<!DOCTYPE html PUBLIC "yes" "xhtml1-strict.dtd">
<html xmlns="http://www.w3.org/1999/xhtml">
<!--GENDOC2XHTML # converter_version: 1.2.15-->
  <head>
    <title>2024-12-202412C119202402440-00-TRA-DOC-PL-CONCL-C-0244-24-202409543-07_00</title>
    <meta content="text/html; charset=utf-8" http-equiv="Content-Type"/>
    <meta content="" name="Gendoc_DGTGeneratedDate"/>
    <meta content="0" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_ContentBits"/>
    <meta content="Commission Use" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_Name"/>
    <meta content="pl-PL" name="Gendoc_Lang"/>
    <meta content="" name="Gendoc_GenerationDate"/>
    <meta content="" name="IsFlattened"/>
    <meta content="1" name="NumProc"/>
    <meta content="Final" name="Gendoc_EditionType"/>
    <meta content="0001" name="Gendoc_CaseNumberSuite"/>
    <meta content="21/03/2025 15:37:38" name="Gendoc_LastVerificationDate"/>
    <meta content="" name="Gendoc_ProcedureNumber"/>
    <meta content="pl" name="Gendoc_LangCode"/>
    <meta content="CNC" name="TypeDoc"/>
    <meta content="TuSaVkRPxmkklwddGw/Rnlpz80iNM+WYjG7QCRFCZGo49y+wNgUpNTN0HRGX4xpT8iTYp5+kARKz1zO6bl2BzOyRuSb9PKpPxpm7VM3acw+aajQ6a/elZbzqoQ3V8qcNqg5UJPtmPd3ANfKGpM4dEmKzxKTCATdnkB11GddmUu8=" name="GenDocUID"/>
    <meta content="P" name="TypeProc"/>
    <meta content="" name="CreateCustomParts"/>
    <meta content="OK" name="ReadyToPublish"/>
    <meta content="joso" name="Gendoc_User"/>
    <meta content="" name="EP_Mode"/>
    <meta content="" name="Gendoc_DGTGenerated"/>
    <meta content="" name="Gendoc_Vademecum"/>
    <meta content="true" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_Enabled"/>
    <meta content="2aad1afa-ff6f-4bff-bf1d-5668bc6aa532" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_ActionId"/>
    <meta content="0244" name="NumeroOrdre"/>
    <meta content="2024" name="Annee"/>
    <meta content="P" name="Gendoc_ProcedureType"/>
    <meta content="" name="EP_Version"/>
    <meta content="PL" name="Langue"/>
    <meta content="joso" name="Gendoc_DGTGeneratedUser"/>
    <meta content="b24c8b06-522c-46fe-9080-70926f8dddb1" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_SiteId"/>
    <meta content="FAST_document_go_green" name="Gendoc_LastVerificationStatus"/>
    <meta content="CNC_C" name="Gendoc_GendocTemplateType"/>
    <meta content="TRUE" name="WithoutAuthorBlockFlatP"/>
    <meta content="GenDoc 25-10-24 07:44:19" name="Created"/>
    <meta content="" name="Canevas3_Vademecum"/>
    <meta content="2024-11-19T08:27:54Z" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_SetDate"/>
    <meta content="TRUE" name="WithoutAuthorBlock"/>
    <meta content="" name="Gendoc_CaseYear"/>
    <meta content="false" name="Generation_In_Progress"/>
    <meta content="C" name="Juridiction"/>
    <meta content="74c8170da6cc445ca37cb69fc7e3732f" name="DocumentIdentifier"/>
    <meta content="0244" name="Gendoc_CaseNumber"/>
    <meta content="ImportedWithoutSource" name="SdlIdentifier"/>
    <meta content="RP" name="NatureAff"/>
    <meta content="RP" name="Gendoc_CaseNature"/>
    <meta content="0001" name="NumSuite"/>
    <meta content="C" name="Gendoc_Juridiction"/>
    <meta content="Standard" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_Method"/>
  </head>
  <body>
    <div style="header">
      <div id="rId25" style="first"/>
      <div id="rId21" style="even">Opinia J. Richarda de la Toura – Sprawy połączone C‑244/24 i C‑290/24</div>
      <div id="rId22" style="default">Kaduna i Abkez</div>
    </div>
    <p class="C36Centre" id="para-1" title="page-1">
      OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO
    </p>
    <p class="C36Centre" id="para-2" title="page-1">
      JEANA RICHARDA DE LA TOURA
    </p>
    <p class="C36Centre" id="para-3" title="page-1">
      przedstawiona w dniu 22 października 2024 r. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-1" href="#t-1">1</a>
</span>)
      
    </p>
    <p class="C38Centregrasgrandespacement" id="para-4" title="page-1">
      W sprawach połączonych C‑244/24 [Kaduna] i C‑290/24 [Abkez] (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-2" href="#t-2">i</a>
</span>)
    </p>
    <p class="C37Centregras" id="para-5" title="page-1">
      P
    </p>
    <p class="C37Centregras" id="para-6" title="page-1">
      przeciwko
    </p>
    <p class="C37Centregras" id="para-7" title="page-1">
      Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid
    </p>
    <p class="C39Centreespacement" id="para-8" title="page-1">
      [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez rechtbank Den Haag, zittingsplaats Amsterdam (sąd rejonowy w Hadze, ośrodek zamiejscowy w Amsterdamie, Niderlandy)]
    </p>
    <p class="C37Centregras" id="para-9" title="page-1">
      oraz
    </p>
    <p class="C37Centregras" id="para-10" title="page-1">
      AI,
    </p>
    <p class="C37Centregras" id="para-11" title="page-1">
      ZY,
    </p>
    <p class="C37Centregras" id="para-12" title="page-1">
      BG
    </p>
    <p class="C37Centregras" id="para-13" title="page-1">
      przeciwko
    </p>
    <p class="C37Centregras" id="para-14" title="page-1">
      Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid
    </p>
    <p class="C39Centreespacement" id="para-15" title="page-1">
      [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (radę stanu, Niderlandy)]
    </p>
    <p class="C71Indicateur" id="para-16" title="page-1">
      Odesłanie prejudycjalne – Polityka azylowa – Ochrona tymczasowa w przypadku masowego napływu wysiedleńców – Inwazja rosyjskich sił zbrojnych na Ukrainę – Dyrektywa 2001/55/WE – Artykuł 4 – Artykuł 7 ust. 1 – Decyzja wykonawcza (UE) 2022/382 – Artykuł 2 ust. 3 – Decyzja wykonawcza (UE) 2023/2409 – Artykuł 1 – Rozszerzenie przez państwo członkowskie kręgu osób korzystających z fakultatywnej tymczasowej ochrony – Moment, w którym państwo członkowskie może zakończyć fakultatywną tymczasową ochronę – Dyrektywa 2008/115/WE – Moment, w którym państwo członkowskie może wydać decyzję nakazującą powrót – Nielegalny pobyt
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-17" title="page-2">
      
        <br/>
      
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">I.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Wprowadzenie</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">1.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W dniu 24 lutego 2022 r. rosyjskie siły zbrojne rozpoczęły na szeroką skalę inwazję na Ukrainę, prowadzoną w wielu lokalizacjach z terytorium Federacji Rosyjskiej, Białorusi i z obszarów Ukrainy znajdujących się poza kontrolą ukraińskiego rządu. W rezultacie znaczne części terytorium Ukrainy stanowią obecnie obszar konfliktu zbrojnego, z którego uciekły lub uciekają tysiące ludzi (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-3" href="#t-3">2</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">2.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Unia Europejska musiała odpowiednio zareagować na presję migracyjną będącą wynikiem tej inwazji. I tak, w dniu 31 sierpnia 2024 r. około 4,1 miliona wysiedleńców korzystało z tymczasowej ochrony w Unii (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-4" href="#t-4">3</a>
</span>), w tym 117 895 w Niderlandach (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-5" href="#t-5">4</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">3.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Rozpatrywane wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczą wykładni art. 4 dyrektywy Rady 2001/55/WE z dnia 20 lipca 2001 r. w sprawie minimalnych standardów przyznawania tymczasowej ochrony na wypadek masowego napływu wysiedleńców oraz środków wspierających równowagę wysiłków między państwami członkowskimi związanych z przyjęciem takich osób wraz z jego następstwami (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-6" href="#t-6">5</a>
</span>); art. 6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-7" href="#t-7">6</a>
</span>); art. 2 ust. 3 decyzji wykonawczej 2022/382 oraz art. 1 decyzji wykonawczej Rady (UE) 2023/2409 z dnia 19 października 2023 r. w sprawie przedłużenia tymczasowej ochrony wprowadzonej decyzją wykonawczą (UE) 2022/382 (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-8" href="#t-8">7</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">4.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Wnioski te zostały przedstawione w ramach sporów między korzystającymi – na podstawie art. 7 ust. 1 dyrektywy 2001/55 oraz art. 2 ust. 3 decyzji wykonawczej 2022/382 – z tymczasowej ochrony (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-9" href="#t-9">8</a>
</span>) w Niderlandach obywatelami państw trzecich innych niż Ukraina a Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid (sekretarzem stanu ds. sprawiedliwości i bezpieczeństwa, Niderlandy) (zwanym dalej „sekretarzem stanu”), w następstwie wydania przez tego ostatniego względem tychże obywateli decyzji nakazujących powrót.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">5.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Rozpatrywane sprawy stawiają Trybunał wobec konieczności określenia momentu, w którym państwo członkowskie może zakończyć fakultatywną tymczasową ochronę, którą dobrowolnie postanowiło przyznać niektórym kategoriom wysiedleńców. Sprawy te stanowią dla Trybunału również okazję do określenia momentu, w którym państwo członkowskie może wydać decyzję nakazującą powrót wobec osób, które nie korzystają już z tej ochrony.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">II.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Tymczasowa ochrona wysiedleńców z Ukrainy</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">A.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Mechanizm tymczasowej ochrony ustanowiony przez prawodawcę Unii</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">6.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Mechanizm ten został ustanowiony dyrektywą 2001/55, która została przyjęta po konflikcie w byłej Jugosławii, kiedy to Unia po raz pierwszy od II wojny światowej stanęła w obliczu masowych wysiedleń ludności spowodowanych konfliktem na terytorium europejskim. W dyrektywie tej uznano konieczność umożliwienia przyznawania natychmiastowej tymczasowej ochrony w państwach członkowskich, w szczególności gdy ich systemy udzielania azylu mogą nie być w stanie odpowiednio zarządzać napływem ludzi. Wspomniana dyrektywa ustanawia minimalne standardy zapewnienia wysiedleńcom właściwego poziomu ochrony. Państwa członkowskie powinny między innymi ułatwić tym osobom dostęp do zatrudnienia i godziwego zakwaterowania.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">7.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">I tak, jak wskazuje jej art. 1, celem dyrektywy 2001/55 „[…] jest uchwalenie minimalnych standardów przyznawania tymczasowej ochrony w przypadku masowego napływu wysiedleńców z państw trzecich, którzy nie mogą powrócić do państwa pochodzenia oraz wspieranie równowagi wysiłków państw członkowskich związanych z przyjęciem wysiedleńców i jego następstwami”.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">8.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Artykuł 2 lit. a) tej dyrektywy definiuje „tymczasową ochronę” jako „szczególnego rodzaju procedurę, celem zapewnienia, w przypadku zagrożenia wystąpienia bądź rzeczywistego wystąpienia masowego napływu wysiedleńców z państw trzecich, którzy nie mogą powrócić do państwa pochodzenia, a których celem jest przyznanie natychmiastowej tymczasowej ochrony takim osobom, w szczególności, gdy uzasadnione jest przypuszczenie, że system udzielania azylu nie będzie w stanie udźwignąć ciężaru takiego napływu bez negatywnych skutków dla działania tego systemu, ze szkodą dla zainteresowanych i innych osób poszukujących ochrony”.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">9.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W rozdziale III wspomnianej dyrektywy określono zobowiązania państw członkowskich w zakresie przyjmowania i pobytu osób korzystających z tymczasowej ochrony w przypadku masowego napływu wysiedleńców.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">10.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Jak wskazano w motywie 13 dyrektywy 2001/55, ustanowiony przez tę dyrektywę mechanizm tymczasowej ochrony ma wyjątkowy charakter, co oznacza, że „proponowana ochrona powinna być ograniczona czasowo”.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">11.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Czas trwania tymczasowej ochrony został określony w art. 4 rzeczonej dyrektywy, który stanowi:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-32" title="page-5">
      „1. Bez uszczerbku dla art. 6 czas trwania tymczasowej ochrony wynosi jeden rok. Jeżeli nie zostanie ona zakończona zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. b), może on być przedłużony automatycznie o kolejne sześć okresów jednomiesięcznych przez czas nie dłuższy niż jeden rok.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-33" title="page-5">
      2. W przypadku gdy nie ustały przyczyny, dla których tymczasowa ochrona została wprowadzona, Rada [Unii Europejskiej], na wniosek Komisji [Europejskiej] uwzględniający wszelkie propozycje państw członkowskich przedłożenia wniosku Radzie, może zdecydować stanowiąc kwalifikowaną większością o przedłużeniu czasu trwania tymczasowej ochrony do jednego roku”.
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">12.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Zasady wprowadzania w życie tymczasowej ochrony zostały określone w art. 5 dyrektywy 2001/55, zgodnie z którym:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-35" title="page-5">
      „1. Istnienie sytuacji masowego napływu wysiedleńców jest ustalane decyzją Rady, podjętą kwalifikowaną większością na wniosek Komisji, uwzględniający wszelkie propozycje państw członkowskich przedłożenia wniosku Radzie.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-36" title="page-5">
      […]
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-37" title="page-5">
      3. Decyzja Rady skutkuje wprowadzeniem tymczasowej ochrony wysiedleńców, do których się ona odnosi, we wszystkich państwach członkowskich, zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy. Decyzja zawiera przynajmniej:
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-38" title="page-5">
      a) opis konkretnej grupy osób, do której stosuje się tymczasową ochronę;
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-39" title="page-5">
      b) datę, od której tymczasowa ochrona stanie się skuteczna;
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-40" title="page-5">
      […]”.
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">13.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Zakończenie tymczasowej ochrony reguluje art. 6 tej dyrektywy (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-10" href="#t-10">9</a>
</span>), który ma następujące brzmienie:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-42" title="page-6">
      „1. Tymczasowa ochrona kończy się:
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-43" title="page-6">
      a) kiedy upłynie maksymalny okres trwania tymczasowej ochrony; lub
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-44" title="page-6">
      b) w dowolnym czasie, na skutek decyzji Rady przyjętej przez kwalifikowaną większość na wniosek Komisji, uwzględniający wszelkie propozycje państw członkowskich przedłożenia wniosku Radzie.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-45" title="page-6">
      2. Decyzja Rady opiera się na ustaleniu faktu, czy sytuacja w państwie pochodzenia pozwala na bezpieczny i trwały powrót osób objętych tymczasową ochroną z zachowaniem należnego poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności oraz z uwzględnieniem zobowiązań państw członkowskich dotyczących non-refoulement. Parlament Europejski jest informowany o decyzji Rady”.
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">14.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Artykuł 7 ust. 1 dyrektywy 2001/55 daje państwom członkowskim możliwość rozszerzenia kręgu osób korzystających z tymczasowej ochrony. Stanowi on, że:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-47" title="page-6">
      „Państwa członkowskie mogą rozszerzyć tymczasową ochronę przewidzianą w niniejszej dyrektywie na dodatkowe kategorie wysiedleńców poza tymi, do których stosuje się decyzję Rady przewidzianą w art. 5, w przypadku gdy stają się one wysiedleńcami z tych samych powodów i z tego samego państwa bądź regionu pochodzenia. Państwa te niezwłocznie powiadamiają o tym fakcie Radę i Komisję”.
