<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-321/19</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62019CJ0321</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:866">EU:C:2020:866</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>12</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>12</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Wyrok z dnia <DATE ISO="20201028">28.10.2020 r.</DATE> – Sprawa C‑321/19</HT></P><P><HT TYPE="SC">Bundesrepublik Deutschland (Ustalanie stawek opłat za przejazd z tytułu użytkowania autostrad)</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Wyrok Trybunału</HT> (pierwsza izba)</P><P>z dnia <DATE ISO="20201028">28 października 2020 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="STAR" NOTE.ID="E0001"><P>Język postępowania: niemiecki.</P></NOTE></P></TI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>Odesłanie prejudycjalne</KEYWORD><KEYWORD>Dyrektywa 1999/62/WE</KEYWORD><KEYWORD>Dyrektywa 2006/38/WE</KEYWORD><KEYWORD>Pobieranie opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 7 ust. 9</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 7a ust. 1 i 2</KEYWORD><KEYWORD>Opłaty za przejazd</KEYWORD><KEYWORD>Zasada zwrotu kosztów infrastruktury</KEYWORD><KEYWORD>Koszty infrastruktury</KEYWORD><KEYWORD>Koszty eksploatacji</KEYWORD><KEYWORD>Koszty związane z policją drogową</KEYWORD><KEYWORD>Przekroczenie kosztów</KEYWORD><KEYWORD>Bezpośrednia skuteczność</KEYWORD><KEYWORD>Uzasadnienie ex post nadmiernej stawki opłaty za przejazd</KEYWORD><KEYWORD>Ograniczenie w czasie skutków wyroku</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><JUDGMENT.INIT><P>W sprawie C‑321/19</P><P>mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen (wyższy sąd administracyjny dla kraju związkowego Nadrenia Północna–Westfalia, Niemcy) postanowieniem z dnia <DATE ISO="20190328">28 marca 2019 r.</DATE>, które wpłynęło do Trybunału w dniu <DATE ISO="20190418">18 kwietnia 2019 r.</DATE>, w postępowaniu:</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">BY,</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">CZ</HT></P></PLAINTIFS><AGAINST>przeciwko</AGAINST><DEFENDANTS><P><HT TYPE="BOLD">Bundesrepublik Deutschland,</HT></P></DEFENDANTS></PARTIES><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>TRYBUNAŁ (pierwsza izba),</P><P>w składzie: J.-C. Bonichot, prezes izby, R. Silva de Lapuerta (sprawozdawczyni), wiceprezes Trybunału, C. Toader, M. Safjan, i N. Jääskinen, sędziowie,</P><P>rzecznik generalny: H. Saugmandsgaard Øe,</P><P>sekretarz: M. Krausenböck, administratorka,</P></PREAMBLE.INIT><GR.VISA><VISA>uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu <DATE ISO="20200304">4 marca 2020 r.</DATE>,</VISA></GR.VISA><GR.CONSID><CONSID><P>rozważywszy uwagi, które przedstawili:</P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>w imieniu CZ i BY – M. Pfnür i A. Winczura, Rechtsanwälte,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu Bundesrepublik Deutschland – J. Hilf, F. Montag i M. Schleifenbaum, Rechtsanwälte,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu rządu niemieckiego – D. Klebs i J. Möller, w charakterze pełnomocników,</P></ITEM><?PAGE NO="2"?><ITEM><P>w imieniu Komisji Europejskiej – W. Mölls i N. Yerrell, w charakterze pełnomocników,</P></ITEM></LIST></CONSID></GR.CONSID><GR.VISA><VISA>po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu <DATE ISO="20200618">18 czerwca 2020 r.</DATE>,</VISA></GR.VISA><PREAMBLE.FINAL>wydaje następujący</PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Wyrok</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1</NO.P><TXT>Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 7 ust. 9 i art. 7a ust. 1 i 2 dyrektywy 1999/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="19990617">17 czerwca 1999 r.</DATE> w sprawie pobierania opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="187" PAGE.FIRST="42" DATE.PUB="1999">Dz.U. 1999, L 187, s. 42</REF.DOC.OJ>), zmienionej dyrektywą 2006/38/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20060517">17 maja 2006 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="157" PAGE.FIRST="8" DATE.PUB="2006">Dz.U. 2006, L 157, s. 8</REF.DOC.OJ>) (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>zmienioną dyrektywą 1999/62<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2</NO.P><TXT>Wniosek ten został złożony w ramach sporu między BY i CZ a Bundesrepublik Deutschland (Republiką Federalną Niemiec) w przedmiocie żądania przez BY i CZ zwrotu kwot uiszczonych z tytułu opłat za przejazd niemieckimi autostradami federalnymi.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo Unii</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3</NO.P><TXT>Artykuł 2 zmienionej dyrektywy 1999/62 stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>W rozumieniu niniejszej dyrektywy:</P><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT><QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>transeuropejska sieć drogowa<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="00AB" ID="QE0003"/> oznacza sieć drogową określoną w sekcji 2 załącznika I do decyzji nr 1692/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="19960723">23 lipca 1996 r.</DATE> w sprawie wspólnotowych wytycznych dotyczących rozwoju transeuropejskiej sieci transportowej [(<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="228" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1996">Dz.U. 1996, L 228, s. 1</REF.DOC.OJ>) – decyzji zmienionej ostatnio rozporządzeniem Rady nr 1791/2006 z dnia <DATE ISO="20061120">20 listopada 2006 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="363" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2006">Dz.U. 2006, L 363, s. 1</REF.DOC.OJ>)] i przedstawioną na mapach. Mapy odnoszą się do odpowiednich sekcji wymienionych w części normatywnej lub w załączniku II do tej decyzji;</TXT></NP></ITEM></LIST><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P>aa)</NO.P><TXT><QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>koszty budowy<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="00AB" ID="QE0004"/> oznaczają koszty związane z budową, w stosownych przypadkach obejmujące również koszty finansowe:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>nowej infrastruktury lub nowych ulepszeń infrastruktury (w tym istotnych prac remontowych) lub</P></ITEM><ITEM><P>infrastruktury lub ulepszeń infrastruktury (w tym istotnych prac remontowych), których realizację zakończono nie więcej niż 30 lat przed dniem <DATE ISO="20080610">10 czerwca 2008 r.</DATE>, o ile systemy pobierania opłat za przejazd są już stosowane w dniu <DATE ISO="20080610">10 czerwca 2008 r.</DATE>, lub nie więcej niż 30 lat przed ustanowieniem nowych systemów pobierania opłat za przejazd wprowadzonych po dniu <DATE ISO="20080610">10 czerwca 2008 r.