<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-341/17 P</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62017CJ0341</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:409">EU:C:2019:409</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>24</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>24</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Απόφαση της <DATE ISO="20190515">15.5.2019</DATE> – Υπόθεση C-341/17 P</HT></P><P><HT TYPE="SC">Ελλάδα κατά Επιτροπήσ</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Αποφαση του Δικαστηριου</HT> (όγδοο τμήμα)</P><P>της <DATE ISO="20190515">15ης Μαΐου 2019</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="STAR" NOTE.ID="E0001"><P>Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική.</P></NOTE></P></TI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="»" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN="«"><KEYWORD>Αίτηση αναιρέσεως</KEYWORD><KEYWORD>Ευρωπαϊκό Γεωργικό Ταμείο Προσανατολισμού και Εγγυήσεων (ΕΓΤΠΕ), τμήμα Εγγυήσεων, Ευρωπαϊκό Γεωργικό Ταμείο Εγγυήσεων (ΕΓΤΕ) και Ευρωπαϊκό Γεωργικό Ταμείο Αγροτικής Ανάπτυξης (ΕΓΤΑΑ)</KEYWORD><KEYWORD>Δαπάνες αποκλειόμενες από τη χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης</KEYWORD><KEYWORD>Δαπάνες που πραγματοποιήθηκαν από την Ελληνική Δημοκρατία</KEYWORD><KEYWORD>Κανονισμός (ΕΚ) 1782/2003</KEYWORD><KEYWORD>Κανονισμός (ΕΚ) 796/2004</KEYWORD><KEYWORD>Καθεστώς στρεμματικών ενισχύσεων</KEYWORD><KEYWORD>Έννοια του <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>μόνιμου βοσκότοπου<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/></KEYWORD><KEYWORD>Κατ’ αποκοπήν δημοσιονομική διόρθωση</KEYWORD><KEYWORD>Αφαίρεση προηγούμενης διορθώσεως</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><JUDGMENT.INIT><P>Στην υπόθεση C-341/17 P,</P><P>με αντικείμενο αίτηση αναιρέσεως δυνάμει του άρθρου 56 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που ασκήθηκε στις <DATE ISO="20170606">6 Ιουνίου 2017</DATE>,</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">Ελληνική Δημοκρατία</HT>, εκπροσωπούμενη από τον Γ. Κανελλόπουλο, καθώς και από τις A.-Ευ. Βασιλοπούλου και Ε. Λευθεριώτου,</P><PARTY.STATUS>αναιρεσείουσα,</PARTY.STATUS></PLAINTIFS><INTERVENERS><P>υποστηριζόμενη από το:</P><P><HT TYPE="BOLD">Βασίλειο της Ισπανίας</HT>, εκπροσωπούμενο από τον Μ. A. Sampol Pucurull,</P><PARTY.STATUS>παρεμβαίνον στην αναιρετική δίκη,</PARTY.STATUS></INTERVENERS><AGAINST>όπου ο έτερος διάδικος είναι η:</AGAINST><DEFENDANTS><P><HT TYPE="BOLD">Ευρωπαϊκή Επιτροπή</HT>, εκπροσωπούμενη από τους Δ. Τριανταφύλλου και A. Sauka,</P><PARTY.STATUS>καθής πρωτοδίκως,</PARTY.STATUS></DEFENDANTS></PARTIES><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (όγδοο τμήμα),</P><P>συγκείμενο από τους J. Malenovský, προεδρεύοντα του όγδοου τμήματος, M. Safjan και D. Šváby (εισηγητή), δικαστές,</P><P>γενική εισαγγελέας: J. Kokott</P><P>γραμματέας: R. Schiano, διοικητικός υπάλληλος,</P></PREAMBLE.INIT><GR.VISA><VISA>έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία και κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της <DATE ISO="20180913">13ης Σεπτεμβρίου 2018</DATE>,</VISA><?PAGE NO="2"?><VISA>αφού άκουσε τη γενική εισαγγελέα που ανέπτυξε τις προτάσεις της κατά τη συνεδρίαση της <DATE ISO="20181205">5ης Δεκεμβρίου 2018</DATE>,</VISA></GR.VISA><PREAMBLE.FINAL>εκδίδει την ακόλουθη</PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Απόφαση</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1</NO.P><TXT>Με την αίτηση αναιρέσεως, η Ελληνική Δημοκρατία ζητεί να αναιρεθεί η απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170330">30ής Μαρτίου 2017</DATE>, <NAME.CASE>Ελλάδα κατά Επιτροπής</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑112/15</NO.CASE>, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2017:239">EU:T:2017:239</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), με την οποία το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή της με αίτημα την ακύρωση της εκτελεστικής αποφάσεως 2014/950/ΕΕ της Επιτροπής, της <DATE ISO="20141219">19ης Δεκεμβρίου 2014</DATE>, για τον αποκλεισμό ορισμένων δαπανών από τη χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης που πραγματοποιήθηκαν από τα κράτη μέλη στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Γεωργικού Ταμείου Προσανατολισμού και Εγγυήσεων (ΕΓΤΠΕ), τμήμα Εγγυήσεων, στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Γεωργικού Ταμείου Εγγυήσεων (ΕΓΤΕ) και στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Γεωργικού Ταμείου Αγροτικής Ανάπτυξης (ΕΓΤΑΑ) (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="369" PAGE.FIRST="71" DATE.PUB="2014">ΕΕ 2014, L 369, σ. 71</REF.DOC.OJ>, στο εξής: προσβαλλόμενη απόφαση).</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Το νομικό πλαίσιο</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Ο κανονισμός (ΕΚ) 1782/2003</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2</NO.P><TXT>Οι αιτιολογικές σκέψεις 3, 4, 21 και 24 του κανονισμού (ΕΚ) 1782/2003 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20030929">29ης Σεπτεμβρίου 2003</DATE>, για τη θέσπιση κοινών κανόνων για τα καθεστώτα άμεσης στήριξης στα πλαίσια της κοινής γεωργικής πολιτικής και για τη θέσπιση ορισμένων καθεστώτων στήριξης για τους γεωργούς και για την τροποποίηση των κανονισμών (ΕΟΚ) αριθ. 2019/93, (ΕΚ) αριθ. 1452/2001, (ΕΚ) αριθ. 1453/2001, (ΕΚ) αριθ. 1454/2001, (ΕΚ) αριθ. 1868/94, (ΕΚ) αριθ. 1251/1999, (ΕΚ) αριθ. 1254/1999, (ΕΚ) αριθ. 1673/2000, (ΕΟΚ) αριθ. 2358/71 και (ΕΚ) αριθ. 2529/2001 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="270" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2003">ΕΕ 2003, L 270, σ. 1</REF.DOC.OJ>), ανέφεραν τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><CONSID><NP><NO.P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>(3)</NO.P><TXT>Προκειμένου να αποφευχθεί η εγκατάλειψη της γεωργικής γης και να εξασφαλισθεί ότι θα διατηρηθεί η γη σε καλή γεωργική και περιβαλλοντική κατάσταση, θα πρέπει να θεσπισθούν πρότυπα με βάση ισχύουσες διατάξεις των κρατών μελών ή άνευ [αυτών]. Κατά συνέπεια, είναι σωστό να καθορισθεί κοινοτικό πλαίσιο με βάση το οποίο τα κράτη μέλη θα είναι σε θέση να θεσπίσουν πρότυπα που θα συνεκτιμούν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των σχετικών περιοχών στα οποία θα συμπεριλαμβάνονται οι εδαφικές και κλιματικές συνθήκες και τα ισχύοντα συστήματα καλλιέργειας (χρήση γης, αμειψισπορά, καλλιεργητικές πρακτικές) και γεωργικών διαρθρώσεων.</TXT></NP></CONSID><CONSID><NP><NO.P>(4)</NO.P><TXT>Επειδή οι μόνιμοι βοσκότοποι έχουν θετική επίδραση στο περιβάλλον, ενδείκνυται η θέσπιση μέτρων για την ενθάρρυνση της διατήρησης των υφιστάμενων μόνιμων βοσκοτόπων προκειμένου να αποφευχθεί η μαζική τους μετατροπή σε αρόσιμες εκτάσεις.</TXT></NP></CONSID><P>[...]</P><CONSID><NP><NO.P>(21)</NO.P><TXT>Τα καθεστώτα στήριξης στο πλαίσιο της κοινής γεωργικής πολιτικής προβλέπουν άμεση στήριξη του εισοδήματος, ιδιαίτερα προκειμένου να εξασφαλισθεί ένα ικανοποιητικό επίπεδο ζωής για τη γεωργική κοινότητα. Ο στόχος αυτός συνδέεται στενά με τη συντήρηση των γεωργικών περιοχών. Προκειμένου να αποφευχθεί η ανορθολογική κατανομή των κοινοτικών κονδυλίων, δεν θα πρέπει να παρέχονται ενισχύσεις στους γεωργούς εκείνους που δημιούργησαν τεχνητά τις συνθήκες που απαιτούνται για να λάβουν τέτοιες ενισχύσεις.</TXT></NP></CONSID><P>[...]</P><?PAGE NO="3"?><CONSID><NP><NO.P>(24)</NO.P><TXT>Η ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας της κοινοτικής γεωργίας και η προώθηση προτύπων για την ποιότητα των τροφίμων και το περιβάλλον συνεπάγεται κατ’ ανάγκη μείωση των θεσμικών τιμών για τα γεωργικά προϊόντα με ταυτόχρονη αύξηση του κόστους παραγωγής για τις κοινοτικές γεωργικές εκμεταλλεύσεις. Προκειμένου να επιτευχθούν οι στόχοι αυτοί και να προωθηθεί μια αειφόρος γεωργία που θα είναι περισσότερο προσανατολισμένη προς τις αγορές, απαιτείται να ολοκληρωθεί η μετάβαση από τη στήριξη της παραγωγής στη στήριξη του παραγωγού μέσω της εισαγωγής συστήματος εισοδηματικής ενίσχυσης, αποσυνδεδεμένης από την παραγωγή για κάθε γεωργική εκμετάλλευση. Παρόλο που η αποσύνδεση δεν θα μεταβάλει τα ποσά που καταβάλλονται σήμερα στους γεωργούς, θα αυξήσει σημαντικά την αποτελεσματικότητα της ενίσχυσης του εισοδήματος. Κατά συνέπεια, κρίνεται σκόπιμο η ενιαία ενίσχυση ανά γεωργική εκμετάλλευση να εξαρτάται από την πολλαπλή συμμόρφωση προς κριτήρια περιβαλλοντικά, ασφάλειας των τροφίμων, καλής υγείας και μεταχείρισης των ζώων, καθώς και διατήρησης της γεωργικής εκμετάλλευσης σε καλή γεωργική και περιβαλλοντική κατάσταση.<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="00BB" ID="QE0002"/></TXT></NP></CONSID></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3</NO.P><TXT>Ο κανονισμός αυτός περιείχε τον Τίτλο III, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>Καθεστώς ενιαίας ενίσχυσης<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="00BB" ID="QE0003"/>, στον οποίο περιλαμβανόταν το κεφάλαιο 3, που αφορούσε τα <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>[δ]ικαιώματα ενίσχυσης<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="00BB" ID="QE0004"/>. Το τμήμα 1 του εν λόγω κεφαλαίου, σχετικά με τα <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>[δ]ικαιώματα ενίσχυσης με βάση την έκταση<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="00BB" ID="QE0005"/>, περιλάμβανε το άρθρο 44 του εν λόγω κανονισμού, που αφορούσε τη <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>[χ]ρήση των δικαιωμάτων ενίσχυσης<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="00BB" ID="QE0006"/> και του οποίου η παράγραφος 2 προέβλεπε τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>Ο όρος <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>επιλέξιμα εκτάρια<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/> σημαίνει κάθε γεωργική έκταση της εκμετάλλευσης που καλύπτεται από αρόσιμη γη και μόνιμους βοσκοτόπους, εκτός από εκτάσεις που χρησιμοποιούνται για μόνιμες καλλιέργειες, δάση ή εκτάσεις που χρησιμοποιούνται για μη γεωργικές δραστηριότητες.<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="00BB" ID="QE0007"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4</NO.P><TXT>Υπό τον ίδιο Τίτλο III, το κεφάλαιο 4, το οποίο επιγραφόταν <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>Χρήση της γης στο πλαίσιο του καθεστώτος ενιαίας ενίσχυσης<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="00BB" ID="QE0009"/>, περιλάμβανε, στο τμήμα 1 του κεφαλαίου αυτού, το άρθρο 51, το οποίο αφορούσε τη <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>[γ]εωργική χρήση της γης<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="00BB" ID="QE0010"/>. Το άρθρο αυτό όριζε τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>Οι γεωργοί μπορούν να χρησιμοποιούν τα αγροτεμάχια που δηλώνουν σύμφωνα με το άρθρο 44 παράγραφος 3 για κάθε γεωργική δραστηριότητα εκτός από μόνιμες καλλιέργειες και, εκτός από την παραγωγή των προϊόντων που αναφέρονται στο άρθρο 1 παράγραφος 2 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2200/96 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19961028">28ης Οκτωβρίου 1996</DATE>, για την κοινή οργάνωση αγοράς στον τομέα των οπωροκηπευτικών [(<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="297" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1996">ΕΕ 1996, L 297, σ. 1</REF.DOC.OJ>), όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 47/2003 της Επιτροπής, της <DATE ISO="20030110">10ης Ιανουαρίου 2003</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="007" PAGE.FIRST="64" DATE.PUB="2003">ΕΕ 2003, L 7, σ. 64</REF.DOC.OJ>)], το άρθρο 1 παράγραφος 2 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2201/96 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19961028">28ης Οκτωβρίου 1996</DATE>, για την κοινή οργάνωση αγοράς μεταποιημένων προϊόντων με βάση τα οπωροκηπευτικά [(<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="297" PAGE.FIRST="29" DATE.PUB="1996">ΕΕ 1996, L 297, σ. 29</REF.DOC.OJ>), όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 453/2002 της Επιτροπής, της <DATE ISO="20020313">13ης Μαρτίου 2002</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="072" PAGE.FIRST="9" DATE.PUB="2002">ΕΕ 2002, L 72, σ. 9</REF.DOC.OJ>)] [...]<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="00BB" ID="QE0011"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5</NO.P><TXT>Υπό τον Τίτλο IV του κανονισμού 1782/2003, που επιγραφόταν <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>Άλλα καθεστώτα ενίσχυσης<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="00BB" ID="QE0012"/>, το κεφάλαιο 12 σχετικά με τις <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>[ε]νισχύσεις βοείου κρέατος<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="00BB" ID="QE0013"/> περιείχε το άρθρο 132, με τίτλο <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>Ενίσχυση εκτατικοποίησης<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="00BB" ID="QE0014"/>. Η παράγραφος 3 του άρθρου αυτού προέβλεπε τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>Για την εφαρμογή της παραγράφου 2:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>κατά παρέκκλιση του άρθρου 131 παράγραφος 2 στοιχείο α), ο δείκτης πυκνότητας των εκμεταλλεύσεων προσδιορίζεται λαμβανομένων υπόψη των αρσενικών βοοειδών, των αγελάδων και των δαμαλίδων που υπάρχουν στην εκμετάλλευση κατά το συγκεκριμένο ημερολογιακό έτος, καθώς και των αιγοπροβάτων για τα οποία έχουν υποβληθεί αιτήσεις πριμοδότησης για το ίδιο ημερολογιακό έτος. Ο αριθμός των ζώων μετατρέπεται σε [μονάδες μεγάλου ζώου (ΜΜΖ)] βάσει του πίνακα μετατροπής που αναφέρεται στο άρθρο 131 παράγραφος 2, στοιχείο α).</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="4"?><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>με την επιφύλαξη της τρίτης περίπτωσης του άρθρου 131 παράγραφος 2 στοιχείο β), οι εκτάσεις που χρησιμοποιούνται για την παραγωγή αροτραίων καλλιεργειών, όπως ορίζονται στο παράρτημα ΙΧ, δεν θεωρούνται <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>εκτάσεις καλλιεργούμενες για την παραγωγή ζωοτροφών<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/>,</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>γ)</NO.P><TXT>οι καλλιεργούμενες για την παραγωγή ζωοτροφών εκτάσεις που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη για τον υπολογισμό του δείκτη πυκνότητας αποτελούνται κατά 50 % τουλάχιστον από βοσκότοπους.