak, dat met name een confrontatie met de drie klaagsters en een medische expertise diende te omvatten. De tuchtraad wees dit verzoek af.8.Na verzoeker op 29 juli 1993 opnieuw te hebben gehoord, liet het tot aanstelling bevoegd gezag hem bij nota van 30 juli 1993 weten, dat het ingaat op [zijn] verzoek (...) om een confrontatie met elk van de klaagsters te organiseren, alvorens enig besluit te nemen met betrekking tot de [tegen hem] ingeleide tuchtprocedure. Het resultaat van die confrontaties, die in de komende weken zullen plaatsvinden, zullen het advies van de tuchtraad van 27 juli 1993 aanvullen en bij het dossier worden gevoegd.9.De confrontatie van verzoeker met de drie klaagsters, bijgestaan door hun respectieve advocaten, vond op 7 september 1993 plaats voor een gemachtigde van het tot aanstelling bevoegd gezag.10.Op 15 september 1993 hoorde het tot aanstelling bevoegd gezag verzoeker een laatste keer, overeenkomstig artikel 7 van bijlage IX bij het Statuut.11.Aan het einde van deze procedure trof het tot aanstelling bevoegd gezag bij besluit van 30 september 1993 jegens verzoeker de tuchtmaatregel van tuchtrechtelijk ontslag zonder intrekking van het recht op ouderdomspensioen per 1 december 1993. In zijn besluit oordeelde het tot aanstelling bevoegd gezag, zakelijk weergegeven, dat de aan verzoeker ten laste gelegde handelingen, zoals die in de verklaringen van de slachtoffers zijn beschreven, een zeer zware fout en een misdrijf van gemeen recht opleveren, waarvoor noch verzoekers gezondheidstoestand noch enige andere omstandigheid een verschoningsgrond kan opleveren.