Overwegende dat de aan het geding ten grondslag liggende feiten en het procesverloop kunnen worden samengevat als volgt:

Toen het tot aanstelling bevoegd gezag hierop niet binnen twee maanden had gereageerd, diende verzoeker op 9 juni 1971 ter griffie van het Hof het onderhavige beroep in.

In zijn beroepschrift stelt hij op grond van een nieuw geneeskundig rapport dat hij voor 30 % invalide is en verzoekt hij onder meer om samenstelling van een invaliditeitscommissie die op grondslag van de door beide partijen verschafte inlichtingen het invaliditeitspercentage zal bepalen.

Overwegende dat verzoeker heeft geconcludeerd dat het den Hove behage:

Overwegende dat verweerster heeft geconcludeerd dat het den Hove behage:

Overwegende dat de middelen en argumenten van partijen kunnen worden samengevat als volgt:

Verzoeker brengt in herinnering dat hij bij indienstneming door de Commissie een geneeskundig onderzoek heeft ondergaan, waarbij hij in zeer goede gezondheid bleek te verkeren, en dat hij ziek is geworden na te hebben gewerkt in een souterrain met slechte luchtverversing, waar hij oplosmiddelen voor het reinigen van machines moest gebruiken. De invaliditeitscommissie, die in 1968 is ingesteld nadat hem sedert 1964 vele malen ziekteverlof was verleend, had tot taak met het oog op de eventuele toepassing van artikel 78 van het Statuut na te gaan of verzoeker lijdende was aan een blijvende algehele invaliditeit waardoor hij zijn werk niet kon verrichten. De commissie zou deze vraag ontkennend hebben beantwoord, met dien verstande evenwel dat zij in haar rapport gewag zou hebben gemaakt van een spastische bronchitis en opgemerkt dat men zonder de werkomstandigheden, zoals de heer Vellozzi die gedurende 8 jaar heeft gekend, alleen beslissend te achten, het er te goeder trouw voor mag houden dat die omstandigheden zijn bronchitis goeddeels hebben veroorzaakt.

Uit dit rapport volgde zijns inziens dat hij, ofschoon niet lijdende aan blijvende algehele invaliditeit — waarop hij zich ook nimmer had beroepen —, nochtans aan een beroepsziekte leed en dat alleen het percentage der daardoor ingetreden invaliditeit nog niet was vastgesteld, omdat dit niet aan de invaliditeitscommissie was opgedragen.

Verzoeker meent derhalve terecht het tot aanstelling bevoegd gezag eerst in zijn klacht van 12 februari 1971 en vervolgens in zijn beroepschrift te hebben gevraagd daartoe over te gaan en artikel 73, lid 2, sub c), van het Statuut te zijnen behoeve toe te passen.

Verweerster wijst erop dat in het rapport van de invaliditeitscommissie — waaruit verzoeker tot staving van zijn conclusie slechts enkele willekeurige zinnen aanhaalt, en dat hij niet aan het Hof heeft overgelegd ofschoon hij het wel als bijlage had gevoegd bij zijn klacht van 12 februari 1971 — is vastgesteld dat de heer Vellozzi ten tijde van het onderzoek slechts bescheiden tekenen van bronchitis vertoonde, welke vaststelling in strijd was met hetgeen tevoren door andere medici was geconstateerd. Zij betoogt voorts dat het tot aanstelling bevoegd gezag de juiste wegen heeft bewandeld ter vaststelling van de aanspraken die verzoeker in zijn beroepschrift inroept; het beroepschrift zou daardoor zonder voorwerp zijn geworden, indien verzoeker niet had geweigerd voor de in-validiteitscommissie te verschijnen; het tot aanstelling bevoegd gezag heeft hem daardoor, wat zijn eventuele aanspraken betreft, geen genoegdoening kunnen geven. Verzoeker heeft aldus een houding aangenomen die zich met strekking en oorzaak van zijn beroepschrift niet verdraagt, hetgeen — mede in verband met de door de Commissie genomen maatregelen — aan het beroep de grondslag doet ontvallen en aan verzoeker ieder procesbelang ontneemt.