</TXT></NP></ITEM></LIST><P>Οι <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>λειμώνες<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/> καθορίζονται από τα κράτη μέλη. Ο ορισμός πρέπει να περιλαμβάνει τουλάχιστον το κριτήριο ότι ο βοσκότοπος είναι χορτολίβαδο το οποίο, σύμφωνα με την τοπική γεωργική πρακτική, αναγνωρίζεται ως προοριζόμενο για τη βόσκηση βοοειδών ή/και προβάτων. Ωστόσο, αυτό δεν αποκλείει τη μεικτή χρήση των βοσκοτόπων κατά το ίδιο έτος (βόσκηση, παραγωγή σανού, παραγωγή χορτονομής προς ενσίρωση). <QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="00BB" ID="QE0015"/></P></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Ο κανονισμός (ΕΚ) 796/2004</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6</NO.P><TXT>Ο κανονισμός (ΕΚ) 796/2004 της Επιτροπής, της <DATE ISO="20040421">21ης Απριλίου 2004</DATE>, σχετικά με τη θέσπιση λεπτομερών κανόνων για την εφαρμογή της πολλαπλής συμμόρφωσης, της διαφοροποίησης και του ολοκληρωμένου συστήματος διαχείρισης και ελέγχου που προβλέπονται στον κανονισμό 1782/2003 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="141" PAGE.FIRST="18" DATE.PUB="2004">ΕΕ 2004, L 141, σ. 18</REF.DOC.OJ>), όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 972/2007 της Επιτροπής, της <DATE ISO="20070820">20ής Αυγούστου 2007</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="216" PAGE.FIRST="3" DATE.PUB="2007">ΕΕ 2007, L 216, σ. 3</REF.DOC.OJ>, στο εξής: κανονισμός 796/2004), όριζε στο άρθρο 2, πρώτο εδάφιο, τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>Για τους σκοπούς του παρόντος κανονισμού ισχύουν οι ακόλουθοι ορισμοί:</P><P>[...]</P><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P>1α)</NO.P><TXT><QUOT.START CODE="201C" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>Αγροτεμάχιο<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/>: είναι μια συνεχής έκταση γης επί της οποίας καλλιεργείται μία μόνο ομάδα καλλιεργειών από έναν μόνο γεωργό· εντούτοις, όταν στο πλαίσιο του παρόντος κανονισμού απαιτείται χωριστή δήλωση της χρήσης μιας έκτασης η οποία αποτελεί μέρος μιας καλλιεργητικής ομάδας, η ειδική αυτή χρήση περιορίζει περαιτέρω το αγροτεμάχιο·</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[...]</P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT><QUOT.START CODE="201C" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>Μόνιμος βοσκότοπος<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/>: είναι η γη που χρησιμοποιείται για την ανάπτυξη αγρωστωδών ή άλλων ποωδών κτηνοτροφικών φυτών με φυσικό τρόπο (αυτοφυή) ή μέσω καλλιέργειας (σπαρμένα) και δεν έχει περιληφθεί στην εναλλαγή καλλιεργειών της εκμετάλλευσης για διάστημα πενταετίας ή μεγαλύτερο, εξαιρουμένης της γης που υπάγεται σε καθεστώτα παύσης καλλιέργειας [...]·</TXT></NP></ITEM></LIST><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P>2α)</NO.P><TXT><QUOT.START CODE="201C" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>Αγρωστώδη ή άλλα ποώδη κτηνοτροφικά φυτά<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/>: είναι όλα τα ποώδη φυτά που παραδοσιακά απαντούν στους φυσικούς βοσκότοπους ή συνήθως περιλαμβάνονται στα μείγματα σπόρων προς σπορά βοσκοτόπων ή λιβαδιών στο κράτος μέλος (είτε χρησιμοποιούνται για τη βοσκή ζώων είτε όχι). Τα κράτη μέλη μπορούν να συμπεριλαμβάνουν τα φυτά που απαριθμούνται στο παράρτημα ΙΧ του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1782/2003·</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[...]<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="00BB" ID="QE0018"/>.</P></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7</NO.P><TXT>Συναφώς, η αιτιολογική σκέψη 1 του κανονισμού (ΕΚ) 239/2005 της Επιτροπής, της <DATE ISO="20050211">11ης Φεβρουαρίου 2005</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="042" PAGE.FIRST="3" DATE.PUB="2005">ΕΕ 2005, L 42, σ. 3</REF.DOC.OJ>), ο οποίος τροποποίησε τον κανονισμό 796/2004 ως είχε αρχικώς, ανέφερε τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><CONSID><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>Το άρθρο 2 του κανονισμού [796/2004 ως είχε αρχικώς] περιέχει διάφορους ορισμούς που πρέπει να διευκρινιστούν. Ειδικότερα είναι ανάγκη να διευκρινισθεί ο ορισμός του <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>μόνιμου βοσκότοπου<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/> στο σημείο 2 του εν λόγω άρθρου και επίσης να εισαχθεί ο ορισμός για τη χρήση του όρου <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>αγρωστώδη ή<?PAGE NO="5"?> άλλα ποώδη κτηνοτροφικά φυτά<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/>. Ωστόσο, στο πλαίσιο αυτό πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι τα κράτη μέλη χρειάζεται να διαθέτουν κάποια ευελιξία, ώστε να μπορούν να συνεκτιμούν τις τοπικές αγρονομικές συνθήκες.<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="00BB" ID="QE0022"/></P></CONSID></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8</NO.P><TXT>Το άρθρο 8 του κανονισμού 796/2004, με τίτλο <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>Γενικές αρχές για τα αγροτεμάχια<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="00BB" ID="QE0025"/>, προέβλεπε στην παράγραφο 1 τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>Γεωτεμάχιο στο οποίο υπάρχουν δένδρα θεωρείται αγροτεμάχιο για την εφαρμογή των καθεστώτων ενίσχυσης βάσει της έκτασης, εφόσον οι γεωργικές δραστηριότητες που αναφέρονται στο άρθρο 51 του κανονισμού [1782/2003] ή, κατά περίπτωση, η προβλεπόμενη παραγωγή μπορούν να πραγματοποιηθούν με συνθήκες αντίστοιχες με εκείνες των γεωτεμαχίων της ίδιας περιοχής, στα οποία δεν υπάρχουν δένδρα.<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="00BB" ID="QE0026"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9</NO.P><TXT>Ο Τίτλος III του κανονισμού αυτού, σχετικά με τους <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>[ε]λέγχους]<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="00BB" ID="QE0027"/>, περιλάμβανε το άρθρο 30, με τίτλο <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>Προσδιορισμός των εκτάσεων<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="00BB" ID="QE0028"/>. Η παράγραφος 2 του άρθρου αυτού προέβλεπε τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>Η συνολική έκταση ενός αγροτεμαχίου μπορεί να λαμβάνεται υπόψη, υπό τον όρο ότι χρησιμοποιείται πλήρως σύμφωνα με τα συνήθη πρότυπα του οικείου κράτους μέλους ή περιφέρειας. Στις άλλες περιπτώσεις, λαμβάνεται υπόψη η πραγματικά χρησιμοποιούμενη έκταση.</ALINEA><ALINEA>Όσον αφορά τις περιφέρειες όπου ορισμένα στοιχεία, όπως φράκτες, τάφροι και τοιχία, εντάσσονται κατά παράδοση σε ορθές πρακτικές καλλιέργειας ή γεωργικής εκμετάλλευσης, τα κράτη μέλη δύνανται να αποφασίζουν ότι η αντίστοιχη επιφάνεια αποτελεί τμήμα της πλήρως χρησιμοποιούμενης έκτασης, υπό τον όρο ότι δεν υπερβαίνει ένα συνολικό πλάτος που καθορίζεται από τα κράτη μέλη. Το πλάτος αυτό πρέπει να αντιστοιχεί στο παραδοσιακό πλάτος στη συγκεκριμένη περιφέρεια και να μην υπερβαίνει τα 2 μέτρα.</ALINEA><ALINEA>[...]<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="00BB" ID="QE0029"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Ο κανονισμός (ΕΚ) 1290/2005</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10</NO.P><TXT>Στον Τίτλο IV, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0030" REF.END="QE0030"/>Εκκαθάριση των λογαριασμών και εποπτεία από την Επιτροπή<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="00BB" ID="QE0030"/>, του κανονισμού (ΕΚ) 1290/2005 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20050621">21ης Ιουνίου 2005</DATE>, για τη χρηματοδότηση της κοινής γεωργικής πολιτικής (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="209" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2005">ΕΕ 2005, L 209, σ. 1</REF.DOC.OJ>), περιλαμβανόταν το άρθρο 31, με τίτλο <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0031" REF.END="QE0031"/>Εκκαθάριση ως προς τη συμμόρφωση<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="00BB" ID="QE0031"/>. Η παράγραφος 3 του άρθρου αυτού είχε ως εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0032" REF.END="QE0032"/>Πριν από κάθε απόφαση απόρριψης της χρηματοδότησης, τα αποτελέσματα των ελέγχων της Επιτροπής και οι απαντήσεις του ενδιαφερόμενου κράτους μέλους κοινοποιούνται εγγράφως και, κατόπιν, τα δύο μέρη επιχειρούν να καταλήξουν σε συμφωνία για τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν.</ALINEA><ALINEA>Εάν δεν επιτευχθεί συμφωνία, το κράτος μέλος δύναται να ζητήσει, εντός τεσσάρων μηνών, την έναρξη διαδικασίας συμβιβασμού των αντίστοιχων θέσεων. Τα αποτελέσματα της διαδικασίας αυτής ανακοινώνονται με έκθεση προς την Επιτροπή, η οποία τα εξετάζει, πριν αποφασίσει να απορρίψει ενδεχομένως τη χρηματοδότηση.<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="00BB" ID="QE0032"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Ο κανονισμός (ΕΚ) 885/2006</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11</NO.P><TXT>Ο κανονισμός (ΕΚ) 885/2006 της Επιτροπής, της <DATE ISO="20060621">21 Ιουνίου 2006</DATE>, για τη θέσπιση λεπτομερών κανόνων εφαρμογής του κανονισμού 1290/2005 του Συμβουλίου σχετικά με τη διαπίστευση των οργανισμών πληρωμών και άλλων οργανισμών και την εκκαθάριση των λογαριασμών του ΕΓΤΕ και<?PAGE NO="6"?> του ΕΓΤΑΑ (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="171" PAGE.FIRST="90" DATE.PUB="2006">ΕΕ 2006, L 171, σ. 90</REF.DOC.OJ>, και διορθωτικό <REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="291" PAGE.FIRST="30" DATE.PUB="2007">ΕΕ 2007, L 291, σ. 30</REF.DOC.OJ>), περιλάμβανε το άρθρο 11 με τίτλο <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0033" REF.END="QE0033"/>Εκκαθάριση ως προς τη συμμόρφωση<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="00BB" ID="QE0033"/>. Οι παράγραφοι 1 έως 3 του άρθρου αυτού προέβλεπαν τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="011.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0034" REF.END="QE0034"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Εάν, ως αποτέλεσμα έρευνας, η Επιτροπή θεωρεί ότι οι δαπάνες δεν πραγματοποιήθηκαν σύμφωνα με τους κοινοτικούς κανόνες, κοινοποιεί τα πορίσματά της στο ενδιαφερόμενο κράτος μέλος και υποδεικνύει τα απαραίτητα διορθωτικά μέτρα προκειμένου να διασφαλιστεί η μελλοντική συμμόρφωση με τους εν λόγω κανόνες.</ALINEA><ALINEA>Η κοινοποίηση περιέχει παραπομπή στο παρόν άρθρο. Το κράτος μέλος απαντά εντός δύο μηνών από την παραλαβή της κοινοποίησης και η Επιτροπή δύναται να τροποποιήσει τη θέση της αναλόγως. Σε αιτιολογημένες περιπτώσεις, η Επιτροπή είναι δυνατόν να χορηγήσει παράταση της προθεσμίας απάντησης.</ALINEA><ALINEA>Μετά την εκπνοή του χρονικού διαστήματος εντός του οποίου πρέπει να δοθεί απάντηση, η Επιτροπή συγκαλεί διμερή συνάντηση και αμφότερα τα μέρη καταβάλλουν προσπάθειες προκειμένου να καταλήξουν σε συμφωνία σχετικά με τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν, καθώς και σχετικά με την εκτίμηση της σοβαρότητας της παράβασης και της οικονομικής ζημίας που προκλήθηκε στον κοινοτικό προϋπολογισμό.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="011.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Εντός δύο μηνών από την ημερομηνία παραλαβής των πρακτικών της διμερούς συνάντησης που προβλέπεται στην παράγραφο 1 τρίτο εδάφιο, το κράτος μέλος κοινοποιεί τις πληροφορίες που ζητήθηκαν κατά τη συνάντηση ή όσες άλλες πληροφορίες θεωρεί χρήσιμες για την εν εξελίξει εξέταση.</ALINEA><ALINEA>Σε αιτιολογημένες περιπτώσεις η Επιτροπή δύναται, κατόπιν αιτιολογημένου αιτήματος κράτους μέλους, να επιτρέψει παράταση του χρονικού διαστήματος που προβλέπεται στο πρώτο εδάφιο. Το αίτημα απευθύνεται στην Επιτροπή πριν από την εκπνοή του εν λόγω διαστήματος.</ALINEA><ALINEA>Μετά από την εκπνοή του διαστήματος που αναφέρεται στο πρώτο εδάφιο, η Επιτροπή κοινοποιεί επισήμως τα συμπεράσματά της στο κράτος μέλος, βάσει των πληροφοριών που έλαβε στο πλαίσιο της διαδικασίας εκκαθάρισης ως προς τη συμμόρφωση. Στην κοινοποίηση αξιολογούνται οι δαπάνες τις οποίες η Επιτροπή προβλέπει να αποκλείσει από την κοινοτική χρηματοδότηση βάσει του άρθρου 31 του κανονισμού […] 1290/2005 και γίνεται παραπομπή στο άρθρο 16 παράγραφος 1 του παρόντος κανονισμού.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="011.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Το κράτος μέλος ενημερώνει την Επιτροπή σχετικά με τα διορθωτικά μέτρα που έχει λάβει προκειμένου να διασφαλίσει τη συμμόρφωση με τους κοινοτικούς κανόνες και την πραγματική ημερομηνία εφαρμογής τους.</ALINEA><ALINEA>Η Επιτροπή, [αφού] εξετάσει τις εκθέσεις που συντάσσει το όργανο συμβιβασμού σύμφωνα με το κεφάλαιο 3 του παρόντος κανονισμού, [εκδίδει], εφόσον κριθεί σκόπιμο, μία ή περισσότερες αποφάσεις βάσει του άρθρου 31 του κανονισμού […] 1290/2005, προκειμένου να αποκλείσει από την κοινοτική χρηματοδότηση δαπάνες που χαρακτηρίζονται από μη συμμόρφωση με τους κοινοτικούς κανόνες, έως ότου το κράτος μέλος εφαρμόσει αποτελεσματικά τα διορθωτικά μέτρα.</ALINEA><ALINEA>Κατά την αξιολόγηση των δαπανών που πρόκειται να αποκλειστούν από την κοινοτική χρηματοδότηση, η Επιτροπή δύναται να λάβει υπόψη οιαδήποτε στοιχεία κοινοποιούν τα κράτη μέλη μετά την εκπνοή του χρονικού διαστήματος που προβλέπεται στην παράγραφο 2, εάν αυτό είναι αναγκαίο για την καλύτερη εκτίμηση της οικονομικής ζημίας που προκλήθηκε στον κοινοτικό προϋπολογισμό, με την προϋπόθεση ότι η καθυστερημένη διαβίβαση των στοιχείων δικαιολογείται από έκτακτες συνθήκες.