<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-04.cj-20080212.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="ECRCJ1995ELA.0600179101.case.xml"><NO.CASE>C-109/94</NO.CASE><NO.CASE>C-207/94</NO.CASE><NO.CASE>C-225/94</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>61994C0109</NO.CELEX><NO.SEQ>0021.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST>1793</PAGE.FIRST><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST>1796</PAGE.LAST><PAGE.TOTAL>4</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><LEFT>ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ LENZ — ΣΥΝΕΚΔΙΚΑΣΘΕΙΣΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ C-109/94, C-207/94 και C-225/94</LEFT><RIGHT>ΕΠΙΤΡΟΠΗ κατά ΕΛΛΑΔΟΣ</RIGHT></CURR.TITLE><CONTENTS.CONCLUSION><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα</HT></P><P><HT TYPE="UC">Carl Otto Lenz</HT></P><P>της <DATE ISO="19950511">11ης Μαΐου 1995</DATE><NOTE NOTE.ID="E0001" NUMBERING="STAR"><P>Γλώσσα του πρωτοτύπου: η γερμανική.</P></NOTE></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>Α —</NO.P><TXT>Εισαγωγή</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Στην παρούσα διαδικασία παραβάσεως κράτους πρόκειται για τρεις οδηγίες στον τομέα των ασφαλίσεων. Η Επιτροπή προσάπτει στην Ελληνική Δημοκρατία ότι δεν μετέφερε πλήρως στο εσωτερικό δίκαιο τις οδηγίες αυτές εντός των ταχθεισών προθεσμιών ή ότι δεν την ενημέρωσε για τη μεταφορά αυτή.</TXT></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Η υπόθεση C-109/94 αφορά την οδηγία 90/618/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19901108">8ης Νοεμβρίου 1990</DATE>, για την τροποποίηση, ιδιαίτερα όσον αφορά την ασφάλιση της ευθύνης από αυτοκίνητα, των οδηγιών 73/239/ΕΟΚ και 88/357/ΕΟΚ που αφορούν τον συντονισμό των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων σχετικά με την πρωτασφά-λιση εκτός της ασφάλειας ζωής<NOTE NOTE.ID="E0002" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="330" DATE.PUB="1990" PAGE.FIRST="44">ΕΕ L 330, σ. 44</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>. Κατά το άρθρο 12 της οδηγίας αυτής, τα κράτη μέλη όφειλαν να τροποποιήσουν το εθνικό τους δίκαιο εντός 18 μηνών σύμφωνα με την οδηγία και να ενημερώσουν σχετικώς την Επιτροπή αμελλητί.</TXT></NP><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Στην υπόθεση C-207/94 πρόκειται για την οδηγία 88/357/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19880622">22ας Ιουνίου 1988</DATE>, για τον συντονισμό των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων σχετικά με την πρωτασφάλιση, εκτός της ασφάλειας ζωής, και τη θέσπιση διατάξεων που σκοπό έχουν να διευκολύνουν την πραγματική άσκηση της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών καθώς και για την τροποποίηση της οδηγίας 73/239/ΕΟΚ<NOTE NOTE.ID="E0003" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="172" DATE.PUB="1988" PAGE.FIRST="1">ΕΕ L 172, σ. 1</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>. Κατά το άρθρο 32 της οδηγίας αυτής, τα κράτη μέλη έπρεπε να έχουν τροποποιήσει τις εθνικές τους διατάξεις εντός 18 μηνών σύμφωνα με την οδηγία και να το γνωστοποιήσουν αυτό στην Επιτροπή αμελλητί.</TXT></NP><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>Τέλος, η υπόθεση C-225/94 αφορά την οδηγία 90/619/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19901108">8ης Νοεμβρίου 1990</DATE>, για τον συντονισμό των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων σχετικά με την πρωτασφάλιση ζωής και για τη θέσπιση διατάξεων που σκοπό έχουν να διευκολύνουν την πραγματική άσκηση της ελεύθερης παροχής των υπηρεσιών καθώς και για την τροποποίηση της οδηγίας 79/267/ΕΟΚ<NOTE NOTE.ID="E0004" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="330" DATE.PUB="1988" PAGE.FIRST="50">ΕΕ L 330, σ. 50</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>. Κατά το άρθρο 30 της οδηγίας αυτής, τα κράτη μέλη όφειλαν να τροποποιήσουν το εθνικό τους δίκαιο εντός 24 μηνών σύμφωνα με την οδηγία και να το ανακοινώσουν αυτό στην Επιτροπή αμελλητί.