<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-340/20</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62020CC0340</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:496">EU:C:2021:496</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>15</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>15</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Προτάσεις Pitruzzella – Υπόθεση C‑340/20</HT></P><P><HT TYPE="SC">Bank Sepah</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Προτάσεις του Γενικού Εισαγγελέα</HT></P><P><HT TYPE="UC">Giovanni Pitruzzella</HT></P><P>της <DATE ISO="20210617">17ης Ιουνίου 2021</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Γλώσσα του πρωτοτύπου: η γαλλική.</P></NOTE></P></TI><STI><P>Υπόθεση C‑340/20</P><P>Bank Sepah</P><P>κατά</P><P>Overseas Financial Limited,</P><P>Oaktree Finance Limited</P><P><HT TYPE="NORMAL">[αίτηση του Cour de cassation (Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου, Γαλλία)<BR/>για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως]</HT></P></STI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="»" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN="«"><KEYWORD>Προδικαστική παραπομπή</KEYWORD><KEYWORD>Κοινή εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφάλειας</KEYWORD><KEYWORD>Περιοριστικά μέτρα κατά του Ιράν</KEYWORD><KEYWORD>Κανονισμός (ΕΚ) 423/2007</KEYWORD><KEYWORD>Δέσμευση κεφαλαίων προσώπων, οντοτήτων ή οργανισμών ως προς τους οποίους το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει αναγνωρίσει ότι μετέχουν στη διάδοση πυρηνικών</KEYWORD><KEYWORD>Έννοιες της <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>δέσμευσης κεφαλαίων<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/> και της <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>δέσμευσης οικονομικών πόρων<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/></KEYWORD><KEYWORD>Δυνατότητα εκτέλεσης ασφαλιστικού μέτρου επί δεσμευμένων κεφαλαίων και οικονομικών πόρων</KEYWORD><KEYWORD>Απαίτηση προγενέστερη της δέσμευσης κεφαλαίων και μη σχετιζόμενη με το πυρηνικό και βαλλιστικό πρόγραμμα του Ιράν</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><CONTENTS.CONCLUSION><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">I.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Εισαγωγή</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>Μπορεί δανειστής προσώπου ή οντότητας ως προς την οποία έχουν ληφθεί μέτρα δέσμευσης κεφαλαίων και οικονομικών πόρων στο πλαίσιο της κοινής εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφάλειας της Ευρωπαϊκής Ένωσης να επισπεύσει, χωρίς προηγούμενη άδεια της αρμόδιας εθνικής αρχής, την εκτέλεση, επί δεσμευμένων περιουσιακών στοιχείων, ασφαλιστικών μέτρων τα οποία στερούνται αποτελέσματος απόδοσης στον δανειστή, προοριζόμενα να διασφαλίσουν την ικανοποίηση των απαιτήσεών του, όπως είναι η σύσταση ασφάλειας με δικαστική απόφαση ή η συντηρητική κατάσχεση;</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="2"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Το καινοφανές αυτό ερώτημα εγείρεται στο πλαίσιο της υπό κρίση υπόθεσης η οποία αφορά την ερμηνεία του άρθρου 1, στοιχεία ηʹ και ιʹ, και του άρθρου 7, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΚ) 423/2007 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20070419">19ης Απριλίου 2007</DATE>, σχετικά με ορισμένα περιοριστικά μέτρα κατά του Ιράν<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="103" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2007">ΕΕ 2007, L 103, σ. 1</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>, καθώς και των κανονισμών (ΕΕ) 961/2010<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P>Κανονισμός του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20101025">25ης Οκτωβρίου 2010</DATE>, σχετικά με περιοριστικά μέτρα κατά του Ιράν και την κατάργηση του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 423/2007 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="281" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2010">ΕΕ 2010, L 281, σ. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> και (ΕΕ) 267/2012<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P>Κανονισμός του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20120323">23ης Μαρτίου 2012</DATE>, σχετικά με περιοριστικά μέτρα κατά του Ιράν και την κατάργηση του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 961/2010 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="088" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2012">ΕΕ 2012, L 88, σ. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> (στο εξής: διαδοχικοί κανονισμοί).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Η υπό κρίση αίτηση προδικαστικής αποφάσεως υποβλήθηκε από το Cour de cassation (Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο, Γαλλία) στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ της Bank Sepah, ιρανικής τράπεζας ως προς τα περιουσιακά στοιχεία της οποίας έχει ληφθεί μέτρο δέσμευσης κεφαλαίων και οικονομικών πόρων, και δύο δανειστών της τράπεζας αυτής, της Overseas Financial Limited και της Oaktree Finance Limited. Η αίτηση αυτή παρέχει στο Δικαστήριο την ευκαιρία να αποσαφηνίσει περαιτέρω το περιεχόμενο των εννοιών <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>δέσμευση κεφαλαίων<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="00BB" ID="QE0003"/> και <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>δέσμευση περιουσιακών στοιχείων<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="00BB" ID="QE0004"/>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">II.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Το νομικό πλαίσιο</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>Στο πλαίσιο των μέτρων που λήφθηκαν για την άσκηση πίεσης στην Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν προκειμένου να θέσει τέλος στις πυρηνικές δραστηριότητές της που ενέχουν κίνδυνο διάδοσης και στην ανάπτυξη φορέων πυρηνικών όπλων, το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης εφάρμοσε την απόφαση 1737 (2006) του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών (στο εξής: Συμβούλιο Ασφαλείας), της <DATE ISO="20061223">23ης Δεκεμβρίου 2006</DATE>, η οποία προέβλεπε τη δέσμευση των κεφαλαίων και των οικονομικών πόρων των προσώπων και των οντοτήτων που συμβάλλουν στο πυρηνικό πρόγραμμα ή στο πρόγραμμα βαλλιστικών πυραύλων του Ιράν, υιοθετώντας την κοινή θέση 2007/140/ΚΕΠΠΑ, της <DATE ISO="20070227">27ης Φεβρουαρίου 2007</DATE>, σχετικά με περιοριστικά μέτρα κατά του Ιράν<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="061" PAGE.FIRST="49" DATE.PUB="2007">ΕΕ 2007, L 61, σ. 49</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>Το άρθρο 5, παράγραφος 1, αυτής της κοινής θέσης προέβλεπε τη δέσμευση όλων των κεφαλαίων και των οικονομικών πόρων που ευρίσκονται στην ιδιοκτησία ή κατοχή ή υπό τον έλεγχο, άμεσο ή έμμεσο, προσώπων και οντοτήτων καταχωρισμένων στο παράρτημα της απόφασης 1737 (2006), ή καταχωρισμένων βάσει της απόφασης αυτής. Τα εν λόγω πρόσωπα και οι οντότητες απαριθμούνταν στο παράρτημα I της εν λόγω κοινής θέσης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Ο κατάλογος του παραρτήματος της απόφασης 1737 (2006) επικαιροποιήθηκε με πλείονες μεταγενέστερες αποφάσεις και, ειδικότερα, με την απόφαση 1747 (2007) του Συμβουλίου Ασφαλείας, της <DATE ISO="20070324">24ης Μαρτίου 2007</DATE>. Μετά την τελευταία αυτή απόφαση, το Συμβούλιο υιοθέτησε την κοινή θέση 2007/246/ΚΕΠΠΑ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>Κοινή θέση της <DATE ISO="20070423">23ης Απριλίου 2007</DATE>, για την τροποποίηση της κοινής θέσης 2007/140 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="106" PAGE.FIRST="67" DATE.PUB="2007">ΕΕ 2007, L 106, σ. 67</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Βάσει της κοινής θέσης 2007/140, το Συμβούλιο εξέδωσε τον κανονισμό 423/2007.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="3"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Το άρθρο 1, στοιχεία ηʹ και ιʹ, του κανονισμού αυτού προβλέπει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>Για τους σκοπούς του παρόντος κανονισμού, εφαρμόζονται οι ακόλουθοι ορισμοί:</P><P>[…]</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>η)</NO.P><TXT><QUOT.START CODE="201C" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>δέσμευση κεφαλαίων<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>: η παρεμπόδιση οποιασδήποτε κίνησης, μεταβίβασης, μεταβολής, χρήσης ή διαπραγμάτευσης κεφαλαίων καθ’ οιονδήποτε τρόπο που θα μπορούσε να οδηγήσει σε μεταβολή ως προς τον όγκο, το ποσό, τον τόπο διατήρησής τους, την ιδιοκτησία, την κατοχή, τον χαρακτήρα, τον προορισμό ή οποιαδήποτε άλλη μεταβολή η οποία θα καθιστούσε δυνατή τη χρησιμοποίηση των συγκεκριμένων κεφαλαίων, συμπεριλαμβανομένης της διαχείρισης χαρτοφυλακίων·</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>ι)</NO.P><TXT><QUOT.START CODE="201C" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>δέσμευση οικονομικών πόρων<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>: η παρεμπόδιση της χρήσης οικονομικών πόρων για την απόκτηση κεφαλαίων, αγαθών ή υπηρεσιών με κάθε τρόπο, όπως π.