Verzoeker acht deze conclusies onjuist en wijst erop dat zijn beroepschrift er allereerst toe strekt dat op grondslag van het rapport van de invaliditeitscommissie van 1968 een beroepsziekte worde geconstateerd en mitsdien te zijnen aanzien, na vaststelling van de door bedoelde ziekte veroorzaakte invaliditeitsgraad, artikel 73, lid 2, sub c), van het Statuut worde toegepast. Dat de laatstelijk ingestelde invaliditeitscommissie echter tot taak kreeg na te gaan of hij lijdende is aan algehele blijvende invaliditeit, bewijst dat verweerster in casu nog niet heeft erkend dat van zodanige ziekte sprake is. De aan bedoelde commissie verstrekte opdracht gaat dan ook het kader van zijn klacht van 12 februari 1971 en van het onderhavige beroepschrift te buiten, zodat het zijn oorzaak en voorwerp behoudt.

Verweester blijft erbij dat verzoeker zich stelselmatig verre houdt wanneer het erom gaat zijn eventuele aanspraken vast te stellen. Zij wijst daartoe, behalve op verzoekers weigering voor de invaliditeitscommissie te verschijnen, op zijn weigering toe te stemmen in overlegging van zijn medisch dossier aan die commissie.

Bovendien doet verzoeker zijn actie alleen berusten op een zin die hij willekeurig uit het rapport van de invaliditeitscommissie van 1968 heeft geplukt zonder ergens aan te geven wat hij onder beroepsziekte verstaat.

De regeling bedoeld in artikel 73 van het Statuut is nog niet vastgesteld. Nochtans mag het er, in overeenstemming met het ambtenarenrecht der staten en het standpunt dat de Commissie in haar aanbevelingen van 23 juli 1962 en 20 juli 1966 heeft ingenomen, voor worden gehouden dat de term, beroepsziekte' iedere aandoening of lesie omvat die tijdens en door de uitoefening van een ambtstaak in dienst van de Europese Gemeenschappen ontstaat, wanneer vaststaat dat de uitoefening van die ambtstaak de wezenlijke of hoofdoorzaak van de ziekte of van de verergering van een tevoren bestaande ziektetoestand was.

Het rapport van de invaliditeitscommissie van 1968 is genuanceerd geformuleerd, hetgeen erop wijst dat deze commissie gemeend heeft de werkomstandigheden niet als de wezenlijke of hoofdoorzaak van de ziekte te kunnen beschouwen, hetgeen destijds trouwens niet van haar werd gevraagd. Deze houding van de invaliditeitscommissie scheen derhalve de behoedzaamheid van de administratie te rechtvaardigen, en dus ook een nieuw onderzoek door een invaliditeitscommissie die zich onder meer zou hebben uit te spreken over de vraag of de ziekte al dan niet haar oorzaak vond in de uitoefening van het beroep. Bovendien was volgens het rapport van de invaliditeitscommissie van 1968 bij onderzoek slechts van bescheiden tekenen van bronchitis gebleken, welke vaststelling in strijd was met hetgeen tevoren door verschillende artsen was geconstateerd. De vraag was gerechtvaardigd of de geconstateerde verbetering zich zozeer had voortgezet dat er thans geen sprake meer van ziekte zou zijn.

Een nieuwe medische controle van verzoeker — en bestudering van zijn medisch dossier — bleek dan ook noodzakelijk. Aan de hand van een en ander, met name door bestudering van het medisch dossier, zouden ook de kosten van geneeskundig onderzoek en van geneesmiddelen kunnen worden vastgesteld die aan de als beroepsziekte erkende kwaal zouden kunnen worden toegeschreven.

Bovendien vond verzoekers weigering toe te stemmen in opzending van zijn medisch dossier aan de invaliditeitscommissie geen enkele rechtvaardiging in de artikelen 26 van het Statuut en 9 van bijlage II van het Statuut. Eerstbedoeld voorschrift betreft alleen het per-soons-dossier van de ambtenaar; in het tweede wordt alleen bepaald dat de werkzaamheden van de commissie geheim zijn, waardoor juist de zekerheid wordt verkregen dat het medisch geheim door de invaliditeitscommissie zou worden geëerbiedigd, wanneer dit er behoefte aan mocht hebben het medisch dossier van betrokkene in te zien ten einde zich een serieus oordeel over het haar voorgelegde geval te kunnen vormen.

Ten slotte was verzoeker geenszins gerechtigd de oproeping van de invaliditeitscommissie aan te vechten en daaraan geen gevolg te geven; immers, aan de voorwaarden voor toepassing van artikel 59, lid 1, van het Statuut was in casu voldaan.