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">B.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Uruchomienie, zakres zastosowania i przedłużenie stosowania mechanizmu tymczasowej ochrony wysiedleńców z Ukrainy</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">1.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Uruchomienie mechanizmu tymczasowej ochrony wysiedleńców z Ukrainy</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">15.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Na mocy decyzji wykonawczej 2022/382 Rada postanowiła uruchomić przewidziany w dyrektywie 2001/55 mechanizm tymczasowej ochrony.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">16.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Owa decyzja wykonawcza oparta jest na zawartym w jej motywie 7 stwierdzeniu, że w następstwie rosyjskiej inwazji wojskowej na Ukrainę i wynikającego z niej konfliktu zbrojnego „Unia prawdopodobnie stanie w obliczu sytuacji, w której nastąpi masowy napływ wysiedleńców z Ukrainy niezdolnych do powrotu do swoich państw lub regionów pochodzenia z powodu rosyjskiej agresji wojskowej. Skala napływu będzie prawdopodobnie taka, że istnieje również wyraźne ryzyko, że systemy azylowe państw członkowskich nie będą w stanie obsługiwać przybywających osób bez odczuwania negatywnego wpływu tej sytuacji na skuteczne funkcjonowanie tych systemów oraz na interes zainteresowanych osób i innych osób ubiegających się o ochronę” (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-11" href="#t-11">10</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">17.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W art. 1 wspomnianej decyzji wykonawczej stwierdzono zatem „[i]stnienie masowego napływu do Unii wysiedleńców, którzy musieli opuścić Ukrainę w wyniku konfliktu zbrojnego”.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">18.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Zgodnie z tym, co stanowi motyw 16 decyzji wykonawczej 2022/382, tymczasowa ochrona ma na celu umożliwienie objętym nią wysiedleńcom „korzystani[a] w całej Unii ze zharmonizowanych praw, które zapewniają odpowiedni poziom ochrony”. Ponadto ochrona ta „będzie również korzystn[a] dla państw członkowskich, ponieważ prawa towarzyszące tymczasowej ochronie ograniczają konieczność natychmiastowego ubiegania się przez wysiedleńców o ochronę międzynarodową, a tym samym zmniejszają ryzyko przeciążenia systemów azylowych w tych państwach, ponieważ ograniczają one formalności do minimum ze względu na pilność sytuacji”.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">2.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Zakres zastosowania mechanizmu tymczasowej ochrony wysiedleńców z Ukrainy</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">19.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Artykuł 2 decyzji wykonawczej 2022/382 wskazuje osoby, do których ma zastosowanie tymczasowa ochrona. Należy wyodrębnić dwie grupy osób.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">20.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Pierwsza grupa składa się z osób uprawnionych do tymczasowej ochrony przewidzianej w dyrektywie 2001/55. Innymi słowy, jest to grupa osób, którym państwa członkowskie – na podstawie tej decyzji wykonawczej – mają obowiązek zapewnić ochronę (zwana dalej „grupą osób korzystających z obowiązkowej ochrony”).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">21.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">I tak, artykuł 2 ust. 1 wspomnianej decyzji wykonawczej stanowi, że tymczasowa ochrona przewidziana przez tę dyrektywę ma zastosowanie do następujących kategorii wysiedleńców, którzy musieli opuścić Ukrainę począwszy od dnia 24 lutego 2022 r. w następstwie inwazji wojskowej rozpoczętej w tym dniu przez rosyjskie siły zbrojne:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">obywateli Ukrainy zamieszkałych w Ukrainie przed dniem 24 lutego 2022 r. i członków ich rodzin oraz</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">bezpaństwowców lub obywateli państw trzecich innych niż Ukraina, którzy przed dniem 24 lutego 2022 r. korzystali z ochrony międzynarodowej lub równoważnej ochrony krajowej w Ukrainie oraz członków ich rodzin.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">22.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ponadto, zgodnie z art. 2 ust. 2 decyzji wykonawczej 2022/382, tymczasowa ochrona przewidziana w dyrektywie 2001/55 albo odpowiednia ochrona przewidziana w prawie krajowym państw członkowskich (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-12" href="#t-12">11</a>
</span>) ma zastosowanie do bezpaństwowców i obywateli państw trzecich innych niż Ukraina, którzy są w stanie udowodnić, że przed dniem 24 lutego 2022 r. legalnie przebywali w Ukrainie na podstawie ważnego zezwolenia na pobyt stały wydanego zgodnie z prawem ukraińskim, i którzy nie są w stanie w bezpiecznych i trwałych warunkach powrócić do państwa lub regionu pochodzenia.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">23.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Obok tej grupy osób objętych obowiązkową ochroną, art. 2 ust. 3 owej decyzji wykonawczej daje państwom członkowskim – zgodnie z tym, co zostało przewidziane w art. 7 ust. 1 dyrektywy 2001/55 – możliwość poszerzenia kręgu osób korzystających z tymczasowej ochrony (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-13" href="#t-13">12</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">24.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Artykuł 2 ust. 3 decyzji wykonawczej 2022/382 stanowi zatem, że „państwa członkowskie mogą stosować [tę decyzję wykonawczą] także do innych osób, w tym bezpaństwowców i obywateli państw trzecich innych niż Ukraina, którzy legalnie przebywali w Ukrainie i którzy nie są w stanie w bezpiecznych i trwałych warunkach powrócić do kraju lub regionu pochodzenia” (zwanych dalej „grupą osób korzystających z fakultatywnej ochrony” lub „grupą fakultatywną”).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">25.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Jak wskazuje motyw 13 wspomnianej decyzji wykonawczej, grupa ta może w szczególności obejmować „obywatel[i] państw trzecich, którzy w czasie wydarzeń prowadzących do masowego napływu wysiedleńców studiowali lub pracowali krótkoterminowo w Ukrainie”.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">26.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Przysługująca państwom członkowskim możliwość rozszerzenia kręgu osób korzystających z tymczasowej ochrony została również przywołana w motywie 14 decyzji wykonawczej 2022/382, który stanowi, że „[p]aństwa członkowskie mogą również rozszerzyć tymczasową ochronę na dodatkowe kategorie wysiedleńców poza tymi, do których stosuje się [tę decyzję wykonawczą], w przypadku gdy dane osoby są wysiedleńcami z tych samych powodów i z tego samego państwa lub regionu, o których mowa w [rzeczonej decyzji wykonawczej]. W takim przypadku państwa członkowskie powinny niezwłocznie powiadomić o tym fakcie Radę i Komisję”. Ponadto w tym samym motywie uściślono, że „[w] tym kontekście należy zachęcić państwa członkowskie, by rozważyły rozszerzenie tymczasowej ochrony na osoby, które uciekły z Ukrainy niedługo przed dniem 24 lutego 2022 r. w związku z eskalacją napięcia lub które znalazły się na terytorium Unii (np. na wakacjach lub z powodów zawodowych) tuż przed tą datą i w wyniku konfliktu zbrojnego nie mogą powrócić do Ukrainy”.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">3.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Przedłużenie czasu stosowania mechanizmu tymczasowej ochrony wysiedleńców z Ukrainy</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">27.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Po przyjęciu decyzji wykonawczej 2022/382 i zgodnie z tym, co przewiduje art. 4 ust. 1 dyrektywy 2001/55, tymczasowa ochrona została zastosowana początkowo na okres jednego roku, tj. do dnia 4 marca 2023 r., a następnie czas jej trwania został automatycznie przedłużony o kolejny rok, tj. do dnia 4 marca 2024 r.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">28.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Na podstawie art. 4 ust. 2 tej dyrektywy Rada zdecydowała o przedłużeniu czasu trwania tymczasowej ochrony wprowadzonej przez tę decyzję wykonawczą.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">29.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">I tak, art. 1 decyzji wykonawczej 2023/2409 stanowi, że „[p]rzedłuża się tymczasową ochronę udzielaną wysiedleńcom z Ukrainy, o których mowa w art. 2 decyzji wykonawczej [2022/382], o jeden rok, do dnia 4 marca 2025 r.”.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">30.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Na poparcie decyzji wykonawczej 2023/2409, w jej motywie 5 Rada stwierdziła, że „[z] tymczasowej ochrony w Unii korzysta obecnie około 4,1 mln wysiedleńców oraz że „[s]ytuacja w Ukrainie nie pozwala na bezpieczny i trwały powrót do Ukrainy”.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">31.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ponadto, jak wskazuje motyw 6 tej decyzji wykonawczej, „[c]ałkowita liczba rejestracji osób korzystających z tymczasowej ochrony utrzymuje się na stałym poziomie ok. 4,1 mln, a niewiele osób zgłasza powrót na stałe do Ukrainy. Co więcej, utrzymuje się ryzyko, że w przyszłości dojdzie do masowego napływu i przymusowych wysiedleń większej liczby osób uciekających z Ukrainy do Unii z powodu niestabilnej i niepewnej sytuacji w Ukrainie wynikającej z wrogich działań Rosji. Na wielu obszarach wciąż trwają zacięte walki i utrzymuje się ryzyko eskalacji konfliktu. Wszystko to w połączeniu z trudną sytuacją humanitarną w Ukrainie może doprowadzić do nagłego i dalszego wzrostu liczby osób przybywających do Unii, co może przerodzić się w masowy napływ. Jednocześnie nadal zagrożone byłoby sprawne działanie krajowych systemów azylowych, gdyby tymczasowa ochrona miała ustać i wszystkie osoby w tym samym momencie wystąpiłyby o ochronę międzynarodową”.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">32.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ponadto, jak wynika z motywu 7 wspomnianej decyzji wykonawczej, „[d]uża liczba wysiedleńców w Unii, którzy korzystają z tymczasowej ochrony, najprawdopodobniej nie ulegnie zmniejszeniu, dopóki trwa wojna przeciwko Ukrainie. Z tego powodu konieczne jest przedłużenie tymczasowej ochrony, aby uregulować sytuację osób, które obecnie korzystają z takiej ochrony w Unii lub będą jej potrzebować począwszy od dnia 4 marca 2024 r. Pozwoli to zapewnić im natychmiastową ochronę i dostęp do zharmonizowanego zestawu praw, a równocześnie zmniejszyć do minimum formalności związane z masowym napływem osób do Unii. Przedłużenie tymczasowej ochrony pomoże również zapobiec przeciążeniu systemów azylowych państw członkowskich w związku ze znacznym wzrostem liczby wniosków o ochronę międzynarodową, które mogłyby być składane przez osoby korzystające z tymczasowej ochrony do dnia 4 marca 2024 r., gdyby do tego czasu miała ustać tymczasowa ochrona, lub przez osoby uciekające przed wojną w Ukrainie i przybywające do Unii między 4 marca 2024 r. a 4 marca 2025 r.”.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">33.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Chociaż nie zostało to podniesione w ramach dyskusji, które toczyły się przed Trybunałem w przedmiotowych sprawach, uważam za użyteczne uściślenie, że tymczasowa ochrona wprowadzona decyzją wykonawczą 2022/382 została ponownie przedłużona przez Radę i to kolejny raz na podstawie art. 4 ust. 2 dyrektywy 2001/55 (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-14" href="#t-14">13</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">34.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Artykuł 1 decyzji wykonawczej Rady (UE) 2024/1836 z dnia 25 czerwca 2024 r. w sprawie przedłużenia tymczasowej ochrony wprowadzonej decyzją wykonawczą (UE) 2022/382 (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-15" href="#t-15">14</a>
</span>) stanowi zatem, że „[t]ymczasową ochronę udzielaną wysiedleńcom z Ukrainy, o których mowa w art. 2 decyzji wykonawczej [2022/382], i przedłużoną decyzją wykonawczą [2023/2409], przedłuża się o jeden rok do dnia 4 marca 2026 r.”. Owo przedłużenie tymczasowej ochrony jest uzasadnione względami podobnymi do tych, które skłoniły Radę do przyjęcia decyzji wykonawczej 2023/2409 (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-16" href="#t-16">15</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">C.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Stosowanie w Niderlandach mechanizmu tymczasowej ochrony wysiedleńców z Ukrainy</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">1.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Niderlandzkie przepisy prawa</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">35.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Królestwo Niderlandów dokonało transpozycji dyrektywy 2001/55 do prawa krajowego ustawą z dnia 16 grudnia 2004 r. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-17" href="#t-17">16</a>
</span>) zmieniającą Vreemdelingenwet 2000 (ustawę o cudzoziemcach z 2000 r.) (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-18" href="#t-18">17</a>
</span>) z dnia 23 listopada 2000 r. Zdecydowano się na system, w ramach którego wysiedleniec musi złożyć wniosek o udzielenie azylu umożliwiający mu uzyskanie prawa legalnego pobytu w Niderlandach na podstawie art. 8 lit. f) lub h) tej ustawy.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">36.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Kategorie osób mogących korzystać z tymczasowej ochrony zostały określone w art. 3.1a ust. 1 Vreemdelingenbesluit 2000 (dekretu o cudzoziemcach z 2000 r.) (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-19" href="#t-19">18</a>
</span>) z dnia 23 listopada 2000 r., który stanowi:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-78" title="page-11">
      „1. Złożenie wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy tytułem azylu skutkuje brakiem wydalenia dopóki obowiązuje decyzja, o której mowa w art. 5 ust. 3 dyrektywy [2001/55], jeżeli cudzoziemiec:
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-79" title="page-11">
      a) należy do szczególnej grupy cudzoziemców określonej w decyzji Rady […], o której mowa w art. 5 ust. 3 dyrektywy [2001/55];
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-80" title="page-11">
      […]
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-81" title="page-11">
      e) należy do grupy – która zostanie określona w rozporządzeniu ministra – cudzoziemców z tego samego państwa lub regionu co cudzoziemiec, o którym mowa w lit. a), którzy zostali wysiedleni z tego samego powodu i którzy nie korzystają jeszcze z ochrony w innym państwie będącym stroną Traktatu [FUE] lub Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym”.
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">37.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Pismem z dnia 30 marca 2022 r. sekretarz stanu poinformował członków niderlandzkiego parlamentu o swojej woli przyznania możliwości korzystania z tymczasowej ochrony bezpaństwowcom i obywatelom państw trzecich, którzy w dniu 23 lutego 2022 r. posiadali ważne zezwolenie na pobyt czasowy w Ukrainie, oraz o odstąpieniu – w odniesieniu do tej grupy osób – od kryterium dotyczącego braku możliwości bezpiecznego i trwałego powrotu do swoich państw lub regionów pochodzenia.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">38.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W dniu 18 lipca 2022 r. sekretarz stanu wystosował kolejne pismo do członków niderlandzkiego parlamentu w celu wyjaśnienia, że od dnia 19 lipca 2022 r. rezygnuje z możliwości przyznawania tymczasowej ochrony wspomnianej grupie osób (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-20" href="#t-20">19</a>
</span>). Sekretarz stanu zapowiedział jednak, że w przypadku osób, które w tymże dniu korzystały już z fakultatywnej tymczasowej ochrony (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-21" href="#t-21">20</a>
</span>), ochrona ta zakończy się w dniu 4 marca 2023 r. Pismem z dnia 10 lutego 2023 r. sekretarz stanu poinformował, że data ta została przesunięta na dzień 4 września 2023 r. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-22" href="#t-22">21</a>
</span>)
      </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">39.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Wyznaczając kategorie osób wchodzących w skład grupy osób korzystających z ochrony fakultatywnej, Królestwo Niderlandów skorzystało z przewidzianej w art. 7 ust. 1 dyrektywy 2001/55 oraz w art. 2 ust. 3 decyzji wykonawczej 2022/382 możliwości rozszerzenia tymczasowej ochrony na kategorie osób inne niż te, które – zgodnie z art. 5 ust. 3 tej dyrektywy – są wymienione w art. 2 ust. 1 i 2 decyzji wykonawczej 2022/382 i które tworzą grupę osób korzystających z ochrony obowiązkowej.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">40.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">To wyznaczenie oraz zakończenie przez Królestwo Niderlandów korzystania z tej możliwości zostały sformalizowane w art. 1 Regeling van de Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid houdende wijziging van het Voorschrift Vreemdelingen 2000, in verband met het aanpassen van de doelgroep ontheemden uit Oekraïne, waaraan tijdelijke bescherming wordt verleend (rozporządzenia sekretarza stanu ds. sprawiedliwości i bezpieczeństwa zmieniającego rozporządzenie o cudzoziemcach z 2000 r. w odniesieniu do grupy docelowej wysiedleńców z Ukrainy, którym udzielono tymczasowej ochrony) (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-23" href="#t-23">22</a>
</span>) z dnia 17 sierpnia 2022 r., na mocy którego do Voorschrift Vreemdelingen 2000 (rozporządzenia o cudzoziemcach z 2000 r.) (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-24" href="#t-24">23</a>
</span>) z dnia 18 grudnia 2000 r. dodano art. 3.9a wymieniający kategorie cudzoziemców, o których mowa w art. 3.1.a ust. 1 lit. e) dekretu o cudzoziemcach z 2000 r. Część B (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-25" href="#t-25">24</a>
</span>) tegoż art. 1 stanowi:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-86" title="page-12">
      „[…]
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-87" title="page-12">
      Artykuł 3.9a
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-88" title="page-13">
      1. Jako cudzoziemców, o których mowa w art. 3.1a ust. 1 zdanie wprowadzające i lit. e) dekretu [z 2000 r. o cudzoziemcach] wyznacza się cudzoziemców:
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-89" title="page-13">
      […]
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-90" title="page-13">
      c) posiadających w dniu 23 lutego 2022 r. ważne ukraińskie zezwolenie na pobyt, w stosunku do których istnieje prawdopodobieństwo, że opuścili Ukrainę po dniu 26 listopada 2021 r.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-91" title="page-13">
      […]”.