χ. η πώληση, η εκμίσθωση ή η υποθήκευσή τους·<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="00BB" ID="QE0005"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>Το άρθρο 7 του εν λόγω κανονισμού ορίζει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="007.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Δεσμεύονται όλα τα κεφάλαια και όλοι οι οικονομικοί πόροι που βρίσκονται στην ιδιοκτησία ή κατοχή ή τελούν υπό τον έλεγχο προσώπων, οντοτήτων και οργανισμών που περιλαμβάνονται στο παράρτημα IV. […]</ALINEA></PARAG><P>[…]</P><PARAG IDENTIFIER="007.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Κανένα κεφάλαιο ή οικονομικός πόρος δεν διατίθεται, άμεσα ή έμμεσα, στα φυσικά ή νομικά πρόσωπα, οντότητες ή οργανισμούς που περιλαμβάνονται στα παραρτήματα IV και V.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="007.004"><NO.PARAG>4.</NO.PARAG><ALINEA>Απαγορεύεται η συμμετοχή, εν γνώσει και εκ προθέσεως, σε δραστηριότητες που έχουν ως άμεσο ή έμμεσο στόχο ή αποτέλεσμα την καταστρατήγηση των μέτρων που αναφέρονται στις παραγράφους 1, 2 και 3.<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="00BB" ID="QE0008"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 8 του ίδιου κανονισμού:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>Κατά παρέκκλιση από το άρθρο 7, οι αρμόδιες αρχές των κρατών μελών, οι οποίες αναφέρονται στους δικτυακούς τόπους που απαριθμούνται στο παράρτημα ΙΙΙ, δύνανται να εγκρίνουν την ελευθέρωση ορισμένων δεσμευμένων κεφαλαίων ή οικονομικών πόρων, εφόσον πληρούνται οι ακόλουθοι όροι:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>τα κεφάλαια ή οι οικονομικοί πόροι υπόκεινται σε δικαστική, διοικητική ή διαιτητική δέσμευση που επεβλήθη πριν από την ημερομηνία κατά την οποία το πρόσωπο, η οντότητα ή ο οργανισμός που αναφέρεται στο άρθρο 7 ορίστηκε από την επιτροπή κυρώσεων, το Συμβούλιο Ασφαλείας ή το Συμβούλιο, ή υπόκεινται σε δικαστική, διοικητική ή διαιτητική απόφαση που εκδόθηκε πριν από αυτήν την ημερομηνία·</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="00BB" ID="QE0009"/>.</P></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><?PAGE NO="4"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>Ο κανονισμός (ΕΚ) 441/2007 της Επιτροπής, της <DATE ISO="20070420">20ής Απριλίου 2007</DATE>, για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 423/2007<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="104" PAGE.FIRST="28" DATE.PUB="2007">ΕΕ 2007, L 104, σ. 28</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>, περιέλαβε την Bank Sepah στον κατάλογο του παραρτήματος IV του κανονισμού 423/2007.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Ο κανονισμός 423/2007 αντικαταστάθηκε, εν συνεχεία, από τον κανονισμό 961/2010, τον οποίο διαδέχθηκε ο κανονισμός 267/2012, ο οποίος παραμένει σε ισχύ. Το άρθρο 1, στοιχεία ηʹ και ιʹ, και τα άρθρα 16 και 17 του κανονισμού 961/2010, καθώς και το άρθρο 1, στοιχεία ιʹ και ιαʹ, και τα άρθρα 23 και 24 του κανονισμού 267/2012, είναι κατ’ ουσίαν πανομοιότυπα με το άρθρο 1, στοιχεία ηʹ και ιʹ, καθώς και τα άρθρα 7 και 8 του κανονισμού 423/2007. Η Bank Sepah είναι καταχωρισμένη στον κατάλογο του παραρτήματος VII του κανονισμού 961/2010 και του παραρτήματος VIII του κανονισμού 267/2012. Χάριν συντομίας, στη συνέχεια των παρουσών προτάσεων, θα παραπέμπω μόνον στις διατάξεις του κανονισμού 423/2007, εξυπακουομένου ότι οι ίδιες νομικές παρατηρήσεις ισχύουν και για τις αντίστοιχες διατάξεις των διαδοχικών κανονισμών.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">III.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Τα πραγματικά περιστατικά, η διαδικασία της κύριας δίκης και τα προδικαστικά ερωτήματα</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>Μετά την απόφαση 1747 (2007), η οποία εφαρμόστηκε με την κοινή θέση 2007/246 και με τον κανονισμό 441/2007, η Bank Sepah καταχωρίστηκε στον κατάλογο των οντοτήτων που συμβάλλουν στο πυρηνικό πρόγραμμα ή στο πρόγραμμα βαλλιστικών πυραύλων του Ιράν των οποίων τα περιουσιακά στοιχεία έπρεπε να δεσμευθούν.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>Με απόφαση της <DATE ISO="20070426">26ης Απριλίου 2007</DATE>, το cour d’appel de Paris (εφετείο Παρισιού, Γαλλία) διέταξε την Bank Sepah να καταβάλει στην Overseas Financial και στην Oaktree Finance το ισοδύναμο σε ευρώ του ποσού των <FT TYPE="NUMBER">2500000</FT> δολαρίων ΗΠΑ (USD) (περίπου <FT TYPE="NUMBER">2050000</FT> ευρώ) και των <FT TYPE="NUMBER">1500000</FT> USD (περίπου <FT TYPE="NUMBER">1230000</FT> ευρώ), αντιστοίχως, νομιμοτόκως, από την ημερομηνία της απόφασης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>Κατόπιν πραγματοποίησης τμηματικών πληρωμών, στις <DATE ISO="20111202">2 Δεκεμβρίου 2011</DATE>, η Overseas Financial και η Oaktree Finance ζήτησαν από τον υπουργό οικονομικών να επιτρέψει, δυνάμει του άρθρου 8 του κανονισμού 423/2007, την ελευθέρωση του εναπομένοντος οφειλόμενου υπολοίπου. Ελλείψει απάντησης εκ μέρους του υπουργού, η Overseas Financial και η Oaktree Finance άσκησαν προσφυγή ακυρώσεως της σιωπηρής απόρριψης της αίτησής τους. Το tribunal administratif de Paris (διοικητικό πρωτοδικείο Παρισιού, Γαλλία) απέρριψε την προσφυγή με το σκεπτικό ότι τυχόν ελευθέρωση, δυνάμει του άρθρου 8 του εν λόγω κανονισμού, έπρεπε να αφορά απόφαση εκδοθείσα πριν από τις <DATE ISO="20061223">23 Δεκεμβρίου 2006</DATE>, ήτοι την ημερομηνία έκδοσης της απόφασης 1737 (2006), ενώ η καταδίκη της Bank Sepah στην καταβολή των ποσών ήταν μεταγενέστερη της ημερομηνίας αυτής.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="5"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>Δεδομένου ότι, μετά τη διαγραφή της Bank Sepah από τον κατάλογο των οντοτήτων εις βάρος των οποίων είχαν ληφθεί περιοριστικά μέτρα, στις <DATE ISO="20160123">23 Ιανουαρίου 2016</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Βλ. άρθρο 1 του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) 2016/74 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20160122">22ας Ιανουαρίου 2016</DATE>, για την εφαρμογή του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 267/2012 σχετικά με περιοριστικά μέτρα κατά του Ιράν (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="016" PAGE.FIRST="6" DATE.PUB="2016">ΕΕ 2016, L 16, σ. 6</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, δεν απαιτούνταν πλέον καμία διοικητική άδεια για την εξασφάλιση της οφειλόμενης πληρωμής, στις <DATE ISO="20161021">21 Οκτωβρίου 2016</DATE> το Cour administrative d’appel de Paris (διοικητικό εφετείο Παρισιού, Γαλλία), ενώπιον του οποίου είχε ασκηθεί έφεση, αποφάσισε την κατάργηση της δίκης<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Μετά την άσκηση έφεσης κατά της απόφασης του tribunal administratif de Paris (διοικητικού πρωτοδικείου Παρισιού) ενώπιον του cour administrative d’appel de Paris (διοικητικού εφετείου Παρισιού), το δικαστήριο αυτό υπέβαλε στο Δικαστήριο προδικαστικό ερώτημα σχετικά με το κύρος του άρθρου 17 του κανονισμού 961/2010, του οποίου η διατύπωση είναι, κατ’ ουσίαν, πανομοιότυπη με εκείνη του άρθρου 8 του κανονισμού 423/2007. Μετά τη διαγραφή της Bank Sepah από τον κατάλογο των οντοτήτων εις βάρος των οποίων είχαν ληφθεί τα περιοριστικά μέτρα, το Δικαστήριο διέταξε την κατάργηση της δίκης με διάταξη της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160323">23ης Μαρτίου 2016</DATE>, <NAME.CASE>Overseas Financial και Oaktree Finance</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑319/15</NO.CASE>, μη δημοσιευθείσα, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:268">EU:C:2016:268</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="20160517">17 Μαΐου 2016</DATE>, η Overseas Financial και η Oaktree Finance πέτυχαν την έκδοση διαταγών πληρωμής κατά της Bank Sepah, αλλά, δεδομένου ότι δεν έλαβαν καμία πληρωμή, προέβησαν, στις <DATE ISO="20160705">5 Ιουλίου 2016</DATE>, σε κατασχέσεις χρηματικών απαιτήσεων, εταιρικών μεριδίων και κινητών αξιών. Με απόφαση της <DATE ISO="20170109">9ης Ιανουαρίου 2017</DATE>, το δικαστήριο εκτέλεσης επικύρωσε τις κατασχέσεις αυτές καθώς και το ποσό τους, περιλαμβανομένων των τόκων βάσει της απόφασης του cour d’appel de Paris (εφετείου Παρισιού) της <DATE ISO="20070426">26ης Απριλίου 2007</DATE>. Η Bank Sepah άσκησε έφεση κατά της απόφασης αυτής, υποστηρίζοντας ότι δεν μπορούσε να θεωρηθεί υπόχρεη για την καταβολή τόκων, δεδομένου ότι βρισκόταν σε αδυναμία πληρωμής της οφειλής της λόγω ανωτέρας βίας, συνεπεία της δέσμευσης των περιουσιακών στοιχείων της με τον κανονισμό 423/2007, γεγονός το οποίο επέφερε, κατ’ αυτήν, την αναστολή της καταβολής τόκων.