</DATE>; w przypadku gdy realizację infrastruktury lub ulepszenia infrastruktury zakończono przed upływem wyżej wymienionych terminów, koszty tych prac także można uznać za koszty budowy, jeżeli:</P><P><LIST TYPE="roman"><ITEM><NP><NO.P>(i)</NO.P><TXT>państwo członkowskie ustanowiło system opłat za przejazd, który przewiduje pokrycie tych kosztów na podstawie umowy z operatorem systemu opłat lub na podstawie innych aktów prawnych, które mają równorzędny skutek i które wchodzą w życie przed dniem <DATE ISO="20080610">10 czerwca 2008 r.</DATE>; lub</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>(ii)</NO.P><TXT>państwo członkowskie może wykazać, że decyzja o realizacji danej infrastruktury była uzależniona od tego, czy zakładany okres jej użytkowania będzie przekraczał 30 lat.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></ITEM></LIST></P><?PAGE NO="3"?><P>Odsetek kosztów budowy, który należy uwzględnić, nie może w żadnym przypadku przekroczyć odsetka aktualnego zakładanego okresu użytkowania komponentów infrastruktury pozostałego w dniu <DATE ISO="20080610">10 czerwca 2008 r.</DATE> lub w dniu, w którym wprowadzono nowe systemy pobierania opłat za przejazd, jeżeli nastąpiło to później.</P><P>Koszty infrastruktury lub jej ulepszeń mogą obejmować wszelkie szczególne wydatki na infrastrukturę mające na celu zmniejszenie uciążliwości związanych z hałasem lub zwiększenie bezpieczeństwa drogowego oraz rzeczywiste wydatki poniesione przez operatora infrastruktury na obiektywne względy ekologiczne, takie jak ochrona gleb przed zanieczyszczeniem.</P><P>[…]</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT><QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>opłata za przejazd<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="00AB" ID="QE0005"/> oznacza określoną kwotę, którą należy uiścić za przejazd pojazdem danej odległości, korzystając z infrastruktury, o której mowa w art. 7 ust. 1; kwotę tę wylicza się w oparciu o przejechaną odległość oraz rodzaj pojazdu;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>ba)</NO.P><TXT><QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>opłata za przejazd wyliczana na podstawie średniej ważonej<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="00AB" ID="QE0006"/> oznacza uzyskane w danym okresie całkowite wpływy pochodzące z opłat za przejazd podzielone przez liczbę pojazdokilometrów przejechanych w tym okresie w obrębie danej sieci objętej opłatami; zarówno wpływy, jak i liczba pojazdokilometrów są obliczane dla pojazdów, których dotyczą opłaty za przejazd;</TXT></NP></ITEM></LIST></P><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>.</P></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4</NO.P><TXT>Artykuł 7 tej dyrektywy stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="007.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Państwa członkowskie mogą utrzymywać lub wprowadzać opłaty za przejazd lub opłaty za korzystanie z infrastruktury w obrębie transeuropejskiej sieci drogowej lub jej części wyłącznie na warunkach określonych w ust. 2–12. Nie narusza to prawa państw członkowskich do stosowania, zgodnie z traktatem, opłat za przejazd lub opłat za korzystanie z infrastruktury na drogach nienależących do transeuropejskiej sieci drogowej, w tym na drogach równoległych, na które może zostać skierowany ruch z transeuropejskiej sieci drogowej lub które stanowią bezpośrednią konkurencję dla niektórych części tej sieci, lub w odniesieniu do innych rodzajów pojazdów silnikowych nieobjętych definicją <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>pojazdu<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="00AB" ID="QE0008"/> poruszających się po transeuropejskiej sieci drogowej, pod warunkiem że wprowadzenie opłat za przejazd lub opłat za korzystanie z infrastruktury na takich drogach nie jest dyskryminujące dla ruchu międzynarodowego i nie powoduje zakłóceń konkurencji między podmiotami gospodarczymi.</ALINEA><ALINEA>[…]</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="007.009"><NO.PARAG>9.</NO.PARAG><ALINEA>Opłaty za przejazd opierają się wyłącznie na zasadzie zwrotu kosztów infrastruktury. W szczególności opłaty za przejazd wyliczane na podstawie średniej ważonej muszą być powiązane z kosztami budowy oraz kosztami eksploatacji, utrzymania oraz rozwoju danej sieci infrastruktury. Opłaty za przejazd wyliczane na podstawie średniej ważonej mogą również obejmować zwrot z kapitału lub marżę określone w oparciu o warunki rynkowe.</ALINEA><ALINEA>[…]<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 7a ust. 1–3 wspomnianej dyrektywy:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="007.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Przy określaniu poziomów opłat za przejazd wyliczanych na podstawie średniej ważonej pobieranych w odniesieniu do danej sieci infrastruktury lub w odniesieniu do jej wyraźnie określonej części państwo członkowskie uwzględnia różnorodne koszty określone w art. 7 ust. 9. Uwzględnione<?PAGE NO="4"?> koszty odnoszą się do sieci lub jej części, za którą są pobierane opłaty za przejazd oraz do pojazdów, które podlegają opłatom za przejazd. Państwa członkowskie mogą postanowić, że nie będą odzyskiwać tych kosztów z wpływów z opłat za przejazd lub że będą odzyskiwać tylko część tych kosztów.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="007.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Opłaty za przejazd są określane zgodnie z art. 7 oraz ust. 1 niniejszego artykułu.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="007.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>W przypadku nowych systemów pobierania opłat za przejazd, innych niż rozwiązania przewidujące opłaty za przejazd pobierane w ramach koncesji i wprowadzone przez państwa członkowskie po dniu <DATE ISO="20080610">10 czerwca 2008 r.</DATE>, państwa członkowskie obliczają koszty przy zastosowaniu metodologii opartej na podstawowych zasadach wyliczeń zawartych w załączniku III.</ALINEA><ALINEA>W przypadku nowych opłat za przejazd pobieranych w ramach koncesji wprowadzonych po dniu <DATE ISO="20080610">10 czerwca 2008 r.</DATE> opłaty za przejazd nie mogą być wyższe, niż to wynika z zastosowania metodologii opartej na podstawowych zasadach wyliczeń zawartych w załączniku III. Ocena takiej równorzędności jest dokonywana na podstawie odpowiednio długiego okresu odniesienia właściwego dla danego rodzaju umowy koncesyjnej.</ALINEA><ALINEA>Systemy pobierania opłat za przejazd obowiązujące już w dniu <DATE ISO="20080610">10 czerwca 2008 r.</DATE> lub te, na które, zgodnie z procedurą udzielania zamówień publicznych, wpłynęły oferty lub odpowiedzi na zaproszenie do udziału w procedurze negocjacji przed dniem <DATE ISO="20080610">10 czerwca 2008 r.