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">41.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Artykuł 1 część C (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-26" href="#t-26">25</a>
</span>) rozporządzenia zmieniającego przewiduje:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-93" title="page-13">
      „W art. 3.9a ust. 1 lit. c) wprowadza się następujące zmiany:
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-94" title="page-13">
      c) posiadających w dniu 23 lutego 2022 r. ważne ukraińskie zezwolenie na pobyt stały i w stosunku do których:
    </p>
    <p class="C11Marge1avecretrait" id="para-95" title="page-13">
      1. istnieje uzasadnione przekonanie, że opuścili Ukrainę po dniu 26 listopada 2021 r. oraz
    </p>
    <p class="C11Marge1avecretrait" id="para-96" title="page-13">
      2. nie zostało wykazane, że powrócili do swojego państwa pochodzenia po dniu 23 lutego 2022 r.”.
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">42.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Artykuł 2 tego rozporządzenia zmieniającego stanowi:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-98" title="page-13">
      „Artykuł 3.9a ust. 1 lit. c), w wersji obowiązującej do dnia 19 lipca 2022 r., ma zastosowanie do dnia 4 marca 2023 r. do cudzoziemców:
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-99" title="page-13">
      a) nieposiadających w dniu 23 lutego 2022 r. ważnego ukraińskiego zezwolenia na pobyt stały oraz
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-100" title="page-13">
      b) zarejestrowanych przed dniem 19 lipca 2022 r. w [systemie ewidencji ludności, zwanym dalej »BRP«]”.
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">43.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Na mocy artykułu 2 Regeling van de Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid in verband met de verlenging van de duur van tijdelijke bescherming aan een groep ontheemden uit Oekraïne [rozporządzenia sekretarza stanu ds. sprawiedliwości i bezpieczeństwa ustanawiającego przedłużenie okresu tymczasowej ochrony wobec grupy wysiedleńców z Ukrainy] (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-27" href="#t-27">26</a>
</span>) z dnia 1 marca 2023 r. wobec tych samych cudzoziemców przedłużono do dnia 4 września 2023 r. okres stosowania rozporządzenia o cudzoziemcach z 2000 r.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">44.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W konsekwencji z przepisów niderlandzkich wynika, że grupa osób korzystających z fakultatywnej ochrony w Niderlandach składa się z bezpaństwowców i obywateli państw trzecich posiadających w dniu 23 lutego 2022 r. ważne zezwolenie na pobyt czasowy na Ukrainie, w stosunku do których istnieje prawdopodobieństwo, że opuścili Ukrainę po dniu 26 listopada 2021 r. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-28" href="#t-28">27</a>
</span>). i którzy zarejestrowali się w BRP przed dniem 19 lipca 2022 r.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">45.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Wobec osób tworzących tę grupę tymczasowa ochrona, która pierwotnie miała się zakończyć w dniu 4 marca 2023 r., została przedłużona do dnia 4 września 2023 r.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">2.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Stosowanie przez niderlandzkie sądy mechanizmu tymczasowej ochrony wobec wysiedleńców z Ukrainy</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">46.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Problematyka prawna dotycząca zakończenia tymczasowej ochrony grupy osób korzystających z fakultatywnej ochrony była różnie oceniana przez sądy niderlandzkie.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">47.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Aby w pełni zrozumieć przyjęte przez te sądy rozumowanie oraz zagadnienia prawne rozpoznawanych spraw, wydaje mi się użyteczne dokonanie zestawienia dat rozpoczęcia i zakończenia tymczasowej ochrony wynikających, z jednej strony, z prawa Unii, a z drugiej strony, z przepisów niderlandzkich.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">48.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Jeżeli chodzi, w pierwszej kolejności, o prawo Unii, mechanizm tymczasowej ochrony został uruchomiony w dniu 4 marca 2022 r., jego stosowanie zostało automatycznie przedłużone do dnia 4 marca 2024 r., następnie przedłużone na mocy dwóch decyzji Rady, najpierw do dnia 4 marca 2025 r., a w końcu do dnia 4 marca 2026 r.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">49.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W drugiej kolejności, w odniesieniu do przepisów niderlandzkich, tymczasowa ochrona grupy osób korzystających z fakultatywnej ochrony zaczęła obowiązywać z mocą wsteczną od dnia 4 marca 2022 r. Począwszy od dnia 19 lipca 2022 r. organy niderlandzkie postanowiły zaprzestać przyznawania tej ochrony nowym osobom. Na podstawie tych przepisów osoby już korzystające ze wspomnianej ochrony mogły nadal z niej korzystać do dnia 4 września 2023 r.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">50.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">To zestawienie dat rozpoczęcia i zakończenia tymczasowej ochrony skłania mnie, na tym etapie, do poczynienia dwóch spostrzeżeń.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">51.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Po pierwsze, z przepisów niderlandzkich wynika, że tymczasowa ochrona grupy osób korzystających z fakultatywnej ochrony kończy się przed dniem 4 marca 2024 r., który jest datą wynikającą z przewidzianego w art. 4 ust. 1 dyrektywy 2001/55 automatycznego przedłużenia mechanizmu tymczasowej ochrony.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">52.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Po drugie, organy niderlandzkie postanowiły nie korzystać już z możliwości rozszerzenia kręgu osób korzystających z tymczasowej ochrony od dnia 19 lipca 2022 r., to jest od daty poprzedzającej przyjęcie decyzji wykonawczej 2023/2409, w której Rada postanowiła przedłużyć do dnia 4 marca 2025 r. tymczasową ochronę przyznaną wysiedleńcom z Ukrainy. Wynika z tego, że w czasie, gdy Rada podjęła decyzję o tym przedłużeniu, organy niderlandzkie zadecydowały już o rezygnacji z możliwości przewidzianej w art. 7 ust. 1 dyrektywy 2001/55 oraz w art. 2 ust. 3 decyzji wykonawczej 2022/382.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">53.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ustalenia te skłoniły sądy niderlandzkie do zajęcia stanowiska w kwestii, czy organy niderlandzkie mogły swobodnie zdecydować, że tymczasowa ochrona grupy osób, które korzystały z fakultatywnej ochrony w Niderlandach, powinna zakończyć się w dniu 4 września 2023 r.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">54.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Zakładając, że odpowiedź na to pytanie jest przecząca, należy rozstrzygnąć kolejną kwestię, a mianowicie: ponieważ organy niderlandzkie zrezygnowały – począwszy od dnia 19 lipca 2022 r. – z korzystania z możliwości przewidzianej w art. 7 ust. 1 dyrektywy 2001/55 oraz w art. 2 ust. 3 decyzji wykonawczej 2022/382, to czy tymczasowa ochrona grupy osób korzystających z fakultatywnej ochrony w Niderlandach kończy się w dniu 4 marca 2024 r. (koniec okresu automatycznego przedłużenia), czy też w dniu 4 marca 2025 r. (koniec okresu fakultatywnego przedłużenia) (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-29" href="#t-29">28</a>
</span>)?</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">55.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Sądy niderlandzkie zajęły kilka stanowisk, które proponuję podsumować w poniższych punktach, dzieląc je na trzy linie orzecznicze.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">a)</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Pierwsza linia orzecznicza: organy niderlandzkie mogły swobodnie zdecydować, że tymczasowa ochrona grupy osób korzystających z fakultatywnej ochrony powinna zakończyć się w dniu 4 września 2023 r.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">56.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Tę pierwszą linię orzeczniczą ilustruje w szczególności wyrok rechtbank Den Haag, zittingsplaats Rotterdam (sądu rejonowego w Hadze, ośrodek zamiejscowy w Rotterdamie, Niderlandy) z dnia 9 sierpnia 2023 r. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-30" href="#t-30">29</a>
</span>). Rozumowanie przedstawione przez ten sąd na poparcie tezy, że organy niderlandzkie mogły swobodnie zdecydować, że tymczasowa ochrona grupy osób korzystających z fakultatywnej ochrony w Niderlandach powinna zakończyć się w dniu 4 września 2023 r., można podsumować w następujący sposób.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">57.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Zdaniem wspomnianego sądu należy dokonać rozróżnienia między, z jednej strony, zakończeniem stosowania mechanizmu tymczasowej ochrony, o którym powinna zadecydować Rada na podstawie art. 6 dyrektywy 2001/55, a, z drugiej strony, możliwością zaprzestania stosowania przez państwo członkowskie przepisu fakultatywnego wobec grupy osób, której nie przysługuje z mocy prawa tymczasowa ochrona. Czyniąc to, to państwo członkowskie nie narusza tymczasowej ochrony, z której korzystają osoby należące do grupy, której należy przyznać obowiązkową ochronę, z uwagi na okoliczność, że jedynie Rada jest właściwa do jej zakończenia.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">58.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ponieważ państwa członkowskie mają swobodę stosowania przepisu fakultatywnego, powinny one mieć możliwość zmiany opinii w sprawie owego wyboru wchodzącego w zakres ich autonomii decyzyjnej.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">59.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ponadto rechtbank Den Haag, zittingsplaats Rotterdam (sąd rejonowy w Hadze, ośrodek zamiejscowy w Rotterdamie) uznał, że sekretarz stanu należycie uzasadnił powody, dla których postanowił zaprzestać korzystania z możliwości przewidzianej w art. 2 ust. 3 decyzji wykonawczej 2022/382.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">60.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Co więcej, zdaniem tego sądu, zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, pewności prawa i proporcjonalności nie zostały naruszone. W szczególności wspomniany sąd uznał, że sekretarz stanu nie udzielił wnioskodawcy konkretnych i jednoznacznych zapewnień, że po dniu 4 września 2023 r. nadal będzie objęty tymczasową ochroną. Ponadto sekretarz stanu nie był związany okresem obowiązywania tymczasowej ochrony przewidzianej w art. 4 ust. 1 dyrektywy 2001/55.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">b)</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Druga linia orzecznicza: tymczasowa ochrona grupy osób korzystających z fakultatywnej ochrony wygasa z mocy prawa wraz z końcem okresu automatycznego przedłużenia, to jest w dniu 4 marca 2024 r.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">61.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Opisany przeze mnie powyżej, w celu zilustrowania pierwszej linii orzeczniczej, wyrok rechtbank Den Haag, zittingsplaats Rotterdam (sądu rejonowego w Hadze, ośrodek zamiejscowy w Rotterdamie) został zaskarżony do Raad van State (rady stanu), która orzekła w wyroku z dnia 17 stycznia 2024 r.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">62.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W tymże wyroku sąd ów orzekł, że sekretarz stanu nie miał prawa zakończyć z dniem 4 września 2023 r. tymczasowej ochrony grupy osób korzystających z fakultatywnej ochrony, lecz że tymczasowa ochrona tej grupy z mocy prawa wygaśnie w dniu 4 marca 2024 r. Podsumowując, wspomniany sąd przedstawił w tym względzie następujące argumenty.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">63.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W odniesieniu do czasu trwania tymczasowej ochrony Raad van State (rada stanu) przyjęła za punkt wyjścia ustalenie, zgodnie z którym art. 7 ust. 1 dyrektywy 2001/55 przewiduje możliwość rozszerzenia przez państwa członkowskie tymczasowej ochrony przewidzianej w tej dyrektywie na dodatkowe kategorie wysiedleńców. Sąd ów wywiódł z tego ostatniego sformułowania, że dyrektywa ta ma w całości zastosowanie do obywateli państw trzecich należących do grupy osób korzystających z fakultatywnej ochrony, w tym w zakresie czasu trwania tymczasowej ochrony przewidzianego w tej samej dyrektywie (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-31" href="#t-31">30</a>
</span>). W odniesieniu do tych osób należy zatem zastosować się do art. 4 dyrektywy 2001/55, co oznacza, że tymczasowej ochrony rzeczonych osób nie można zakończyć w dowolnym czasie na mocy prawa krajowego. Innymi słowy, organy niderlandzkie nie były uprawnione do zakończenia tej ochrony w sposób autonomiczny.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">64.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Zdaniem tego sądu należy zatem odwołać się do systematyki i chronologii art. 4 dyrektywy 2001/55. Ustęp 2 tegoż artykułu przewiduje, że Rada, na wniosek Komisji, może zdecydować o przedłużeniu czasu trwania tymczasowej ochrony do jednego roku w przypadku, gdy nie ustały przyczyny, dla których została ona wprowadzona. W odniesieniu do wysiedleńców z Ukrainy innych niż grupa fakultatywna oznacza to okres od dnia 4 marca 2024 r. do dnia 4 marca 2025 r.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">65.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Raad van State (rada stanu) uznała, że ust. 1 i 2 art. 4 dyrektywy 2001/55 odnoszą się zatem do różnych sytuacji. Ustęp 1 przewiduje początkowy czas trwania tymczasowej ochrony oraz jego automatyczne przedłużenie. Ustęp 2 dotyczy nowej sytuacji, w której Rada, na wniosek Komisji, dokonuje ponownej oceny, czy nadal istnieją przyczyny, dla których tymczasowa ochrona została wprowadzona. W takim przypadku owa ochrona ma zastosowanie ponownie przez okres nie dłuższy niż jeden rok, co w rozpatrywanej sytuacji skutkowało przyjęciem decyzji wykonawczej 2023/2409.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">66.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Sąd ten wywnioskował z owej decyzji wykonawczej, że przedłużenie do dnia 4 marca 2025 r. ma zastosowanie jedynie w zakresie, w jakim państwa członkowskie w dniu 19 października 2023 r., to jest w dniu przyjęcia decyzji wykonawczej 2023/2409, nadal wprowadzały w życie art. 2 ust. 3 decyzji wykonawczej 2022/382. Jednakże sekretarz stanu w dniu 19 lipca 2022 r., a zatem w dacie poprzedzającej przyjęcie tej decyzji wykonawczej, postanowił o zaprzestaniu korzystania z możliwości rozszerzenia kręgu osób korzystających z tymczasowej ochrony. Zdaniem wspomnianego sądu wynika z tego, że art. 1 rzeczonej decyzji wykonawczej i przewidziane w nim przedłużenie do dnia 4 marca 2025 r. nie mają zastosowania do grupy osób korzystających z fakultatywnej ochrony (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-32" href="#t-32">31</a>
</span>). W konsekwencji, w odniesieniu do tejże grupy, tymczasowa ochrona wygasła z mocy prawa w dniu 4 marca 2024 r.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">67.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">To odzwierciedlające drugą linię orzeczniczą stanowisko Raad van State (rady stanu) zostało przyjęte przez kilka niderlandzkich sądów, w tym rechtbank Den Haag, zittingsplaats Zwolle (sąd rejonowy w Hadze, ośrodek zamiejscowy w Zwolle, Niderlandy), który jednak w wyroku z dnia 27 marca 2024 r. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-33" href="#t-33">32</a>
</span>) rozwinął inne rozumowanie (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-34" href="#t-34">33</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">c)</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Trzecia linia orzecznicza: tymczasowa ochrona grupy osób korzystających z fakultatywnej ochrony wygasa z mocy prawa z końcem okresu fakultatywnego przedłużenia, to jest w dniu 4 marca 2025 r.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">68.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Tę trzecią linię orzeczniczą ilustruje w szczególności wyrok rechtbank Den Haag, zittingsplaats Roermond (sądu rejonowego w Hadze, ośrodek zamiejscowy w Roermond, Niderlandy) z dnia 19 marca 2024 r. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-35" href="#t-35">34</a>
</span>) oraz wyrok rechtbank Den Haag, zittingsplaats Haarlem (sądu rejonowego w Hadze, ośrodek zamiejscowy w Haarlem, Niderlandy) z dnia 27 marca 2024 r. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-36" href="#t-36">35</a>