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>Με απόφαση της <DATE ISO="20180308">8ης Μαρτίου 2018</DATE>, το cour d’appel de Paris (εφετείο Παρισιού), αφενός, απέρριψε την έφεση της Bank Sepah και, αφετέρου, αποφάνθηκε ότι, αντιθέτως, στις περιστάσεις της υπό κρίση υπόθεσης ίσχυε πενταετής προθεσμία παραγραφής. Συγκεκριμένα, κατά το cour d’appel de Paris (εφετείο Παρισιού), καμία διάταξη δεν εμπόδιζε την Overseas Financial και την Oaktree Finance να ζητήσουν τη λήψη ασφαλιστικών μέτρων εκτέλεσης, τα οποία θα μπορούσαν να διακόψουν την παραγραφή. Δεδομένου ότι δεν ζητήθηκε η λήψη τέτοιων μέτρων πριν από την έκδοση των διαταγών πληρωμής, το cour d’appel de Paris (εφετείο Παρισιού) έκρινε, στις <DATE ISO="20160517">17 Μαΐου 2016</DATE>, ότι οι τόκοι την καταβολή των οποίων μπορούσαν να απαιτήσουν η Overseas Financial και η Oaktree Finance έπρεπε να περιοριστούν στους δεδουλευμένους από τις <DATE ISO="20110517">17 Μαΐου 2011</DATE>, ήτοι πέντε έτη πριν από την έκδοση των εν λόγω διαταγών πληρωμής.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>Τόσο η Bank Sepah όσο και οι Overseas Financial και Oaktree Finance άσκησαν αναίρεση ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου. Ειδικότερα, η Overseas Financial και η Oaktree Finance αμφισβητούν το σκέλος της απόφασης του εφετείου που αφορά την πενταετή παραγραφή ως προς τους τόκους.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>Όσον αφορά το ζήτημα αυτό, το αιτούν δικαστήριο εκτιμά ότι η επίλυση της διαφοράς της κύριας δίκης εξαρτάται από το αν η Overseas Financial και η Oaktree Finance μπορούσαν να διακόψουν την παραγραφή προβαίνοντας στην επίσπευση ασφαλιστικού μέτρου ή μέτρου αναγκαστικής εκτέλεσης επί των δεσμευμένων περιουσιακών στοιχείων της Bank Sepah.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>Συναφώς, το αιτούν δικαστήριο επισημαίνει ότι ούτε ο κανονισμός 423/2007 ούτε οι διαδοχικοί κανονισμοί περιέχουν καμία διάταξη η οποία να απαγορεύει ρητώς σε δανειστή να προβεί στην επίσπευση ασφαλιστικού μέτρου ή μέτρου αναγκαστικής εκτέλεσης επί των δεσμευμένων περιουσιακών στοιχείων του οφειλέτη του και ότι, λαμβανομένου υπόψη του ορισμού της έννοιας της <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>δέσμευσης κεφαλαίων<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="00BB" ID="QE0010"/> στους κανονισμούς αυτούς, δεν μπορεί να<?PAGE NO="6"?> αποκλειστεί η λήψη μέτρων, επί των δεσμευμένων περιουσιακών στοιχείων, τα οποία δεν εμπίπτουν σε καμία από τις προβλεπόμενες στους κανονισμούς αυτούς απαγορεύσεις. Κατά το αιτούν δικαστήριο, τίθεται το ζήτημα του αν είναι δυνατή η επίσπευση, χωρίς προηγούμενη άδεια, της εκτέλεσης, επί των δεσμευμένων περιουσιακών στοιχείων, ασφαλιστικών μέτρων τα οποία δεν έχουν αποτέλεσμα απόδοσης, όπως είναι η συντηρητική κατάσχεση και η σύσταση ασφάλειας με δικαστική απόφαση που προβλέπονται στον γαλλικό code des procédures civiles d’exécution (κώδικα διαδικασιών εκτέλεσης σε αστικές υποθέσεις, στο εξής: κώδικας διαδικασιών εκτέλεσης σε αστικές υποθέσεις)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Κατά το άρθρο 523 του κώδικα διαδικασιών εκτέλεσης σε αστικές υποθέσεις, η <HT TYPE="ITALIC">συντηρητική κατάσχεση</HT> απαιτήσεων παράγει τα αποτελέσματα της παρακαταθήκης που προβλέπεται στο άρθρο 2350 του γαλλικού code civil (αστικού κώδικα), η οποία συνεπάγεται ειδική διάθεση του κατασχεθέντος πράγματος και το δικαίωμα του δανειστή να πληρωθεί κατά προτίμηση έναντι των λοιπών δανειστών επί κινητού αγαθού ή επί συνόλου ενσώματων κινητών αγαθών, υφιστάμενων ή μελλοντικών. Το αιτούν δικαστήριο επισημαίνει ότι η συντηρητική κατάσχεση στερείται αποτελέσματος απόδοσης στο μέτρο που τα πράγματα, οι απαιτήσεις και τα δικαιώματα που κατάσχονται παραμένουν στην περιουσία του οφειλέτη. Δυνάμει του άρθρου 531 του κώδικα αυτού, μπορεί να συσταθεί <HT TYPE="ITALIC">ασφάλεια με δικαστική απόφαση</HT> επί ακινήτων (υποθήκη), εμπορικής επιχείρησης, μετοχών, εταιρικών μεριδίων και κινητών αξιών (ενέχυρο)· κατά το ίδιο αυτό άρθρο, τα πράγματα επί των οποίων συστήνεται ασφάλεια με δικαστική απόφαση παραμένουν μεταβιβάσιμα. Η σύσταση ασφάλειας με δικαστική απόφαση συνεπάγεται ότι, σε περίπτωση μεταβίβασης των πραγμάτων ή δικαιωμάτων επί των οποίων έχει συσταθεί, η απαίτηση εκείνου που σύστησε την ασφάλεια πρέπει να ικανοποιηθεί κατά προτεραιότητα εκ του τιμήματος της μεταβίβασης. Κατά το αιτούν δικαστήριο, αυτό το ασφαλιστικό μέτρο, όπως και η συντηρητική κατάσταση, δεν έχει αποτέλεσμα απόδοσης, στο μέτρο που δεν συνεπάγεται καμία υποχρέωση του κυρίου των οικείων πραγμάτων ή δικαιωμάτων να τα μεταβιβάσει και δεν επηρεάζει το δικαίωμά του να επιλέξει το πρόσωπο στο οποίο τα μεταβιβάζει.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>Το αιτούν δικαστήριο ζητεί να διευκρινιστεί, πρώτον, αν, ανεξαρτήτως της έλλειψης αποτελέσματος απόδοσης στον δανειστή, η συντηρητική κατάσχεση και η σύσταση ασφάλειας με δικαστική απόφαση συνεπάγονται τροποποίηση του <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>προορισμού<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="00BB" ID="QE0011"/> των κεφαλαίων τα οποία αφορούν, κατά την έννοια του ορισμού της δέσμευσης κεφαλαίων στον κανονισμό 423/2007 και στους διαδοχικούς κανονισμούς και, γενικότερα, αν μπορούν να καταστήσουν δυνατή τη <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>χρήση<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="00BB" ID="QE0012"/> των κεφαλαίων και των οικονομικών πόρων τους οποίους αφορούν κατά την έννοια των εν λόγω κανονισμών.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>Συγκεκριμένα, το αιτούν δικαστήριο επισημαίνει ότι θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι τα εν λόγω μέτρα, εξασφαλίζοντας την κατά προτεραιότητα πληρωμή εκείνου που τα επέσπευσε, μετά την άρση της δέσμευσης, μέσω των κατασχεθέντων πραγμάτων, απαιτήσεων και δικαιωμάτων που έχουν ενεχυριαστεί ή κατασχεθεί συντηρητικώς, είναι ικανά να παρακινήσουν επιχειρηματία να συνάψει σύμβαση με το πρόσωπο ή την οντότητα των οποίων τα περιουσιακά στοιχεία είναι δεσμευμένα, κάτι που ισοδυναμεί με τη χρήση από το εν λόγω πρόσωπο ή την οντότητα της οικονομικής αξίας των περιουσιακών στοιχείων τους που έχουν χαρακτηρισθεί ως κεφάλαια, ή με την απόκτηση, χάρη στην οικονομική αξία των περιουσιακών στοιχείων τους που έχουν χαρακτηρισθεί ως οικονομικοί πόροι, κεφαλαίων, αγαθών ή υπηρεσιών.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>Δεύτερον, το αιτούν δικαστήριο επισημαίνει, εντούτοις, ότι δεν προκύπτει η ύπαρξη τέτοιου κινδύνου εν προκειμένω, δεδομένου ότι η Overseas Financial και η Oaktree Finance επιδιώκουν να εισπράξουν απαίτηση η οποία, καίτοι θεμελιώθηκε με δικαστική απόφαση μεταγενέστερη της δέσμευσης των περιουσιακών στοιχείων της Bank Sepah, στηρίζεται, συγχρόνως, σε αιτία που δεν σχετίζεται με το πυρηνικό και βαλλιστικό πρόγραμμα του Ιράν και είναι προγενέστερη της επιβολής της δέσμευσης αυτής. Κατά το αιτούν δικαστήριο, τίθεται, επομένως, το ζήτημα εάν η δυνατότητα εκτέλεσης, χωρίς προηγούμενη άδεια, μέτρου επί δεσμευμένων περιουσιακών στοιχείων εκτιμάται μόνον βάσει της φύσης του οικείου μέτρου, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι ιδιαιτερότητες της υπό κρίση υπόθεσης, ή αν, αντιθέτως, οι ιδιαιτερότητες αυτές μπορούν να ληφθούν υπόψη.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="7"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>Υπό τις συνθήκες αυτές, το Cour de cassation (Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο) αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>1)</NO.P><TXT>Έχουν τα άρθρα 1, στοιχεία ηʹ και ιʹ, και 7, παράγραφος 1, του κανονισμού [423/2007], τα άρθρα 1, στοιχεία θʹ και ηʹ, και 16, παράγραφος 1, του κανονισμού [961/2010], καθώς και τα άρθρα 1, στοιχεία ιαʹ και ιʹ, και 23, παράγραφος 1, του κανονισμού [267/2012], την έννοια ότι αντιτίθενται στην επιβολή επί δεσμευμένων περιουσιακών στοιχείων, χωρίς προηγούμενη άδεια της αρμόδιας εθνικής αρχής, μέτρου το οποίο στερείται αποτελέσματος αποδόσεως στον δανειστή, όπως είναι η σύσταση ασφάλειας με δικαστική απόφαση ή η συντηρητική κατάσχεση, τις οποίες προβλέπει ο code des procédures civiles d’exécution (γαλλικός κώδικας διαδικασιών εκτελέσεως σε αστικές υποθέσεις);</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Είναι κρίσιμο για την απάντηση επί του πρώτου ερωτήματος το στοιχείο ότι η αιτία της απαιτήσεως που πρέπει να ικανοποιηθεί εις βάρος του προσώπου ή της οντότητας των οποίων τα περιουσιακά στοιχεία είναι δεσμευμένα, δεν σχετίζεται με το πυρηνικό και βαλλιστικό πρόγραμμα του Ιράν και είναι προγενέστερη της [αποφάσεως 1737 (2006)];<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="00BB" ID="QE0013"/></TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">IV.