</DATE>, nie podlegają obowiązkom zawartym w niniejszym ustępie w okresie ich obowiązywania oraz pod warunkiem że nie zostaną zmienione w znacznym stopniu<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6</NO.P><TXT>Punkt 3 załącznika III do dyrektywy 1999/62, zatytułowanego <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>Podstawowe zasady alokacji kosztów i obliczania opłat za przejazd<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>, stanowi:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>Koszty eksploatacji, zarządzania i pobierania opłat za przejazd</P><P>Koszty te obejmują wszystkie koszty ponoszone przez operatora infrastruktury, które nie zostały ujęte w sekcji 2 i które odnoszą się do wykonania i eksploatacji infrastruktury oraz zarządzania nią, jak i do systemu pobierania opłat za przejazd. Obejmują one w szczególności:</P><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>koszty budowy, utworzenia i utrzymania stanowisk do pobierania opłat za przejazd i innych systemów płatności,</P></ITEM><ITEM><P>bieżące koszty eksploatacji, administrowania i egzekwowania systemu pobierania opłat,</P></ITEM><ITEM><P>opłaty i koszty administracyjne związane z umowami koncesyjnymi,</P></ITEM><ITEM><P>koszty zarządzania, administracji i obsługi związane z eksploatacją infrastruktury.</P></ITEM></LIST></P><P>Koszty mogą obejmować zwrot z kapitału lub marżę odzwierciedlające stopień przeniesionego ryzyka.</P><P>Koszty takie muszą być rozłożone w sprawiedliwy i przejrzysty sposób między wszystkie klasy pojazdów, które podlegają systemowi pobierania opłat<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>.</P></QUOT.S></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo niemieckie</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7</NO.P><TXT>Zgodnie z informacjami sądu odsyłającego wysokość opłat za przejazd z tytułu użytkowania niemieckich autostrad federalnych w okresie od <DATE ISO="20090101">1 stycznia 2009 r.</DATE> do <DATE ISO="20141231">31 grudnia 2014 r.</DATE> jest ustalona – zgodnie z § 14 ust. 3 Bundesfernstraßenmautgesetz (ustawy o opłatach za przejazd głównymi drogami federalnymi) z dnia <DATE ISO="20110712">12 lipca 2011 r.</DATE> (BGBl. 2011 I S., s. 1378) – w załączniku 4 do tej ustawy. W załączniku tym określono owe opłaty za przejazd z jednej strony na podstawie kwoty ustalonej za<?PAGE NO="5"?> kilometr w odniesieniu do pojazdów lub zespołów pojazdów wyposażonych w maksymalnie trzy osie oraz tych wyposażonych w co najmniej cztery osie, a z drugiej strony na podstawie kategorii, do której przyporządkowany jest pojazd w zależności od poziomu emisji zanieczyszczeń. Stawki opłat za przejazd wynoszą od 0,141 EUR do 0,288 EUR.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8</NO.P><TXT>Sąd ten zaznacza, że stawka opłat za przejazd mająca zastosowanie w okresie, za który żądany jest zwrot, to znaczy w okresie od <DATE ISO="20100101">1 stycznia 2010 r.</DATE> do <DATE ISO="20110718">18 lipca 2011 r.</DATE>, została obliczona na podstawie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>Aktualisierung der Wegekostenrechnung für die Bundesfernstraßen in Deutschland<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/> (ekspertyzy dotyczącej kosztów infrastruktury drogowej w Niemczech) z dnia <DATE ISO="20071130">30 listopada 2007 r.</DATE> (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>WKG 2007<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/>), obejmującej okres obliczeniowy od roku 2007 do roku 2012, z uwzględnieniem w szczególności kosztów kapitału zainwestowanego w nabycie gruntów, na których zbudowano autostrady, i kosztów eksploatacji infrastruktury drogowej, mianowicie kosztów utrzymania, kosztów budowy, kosztów związanych z systemem pobierania opłat za przejazd, a także kosztów związanych z policją drogową.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Postępowanie główne i pytania prejudycjalne</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9</NO.P><TXT>BY i CZ prowadzili do dnia <DATE ISO="20150831">31 sierpnia 2015 r.</DATE> spółkę prawa polskiego prowadzącą działalność w transporcie drogowym w szczególności na terytorium Niemiec.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10</NO.P><TXT>Z tego tytułu BY i CZ uiścili za okres od <DATE ISO="20100101">1 stycznia 2010 r.</DATE> do <DATE ISO="20110718">18 lipca 2011 r.</DATE> łączną kwotę <FT TYPE="DECIMAL">12420,53</FT> EUR na rzecz Republiki Federalnej Niemiec z tytułu opłat za przejazd niemieckimi autostradami federalnymi.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11</NO.P><TXT>Uznawszy, że owa kwota była nadmierna, BY i CZ wnieśli mającą na celu zwrot uiszczonej kwoty skargę do Verwaltungsgericht Köln (sądu administracyjnego w Kolonii, Niemcy), który skargę tę oddalił.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12</NO.P><TXT>BY i CZ wnieśli odwołanie od powyższego orzeczenia do sądu odsyłającego, podnosząc zasadniczo, że metody obliczania, na podstawie których ustalono stawki opłat za przejazd, które musieli oni uiścić, spowodowały ustalenie nadmiernych stawek, z naruszeniem prawa Unii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13</NO.P><TXT>Sąd odsyłający uważa, że w celu rozstrzygnięcia przedłożonej mu kwestii należy uprzednio zbadać, czy art. 7 ust. 9 i art. 7a ust. 1 i 2 zmienionej dyrektywy 1999/62 są bezpośrednio skuteczne i czy przepisy te zostały prawidłowo transponowane do prawa niemieckiego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14</NO.P><TXT>W tym względzie sąd odsyłający przypomniał w pierwszej kolejności, że w sprawie, w której zapadł wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20040205">5 lutego 2004 r.</DATE>, <NAME.CASE>Rieser Internationale Transporte</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑157/02</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:76">EU:C:2004:76</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), Trybunał orzekł, iż jednostki nie mogą powoływać się przeciwko organom państwa na art. 7 ust. 9 dyrektywy 1999/62 w przypadku braku transpozycji lub niepełnej transpozycji tej dyrektywy. Jednakże ze względu na zmiany wprowadzone przez prawodawcę Unii do tej dyrektywy na podstawie dyrektywy 2006/38 sąd odsyłający uważa, że art. 7 ust. 9 zmienionej dyrektywy 1999/62 jest bezpośrednio skuteczny. Zdaniem sądu odsyłającego przepis ten zawiera bowiem od tej pory zakaz przekraczania kosztów, na gruncie którego nadmierne stawki opłat za przejazd nieznajdujące uzasadnienia w kosztach infrastruktury są niedopuszczalne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15</NO.P><TXT>W drugiej kolejności sąd odsyłający zastanawia się zasadniczo, czy koszty związane z policją drogową, które zostały uwzględnione przy ustalaniu stawki opłat za przejazd rozpatrywanej w postępowaniu głównym, są objęte pojęciem <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>kosztów eksploatacji<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/> w rozumieniu art. 7 ust. 9 zmienionej dyrektywy 1999/62.