</span>), na które powołuje się Raad van State (rada stanu) w postanowieniu odsyłającym w sprawie C‑290/24 (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-37" href="#t-37">36</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">69.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Rechtbank Den Haag, zittingsplaats Roermond (sąd rejonowy w Hadze, ośrodek zamiejscowy w Roermond) orzekł zasadniczo, że przedłużenie tymczasowej ochrony przewidzianej w art. 4 ust. 2 dyrektywy 2001/55 nie stwarza nowej sytuacji umożliwiającej sekretarzowi stanu ponowną ocenę w odniesieniu do grupy osób korzystających z fakultatywnej ochrony. Zdaniem wspomnianego sądu okoliczność, że decyzja wykonawcza 2023/2409 została przyjęta po dniu 19 lipca 2022 r., nie ma znaczenia. Jedyną okolicznością istotną dla ustalenia, czy czas trwania tymczasowej ochrony osoby należącej do tej grupy został przedłużony, jest uprzednie objęcie tej osoby zakresem stosowania dyrektywy 2001/55 i prawo do tymczasowej ochrony przysługujące jej na podstawie owej dyrektywy w chwili przyjęcia i wejścia w życie decyzji wykonawczej 2023/2409. W konsekwencji decyzja państwa członkowskiego o zaprzestaniu stosowania art. 7 ust. 1 dyrektywy 2001/55 nie ma wpływu na czas trwania uprzednio przyznanej tymczasowej ochrony.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">70.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Podobnie rechtbank Den Haag, zittingsplaats Haarlem (sąd rejonowy w Hadze, ośrodek zamiejscowy w Haarlem) zasadniczo orzekł, że czas trwania tymczasowej ochrony w odniesieniu do grupy osób korzystających z fakultatywnej ochrony nie wygasł z mocy prawa w dniu 4 marca 2024 r., lecz że również wobec tej grupy ów czas trwania został przedłużony do dnia 4 marca 2025 r. na mocy decyzji wykonawczej 2023/2409. Ponieważ Królestwo Niderlandów zastosowało art. 2 ust. 3 decyzji wykonawczej 2022/382, osoby należące do grupy osób korzystających z fakultatywnej ochrony są wysiedleńcami w rozumieniu art. 2 tej decyzji wykonawczej. Na mocy art. 1 decyzji wykonawczej 2023/2409 przedłużono do dnia 4 marca 2025 r. tymczasową ochronę wszystkich wysiedleńców objętych zakresem stosowania art. 2 decyzji wykonawczej 2022/382, nie wprowadzając rozróżnienia między różnymi grupami, o których mowa w tymże artykule, ani nie wykluczając tej grupy. W konsekwencji sąd ten nie zgadza się z opartym na rozróżnieniu między art. 4 ust. 1 a art. 4 ust. 2 dyrektywy 2001/55 rozumowaniem Raad van State (rady stanu), zgodnie z którym grupa ta nie jest objęta zakresem stosowania decyzji wykonawczej 2023/2409 wyłącznie z tego powodu, że przed dniem 19 października 2023 r. sekretarz stanu postanowił zaprzestać korzystania z możliwości przewidzianej w art. 2 ust. 3 decyzji wykonawczej 2022/382.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">71.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W postanowieniu odsyłającym w sprawie C‑244/24 rechtbank Den Haag, zittingsplaats Amsterdam (sąd rejonowy w Hadze, ośrodek zamiejscowy w Amsterdamie), wyrażając wątpliwości co do wykładni prawa Unii przyjętej przez Raad van State (radę stanu) w wyroku z dnia 17 stycznia 2024 r., wydaje się stosować do tej trzeciej linii orzeczniczej.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">72.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W pierwszej kolejności sąd odsyłający podkreśla, że w przypadku istnienia w danej dziedzinie kompetencji dzielonej między Unią i państwami członkowskimi, jak ma to miejsce w dziedzinie azylu i imigracji, z chwilą wykonania kompetencji przez Unię, państwa członkowskie nie mogą już wykonywać swoich kompetencji.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">73.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W zakresie, w jakim Królestwo Niderlandów skorzystało z przyznanego w art. 2 ust. 3 decyzji wykonawczej 2022/382 uprawnienia, przyznając niektórym osobom fakultatywną tymczasową ochronę, te ostatnie są w pełni objęte zakresem stosowania dyrektywy 2001/55 na podstawie jej art. 7 ust. 1, którego brzmienie wskazuje, że chodzi o tymczasową ochronę „przewidzianą w [tej] dyrektywie”. Zdaniem sądu odsyłającego tymczasowa ochrona wynikająca z tego artykułu musi być w szczególności zgodna z art. 4 i 6 owej dyrektywy, które w wiążący i wyczerpujący sposób regulują czas trwania i możliwości zakończenia tymczasowej ochrony, w tym w odniesieniu do kategorii osób, którym państwa członkowskie przyznały tymczasową ochronę na podstawie art. 7 ust. 1 tej samej dyrektywy.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">74.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W konsekwencji, jeżeli państwo członkowskie rozszerzyło zakres tymczasowej ochrony na podstawie tegoż przepisu, owa fakultatywna tymczasowa ochrona może się zakończyć wyłącznie wówczas, kiedy upłynie maksymalny okres trwania tymczasowej ochrony lub kiedy Rada przyjmie wcześniej decyzję o zakończeniu tej ochrony. Żadne państwo członkowskie nie może zmienić swojej decyzji o przyznaniu – na podstawie wspomnianego przepisu – tymczasowej ochrony osobom innym niż te, o których mowa w art. 2 ust. 1 i 2 decyzji wykonawczej 2022/382, ponieważ prawodawca Unii wykonał swoją kompetencję w odniesieniu do wszystkich beneficjentów dyrektywy 2001/55 w zakresie czasu trwania tymczasowej ochrony i procedury jej zakończenia.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">75.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W drugiej kolejności, sąd odsyłający uważa, że decyzja wykonawcza 2023/2409 nie wprowadza – co wynika z brzmienia jej art. 1 – rozróżnienia między różnymi grupami osób korzystających z tymczasowej ochrony. Ponadto wskazuje on, że we wniosku, który doprowadził do przyjęcia tejże decyzji wykonawczej, uściślono, iż dyrektywa 2001/55 musi gwarantować stosowanie w całej Unii identycznych norm i zestawu zharmonizowanych praw wobec osób, które znalazły tam schronienie w dniu przedłużenia tymczasowej ochrony (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-38" href="#t-38">37</a>
</span>), co potwierdza również motyw 7 wspomnianej decyzji wykonawczej. Sytuacja, w której przyjęci na podstawie dyrektywy wysiedleńcy korzystają z tymczasowej ochrony o różnym czasie trwania w ramach Unii byłaby zatem niezgodna z takim podejściem.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">76.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W trzeciej kolejności, zdaniem sądu odsyłającego, okoliczność, że o przedłużeniu tymczasowej ochrony – na podstawie art. 4 ust. 2 dyrektywy 2001/55 – decyduje Rada, nie pozwala na uznanie, że państwa członkowskie powinny przy tej okazji ponownie oceniać krąg osób korzystających z tej ochrony, ponieważ sytuacja osób korzystających z fakultatywnej tymczasowej ochrony nie uległa zmianie większej niż sytuacja osób bezpośrednio objętych zakresem tej dyrektywy (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-39" href="#t-39">38</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">III.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Okoliczności faktyczne sporów w postępowaniach głównych i pytania prejudycjalne</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">A.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Sprawa C‑244/24</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">77.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Skarżący P, obywatel nigeryjski, posiadał ważne do dnia 31 stycznia 2023 r. zezwolenie na pobyt czasowy w Ukrainie w czasie, gdy rosyjskie siły zbrojne w dniu 24 lutego 2022 r. rozpoczęły na szeroką skalę inwazję na to państwo. Po tej inwazji skarżący uciekł z Ukrainy do Niderlandów, gdzie w dniu 1 czerwca 2022 r. zarejestrował się w BRP. W związku z tym, na mocy dyrektywy 2001/55, został on objęty ochroną, z pominięciem dokonania przez sekretarza stanu oceny, czy może powrócić do Nigerii w bezpiecznych i trwałych warunkach, zaś w dniu 9 sierpnia 2022 r. złożył on wniosek o udzielenie mu azylu.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">78.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W dniu 24 sierpnia 2023 r. sekretarz stanu podjął względem skarżącego decyzję, po pierwsze, o odstąpieniu od rozpatrzenia wniosku skarżącego o udzielenie azylu, a po drugie, o zakończeniu tymczasowej ochrony na podstawie dyrektywy 2001/55 ze skutkiem od dnia 4 września 2023 r.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">79.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Sekretarz stanu uchylił tę ostatnią decyzję w następstwie wyroku rady stanu z dnia 17 stycznia 2024 r., z którego wynika, przypomnę, że sekretarz stanu nie mógł zakończyć z dniem 4 września 2023 r. tymczasowej ochrony grupy osób, do której należał skarżący, ponieważ ochrona ta wygasała z mocy prawa w dniu 4 marca 2024 r. Skarżący został o tym poinformowany pismem z dnia 24 stycznia 2024 r.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">80.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W dniu 7 lutego 2024 r. sekretarz stanu wydał względem skarżącego decyzję nakazującą powrót, w której wskazał, że tymczasowa ochrona, z której korzystał skarżący, zakończy się w dniu 4 marca 2024 r. Decyzja ta jest przedmiotem odwołania wniesionego do rechtbank Den Haag, zittingsplaats Amsterdam (sądu rejonowego w Hadze, ośrodek zamiejscowy w Amsterdamie).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">81.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Poza wątpliwościami dotyczącymi daty zakończenia tymczasowej ochrony grupy osób korzystających z fakultatywnej ochrony, o których wspomniałem powyżej w ramach przedstawienia trzeciej linii orzeczniczej (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-40" href="#t-40">39</a>
</span>), sąd odsyłający zastanawia się, czy państwo członkowskie może wydać decyzję nakazującą powrót w dniu, w którym obywatel państwa trzeciego wciąż jeszcze legalnie przebywa na terytorium tego państwa (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-41" href="#t-41">40</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">82.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W tym względzie sąd odsyłający wskazuje, że z art. 2 ust. 1 oraz z art. 6 ust. 1 i 6 dyrektywy 2008/115 wydaje się wynikać, że dopóki pobyt obywatela państwa trzeciego nie jest nielegalny, nie można wydać względem niego decyzji nakazującej powrót (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-42" href="#t-42">41</a>
</span>). Okoliczności te mogą prowadzić do wniosku, że sekretarz stanu nie był uprawniony do wydania w dniu 7 lutego 2024 r. decyzji nakazującej powrót, ponieważ w tym dniu pobyt skarżącego nadal był legalny. W konsekwencji decyzja ta mogła być przedwczesna.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">83.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Sąd odsyłający uważa jednak, że istniały ważne powody, aby zezwolić sekretarzowi stanu na takie działanie. W wyroku z dnia 17 stycznia 2024 r. Raad van State (rada stanu) orzekła bowiem, że do sekretarza stanu należy ustalenie, w jakiej formie powiadomi on osoby korzystające z fakultatywnej tymczasowej ochrony o okoliczności, iż wygaśnie ona z mocy prawa z dniem 4 marca 2024 r. W celu zagwarantowania im ochrony sądowej, osoby te otrzymały pismo informujące je o kolejnych etapach procedury, a ostatecznie zdecydowano o wydaniu względem nich decyzji nakazujących powrót w dwóch rzutach: w dniach 7 oraz 23 lutego 2024 r., aby umożliwić im jak najszybsze uzyskanie informacji o konsekwencjach zakończenia ich legalnego pobytu i dać im nieco więcej czasu na wniesienie ewentualnych środków odwoławczych. Zdaniem sądu odsyłającego taki sposób działania może okazać się odpowiedni, ponieważ państwa członkowskie mają obowiązek jak najszybciej przystąpić do wydalenia obywatela państwa trzeciego (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-43" href="#t-43">42</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">84.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ponadto sąd ten podkreśla, że w rozpatrywanej sprawie z samej decyzji nakazującej powrót wynika, że nie staje się ona skuteczna przed datą zakończenia legalnego pobytu, ponieważ w decyzji tej wyraźnie stwierdzono, że począwszy od dnia 5 marca 2024 r. pobyt skarżącego nie będzie już legalny i że termin na jego powrót rozpoczyna bieg dopiero od tej daty. Równocześnie rzeczony sąd wskazał, że termin na wniesienie środka odwoławczego od wspomnianej decyzji zaczyna biec od dnia jej wydania.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">85.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W tych okolicznościach rechtbank Den Haag, zittingsplaats Amsterdam (sąd rejonowy w Hadze, ośrodek zamiejscowy w Amsterdamie) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-150" title="page-22">
      „1) Czy art. 6 dyrektywy [2008/115] należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, aby decyzję nakazującą powrót wydać w dniu, w którym cudzoziemiec wciąż jeszcze legalnie przebywa na terytorium danego państwa członkowskiego?
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-151" title="page-22">
      2) Czy dla udzielenia odpowiedzi na poprzednie pytanie ma znaczenie to, czy w decyzji nakazującej powrót podano datę zakończenia legalnego pobytu, data ta przypada w niedalekiej przyszłości, a ponadto decyzja nakazująca powrót wywołuje skutki prawne dopiero w tym późniejszym momencie?
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-152" title="page-23">
      3) Czy art. 1 decyzji [wykonawczej 2023/2409] należy interpretować w ten sposób, że przedłużenie […] dotyczy także grupy obywateli państw trzecich, którą na podstawie przewidzianego w art. 2 ust. 3 decyzji wykonawczej [2022/382] postanowienia fakultatywnego państwo członkowskie objęło zakresem stosowania dyrektywy [2001/55], chociaż na późniejszym etapie to państwo członkowskie postanowiło nie udzielać już dłużej tymczasowej ochrony tej grupie obywateli państw trzecich?”.
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">B.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Sprawa C‑290/24</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">86.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Trzej skarżący AI, ZY i BG, obywatele – odpowiednio – Algierii, Turcji i Pakistanu, posiadali zezwolenia na pobyt czasowy w Ukrainie w czasie, gdy rosyjskie siły zbrojne w dniu 24 lutego 2022 r. rozpoczęły na szeroką skalę inwazję na to państwo. Po wyjeździe z Ukrainy skarżący zarejestrowali się w BRP i złożyli wnioski o udzielenie azylu w czasie, gdy organy niderlandzkie udzielały tymczasowej ochrony obywatelom państw trzecich posiadającym zezwolenie na pobyt czasowy w Ukrainie z pominięciem dokonywania oceny, czy będą oni w stanie powrócić do swoich państw lub regionów pochodzenia w bezpiecznych i trwałych warunkach. Sekretarz stanu przyznał zatem tym obywatelom tymczasową ochronę na podstawie dyrektywy 2001/55.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">87.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W następstwie wyroku rady stanu z dnia 17 stycznia 2024 r., z którego wynika, że legalny pobyt wygasa z mocy prawa z dniem 4 marca 2024 r., sekretarz stanu w dniu 7 lutego 2024 r. wydał wobec skarżących decyzje nakazujące powrót, w których wskazał, że tymczasowa ochrona, z której korzystali, zakończy się w dniu 4 marca 2024 r. Decyzje te zostały zaskarżone.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">88.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Wyrokami z dnia 19 marca 2024 r. i z dnia 27 marca 2024 r. środki odwoławcze wniesione przez AI oraz BG od dotyczących ich decyzji nakazujących powrót zostały uwzględnione, a decyzje te zostały uchylone.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">89.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Wyrokiem z dnia 27 marca 2024 r. środek odwoławczy wniesiony przez ZY od dotyczącej go decyzji nakazującej powrót został oddalony jako bezzasadny.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">90.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Od tych wyroków sekretarz stanu oraz ZY wnieśli środki odwoławcze do Raad van State (rady stanu).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">91.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Te środki odwoławcze dotyczą zasadniczo tej samej kwestii prawnej, a mianowicie momentu zakończenia tymczasowej ochrony w odniesieniu do innych kategorii wysiedleńców, o których mowa w art. 7 ust. 1 dyrektywy 2001/55, którym – zgodnie z tą dyrektywą – przyznano fakultatywną tymczasową ochronę.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">92.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Sąd odsyłający wyjaśnia, że nawet po wydaniu jego wyroku z dnia 17 stycznia 2024 r., który miał na celu zapewnienie jedności i spójności prawa na poziomie krajowym, sądy niderlandzkie pozostają podzielone co do sposobu, w jaki należy interpretować art. 4 ust. 1 i 2 dyrektywy 2001/55 w sytuacji, gdy państwo członkowskie skorzystało z przewidzianej w art. 7 ust. 1 tej dyrektywy możliwości przyznania tymczasowej ochrony innym kategoriom wysiedleńców i zakończyło tę tymczasową ochronę.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">93.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W tych okolicznościach Raad van State (rada stanu) postanowiła zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-162" title="page-24">
      „1) Czy art. 4 dyrektywy [2001/55] należy interpretować w ten sposób, że jeżeli państwo członkowskie skorzystało z ustanowionej w art. 7 ust. 1 tej dyrektywy możliwości pozwalającej zaoferować tymczasową ochronę przewidzianą we [wspomnianej] dyrektywie także dodatkowym kategoriom wysiedleńców (zwanym dalej »grupą fakultatywną«), to tymczasowa ochrona dla tej grupy fakultatywnej jest utrzymana nie tylko w przypadku automatycznego przedłużenia w rozumieniu art. 4 ust. 1 [dyrektywy 2001/55] na czas określony w tym przepisie, ale także w przypadku przedłużenia czasu ochrony w drodze decyzji w rozumieniu art. 4 ust. 2 [dyrektywy 2001/55] na okres wskazany w tym ostatnim przepisie?