<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="00BB" ID="QE0034"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><?PAGE NO="7"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12</NO.P><TXT>Το άρθρο 16 του εν λόγω κανονισμού, με τίτλο <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0035" REF.END="QE0035"/>Διαδικασία συμβιβασμού<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="00BB" ID="QE0035"/>, προέβλεπε στην παράγραφο 1 τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0036" REF.END="QE0036"/>Ένα κράτος μέλος δύναται να προσφύγει ενώπιον του οργάνου συμβιβασμού εντός τριάντα εργασίμων ημερών από την παραλαβή της επίσημης κοινοποίησης της Επιτροπής που αναφέρεται στο άρθρο 11 παράγραφος 2 τρίτο εδάφιο, αποστέλλοντας αιτιολογημένη αίτηση συμβιβασμού στη γραμματεία του οργάνου συμβιβασμού.</ALINEA><ALINEA>Η διαδικασία που πρέπει να ακολουθείται και η διεύθυνση της γραμματείας κοινοποιούνται στα κράτη μέλη μέσω της επιτροπής των γεωργικών ταμείων.<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="00BB" ID="QE0036"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Ο κανονισμός (ΕΕ) 1307/2013</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13</NO.P><TXT>Το άρθρο 4, παράγραφος 1, στοιχείο ηʹ, του κανονισμού (ΕΕ) 1307/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20131217">17ης Δεκεμβρίου 2013</DATE>, περί θεσπίσεως κανόνων για άμεσες ενισχύσεις στους γεωργούς βάσει καθεστώτων στήριξης στο πλαίσιο της Κοινής γεωργικής πολιτικής και για την κατάργηση του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 637/2008 και του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 73/2009 του Συμβουλίου (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="347" PAGE.FIRST="608" DATE.PUB="2013">ΕΕ 2013, L 347 σ. 608</REF.DOC.OJ>), περιέχει τον ακόλουθο ορισμό:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0037" REF.END="QE0037"/>ως <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0038" REF.END="QE0038"/>μόνιμος βοσκότοπος και μόνιμος λειμώνας<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="201D" ID="QE0038"/>, (που αναφέρονται από κοινού ως <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0039" REF.END="QE0039"/>μόνιμος βοσκότοπος<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="201D" ID="QE0039"/>) νοείται η γη που χρησιμοποιείται για την ανάπτυξη αγρωστωδών ή άλλων ποωδών κτηνοτροφικών φυτών με φυσικό τρόπο (αυτοφυή) ή με καλλιέργεια (σπαρμένα) και δεν έχει περιληφθεί στην αμειψισπορά επί πέντε έτη ή περισσότερο· μπορεί να περιλαμβάνει άλλα είδη, όπως θάμνους και/ή δένδρα που προσφέρονται για βοσκή, υπό τον όρο ότι επικρατούν τα αγρωστώδη και λοιπά ποώδη κτηνοτροφικά φυτά, καθώς και, εφόσον ληφθεί σχετική απόφαση των κρατών μελών, γη που προσφέρεται για βοσκή και εντάσσεται σε καθιερωμένες τοπικές πρακτικές όπου τα αγρωστώδη και λοιπά ποώδη κτηνοτροφικά φυτά παραδοσιακά δεν επικρατούν στις εκτάσεις βοσκής<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="00BB" ID="QE0037"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Το ιστορικό της διαφοράς</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14</NO.P><TXT>Το ιστορικό της διαφοράς εκτίθεται από το Γενικό Δικαστήριο στις σκέψεις 1 έως 11 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης και μπορεί, για τις ανάγκες της παρούσας διαδικασίας, να συνοψισθεί ως ακολούθως.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15</NO.P><TXT>Τον Σεπτέμβριο του 2008 και τον Φεβρουάριο του 2009, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή διενήργησε δύο έρευνες όσον αφορά τις δαπάνες της Ελληνικής Δημοκρατίας, αντιστοίχως, για στρεμματικές ενισχύσεις και για μέτρα αγροτικής ανάπτυξης στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Γεωργικού Ταμείου Προσανατολισμού και Εγγυήσεων (ΕΓΤΠΕ), τμήμα Εγγυήσεων, καθώς και του Ευρωπαϊκού Γεωργικού Ταμείου Αγροτικής Ανάπτυξης (ΕΓΤΑΑ), για το έτος 2008.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16</NO.P><TXT>Κατόπιν τούτου, με έγγραφο της <DATE ISO="20081121">21ης Νοεμβρίου 2008</DATE>, η Επιτροπή επισήμανε ότι από τους επιτόπιους ελέγχους που είχαν διενεργηθεί κατά τη διάρκεια των εν λόγω ερευνών είχε προκύψει ότι ορισμένες επιλέξιμες για ενίσχυση εκτάσεις δεν πληρούσαν τα κριτήρια επιλεξιμότητας που προέβλεπαν το άρθρο 44, παράγραφος 2, του κανονισμού 1782/2003 και το άρθρο 2 του κανονισμού 796/2004. Προς στήριξη της διαπίστωσης αυτής, η Επιτροπή επισήμανε μια σειρά παραδειγμάτων που παρατίθενται στη σκέψη 40 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17</NO.P><TXT>Μετά την κοινοποίηση των παρατηρήσεων της Επιτροπής και τις απαντήσεις της Ελληνικής Δημοκρατίας, πραγματοποιήθηκε διμερής σύσκεψη στις <DATE ISO="20100408">8 Απριλίου 2010</DATE>. Στις <DATE ISO="20100602">2 Ιουνίου 2010</DATE>, η Επιτροπή απηύθυνε στην Ελληνική Δημοκρατία τα συμπεράσματά της, στα οποία η τελευταία απάντησε στις <DATE ISO="20100802">2 Αυγούστου 2010</DATE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="20130531">31 Μαΐου 2013</DATE>, η Επιτροπή ενημέρωσε την Ελληνική Δημοκρατία ότι ενέμενε στη θέση της σχετικά με το καθαρό ποσό των διορθώσεων που είχε την πρόθεση να επιβάλει και σχετικά με τους λόγους οι οποίοι δικαιολογούσαν τις διορθώσεις αυτές.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19</NO.P><TXT>Η Ελληνική Δημοκρατία προσέφυγε ενώπιον του οργάνου συμβιβασμού στις <DATE ISO="20130711">11 Ιουλίου 2013</DATE>. Το τελευταίο εξέδωσε τη γνώμη του στις <DATE ISO="20140131">31 Ιανουαρίου 2014</DATE>, πριν η Επιτροπή λάβει την τελική της θέση στις <DATE ISO="20140326">26 Μαρτίου 2014</DATE>. Με την τελική αυτή θέση, η Επιτροπή διαπίστωσε, πρώτον, ελλείψεις στη λειτουργία του Συστήματος Αναγνωρίσεως Αγροτεμαχίων και του Συστήματος Γεωγραφικών Πληροφοριών (στο εξής: ΣΑΑ-ΣΓΠ) οι οποίες είχαν επιπτώσεις επί των διασταυρωτικών και των διοικητικών ελέγχων, δεύτερον, ελλείψεις στους επιτόπιους ελέγχους, καθώς και, τρίτον, εσφαλμένους υπολογισμούς των πληρωμών και των κυρώσεων. Εκτός αυτού, η Επιτροπή υπογράμμισε τον επαναλαμβανόμενο χαρακτήρα των ελλείψεων αυτών. Το τελικό καθαρό ποσό της διόρθωσης που επιβλήθηκε στην Ελληνική Δημοκρατία ανερχόταν σε <FT TYPE="DECIMAL">86007771,11</FT> ευρώ.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20</NO.P><TXT>Κατά συνέπεια, η Επιτροπή εξέδωσε στις <DATE ISO="20141219">19 Δεκεμβρίου 2014</DATE> την προσβαλλόμενη απόφαση, με την οποία αποκλείει από τη χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης ορισμένες δαπάνες που πραγματοποιήθηκαν από την Ελληνική Δημοκρατία στο πλαίσιο του ΕΓΤΠΕ, τμήμα Εγγυήσεων, στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Γεωργικού Ταμείου Εγγυήσεων (ΕΓΤΕ) και στο πλαίσιο του ΕΓΤΑΑ.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21</NO.P><TXT>Με την ως άνω απόφαση, η Επιτροπή επέβαλε κατ’ αποκοπήν διορθώσεις για το έτος υποβολής αιτήσεων 2008, αφενός, στον τομέα των στρεμματικών ενισχύσεων, ποσού συνολικού ύψους <FT TYPE="DECIMAL">61012096,85</FT> ευρώ, από το οποίο αφαίρεσε ποσό <FT TYPE="DECIMAL">2135439,32</FT> ευρώ. Η διόρθωση αυτή λαμβάνει μεταξύ άλλων υπόψη ποσοστό κατ’ αποκοπήν διόρθωσης 10 % για τους γεωργούς οι οποίοι είχαν δηλώσει μόνο βοσκότοπους, ήτοι <FT TYPE="DECIMAL">32542837,74</FT> ευρώ. Αφετέρου, η Επιτροπή επέβαλε διορθώσεις για το έτος υποβολής αιτήσεων 2008 στον τομέα της αγροτικής ανάπτυξης, ποσού <FT TYPE="DECIMAL">5007867,36</FT> ευρώ καταλογιζόμενου στο οικονομικό έτος 2009 και ποσού <FT TYPE="DECIMAL">5496524,54</FT> ευρώ καταλογιζόμενου στο οικονομικό έτος 2010, ήτοι ποσού συνολικού ύψους <FT TYPE="DECIMAL">10504391,90</FT> ευρώ, από το οποίο αφαίρεσε συνολικό ποσό <FT TYPE="DECIMAL">2588231,20</FT> ευρώ που αντιστοιχούσε σε <FT TYPE="DECIMAL">2318055,75</FT> ευρώ για το οικονομικό έτος 2009 και <FT TYPE="DECIMAL">270175,45</FT> ευρώ για το οικονομικό έτος 2010. Επομένως, ο δημοσιονομικός αντίκτυπος που προέκυψε εις βάρος της Ελληνικής Δημοκρατίας από την προσβαλλόμενη απόφαση λόγω των κατ’ αποκοπήν διορθώσεων στους τομείς των στρεμματικών ενισχύσεων και της αγροτικής ανάπτυξης ήταν, αντιστοίχως, <FT TYPE="DECIMAL">58876657,53</FT> ευρώ και <FT TYPE="DECIMAL">7916160,70</FT> ευρώ.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22</NO.P><TXT>Στη συνοπτική έκθεση που επισυνάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, και η οποία αναφέρεται στη σκέψη 41 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, η Επιτροπή δικαιολόγησε την επιβολή των κατ’ αποκοπήν διορθώσεων ως ακολούθως:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>όσον αφορά το ΣΑΑ-ΣΓΠ: οι υπηρεσίες της Επιτροπής είχαν την άποψη ότι το σύστημα αυτό δεν ήταν σύμφωνο προς τις απαιτήσεις που απορρέουν από το άρθρο 20 του κανονισμού 1782/2003. Ειδικότερα:</P><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>είχαν διαπιστωθεί σφάλματα σχετικά με τα όρια των αγροτεμαχίων αναφοράς και τη μέγιστη επιλέξιμη έκτασή τους, καθόσον τα στοιχεία αυτά ήταν ανακριβή. Ειδικότερα, τα εν λόγω σφάλματα διαπιστώθηκαν σε σχέση με τις εκτάσεις που χρησιμοποιούνται ως βοσκότοποι οι οποίες, σύμφωνα με τους ελέγχους, δεν μπορούσαν να θεωρηθούν επιλέξιμες για ενίσχυση βάσει του άρθρου 2, πρώτο εδάφιο, σημεία 2 και 2α, του κανονισμού 796/2004. Κατά συνέπεια, οι γεωργοί δεν ήταν ορθώς ενημερωμένοι για την επιλεξιμότητα των αγροτεμαχίων που σκόπευαν να δηλώσουν. Εξάλλου, οι διασταυρωτικοί έλεγχοι προς αποφυγή της αδικαιολόγητης πολλαπλής χορηγήσεως ενισχύσεως για το ίδιο αγροτεμάχιο δεν ήταν ικανοποιητικοί, εκτός αν είχαν διενεργηθεί επιτόπιοι έλεγχοι που να εντοπίζουν την εσφαλμένη τοποθεσία των αγροτεμαχίων και τη μη επιλεξιμότητά τους·</P></ITEM><?PAGE NO="9"?><ITEM><P>από το έτος 2009 χρησιμοποιούνταν ένα νέο πληροφοριακό στοιχείο στο ΣΑΑ-ΣΓΠ για τις δηλώσεις και τους διασταυρωτικούς ελέγχους. Εντούτοις, τα αποτελέσματα των διασταυρωτικών ελέγχων δεν μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν προς εκτίμηση του κινδύνου για το Ταμείο για το έτος 2008. Πράγματι, το 2008, οι γεωργοί δήλωναν τα αγροτεμάχιά τους με βάση το παλαιό ΣΑΑ-ΣΓΠ. Αν όμως το σύστημα είχε λειτουργήσει ορθώς το 2008, ένα μέρος των αγροτεμαχίων αυτών θα είχε απορριφθεί ως μη επιλέξιμο, ένα σημαντικό δε ποσοστό αφορούσε τους μόνιμους βοσκότοπους τους οποίους οι ελληνικές αρχές θεωρούσαν ως επιλέξιμους και για τους οποίους η Επιτροπή είχε ήδη δηλώσει σε προηγούμενη επικοινωνία της ότι δεν ήταν επιλέξιμοι λόγω μη τηρήσεως των εφαρμοστέων νομικών διατάξεων·</P></ITEM></LIST></P></ITEM><ITEM><P>για το έτος υποβολής αιτήσεων 2008, οι επιτόπιοι έλεγχοι δεν ικανοποιούσαν τις απαιτήσεις των άρθρων 23 και 30 του κανονισμού 796/2004. Ειδικότερα:</P><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>όσον αφορά τους βοσκότοπους: η έλλειψη μετρήσεως των βοσκότοπων κρίθηκε ιδιαίτερα ανησυχητική. Σε πολλές περιπτώσεις, οι επιλέξιμες επιφάνειες καλύπτονταν από ξυλώδη φυτά, άλλα δε αγροτεμάχια καλύπτονταν εν μέρει από ποώδη κτηνοτροφικά φυτά, οπότε δεν ικανοποιούσαν τα κριτήρια των <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0040" REF.END="QE0040"/>μονίμων βοσκότοπων<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="00BB" ID="QE0040"/> του άρθρου 2, πρώτο εδάφιο, σημείο 2, του κανονισμού 796/2004. Οι δηλωθείσες επιφάνειες βρίσκονταν συχνά σε απομακρυσμένες περιοχές, χωρίς ορατά όρια και μη εύκολα προσβάσιμες. Διαπιστώθηκε ότι οι ελεγκτές δεν είχαν προβεί σε μέτρηση των επιφανειών σύμφωνα με τις απαιτήσεις του άρθρου 30 του κανονισμού 796/2004. Ενώ η Ελληνική Δημοκρατία είχε επανειλημμένα επισημάνει ότι οι αμφισβητούμενες εκτάσεις χρησιμοποιούνταν πάντοτε ως βοσκότοποι χωρίς να αμφισβητηθεί η επιλεξιμότητά τους από την Επιτροπή, οι εν λόγω επιφάνειες ήταν επίσης μη επιλέξιμες έναντι των κανόνων που ίσχυαν πριν από το 2006, ενώ και η Γενική Διεύθυνση (ΓΔ) Γεωργίας είχε επίσης αμφισβητήσει την επιλεξιμότητά τους (έρευνα AP/2001/06)·</P></ITEM><ITEM><P>όσον αφορά τους επιτόπιους ελέγχους με τηλεπισκόπηση, η ακολουθηθείσα διαδικασία δεν ήταν σύμφωνη προς τις σχετικές απαιτήσεις. Κατά συνέπεια, καταβλήθηκαν ενισχύσεις για αγροτεμάχια μη επιλέξιμα δυνάμει του άρθρου 44, παράγραφος 2, του κανονισμού 1782/2003 και του άρθρου 2 του κανονισμού 796/2004·</P></ITEM><ITEM><P>όσον αφορά τους κλασικούς επιτόπιους ελέγχους, οι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0041" REF.END="QE0041"/>εκ νέου μετρήσεις<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="00BB" ID="QE0041"/> κατέδειξαν διαφορές, χωρίς ωστόσο να αποδεικνύονται συστηματικές αδυναμίες στη λειτουργία του είδους αυτού ελέγχων, με εξαίρεση τους βοσκότοπους. Το 2008, ενόψει της εφαρμογής του νέου ΣΑΑ-ΣΓΠ, η Ελληνική Δημοκρατία δεν καταχώρισε στο εν λόγω σύστημα τις συντεταγμένες των αγροτεμαχίων που υπέκειντο σε κλασικούς επιτόπιους ελέγχους. Κατά συνέπεια, δεν υφίστατο καμία απεικόνιση σε σχετικά σχέδια που να παρέχει τη δυνατότητα εντοπισμού των πολλαπλών δηλώσεων·</P></ITEM><ITEM><P>τα διαπιστωθέντα κενά συνιστούσαν διαρκείς ελλείψεις στη διενέργεια των βασικών και των επικουρικών ελέγχων και δημιουργούσαν κίνδυνο για το Ταμείο όσον αφορά τις στρεμματικές ενισχύσεις. Εξάλλου, τα κενά αυτά διαπιστώνονταν κατ’ επανάληψη·</P></ITEM><ITEM><P>τα διαπιστωθέντα κενά είχαν συνέπειες επί των συμπληρωματικών συνδεδεμένων στρεμματικών ενισχύσεων.</P></ITEM></LIST></P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23</NO.P><TXT>Λαμβανομένων υπόψη των διαπιστώσεων που αφορούσαν τις ελλείψεις του ΣΑΑ-ΣΓΠ και τους επιτόπιους ελέγχους, η Επιτροπή επέβαλε διορθώσεις κατανεμόμενες ως ακολούθως:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>για τους γεωργούς που δήλωναν μόνο βοσκότοπους, επιβλήθηκε κατ’ αποκοπήν διόρθωση 10 % λόγω της προβληματικής καταστάσεως του ΣΑΑ και των επιτόπιων ελέγχων, η οποία είναι ενδεικτική του υψηλού ποσοστού σφαλμάτων και, επομένως, σημαντικών παρατυπιών. Μολονότι, κατά την Επιτροπή, δικαιολογούνταν διόρθωση ύψους 25 %, λαμβανομένης ωστόσο υπόψη της <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0042" REF.END="QE0042"/>επιδράσεως περιθωρίου<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="00BB" ID="QE0042"/>, θεωρήθηκε καταλληλότερη κατ’ αποκοπήν διόρθωση 10 %·</P></ITEM><?PAGE NO="10"?