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="6"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16</NO.P><TXT>Ponadto sąd odsyłający – zauważając wprawdzie, że metody obliczania stawek opłat za przejazd ustalonych w prawie niemieckim zawierają błędy, w szczególności w zakresie uwzględnienia kosztów odpowiadających zwrotowi z kapitału zainwestowanego w nabycie gruntów, na których zbudowano autostrady – zastanawia się, czy naruszenie art. 7 ust. 9 zmienionej dyrektywy 1999/62 może zostać stwierdzone w przypadku niewielkiego przekroczenia kosztów infrastruktury.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17</NO.P><TXT>W trzeciej i ostatniej kolejności sąd odsyłający wskazuje, że w prawie krajowym nadmierny charakter stawki opłaty za przejazd można skorygować poprzez obliczenie kosztów przedstawione ex post w toku postępowania sądowego. Odwołując się do pkt 138 wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20000926">26 września 2000 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Austria</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑205/98</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2000:493">EU:C:2000:493</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), sąd ten zastanawia się jednak, czy takie uregulowanie krajowe jest zgodne z prawem Unii. Na wypadek gdyby tak było, sąd odsyłający zastanawia się również nad metodą, jaką należy zastosować, aby dokonać takiego obliczenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18</NO.P><TXT>W tych okolicznościach Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein Westfalen (wyższy sąd administracyjny dla kraju związkowego Nadrenia Północna–Westfalia, Niemcy) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>1)</NO.P><TXT>Czy indywidualny podmiot uiszczający opłatę za przejazd może powoływać się przed sądami krajowymi na przestrzeganie przepisów dotyczących obliczania opłat na podstawie art. 7 ust. 9 i art. 7a ust. 1 i 2 [zmienionej] dyrektywy 1999/62, jeżeli państwo członkowskie nie zastosowało się w pełni do tych przepisów przy ustawowym ustaleniu stawek opłat za przejazd lub dokonało ich nieprawidłowej transpozycji na niekorzyść podmiotu uiszczającego opłatę za przejazd?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:</TXT><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>Czy koszty eksploatacji sieci infrastruktury w rozumieniu art. 7 ust. 9 zdanie drugie [zmienionej] dyrektywy 1999/62 mogą obejmować również koszty związane z policją drogową?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>Czy przekroczenie kosztów infrastruktury, które kwalifikują się do naliczenia opłaty za przejazd na podstawie średniej ważonej, w wysokości:</TXT><P><LIST TYPE="roman"><ITEM><NP><NO.P>(i)</NO.P><TXT>do 3,8%, w szczególności w przypadku naliczenia kosztów, które już co do zasady nie kwalifikują się do naliczenia,</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>(ii)</NO.P><TXT>do 6%,</TXT></NP></ITEM></LIST><P>prowadzi do naruszenia zakazu przekraczania kosztów ustanowionego w art. 7 ust. 9 [zmienionej] dyrektywy 1999/62, skutkującego brakiem zastosowania prawa krajowego w tym zakresie?</P></P></NP></ITEM></LIST></P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie lit. b):</TXT><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>Czy wyrok Trybunału z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20000926">26 września 2000 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Austria</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑205/98</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2000:493">EU:C:2000:493</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0138">138</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>) należy interpretować w ten sposób, że znaczne przekroczenie kosztów nie może zostać wyrównane poprzez obliczenie kosztów ex post przedstawione w toku postępowania sądowego, które ma na celu wykazanie, że ustalona stawka opłaty za przejazd w rezultacie nie przekracza faktycznie kosztów, które kwalifikują się do naliczenia?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie trzecie a):</TXT></NP></ITEM></LIST></P><P>Czy w przypadku obliczenia kosztów ex post po zakończeniu okresu rozliczeniowego należy w pełni przyjąć za podstawę rzeczywiste koszty i rzeczywiste przychody z opłat za przejazd, a nie wychodzić z odpowiednich założeń w pierwotnej prognozowanej kalkulacji?<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/>.</P></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="7"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie pytań prejudycjalnych</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie pytania drugiego lit. a)</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19</NO.P><TXT>Poprzez pytanie drugie lit. a), które należy zbadać w pierwszej kolejności, sąd odsyłający zastanawia się, czy art. 7 ust. 9 zmienionej dyrektywy 1999/62 należy interpretować w ten sposób, że koszty związane z policją drogową wchodzą w zakres pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>kosztów eksploatacji<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/> w rozumieniu tego przepisu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20</NO.P><TXT>W tym względzie art. 7 ust. 9 zdanie pierwsze zmienionej dyrektywy 1999/62 stanowi, że opłaty za przejazd opierają się wyłącznie na zasadzie zwrotu kosztów infrastruktury. Zdanie drugie tego przepisu precyzuje, że opłaty za przejazd wyliczane na podstawie średniej ważonej muszą być powiązane z kosztami budowy oraz kosztami eksploatacji, utrzymania oraz rozwoju danej sieci infrastruktury. Zdanie trzecie wspomnianego przepisu stanowi, że opłaty za przejazd wyliczane na podstawie średniej ważonej mogą również obejmować zwrot z kapitału lub marżę określone w oparciu o warunki rynkowe.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 7a ust. 1 zmienionej dyrektywy 1999/62 przy określaniu poziomów opłat za przejazd wyliczanych na podstawie średniej ważonej pobieranych w odniesieniu do danej sieci infrastruktury lub w odniesieniu do jej wyraźnie określonej części państwo członkowskie uwzględnia różnorodne koszty określone w art. 7 ust. 9. W art. 7a ust. 2 sprecyzowano, że opłaty za przejazd są określane zgodnie z art. 7a ust. 1 i art. 7 tej dyrektywy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22</NO.P><TXT>Z brzmienia tych przepisów wynika, że opłaty za przejazd wyliczane na podstawie średniej ważonej należy ustalać z uwzględnieniem wyłącznie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>kosztów infrastruktury<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/>, o których mowa w art. 7 ust. 9 zmienionej dyrektywy 1999/62, odsyłającego w tym zakresie do kosztów budowy, eksploatacji, utrzymania i rozwoju danej sieci infrastruktury.