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Νομική ανάλυση</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Α.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Επί του πρώτου προδικαστικού ερωτήματος</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>Με το πρώτο προδικαστικό ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ζητεί, κατ’ ουσίαν, να διευκρινιστεί αν οι έννοιες της <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>δέσμευσης κεφαλαίων<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="00BB" ID="QE0014"/> και της <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>δέσμευσης οικονομικών πόρων<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="00BB" ID="QE0015"/>, οι οποίες περιλαμβάνονται στον κανονισμό 423/2007 και στους διαδοχικούς κανονισμούς, έχουν την έννοια ότι αντιβαίνει σε αυτές η επίσπευση της εκτέλεσης επί δεσμευμένων περιουσιακών στοιχείων, χωρίς προηγούμενη άδεια της αρμόδιας εθνικής αρχής, μέτρου που στερείται αποτελέσματος απόδοσης, όπως είναι στο γαλλικό δίκαιο η σύσταση ασφάλειας με δικαστική απόφαση ή η συντηρητική κατάσχεση.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>Οι απόψεις των μετεχόντων στη διαδικασία που κατέθεσαν παρατηρήσεις ενώπιον του Δικαστηρίου διίστανται όσον αφορά την απάντηση που πρέπει να δοθεί στο ερώτημα αυτό. Αφενός, η Γαλλική Κυβέρνηση καθώς και οι Overseas Financial και Oaktree Finance υποστηρίζουν ότι απαιτείται άδεια της αρμόδιας αρχής πριν από την επίσπευση της εκτέλεσης, επί των δεσμευμένων περιουσιακών στοιχείων, ασφαλιστικού μέτρου, όπως τα μνημονευόμενα από το αιτούν δικαστήριο. Αφετέρου, η Bank Sepah θεωρεί ότι είναι δυνατή, χωρίς καμία προηγούμενη άδεια της αρμόδιας αρχής, η επίσπευση της εκτέλεσης αυτών των ασφαλιστικών μέτρων επί των δεσμευμένων περιουσιακών στοιχείων. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εκτιμά ότι δεν απαιτείται προηγούμενη άδεια της αρμόδιας αρχής για την επίσπευση της εκτέλεσης επί δεσμευμένων περιουσιακών στοιχείων ασφαλιστικών μέτρων όπως τα μνημονευόμενα από το αιτούν δικαστήριο, πλην όμως το πρόσωπο που προτίθεται να επισπεύσει την εκτέλεση των μέτρων αυτών οφείλει να ενημερώνει προηγουμένως και συστηματικά την εν λόγω αρχή.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>Η απάντηση που πρέπει να δοθεί στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα του αιτούντος δικαστηρίου προϋποθέτει την ερμηνεία των εννοιών της <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>δέσμευσης κεφαλαίων<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="00BB" ID="QE0016"/> και της <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>δέσμευσης οικονομικών πόρων<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="00BB" ID="QE0017"/>, οι οποίες ορίζονται στο άρθρο 1, στοιχεία ηʹ και ιʹ, του κανονισμού 423/2007 και στις αντίστοιχες διατάξεις των διαδοχικών κανονισμών, προκειμένου<?PAGE NO="8"?> να καθοριστεί το περιεχόμενό τους. Σκοπός της ερμηνείας αυτής πρέπει να είναι να διαπιστωθεί αν ασφαλιστικά μέτρα τα οποία στερούνται αποτελέσματος απόδοσης, όπως τα μνημονευόμενα από το αιτούν δικαστήριο, εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής των ως άνω εννοιών.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>Συναφώς, υπενθυμίζεται, ότι, κατά πάγια νομολογία, για την ερμηνεία διάταξης του δικαίου της Ένωσης επιβάλλεται η συνεκτίμηση όχι μόνον του γράμματός της, αλλά και του πλαισίου στο οποίο αυτή εντάσσεται, και των σκοπών που επιδιώκονται με τη ρύθμιση της οποίας αποτελεί μέρος και, ενδεχομένως, του ιστορικού θέσπισής της<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20200514">14ης Μαΐου 2020</DATE>, <NAME.CASE>Országos Idegenrendézeti Főigazgatóság Dél-alföldi Regionális Igazgatóság</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑924/19 PPU και C‑925/19 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:367">EU:C:2020:367</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0113">113</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Όσον αφορά τη γραμματική ερμηνεία των επίμαχων διατάξεων, θα ήθελα να σημειώσω ότι, όπως επισήμανε το αιτούν δικαστήριο, ούτε ο κανονισμός 423/2007 ούτε οι διαδοχικοί κανονισμοί περιέχουν ρητή απαγόρευση της επίσπευσης της εκτέλεσης ασφαλιστικών μέτρων επί δεσμευμένων κεφαλαίων ή πόρων. Εντούτοις, στους κανονισμούς αυτούς, οι έννοιες της <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>δέσμευσης κεφαλαίων<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="00BB" ID="QE0018"/> και της <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>δέσμευσης οικονομικών πόρων<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="00BB" ID="QE0019"/> ορίζονται με ιδιαιτέρως ευρύ τρόπο, ώστε να ακινητοποιούνται στον μέγιστο δυνατό βαθμό τα περιουσιακά στοιχεία των απαριθμούμενων προσώπων κατά την ημερομηνία της καταχώρισής τους στον σχετικό κατάλογο.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>Συγκεκριμένα, όσον αφορά, κατ’ αρχάς, την έννοια της <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>δέσμευσης κεφαλαίων<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="00BB" ID="QE0020"/>, πρόκειται περί <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>οποιασδήποτε κίνησης, μεταβίβασης, μεταβολής, χρήσης ή διαπραγμάτευσης κεφαλαίων καθ’ οιονδήποτε τρόπο που θα μπορούσε να οδηγήσει σε μεταβολή ως προς τον όγκο, το ποσό, τον τόπο διατήρησής τους, την ιδιοκτησία, την κατοχή, τον χαρακτήρα, τον προορισμό ή οποιαδήποτε άλλη μεταβολή η οποία θα καθιστούσε δυνατή τη χρησιμοποίηση των συγκεκριμένων κεφαλαίων<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="00BB" ID="QE0021"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>Από τον ορισμό αυτό προκύπτει σαφώς ότι η δέσμευση κεφαλαίων δεν εμποδίζει μόνον τα μέτρα που θα μπορούσαν να μεταβάλουν την έκταση της περιουσίας των προσώπων και των οντοτήτων που αφορούν οι κυρώσεις, αλλά και τις πράξεις επί των κεφαλαίων αυτών που μεταβάλλουν αποκλειστικά και μόνον τον χαρακτήρα ή τον προορισμό τους. Φαίνεται, επομένως, ότι ο ορισμός αυτός περιλαμβάνει στην έννοια της <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>δέσμευσης κεφαλαίων<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="00BB" ID="QE0022"/> μέτρα τα οποία δεν έχουν αποτέλεσμα απόδοσης, δεδομένου ότι δεν προϋποθέτουν ούτε μεταβολή της ιδιοκτησίας ούτε μεταβολή της κατοχής των σχετικών κεφαλαίων.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>Τα προβλεπόμενα μέσα για την πρόληψη των μέτρων αυτών ορίζονται, εξάλλου, ευρέως και περιλαμβάνουν <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>οποιαδήποτε κίνηση, μεταβίβαση, μεταβολή, χρήση ή διαπραγμάτευση<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="00BB" ID="QE0023"/> των κεφαλαίων. Η χρήση της αόριστης αντωνυμίας <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>οποιαδήποτε<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="00BB" ID="QE0024"/> είναι, κατά τη γνώμη μου, ενδεικτική της βούλησης του νομοθέτη της Ένωσης να ορίσει με ιδιαιτέρως ευρύ τρόπο την έννοια της <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>δέσμευσης κεφαλαίων<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="00BB" ID="QE0025"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Ως εκ τούτου, ο ορισμός της έννοιας της <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>δέσμευσης κεφαλαίων<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="00BB" ID="QE0026"/> είναι διατυπωμένος κατά τρόπο ώστε να περιλαμβάνει κάθε χρήση των κεφαλαίων η οποία έχει, μεταξύ άλλων, ως συνέπεια τη μεταβολή του προορισμού των κεφαλαίων αυτών, ήτοι του προορισμού, της χρήσης ή του σκοπού τους, χωρίς ωστόσο να μεταβιβάζεται η κυριότητα ή η κατοχή των κεφαλαίων αυτών καθεαυτά. Επομένως, ο ορισμός καταλαμβάνει επίσης μέτρα χρήσης των κεφαλαίων τα οποία στερούνται αποτελέσματος απόδοσης.