><ITEM><P>για τους γεωργούς που δεν δήλωναν βοσκότοπους, επιβλήθηκε κατ’ αποκοπήν διόρθωση ύψους 2 % λαμβανομένης υπόψη της <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0043" REF.END="QE0043"/>επιδράσεως περιθωρίου<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="00BB" ID="QE0043"/>, της βελτιώσεως των κλασικών επιτόπιων ελέγχων και του γεγονότος ότι, στην εν λόγω κατηγορία γεωργών, το επίπεδο διαπιστωθεισών παρατυπιών ήταν χαμηλότερο και ότι οι κλασικοί επιτόπιοι έλεγχοι συνιστούσαν σημαντικό μέρος των ελέγχων·</P></ITEM><ITEM><P>για τις συμπληρωματικές συνδεδεμένες στρεμματικές ενισχύσεις, επιβλήθηκε κατ’ αποκοπήν διόρθωση 5 % επειδή επηρεάστηκαν αρνητικά από τη μη έγκαιρη διενέργεια των επιτόπιων ελέγχων, ενώ δεν υφίσταται συναφώς <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0044" REF.END="QE0044"/>επίδραση περιθωρίου<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="00BB" ID="QE0044"/>·</P></ITEM><ITEM><P>για όλα τα μέτρα αγροτικής αναπτύξεως με βάση την έκταση, επιβλήθηκε κατ’ αποκοπήν διόρθωση 5 %.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Η διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24</NO.P><TXT>Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις <DATE ISO="20150302">2 Μαρτίου 2015</DATE>, η Ελληνική Δημοκρατία άσκησε προσφυγή ακυρώσεως κατά της προσβαλλόμενης απόφασης επικαλούμενη, κατ’ ουσίαν, τρεις λόγους.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25</NO.P><TXT>Με τον πρώτο λόγο ακυρώσεως, ο οποίος αφορούσε την κατ’ αποκοπήν δημοσιονομική διόρθωση 10 % που επιβλήθηκε στους γεωργούς που είχαν δηλώσει μόνο βοσκότοπους και η οποία ανερχόταν στο ποσό των <FT TYPE="DECIMAL">32542837,74</FT> ευρώ, προβλήθηκε εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή του άρθρου 2, πρώτο εδάφιο, σημείο 2, του κανονισμού 796/2004, ανεπαρκής αιτιολογία και παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας, καθώς και υπέρβαση από την Επιτροπή των ορίων της διακριτικής της ευχέρειας. Με τον δεύτερο λόγο ακυρώσεως, ο οποίος αφορούσε την κατ’ αποκοπήν δημοσιονομική διόρθωση 5 % για τις συμπληρωματικές συνδεδεμένες ενισχύσεις, προβλήθηκε πλάνη περί τα πράγματα, ανεπαρκής αιτιολογία και παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας. Με τον τρίτο λόγο ακυρώσεως, ο οποίος αφορούσε τη δημοσιονομική διόρθωση 5 % για τις ενισχύσεις του δεύτερου πυλώνα της κοινής γεωργικής πολιτικής (ΚΓΠ) που επικεντρώνεται στην αγροτική ανάπτυξη, προβλήθηκε έλλειψη αιτιολογίας, πλάνη περί τα πράγματα και παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26</NO.P><TXT>Με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε τους δύο πρώτους λόγους της προσφυγής και δέχθηκε τον τρίτο λόγο ακυρώσεως. Ως εκ τούτου, με το σημείο 1 του διατακτικού της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης το Γενικό Δικαστήριο ακύρωσε την προσβαλλόμενη απόφαση της Επιτροπής <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0045" REF.END="QE0045"/>όσον αφορά τα ποσά της διορθώσεως ύψους <FT TYPE="DECIMAL">5007867,36</FT> ευρώ, της μειώσεως κατά <FT TYPE="DECIMAL">2318055,75</FT> ευρώ και του δημοσιονομικού αντίκτυπου ύψους <FT TYPE="DECIMAL">2689811,61</FT> ευρώ, προκειμένου περί των δαπανών στις οποίες προέβη η Ελληνική Δημοκρατία στον τομέα της αγροτικής αναπτύξεως ΕΓΤΑΑ – Άξονας 2 (2007-2013, μέτρα που συνδέονται με την επιφάνεια), για το φορολογικό έτος 2009, λόγω ελλείψεων του [ΣΑΑ] και των επιτόπιων ελέγχων (δεύτερος πυλώνας, έτος αιτήσεων 2008)<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="00BB" ID="QE0045"/> και, με το σημείο 2 του διατακτικού, απέρριψε την προσφυγή κατά τα λοιπά.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Τα αιτήματα των διαδίκων ενώπιον του Δικαστηρίου</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27</NO.P><TXT>Με την αίτηση αναιρέσεως, η Ελληνική Δημοκρατία ζητεί από το Δικαστήριο:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση·</P></ITEM><ITEM><P>να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση, και</P></ITEM><ITEM><P>να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα·</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><?PAGE NO="11"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28</NO.P><TXT>Η Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως ως εν μέρει απαράδεκτη και εν μέρει αβάσιμη, και</P></ITEM><ITEM><P>να καταδικάσει την Ελληνική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29</NO.P><TXT>Το Βασίλειο της Ισπανίας, παρεμβαίνον υπέρ της Ελληνικής Δημοκρατίας, ζητεί από το Δικαστήριο:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση και</P></ITEM><ITEM><P>να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Επί της αιτήσεως αναιρέσεως</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30</NO.P><TXT>Προς στήριξη της αιτήσεως αναιρέσεως, η Ελληνική Δημοκρατία προβάλλει έξι λόγους. Οι τρεις πρώτοι λόγοι αναιρέσεως αφορούν την εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου σχετικά με τη δημοσιονομική διόρθωση 10 % που επιβλήθηκε για τις στρεμματικές ενισχύσεις προς τους αγρότες που είχαν δηλώσει μόνο βοσκότοπους. Ο τέταρτος και ο πέμπτος λόγος αναιρέσεως αφορούν την εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου σχετικά με τη δημοσιονομική διόρθωση 5 % που αφορά τις συμπληρωματικές συνδεδεμένες στρεμματικές ενισχύσεις. Ο έκτος λόγος αναιρέσεως αφορά την εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου σχετικά με τη δημοσιονομική διόρθωση 5 % για τις ενισχύσεις του δεύτερου πυλώνα της ΚΓΠ που επικεντρώνεται στην αγροτική ανάπτυξη.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Επί του πρώτου λόγου αναιρέσεως</HT></HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Επιχειρήματα των διαδίκων</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31</NO.P><TXT>Ο πρώτος λόγος αναιρέσεως υποδιαιρείται σε τρία σκέλη.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32</NO.P><TXT>Με το πρώτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως, η Ελληνική Δημοκρατία προβάλλει, κατ’ ουσίαν, ότι το Γενικό Δικαστήριο, με τις σκέψεις 24 έως 67 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ερμήνευσε και εφάρμοσε εσφαλμένα το άρθρο 2, πρώτο εδάφιο, σημείο 2, του κανονισμού 796/2004, το οποίο περιέχει τον ορισμό του <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0046" REF.END="QE0046"/>μόνιμου βοσκότοπου<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="00BB" ID="QE0046"/>. Ειδικότερα, προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι, με τις σκέψεις 34 έως 36 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, κατέληξε σε υπερβολικά στενή ερμηνεία της εν λόγω έννοιας, επιλέγοντας κριτήριο που αφορά αποκλειστικώς το είδος της βλάστησης το οποίο καλύπτει την επίμαχη έκταση. Αντιθέτως, η Ελληνική Δημοκρατία, υποστηριζόμενη από το Βασίλειο της Ισπανίας, διατείνεται ότι στην έννοια αυτή πρέπει να δοθεί ευρεία ερμηνεία, η οποία να αντικατοπτρίζει τη βούληση του νομοθέτη της Ένωσης και να καλύπτει τους <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0047" REF.END="QE0047"/>μεσογειακούς<QUOT.END REF.START="QS0047" CODE="00BB" ID="QE0047"/> βοσκότοπους, δηλαδή τις εκτάσεις οι οποίες καλύπτονται από ξυλώδη ή δενδρώδη βλάστηση και προσφέρονται για βοσκή και στις οποίες τα αγρωστώδη και λοιπά ποώδη κτηνοτροφικά φυτά δεν επικρατούν παραδοσιακά.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33</NO.P><TXT>Κατά την Ελληνική Δημοκρατία, η ερμηνεία αυτή επιβεβαιώνεται από το γράμμα του άρθρου 2, πρώτο εδάφιο, σημείο 2, του κανονισμού 796/2004, καθώς και από το πλαίσιο και τους σκοπούς που επιδιώκει ο εν λόγω κανονισμός. Η Ελληνική Δημοκρατία υπογραμμίζει ότι αυτή η ευρεία ερμηνεία της έννοιας του <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0048" REF.END="QE0048"/>μόνιμου βοσκότοπου<QUOT.END REF.START="QS0048" CODE="00BB" ID="QE0048"/> απορρέει τόσο από το άρθρο 4, παράγραφος 1, στοιχείο ηʹ, του κανονισμού 1307/2013 όσο και από τον οδηγό που προορίζεται να δώσει στα κράτη μέλη κατευθυντήριες οδηγίες σχετικά με τους καλύτερους τρόπους τηρήσεως των ισχυουσών νομικών διατάξεων σχετικά με την ΚΓΠ, που δημοσιεύτηκε από το Κοινό Κέντρο Ερευνών (JRC) της Επιτροπής στις <DATE ISO="20080402">2 Απριλίου 2008</DATE>, αλλά και από το σχέδιο δράσης του Οκτωβρίου του 2012, που εκπονήθηκε από τις ελληνικές αρχές και την Επιτροπή (στο εξής: σχέδιο δράσης του 2012).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="12"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34</NO.P><TXT>Προς στήριξη της επιχειρηματολογίας αυτής, το Βασίλειο της Ισπανίας υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη το συνολικό πλαίσιο και τους σκοπούς που επιδιώκει ο κανονισμός 1782/2003, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται η διατήρηση ορισμένων πληρωμών που συνδέονται με την παραγωγή. Ειδικότερα, το άρθρο 132 του κανονισμού 1782/2003, το οποίο αφορά την πριμοδότηση εκτατικοποίησης, αναφέρεται στους βοσκότοπους χωρίς να διευκρινίζει ότι αυτοί πρέπει να καλύπτονται αποκλειστικά από ποώδη βλάστηση.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35</NO.P><TXT>Η Επιτροπή αντιτείνει ότι το Γενικό Δικαστήριο ορθώς ερμήνευσε και εφάρμοσε την έννοια του <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0049" REF.END="QE0049"/>μόνιμου βοσκότοπου<QUOT.END REF.START="QS0049" CODE="00BB" ID="QE0049"/> που περιλαμβάνεται στο άρθρο 2, πρώτο εδάφιο, σημείο 2, του κανονισμού 796/2004. Όπως προκύπτει από τον ανωτέρω ορισμό, το κριτήριο που σχετίζεται με τη φύση της βλάστησης που καλύπτει την οικεία γεωργική έκταση είναι καθοριστικής σημασίας. Επιπλέον, ούτε οι κατευθυντήριες γραμμές που αναφέρονται στη σκέψη 33 της παρούσας απόφασης ούτε το σχέδιο δράσης του 2012, ούτε ο κανονισμός 1307/2013, ο οποίος τέθηκε σε εφαρμογή την <DATE ISO="20150101">1η Ιανουαρίου 2015</DATE> και περιέχει διευρυμένο ορισμό της έννοιας του <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0050" REF.END="QE0050"/>μόνιμου βοσκότοπου<QUOT.END REF.START="QS0050" CODE="00BB" ID="QE0050"/>, ασκούν επιρροή στην ερμηνεία του εφαρμοστέου δικαίου κατά τον χρόνο των πραγματικών περιστατικών της υπό κρίση υπόθεσης ή στην εκτίμηση της δημοσιονομικής διόρθωσης που αποφασίστηκε από την Επιτροπή.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36</NO.P><TXT>Με το δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως, η Ελληνική Δημοκρατία προβάλλει, κατ’ ουσίαν, ότι, με τη σκέψη 66 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι, ανεξαρτήτως της ορθής ερμηνείας της έννοιας του <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0051" REF.END="QE0051"/>μόνιμου βοσκότοπου<QUOT.END REF.START="QS0051" CODE="00BB" ID="QE0051"/>, οι επίμαχες εκτάσεις παρέμεναν μη επιλέξιμες, λαμβανομένων υπόψη των ελλείψεων που διαπιστώθηκαν στην εφαρμογή των κανόνων περί των βοσκότοπων και στη λειτουργία του συστήματος ελέγχων του ΣΑΑ-ΣΓΠ.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37</NO.P><TXT>Η Ελληνική Δημοκρατία εκτιμά συγκεκριμένα ότι, κατ’ εφαρμογή της <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0052" REF.END="QE0052"/>επίδρασης περιθωρίου<QUOT.END REF.START="QS0052" CODE="00BB" ID="QE0052"/>, το Γενικό Δικαστήριο δεν μπορούσε να συναγάγει από τις ad hoc ελλείψεις που διαπιστώθηκαν στη λειτουργία του ΣΑΑ-ΣΓΠ για ορισμένα αγροτεμάχια προσδιοριζόμενα στη σκέψη 40 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης ότι, εν πάση περιπτώσει, το σύνολο των εκτάσεων που είχαν δηλωθεί ως βοσκότοποι όσον αφορά το έτος 2008 και τις οποίες αφορούσε η δημοσιονομική διόρθωση δεν θα ήταν επιλέξιμες είτε επιλεγόταν ο στενός ορισμός του άρθρου 2 του κανονισμού 796/2004 είτε επιλέγονταν οι ευνοϊκότεροι ορισμοί, που απορρέουν από το σχέδιο δράσης του 2012, ή από το άρθρο 4, παράγραφος 1, στοιχείο ηʹ, του κανονισμού 1307/2013.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38</NO.P><TXT>Η Επιτροπή ζητεί την απόρριψη του ως άνω επιχειρήματος.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39</NO.P><TXT>Στο πλαίσιο του τρίτου σκέλους του πρώτου λόγου αναιρέσεως, η Ελληνική Δημοκρατία προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ανεπαρκή αιτιολογία στο μέτρο που, με τις σκέψεις 20 έως 22 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο ακολούθησε τη νομολογιακή γραμμή σχετικά με την κατανομή του βάρους αποδείξεως στο πλαίσιο της διαδικασίας εκκαθάρισης ως προς τη συμμόρφωση. Η νομολογία όμως αυτή δεν ασκεί επιρροή όσον αφορά την ερμηνεία της έννοιας του <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0053" REF.END="QE0053"/>μόνιμου βοσκότοπου<QUOT.END REF.START="QS0053" CODE="00BB" ID="QE0053"/>, κατά την έννοια του άρθρου 2, πρώτο εδάφιο, σημείο 2, του κανονισμού 796/2004.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40</NO.P><TXT>Η Επιτροπή ζητεί την απόρριψη του ως άνω επιχειρήματος.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Εκτίμηση του Δικαστηρίου</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41</NO.P><TXT>Προκαταρκτικώς, πρέπει να τονισθεί ότι, χωρίς να προβάλλει τυπικά ένσταση απαραδέκτου, η Επιτροπή αμφισβητεί το παραδεκτό της αιτήσεως αναιρέσεως, υποστηρίζοντας ότι η Ελληνική Δημοκρατία αρκέστηκε να επαναλάβει την επιχειρηματολογία που ανέπτυξε πρωτοδίκως.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42</NO.P><TXT>Ωστόσο, το επιχείρημα αυτό της Επιτροπής πρέπει να απορριφθεί.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="13"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43</NO.P><TXT>Είναι βεβαίως αληθές ότι, κατά πάγια νομολογία, η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να παραθέτει επακριβώς τα επικρινόμενα σημεία της αποφάσεως της οποίας ζητείται η αναίρεση, καθώς και τα νομικά επιχειρήματα που στηρίζουν κατά τρόπο συγκεκριμένο το αίτημα αυτό (απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20000704">4ης Ιουλίου 2000</DATE>, <NAME.CASE>Bergaderm και Goupil κατά Επιτροπής</NAME.CASE>, <NO.CASE>C-352/98 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2000:361">EU:C:2000:361</NO.ECLI></REF.DOC.ECR> σκέψη 34).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44</NO.P><TXT>Εντούτοις, εν προκειμένω, η Ελληνική Δημοκρατία δεν επαναλαμβάνει απλώς ούτε παραθέτει κατά λέξη τους λόγους ακυρώσεως και τα επιχειρήματα που προέβαλε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, αλλ’ αμφισβητεί ενώπιον του Δικαστηρίου την ερμηνεία και την εφαρμογή του δικαίου της Ένωσης στις οποίες προέβη το Γενικό Δικαστήριο με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45</NO.P><TXT>Επομένως, οι λόγοι αναιρέσεως που προβάλλει η Ελληνική Δημοκρατία πρέπει να εξεταστούν επί της ουσίας.