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-163" title="page-24">
      2) Czy dla udzielenia odpowiedzi na pytanie o to, czy tymczasowa ochrona dla grupy fakultatywnej jest utrzymana w przypadku decyzji o przedłużeniu w rozumieniu art. 4 ust. 2 [dyrektywy 2001/55], znaczenie ma to, że państwo członkowskie postanowiło zakończyć tymczasową ochronę dla grupy fakultatywnej, zanim Rada podjęła decyzję o przedłużeniu tymczasowej ochrony o rok w rozumieniu [tego] art. 4 ust. 2?”.
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">94.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Postanowieniem prezesa Trybunału z dnia 7 maja 2024 r. sprawy C‑244/24 i C‑290/24 zostały połączone do celów pisemnego i ustnego etapu postępowania oraz wydania wyroku.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">95.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Sądy odsyłające wniosły o rozpoznanie rozpatrywanych spraw w przyspieszonym trybie prejudycjalnym przewidzianym w art. 105 regulaminu postępowania przed Trybunałem. W dniu 7 maja 2024 r. prezes Trybunału uwzględnił te wnioski.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">96.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Skarżący w postępowaniach głównych, rząd niderlandzki oraz Komisja złożyli uwagi na piśmie i wzięli udział w rozprawie w dniu 3 września 2024 r., podczas której odpowiedzieli ustnie na pytania zadane przez Trybunał.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">IV.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Analiza</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">97.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W pierwszej kolejności rozpatrzę pytanie trzecie przedstawione w sprawie C‑244/24 i dwa pytania przedstawione w sprawie C‑290/24, które podnoszą problematykę dotyczącą momentu, w którym państwo członkowskie może zakończyć fakultatywną tymczasową ochronę. W drugiej kolejności rozważę dwa pierwsze pytania przedstawione w sprawie C‑244/24 dotyczące momentu, w którym państwo członkowskie może wydać decyzję nakazującą powrót wobec osób, które nie korzystają już z fakultatywnej tymczasowej ochrony.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">A.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W przedmiocie momentu, w którym państwo członkowskie może zakończyć fakultatywną tymczasową ochronę</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">98.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Rozpatrywane sprawy z pewnością dobrze ilustrują różnorodność wykładni, które mogą być przyjmowane przez sądy krajowe w odniesieniu do tych samych przepisów prawa Unii. W tym względzie postanowienia odsyłające Raad van State (rady stanu) i rechtbank Den Haag, zittingsplaats Amsterdam (sądu rejonowego w Hadze, ośrodka zamiejscowego w Amsterdamie) informują Trybunał w sposób przejrzysty i wyczerpujący o różnych rozumowaniach prawniczych przyjętych przez sądy niderlandzkie. Po stworzeniu w ten sposób Podwaliny debaty prawnej zostały zatem w położone, a do Trybunału należy teraz zapewnienie jednolitej wykładni prawa Unii.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">99.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Zarówno uwagi na piśmie, jak i rozprawa, która odbyła się przed Trybunałem, ujawniły stanowiska zasadniczo odpowiadające trzem liniom orzeczniczym, które przedstawiłem powyżej.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">100.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Komisja zajęła stanowisko, które w istocie odpowiada pierwszej linii orzeczniczej, a mianowicie, że organy niderlandzkie mogły swobodnie zdecydować, że tymczasowa ochrona grupy osób, które korzystały z fakultatywnej ochrony w Niderlandach, zakończy się w dniu 4 września 2023 r.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">101.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Rząd niderlandzki, ze swej strony, w uwagach na piśmie zdawał się popierać drugą linię orzeczniczą, opowiadając się za datą zakończenia tymczasowej ochrony w dniu 4 marca 2024 r. Na rozprawie rząd niderlandzki zdawał się jednak zgadzać z tezą popieraną przez Komisję, a mianowicie, że fakultatywna tymczasowa ochrona może zakończyć się w dowolnym czasie.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">102.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Skarżący w postępowaniach głównych opowiedzieli się z kolei za stanowiskiem zilustrowanym przez trzecią linię orzeczniczą, do którego zdaje się przychylać sąd odsyłający w sprawie C‑244/24, a mianowicie za stanowiskiem, zgodnie z którym tymczasowa ochrona grupy osób, które skorzystały z fakultatywnej ochrony w Niderlandach, wygasa z mocy prawa z końcem okresu fakultatywnego przedłużenia, to jest w dniu 4 marca 2025 r. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-44" href="#t-44">43</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">103.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Chociaż nie zgadzam się z całością rozumowania przedstawionego przez Komisję, to zgadzam się z zajmowanym przez nią stanowiskiem z powodów, które wyjaśnię w dalszej części.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">104.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Na wstępie pragnę zauważyć, że przepisy niderlandzkie przewidywały, w swojej pierwotnej wersji, rozszerzenie tymczasowej ochrony na obywateli państw trzecich, którzy posiadali ukraińskie zezwolenie na pobyt, nawet czasowy, ważne w dniu 23 lutego 2022 r. i w stosunku do których istniało prawdopodobieństwo, że opuścili Ukrainę po dniu 26 listopada 2021 r. Oznacza to, że korzystanie z fakultatywnej tymczasowej ochrony na podstawie tych przepisów nie było uzależnione od warunku, aby ci obywatele państw trzecich uciekli z Ukrainy począwszy od dnia 24 lutego 2022 r., to jest od daty rozpoczęcia inwazji wojskowej przez rosyjskie siły zbrojne.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">105.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Nie sądzę jednak, aby z tego ustalenia można było wywieść, że Królestwo Niderlandów niewłaściwie korzystało z możliwości – przyznanej państwom członkowskim w art. 7 ust. 1 dyrektywy 2001/55 oraz w art. 2 ust. 3 decyzji wykonawczej 2022/382 – mającej na celu rozszerzenie kręgu osób objętych tymczasową ochroną.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">106.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Prawdą jest, że z art. 7 ust. 1 tej dyrektywy wynika, że państwa członkowskie mogą przyznać fakultatywną tymczasową ochronę jedynie dodatkowym kategoriom osób, które „stały się […] wysiedleńcami z tych samych powodów i z tego samego państwa bądź regionu pochodzenia” (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-45" href="#t-45">44</a>
</span>) co osoby określone w decyzji wykonawczej Rady jako korzystające z obowiązkowej ochrony.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">107.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W rozpatrywanej sprawie przyczyną masowego napływu wysiedleńców z Ukrainy, jaką wskazała Rada w decyzji wykonawczej 2022/382, jest inwazja rosyjskich sił zbrojnych na ten kraj, która rozpoczęła się w dniu 24 lutego 2022 r. i której skutkiem jest trwający od tego czasu konflikt zbrojny (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-46" href="#t-46">45</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">108.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Jednakże, aby móc korzystać z fakultatywnej tymczasowej ochrony, wydaje się wystarczające, aby wyjazd z Ukrainy obywateli państw trzecich i brak możliwości ich bezpiecznego i trwałego tam powrotu były związane z tym konfliktem zbrojnym, przy czym wyjazd ten nie musi koniecznie zbiegać się z datą inwazji rosyjskich sił zbrojnych na to państwo lub mieć miejsca po tej dacie. Zainteresowani obywatele państw trzecich muszą mieć zatem – w chwili przyznania tej ochrony – status „wysiedleńców” w rozumieniu art. 2 lit. c) dyrektywy 2001/55 (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-47" href="#t-47">46</a>
</span>), a przyczyną posiadania tego statusu musi być konflikt zbrojny w Ukrainie.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">109.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Stanowisko to wydaje mi się spójne z wyrażonym przez prawodawcę Unii pragnieniem zapewnienia elastycznego podejścia do warunków przyznawania fakultatywnej tymczasowej ochrony. W tym względzie pragnę zauważyć, że – w przeciwieństwie do art. 2 ust. 1 decyzji wykonawczej 2022/382 – art. 2 ust. 3 tej decyzji wykonawczej nie wymaga, aby wysiedleńcy opuścili Ukrainę w dniu 24 lutego 2022 r. lub po tej dacie (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-48" href="#t-48">47</a>
</span>). Ponadto, motyw 14 decyzji wykonawczej 2022/382 powinien, moim zdaniem, wyznaczać kierunek dokonanej przez Trybunał wykładni. W motywie tym prawodawca ów wyraźnie zachęca bowiem państwa członkowskie do „rozszerzenia tymczasowej ochrony na osoby, które uciekły z Ukrainy niedługo przed dniem 24 lutego 2022 r. w związku z eskalacją napięcia lub które znalazły się na terytorium Unii (np. na wakacjach lub z powodów zawodowych) tuż przed tą datą i w wyniku konfliktu zbrojnego nie mogą powrócić do Ukrainy”.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">110.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W każdym razie, nawet jeżeli Trybunał powinien uznać, że organy niderlandzkie – postanawiając przyznać fakultatywną tymczasową ochronę obywatelom państw trzecich, w stosunku których istniało prawdopodobieństwo, że opuścili Ukrainę po dniu 26 listopada 2021 r. – zbyt szeroko zastosowały art. 7 ust. 1 dyrektywy 2001/55 oraz art. 2 ust. 3 decyzji wykonawczej 2022/382, pragnę zauważyć, że z postanowień odsyłających wynika, iż czterej skarżący w postępowaniach głównych prawdopodobnie opuścili Ukrainę po dniu 24 lutego 2022 r., w następstwie inwazji rosyjskiej, wobec czego w odniesieniu do nich indywidualna decyzja organów niderlandzkich o przyznaniu tym obywatelom państw trzecich takiej ochrony opierała się bez wątpienia na tych samych powodach co te, dla których osobom objętym zakresem art. 2 ust. 1 i 2 decyzji wykonawczej 2022/382 przyznano tymczasową ochronę.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">111.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Po tych wstępnych wyjaśnieniach pragnę zauważyć, że bezsporne jest, iż państwo członkowskie może, w dowolnym momencie i na przyszłość, zakończyć obowiązywanie swojej decyzji o rozszerzeniu tymczasowej ochrony na osoby inne niż te korzystające z obowiązkowej ochrony na podstawie prawa Unii, skutkiem czego – począwszy od tego dnia – nowe osoby nie mogą już być włączane do grupy osób korzystających z fakultatywnej ochrony. Trudniej natomiast jest ustalić, czy osoby, które już należą do tej grupy, mogą zostać pozbawione tymczasowej ochrony w dowolnym momencie, zgodnie z wolą państwa członkowskiego, które początkowo przyznało im tę ochronę. Jest to kwestia, którą należy rozstrzygnąć przed rozważeniem, w stosownym przypadku, czy w świetle prawa Unii ochrona ta wygasła z dniem 4 marca 2024 r., czy też wygaśnie z dniem 4 marca 2025 r. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-49" href="#t-49">48</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">112.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Jak zauważyłem powyżej, wynikający z dyrektywy 2001/55 mechanizm tymczasowej ochrony ma charakter wyjątkowy, co oznacza, że ochrona proponowana wysiedleńcom jest ograniczona czasowo. Ten czas trwania jest uregulowany w art. 4 tej dyrektywy, który przewiduje, po pierwsze, maksymalny czas trwania automatycznego przedłużenia stosowania mechanizmu (art. 4 ust. 1) i, po drugie, maksymalny czas trwania fakultatywnego przedłużenia, które wymaga przyjęcia decyzji przez Radę (art. 4 ust. 2).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">113.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Zgodnie z art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/55 istnienie sytuacji masowego napływu wysiedleńców jest ustalane decyzją Rady. Na podstawie ust. 3 tego artykułu decyzja ta skutkuje wprowadzeniem tymczasowej ochrony wysiedleńców, do których się ona odnosi, we wszystkich państwach członkowskich, zgodnie z przepisami tej dyrektywy. Konkretne kategorie osób, do których ma zastosowanie tymczasowa ochrona, są określone we wspomnianej decyzji, podobnie jak data wejścia w życie tej ochrony.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">114.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ponadto z art. 6 ust. 1 dyrektywy 2001/55 wynika, że tymczasowa ochrona kończy się, kiedy upłynie maksymalny okres stosowania mechanizmu lub w dowolnym czasie, gdy Rada przyjmie decyzję w tym zakresie.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">115.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Z połączenia tych przepisów wynika, że z chwilą uruchomienia przez Radę mechanizmu tymczasowej ochrony, ochrona ta jest bezwzględnie przyznawana przez państwa członkowskie grupie osób korzystających z obowiązkowej ochrony, jak wskazano w decyzji Rady.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">116.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Daty rozpoczęcia i zakończenia stosowania tego mechanizmu są określane wyłącznie na poziomie Unii, zgodnie z procedurą przewidzianą w dyrektywie 2001/55. Czas trwania ochrony grupy osób korzystających z obowiązkowej ochrony pokrywa się z tymi datami, wobec czego państwo członkowskie nie może jej przedwcześnie zakończyć.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">117.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Moim zdaniem sytuacja wygląda inaczej w odniesieniu do grupy osób korzystających z fakultatywnej ochrony, która to grupa może zostać wyznaczona przez każde państwo członkowskie na podstawie art. 7 ust. 1 dyrektywy 2001/55 oraz art. 2 ust. 3 decyzji wykonawczej 2022/382.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">118.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Uważam bowiem, że w odniesieniu do osób należących do tej grupy, państwa członkowskie zachowują kontrolę nad czasem trwania tymczasowej ochrony, którą chcą im przyznać, pod warunkiem, że okres ten mieści się w ramach czasowych stosowania mechanizmu tymczasowej ochrony, które są określone na poziomie Unii. Innymi słowy, jeżeli państwa członkowskie zdecydują się skorzystać z możliwości rozszerzenia tymczasowej ochrony na osoby inne niż te należące do grupy osób korzystających z obowiązkowej ochrony, nie mogą tego uczynić ani przed datą wdrożenia tego mechanizmu, ani po dacie zakończenia jego stosowania, które to daty są określane na poziomie Unii.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">119.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Wobec grupy osób korzystających z fakultatywnej ochrony tymczasowa ochrona rozpoczyna się zatem dopiero z chwilą, gdy państwo członkowskie zadecyduje o rozszerzeniu kręgu osób korzystających z tej ochrony. Osoby te korzystają wówczas z tymczasowej ochrony przewidzianej w dyrektywie 2001/55 potencjalnie do czasu upływu maksymalnego okresu stosowania mechanizmu lub zakończenia jego stosowania na mocy decyzji Rady.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">120.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Jednakże, uważam, że tak jak państwa członkowskie mają możliwość wyboru kategorii wysiedleńców, którym chcą przyznać fakultatywną tymczasową ochronę przewidzianą w dyrektywie 2001/55, pod warunkiem, że spełniają oni przesłanki określone w jej art. 7 ust. 1, tak i owe państwa członkowskie mają możliwość wyboru czasu, w którym zamierzają tę ochronę stosować. Ponadto w zakresie, w jakim przyznana na podstawie tego przepisu oraz art. 2 ust. 3 decyzji wykonawczej 2022/382 tymczasowa ochrona nie wynika z obowiązku przewidzianego w prawie Unii, lecz z decyzji państwa członkowskiego wyrażającej jego wolę rozszerzenia kręgu osób korzystających z tej ochrony, uważam, że to państwo członkowskie musi mieć możliwość rezygnacji z udzielania tej ochrony w sposób autonomiczny.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">121.