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="9"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>Εν συνεχεία, η έννοια της <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>δέσμευσης οικονομικών πόρων<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="00BB" ID="QE0027"/> ορίζεται στο άρθρο 1, στοιχείο ιʹ, του κανονισμού 423/2007 και στις αντίστοιχες διατάξεις των διαδοχικών κανονισμών ως <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>η παρεμπόδιση της χρήσης οικονομικών πόρων για την απόκτηση κεφαλαίων, αγαθών ή υπηρεσιών με κάθε τρόπο, όπως π.χ. η πώληση, η εκμίσθωση ή η υποθήκευσή τους<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="00BB" ID="QE0028"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>Από το γράμμα της διάταξης αυτής προκύπτει ότι βούληση του νομοθέτη της Ένωσης ήταν να ορίσει επίσης την έννοια της <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>δέσμευσης οικονομικών πόρων<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="00BB" ID="QE0029"/> με αρκετά ευρύ τρόπο, όπως συνάγεται από τη χρήση της φράσης <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0030" REF.END="QE0030"/>με κάθε τρόπο<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="00BB" ID="QE0030"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Επιπλέον, ο ορισμός αυτός περιέχει κατάλογο μέτρων –ο οποίος ρητώς παρέχεται ενδεικτικώς και δεν είναι, επομένως, εξαντλητικός– τα οποία δεν μπορούν να εκτελεστούν επί των οικονομικών πόρων· από την επίμαχη διάταξη προκύπτει ρητώς ότι ένα εκ των μέτρων αυτών είναι η <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0031" REF.END="QE0031"/>υποθήκευση<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="00BB" ID="QE0031"/>. Όπως επισήμαναν, όμως, η Γαλλική Κυβέρνηση καθώς και οι Overseas Financial και Oaktree Finance, η υποθήκευση αποτελεί –στο γαλλικό δίκαιο, αλλά και στο δίκαιο άλλων κρατών μελών<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Βλ. άρθρα 2393 επ. του γαλλικού code civil (αστικού κώδικα). Βλ., επίσης, ενδεικτικώς, στο ιταλικό δίκαιο, άρθρα 2808 επ. του Codice civile (αστικού κώδικα), στο ισπανικό δίκαιο, άρθρα 1874 επ. του Código Civil (αστικού κώδικα) καθώς και άρθρα 104 επ. του Ley Hipotecaria (νόμου περί υποθηκών) και, στο γερμανικό δίκαιο, άρθρα 1113 επ. του Bürgerliches Gesetzbuch (αστικού κώδικα).</P></NOTE>–, εμπράγματη ασφάλεια, η οποία συστήνεται βάσει του νόμου, συμβατικώς ή με δικαστική απόφαση και η οποία παρέχει στον υπέρ ου η ασφάλεια δικαίωμα προτίμησης συνοδευόμενο από δικαίωμα παρακολούθησης, πλην όμως δεν συνεπάγεται καμία μεταβίβαση της κυριότητας ή της κατοχής του βεβαρημένου με υποθήκη ακινήτου. Πρόκειται, επομένως, για μέτρο που στερείται αποτελέσματος απόδοσης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>Από τη γραμματική ανάλυση των επίμαχων διατάξεων προκύπτει ότι αυτές ορίζουν τις έννοιες της <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0032" REF.END="QE0032"/>δέσμευσης κεφαλαίων<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="00BB" ID="QE0032"/> και της <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0033" REF.END="QE0033"/>δέσμευσης οικονομικών πόρων<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="00BB" ID="QE0033"/> κατά τρόπο αρκετά ευρύ ώστε να περιλαμβάνουν το ευρύτερο δυνατό φάσμα οικονομικών πράξεων επί των κεφαλαίων και των οικονομικών πόρων που αφορά η δέσμευση. Επιπλέον, οι ορισμοί των εννοιών αυτών στις εν λόγω διατάξεις αφορούν ρητώς μέτρα τα οποία δεν έχουν αποτέλεσμα απόδοσης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>Εξάλλου, η απαίτηση περί ευρείας ερμηνείας των εννοιών της <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0034" REF.END="QE0034"/>δέσμευσης κεφαλαίων<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="00BB" ID="QE0034"/> και της <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0035" REF.END="QE0035"/>δέσμευσης οικονομικών πόρων<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="00BB" ID="QE0035"/>, η οποία δεν αποκλείει από το πεδίο εφαρμογής τους μέτρα εκτέλεσης που επισπεύδονται επί των δεσμευμένων κεφαλαίων και οικονομικών πόρων που δεν έχουν αποτέλεσμα απόδοσης, επιβεβαιώνεται από τη συστηματική ερμηνεία και την ανάλυση των σκοπών που επιδιώκονται με τον κανονισμό 423/2007 και τους διαδοχικούς κανονισμούς.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>Συγκεκριμένα, από συστηματικής απόψεως, αυτή η ευρεία ερμηνεία συνάδει με το ευρύ περιεχόμενο του γράμματος του άρθρου 7, παράγραφος 1, του κανονισμού 423/2007 και των αντίστοιχων διατάξεων των διαδοχικών κανονισμών που αφορούν τη δέσμευση όλων των κεφαλαίων και των οικονομικών πόρων των οικείων προσώπων και οντοτήτων.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>Συνάδει επίσης με το ευρύ περιεχόμενο που αναγνωρίζει το Δικαστήριο στις έννοιες, αφενός, των <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0036" REF.END="QE0036"/>κεφαλαίων και οικονομικών πόρων<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="00BB" ID="QE0036"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Ορίζονται στο άρθρο 1, στοιχεία ζʹ και θʹ, του κανονισμού 423/2007. Βλ. επίσης άρθρο 1, στοιχεία στʹ και ιʹ, του κανονισμού 961/2010 και άρθρο 1, στοιχεία ηʹ και ιβʹ, του κανονισμού 267/2012.</P></NOTE> και, αφετέρου, της <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0037" REF.END="QE0037"/>διάθεσης<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="00BB" ID="QE0037"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Κατά το άρθρο 7, παράγραφος 3, του κανονισμού 423/2007, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0038" REF.END="QE0038"/>κανένα κεφάλαιο ή οικονομικός πόρος δεν διατίθεται, άμεσα ή έμμεσα, στα φυσικά ή νομικά πρόσωπα, οντότητες ή οργανισμούς που περιλαμβάνονται στα παραρτήματα IV και V<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="00BB" ID="QE0038"/>. Βλ. επίσης άρθρο 16, παράγραφος 3, του κανονισμού 961/2010 και άρθρο 23, παράγραφος 3, του κανονισμού 267/2012, τα οποία περιέχουν ισοδύναμη διάταξη.</P></NOTE>, στη νομολογία του σχετικά με την εφαρμογή των περιοριστικών μέτρων που λαμβάνονται εις βάρος των νομικών και φυσικών προσώπων που αφορούν τα μέτρα δέσμευσης κεφαλαίων και οικονομικών πόρων.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="10"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>Πράγματι, από την πάγια νομολογία του Δικαστηρίου προκύπτει ότι η έννοια των <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0039" REF.END="QE0039"/>κεφαλαίων και οικονομικών πόρων<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="00BB" ID="QE0039"/> έχει ευρύ σημασιολογικό περιεχόμενο, το οποίο περιλαμβάνει τα πάσης φύσεως περιουσιακά στοιχεία που έχουν κτηθεί με οποιονδήποτε τρόπο<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Βλ., κατ’ αναλογίαν, αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20100629">29ης Ιουνίου 2010</DATE>, <NAME.CASE>E και F</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑550/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:382">EU:C:2010:382</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0069">69</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190117">17ης Ιανουαρίου 2019</DATE>, <NAME.CASE>SH</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑168/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:36">EU:C:2019:36</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0053">53</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Εξάλλου, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, ο όρος <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0040" REF.END="QE0040"/>διατίθεται<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="00BB" ID="QE0040"/> έχει επίσης ευρύ σημασιολογικό περιεχόμενο, το οποίο περιλαμβάνει κάθε πράξη της οποίας η τέλεση είναι αναγκαία για να καταστήσει δυνατή σε πρόσωπο, ομάδα ή οντότητα την ουσιαστική κτήση της πλήρους εξουσίας διάθεσης των οικείων κεφαλαίων, άλλων χρηματικών περιουσιακών στοιχείων ή οικονομικών πόρων<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Βλ., κατ’ αναλογίαν, αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20071011">11ης Οκτωβρίου 2007</DATE>, <NAME.CASE>Möllendorf και Möllendorf-Niehuus</NAME.CASE>, (<NO.CASE>C‑117/06</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:596">EU:C:2007:596</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0050">50</REF.NP.ECR> και <REF.NP.ECR REF="NP0051">51</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20100629">29ης Ιουνίου 2010</DATE>, <NAME.CASE>E και F</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑550/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:382">EU:C:2010:382</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0066">66</REF.NP.ECR> και <REF.NP.ECR REF="NP0067">67</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20111221">21ης Δεκεμβρίου 2011</DATE>, <NAME.CASE>Afrasiabi κ.λπ.