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23</NO.P><TXT>Jak zaznaczył rzecznik generalny w pkt 30 opinii, należy na wstępie uznać, że kosztami mającymi znaczenie dla celów udzielenia odpowiedzi na niniejsze pytanie nie są koszty związane z budową, utrzymaniem lub rozwojem danej sieci infrastruktury, lecz koszty związane z eksploatacją.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24</NO.P><TXT>W odniesieniu w szczególności do pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>kosztów eksploatacji<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/>, o którym mowa w art. 7 ust. 9 zdanie drugie zmienionej dyrektywy 1999/62, pojęcie to odnosi się do kosztów wynikających z eksploatacji danej infrastruktury.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25</NO.P><TXT>Za przyjęciem takiej wykładni przemawia pkt 3 załącznika III do zmienionej dyrektywy 1999/62, zgodnie z którym koszty eksploatacji obejmują wszystkie koszty ponoszone przez operatora infrastruktury, które odnoszą się do jej eksploatacji. W tym względzie należy zauważyć, że o ile z art. 7a ust. 3 tej dyrektywy wynika, że wyrażone w załączniku III do niej podstawowe zasady mają zastosowanie do obliczania opłat za przejazd wyliczanych na podstawie średniej ważonej w odniesieniu do systemów opłat za przejazd wprowadzonych po dniu <DATE ISO="20080610">10 czerwca 2008 r.</DATE> i że w związku z tym załącznik ten nie ma zastosowania w postępowaniu głównym, o tyle zawiera on jednak wskazówki co do zakresu równoważnych pojęć używanych w ramach wspomnianej dyrektywy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26</NO.P><TXT>Otóż, jak zauważył rzecznik generalny w pkt 32 opinii, odpowiedzialność za działania policji spoczywa na państwie, które występuje w ramach wykonywania prerogatyw władzy publicznej, a nie w charakterze operatora infrastruktury drogowej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27</NO.P><TXT>Kosztów związanych z policją drogową nie można zatem uważać za <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>koszty eksploatacji<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/>, o których mowa art. 7 ust. 9 zmienionej dyrektywy 1999/62.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28</NO.P><TXT>Wykładnia taka znajduje potwierdzenie w pracach przygotowawczych do przyjęcia tej dyrektywy. Z wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 1999/62 przedstawionego w dniu <DATE ISO="20030723">23 lipca 2003 r.</DATE> [COM(2003) 448 wersja ostateczna, s. 4] wynika bowiem, że Komisja Europejska pierwotnie zaproponowała uwzględnienie dla celów określenia stawek opłat za przejazd kosztów zewnętrznych, takich jak koszty wypadków niepokrywane z ubezpieczenia, które całkowicie obciążają przedsiębiorstwo. Koszty te powinny obejmować w szczególności koszty administracyjne służb publicznych mobilizowanych w związku z wypadkami drogowymi. Prawodawca Unii nie przyjął jednak tego wniosku w zmienionej dyrektywie 1999/62.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29</NO.P><TXT>W świetle wszystkich powyższych rozważań na pytanie drugie lit. a) należy odpowiedzieć, że art. 7 ust. 9 zmienionej dyrektywy 1999/62 należy interpretować w ten sposób, iż koszty związane z policją drogową nie wchodzą w zakres pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>kosztów eksploatacji<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/> w rozumieniu tego przepisu.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie pytania drugiego lit. b)</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30</NO.P><TXT>Poprzez pytanie drugie lit. b), które należy rozpatrzyć w drugiej kolejności, sąd odsyłający dąży zasadniczo do ustalenia, czy art. 7 ust. 9 zmienionej dyrektywy 1999/62 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, by opłaty za przejazd wyliczane na podstawie średniej ważonej przekraczały koszty infrastruktury danej sieci infrastruktury o 3,8% lub 6%, w szczególności z powodu uwzględnienia kosztów, które nie wchodzą w zakres pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>kosztów infrastruktury<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/> w rozumieniu tego przepisu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31</NO.P><TXT>W tym względzie, jak wynika z pkt 20 i 22 niniejszego wyroku, z jednej strony art. 7 ust. 9 zdanie pierwsze zmienionej dyrektywy 1999/62 stanowi, że opłaty za przejazd opierają się wyłącznie na zasadzie zwrotu kosztów infrastruktury, a z drugiej strony państwa członkowskie powinny określać opłaty za przejazd wyliczane na podstawie średniej ważonej z uwzględnieniem wyłącznie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>kosztów infrastruktury<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/> wyraźnie wymienionych w tym artykule.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32</NO.P><TXT>Z powyższego wynika, że art. 7 ust. 9 zmienionej dyrektywy 1999/62 sprzeciwia się każdemu przekroczeniu kosztów infrastruktury danej sieci infrastruktury, które wynikałoby z istotnych błędów w obliczeniach lub z uwzględnienia kosztów niewchodzących w zakres kosztów wskazanych w tym przepisie, takich jak koszty związane z policją drogową.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33</NO.P><TXT>Na pytanie drugie lit. b) należy zatem odpowiedzieć, że art. 7 ust. 9 zmienionej dyrektywy 1999/62 należy interpretować w ten sposób, iż sprzeciwia się on temu, by opłaty za przejazd wyliczane na podstawie średniej ważonej przekraczały koszty infrastruktury danej sieci infrastruktury o 3,8% lub 6% z powodu istotnych błędów w obliczeniach lub z powodu uwzględnienia kosztów niewchodzących w zakres pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>kosztów infrastruktury<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/> w rozumieniu tego przepisu.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie pytania pierwszego</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34</NO.P><TXT>Poprzez pytanie pierwsze, które należy zbadać w trzeciej kolejności, sąd odsyłający zmierza zasadniczo do ustalenia, czy jednostka może powoływać się na przepisy art. 7 ust. 9 i art. 7a ust. 1 i 2 zmienionej dyrektywy 1999/62 przed sądami krajowymi przeciwko państwu członkowskiemu, jeżeli państwo to nie przestrzegało tych przepisów lub dokonało ich nieprawidłowej transpozycji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35</NO.P><TXT>Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem we wszystkich wypadkach, gdy przepisy dyrektywy są z punktu widzenia ich treści bezwarunkowe i wystarczająco precyzyjne, jednostki mogą powoływać się na nie przeciwko państwu członkowskiemu przed jego sądami, jeśli państwo to nie transponowało dyrektywy do prawa krajowego w wyznaczonym terminie lub jeśli dokonało niewłaściwej transpozycji (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181121">21 listopada 