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W konsekwencji państwa członkowskie mogą, moim zdaniem, swobodnie decydować – przed ustaloną na poziomie Unii datą zakończenia stosowania mechanizmu – o zakończeniu tymczasowej ochrony, którą przyznały grupie osób korzystających z fakultatywnej ochrony. Innymi słowy, inaczej niż ma to miejsce w przypadku grupy osób korzystających z obowiązkowej ochrony, państwa członkowskie nie są zobowiązane do dostosowania czasu trwania tymczasowej ochrony grupy osób korzystających z fakultatywnej ochrony ani do czasu wynikającego z przewidzianego w art. 4 ust. 1 dyrektywy 2001/55 automatycznego przedłużenia, ani do czasu wynikającego, w stosownych przypadkach, z fakultatywnego przedłużenia przewidzianego w art. 4 ust. 2 tej dyrektywy. Jak będę miał możliwość wyjaśnić w poniższych rozważaniach, państwa członkowskie muszą jednak zapewnić, aby ich decyzja nie była sprzeczna z celami prawa Unii i była zgodna z zasadami ogólnymi tego prawa.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">122.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Podsumowując, jeżeli chodzi o czas trwania tymczasowej ochrony, uważam, że należy dokonać rozróżnienia między systemem mającym zastosowanie do grupy osób korzystających z obowiązkowej ochrony a systemem mającym zastosowanie do grupy osób korzystających z fakultatywnej ochrony. Rozróżnienie to jest logiczną konsekwencją zakresu uznania, pozostawionego państwom członkowskim na mocy art. 7 ust. 1 dyrektywy 2001/55 oraz art. 2 ust. 3 decyzji wykonawczej 2022/382. Przepisy te pozwalają zatem państwom członkowskim ocenić, na podstawie względów, którymi się kierują, czy chcą skorzystać z przyznanej im przez te przepisy możliwości, a jeśli tak, to w odniesieniu do jakich kategorii osób, kiedy i przez jak długi czas.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">123.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Natomiast w przeciwieństwie do Komisji nie uważam, aby takie rozróżnienie można było wyjaśnić okolicznością, że drugą grupę należy uznać za nieobjętą zakresem stosowania decyzji wykonawczej 2022/382. Pragnę bowiem zauważyć, że art. 2 tej decyzji wykonawczej jest zatytułowany „Osoby, do których ma zastosowanie tymczasowa ochrona”. Prawdą jest, że art. 2 ust. 3 wspomnianej decyzji wykonawczej przewiduje fakultatywne stosowanie tymczasowej ochrony względem osób innych niż te, o których mowa w art. 2 ust. 1 oraz ust. 2 tej samej decyzji wykonawczej. Nie oznacza to jednak, że osoby, o których mowa w art. 2 ust. 3 decyzji wykonawczej 2022/382, są wykluczone z zakresu stosowania tej decyzji wykonawczej. Wręcz przeciwnie, od momentu, w którym państwo członkowskie zdecyduje się wprowadzić ów przepis w życie, osoby, które wyznacza jako objęte tymczasową ochroną, objęte są zakresem stosowania tej decyzji wykonawczej, a szerzej – wprowadzonego przez prawodawcę Unii mechanizmu tymczasowej ochrony. Osoby te korzystają wówczas z ochrony przewidzianej w dyrektywie 2001/55, to znaczy z praw materialnych wymienionych w tej dyrektywie, które to prawa państwo członkowskie jest zobowiązane im przyznać na czas, jaki uzna za stosowny.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">124.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Tak więc stwierdzenie, zgodnie z którym grupa osób korzystających – z woli państwa członkowskiego – z fakultatywnej ochrony jest objęta zakresem stosowania decyzji wykonawczej 2022/382 nie stoi na przeszkodzie temu, że grupa ta może podlegać innemu systemowi w odniesieniu do czasu trwania tymczasowej ochrony, z której korzysta, ze względu na zakres uznania, jaki prawodawca Unii postanowił przyznać państwom członkowskim. W świetle owego zakresu uznania te ostatnie mają możliwość ponownego zbadania stosowności dalszego przyznawania tymczasowej ochrony osobom należącym do wspomnianej grupy, w zależności od okoliczności takich jak możliwość bezpiecznego i trwałego powrotu tych osób do ich państwa lub regionu pochodzenia, istnienie ewentualnych nadużyć, istotny napływ obywateli państw trzecich z innych państw członkowskich wynikający z ruchów wtórnych lub ograniczona zdolność recepcyjna, którą dysponują państwa członkowskie. Państwa te mogą również uznać, że utrzymywanie tymczasowej ochrony dla grupy fakultatywnej nie jest już konieczne do zapewnienia prawidłowego funkcjonowania ich systemu rozpatrywania wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej. Pragnę dodać, że taka ponowna ocena, mogąca skłonić państwa członkowskie do zakończenia ochrony uprzednio przyznanej osobom, którym zasadniczo nie przysługuje do niej prawo, jest zgodna z wyjątkowym, a zatem ograniczonym w czasie, charakterem tymczasowej ochrony.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">125.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Należy również uściślić, że korzystając z przyznanej im możliwości przez pewien czas, który niekoniecznie odpowiada czasowi mającemu zastosowanie, na mocy samego prawa Unii, w odniesieniu do grupy osób korzystających z obowiązkowej ochrony, państwa członkowskie nie naruszają celów dyrektywy 2001/55 i decyzji wykonawczej 2022/382, pośród których znajduje się między innymi ochrona prawidłowego funkcjonowania systemów azylowych państw członkowskich w przypadku masowego napływu wysiedleńców. Wręcz przeciwnie, przez pewien czas owe państwa członkowskie już wspierają osiągnięcie tych celów (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-50" href="#t-50">49</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">126.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Z tego punktu widzenia działanie takie jak podjęte przez Królestwo Niderlandów wydaje mi się bardziej wskazane niż całkowity brak ochrony dla kategorii osób mogących korzystać jedynie z fakultatywnej ochrony. Ponadto nie należy zapominać, że sama logika art. 7 ust. 1 dyrektywy 2001/55 i art. 2 ust. 3 decyzji wykonawczej 2022/382 polega na umożliwieniu państwom członkowskim zarówno nieprzyznania żadnej z tych kategorii osób tymczasowej ochrony przewidzianej w tej dyrektywie, jak i przyznania tej ochrony tylko niektórym ze wspomnianych kategorii (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-51" href="#t-51">50</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">127.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Logika ta powinna, moim zdaniem, w ten sam sposób mieć zastosowanie do czasu trwania wspomnianej ochrony. W tym względzie należy podkreślić, tak jak uczynił to rząd niderlandzki, że rozwiązanie, które zobowiązywałoby państwa członkowskie – dobrowolnie wprowadzające w życie przysługującą im możliwość przyznania tymczasowej ochrony niektórym dodatkowym kategoriom osób – do przestrzegania przewidzianego na poziomie Unii maksymalnego czasu stosowania mechanizmu tymczasowej ochrony, niezależnie od tego, czy wynika on z automatycznego przedłużenia (dzień 4 marca 2024 r.), czy też z fakultatywnego przedłużenia (dzień 4 marca 2025 r. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-52" href="#t-52">51</a>
</span>)) i które zakazywałoby zatem tymże państwom członkowskim wcześniejszego zakończenia fakultatywnej tymczasowej ochrony, mogłoby utrudnić ociągnięcie celów realizowanych przez dyrektywę 2001/55 i decyzję wykonawczą 2022/382, poprzez zachęcanie państw członkowskich do rezygnacji z możliwości przyznanej im w art. 7 ust. 1 tej dyrektywy oraz w art. 2 ust. 3 tej decyzji wykonawczej (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-53" href="#t-53">52</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">128.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Wydaje mi się, że należy oddalić argumenty podniesione przeciwko tej tezie zarówno przez uczestników niniejszego postępowania, jak i przez sądy niderlandzkie, które zostały wezwane do zajęcia stanowiska w tej kwestii, niezależnie od tego, czy argumenty te przemawiają za tym, aby tymczasowa ochrona grupy fakultatywnej wygasła z mocy prawa na podstawie samego prawa Unii z dniem 4 marca 2024 r., czy też z dniem 4 marca 2025 r.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">129.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W pierwszej kolejności należy przeanalizować argument, zgodnie z którym art. 7 ust. 1 dyrektywy 2001/55 przewiduje możliwość rozszerzenia przez państwa członkowskie tymczasowej ochrony przewidzianej w tej dyrektywie na dodatkowe kategorie wysiedleńców, wobec czego z tego brzmienia należy wywieść, że wspomniana dyrektywa ma zastosowanie w całości do obywateli państw trzecich należących do grupy osób korzystających z fakultatywnej ochrony, w tym w odniesieniu do czasu trwania tymczasowej ochrony przewidzianej w tej dyrektywie. Moim zdaniem z uściślenia dokonanego w ten sposób przez prawodawcę Unii wynika, że w przypadku, gdy państwo członkowskie zdecyduje się skorzystać z tej możliwości, jest ono zobowiązane do przestrzegania obowiązków nałożonych na nie przez dyrektywę 2001/55, które polegają zasadniczo na zagwarantowaniu tym obywatelom państw trzecich praw materialnych wymienionych w rozdziale III tejże dyrektywy.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">130.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ponadto owi obywatele państw trzecich będą nadal korzystać z tejże fakultatywnej tymczasowej ochrony tak długo, jak stosowanie mechanizmu będzie obowiązywało na podstawie prawa Unii, chyba że państwo członkowskie, które przyznało rzeczoną ochronę, zdecyduje w międzyczasie o jej zakończeniu. Uważam bowiem, że zakres uznania, jaki art. 7 ust. 1 wspomnianej dyrektywy oraz art. 2 ust. 3 decyzji wykonawczej 2022/382 pozostawiają państwom członkowskim, jest nie do pogodzenia z argumentem, zgodnie z którym zakończenie tymczasowej ochrony obywateli państw trzecich należących do grupy osób korzystających z fakultatywnej ochrony jest regulowane wyłącznie przez art. 6 tej dyrektywy. Moim zdaniem ten ostatni artykuł należy raczej rozumieć w taki sposób, że tak jak uruchomienie mechanizmu tymczasowej ochrony leży tylko w gestii Unii, tak i zakończenie jego działania jest regulowane wyłącznie prawem Unii. W okresie obowiązywania stosowania tego mechanizmu państwa członkowskie mogą swobodnie decydować o skorzystaniu z możliwości rozszerzenia wspomnianego mechanizmu – na wybrany przez nie okres – na kategorie osób inne niż te, które korzystają z niego z mocy prawa na podstawie prawa Unii.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">131.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W drugiej kolejności, w odniesieniu do stwierdzenia, że art. 1 decyzji wykonawczej 2023/2409 przewiduje, iż przedłuża się tymczasową ochronę udzielaną osobom, o których mowa w art. 2 decyzji wykonawczej 2022/382, o jeden rok, do dnia 4 marca 2025 r., nie uważam, że należy z niego wywodzić, iż przedłużenie to ma obowiązkowe zastosowanie do grupy osób korzystających z fakultatywnej ochrony, zgodnie z uprawnieniem przyznanym w ust. 3 tego artykułu, z pominięciem możliwości wcześniejszego zakończenia tej ochrony przez państwo członkowskie, które skorzystało z tego uprawnienia. Podobnie bowiem jak w przypadku przewidzianego w art. 4 ust. 1 dyrektywy 2001/55 automatycznego przedłużenia, fakultatywne przedłużenie przewidziane w art. 4 ust. 2 tej dyrektywy należy uznać za odnoszące się do mechanizmu tymczasowej ochrony jako takiego. Tym samym, stosowanie tego mechanizm zostaje przedłużone względem wszystkich osób, które obecnie korzystają z tymczasowej ochrony i w przyszłości będą z niej korzystać, bez uszczerbku dla możliwości ponownego rozważenia przez państwa członkowskie przyznania tej ochrony kategoriom osób innym niż te, o których mowa w art. 2 ust. 1 i 2 decyzji wykonawczej 2022/382, ponieważ możliwość ta jest nieodłącznie związana z fakultatywnym charakterem art. 7 ust. 1 tejże dyrektywy oraz art. 2 ust. 3 tejże decyzji wykonawczej.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">132.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W trzeciej kolejności, rozbieżności między przepisami krajowymi wraz z ruchami wtórnymi, do których mogą one prowadzić, mogące wynikać z okoliczności, że każde państwo członkowskie ma swobodę określenia czasu, na jaki zdecyduje się przyznać tymczasową ochronę przewidzianą w dyrektywie 2001/55 kategoriom osób innym niż te, o których mowa w art. 2 ust. 1 i 2 decyzji wykonawczej 2022/382, są naturalną konsekwencją wyboru dokonanego przez prawodawcę Unii, polegającego na ustanowieniu przepisu fakultatywnego, którego wprowadzenie w życie pozostawia państwom członkowskim zakres uznania (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-54" href="#t-54">53</a>
</span>). Samo istnienie takiej możliwości, przyznanej przez owego prawodawcę państwom członkowskim, pozwala ponadto oddalić argument, zgodnie z którym w dziedzinie, w której istnieje kompetencja dzielona między Unią a państwami członkowskimi, te ostatnie utraciły swoją kompetencję do działania z chwilą, gdy Unia wykonała swoją kompetencję.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">133.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W czwartej kolejności, przyznaję, że nie zgadzam się z rozumowaniem Raad van State (rady stanu) opartym na rozróżnieniu między ust. 1 i 2 art. 4 dyrektywy 2001/55, zgodnie z którym grupa osób korzystających z fakultatywnej ochrony nie jest objęta zakresem stosowania decyzji wykonawczej 2023/2409 wyłącznie na tej podstawie, że sekretarz stanu postanowił przed dniem 19 października 2023 r. (data przyjęcia tej decyzji wykonawczej) zaprzestać korzystania z możliwości przewidzianej w art. 2 ust. 3 decyzji wykonawczej 2022/382.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">134.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Po pierwsze uważam, że należy dokonać wyraźnego rozróżnienia między decyzją państwa członkowskiego o nieprzyznawaniu w przyszłości fakultatywnej tymczasowej ochrony nowym osobom a, z drugiej strony, decyzją tego państwa członkowskiego o zakończeniu w danej dacie fakultatywnej tymczasowej ochrony, z której osoby korzystały do tego momentu. Nie wydaje mi się, aby pierwsza z tych decyzji bezwzględnie miała wpływ na datę zakończenia fakultatywnej tymczasowej ochrony osób już z niej korzystających. Innymi słowy, w sytuacji, w której – w przeciwieństwie do tego, co ma miejsce w rozpatrywanych sprawach – państwo członkowskie nie zdecydowałoby się na wcześniejsze zakończenie fakultatywnej tymczasowej ochrony, którą postanowiło przyznać pewnym kategoriom osób, ochrona ta nie wygasłaby z mocy prawa z dniem 4 marca 2024 r. wyłącznie z tego powodu, że państwo to – przed datą przyjęcia decyzji wykonawczej 2023/2409 – postanowiło nie przyznawać w przyszłości fakultatywnej tymczasowej ochrony nowym osobom.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">135.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Po drugie, rozróżnienie dokonane przez Raad van State (radę stanu) między okresem objętym art. 4 ust. 1 dyrektywy 2001/55 a okresem objętym art. 4 ust. 2 tej dyrektywy wydaje mi się sztuczne, w zakresie, w jakim sąd ten uznaje za decydujące stwierdzenie, zgodnie z którym w przeciwieństwie od automatycznego przedłużenia wynikającego z pierwszego z tych przepisów, przewidziane w drugim ze wspomnianych przepisów fakultatywne przedłużenie wymaga ponownej oceny prowadzącej do wydania przez Radę decyzji. Pragnę bowiem zauważyć, że ze względu na swój wyjątkowy charakter, a zatem ograniczony czas trwania, konieczność utrzymania w mocy mechanizmu tymczasowej ochrony podlega ciągłej ponownej ocenie, przy czym decyzja przyjęta przez Radę na podstawie art. 4 ust. 2 wspomnianej dyrektywy stanowi tylko jeden z jej wyrazów, a drugim jest podjęta na wniosek Komisji decyzja Rady o zakończeniu w dowolnym czasie stosowania mechanizmu tymczasowej ochrony, zgodnie z tym, co przewiduje art. 6 ust. 1 lit. b) tej samej dyrektywy. W ten sposób stałe monitorowanie i analizowanie sytuacji przez Komisję (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-55" href="#t-55">54</a>