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46</NO.P><TXT>Όσον αφορά το πρώτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, για την ερμηνεία διάταξης του δικαίου της Ένωσης πρέπει να λαμβάνεται υπόψη όχι μόνον το γράμμα της οικείας διάταξης, αλλά και το πλαίσιο στο οποίο αυτή εντάσσεται και οι σκοποί που επιδιώκονται με τη ρύθμιση της οποίας αποτελεί μέρος.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47</NO.P><TXT>Όπως προκύπτει από το γράμμα του άρθρου 2, πρώτο εδάφιο, σημείο 2, του κανονισμού 796/2004, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0054" REF.END="QE0054"/>μόνιμος βοσκότοπος<QUOT.END REF.START="QS0054" CODE="00BB" ID="QE0054"/> είναι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0055" REF.END="QE0055"/>η γη που χρησιμοποιείται για την ανάπτυξη αγρωστωδών ή άλλων ποωδών κτηνοτροφικών φυτών με φυσικό τρόπο (αυτοφυή) ή μέσω καλλιέργειας (σπαρμένα) και δεν έχει περιληφθεί στην εναλλαγή καλλιεργειών της εκμετάλλευσης για διάστημα πενταετίας ή μεγαλύτερο<QUOT.END REF.START="QS0055" CODE="00BB" ID="QE0055"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48</NO.P><TXT>Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι, μολονότι το άρθρο αυτό αναφέρει ρητώς την παρουσία <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0056" REF.END="QE0056"/>αγρωστωδών και άλλων ποωδών κτηνοτροφικών φυτών<QUOT.END REF.START="QS0056" CODE="00BB" ID="QE0056"/>, και επομένως η επιφάνεια επί της οποίας βρίσκονται αποκλειστικά ποώδη φυτά αποτελεί άνευ ετέρου <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0057" REF.END="QE0057"/>μόνιμο βοσκότοπο<QUOT.END REF.START="QS0057" CODE="00BB" ID="QE0057"/>, εντούτοις δεν μπορεί να αποκλειστεί η παρουσία άλλων ειδών βλάστησης, όπως η ξυλώδης ή θαμνώδης βλάστηση. Επομένως, όπως επισήμανε η γενική εισαγγελέας στο σημείο 56 των προτάσεών της, το γράμμα του άρθρου 2, πρώτο εδάφιο, σημείο 2, του κανονισμού 796/2004 δεν αποσαφηνίζει το ζήτημα αν ο χαρακτηρισμός του <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0058" REF.END="QE0058"/>μόνιμου βοσκότοπου<QUOT.END REF.START="QS0058" CODE="00BB" ID="QE0058"/> εξαρτάται από το κριτήριο σχετικά με το είδος της βλάστησης που καλύπτει την οικεία έκταση και, ως εκ τούτου, αν γίνεται δεκτός αποκλειστικά και μόνο για την παρουσία αγρωστωδών ή άλλων ποωδών φυτών.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49</NO.P><TXT>Όσον αφορά το πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται το άρθρο 2, πρώτο εδάφιο, σημείο 2, του κανονισμού 796/2004, όπως προκύπτει, κατ’ αρχάς, από την αιτιολογική σκέψη 1 του κανονισμού 239/2005, λαμβανομένης υπόψη της ανάγκης να διευκρινισθεί ο ορισμός του <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0059" REF.END="QE0059"/>μόνιμου βοσκότοπου<QUOT.END REF.START="QS0059" CODE="00BB" ID="QE0059"/>, πρόθεση του νομοθέτη της Ένωσης ήταν να παράσχει στα κράτη μέλη κάποια ευελιξία, ώστε να συνεκτιμούν τις τοπικές αγρονομικές συνθήκες.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50</NO.P><TXT>Εν συνεχεία, όπως προκύπτει από το γράμμα του άρθρου 8, παράγραφος 1, του κανονισμού 796/2004, το οποίο παραπέμπει στο άρθρο 51 του κανονισμού 1782/2003, η πραγματική γεωργική χρήση μιας γεωργικής έκτασης αποτελεί καταλληλότερο κριτήριο από εκείνο του είδους της βλάστησης που καλύπτει την οικεία έκταση. Πράγματι, κατά το εν λόγω άρθρο 8, παράγραφος 1, ως <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0060" REF.END="QE0060"/>αγροτεμάχιο<QUOT.END REF.START="QS0060" CODE="00BB" ID="QE0060"/> νοείται το γεωτεμάχιο στο οποίο υπάρχουν δένδρα και επί του οποίου η προβλεπόμενη παραγωγή μπορεί να πραγματοποιηθεί υπό συνθήκες αντίστοιχες με εκείνες των γεωτεμαχίων της ίδιας περιοχής στα οποία δεν υπάρχουν δένδρα.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51</NO.P><TXT>Επιπλέον, επιβάλλεται η επισήμανση ότι το κριτήριο που αφορά το είδος της βλάστησης που καλύπτει την οικεία έκταση απαμβλύνεται επίσης στο άρθρο 30, παράγραφος 2, του κανονισμού 796/2004, στο πλαίσιο του ελέγχου της έκτασης ενός αγροτεμαχίου. Σύμφωνα με τη διάταξη αυτή, τα κράτη μέλη μπορούν να θεωρούν ότι η συνολική έκταση ενός αγροτεμαχίου μπορεί να περιλαμβάνει την επιφάνεια που καλύπτεται από φράκτες, υπό την προϋπόθεση ότι το χαρακτηριστικό αυτό εντάσσεται κατά παράδοση σε ορθές πρακτικές γεωργικής εκμετάλλευσης.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="14"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52</NO.P><TXT>Τέλος, δεδομένου ότι ο ορισμός του <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0061" REF.END="QE0061"/>μόνιμου βοσκότοπου<QUOT.END REF.START="QS0061" CODE="00BB" ID="QE0061"/> περιλαμβάνεται στον κανονισμό 796/2004, ο οποίος αποσκοπεί στην εκτέλεση του κανονισμού 1782/2003, ο όρος αυτός πρέπει, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, να ερμηνευθεί σύμφωνα με τη βασική πράξη (απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170726">26ης Ιουλίου 2017</DATE>, <NAME.CASE>Τσεχική Δημοκρατία κατά Επιτροπής</NAME.CASE>, <NO.CASE>C-696/15 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:595">EU:C:2017:595</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0033">33</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53</NO.P><TXT>Ωστόσο, ο κανονισμός 1782/2003 δεν εξαρτά τον χαρακτηρισμό του <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0062" REF.END="QE0062"/>μόνιμου βοσκότοπου<QUOT.END REF.START="QS0062" CODE="00BB" ID="QE0062"/> από την παρουσία βλάστησης συγκεκριμένου είδους, δεδομένου ότι το άρθρο 44, παράγραφος 2, του εν λόγω κανονισμού εξαιρεί από την έννοια των <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0063" REF.END="QE0063"/>επιλέξιμων εκταρίων<QUOT.END REF.START="QS0063" CODE="00BB" ID="QE0063"/> μόνον τις <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0064" REF.END="QE0064"/>μόνιμες καλλιέργειες<QUOT.END REF.START="QS0064" CODE="00BB" ID="QE0064"/>, τα <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0065" REF.END="QE0065"/>δάση<QUOT.END REF.START="QS0065" CODE="00BB" ID="QE0065"/> καθώς και τις <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0066" REF.END="QE0066"/>εκτάσεις που χρησιμοποιούνται για μη γεωργικές δραστηριότητες<QUOT.END REF.START="QS0066" CODE="00BB" ID="QE0066"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54</NO.P><TXT>Επομένως, από τα ανωτέρω προκύπτει ότι, όπως εξέθεσε η γενική εισαγγελέας στο σημείο 63 των προτάσεών της, το αποφασιστικό κριτήριο για τον προσδιορισμό του <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0067" REF.END="QE0067"/>μόνιμου βοσκότοπου<QUOT.END REF.START="QS0067" CODE="00BB" ID="QE0067"/> δεν είναι το είδος της βλάστησης που καλύπτει τη γεωργική έκταση, αλλά η πραγματική χρήση της εν λόγω έκτασης για γεωργική δραστηριότητα η οποία είναι χαρακτηριστική για τους <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0068" REF.END="QE0068"/>μόνιμους βοσκότοπους<QUOT.END REF.START="QS0068" CODE="00BB" ID="QE0068"/>. Κατά συνέπεια, η παρουσία ξυλωδών φυτών ή θάμνων δεν μπορεί αφεαυτής να αποκλείσει τον χαρακτηρισμό μιας έκτασης ως <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0069" REF.END="QE0069"/>μόνιμου βοσκότοπου<QUOT.END REF.START="QS0069" CODE="00BB" ID="QE0069"/>, εφόσον δεν επηρεάζεται κατ’ αυτόν τον τρόπο η αποτελεσματική χρήση της επιφάνειας για σκοπούς γεωργικής δραστηριότητας (πρβλ. απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160609">9ης Ιουνίου 2016</DATE>, <NAME.CASE>Planes Bresco</NAME.CASE>, <NO.CASE>C-333/15 και C-334/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:426">EU:C:2016:426</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0035">35</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55</NO.P><TXT>Εξάλλου, η ερμηνεία αυτή επιρρωννύεται από τους σκοπούς που επιδιώκει ο κανονισμός 1782/2003, δηλαδή τη σταθεροποίηση του γεωργικού εισοδήματος και την προστασία του περιβάλλοντος.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56</NO.P><TXT>Πρώτον, όσον αφορά τον σκοπό της σταθεροποίησης του γεωργικού εισοδήματος, όπως προκύπτει από τις αιτιολογικές σκέψεις 21 και 24 του κανονισμού 1782/2003, το καθεστώς ενιαίας ενίσχυσης εξαρτάται από τη διατήρηση της γεωργικής εκμετάλλευσης σε καλή γεωργική και περιβαλλοντική κατάσταση και αποσκοπεί στην εξασφάλιση ικανοποιητικού επιπέδου ζωής για τους γεωργούς. Επομένως, το εν λόγω καθεστώς ενιαίας ενίσχυσης εφαρμόζεται στο σύνολο των γεωργών, υπό την έννοια ότι η πρόσβαση στις ενισχύσεις αυτές δεν μπορεί να επηρεάζεται από το είδος της βλάστησης που απαντά στις οικείες εκτάσεις.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57</NO.P><TXT>Δεύτερον, οι αιτιολογικές σκέψεις 3 και 4 του κανονισμού 1782/2003 τονίζουν τη θετική επίδραση των μονίμων βοσκότοπων στο περιβάλλον και εντάσσουν τον κανονισμό 1782/2003 στα μέτρα που είναι αναγκαία προς επίτευξη ενός διττού στόχου συνιστάμενου στην αποτροπή, αφενός, της εγκατάλειψης της γεωργικής γης και, αφετέρου, της μετατροπής των υφιστάμενων μονίμων βοσκότοπων σε αρόσιμες εκτάσεις. Επομένως, όπως διαπίστωσε και η γενική εισαγγελέας στο σημείο 68 των προτάσεών της, η συσταλτική ερμηνεία της έννοιας των <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0070" REF.END="QE0070"/>μονίμων βοσκότοπων<QUOT.END REF.START="QS0070" CODE="00BB" ID="QE0070"/>, η οποία αποδίδει σημασία αποκλειστικώς στο είδος της βλάστησης που καλύπτει τη γεωργική έκταση, δεν εξυπηρετεί την επιδίωξη των σκοπών αυτών.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58</NO.P><TXT>Από το σύνολο των ανωτέρω σκέψεων προκύπτει ότι, προκειμένου να καθοριστεί αν η οικεία έκταση πρέπει να χαρακτηριστεί ως <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0071" REF.END="QE0071"/>μόνιμος βοσκότοπος<QUOT.END REF.START="QS0071" CODE="00BB" ID="QE0071"/>, κατά την έννοια του άρθρου 2, πρώτο εδάφιο, σημείο 2, του κανονισμού 796/2004, το καθοριστικό κριτήριο που πρέπει να ληφθεί υπόψη είναι όχι το είδος της βλάστησης που καλύπτει την έκταση αυτή, αλλά η πραγματική χρήση της για γεωργική δραστηριότητα η οποία είναι χαρακτηριστική για τους <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0072" REF.END="QE0072"/>μόνιμους βοσκότοπους<QUOT.END REF.START="QS0072" CODE="00BB" ID="QE0072"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59</NO.P><TXT>Ως εκ τούτου, κρίνοντας, με τις σκέψεις 35 και 36 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι το κρίσιμο κριτήριο είναι το είδος της βλάστησης που απαντά στην οικεία έκταση και προβαίνοντας εν συνεχεία στη σχετική εξέταση υπό το πρίσμα του κριτηρίου αυτού, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κατά την ερμηνεία και την εφαρμογή της έννοιας του <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0073" REF.END="QE0073"/>μόνιμου βοσκότοπου<QUOT.END REF.START="QS0073" CODE="00BB" ID="QE0073"/>, όπως αυτή προκύπτει από το άρθρο 2, πρώτο εδάφιο, σημείο 2, του κανονισμού 796/2004. Επομένως, είναι εσφαλμένη η εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου που περιλαμβάνεται στη σκέψη 65 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, σύμφωνα με την οποία η Ελληνική Δημοκρατία δεν απέδειξε την ανακρίβεια των εκτιμήσεων της Επιτροπής.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="15"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60</NO.P><TXT>Παρά ταύτα, πρέπει να σημειωθεί ότι το ποσοστό κατ’ αποκοπήν διόρθωσης 10 % το οποίο εφαρμόστηκε για τους γεωργούς που είχαν δηλώσει μόνο βοσκότοπους δικαιολογείται, στη συνοπτική έκθεση, υπό το πρίσμα ενός συνόλου ελλείψεων που εκτίθενται στις σκέψεις 16, 21 και 22 της παρούσας απόφασης, όπου επαναλαμβάνονται κατ’ ουσίαν οι σκέψεις 40 και 41 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης. Ως εκ τούτου, η Επιτροπή δικαιολόγησε αυτό το ποσοστό κατ’ αποκοπήν διόρθωσης υπό το πρίσμα, αφενός, των ελλείψεων του ΣΑΑ/ΣΓΠ που επηρεάζουν την αποδεικτική αξία των διοικητικών διαδικασιών και των διασταυρωτικών ελέγχων και, αφετέρου, των ελλείψεων στους επιτόπιους ελέγχους.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61</NO.P><TXT>Συναφώς, στο πλαίσιο της εκτίμησης του πρώτου λόγου της προσφυγής που ασκήθηκε ενώπιόν του, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, με τις σκέψεις 23 έως 106 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι το ποσοστό ύψους 10 % που εφαρμόστηκε για τους γεωργούς που είχαν δηλώσει μόνο βοσκότοπους ήταν εν πάση περιπτώσει δικαιολογημένο υπό το πρίσμα των διαπιστωθεισών ελλείψεων.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62</NO.P><TXT>Ειδικότερα, με τις σκέψεις 66, 88 και 95 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε ότι οι ανεπάρκειες του ΣΑΑ-ΣΓΠ δικαιολογούσαν, ανεξαρτήτως της αντιδικίας σχετικά με τον ορισμό του <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0074" REF.END="QE0074"/>μόνιμου βοσκότοπου<QUOT.END REF.START="QS0074" CODE="00BB" ID="QE0074"/>, τον καθορισμό ποσοστού κατ’ αποκοπήν διόρθωσης 10 % για τους γεωργούς που είχαν δηλώσει μόνο βοσκότοπους. Υπό τις συνθήκες αυτές, η πλάνη περί το δίκαιο στην οποία υπέπεσε το Γενικό Δικαστήριο, και η οποία περιγράφεται στη σκέψη 59 της παρούσας απόφασης, δεν ασκεί επιρροή στο διατακτικό της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, δεδομένου ότι οι εκτιμήσεις των σκέψεων 66, 88 και 95 αυτής αρκούν για να το θεμελιώσουν.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63</NO.P><TXT>Ως εκ τούτου, η πλάνη περί το δίκαιο που διαπιστώθηκε με τη σκέψη 59 της παρούσας απόφασης δεν είναι ικανή να επιφέρει την αναίρεση της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64</NO.P><TXT>Όσον αφορά το δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως, αρκεί να επισημανθεί ότι, με τη σκέψη 66 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο απλώς έκρινε ότι, ακόμη και αν υποτεθεί ότι ο ορισμός των <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0075" REF.END="QE0075"/>μονίμων βοσκότοπων<QUOT.END REF.START="QS0075" CODE="00BB" ID="QE0075"/>, όπως εφαρμόστηκε, δεν ήταν σύμφωνος με το γράμμα του άρθρου 2, πρώτο εδάφιο, σημείο 2, του κανονισμού 796/2004, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0076" REF.END="QE0076"/>λαμβανομένων υπόψη των ελλείψεων που διαπιστώθηκαν στην εφαρμογή των κανόνων περί των βοσκότοπων και στη λειτουργία του συστήματος ελέγχων του ΣΑΑ-ΣΓΠ, περί των οποίων γίνεται λόγος στις σκέψεις 40 και 41 [της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης]<QUOT.END REF.START="QS0076" CODE="00BB" ID="QE0076"/>, οι επίμαχες εκτάσεις δεν θα ήταν σε καμία περίπτωση επιλέξιμες.