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Ayubi</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑713/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:929">EU:C:2018:929</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0037">37</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="9"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36</NO.P><TXT>Przepis prawa Unii jest bezwarunkowy, jeżeli ustanawia zobowiązanie nie poddane żadnym warunkom ani nie uzależnione, w zakresie jego wykonania lub skutków, od wydania przez instytucje lub państwa członkowskie jakiegokolwiek aktu. Przepis taki jest wystarczająco precyzyjny, by podmioty prawa mogły się na niego powoływać, a sądy mogły go stosować, jeżeli formułuje zobowiązanie w sposób niedwuznaczny (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20100701">1 lipca 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Gassmayr</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑194/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:386">EU:C:2010:386</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0045">45</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37</NO.P><TXT>W pkt 42 wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20040205">5 lutego 2004 r.</DATE>, <NAME.CASE>Rieser Internationale Transporte</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑157/02</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:76">EU:C:2004:76</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) Trybunał orzekł, że jednostki nie mogą powoływać się przeciwko organom państwa ani na art. 7 lit. h) dyrektywy Rady 93/89/EWG z dnia <DATE ISO="19931025">25 października 1993 r.</DATE> w sprawie nakładania przez państwa członkowskie podatków na niektóre pojazdy wykorzystywane do drogowego przewozu towarów oraz opłat za przejazd i opłat za korzystanie z niektórych rodzajów infrastruktury (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="279" PAGE.FIRST="32" DATE.PUB="1993">Dz.U. 1993, L 279, s. 32</REF.DOC.OJ>), ani na art. 7 ust. 9 dyrektywy 1999/62 w przypadku braku transpozycji lub niepełnej transpozycji tych dyrektyw.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38</NO.P><TXT>Co się tyczy bowiem art. 7 lit. h) dyrektywy 93/89, zgodnie z którym <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>stawki opłat za przejazd są powiązane z kosztami budowy, eksploatacji i rozwoju danej sieci infrastruktury<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/>, Trybunał orzekł w pkt 40 i 41 tego wyroku, że ów przepis nie może zostać uznany za bezwarunkowy i wystarczająco precyzyjny, aby jednostki mogły się na niego powoływać przeciwko organowi państwa, po pierwsze, ze względu na to, iż wspomniany przepis nie precyzuje charakteru związku, jaki powinien istnieć między stawkami opłat za przejazd a kosztami budowy, eksploatacji i rozwoju danej sieci infrastruktury, po drugie, ze względu na to, że ów przepis nie definiuje tych trzech pozycji kosztowych, i wreszcie, po trzecie, ze względu na to, że o ile przepis ten wprowadza ogólne wytyczne dotyczące obliczania opłat za przejazd, o tyle nie wskazuje żadnej konkretnej metody obliczeń i pozostawia państwom członkowskim bardzo szeroki zakres uznania w tym względzie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39</NO.P><TXT>W pkt 41 wspomnianego wyroku Trybunał uznał, że powyższa ocena ma zastosowanie tym bardziej do art. 7 ust. 9 dyrektywy 1999/62, ponieważ ten przepis ma brzmienie identyczne z art. 7 lit. h) dyrektywy 93/89, z tą różnicą, iż dotyczy on nie pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>stawek opłat za przejazd<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/>, lecz pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>opłat za przejazd wyliczanych na podstawie średniej ważonej<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/>, nie zawierając jednak jego definicji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie, jak wynika z pkt 22 niniejszego wyroku, z art. 7 ust. 9 zdanie pierwsze zmienionej dyrektywy 1999/62 oraz z art. 7a ust. 1 i 2 tej dyrektywy wynika, że opłaty za przejazd wyliczane na podstawie średniej ważonej należy ustalać z uwzględnieniem wyłącznie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>kosztów infrastruktury<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41</NO.P><TXT>Stanowiący, że opłaty za przejazd opierają się wyłącznie na zasadzie zwrotu <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>kosztów infrastruktury<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/>, art. 7 ust. 9 zmienionej dyrektywy 1999/62 wyraźnie określa charakter związku, jaki powinien istnieć między stawkami opłat za przejazd a danymi kosztami infrastruktury.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42</NO.P><TXT>Ponadto z art. 7 ust. 1 w związku z art. 7 ust. 9 zmienionej dyrektywy 1999/62 wynika, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>dana sieć infrastruktury<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/>, o której mowa w tym ostatnim przepisie, odpowiada sieci infrastruktury położonej na <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0030" REF.END="QE0030"/>transeuropejskiej sieci drogowej<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/>, która jest określona w art. 2 lit. a) tej dyrektywy. Wspomniana dyrektywa definiuje również w art. 2 pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0031" REF.END="QE0031"/>opłaty za przejazd<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/>, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0032" REF.END="QE0032"/>opłaty za przejazd wyliczanej na podstawie średniej ważonej<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/> oraz <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0033" REF.END="QE0033"/>kosztów budowy<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="201D" ID="QE0033"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43</NO.P><TXT>Jak wskazał rzecznik generalny w pkt 83 opinii, główne braki wyszczególnione przez Trybunał w wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20040205">5 lutego 2004 r.</DATE>, <NAME.CASE>Rieser Internationale Transporte</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑157/02</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:76">EU:C:2004:76</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), wykluczające bezpośrednią skuteczność art. 7 ust. 9 dyrektywy 1999/62, zostały zatem uzupełnione przez prawodawcę Unii przy wprowadzaniu zmian do tej dyrektywy dyrektywą 2006/38.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44</NO.P><TXT>O ile zmieniona dyrektywa 1999/62 pozostawia jeszcze państwom członkowskim pewien zakres uznania co do sposobu obliczania opłat za przejazd, o tyle okoliczność ta nie wpływa na precyzyjny i bezwarunkowy charakter obowiązku ustalania opłat za przejazd z uwzględnieniem wyłącznie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0034" REF.END="QE0034"/>kosztów infrastruktury<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="201D" ID="QE0034"/>, o których mowa w art. 7 ust. 9 tej dyrektywy.