</span>) ma miejsce również w ciągu pierwszych dwóch lat wprowadzania w życie tego mechanizmu, wobec czego decyzja podjęta przez Radę na podstawie art. 4 ust. 2 dyrektywy 2001/55 stanowi jedynie wyraźne uznanie konieczności utrzymania mechanizmu tymczasowej ochrony, przy czym to utrzymanie już wcześniej było przedmiotem ciągłej ponownej oceny.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">136.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W świetle wszystkich tych okoliczności proponuję, aby Trybunał odpowiedział na pytanie trzecie w sprawie C‑244/24 i na dwa pytania przedstawione w sprawie C‑290/24, że art. 4 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 2001/55, art. 2 ust. 3 decyzji wykonawczej 2022/382 oraz art. 1 decyzji wykonawczej 2023/2409 należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie postanowiło zakończyć – w dowolnym czasie i przed upływem ustalonego na poziomie Unii maksymalnego czasu stosowania mechanizmu tymczasowej ochrony – tymczasową ochronę, o której przyznaniu kategoriom wysiedleńców z Ukrainy innym niż te, o których mowa w art. 2 ust. 1 i 2 decyzji wykonawczej 2022/382, swobodnie zadecydowało, korzystając z możliwości przewidzianej w art. 7 ust. 1 tej dyrektywy oraz art. 2 ust. 3 tej decyzji wykonawczej.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">137.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Należy jednak uściślić, że w przypadku, gdy państwo członkowskie postanawia przyznać fakultatywną tymczasową ochronę lub wcześniej ją zakończyć, wprowadza ono w życie prawo Unii, a zatem przysługujący mu zakres uznania podlega temu prawu.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">138.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Przyznanego państwom członkowskim zakresu uznania nie mogą one zatem wykonywać w taki sposób, który naruszałby cel dyrektywy 2001/55 i jej skuteczność (effet utile) (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-56" href="#t-56">55</a>
</span>). W tym względzie wydaje mi się istotne podkreślenie znaczenia rozdziału IV tej dyrektywy, który ma na celu zagwarantowanie osobom korzystającym z tymczasowej ochrony dostęp do procedury udzielania azylu. Państwa członkowskie powinny zatem zapewnić, aby obywatele państw trzecich, którzy zostali pozbawieni fakultatywnej tymczasowej ochrony przed upływem maksymalnego czasu ustalonego na poziomie Unii, nie byli pozbawieni możliwości skutecznego korzystania z przysługującego im prawa złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej. Oznacza to również, jak na rozprawie przyznał rząd niderlandzki, że wnioski o udzielenie ochrony międzynarodowej, które nie zostały wycofane, powinny zostać rozpatrzone.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">139.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ponadto państwa członkowskie muszą wykonywać przyznane im uprawnienia z poszanowaniem zasad ogólnych prawa Unii, do których należą zasada pewności prawa i zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-57" href="#t-57">56</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">140.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Należy przypomnieć, że zasada pewności prawa wymaga, aby przepisy prawa były jasne i precyzyjne oraz przewidywalne co do ich skutków, szczególnie jeżeli mogą one mieć negatywne konsekwencje dla osób fizycznych i przedsiębiorstw, tak by podlegające tym przepisom podmioty mogły ustalić w sposób jednoznaczny swoje prawa i obowiązki oraz podjąć w konsekwencji odpowiednie kroki (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-58" href="#t-58">57</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">141.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W tym względzie pragnę zauważyć, że Królestwo Niderlandów, w rozporządzeniu z dnia 17 sierpnia 2022 r., sformalizowało, z jednej strony, określenie kategorii osób wchodzących w skład grupy osób korzystających z fakultatywnej ochrony, a z drugiej strony, datę zakończenia tej ochrony, a mianowicie początkowo dzień 4 marca 2023 r. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-59" href="#t-59">58</a>
</span>). W drugim etapie, rozporządzeniem z dnia 1 marca 2023 r., data ta została przesunięta na dzień 4 września 2023 r. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-60" href="#t-60">59</a>
</span>). Wydaje się, że przepisy te są jasne, precyzyjne i przewidywalne w swoich skutkach.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">142.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Niepewność, która mogła następnie powstać co do dokładnej daty zakończenia tymczasowej ochrony grupy osób korzystających z fakultatywnej ochrony, wynika z różnic w stanowiskach sądów niderlandzkich. Rozpatrywane odesłania prejudycjalne mają właśnie na celu położenie kresu tej niepewności.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">143.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Jeżeli chodzi o zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań należy przypomnieć, że prawo do powołania się na tę zasadę rozciąga się na każdy podmiot prawa, w którym organ administracyjny wzbudził oczekiwania znajdujące poparcie w udzielanych mu przez ten organ precyzyjnych zapewnieniach (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-61" href="#t-61">60</a>
</span>). W rozpatrywanych sprawach ani w pismach sekretarza stanu, ani w przepisach niderlandzkich nie znajduję żadnych precyzyjnych zapewnień, które w świadomości grupy osób korzystających z fakultatywnej ochrony mogłyby wzbudzić wystarczające zaufanie co do tego, że czas trwania tej ochrony będzie identyczny z maksymalnym okresem ustanowionym na poziomie Unii (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-62" href="#t-62">61</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">144.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Pragnę dodać, że okoliczność, iż organy niderlandzkie postanowiły odroczyć do dnia 4 marca 2024 r. datę zakończenia ochrony, z której korzystali skarżący, nie wydaje mi się możliwa do zakwestionowania w świetle zasad pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań, ponieważ w drodze tegoż przesunięcia organy zamierzały zastosować się do wyroku rady stanu z dnia 17 stycznia 2024 r., co wydaje mi się zgodne z wymogami praworządności. Prawdą jest, że względy jasności, precyzji i przewidywalności przepisów prawnych mogły skłonić te organy do wydania innego rozporządzenia w celu sformalizowania daty 4 marca 2024 r. roku. Niemniej, ponieważ w świetle przepisów wynikających z dyrektywy 2001/55, z decyzji wykonawczej 2022/382 oraz z decyzji wykonawczej 2023/2409 organy niderlandzkie były moim zdaniem uprawnione do ustanowienia daty 4 września 2023 r., nie uważam, aby można było im zarzucać, że gdy postanowiły przesunąć tę datę na dzień 4 marca 2024 r., przyjęły środek korzystny dla zainteresowanych osób.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">145.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ostatecznie do sądów odsyłających należy ustalenie, czy Królestwo Niderlandów skorzystało z przysługującego mu – na podstawie art. 7 ust. 1 dyrektywy 2001/55 i art. 2 ust. 3 decyzji wykonawczej 2022/382 – uprawnienia z poszanowaniem zasad pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">B.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W przedmiocie momentu, w którym państwo członkowskie może wydać decyzję nakazującą powrót względem osób niekorzystających już z fakultatywnej tymczasowej ochrony</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">146.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Poprzez swoje dwa pierwsze pytania, które rozpatrzę łącznie, sąd odsyłający w sprawie C‑244/24 dąży w istocie do ustalenia, czy art. 6 dyrektywy 2008/115 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, aby względem obywatela państwa trzeciego, który legalnie przebywa na terytorium państwa członkowskiego na podstawie tymczasowej ochrony udzielonej mu w wyniku skorzystania przez to państwo członkowskie z przysługującego mu uprawnienia, wydano – przed datą zakończenia tej ochrony – decyzję nakazującą powrót, w tym gdy skutki tej decyzji ulegają zawieszeniu do tejże daty i gdy data ta przypada w niedalekiej przyszłości.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">147.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Zgodnie z art. 2 ust. 1 dyrektywy 2008/115 ma ona zastosowanie do obywateli państw trzecich nielegalnie przebywających na terytorium państwa członkowskiego.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">148.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ponadto z art. 6 ust. 1 tej dyrektywy wynika, że państwa członkowskie muszą wydać decyzję nakazującą powrót każdemu obywatelowi państwa trzeciego nielegalnie przebywającemu na ich terytorium.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">149.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Tymczasem, zgodnie z tym, co przewidują owe przepisy, wydaje mi się, że z orzecznictwa Trybunału wynika wyraźnie, iż państwo członkowskie może wydać decyzję nakazującą powrót wobec obywatela państwa trzeciego jedynie pod warunkiem, że przebywa on na jego terytorium nielegalnie (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-63" href="#t-63">62</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">150.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Prawdą jest, że art. 6 ust. 6 dyrektywy 2008/115 przewiduje w szczególności, że nie wyklucza ona wydawania przez państwa członkowskie decyzji o zakończeniu legalnego pobytu wraz z decyzją nakazującą powrót. Przepis ten nie obejmuje jednak zezwalania na wydanie decyzji nakazującej powrót przed zakończeniem legalnego pobytu danej osoby, nawet gdy decyzja ta wywołuje skutki dopiero od dnia, w którym zakończył się ten legalny pobyt.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">151.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Moim zdaniem ani właściwy rozpatrywanym sprawom kontekst, ani przepisy rozdziału V dyrektywy 2001/55 (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-64" href="#t-64">63</a>
</span>), dotyczące powrotu osób po zakończeniu trwania tymczasowej ochrony, nie przemawiają za złagodzeniem zasady, zgodnie z którą decyzja nakazująca powrót nie może zostać wydana, dopóki pobyt pozostaje legalny. Pragnę dodać, że wcześniejsze wydanie takiej decyzji ze skutkami odroczonymi do czasu, gdy pobyt stanie się nielegalny, nie pozwala na uwzględnienie mogących nastąpić w międzyczasie ewentualnych zmian indywidualnej sytuacji osoby, której ta decyzja dotyczy (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-65" href="#t-65">64</a>
</span>). Ponadto praktyka ta może mieć negatywny wpływ na zainteresowanych obywateli państw trzecich, ponieważ art. 3 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1860 z dnia 28 listopada 2018 r. w sprawie użytkowania Systemu Informacyjnego Schengen do celów powrotu nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-66" href="#t-66">65</a>
</span>) nakłada na państwa członkowskie obowiązek wprowadzenia do tego systemu (SIS) wpisu o nich niezwłocznie po wydaniu decyzji nakazującej powrót.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">152.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Należy jednak odpowiedzieć na obawy wyrażone zarówno przez sąd odsyłający w sprawie C‑244/24, jak i przez rząd niderlandzki. Obawy te dotyczą, z jednej strony, ryzyka dezorganizacji, na które zostałyby narażone właściwe organy w związku z koniecznością wydawania, po zakończeniu tymczasowej ochrony, w tym samym czasie, bardzo dużej liczby decyzji nakazujących powrót. Z drugiej strony, wcześniejsze wydanie decyzji nakazującej powrót, której skutki ulegają zawieszeniu do czasu, gdy pobyt stanie się nielegalny, sprzyjałoby ochronie sądowej zainteresowanych osób, umożliwiając im przygotowanie ewentualnych środków odwoławczych. Okoliczności te wymagają poczynienia przeze mnie następujących uwag.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">153.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W pierwszej kolejności, przywołane ryzyko dezorganizacji wydaje mi się możliwe do uniknięcia, jeżeli właściwe organy zaplanują z odpowiednim wyprzedzeniem przygotowanie decyzji nakazujących powrót. W tym względzie, brak możliwości wydawania przez owe organy takich decyzji zanim pobyt stanie się nielegalny, nie oznacza, że nie jest możliwe podjęcie przez nie w tym celu środków przygotowawczych, na przykład poprzez wysłuchanie zainteresowanych osób.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">154.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W drugiej kolejności, chociaż państwa członkowskie są zobowiązane do wydania decyzji nakazującej powrót wobec każdego obywatela państwa trzeciego przebywającego nielegalnie na ich terytorium, można przyjąć, że w sytuacji związanej z masowym napływem wysiedleńców taki obowiązek nie umożliwia jednak nałożenia na te państwa obowiązku wydania takiej decyzji natychmiast po dacie zakończenia tymczasowej ochrony, o ile decyzja ta zostanie wydana w krótkim czasie licząc od tej daty.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">155.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W trzeciej kolejności, do ochrony sądowej zainteresowanych osób w wystarczający sposób może przyczyniać się uprzednie wystosowanie do nich informacji wskazującej, że ich tymczasowa ochrona wygaśnie w określonym dniu.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">V.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Wnioski</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">156.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Mając na względzie całość powyższych rozważań proponuję Trybunałowi, by na pytania przedstawione przez rechtbank Den Haag, zittingsplaats Amsterdam (sąd rejonowy w Hadze, ośrodek zamiejscowy w Amsterdamie, Niderlandy) oraz przez Raad van State (radę stanu, Niderlandy) udzielił następującej odpowiedzi:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-231" title="page-39">
      1) Artykuł 4 oraz art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 2001/55/WE z dnia 20 lipca 2001 r. w sprawie minimalnych standardów przyznawania tymczasowej ochrony na wypadek masowego napływu wysiedleńców oraz środków wspierających równowagę wysiłków między państwami członkowskimi związanych z przyjęciem takich osób wraz z jego następstwami, art. 2 ust. 3 decyzji wykonawczej Rady (UE) 2022/382 z dnia 4 marca 2022 r. stwierdzającej istnienie masowego napływu wysiedleńców z Ukrainy w rozumieniu art. 5 dyrektywy 2001/55/WE i skutkującej wprowadzeniem tymczasowej ochrony oraz art. 1 decyzji wykonawczej Rady (UE) 2023/2409 z dnia 19 października 2023 r. w sprawie przedłużenia tymczasowej ochrony wprowadzonej decyzją wykonawczą (UE) 2022/382
    </p>
    <p class="C10Marge1" id="para-232" title="page-39">
      należy interpretować w ten sposób, że:
    </p>
    <p class="C10Marge1" id="para-233" title="page-39">
      nie stoją one na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie postanowiło zakończyć – w dowolnym czasie i przed upływem ustalonego na poziomie Unii maksymalnego czasu stosowania mechanizmu tymczasowej ochrony – tymczasową ochronę, o której przyznaniu kategoriom wysiedleńców z Ukrainy innym niż te, o których mowa w art. 2 ust. 1 i 2 decyzji wykonawczej 2022/382, swobodnie zadecydowało, korzystając z możliwości przewidzianej w art. 7 ust. 1 tej dyrektywy oraz art. 2 ust. 3 tej decyzji wykonawczej.
    </p>
    <p class="C10Marge1" id="para-234" title="page-39">
      W przypadku, gdy państwo członkowskie postanawia wcześniej zakończyć fakultatywną tymczasową ochronę musi zapewnić, aby przyznany mu przez prawo Unii zakres uznania nie był wykonywany w taki sposób, który naruszałby cele dyrektywy 2001/55 i jej skuteczność (effet utile). Owo państwo członkowskie jest również zobowiązane do poszanowania zasad ogólnych tego prawa, pośród których znajdują się w szczególności zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań.
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-235" title="page-39">
      2) Artykuł 6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich
    </p>
    <p class="C10Marge1" id="para-236" title="page-39">
      należy interpretować w ten sposób, że:
    </p>
    <p class="C10Marge1" id="para-237" title="page-39">
      stoi on na przeszkodzie temu, aby względem obywatela państwa trzeciego, który legalnie przebywa na terytorium państwa członkowskiego na podstawie tymczasowej ochrony udzielonej mu w wyniku skorzystania przez to państwo członkowskie z przysługującego mu uprawnienia, wydano – przed datą zakończenia tej ochrony – decyzję nakazującą powrót, w tym gdy skutki tej decyzji ulegają zawieszeniu do tejże daty i gdy data ta przypada w niedalekiej przyszłości.