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑72/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:874">EU:C:2011:874</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>Επιπλέον, η ευρεία ερμηνεία για την οποία γίνεται λόγος στο σημείο 39 των παρουσών προτάσεων καθίσταται αναγκαία λαμβανομένης υπόψη της απαίτησης περί πρόληψης κάθε καταστρατήγησης, η οποία προβλέπεται στο άρθρο 7, παράγραφος 4, του κανονισμού 423/2007<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Σχετικά με την απαίτηση αυτή, βλ. απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20111221">21ης Δεκεμβρίου 2011</DATE>, <NAME.CASE>Afrasiabi κ.λπ.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑72/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:874">EU:C:2011:874</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0062">62</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>Από τελολογικής απόψεως, η ευρεία ερμηνεία των εννοιών της <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0041" REF.END="QE0041"/>δέσμευσης κεφαλαίων<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="00BB" ID="QE0041"/> και της <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0042" REF.END="QE0042"/>δέσμευσης οικονομικών πόρων<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="00BB" ID="QE0042"/>, κατά τα προεκτεθέντα στο σημείο 39 των παρουσών προτάσεων, συνάδει με τους σκοπούς των κανονισμών περί εφαρμογής των περιοριστικών μέτρων δέσμευσης περιουσιακών στοιχείων και, ειδικότερα, με τον σκοπό που επιδιώκουν ο κανονισμός 423/2007 και οι διαδοχικοί κανονισμοί, στο πλαίσιο των περιοριστικών μέτρων κατά του Ιράν.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>Συγκεκριμένα, αφενός, το Δικαστήριο έχει αποφανθεί, γενικά, ότι σκοπός των συστημάτων δέσμευσης των περιουσιακών στοιχείων προσώπων ή οντοτήτων ως προς τα οποία υπάρχουν υπόνοιες ότι εμπλέκονται σε δραστηριότητες τις οποίες αφορούν τα συστήματα αυτά είναι η παρεμπόδιση της πρόσβασης των προσώπων αυτών σε οικονομικούς πόρους οιουδήποτε είδους, οι οποίοι θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την υποστήριξη των δραστηριοτήτων αυτών<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Πρβλ., για παράδειγμα, και κατ’ αναλογίαν, αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20080903">3ης Σεπτεμβρίου 2008</DATE>, <NAME.CASE>Kadi και Al Barakaat International Foundation κατά Συμβουλίου και Επιτροπής</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑402/05 P και C‑415/05 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:461">EU:C:2008:461</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0169">169</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20100429">29ης Απριλίου 2010</DATE>, <NAME.CASE>M κ.λπ.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑340/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:232">EU:C:2010:232</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0054">54</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Από την άποψη αυτή, τα περιοριστικά μέτρα θα πρέπει να στοχοθετούνται κατά τρόπον ώστε να έχουν τον ισχυρότερο δυνατό αντίκτυπο σε εκείνους που επιζητούμε να επηρεάσουμε<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Βλ., συναφώς, σημείο 6 των βασικών αρχών για τη χρήση περιοριστικών μέτρων, τις οποίες διατύπωσε το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις <DATE ISO="20040607">7 Ιουνίου 2004</DATE>, 10198/1/04, και οι οποίες διατίθενται στη διεύθυνση: https://www.consilium.europa.eu/fr/policies/sanctions/.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>Αφετέρου, όσον αφορά ειδικώς τους σκοπούς του κανονισμού 423/2007 και των διαδοχικών κανονισμών, επισημαίνεται ότι αυτοί διασφαλίζουν την εφαρμογή της κοινής θέσης 2007/140, η οποία υιοθετήθηκε για την εκπλήρωση, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, των σκοπών της απόφασης 1737 (2006) και, επομένως, σκοπούν στην εφαρμογή της απόφασης αυτής<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Βλ. αιτιολογική σκέψη 3 του κανονισμού 423/2007, καθώς και αιτιολογική σκέψη 4 του κανονισμού 961/2010 και αιτιολογική σκέψη 25 του κανονισμού 267/2012. Επομένως, από τη νομολογία προκύπτει ότι πρέπει να ληφθούν υπόψη το γράμμα και ο σκοπός της απόφασης 1737 (2006) για την ερμηνεία των εν λόγω κανονισμών. Βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20111116">16ης Νοεμβρίου 2011</DATE>, <NAME.CASE>Bank Melli Iran κατά Συμβουλίου</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑548/09 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:735">EU:C:2011:735</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0102">102</REF.NP.ECR> και <REF.NP.ECR REF="NP0103">103</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="11"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Από τους όρους τόσο της απόφασης 1737 (2006) όσο και της κοινής θέσης 2007/140<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Βλ., ειδικότερα, σημεία 2 και 12 της απόφασης 1737 (2006), καθώς και αιτιολογικές σκέψεις 1 και 9 της κοινής θέσης 2007/140.</P></NOTE> προκύπτει, όμως, αναμφιβόλως ότι τα περιοριστικά μέτρα κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν έχουν προληπτικό χαρακτήρα, υπό την έννοια ότι αποσκοπούν να αποτρέψουν την ανάπτυξη και τη διάδοση πυρηνικών όπλων ασκώντας πιέσεις στη χώρα αυτή προκειμένου να θέσει τέλος στις δραστηριότητές της οι οποίες ενέχουν κίνδυνο διάδοσης των πυρηνικών<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Πρβλ. απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20111221">21ης Δεκεμβρίου 2011</DATE>, <NAME.CASE>Afrasiabi κ.λπ.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑72/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:874">EU:C:2011:874</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0044">44</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>Επομένως, σκοπός των μέτρων δέσμευσης κεφαλαίων και οικονομικών πόρων είναι να αποφευχθεί η χρήση του περιουσιακού στοιχείου το οποίο αφορά το μέτρο δέσμευσης για την απόκτηση κεφαλαίων, αγαθών ή υπηρεσιών δυναμένων να συμβάλουν στη διάδοση πυρηνικών όπλων στο Ιράν, στην καταπολέμηση της οποίας αποσκοπούν η απόφαση 1737 (2006), η κοινή θέση 2007/140 και ο κανονισμός 423/2007<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>Πρβλ. απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20111221">21ης Δεκεμβρίου 2011</DATE>, <NAME.CASE>Afrasiabi κ.λπ.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑72/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:874">EU:C:2011:874</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0046">46</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>Για την επίτευξη των σκοπών αυτών, είναι όχι μόνον θεμιτό αλλά και απαραίτητο οι ορισμοί των εννοιών της <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0043" REF.END="QE0043"/>δέσμευσης κεφαλαίων<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="00BB" ID="QE0043"/> και της <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0044" REF.END="QE0044"/>δέσμευσης οικονομικών πόρων<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="00BB" ID="QE0044"/> να τυγχάνουν ευρείας ερμηνείας, καθότι πρέπει να παρεμποδιστεί κάθε χρησιμοποίηση των δεσμευμένων περιουσιακών στοιχείων η οποία θα καθιστούσε δυνατή την καταστρατήγηση των επίμαχων κανονισμών και την αξιοποίηση των κενών του συστήματος<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Πρβλ. σημείο 48 των προτάσεων του γενικού εισαγγελέα Y. Bot στην υπόθεση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Afrasiabi κ.λπ.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑72/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:737">EU:C:2011:737</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>Επομένως, τόσο η επίτευξη του σκοπού που επιδιώκεται με τον κανονισμό 423/2007 και με τους διαδοχικούς κανονισμούς όσο και η αναγκαιότητα διασφάλισης της πρακτικής αποτελεσματικότητας των κανονισμών αυτών στο πλαίσιο της καταπολέμησης της διάδοσης πυρηνικών όπλων στο Ιράν συνηγορούν υπέρ της ευρείας ερμηνείας των εννοιών <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0045" REF.END="QE0045"/>δέσμευση κεφαλαίων<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="00BB" ID="QE0045"/> και <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0046" REF.END="QE0046"/>δέσμευση οικονομικών πόρων<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="00BB" ID="QE0046"/>, η οποία δεν αποκλείει από το πεδίο εφαρμογής τους ασφαλιστικά μέτρα που στερούνται αποτελέσματος απόδοσης<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Πρβλ. απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20111221">21ης Δεκεμβρίου 2011</DATE>, <NAME.CASE>Afrasiabi κ.