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="10"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45</NO.P><TXT>Z powyższego wynika, że art. 7 ust. 9 zmienionej dyrektywy 1999/62 i art. 7a ust. 1 i 2 tej dyrektywy nakładają na państwa członkowskie, które wprowadzają lub utrzymują opłaty za przejazd w obrębie transeuropejskiej sieci drogowej, precyzyjny i bezwarunkowy obowiązek ustalania wysokości tych opłat z uwzględnieniem wyłącznie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0035" REF.END="QE0035"/>kosztów infrastruktury<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="201D" ID="QE0035"/>, mianowicie kosztów budowy, eksploatacji, utrzymania i rozwoju danej sieci infrastruktury.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46</NO.P><TXT>W konsekwencji na pytanie pierwsze należy odpowiedzieć, że jednostka może powoływać się bezpośrednio przed sądami krajowymi na obowiązek uwzględnienia wyłącznie kosztów infrastruktury, o których mowa w art. 7 ust. 9 zmienionej dyrektywy 1999/62, nałożony tym przepisem oraz art. 7a ust. 1 i 2 tej dyrektywy, przeciwko państwu członkowskiemu, jeżeli owo państwo uchybiło temu obowiązkowi lub dokonało jego nieprawidłowej transpozycji.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie pytania trzeciego</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47</NO.P><TXT>Poprzez pytanie trzecie, które należy zbadać w ostatniej kolejności, sąd odsyłający dąży do ustalenia, czy zmienioną dyrektywę 1999/62, odczytywaną w świetle pkt 138 wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20000926">26 września 2000 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Austria</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑205/98</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2000:493">EU:C:2000:493</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie temu, by nadmierna stawka opłat za przejazd była uzasadniona ex post nowym obliczeniem kosztów infrastruktury przedstawionym w toku postępowania sądowego. Na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej sąd odsyłający zastanawia się, czy takie obliczenie powinno opierać się wyłącznie na kosztach rzeczywistych i rzeczywistych przychodach z opłat za przejazd, a nie na odpowiednich założeniach w pierwotnej prognozowanej kalkulacji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48</NO.P><TXT>W tym względzie Trybunał orzekł w pkt 138 wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20000926">26 września 2000 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Austria</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑205/98</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2000:493">EU:C:2000:493</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), że Republika Austrii nie może uzasadnić podwyższenia stawki opłat za przejazd mającej zastosowanie do danej autostrady poprzez przedstawienie nowej metody obliczeń kosztów, ponieważ z jednej strony nie wyjaśniła ona, w jaki sposób ta metoda jest bardziej odpowiednia, a z drugiej strony z art. 7 lit. h) dyrektywy 93/89, zgodnie z którym stawki opłat za przejazd są powiązane z kosztami budowy, eksploatacji i rozwoju danej sieci infrastruktury, wynika, że dostosowanie stawek opłat za przejazd powinno następować po dokonaniu obliczenia uzasadniającego to dostosowanie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49</NO.P><TXT>Takie rozważania mają również zastosowanie w przypadku takim jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, w którym uzasadnienie stawek opłat za przejazd uznanych za nadmierne wynika nie z zastosowania ex post nowej metody obliczeń, lecz z aktualizacji początkowo uwzględnionych kosztów infrastruktury w toku postępowania sądowego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50</NO.P><TXT>W tych okolicznościach na pytanie trzecie należy odpowiedzieć, że zmienioną dyrektywę 1999/62, odczytywaną w świetle pkt 138 wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20000926">26 września 2000 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Austria</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑205/98</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2000:493">EU:C:2000:493</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), należy interpretować w ten sposób, iż sprzeciwia się ona temu, by nadmierna stawka opłat za przejazd była uzasadniona ex post nowym obliczeniem kosztów infrastruktury przedstawionym w toku postępowania sądowego.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie ograniczenia w czasie skutków niniejszego wyroku</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51</NO.P><TXT>Na rozprawie Republika Federalna Niemiec zwróciła się do Trybunału o ograniczenie w czasie skutków niniejszego wyroku, na wypadek gdyby Trybunał orzekł, że przepisy art. 7 ust. 9 i art. 7a ust. 1 i 2 zmienionej dyrektywy 1999/62 mają bezpośrednią skuteczność.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52</NO.P><TXT>Na poparcie swego żądania Republika Federalna Niemiec podniosła, po pierwsze, że istnieje niepewność co do zakresu pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0036" REF.END="QE0036"/>kosztów eksploatacji<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="201D" ID="QE0036"/> w rozumieniu art. 7 ust. 9 zmienionej dyrektywy 1999/62, która to niepewność wynika w dużej mierze z zachowania Komisji. Zdaniem<?PAGE NO="11"?> Republiki Federalnej Niemiec w opinii z dnia <DATE ISO="20141210">10 grudnia 2014 r.</DATE> na podstawie art. 7h ust. 2 dyrektywy 1999/62/WE w sprawie wprowadzenia nowego systemu opłat za przejazd w Niemczech [C(2014)9313 final] i opinii z dnia <DATE ISO="20190116">16 stycznia 2019 r.</DATE> na podstawie art. 7h ust. 2 dyrektywy 1999/62/WE w sprawie wprowadzenia nowego systemu pobierania opłat za przejazd w Niemczech [C(2019)60] Komisja uznała bowiem, że koszty związane z policją drogową wchodzą w zakres wspomnianego pojęcia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53</NO.P><TXT>Po drugie, Republika Federalna Niemiec zwróciła uwagę Trybunału na poważne konsekwencje finansowe, jakie wynikną ze stosowania niniejszego wyroku z mocą wsteczną.