    </p>
    <div/>
  <hr class="note"/>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-1" href="#c-1">1</a>
</span>) Język oryginału: francuski.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-2" href="#c-2">i</a>
</span>) Niniejszym sprawom zostały nadane fikcyjne nazwy, które nie odpowiadają rzeczywistym nazwiskom żadnej ze stron postępowania.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-3" href="#c-3">2</a>
</span>) Zobacz motywy 1 i 2 decyzji wykonawczej Rady (UE) 2022/382 z dnia 4 marca 2022 r. stwierdzającej istnienie masowego napływu wysiedleńców z Ukrainy w rozumieniu art. 5 dyrektywy 2001/55/WE i skutkującej wprowadzeniem tymczasowej ochrony (Dz.U. 2022, L 71, s. 1).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-4" href="#c-4">3</a>
</span>) Zobacz dane statystyczne Urzędu Statystycznego Unii Europejskiej (Eurostat) dostępne na następującej stronie internetowej: https://ec.europa.eu/eurostat/statistics-explained/index.php?title=Temporary_protection_for_persons_fleeing_Ukraine_-_monthly_statistics.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-5" href="#c-5">4</a>
</span>) Zobacz mapę Eurostatu przedstawiającą – w odniesieniu do każdego państwa członkowskiego – liczbę obywateli państw trzecich, którzy uciekli z Ukrainy i korzystają z tymczasowej ochrony, dostępną na następującej stronie internetowej: https://ec.europa.eu/eurostat/statistics-explained/index.php?title=File:Map_TP_2024M06.jpg.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-6" href="#c-6">5</a>
</span>) Dz.U. 2001, L 212, s. 12.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-7" href="#c-7">6</a>
</span>) Dz.U. 2008, L 348, s. 98.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-8" href="#c-8">7</a>
</span>) Dz.U. L, 2023/2409.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-9" href="#c-9">8</a>
</span>) Zobacz, w szczególności w przedmiocie tego mechanizmu i jego stosowania w państwach członkowskich, S.A. Mantu, K.M. Zwaan, M.H.A. Strik, The Temporary Protection Directive: central themes, problem issues and implementation in selected Member States, Uniwersytet Radboud w Nijmegen, Nijmegen, 2023. W przedmiocie stosowania wspomnianego mechanizmu w Niderlandach zob. w tym opracowaniu K. Geertsema, Implementation and Practise of the Temporary Protection Directive in the Netherlands, w szczególności s. 57.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-10" href="#c-10">9</a>
</span>) Należy również zauważyć, że wspomniana dyrektywa zezwala państwom członkowskim na indywidualne zakończenie tej ochrony w niektórych przypadkach: zob. w szczególności przypadki wyłączenia wymienione w art. 28 tej samej dyrektywy.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-11" href="#c-11">10</a>
</span>) Ówczesne szacunki wskazywały, że „do Unii przybędzie prawdopodobnie bardzo duża liczba (potencjalnie od 2,5 do 6,5 mln) wysiedleńców w wyniku konfliktu zbrojnego, z których 1,2–3,2 mln będą to osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową. Wysoki Komisarz Narodów Zjednoczonych (ONZ) ds. Uchodźców szacuje, że – zgodnie z najbardziej pesymistycznym scenariuszem – z Ukrainy może potencjalnie uciec nawet 4 mln osób” (motyw 6 decyzji wykonawczej 2022/382).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-12" href="#c-12">11</a>
</span>) Jak wynika z motywu 12 tej decyzji wykonawczej, wybór między tymi dwoma systemami ochrony należy do każdego państwa członkowskiego. Zobacz, w przedmiocie pojęcia „odpowiedniej ochrony” przewidzianej w prawie krajowym, komunikat Komisji w sprawie wytycznych operacyjnych dotyczących wykonania decyzji wykonawczej Rady 2022/382 stwierdzającej istnienie masowego napływu wysiedleńców z Ukrainy w rozumieniu art. 5 dyrektywy 2001/55/WE i skutkującej wprowadzeniem tymczasowej ochrony (Dz.U. 2022, CI 126, s. 1), s. 3.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-13" href="#c-13">12</a>
</span>) Komisja wyjaśniła na rozprawie, że szesnaście państw członkowskich wprowadziło tę możliwość, wskazując jedocześnie, że Królestwo Niderlandów jest jednym z niewielu państw członkowskich (pięciu), które włączyło to tego kręgu obywateli państw trzecich przebywających w Ukrainie w ramach pobytu czasowego.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-14" href="#c-14">13</a>
</span>) Wydaje się, że Rada uznaje zatem, iż wdrożenie mechanizmu tymczasowej ochrony nie jest ograniczone do maksymalnego okresu trzech lat. Pragnę zauważyć, że będące sądami odsyłającymi rechtbank Den Haag, zittingsplaats Amsterdam (sąd rejonowy w Hadze, ośrodek zamiejscowy w Amsterdamie, Niderlandy) oraz Raad van State (rada stanu, Niderlandy) wydają się – przeciwnie – wywodzić z art. 4 ust. 2 dyrektywy 2001/55, że całkowity okres tymczasowej ochrony na podstawie tej dyrektywy nie przekracza trzech lat [zob. postanowienie odsyłające w sprawie C‑244/24, pkt 2.2 i wyrok Raad van State (rady stanu) z dnia 17 stycznia 2024 r. (NL:RVS:2024:32, zwany dalej „wyrokiem rady stanu z dnia 17 stycznia 2024 r.”), pkt 5.1].</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-15" href="#c-15">14</a>
</span>) Dz.U. L, 2024/1836.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-16" href="#c-16">15</a>
</span>) Zobacz motywy 6–8 decyzji wykonawczej 2024/1836.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-17" href="#c-17">16</a>
</span>) Stb. 2004, nr 691.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-18" href="#c-18">17</a>
</span>) Stb. 2000, nr 495.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-19" href="#c-19">18</a>
</span>) Stb. 2000, nr 497.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-20" href="#c-20">19</a>
</span>) Na poparcie tego stanowiska sekretarz stanu przedstawił w szczególności następujące powody, a mianowicie: możliwe nadużywanie systemu, atrakcyjność tego systemu dla obywateli państw trzecich z innych państw członkowskich, która doprowadziła do napływu tych obywateli do Niderlandów oraz ograniczone możliwości recepcyjne w tym państwie członkowskim.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-21" href="#c-21">20</a>
</span>) Ta grupa liczyła około 6 000 osób: zob. K. Geertsema, op.cit., s. 62.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-22" href="#c-22">21</a>
</span>) Przyznanie dodatkowych sześciu miesięcy było uzasadnione dużym napływem osób ubiegających się o azyl i wywieraną na ich przyjęcie presją [zob. postanowienie odsyłające Raad van State (rady stanu) w sprawie C‑290/24, pkt 3.4].</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-23" href="#c-23">22</a>
</span>) Stcrt. 2022, nr 22623, zwane dalej „rozporządzeniem zmieniającym”.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-24" href="#c-24">23</a>
</span>) Stcrt. 2001, nr 10.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-25" href="#c-25">24</a>
</span>) Zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia zmieniającego ta część obowiązuje z mocą wsteczną od dnia 4 marca 2022 r.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-26" href="#c-26">25</a>
</span>) Zgodnie z art. 3 ust. 3 rozporządzenia zmieniającego, ta część obowiązuje z mocą wsteczną od dnia 19 lipca 2022 r.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-27" href="#c-27">26</a>
</span>) Stcrt. 2023, nr 7194.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-28" href="#c-28">27</a>
</span>) To jest 90 dni przed rozpoczęciem rosyjskiej ofensywy, czyli okres obowiązywania prawa pobytu bezwizowego obywateli Ukrainy w strefie Schengen.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-29" href="#c-29">28</a>
</span>) Do celów analizy będę odnosił się głównie do daty 4 marca 2025 r., która była jedyną datą znaną w czasie, gdy orzekały sądy niderlandzkie, nie zaś do daty 4 marca 2026 r., która stanowi obecnie datę zakończenia okresu fakultatywnego przedłużenia stosowania mechanizmu tymczasowej ochrony.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-30" href="#c-30">29</a>
</span>) NL:RBDHA:2023:11897.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-31" href="#c-31">30</a>
</span>) Zdaniem Raad van State (rady stanu) w treści art. 7 dyrektywy 2001/55 brak jest jakiegokolwiek argumentu pozwalającego na poparcie stanowiska, zgodnie z którym tymczasowa ochrona na podstawie tej dyrektywy odnosi się wyłącznie do praw materialnych, takich jak prawo do wykonywania pracy najemnej i uzyskania zakwaterowania, nie zaś do czasu trwania tej ochrony.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-32" href="#c-32">31</a>
</span>) Na poparcie takiej wykładni art. 1 decyzji wykonawczej 2023/2409 Raad van State (rada stanu) odwołuje się w szczególności do wniosku dotyczącego decyzji wykonawczej Rady przedłużającej tymczasową ochronę wprowadzoną decyzją wykonawczą (UE) 2022/382, przedstawionego przez Komisję w dniu 19 września 2023 r. [COM(2023) 546 final]. W uzasadnieniu tego wniosku, w szczególności w przypisie 2, nie wymieniono art. 2 ust. 3 decyzji wykonawczej 2022/382. Sąd ów wywiódł z tego, że przepis ten ma znaczenie dla decyzji wykonawczej 2023/2409 jedynie pod warunkiem, że państwa członkowskie stosują rzeczony przepis w momencie przyjęcia tej decyzji wykonawczej przez Radę. Wykładnia ta opiera się również na uprawnieniu państwa członkowskiego do zaprzestania stosowania fakultatywnego przepisu prawa Unii.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-33" href="#c-33">32</a>
</span>) NL:RBDHA:2024:4247.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-34" href="#c-34">33</a>
</span>) Zobacz pkt 5.2–5.2.2 postanowienia odsyłającego w sprawie C‑290/24.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-35" href="#c-35">34</a>
</span>) NL:RBDHA:2024:3694.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-36" href="#c-36">35</a>
</span>) NL:RBDHA:2024:4294.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-37" href="#c-37">36</a>
</span>) Zobacz odpowiednio pkt 5.1–5.1.1. oraz pkt 5.3 tego postanowienia odsyłającego.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-38" href="#c-38">37</a>
</span>) Zobacz wniosek dotyczący decyzji wykonawczej przytoczony w przypisie 31 niniejszej opinii (s. 5).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-39" href="#c-39">38</a>
</span>) Ponadto, zdaniem tego sądu, okoliczność, że w przypisie 2 wniosku, który doprowadził do przyjęcia decyzji wykonawczej 2023/2409, nie wymieniono art. 2 ust. 3 decyzji wykonawczej 2022/382, wynika z faktu, że przypis ten odnosi się wyłącznie do grupy osób, wobec których Rada początkowo uruchomiła tymczasową ochronę.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-40" href="#c-40">39</a>
</span>) Zobacz pkt 71–76 niniejszej opinii.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-41" href="#c-41">40</a>
</span>) Jak wskazał rząd niderlandzki, o wydawaniu decyzji nakazujących powrót postanowiono na krótko przed datą, w której pobyt stał się pobytem nielegalnym. Zostały one wydane w dwóch rzutach. W pierwszym rzucie, w dniu 7 lutego 2024 r., zostało wydanych około 700 decyzji nakazujących powrót, w drugim zaś rzucie, w dniu 21 lutego 2024 r., zostało wydanych około 630 decyzji nakazujących powrót. W rezultacie od dnia 5 marca 2024 r. w Niderlandach nielegalnie przebywało 1360 obywateli państw trzecich.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-42" href="#c-42">41</a>
</span>) Na poparcie tej wykładni sąd ów odwołuje się do wyroków: z dnia 30 maja 2013 r., Arslan (C‑534/11, EU:C:2013:343, pkt 48, 49); z dnia 19 czerwca 2018 r., Gnandi (C‑181/16, EU:C:2018:465, pkt 59); a także do opinii rzecznika generalnego P. Mengozziego w sprawie Gnandi (C‑181/16, EU:C:2018:90, pkt 49).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-43" href="#c-43">42</a>
</span>) Sąd odsyłający przytacza w tym względzie wyrok z dnia 14 stycznia 2021 r., Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid (Powrót małoletniego bez opieki) (C‑441/19, EU:C:2021:9, pkt 79, 80).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-44" href="#c-44">43</a>
</span>) Logicznie rzecz biorąc, zwolennicy tego stanowiska powinni obecnie uwzględnić dzień 4 marca 2026 r. jako datę zakończenia tej ochrony.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-45" href="#c-45">44</a>
</span>) Wyróżnienie własne.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-46" href="#c-46">45</a>
</span>) Zobacz w szczególności motywy 1, 2, 5, 6 i 7 tej decyzji wykonawczej.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-47" href="#c-47">46</a>
</span>) Zgodnie z tym przepisem, za „wysiedleńców” uznaje się „obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców, którzy zostali zmuszeni do opuszczenia swojego państwa lub regionu pochodzenia lub też zostali ewakuowani, w szczególności w odpowiedzi na apel organizacji międzynarodowych, i nie są w stanie bezpiecznie i na stałe powrócić ze względu na sytuację istniejącą w ich państwie, oraz którzy mogą być objęci zakresem art. 1A Konwencji [dotyczącej statusu uchodźców, podpisanej w Genewie w dniu 28 lipca 1951 r., która weszła w życie w dniu 22 kwietnia 1954 r. (Recueil des traités des Nations unies, vol. 189, s. 150, nr 2545, 1954) i została uzupełniona protokołem dotyczącym statusu uchodźców zawartym w Nowym Jorku w dniu 31 stycznia 1967 r., który wszedł w życie w dniu 4 października 1967 r.] lub innego instrumentu międzynarodowego lub krajowego przyznającego międzynarodową ochronę”.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-48" href="#c-48">47</a>
</span>) W odniesieniu do tego warunku zob. również motyw 11 decyzji wykonawczej 2022/382.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-49" href="#c-49">48</a>
</span>) A nawet – zgodnie z decyzją wykonawczą 2024/1836 – z dniem 4 marca 2026 r.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-50" href="#c-50">49</a>
</span>) Zobacz analogicznie wyrok z dnia 12 grudnia 2019 r., Bevándorlási és Menekültügyi Hivatal (Łączenie rodzin – Siostra uchodźcy) (C‑519/18, EU:C:2019:1070, pkt 58).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-51" href="#c-51">50</a>
</span>) Zobacz analogicznie wyrok z dnia 12 grudnia 2019 r., Bevándorlási és Menekültügyi Hivatal (Łączenie rodzin – Siostra uchodźcy) (C‑519/18, EU:C:2019:1070, pkt 59).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-52" href="#c-52">51</a>
</span>) A nawet – zgodnie z decyzją wykonawczą 2024/1836 – dzień 4 marca 2026 r.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-53" href="#c-53">52</a>
</span>) Zobacz analogicznie wyrok z dnia 12 grudnia 2019 r., Bevándorlási és Menekültügyi Hivatal (Łączenie rodzin – Siostra uchodźcy) (C‑519/18, EU:C:2019:1070, pkt 60).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-54" href="#c-54">53</a>
</span>) Zobacz analogicznie wyrok z dnia 12 grudnia 2019 r., Bevándorlási és Menekültügyi Hivatal (Łączenie rodzin – Siostra uchodźcy) (C‑519/18, EU:C:2019:1070, pkt 57 i przytoczone tam orzecznictwo).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-55" href="#c-55">54</a>
</span>) Zobacz motyw 21 decyzji wykonawczej 2022/382.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-56" href="#c-56">55</a>
</span>) Zobacz analogicznie wyrok z dnia 12 grudnia 2019 r., Bevándorlási és Menekültügyi Hivatal (Łączenie rodzin – Siostra uchodźcy) (C‑519/18, EU:C:2019:1070, pkt 62 i przytoczone tam orzecznictwo).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-57" href="#c-57">56</a>
</span>) Zobacz w szczególności wyrok z dnia 17 listopada 2022 r., Avicarvil Farms (C‑443/21, EU:C:2022:899, pkt 38 i przytoczone tam orzecznictwo).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-58" href="#c-58">57</a>
</span>) Zobacz w szczególności wyrok z dnia 25 stycznia 2022 r., VYSOČINA WIND (C‑181/20, EU:C:2022:51, pkt 47 i przytoczone tam orzecznictwo).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-59" href="#c-59">58</a>
</span>) Zobacz pkt 40–42 niniejszej opinii.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-60" href="#c-60">59</a>
</span>) Zobacz pkt 43 niniejszej opinii.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-61" href="#c-61">60</a>
</span>) Zobacz w szczególności wyrok z dnia 17 listopada 2022 r., Avicarvil Farms (C‑443/21, EU:C:2022:899, pkt 39 i przytoczone tam orzecznictwo).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-62" href="#c-62">61</a>
</span>) Należy jednakże przyjąć, podobnie jak zrobił to Rechtbank Den Haag, zittingsplaats Rotterdam (sąd rejonowy w Hadze, ośrodek zamiejscowy w Rotterdamie) w wyroku z dnia 9 sierpnia 2023 r., że twierdzenie sekretarza stanu, iż zamierza on stosować dyrektywę 2001/55 w sposób szeroki, mogło początkowo sugerować, że osoby korzystające z fakultatywnej ochrony będą traktowane, również w dłuższej perspektywie, w taki sam sposób jak inni wysiedleńcy z Ukrainy (pkt 6.5 tego wyroku). Wątpię jednak, czy to twierdzenie stanowi precyzyjne zapewnienie, które stworzyło w sposób jednoznaczny uzasadnione oczekiwanie po stronie osób korzystających z fakultatywnej ochrony.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-63" href="#c-63">62</a>
</span>) Zobacz w szczególności wyroki: z dnia 19 czerwca 2018 r., Gnandi (C‑181/16, EU:C:2018:465, pkt 37, 38, 46, 58 i 59) i z dnia 9 listopada 2023 r., Odbor azylové a migrační politiky MV (Zakres stosowania dyrektywy powrotowej) (C‑257/22, EU:C:2023:852, pkt 39). W szczególności, względem obywateli państw trzecich, którzy złożyli wniosek o udzielenie azylu, nie można wydać decyzji nakazujących powrót do czasu rozpatrzenia tego wniosku w pierwszej instancji.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-64" href="#c-64">63</a>
</span>) W szczególności art. 20 tej dyrektywy stanowi, że „[p]o zakończeniu trwania tymczasowej ochrony stosuje się ogólne prawa dotyczące ochrony i cudzoziemców w państwach członkowskich, bez uszczerbku dla art. 21, 22 i 23”.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-65" href="#c-65">64</a>
</span>) Już z tego punktu widzenia moim zdaniem jest wykluczone, aby praktyka organów niderlandzkich mogła wchodzić w zakres stosowania art. 4 ust. 2 dyrektywy 2008/115, zgodnie z którym ta ostatnia „nie narusza żadnych przepisów dorobku Wspólnoty w dziedzinie polityki imigracyjnej i azylowej, które mogą być korzystniejsze dla obywatela państwa trzeciego […]”.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-66" href="#c-66">65</a>
</span>) Dz.U. 2018, L 312, s. 1.</p>
</body>
</html>