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65</NO.P><TXT>Πράγματι, με τη σκέψη 40 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο απαρίθμησε σειρά παραδειγμάτων αγροτεμαχίων που έλαβε υπόψη της η Επιτροπή προκειμένου να δικαιολογήσει την κατ’ αποκοπήν διόρθωση και τα οποία, ακόμη και αν υποτεθεί ότι μπορούν να εντοπιστούν, δεν πληρούν τα κριτήρια επιλεξιμότητας που προβλέπονται στο άρθρο 44, παράγραφος 2, του κανονισμού 1782/2003, στο μέτρο που δεν χρησιμοποιούνταν για γεωργικές δραστηριότητες.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66</NO.P><TXT>Κατά συνέπεια, το δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67</NO.P><TXT>Όσον αφορά το τρίτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως, πρέπει να επισημανθεί ότι, με τις σκέψεις 20 έως 22 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο αρκέστηκε στο να υπενθυμίσει, προτού αποφανθεί συγκεκριμένα επί ενός εκάστου εκ των λόγων που είχε προβάλει η Ελληνική Δημοκρατία και χωρίς να αντλήσει, κατά το στάδιο αυτό, έννομες συνέπειες, τις γενικές αρχές που απορρέουν από την πάγια νομολογία περί κατανομής του βάρους αποδείξεως στο πλαίσιο της εκδίκασης διαφορών σχετικά με ευρωπαϊκούς πόρους μεταξύ της Επιτροπής, αφενός, και του οικείου κράτους μέλους, αφετέρου.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68</NO.P><TXT>Συνεπώς, το τρίτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτο.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69</NO.P><TXT>Ως εκ τούτου, μολονότι ο πρώτος λόγος αναιρέσεως είναι βάσιμος κατά το πρώτο σκέλος του, εντούτοις δεν είναι σε θέση να επιφέρει την αναίρεση της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="16"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70</NO.P><TXT>Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως εν μέρει αλυσιτελής, εν μέρει απαράδεκτος και εν μέρει αβάσιμος.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Επί του δεύτερου λόγου αναιρέσεως</HT></HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Επιχειρήματα των διαδίκων</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71</NO.P><TXT>Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, η Ελληνική Δημοκρατία ισχυρίζεται, κατ’ ουσίαν, ότι, με τις σκέψεις 68 έως 76 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο παρέβη την υποχρέωση αιτιολόγησης που υπέχει, καθόσον παρέλειψε να απαντήσει στο σύνολο των επιχειρημάτων της Ελληνικής Δημοκρατίας όσον αφορά την έννοια των <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0077" REF.END="QE0077"/>μονίμων βοσκότοπων<QUOT.END REF.START="QS0077" CODE="00BB" ID="QE0077"/> και ειδικότερα όσον αφορά την έννοια των <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0078" REF.END="QE0078"/>μεσογειακών βοσκότοπων<QUOT.END REF.START="QS0078" CODE="00BB" ID="QE0078"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72</NO.P><TXT>Η Επιτροπή ζητεί την απόρριψη του λόγου αυτού.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Εκτίμηση του Δικαστηρίου</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73</NO.P><TXT>Από πάγια νομολογία προκύπτει ότι η υποχρέωση του Γενικού Δικαστηρίου να αιτιολογεί τις αποφάσεις του δεν μπορεί να ερμηνεύεται ως συνεπαγόμενη την υποχρέωσή του να απαντά λεπτομερώς σε κάθε προβαλλόμενο επιχείρημα, ιδίως αν πρόκειται για επιχείρημα που δεν είναι αρκούντως σαφές και ακριβές και δεν στηρίζεται σε εμπεριστατωμένα αποδεικτικά στοιχεία (απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20070111">11ης Ιανουαρίου 2007</DATE>, <NAME.CASE>Technische Glaswerke Ilmenau κατά Επιτροπής</NAME.CASE>, <NO.CASE>C-404/04 P</NO.CASE>, μη δημοσιευθείσα, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:6">EU:C:2007:6</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0090">90</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74</NO.P><TXT>Συναφώς, επιβάλλεται η επισήμανση, αφενός, ότι το Γενικό Δικαστήριο προέβη, με τις σκέψεις 24 έως 65 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, σε λεπτομερή εξέταση των επιχειρημάτων της Ελληνικής Δημοκρατίας όσον αφορά την ερμηνεία της έννοιας του <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0079" REF.END="QE0079"/>μόνιμου βοσκότοπου<QUOT.END REF.START="QS0079" CODE="00BB" ID="QE0079"/> και, ειδικότερα, ως προς τη σημασία του είδους της βλάστησης που καλύπτει τις γεωργικές εκτάσεις.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75</NO.P><TXT>Αφετέρου, με τα σημεία 15 και 16 του δικογράφου της προσφυγής που κατατέθηκε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, η προσφεύγουσα και νυν αναιρεσείουσα περιορίστηκε στο να επικαλεστεί <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0080" REF.END="QE0080"/>τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του συνόλου των μεσογειακών βοσκότοπων<QUOT.END REF.START="QS0080" CODE="00BB" ID="QE0080"/> οι οποίοι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0081" REF.END="QE0081"/>είναι μεγάλης περιβαλλοντικής αξίας<QUOT.END REF.START="QS0081" CODE="00BB" ID="QE0081"/>. Δεδομένου ότι το επιχείρημα αυτό δεν πληροί την προϋπόθεση της απαιτούμενης σαφήνειας και ακρίβειας, δεν μπορεί να προσαφθεί στο Γενικό Δικαστήριο ότι δεν απάντησε συγκεκριμένα επ’ αυτού.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76</NO.P><TXT>Εξ αυτού συνάγεται ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν παρέβη την υποχρέωση αιτιολόγησης που υπέχει. Κατά συνέπεια, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Επί του τρίτου λόγου αναιρέσεως</HT></HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Επιχειρήματα των διαδίκων</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77</NO.P><TXT>Ο τρίτος λόγος υποδιαιρείται σε δύο σκέλη.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78</NO.P><TXT>Με το πρώτο σκέλος του λόγου αυτού, η Ελληνική Δημοκρατία υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι, με τις σκέψεις 88 έως 103 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο παρέβη πολλαπλώς την υποχρέωση αιτιολόγησης που υπέχει. Συγκεκριμένα, κατά την Ελληνική Δημοκρατία, το Γενικό Δικαστήριο συμπλήρωσε μη νομίμως την αιτιολογία της προσβαλλόμενης απόφασης, κρίνοντας ότι οι παρατυπίες του συστήματος διαχείρισης και ελέγχου αρκούσαν αφεαυτών για να δικαιολογήσουν το<?PAGE NO="17"?> ποσοστό διόρθωσης 10 %, ενώ από τη συνοπτική έκθεση προκύπτει ότι το εν λόγω ποσοστό διόρθωσης δικαιολογείται απλώς λόγω της μη επιλεξιμότητας των δηλωθεισών εκτάσεων ως <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0082" REF.END="QE0082"/>μονίμων βοσκότοπων<QUOT.END REF.START="QS0082" CODE="00BB" ID="QE0082"/>. Επιπλέον, το Γενικό Δικαστήριο δεν αιτιολόγησε δεόντως την απόφασή του ούτε υπό το πρίσμα της αύξησης του συντελεστή διόρθωσης στο 10 %, σε σύγκριση με το ποσοστό διόρθωσης 5 % που είχε επιβληθεί για το προηγούμενο έτος, ούτε υπό το πρίσμα των βελτιώσεων που είχαν διαπιστωθεί κατά τη διάρκεια των επιτόπιων ελέγχων. Τέλος, η Ελληνική Δημοκρατία προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι δεν έλαβε επαρκώς υπόψη την <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0083" REF.END="QE0083"/>επίδραση περιθωρίου<QUOT.END REF.START="QS0083" CODE="00BB" ID="QE0083"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79</NO.P><TXT>Με το δεύτερο σκέλος του λόγου αυτού αναιρέσεως, η Ελληνική Δημοκρατία υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο παραβίασε την αρχή της αναλογικότητας καθόσον, με τις σκέψεις 88 έως 103 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, επικύρωσε το ποσοστό διόρθωσης 10 % όσον αφορά τις ενισχύσεις για τους γεωργούς που είχαν δηλώσει μόνο βοσκότοπους. Κατά την Ελληνική Δημοκρατία, θα έπρεπε να επιβληθεί ποσοστό διόρθωσης 5 % λαμβανομένης ιδίως υπόψη της <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0084" REF.END="QE0084"/>επίδρασης περιθωρίου<QUOT.END REF.START="QS0084" CODE="00BB" ID="QE0084"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0080"><NO.P>80</NO.P><TXT>Η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι ο λόγος αυτός αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό του ως αβάσιμος.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Εκτίμηση του Δικαστηρίου</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0081"><NO.P>81</NO.P><TXT>Όσον αφορά το πρώτο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως, πρέπει να επισημανθεί κατ’ αρχάς ότι, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η Ελληνική Δημοκρατία, το ποσοστό κατ’ αποκοπήν διόρθωσης 10 % το οποίο έλαβε υπόψη η Επιτροπή δεν βασίζεται αποκλειστικά στη μη επιλεξιμότητα των οικείων εκτάσεων, αλλά και στο σύνολο των ανεπαρκειών του συστήματος ελέγχου που διαπίστωσε η Επιτροπή με τη συνοπτική έκθεση και τις οποίες υπενθυμίζει το Γενικό Δικαστήριο με τις σκέψεις 10 και 89 έως 94 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0082"><NO.P>82</NO.P><TXT>Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε πλάνη καθόσον διαπίστωσε, με τη σκέψη 95 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι αυτές ακριβώς οι ελλείψεις του συστήματος ελέγχου, μαζί με όλες τις λοιπές διαπιστωθείσες ελλείψεις, συνιστούν ιδιαίτερα ελλιπή εφαρμογή του συστήματος ελέγχου, συνεπαγόμενη υψηλό επίπεδο σφαλμάτων.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0083"><NO.P>83</NO.P><TXT>Επομένως, πρέπει να απορριφθεί το επιχείρημα της Ελληνικής Δημοκρατίας ότι από τη συνοπτική έκθεση προκύπτει ότι η μη επιλεξιμότητα των δηλωθεισών εκτάσεων ως <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0085" REF.END="QE0085"/>μονίμων βοσκότοπων<QUOT.END REF.START="QS0085" CODE="00BB" ID="QE0085"/> αποτελεί τον μοναδικό δικαιολογητικό λόγο για την επιβολή ποσοστού κατ’ αποκοπήν διόρθωσης 10 %.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0084"><NO.P>84</NO.P><TXT>Εν συνεχεία, όσον αφορά το επιχείρημα περί μη συνεκτίμησης της διαπιστωθείσας βελτίωσης ως προς τους επιτόπιους ελέγχους, καθώς και του ποσοστού δημοσιονομικής διόρθωσης 5 % που επιβλήθηκε για το έτος υποβολής αιτήσεων 2007, επισημαίνεται ότι, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η Ελληνική Δημοκρατία, το Γενικό Δικαστήριο εκτίμησε τη σημασία των στοιχείων αυτών με τις σκέψεις 98 έως 101 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0085"><NO.P>85</NO.P><TXT>Συναφώς, το Γενικό Δικαστήριο τόνισε, με τη σκέψη 99 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι, μολονότι η συνοπτική έκθεση διαπίστωνε ποσοτική βελτίωση των επιτόπιων ελέγχων κατά το έτος 2008, εντούτοις, η έκθεση αυτή επισήμαινε ταυτοχρόνως ότι οι επιτόπιοι έλεγχοι δεν είχαν βελτιωθεί από ποιοτική άποψη. Βάσει της διαπίστωσης αυτής καθώς και εκείνης σύμφωνα με την οποία η Ελληνική Δημοκρατία δεν κατόρθωσε να τεκμηριώσει τον ισχυρισμό της ως προς την ποιοτική βελτίωση των επιτόπιων ελέγχων, το Γενικό Δικαστήριο βασίμως απέρριψε το τελευταίο αυτό επιχείρημα, με τη σκέψη 100 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, χωρίς να παραβεί την υποχρέωσή του αιτιολόγησης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0086"><NO.P>86</NO.P><TXT>Ως εκ τούτου, το επιχείρημα αυτό στηρίζεται σε εσφαλμένη ερμηνεία της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης και πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="18"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0087"><NO.P>87</NO.P><TXT>Τέλος, όσον αφορά το επιχείρημα περί μη συνεκτίμησης της <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0086" REF.END="QE0086"/>επίδρασης περιθωρίου<QUOT.END REF.START="QS0086" CODE="00BB" ID="QE0086"/> από το Γενικό Δικαστήριο, πρέπει να επισημανθεί ότι, με τις σκέψεις 95, 102 και 103 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο ασφαλώς έλαβε υπόψη την επίδραση αυτή.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0088"><NO.P>88</NO.P><TXT>Ειδικότερα, μετά την εξέταση, στις σκέψεις 85 έως 94 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, του ζητήματος αν υπήρξε ιδιαιτέρως ελλιπής εφαρμογή του συστήματος ελέγχου, το Γενικό Δικαστήριο κατέληξε, με τη σκέψη 95 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι το σύνολο των ελλείψεων στο σύστημα ελέγχου, μαζί με όλες τις λοιπές διαπιστωθείσες ελλείψεις, συνιστούσαν ιδιαίτερα ελλιπή εφαρμογή του συστήματος ελέγχου και, ως εκ τούτου, δικαιολογούσαν την επιβολή ποσοστού κατ’ αποκοπήν διόρθωσης 25 %. Παρά ταύτα, με την ίδια αυτή σκέψη 95 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε στη συνέχεια ότι η Επιτροπή έλαβε υπόψη τον μικρότερο κίνδυνο απωλειών για το Ταμείο ο οποίος απορρέει από την <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0087" REF.END="QE0087"/>επίδραση περιθωρίου<QUOT.END REF.START="QS0087" CODE="00BB" ID="QE0087"/>, στο πλαίσιο της οποίας μόνον ένα μέρος των δηλωθεισών εκτάσεων λαμβάνεται υπόψη για την ενεργοποίηση των δικαιωμάτων καταβολής ενίσχυσης, και επομένως επέβαλε, χωρίς να υποπέσει σε σφάλμα, κατ’ αποκοπήν διόρθωση 10 %.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0089"><NO.P>89</NO.P><TXT>Κατά συνέπεια, το επιχείρημα αυτό στηρίζεται σε εσφαλμένη ερμηνεία της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης και πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0090"><NO.P>90</NO.P><TXT>Εξ αυτών συνάγεται ότι το πρώτο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0091"><NO.P>91</NO.P><TXT>Το δεύτερο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως στηρίζεται σε παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας από το Γενικό Δικαστήριο καθόσον το ποσοστό κατ’ αποκοπήν διόρθωσης δεν έπρεπε να καθοριστεί στο 10 % αλλά στο 5 %, λαμβανομένων υπόψη των ελλείψεων του συστήματος ελέγχου.