In de zaak:
MACCHIORLATTI DALMAS E FIGLI,
commanditaire vennootschap naar Italiaans recht, gevestigd te Turijn,
te dezer zake domicilie gekozen hebbende te Luxemburg, rue Alphonse München 6, ten kantore van mr. G. Margue, advocaat,
vertegenwoordigd door A. Macchiorlatti Dalmas,
bijgestaan door mr. A. Cottrau, advocaat te Turijn en advocaat bij de
HOGE AUTORITEIT VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAP VOOR KOLEN EN STAAL,
te dezer zake domicilie gekozen hebbende Place de Metz 2 te Luxemburg,
vertegenwoordigd door prof. mr. G. Pasetti-Bombardella, juridisch adviseur bij de Hoge Autoriteit, als gemachtigde,
bijgestaan door prof. mr. A. Trabucchi, advocaat bij de
betreffende het beroep tot nietigverklaring van de beschikking van de Hoge Autoriteit de dato
HET HOF VAN JUSTITIE
samengesteld als volgt:
A. M. Donner,
L. Delvaux
O. Riese en N. Catalano,
wijst het volgende
Overwegende dat
Overwegende dat
verzoekster in de kosten te veroordelen
Overwegende dat de feiten welke aan het onderhavige geding ten grondslag liggen, als volgt kunnen worden samengevat:
In de loop van de maand oktober 1957 bracht R. Lepape, hoofdinspecteur van de Controledienst van de Hoge Autoriteit, een bezoek aan verzoekster te haren kantore, teneinde de boekhouding na te zien en te controleren, zulks overeenkomstig de bepalingen van de beschikkingen 30-53, 31-53, 1-54 en 2-54. Op
Volgens verzoekster heeft zij tijdens de controlewerkzaamheden aan R. Lepape een mondelinge toelichting verstrekt en vervolgens ten gevolge van verschillende omstandigheden nagelaten, deze schriftelijk tegenover de Hoge Autoriteit te herhalen.
Het gevolg is geweest, dat de Hoge Autoriteit op
Deze boete van
Overwegende dat de middelen en argumenten van partijen als volgt kunnen worden samengevat:
Niet houdbaar is de stelling, dat de door de Hoge Autoriteit geproduceerde correspondentie een buitengerechtelijke bekentenis van de firma Macchiorlatti Dalmas e Figli bevat, dat zij heeft verkocht tegen een hogere prijs dan in haar prijsschaal was vermeld. Deze correspondentie heeft uitsluitend betrekking op de inning van de in artikel 49 van het Verdrag voorgeschreven heffing.
Onder meer verklaren de afnemers Cosiac (repliek, bijlage 13), Menzio Petro (repliek, bijlage 14) en Martini Francesco (repliek, bijlage 15), dat zij hogere prijzen hadden betaald dan in de prijsschaal waren vermeld, omdat de fabricage of de levering op bijzondere condities was geschied. De onderneming Ferro e Acciaio te Milaan, die bij de leveringen aan de afnemer Ilva als tussenpersoon is opgetreden, verklaart (repliek, bijlage 16), dat bij de geleverde goederen bijzondere fabricagemethoden waren toegepast en dat voor de levering bijzondere termijnen hadden gegolden, waardoor hogere prijzen moesten worden betaald dan in de prijsschaal waren vermeld.
Overwegende dat verzoekster zowel een machinefabriek is als een onderneming in de ijzer- en staalindustrie, en dat zij in laatstgenoemde hoedanigheid valt onder artikel 80 van het Verdrag E.G.K.S.; dat vaststaat, dat zij onder andere staalblokken, walserijprodukten en profielstaal produceert, welke produkten worden genoemd in Bijlage I van het Verdrag;
Overwegende dat geldboeten welke op grond van het Verdrag worden opgelegd, zoals de in geding zijnde geldboeten, onderwerp kunnen zijn van een beroep in volle omvang overeenkomstig artikel 36 van het Verdrag;
Overwegende dat het beroep derhalve ontvankebjk is ;
Overwegende dat verzoekster op grond van artikel 36 van het Verdrag de beschikking van de Hoge Autoriteit ex artikel 64 bestrijdt, waarbij haar een boete van
Overwegende dat verzoekster ontkent voornoemde voorschriften te hebben geschonden en verzoekt, dat de boete die haar is opgelegd worde ingetrokken, of subsidiair dat het bedrag daarvan worde verminderd ;
Overwegende dat, met inachtneming van artikel 60 van het Verdrag en van de beschikkingen 30-53, 31-53, 1-54 en 2-54 van de Hoge Autoriteit dient te worden onderzocht, of de gestelde overtredingen vaststaan, en zo ja, of de geldboete terecht op het genoemde bedrag is vastgesteld;
Overwegende dat in de beschikking van de Hoge Autoriteit van
Overwegende dat in de krachtens artikel 60 van het Verdrag en de beschikkingen 30-53, 31-53, 1-54 en 2-54 van de Hoge Autoriteit ingestelde regeling twee groepen van voorschriften zijn te onderscheiden, betreffende enerzijds het beginsel van non-discriminatie en anderzijds de openbaarmaking der prijzen;
dat volgens artikel 2 van de beschikking 30-53, gewijzigd bij artikel 1 van de beschikking 1-54, als verboden praktijk krachtens artikel 60, lid 1, wordt aangemerkt het vaststellen door een verkoper van prijzen of voorwaarden welke van de in zijn prijsschaal vermelde afwijken, tenzij de verkoper kan aantonen, hetzij dat de betrokken transactie niet binnen de categorieën van de in zijn prijsschaal vermelde transacties valt, hetzij dat deze afwijkingen op gelijke wijze op alle onderling vergelijkbare transacties worden toegepast;