λπ.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑72/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:874">EU:C:2011:874</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0054">54</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. A contrario, στενή ερμηνεία των εννοιών της <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0047" REF.END="QE0047"/>δέσμευσης κεφαλαίων<QUOT.END REF.START="QS0047" CODE="00BB" ID="QE0047"/> και της <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0048" REF.END="QE0048"/>δέσμευσης οικονομικών πόρων<QUOT.END REF.START="QS0048" CODE="00BB" ID="QE0048"/> η οποία θα καθιστούσε δυνατή την εκτέλεση, χωρίς προηγούμενη άδεια, τέτοιων ασφαλιστικών μέτρων που δεν έχουν αποτέλεσμα απόδοσης, θα μπορούσε να θίξει την αποτελεσματικότητα των περιοριστικών μέτρων δέσμευσης καθώς και την πρακτική αποτελεσματικότητά τους.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>Εν προκειμένω, στο αιτούν δικαστήριο απόκειται να διαπιστώσει, in concreto, αν τα μέτρα που μνημόνευσε, ήτοι η σύσταση ασφάλειας με δικαστική απόφαση και η συντηρητική κατάσχεση που προβλέπονται από το εθνικό δίκαιο, εμπίπτουν στα ασφαλιστικά μέτρα που στερούνται αποτελέσματος απόδοσης τα οποία περιλαμβάνονται στο πεδίο εφαρμογής των εννοιών της <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0049" REF.END="QE0049"/>δέσμευσης κεφαλαίων<QUOT.END REF.START="QS0049" CODE="00BB" ID="QE0049"/> και της <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0050" REF.END="QE0050"/>δέσμευσης οικονομικών πόρων<QUOT.END REF.START="QS0050" CODE="00BB" ID="QE0050"/>, με αποτέλεσμα η εκτέλεσή τους να μην μπορεί να επισπευσθεί χωρίς προηγούμενη άδεια της αρμόδιας εθνικής αρχής.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>Συναφώς, ωστόσο, προκύπτει από τη νομολογία ότι, στο πλαίσιο της δικαστικής συνεργασίας που καθιερώνει το άρθρο 267 ΣΛΕΕ και βάσει των στοιχείων της δικογραφίας, το Δικαστήριο μπορεί να παράσχει στο εθνικό δικαστήριο τα στοιχεία ερμηνείας του δικαίου της Ένωσης που θα του ήταν χρήσιμα κατά την εκτίμηση των αποτελεσμάτων της τάδε ή της δείνα διάταξης του δικαίου αυτού<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Πρβλ. απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150716">16ης Ιουλίου 2015</DATE>, <NAME.CASE>CHEZ Razpredelenie Bulgaria</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑83/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:480">EU:C:2015:480</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0071">71</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Υπό τις συνθήκες αυτές, φρονώ ότι είναι κρίσιμες οι ακόλουθες επισημάνσεις.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="12"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>Πρώτον, από τις προεκτεθείσες παρατηρήσεις προκύπτει ότι το γεγονός ότι τα ασφαλιστικά μέτρα που αποτελούν αντικείμενο του υπό κρίση προδικαστικού ερωτήματος δεν έχουν αποτέλεσμα απόδοσης δεν εμποδίζει την εφαρμογή των εννοιών της <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0051" REF.END="QE0051"/>δέσμευσης κεφαλαίων<QUOT.END REF.START="QS0051" CODE="00BB" ID="QE0051"/> και της <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0052" REF.END="QE0052"/>δέσμευσης οικονομικών πόρων<QUOT.END REF.START="QS0052" CODE="00BB" ID="QE0052"/> και, επομένως, την εφαρμογή του κανονισμού 423/2007.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>Δεύτερον, από τις πληροφορίες που παρέσχε το αιτούν δικαστήριο προκύπτει ότι τα επίμαχα ασφαλιστικά μέτρα επιφέρουν μεταβολή του προορισμού των κεφαλαίων τα οποία αφορούν τα ασφαλιστικά μέτρα.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>Συγκεκριμένα, αφενός, όπως επισήμανε το αιτούν δικαστήριο, στο γαλλικό δίκαιο, η συντηρητική κατάσχεση συνεπάγεται την ειδική διάθεση των κατασχεθέντων πραγμάτων και το δικαίωμα του δανειστή να πληρωθεί κατά προτίμηση έναντι των λοιπών δανειστών επί κινητού αγαθού ή επί συνόλου ενσώματων κινητών αγαθών, υφιστάμενων ή μελλοντικών. Υπό την έννοια αυτή, όμως, το συγκεκριμένο ασφαλιστικό μέτρο ακινητοποιεί τον προορισμό των κατασχεθέντων πραγμάτων.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>Αφετέρου, το αιτούν δικαστήριο επισημαίνει ότι η σύσταση ασφάλειας με δικαστική απόφαση έχει ως συνέπεια, όπως και η συντηρητική κατάσχεση, ότι, σε περίπτωση μεταβίβασης των πραγμάτων και δικαιωμάτων επί των οποίων έχει συσταθεί, η απαίτηση εκείνου που συνέστησε την ασφάλεια πρέπει να ικανοποιηθεί κατά προτεραιότητα εκ του τιμήματος της μεταβίβασης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>Επομένως, μπορεί να θεωρηθεί ότι, δεδομένου ότι τα περιουσιακά στοιχεία τα οποία αφορά η σύσταση ασφάλειας με δικαστική απόφαση βαρύνονται με δικαίωμα προτίμησης, αυτά προορίζονται για την πληρωμή της εγγυημένης απαίτησης. Ως εκ τούτου, η σύσταση ασφάλειας με δικαστική απόφαση συνεπάγεται επίσης μεταβολή του προορισμού των δεσμευμένων κεφαλαίων.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>Τρίτον, καθόσον η συντηρητική κατάσχεση και η σύσταση ασφάλειας με δικαστική απόφαση που αφορούν δεσμευμένα περιουσιακά στοιχεία παρέχουν στον δανειστή τη δυνατότητα να διασφαλίσει ότι θα επιτύχει την πληρωμή μόλις θα πληρούνται οι προϋποθέσεις ελευθέρωσης αυτών των κεφαλαίων ή οικονομικών πόρων, τα εν λόγω μέτρα μπορούν επίσης να συνιστούν χρήση των περιουσιακών στοιχείων επί των οποίων μπορούν να εκτελεστούν.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>Συγκεκριμένα, δεδομένου ότι τα μέτρα αυτά διασφαλίζουν για το πρόσωπο που επισπεύδει την εκτέλεσή τους ότι θα ικανοποιηθεί κατά προτεραιότητα όταν ελευθερωθούν τα περιουσιακά στοιχεία, ένας οικονομικός φορέας θα μπορούσε να αποφασίσει να συμβληθεί με το πρόσωπο ή την οντότητα της οποίας τα περιουσιακά στοιχεία δεσμεύθηκαν θεωρώντας ότι η δυνατότητα εκτέλεσης των ασφαλιστικών μέτρων συνιστά, σε κάποιον βαθμό, εγγύηση όσον αφορά την πληρωμή της συναφθείσας με το εν λόγω πρόσωπο ή οντότητα σύμβασης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61.</NO.P><TXT>Επομένως, αυτά τα ασφαλιστικά μέτρα μπορούν να παράσχουν στο πρόσωπο ή την οντότητα στην οποία επιβλήθηκαν κυρώσεις τη δυνατότητα να αξιοποιήσει την οικονομική αξία των δεσμευμένων περιουσιακών στοιχείων, κάτι το οποίο δύναται να θεωρηθεί χρήση των δεσμευμένων κεφαλαίων, ή χρήση των δεσμευμένων οικονομικών πόρων, για την απόκτηση κεφαλαίων, αγαθών ή υπηρεσιών.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62.</NO.P><TXT>Τέταρτον, επισημαίνεται ότι η σύσταση ασφάλειας με δικαστική απόφαση έχει αποτελέσματα σε μεγάλο βαθμό παρεμφερή με εκείνα υποθήκης, καθότι, όπως και η υποθήκη, στερείται μεν αποτελέσματος απόδοσης, πλην όμως παρέχει στον δανειστή το δικαίωμα να ικανοποιηθεί κατά προτεραιότητα από το τίμημα της πώλησης. Όπως επισημάνθηκε, όμως, στο σημείο 37 των<?PAGE NO="13"?> παρουσών προτάσεων, το άρθρο 1, στοιχείο ιʹ, του κανονισμού 423/2007 και οι αντίστοιχες διατάξεις των διαδοχικών κανονισμών μνημονεύουν την υποθήκευση οικονομικού πόρου ως μία από τις πράξεις που απαγορεύονται ρητώς στο πλαίσιο της δέσμευσης των εν λόγω πόρων.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63.</NO.P><TXT>Εν κατακλείδι, κατόπιν των ανωτέρω προκύπτει, κατά τη γνώμη μου, ότι στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα που υπέβαλε το αιτούν δικαστήριο πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 1, στοιχεία ηʹ και ιʹ, και το άρθρο 7, παράγραφος 1, του κανονισμού 423/2007, το άρθρο 1, στοιχεία ηʹ και θʹ, και το άρθρο 16, παράγραφος 1, του κανονισμού 961/2010, καθώς και το άρθρο 1, στοιχεία ιʹ και ιαʹ, και το άρθρο 23, παράγραφος 1, του κανονισμού 267/2012 έχουν την έννοια ότι αντιβαίνει σε αυτά η επίσπευση της εκτέλεσης ασφαλιστικών μέτρων που στερούνται αποτελέσματος απόδοσης επί δεσμευμένων κεφαλαίων ή οικονομικών πόρων, χωρίς προηγούμενη άδεια της αρμόδιας εθνικής αρχής. Στο εθνικό δικαστήριο απόκειται να διαπιστώσει, in concreto, αν η σύσταση ασφάλειας με δικαστική απόφαση και η συντηρητική κατάσχεση, οι οποίες προβλέπονται από το εθνικό δίκαιο, εμπίπτουν στα ασφαλιστικά μέτρα που στερούνται αποτελέσματος απόδοσης για τα οποία απαιτείται προηγούμενη άδεια της αρμόδιας εθνικής αρχής.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Β.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Επί του δεύτερου προδικαστικού ερωτήματος</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64.</NO.P><TXT>Με το δεύτερο προδικαστικό ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ζητεί να διευκρινιστεί αν είναι κρίσιμο για την απάντηση επί του πρώτου ερωτήματος το στοιχείο ότι η αιτία της απαίτησης που πρέπει να ικανοποιηθεί εις βάρος του προσώπου ή της οντότητας των οποίων τα περιουσιακά στοιχεία είναι δεσμευμένα δεν σχετίζεται με το πυρηνικό και βαλλιστικό πρόγραμμα του Ιράν και είναι προγενέστερη της απόφασης 1737 (2006).