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0092"><NO.P>92</NO.P><TXT>Συναφώς, επισημαίνεται ότι, κατόπιν εμπεριστατωμένης ανάλυσης στις σκέψεις 85 έως 94 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι οι ελλείψεις στο σύστημα ελέγχου, μαζί με όλες τις λοιπές διαπιστωθείσες ελλείψεις, συνιστούσαν ιδιαίτερα ελλιπή εφαρμογή του συστήματος ελέγχου, συνεπαγόμενη υψηλό επίπεδο σφαλμάτων, ενδεικτικό γενικευμένων παρατυπιών, οι οποίες προκάλεσαν κατά πάσα πιθανότητα εξαιρετικά υψηλές απώλειες στο Ταμείο.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0093"><NO.P>93</NO.P><TXT>Πάντως, το Γενικό Δικαστήριο υπογράμμισε, με τη σκέψη 82 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, χωρίς να επικριθεί επί του σημείου αυτού από την Ελληνική Δημοκρατία στο πλαίσιο της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως, ότι, όπως προκύπτει από το έγγραφο VI/5330/97 της Επιτροπής, της <DATE ISO="19971223">23ης Δεκεμβρίου 1997</DATE>, που καθορίζει τις κατευθυντήριες οδηγίες για τις δημοσιονομικές διορθώσεις, όταν η εφαρμογή του συστήματος ελέγχου παρουσιάζει σοβαρές ελλείψεις, δύναται να επιβληθεί διόρθωση ύψους 25 % των δαπανών δεδομένου ότι υπάρχει κίνδυνος ιδιαίτερα υψηλών απωλειών για το Ταμείο.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0094"><NO.P>94</NO.P><TXT>Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο δεν παραβίασε την αρχή της αναλογικότητας καθόσον διαπίστωσε, με τη σκέψη 96 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι η Επιτροπή ορθώς επέβαλε, χωρίς να υποπέσει σε σφάλμα, κατ’ αποκοπήν διόρθωση 10 %.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0095"><NO.P>95</NO.P><TXT>Από τα ανωτέρω συνάγεται ότι το δεύτερο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0096"><NO.P>96</NO.P><TXT>Κατόπιν των προεκτεθέντων, ο τρίτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="19"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Επί του τέταρτου λόγου αναιρέσεως</HT></HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Επιχειρήματα των διαδίκων</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0097"><NO.P>97</NO.P><TXT>Ο τέταρτος λόγος αναιρέσεως στηρίζεται, κατ’ ουσίαν, σε πλάνη περί το δίκαιο στην οποία φέρεται ότι υπέπεσε το Γενικό Δικαστήριο, με τις σκέψεις 110 έως 120 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, κατά την ερμηνεία και εφαρμογή του άρθρου 31 του κανονισμού 1290/2005, σε συνδυασμό με το άρθρο 11 του κανονισμού 885/2006, καθώς και σε ανεπαρκή αιτιολογία. Ειδικότερα, η Ελληνική Δημοκρατία υποστηρίζει ότι συνιστά παραβίαση των διαδικαστικών της εγγυήσεων η παράλειψη της Επιτροπής να την καλέσει να συζητήσουν, κατά τη διμερή σύσκεψη, επί των διαπιστώσεων του θεσμικού αυτού οργάνου σχετικά με τις καθυστερήσεις στη διενέργεια των επιτόπιων ελέγχων όσον αφορά τις συμπληρωματικές στρεμματικές ενισχύσεις.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0098"><NO.P>98</NO.P><TXT>Η Επιτροπή αντιτείνει ότι ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Εκτίμηση του Δικαστηρίου</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0099"><NO.P>99</NO.P><TXT>Εκ προοιμίου, πρέπει να επισημανθεί ότι, στο πλαίσιο της διαδικασίας εκκαθάρισης ως προς τη συμμόρφωση, από το άρθρο 31, παράγραφος 3, του κανονισμού 1290/2005 προκύπτει ότι, πριν από οποιαδήποτε απόφαση απόρριψης της χρηματοδότησης, τα αποτελέσματα των ελέγχων της Επιτροπής και οι απαντήσεις του ενδιαφερόμενου κράτους μέλους κοινοποιούνται εγγράφως και, κατόπιν, τα δύο μέρη επιχειρούν να καταλήξουν σε συμφωνία για τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0100"><NO.P>100</NO.P><TXT>Επιπλέον, το άρθρο 11 του κανονισμού 885/2006 εξειδικεύει τη διαδικασία αυτή, καθορίζοντας λεπτομερείς κανόνες σχετικά με αυτήν. Συγκεκριμένα, όπως προκύπτει από το άρθρο 11, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού αυτού, εάν, ως αποτέλεσμα έρευνας, η Επιτροπή θεωρεί ότι οι δαπάνες δεν πραγματοποιήθηκαν σύμφωνα με το δίκαιο της Ένωσης, κοινοποιεί τα πορίσματά της στο ενδιαφερόμενο κράτος μέλος και υποδεικνύει τα απαραίτητα διορθωτικά μέτρα. Το άρθρο 11, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, του εν λόγω κανονισμού ορίζει εν συνεχεία ότι το κράτος μέλος απαντά εντός δύο μηνών από την παραλαβή της κοινοποίησης της Επιτροπής, η οποία δύναται να τροποποιήσει τη θέση της αναλόγως. Κατά το άρθρο 11, παράγραφος 1, τρίτο εδάφιο, του ίδιου κανονισμού, μετά την εκπνοή του χρονικού διαστήματος εντός του οποίου πρέπει να δοθεί απάντηση, η Επιτροπή συγκαλεί διμερή συνάντηση και αμφότερα τα μέρη καταβάλλουν προσπάθειες προκειμένου να καταλήξουν σε συμφωνία σχετικά με τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν, καθώς και σχετικά με την εκτίμηση της σοβαρότητας της παράβασης και της οικονομικής ζημίας που προκλήθηκε στην Ένωση.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0101"><NO.P>101</NO.P><TXT>Επομένως, προκύπτει σαφώς, αφενός, από το άρθρο 11, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού 885/2006 ότι η Επιτροπή δύναται να τροποποιήσει τη θέση της αναλόγως των στοιχείων που περιέχει η απάντηση του οικείου κράτους μέλους και, αφετέρου, από το άρθρο 11, παράγραφος 1, τρίτο εδάφιο, του κανονισμού αυτού ότι η πρόσκληση για τη διμερή σύσκεψη δεν απαιτεί από την Επιτροπή να διευκρινίσει όλες τις πτυχές των διαπιστώσεων που θα αποτελέσουν αντικείμενο συζήτησης κατά τη σύσκεψη αυτή.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0102"><NO.P>102</NO.P><TXT>Αντιθέτως, όπως επισήμανε η γενική εισαγγελέας με το σημείο 112 των προτάσεών της, η διεξαγωγή της διμερούς σύσκεψης δεν αποσκοπεί τόσο στο να ενημερώσει το εν λόγω κράτος μέλος για την έκταση των διαπιστώσεων της Επιτροπής αλλά μάλλον στο να καταστήσει δυνατή, βάσει της προηγούμενης ανταλλαγής πληροφοριών, την επίτευξη της συμφωνίας που απαιτεί το άρθρο 31, παράγραφος 3, του κανονισμού 1290/2005 σχετικά με τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="20"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0103"><NO.P>103</NO.P><TXT>Επομένως, το επιχείρημα που αντλεί από το άρθρο 11 του κανονισμού 885/2006 η Ελληνική Δημοκρατία, η οποία ισχυρίζεται ότι παραβιάστηκαν οι διαδικαστικές της εγγυήσεις για τον λόγο ότι η Επιτροπή δεν την κάλεσε να συζητήσουν, κατά τη διμερή σύσκεψη, επί των καθυστερήσεων στη διενέργεια των επιτόπιων ελέγχων όσον αφορά τις συμπληρωματικές στρεμματικές ενισχύσεις, πρέπει να απορριφθεί.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0104"><NO.P>104</NO.P><TXT>Τέλος, όσον αφορά το επιχείρημα της Ελληνικής Δημοκρατίας περί ανεπαρκούς και αντιφατικής αιτιολογίας της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, αρκεί να επισημανθεί ότι, αφού εξέθεσε τη σημασία της πρώτης γραπτής ανακοίνωσης, κατά την έννοια του άρθρου 11 του κανονισμού 885/2006, με τις σκέψεις 113 έως 116 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, κατόπιν σαφούς και εμπεριστατωμένης ανάλυσης στις σκέψεις 118 έως 120 της εν λόγω απόφασης, ότι η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των ερευνών προσδιόριζε επαρκώς κατά νόμον την καθυστερημένη διενέργεια των επιτόπιων ελέγχων όσον αφορά τις συμπληρωματικές στρεμματικές ενισχύσεις.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0105"><NO.P>105</NO.P><TXT>Κατόπιν των προεκτεθέντων, ο τέταρτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Επί του πέμπτου λόγου αναιρέσεως</HT></HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Επιχειρήματα των διαδίκων</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0106"><NO.P>106</NO.P><TXT>Στο πλαίσιο του πέμπτου λόγου αναιρέσεως, η Ελληνική Δημοκρατία προσάπτει, κατ’ ουσίαν, στο Γενικό Δικαστήριο ότι, με τις σκέψεις 126 έως 128, 132 και 133 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, συμπλήρωσε την αιτιολογία της προσβαλλόμενης απόφασης για να δικαιολογήσει το ποσοστό διόρθωσης 5 % που επιβλήθηκε για τις συμπληρωματικές συνδεδεμένες στρεμματικές ενισχύσεις. Ειδικότερα, η Ελληνική Δημοκρατία ισχυρίζεται ότι το Γενικό Δικαστήριο συμπλήρωσε την αιτιολογία της προσβαλλόμενης απόφασης προκειμένου να δικαιολογήσει τη διαφορά μεταξύ του ποσοστού διόρθωσης 5 % που επιβλήθηκε για τις συμπληρωματικές συνδεδεμένες στρεμματικές ενισχύσεις και του ποσοστού διόρθωσης 2 % που επιβλήθηκε για τις ενισχύσεις για άλλες εκτάσεις πέραν των βοσκότοπων.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0107"><NO.P>107</NO.P><TXT>Κατά την Επιτροπή, ο λόγος αυτός αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί, κυρίως, ως απαράδεκτος, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 168, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, διότι εκτέθηκε κατά τρόπο υπερβολικά συνοπτικό και αόριστο. Επικουρικώς, η Επιτροπή θεωρεί ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση είναι επαρκώς αιτιολογημένη. Επομένως, ο λόγος αυτός αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Εκτίμηση του Δικαστηρίου</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0108"><NO.P>108</NO.P><TXT>Όσον αφορά την ένσταση απαραδέκτου της Επιτροπής η οποία στηρίζεται στον συνοπτικό και αόριστο χαρακτήρα του πέμπτου λόγου αναιρέσεως, λόγω του οποίου αδυνατούσε, κατά δήλωσή της, να απαντήσει, πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, όπως προκύπτει από το άρθρο 256, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ, το άρθρο 58, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και το άρθρο 168, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να παραθέτει επακριβώς τα επικρινόμενα σημεία της αποφάσεως της οποίας ζητείται η αναίρεση, καθώς και τα νομικά επιχειρήματα που στηρίζουν κατά τρόπο συγκεκριμένο το αίτημα αυτό. Συναφώς, στο άρθρο 169, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου ορίζεται ότι οι προβαλλόμενοι λόγοι και τα νομικά επιχειρήματα προσδιορίζουν με ακρίβεια τα σημεία του σκεπτικού της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου που αμφισβητούνται (πρβλ. απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140904">4ης Σεπτεμβρίου 2014</DATE>, <NAME.CASE>Ισπανία κατά Επιτροπής</NAME.CASE>, <NO.CASE>C-197/13 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2157">EU:C:2014:2157</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR> και <REF.NP.ECR REF="NP0043">43</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> καθώς και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="21"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0109"><NO.P>109</NO.P><TXT>Εν προκειμένω, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η Ελληνική Δημοκρατία προσδιόρισε, με το σημείο 79 του δικογράφου της αιτήσεως αναιρέσεως, τις συγκεκριμένες σκέψεις της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης κατά των οποίων βάλλει στο πλαίσιο του πέμπτου λόγου αναιρέσεως, ανέπτυξε δε αρκούντως συγκεκριμένη επιχειρηματολογία ώστε να καταστήσει δυνατό στο Δικαστήριο να εξετάσει τον λόγο αυτό. Ως εκ τούτου, ο πέμπτος λόγος αναιρέσεως που προβάλλει η Ελληνική Δημοκρατία είναι παραδεκτός.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0110"><NO.P>110</NO.P><TXT>Παρά ταύτα, επί της ουσίας, σε αντίθεση προς όσα υποστηρίζει η Ελληνική Δημοκρατία, με τις σκέψεις 126 έως 128, 132 και 133 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης το Γενικό Δικαστήριο δεν συμπλήρωσε την αιτιολογία της προσβαλλόμενης απόφασης για να δικαιολογήσει τη διαφορά μεταξύ του ποσοστού διόρθωσης 5 % που επιβλήθηκε για τις συμπληρωματικές συνδεδεμένες στρεμματικές ενισχύσεις και του ποσοστού διόρθωσης 2 % που επιβλήθηκε για τις ενισχύσεις για άλλες εκτάσεις πέραν των βοσκότοπων.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0111"><NO.P>111</NO.P><TXT>Πράγματι, πρώτον, όπως προκύπτει από τις εκτιμήσεις που εκθέτει το Γενικό Δικαστήριο με τις σκέψεις 123 έως 131 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, η Επιτροπή δικαιολόγησε το ποσοστό 5 % στη συνοπτική έκθεσή της υπό το πρίσμα των παρατυπιών του συστήματος ελέγχου όσον αφορά τους βασικούς ελέγχους. Δεύτερον, όπως προκύπτει από τη σκέψη 136 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το ποσοστό 2 % που επιβλήθηκε για τις ενισχύσεις για άλλες εκτάσεις πέραν των βοσκότοπων δικαιολογείται από την <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0088" REF.END="QE0088"/>επίδραση περιθωρίου<QUOT.END REF.START="QS0088" CODE="00BB" ID="QE0088"/>. Όπως όμως επισήμανε η γενική εισαγγελέας με τα σημεία 79 και 118 των προτάσεών της, η εν λόγω <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0089" REF.END="QE0089"/>επίδραση περιθωρίου<QUOT.END REF.START="QS0089" CODE="00BB" ID="QE0089"/> δεν ασκεί επιρροή στην περίπτωση των συμπληρωματικών συνδεδεμένων στρεμματικών ενισχύσεων, στο μέτρο που οι τελευταίες είναι συνδεδεμένες με την παραγωγή, χωρίς να γίνεται χρήση των δικαιωμάτων ενίσχυσης. Τέλος, και στον βαθμό που η Ελληνική Δημοκρατία βάλλει κατά της σκέψης 133 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, επισημαίνεται ότι, με τη σκέψη αυτή, το Γενικό Δικαστήριο αρκείται σε μια εκτίμηση πραγματικών περιστατικών καθόσον διαπιστώνει ότι οι εικαζόμενες βελτιώσεις στο ΣΑΑ-ΣΓΠ δεν είχαν τεθεί σε εφαρμογή κατά τη διάρκεια του έτους αιτήσεων 2008.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0112"><NO.P>112</NO.P><TXT>Κατά συνέπεια, ο πέμπτος λόγος αναιρέσεως στηρίζεται σε εσφαλμένη ερμηνεία της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης και πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Επί του έκτου λόγου αναιρέσεως</HT></HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Επιχειρήματα των διαδίκων</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0113"><NO.P>113</NO.P><TXT>Με τον έκτο λόγο αναιρέσεως, η Ελληνική Δημοκρατία επικαλείται παντελή έλλειψη αιτιολογίας εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου όσον αφορά την απόρριψη της δεύτερης αιτίασης που προβλήθηκε στο πλαίσιο του τρίτου λόγου ακυρώσεως σχετικά με την επιβληθείσα διόρθωση στον τομέα της αγροτικής ανάπτυξης, αιτίαση κατά την οποία η προσβαλλόμενη απόφαση έπρεπε να ακυρωθεί καθόσον από το ποσό των επιβληθεισών και καταλογισθεισών διορθώσεων στο πλαίσιο της προσβαλλόμενης απόφασης δεν είχαν αφαιρεθεί εκείνες που επιβλήθηκαν με προγενέστερη απόφαση της Επιτροπής. Ειδικότερα, το Γενικό Δικαστήριο, χωρίς να παραθέσει συναφώς καμία αιτιολογία, περιόρισε το αίτημα της Ελληνικής Δημοκρατίας στο ποσό των <FT TYPE="DECIMAL">5007867,36</FT> ευρώ, το οποίο αντιστοιχεί στη διόρθωση που καταλογίστηκε στο οικονομικό έτος 2009, αν και η Ελληνική Δημοκρατία αμφισβητούσε το συνολικό ποσό της διόρθωσης που επιβλήθηκε με την προσβαλλόμενη απόφαση, ήτοι ποσό <FT TYPE="DECIMAL">10504391,90</FT> ευρώ, το οποίο αντιστοιχεί στο ποσό των διορθώσεων που καταλογίστηκαν στα οικονομικά έτη 2009 (<FT TYPE="DECIMAL">5007867,36</FT> ευρώ) και 2010 (<FT TYPE="DECIMAL">5496524,54</FT> ευρώ).