dat volgens de voorschriften betreffende openbaarmaking der prijzen de ondernemingen verplicht zijn, hun prijsschalen en verkoopvoorwaarden op de vastgestelde wijze bekend te maken; dat derhalve elke afwijking van de prijzen van de prijsschaal een overtreding betekent van de regels omtrent openbaarmaking, zelfs indien deze afwijking op gelijke wijze wordt toegepast op alle onderling vergelijkbare transacties en hierdoor op zichzelf nog geen overtreding oplevert van het discriminatieverbod; dat in casu verzoekster, ter weerlegging van de bewering dat de regels betreffende openbaarmaking zijn overtreden niet kan volstaan met aan te tonen, dat de prijsafwijkingen ten opzichte van haar prijsschaal niet discriminatoir zijn, aangezien immers elke afwijking, van welke aard ook, een dergelijke overtreding oplevert, doch dat zij ook zal moeten bewijzen, dat geen van de verkooptransacties waarbij prijsafwijkingen zijn vastgesteld, binnen de categorieën van de in haar prijsschaal genoemde transacties valt; dat er voorts kennelijk sprake is van overtreding van de regels betreffende openbaarmaking en van het discriminatieverbod tegelijk, indien de afwijking van in de prijsschaal genoemde prijzen niet op gelijke wijze op vergelijkbare transacties is toegepast;
Overwegende dat, teneinde het opleggen van een geldboete te rechtvaardigen, kan worden volstaan met vast te stellen, dat de regels betreffende openbaarmaking zijn geschonden, doch dat niettemin, teneinde de ernst van de overtreding en derhalve het bedrag van de boete te kunnen beoordelen, dient te worden onderzocht of door de miskenning van de regels betreffende openbaarmaking tevens het discriminatieverbod is geschonden;
Overwegende dat tijdens de pleidooien is gebleken, dat geen van de gewraakte verkopen kan worden geacht te vallen buiten de categorie van transacties welke in de prijsschaal van verzoekster zijn vermeld, ofschoon in de motivering van de bestreden beschikking niet wordt gezegd, dat de in artikel 1 van beschikking 1-54 vermelde uitzonderingen zich in casu niet voordeden;
Overwegende dat bij het merendeel van de gewraakte verkopen de regels betreffende openbaarmaking zijn geschonden; dat nu eens de prijsschaal rechtstreeks is geschonden doordat prijsverhogingen zijn toegepast, dan weer in de prijsschaal bepaalde aanwijzingen, vereist volgens artikel 2, sub b) en e), van beschikking 31-53, zijn weggelaten, zoals de prijsafwijkingen voor bepaalde afmetingen en lengten, de prijstoeslagen en -verhogingen welke worden toegepast bij de levering, de kosten verbonden aan de wijze van verlading en de prijsverhogingen voor bepaalde kwaliteiten en schakeringen; dat deze schendingen of leemten voor de in geding zijnde verkopen zijn geconstateerd in de volgende rekeningen: 2 van
Overwegende voorts dat verzoekster het discriminatieverbod heeft miskend bij de verkopen waarop haar rekeningen 4 van
Overwegende anderzijds, dat verzoekster in haar brief van
Overwegende dat verzoekster bij het merendeel der gewraakte verkopen de regels betreffende de openbaarmaking der prijzen, alsmede bij ten minste twee van deze verkopen de regels van nondiscriminatie kennelijk heeft geschonden;
Overwegende dat, ook al is de schending van het discriminatieverbod van ernstiger aard dan de schending van de regels betreffende openbaarmaking, laatstbedoelde overtreding niet te licht mag worden opgevat; dat immers het Verdrag de verplichte openbaarmaking voorschrijft ter bereiking van de volgende doeleinden :
Overwegende derhalve, dat de enkele overtreding van de regels betreffende openbaarmaking de oplegging van een boete vereist, die niet alleen op principiële gronden berust, doch die evenredig moet zijn aan de gevolgen van deze overtreding, die daarin bestaan dat het bereiken van bovengenoemde fundamentele doeleinden wordt belemmerd;
Overwegende dat onder deze omstandigheden — rekening houdende met het totale bedrag der gewraakte transacties, met het verschil tussen de prijzen volgens de prijsschaal en de toegepaste prijzen, en met het bedrag van de prijstoeslagen welke op discriminatoire wijze op bepaalde afnemers worden toegepast — de geldboete die de Hoge Autoriteit aan verzoekster heeft opgelegd, gezien bovengenoemde overtredingen, terecht is opgelegd, en dat, rekening houdende met de in artikel 64 van het Verdrag gestelde grenzen, het bedrag van de boete in overeenstemming is met de ernst van de overtredingen ;
Overwegende mitsdien dat de bestreden beschikking terecht is gegeven en dat het beroep als niet gegrond moet worden verworpen ;
Overwegende dat volgens artikel 60 van het Reglement van het Hof van Justitie van de E.G.K.S. de in het ongelijk gestelde partij in de kosten moet worden verwezen; dat in casu verzoekster in het ongelijk is gesteld en derhalve in de kosten moet worden veroordeeld;
HET HOF VAN JUSTITIE
Verwerpende al hetgeen meer of anders is gevorderd,
Verklaart en beslist als volgt:
Aldus door het Hof gewezen en ondertekend te Luxemburg op zeventien december negentienhonderd negenenvijftig.
Uitgesproken ter openbare zitting gehouden te Luxemburg op zeventien december negentienhonderd negenenvijftig.
A.
A. M.