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65.</NO.P><TXT>Συγκεκριμένα, το αιτούν δικαστήριο επισημαίνει ότι, παρότι η αιτία της επίμαχης απαίτησης συνίσταται σε δικαστική απόφαση μεταγενέστερη της δέσμευσης των περιουσιακών στοιχείων της Bank Sepah, η αιτία αυτή, αφενός, δεν σχετίζεται με το πυρηνικό και βαλλιστικό πρόγραμμα του Ιράν και, αφετέρου, είναι προγενέστερη της επιβολής της δέσμευσης αυτής.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66.</NO.P><TXT>Συναφώς, επισημαίνεται κατ’ αρχάς ότι ούτε το άρθρο 7, παράγραφος 1, του κανονισμού 423/2007 ούτε οι αντίστοιχες διατάξεις των διαδοχικών κανονισμών θεσπίζουν διάκριση, σε περίπτωση δέσμευσης κεφαλαίων και οικονομικών πόρων, ανάλογα με την αιτία της χρήσης των δεσμευμένων περιουσιακών στοιχείων από το πρόσωπο στο οποίο επιβλήθηκε η κύρωση και, ειδικότερα, ανάλογα με την αιτία της απαίτησης που πρέπει να ικανοποιηθεί εις βάρος του προσώπου ως προς το οποίο λήφθηκαν αυτά τα περιοριστικά μέτρα.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67.</NO.P><TXT>Εν συνεχεία, οι ορισμοί των εννοιών της <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0053" REF.END="QE0053"/>δέσμευσης κεφαλαίων<QUOT.END REF.START="QS0053" CODE="00BB" ID="QE0053"/> και της <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0054" REF.END="QE0054"/>δέσμευσης οικονομικών πόρων<QUOT.END REF.START="QS0054" CODE="00BB" ID="QE0054"/> στο άρθρο 1, στοιχεία ηʹ και ιʹ, του κανονισμού 423/2007 και στις αντίστοιχες διατάξεις των διαδοχικών κανονισμών δεν διακρίνουν επίσης ανάλογα με την αιτία της απαίτησης αυτής.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68.</NO.P><TXT>Υπό τις συνθήκες αυτές, η δυνατότητα επίσπευσης της εκτέλεσης μέτρου επί δεσμευμένων περιουσιακών στοιχείων, όπως ασφαλιστικού μέτρου, πρέπει, κατά τη γνώμη μου, να εκτιμάται μόνον βάσει των έννομων συνεπειών του μέτρου αυτού, αναλυομένων υπό το πρίσμα των προβλεπομένων στους οικείους κανονισμούς. Αντιθέτως, η δυνατότητα αυτή δεν μπορεί να εκτιμηθεί βάσει των ειδικών χαρακτηριστικών της απαίτησης την οποία το εν λόγω μέτρο σκοπεί να προστατεύσει.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="14"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69.</NO.P><TXT>Επομένως, η απάντηση στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα, η οποία εκτέθηκε στα σημεία 26 έως 63 των παρουσών προτάσεων, απορρέει, αφενός, από τον χαρακτήρα και τα αποτελέσματα της δέσμευσης των κεφαλαίων και των οικονομικών πόρων και, αφετέρου, από τα εξεταζόμενα ασφαλιστικά μέτρα, χωρίς να αποτελούν κρίσιμο στοιχείο για την ανάλυση τα χαρακτηριστικά ή ο χαρακτήρας της απαίτησης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70.</NO.P><TXT>Κατά τα λοιπά, όπως ορθώς επισήμανε η Γαλλική Κυβέρνηση στις παρατηρήσεις της, η εκτίμηση του προβλεπόμενου μέτρου όχι βάσει των έννομων συνέπειών του, αλλά βάσει του χαρακτήρα ή των ειδικών χαρακτηριστικών της απαίτησης που το εν λόγω μέτρο σκοπεί να προστατεύσει, θα μπορούσε να δημιουργήσει μεγάλη ανασφάλεια για τους οικονομικούς παράγοντες και τις αρχές ελέγχου.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71.</NO.P><TXT>Συγκεκριμένα, τα ιδρύματα στα οποία τηρούνται οι λογαριασμοί των προσώπων και των οντοτήτων που αφορά το μέτρο δέσμευσης ενδεχομένως να μην είναι σε θέση να κρίνουν αν επιτρέπεται το ασφαλιστικό μέτρο που απευθύνεται σε αυτά, δεδομένου ότι η εκτίμηση αυτή θα εξαρτάται από τον χαρακτήρα της απαίτησης στην προστασία της οποίας σκοπεί το μέτρο και από τις σχέσεις μεταξύ του επισπεύδοντος και του προσώπου που αφορά η δέσμευση των περιουσιακών στοιχείων. Αυτή η αβεβαιότητα θα μπορούσε να τροφοδοτήσει σημαντική αντιδικία ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72.</NO.P><TXT>Εξάλλου, ο κανονισμός 423/2007 και οι διαδοχικοί κανονισμοί προέβλεψαν και εξειδίκευσαν τις περιοριστικές προϋποθέσεις υπό τις οποίες οι αρμόδιες εθνικές αρχές θα μπορούσαν να επιτρέψουν ορισμένα μέτρα με αποτέλεσμα αντίθετο προς τη δέσμευση των περιουσιακών στοιχείων – όπως τα ασφαλιστικά μέτρα.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73.</NO.P><TXT>Επομένως, τα άρθρα 8 επ. του κανονισμού 423/2007 και οι αντίστοιχες διατάξεις των διαδοχικών κανονισμών συνιστούν τις μόνες νομικές βάσεις δυνάμει των οποίων μπορεί να επιτραπεί η αποδέσμευση αυτή. Οι σαφώς απαριθμούμενες παρεκκλίσεις πρέπει να ερμηνεύονται στενά, υπό την έννοια ότι πρόσωπο το οποίο δεν βρίσκεται σε οποιαδήποτε από τις καταστάσεις που προβλέπονται στις διατάξεις αυτές δεν μπορεί να επισπεύσει την εκτέλεση μέτρων που αντιβαίνουν στις διατάξεις περί δέσμευσης κεφαλαίων και οικονομικών πόρων.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74.</NO.P><TXT>Πάντως, είναι πρόδηλο ότι το γεγονός ότι η αιτία της απαίτησης που πρέπει να ικανοποιηθεί δεν σχετίζεται με το πυρηνικό και βαλλιστικό πρόγραμμα του Ιράν και είναι προγενέστερη της απόφασης 1737 (2006) προδήλως δεν εμπίπτει στις διατάξεις που δικαιολογούν παρέκκλιση από το σύστημα δέσμευσης που θεσπίζουν οι διαδοχικοί κανονισμοί. Ως εκ τούτου, εν προκειμένω, η αδυναμία, λόγω της δέσμευσης των περιουσιακών στοιχείων, εκτέλεσης μέτρων που στερούνται αποτελέσματος απόδοσης, όπως είναι η σύσταση ασφάλειας με δικαστική απόφαση ή η συντηρητική κατάσχεση, δεν μπορεί να εξαρτάται από την αιτία της απαίτησης που πρέπει να ικανοποιηθεί εις βάρος του προσώπου ή της οντότητας της οποίας τα περιουσιακά στοιχεία είναι δεσμευμένα.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75.</NO.P><TXT>Εκ των ανωτέρω προκύπτει, κατά την άποψή μου, ότι στο δεύτερο προδικαστικό ερώτημα που υπέβαλε το αιτούν δικαστήριο πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι δεν είναι κρίσιμο για την απάντηση επί του πρώτου προδικαστικού ερωτήματος το στοιχείο ότι η αιτία της απαίτησης που πρέπει να ικανοποιηθεί εις βάρος του προσώπου ή της οντότητας των οποίων τα περιουσιακά στοιχεία είναι δεσμευμένα δεν σχετίζεται με το πυρηνικό και βαλλιστικό πρόγραμμα του Ιράν και είναι προγενέστερη της απόφασης 1737 (2006).</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="15"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">V.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Πρόταση</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76.</NO.P><TXT>Κατόπιν των προεκτεθέντων, προτείνω στο Δικαστήριο να απαντήσει στα προδικαστικά ερωτήματα του Cour de Cassation (Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου, Γαλλία) ως εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0055" REF.END="QE0055"/>1)</NO.P><TXT>Το άρθρο 1, στοιχεία ηʹ και ιʹ, και το άρθρο 7, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΚ) 423/2007 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20070419">19ης Απριλίου 2007</DATE>, σχετικά με ορισμένα περιοριστικά μέτρα κατά του Ιράν, το άρθρο 1, στοιχεία ηʹ και θʹ, και το άρθρο 16, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΕ) 961/2010 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20101025">25ης Οκτωβρίου 2010</DATE>, σχετικά με περιοριστικά μέτρα κατά του Ιράν και την κατάργηση του κανονισμού (ΕΚ) 423/2007, καθώς και το άρθρο 1, στοιχεία ιʹ και ιαʹ, και το άρθρο 23, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΕ) 267/2012 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20120323">23ης Μαρτίου 2012</DATE>, σχετικά με περιοριστικά μέτρα κατά του Ιράν και την κατάργηση του κανονισμού (ΕΕ) 961/2010, έχουν την έννοια ότι αντιβαίνει σε αυτά η επίσπευση της εκτέλεσης ασφαλιστικών μέτρων που στερούνται αποτελέσματος απόδοσης επί δεσμευμένων κεφαλαίων ή οικονομικών πόρων, χωρίς προηγούμενη άδεια της αρμόδιας εθνικής αρχής. Στο αιτούν δικαστήριο απόκειται να διαπιστώσει, in concreto, αν η σύσταση ασφάλειας με δικαστική απόφαση και η συντηρητική κατάσχεση, οι οποίες προβλέπονται από το εθνικό δίκαιο, εμπίπτουν στα ασφαλιστικά μέτρα που στερούνται αποτελέσματος απόδοσης για τα οποία απαιτείται προηγούμενη άδεια της αρμόδιας εθνικής αρχής.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Δεν είναι κρίσιμο για την απάντηση επί του πρώτου προδικαστικού ερωτήματος το στοιχείο ότι η αιτία της απαίτησης που πρέπει να ικανοποιηθεί εις βάρος του προσώπου ή της οντότητας των οποίων τα περιουσιακά στοιχεία είναι δεσμευμένα δεν σχετίζεται με το πυρηνικό και βαλλιστικό πρόγραμμα του Ιράν και είναι προγενέστερη της απόφασης 1737 (2006) της <DATE ISO="20061223">23ης Δεκεμβρίου 2006</DATE> του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών.<QUOT.END REF.START="QS0055" CODE="00BB" ID="QE0055"/></TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>