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54</NO.P><TXT>Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem wykładnia przepisu prawa Unii dokonana przez Trybunał w ramach kompetencji przyznanej mu w art. 267 TFUE wyjaśnia i precyzuje znaczenie oraz zakres tego przepisu, tak jak powinien lub powinien był on być rozumiany i stosowany od chwili jego wejścia w życie. Z powyższego wynika, że sądy mogą i powinny stosować zinterpretowany w ten sposób przepis również do stosunków prawnych powstałych przed wydaniem orzeczenia w sprawie wniosku o dokonanie wykładni, jeżeli ponadto spełnione są przesłanki wszczęcia przed właściwym sądem postępowania w sprawie związanej ze stosowaniem takiej normy (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190314">14 marca 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Skanska Industrial Solutions i in</NAME.CASE>., <NO.CASE>C‑724/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:204">EU:C:2019:204</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0055">55</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55</NO.P><TXT>Jedynie w wyjątkowych przypadkach Trybunał, stosując ogólną zasadę pewności prawa leżącą u podstaw unijnego porządku prawnego, może uznać, że należy ograniczyć ze skutkiem dla wszystkich zainteresowanych możliwość powoływania się na przepis, którego wykładni dokonał, celem podważenia stosunków prawnych nawiązanych w dobrej wierze. Aby tego rodzaju ograniczenie mogło mieć miejsce, winny zostać spełnione dwie istotne przesłanki, mianowicie dobra wiara zainteresowanych i ryzyko wystąpienia poważnych konsekwencji (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190314">14 marca 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Skanska Industrial Solutions i in</NAME.CASE>., <NO.CASE>C‑724/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:204">EU:C:2019:204</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0056">56</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56</NO.P><TXT>Uściślając: Trybunał stosował to rozwiązanie jedynie w bardzo szczególnych okolicznościach, zwłaszcza gdy istniało ryzyko wystąpienia poważnych reperkusji gospodarczych ze względu między innymi na znaczną liczbę stosunków prawnych nawiązanych w dobrej wierze na podstawie przepisów uważanych za skuteczne i obowiązujące, a także gdy okazywało się, że osoby prywatne oraz organy krajowe dopuściły się zachowań niezgodnych z prawem Unii ze względu na istnienie obiektywnej i istotnej niepewności co do znaczenia przepisów prawa Unii, do której to niepewności przyczyniło się ewentualnie również samo zachowanie innych państw członkowskich bądź Komisji (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190314">14 marca 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Skanska Industrial Solutions i in</NAME.CASE>., <NO.CASE>C‑724/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:204">EU:C:2019:204</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0057">57</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo)</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że Republika Federalna Niemiec nie przedstawiła dowodów, które wykazałyby spełnienie przesłanki dotyczącej dobrej wiary zainteresowanych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58</NO.P><TXT>W szczególności, jak rzecznik generalny wskazał w pkt 99 i 100 opinii, Republika Federalna Niemiec nie przedstawiła powodów, dla których opinie Komisji wspomniane w pkt 52 niniejszego wyroku, w których instytucja ta pozytywnie oceniła nowe systemy opłat za przejazd uwzględniające koszty infrastruktury związane z policją drogową, miały przyczynić się do obiektywnej i istotnej niepewności w odniesieniu do zakresu art. 7 ust. 9 zmienionej dyrektywy 1999/62.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59</NO.P><TXT>Stawka opłat za przejazd będąca przedmiotem sprawy w postępowaniu głównym, dotycząca okresu od <DATE ISO="20100101">1 stycznia 2010 r.</DATE> do <DATE ISO="20110718">18 lipca 2011 r.</DATE>, została bowiem obliczona w oparciu o WKG 2007, obejmującą okres obliczeniowy 2007–2012. Należy natomiast stwierdzić, że wspomniane opinie Komisji zostały wydane po zakończeniu tego okresu obliczeniowego i w związku z tym nie mogły zostać uwzględnione dla celów ustalania stawek opłat za przejazd będących przedmiotem postępowania głównego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60</NO.P><TXT>W tych okolicznościach nie ma podstaw do ograniczenia w czasie skutków niniejszego wyroku.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="12"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie kosztów</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61</NO.P><TXT>Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO>Z powyższych względów Trybunał (pierwsza izba) orzeka, co następuje:</INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">1)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Artykuł 7 ust. 9 dyrektywy 1999/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="19990617">17 czerwca 1999 r.</DATE> w sprawie pobierania opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe, zmienionej dyrektywą 2006/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20060517">17 maja 2006 r.</DATE>, należy interpretować w ten sposób, że koszty związane z policją drogową nie wchodzą w zakres pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0037" REF.END="QE0037"/>kosztów eksploatacji<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="201D" ID="QE0037"/> w rozumieniu tego przepisu.</HT></TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">2)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Artykuł 7 ust. 9 dyrektywy 1999/62, zmienionej dyrektywą 2006/38, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, by opłaty za przejazd wyliczane na podstawie średniej ważonej przekraczały koszty infrastruktury danej sieci infrastruktury o 3,8% lub 6% z powodu istotnych błędów w obliczeniach lub z powodu uwzględnienia kosztów niewchodzących w zakres pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0038" REF.END="QE0038"/>kosztów infrastruktury<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="201D" ID="QE0038"/> w rozumieniu tego przepisu.</HT></TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">3)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Jednostka może powoływać się bezpośrednio przed sądami krajowymi na obowiązek uwzględnienia wyłącznie kosztów infrastruktury, o których mowa w art. 7 ust. 9 dyrektywy 1999/62, zmienionej dyrektywą 2006/38, nałożony tym przepisem oraz art. 7a ust. 1 i 2 tej dyrektywy, przeciwko państwu członkowskiemu, jeżeli owo państwo uchybiło temu obowiązkowi lub dokonało jego nieprawidłowej transpozycji.</HT></TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">4)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Dyrektywę 1999/62, zmienioną dyrektywą 2006/38, odczytywaną w świetle pkt 138 wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20000926">26 września 2000 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Austria</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑205/98</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2000:493">EU:C:2000:493</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona temu, by nadmierna stawka opłat za przejazd była uzasadniona ex post nowym obliczeniem kosztów infrastruktury przedstawionym w toku postępowania sądowego.</HT></TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><SIGNATORY><P>Podpisy</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>