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0114"><NO.P>114</NO.P><TXT>Η Επιτροπή αντιτείνει ότι ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος. Αφενός, η Ελληνική Δημοκρατία αρκείται στην αμφισβήτηση του καθαρού τελικού ποσού της διόρθωσης που επιβλήθηκε με την προσβαλλόμενη απόφαση και του ποσού κατά το οποίο μειώθηκε η τελική διόρθωση, ισχυρισμός που συνιστά, εκ της φύσεώς του, αμφισβήτηση των πραγματικών περιστατικών η οποία δεν υπόκειται στον αναιρετικό<?PAGE NO="22"?> έλεγχο του Δικαστηρίου. Αφετέρου, η αιτίαση της Ελληνικής Δημοκρατίας σχετικά με το ακαθάριστο ποσό των <FT TYPE="DECIMAL">10504391,90</FT> ευρώ δεν αμφισβητήθηκε σε κανένα στάδιο της διαδικασίας ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, με αποτέλεσμα η αιτίαση αυτή να συνιστά διεύρυνση του αντικειμένου της προσφυγής στο πλαίσιο της αναιρετικής διαδικασίας και να ισοδυναμεί με νέο λόγο που πρέπει, ως εκ τούτου, να απορριφθεί ως απαράδεκτος.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Εκτίμηση του Δικαστηρίου</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0115"><NO.P>115</NO.P><TXT>Διαπιστώνεται ότι, με τα σημεία 9 και 41 έως 43 του δικογράφου της προσφυγής της, η Ελληνική Δημοκρατία ζήτησε να ακυρωθεί η προσβαλλόμενη απόφαση καθόσον προβλέπει την εφαρμογή κατ’ αποκοπήν διορθώσεων στον τομέα των στρεμματικών ενισχύσεων σε ποσοστό 5 % του συνολικού ποσού των δαπανών που πραγματοποιήθηκαν στον τομέα της αγροτικής ανάπτυξης, ύψους <FT TYPE="DECIMAL">10504391,90</FT> ευρώ, το οποίο αντιστοιχεί στο ποσό των διορθώσεων που καταλογίστηκαν στα οικονομικά έτη 2009 (<FT TYPE="DECIMAL">5007867,36</FT> ευρώ) και 2010 (<FT TYPE="DECIMAL">5496524,54</FT> ευρώ). Ειδικότερα, η Ελληνική Δημοκρατία αμφισβήτησε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου την ανεπαρκή συνεκτίμηση της προηγούμενης διόρθωσης που επιβλήθηκε με την εκτελεστική απόφαση 2013/214/ΕΕ της Επιτροπής, της <DATE ISO="20130502">2ας Μαΐου 2013</DATE>, για τον αποκλεισμό από τη χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης ορισμένων δαπανών που πραγματοποιήθηκαν από τα κράτη μέλη στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Γεωργικού Ταμείου Προσανατολισμού και Εγγυήσεων (ΕΓΤΠΕ), τμήμα Εγγυήσεων, στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Γεωργικού Ταμείου Εγγυήσεων (ΕΓΤΕ) και στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Γεωργικού Ταμείου Αγροτικής Ανάπτυξης (ΕΓΤΑΑ) (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="123" PAGE.FIRST="11" DATE.PUB="2013">ΕΕ 2013, L 123, σ. 11</REF.DOC.OJ>), σχετικά με τις ενισχύσεις για την αγροτική ανάπτυξη, όσον αφορά το έτος υποβολής αιτήσεων 2008, για τα οικονομικά έτη 2009 και 2010.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0116"><NO.P>116</NO.P><TXT>Διαπιστώνεται ότι, εν προκειμένω, με τις σκέψεις 155 έως 168 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή της Ελληνικής Δημοκρατίας περιορίζοντας την εξέτασή του, χωρίς περαιτέρω αιτιολογία, αποκλειστικά και μόνο στη διόρθωση όσον αφορά το έτος υποβολής αιτήσεων 2008 για το οικονομικό έτος 2009.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0117"><NO.P>117</NO.P><TXT>Επομένως, παραλείποντας να απαντήσει σε βασικά επιχειρήματα της Ελληνικής Δημοκρατίας, το Γενικό Δικαστήριο παρέβη την υποχρέωση αιτιολόγησης που υπέχει από το άρθρο 36 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το οποίο εφαρμόζεται στο Γενικό Δικαστήριο δυνάμει του άρθρου 53, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου, καθώς και από το άρθρο 117 του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0118"><NO.P>118</NO.P><TXT>Κατά συνέπεια, ο έκτος λόγος αναιρέσεως που προβάλλει η Ελληνική Δημοκρατία πρέπει να γίνει δεκτός κατά το μέρος που το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την ενώπιόν του ασκηθείσα προσφυγή περιορίζοντας την εξέταση της δεύτερης αιτίασης του τρίτου λόγου ακυρώσεως της προσφυγής αποκλειστικά και μόνο στη διόρθωση για το έτος υποβολής αιτήσεων 2008 που καταλογίστηκε στο οικονομικό έτος 2009.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0119"><NO.P>119</NO.P><TXT>Επομένως, δεδομένου ότι ο έκτος λόγος αναιρέσεως κρίνεται βάσιμος, πρέπει να ακυρωθεί το σημείο 2 του διατακτικού της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, καθόσον το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή της Ελληνικής Δημοκρατίας περιορίζοντας την εξέτασή του στη διόρθωση για το έτος υποβολής αιτήσεων 2008 που καταλογίστηκε στο οικονομικό έτος 2009 όσον αφορά τη δημοσιονομική διόρθωση 5 % που επιβλήθηκε για τις ενισχύσεις του δεύτερου πυλώνα της ΚΓΠ, ο οποίος επικεντρώνεται στην αγροτική ανάπτυξη, και μη εξετάζοντας τη διόρθωση για το έτος υποβολής αιτήσεων 2008 που καταλογίστηκε στο οικονομικό έτος 2010, ύψους <FT TYPE="DECIMAL">5496524,54</FT> ευρώ, όσον αφορά τη δημοσιονομική διόρθωση 5 % που επιβλήθηκε για τις ενισχύσεις του δεύτερου πυλώνα της ΚΓΠ, ο οποίος επικεντρώνεται στην αγροτική ανάπτυξη.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="23"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Επί της προσφυγής ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0120"><NO.P>120</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 61, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σε περίπτωση αναιρέσεως της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου, το Δικαστήριο μπορεί είτε να αναπέμψει την υπόθεση στο Γενικό Δικαστήριο για να την κρίνει είτε να αποφανθεί το ίδιο οριστικά επί της διαφοράς, εφόσον είναι ώριμη προς εκδίκαση.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0121"><NO.P>121</NO.P><TXT>Όσον αφορά τη δεύτερη αιτίαση προς στήριξη του τρίτου λόγου ακυρώσεως της προσφυγής που ασκήθηκε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, από τις σκέψεις 155 έως 168 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι το Γενικό Δικαστήριο περιόρισε την έκταση του αιτήματος της Ελληνικής Δημοκρατίας σχετικά με την ύπαρξη διπλής διόρθωσης στο οικονομικό έτος 2009 και μόνον, ενώ, στο δικόγραφο της προσφυγής, η Ελληνική Δημοκρατία ανέφερε τόσο το οικονομικό έτος 2009 όσο και το οικονομικό έτος 2010.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0122"><NO.P>122</NO.P><TXT>Διαπιστώνεται, πρώτον, ότι, όσον αφορά τη διόρθωση για το έτος υποβολής αιτήσεων 2008 ως προς το οικονομικό έτος 2010, η προσβαλλόμενη απόφαση δεν διευκρινίζει επαρκώς κατά νόμον τον βαθμό στον οποίο η επιβληθείσα διόρθωση δυνάμει της απόφασης 2013/214 αποτυπώθηκε όντως στο ποσό της διόρθωσης που αποφασίστηκε με την προσβαλλόμενη απόφαση ώστε να μην υπάρξει διπλή διόρθωση.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0123"><NO.P>123</NO.P><TXT>Δεύτερον, η κατά τα ανωτέρω έλλειψη αιτιολογίας δεν παρέχει τη δυνατότητα να προσδιοριστεί επαρκώς κατά νόμον αν –και ενδεχομένως σε ποιο βαθμό– η Επιτροπή έλαβε υπόψη τη διόρθωση που προκύπτει από την απόφαση 2013/214 κατά τον υπολογισμό της διόρθωσης για το έτος υποβολής αιτήσεων 2008 ως προς το οικονομικό έτος 2010.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0124"><NO.P>124</NO.P><TXT>Κατά συνέπεια, πρέπει να γίνει δεκτή η δεύτερη αιτίαση του τρίτου λόγου ακυρώσεως της προσφυγής που ασκήθηκε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και, κατά συνέπεια, να ακυρωθεί η προσβαλλόμενη απόφαση λόγω ελλείψεως αιτιολογίας, καθόσον αφορά τη συνεκτίμηση της απόφασης 2013/214 κατά τον υπολογισμό του ποσού της διόρθωσης ύψους <FT TYPE="DECIMAL">5496524,54</FT> ευρώ, της μείωσης κατά <FT TYPE="DECIMAL">270175,45</FT> ευρώ και του δημοσιονομικού αντίκτυπου των <FT TYPE="DECIMAL">5226349,09</FT> ευρώ, σχετικά με τις δαπάνες που πραγματοποίησε η Ελληνική Δημοκρατία στον τομέα της αγροτικής ανάπτυξης ΕΓΤΑΑ – Άξονας 2 (2007‑2013, μέτρα που συνδέονται με την επιφάνεια) και που καταλογίστηκαν στο πλαίσιο του οικονομικού έτους 2010, λόγω ελλείψεων του ΣΑΑ και των επιτόπιων ελέγχων (δεύτερος πυλώνας, έτος υποβολής αιτήσεων 2008).</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Επί των δικαστικών εξόδων</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0125"><NO.P>125</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 184, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, όταν η αίτηση αναιρέσεως είναι βάσιμη και το Δικαστήριο κρίνει το ίδιο οριστικά τη διαφορά, αποφαίνεται επί των δικαστικών εξόδων.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0126"><NO.P>126</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 138, παράγραφος 3, του Κανονισμού Διαδικασίας, το οποίο έχει εφαρμογή στην αναιρετική δίκη δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 1, του ίδιου Κανονισμού, σε περίπτωση μερικής ήττας των διαδίκων, κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά έξοδά του.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0127"><NO.P>127</NO.P><TXT>Δεδομένου ότι η Ελληνική Δημοκρατία και η Επιτροπή ηττήθηκαν ως προς ένα ή πλείονα αιτήματά τους, καθεμία πρέπει να φέρει τα δικαστικά έξοδά της στην πρωτοβάθμια και στην αναιρετική διαδικασία.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0128"><NO.P>128</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 140, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, το οποίο εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 1, του Κανονισμού αυτού, τα κράτη μέλη και τα θεσμικά όργανα που παρεμβαίνουν στη δίκη φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="24"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0129"><NO.P>129</NO.P><TXT>Το Βασίλειο της Ισπανίας, ως παρεμβαίνον στην αναιρετική διαδικασία, φέρει τα δικαστικά του έξοδα.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO>Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (όγδοο τμήμα) αποφασίζει:</INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">1)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Αναιρεί τα σημεία 2 και 3 του διατακτικού της απόφασης του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170330">30ής Μαρτίου 2017</DATE>, <NAME.CASE>Ελλάδα κατά Επιτροπής</NAME.CASE> (<NO.CASE>T-112/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2017:239">EU:T:2017:239</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), καθόσον το Γενικό Δικαστήριο, αφενός, απέρριψε την προσφυγή της Ελληνικής Δημοκρατίας περιορίζοντας την εξέτασή του στη διόρθωση για το έτος υποβολής αιτήσεων 2008 που καταλογίστηκε στο οικονομικό έτος 2009 όσον αφορά τη δημοσιονομική διόρθωση 5 % που επιβλήθηκε για τις ενισχύσεις του δεύτερου πυλώνα της κοινής γεωργικής πολιτικής (ΚΓΠ), ο οποίος επικεντρώνεται στην αγροτική ανάπτυξη, και μη εξετάζοντας τη διόρθωση για το έτος υποβολής αιτήσεων 2008 που καταλογίστηκε στο οικονομικό έτος 2010, ύψους <FT TYPE="DECIMAL">5496524,54</FT> ευρώ, όσον αφορά τη δημοσιονομική διόρθωση 5 % που επιβλήθηκε για τις ενισχύσεις του δεύτερου πυλώνα της ΚΓΠ, ο οποίος επικεντρώνεται στην αγροτική ανάπτυξη, και, αφετέρου, αποφάνθηκε επί των δικαστικών εξόδων.</HT></TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">2)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως κατά τα λοιπά.</HT></TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">3)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Ακυρώνει την εκτελεστική απόφαση 2014/950/ΕΕ της Επιτροπής, της <DATE ISO="20141219">19ης Δεκεμβρίου 2014</DATE>, για τον αποκλεισμό ορισμένων δαπανών από τη χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης που πραγματοποιήθηκαν από τα κράτη μέλη στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Γεωργικού Ταμείου Προσανατολισμού και Εγγυήσεων (ΕΓΤΠΕ), τμήμα Εγγυήσεων, στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Γεωργικού Ταμείου Εγγυήσεων (ΕΓΤΕ) και στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Γεωργικού Ταμείου Αγροτικής Ανάπτυξης (ΕΓΤΑΑ), καθόσον αφορά τη συνεκτίμηση της απόφασης 2013/214/ΕΕ της Επιτροπής, της <DATE ISO="20130502">2ας Μαΐου 2013</DATE>, για τον αποκλεισμό από τη χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης ορισμένων δαπανών που πραγματοποιήθηκαν από τα κράτη μέλη στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Γεωργικού Ταμείου Προσανατολισμού και Εγγυήσεων (ΕΓΤΠΕ), τμήμα Εγγυήσεων, στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Γεωργικού Ταμείου Εγγυήσεων (ΕΓΤΕ) και στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Γεωργικού Ταμείου Αγροτικής Ανάπτυξης (ΕΓΤΑΑ), κατά τον υπολογισμό του ποσού της διόρθωσης ύψους <FT TYPE="DECIMAL">5496524,54</FT> ευρώ, της μείωσης κατά <FT TYPE="DECIMAL">270175,45</FT> ευρώ και του δημοσιονομικού αντίκτυπου των <FT TYPE="DECIMAL">5226349,09</FT> ευρώ, σχετικά με τις δαπάνες που πραγματοποίησε η Ελληνική Δημοκρατία στον τομέα της αγροτικής ανάπτυξης ΕΓΤΑΑ – Άξονας 2 (2007-2013, μέτρα που συνδέονται με την επιφάνεια) και που καταλογίστηκαν στο πλαίσιο του οικονομικού έτους 2010, λόγω ελλείψεων του ΣΑΑ και των επιτόπιων ελέγχων (δεύτερος πυλώνας, έτος υποβολής αιτήσεων 2008).</HT></TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">4)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Η Ελληνική Δημοκρατία και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή φέρουν τα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν στο πλαίσιο της πρωτοβάθμιας και της αναιρετικής διαδικασίας.</HT></TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">5)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Το Βασίλειο της Ισπανίας φέρει τα δικαστικά του έξοδα.</HT></TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><SIGNATORY><P>Malenovský</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Safjan</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Šváby</P></SIGNATORY><P>Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 15 Mαΐου 2019.</P><SIGNATORY><P>Ο Γραμματέας</P><P>A. Calot Escobar</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Ο Πρόεδρος</P><P>K. Lenaerts</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>