</TXT></NP><?PAGE NO="I-1794"?><NP><NO.P>5.</NO.P><TXT>Η Επιτροπή διατύπωσε σε κάθε μια από τις τρεις αυτές υποθέσεις αιτιολογημένη γνώμη σύμφωνα με το άρθρο 169 της Συνθήκης ΕΚ, αφού παρέσχε προηγουμένως στην Ελληνική Δημοκρατία τη δυνατότητα να διατυπώσει τη γνώμη της. Η Ελληνική Δημοκρατία ανακοίνωσε συναφώς στην Επιτροπή ότι οι εργασίες για τη μεταφορά στο εθνικό δίκαιο των εν λόγω οδηγιών δεν είχαν ακόμη ολοκληρωθεί. Κατόπιν αυτού, η Επιτροπή άσκησε και στις τρεις υποθέσεις προσφυγή ενώπιον του Δικαστηρίου. Κατόπιν σχετικής αιτήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, το Δικαστήριο αποφάσισε τη συνεκδίκαση των τριών υποθέσεων για τη διευκόλυνση της προφορικής διαδικασίας και την έκδοση κοινής αποφάσεως.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>Β —</NO.P><TXT>Η γνώμη μου επί των υποθέσεων</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>6.</NO.P><TXT>Η Ελληνική Δημοκρατία δεν αμφισβητεί ότι δεν μετέφερε στο εσωτερικό δίκαιο τις εν λόγω τρεις οδηγίες εντός των προθεσμιών που της έταξε η Επιτροπή με τις αιτιολογημένες γνώμες.</TXT></NP><NP><NO.P>7.</NO.P><TXT>Η καθής ζητεί εντούτοις να απορριφθεί η προσφυγή. Προβάλλει συναφώς ότι τον Ιούνιο του 1992 ολοκληρώθηκε η επεξεργασία ενός σχεδίου προεδρικού διατάγματος για τη μεταφορά στο εσωτερικό δίκαιο των τριών επίδικων οδηγιών. Το σχέδιο αυτό υποβλήθηκε τον Μάρτιο του 1994 στο Συμβούλιο της Επικρατείας προς επεξεργασία. Οι λόγοι της καθυστερήσεως αυτής οφείλονται στο ότι το σχέδιο απαιτούσε μακρά μελέτη από τους αρμόδιους φορείς και επιπλέον κατά το επίμαχο χρονικό διάστημα επήλθαν ορισμένες αλλαγές στα αρμόδια υπουργεία και τις αρμόδιες υπηρεσίες. Το Συμβούλιο της Επικρατείας αποφάνθηκε το 1994 ότι δεν ήταν πλέον δυνατή η έκδοση του εν λόγω διατάγματος, επειδή οι επίδικες οδηγίες είχαν εν τω μεταξύ τροποποιηθεί από τις οδηγίες 92/49/ΕΟΚ<NOTE NOTE.ID="E0005" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Οδηγία 92/49/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19920618">18ης Ιουνίου 1992</DATE>, για τον συντονισμό των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων σχετικά με την πρωτασφάλιση πλην της ασφαλίσεως ζωής και για την τροποποίηση των οδηγιών 73/239/EOK και 88/357/EOK (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="228" DATE.PUB="1992" PAGE.FIRST="1">ΕΕ L 228, σ. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> και 92/96/ΕΟΚ<NOTE NOTE.ID="E0006" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Οδηγία 92/96/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19921110">10ης Νοεμβρίου 1992</DATE>, για τον συντονισμό των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών μέτρων σχετικά με την πρωτασφάλιση ζωής και για την τροποποίηση των οδηγιών 79/267/EOK και 90/619/EOK (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="360" DATE.PUB="1992" PAGE.FIRST="1">ΕΕ L 360, σ. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>. Οι ελληνικές αρχές κατάρτισαν επομένως ένα νέο σχέδιο προεδρικού διατάγματος με το οποίο θα μεταφερθούν στο εθνικό δίκαιο όχι μόνο οι τρεις επίδικες οδηγίες αλλά και οι οδηγίες 92/49 και 92/96.</TXT></NP><NP><NO.P>8.</NO.P><TXT>Οι περιστάσεις αυτές, στις οποίες αναφέρθηκε και πάλι η εκπρόσωπος της Ελληνικής Δημοκρατίας κατά την επ' ακροατηρίου συζήτηση ενώπιον του Δικαστηρίου, δεν μπορούν να δικαιολογήσουν την παράβαση της Συνθήκης την οποία παραδέχεται η καθής. Από την πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, προκύπτει ότι κράτος μέλος <QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="00AB"/>δεν μπορεί να επικαλείται διατάξεις, πρακτικές ή καταστάσεις της εσωτερικής του εννόμου τάξεως προκειμένου να δικαιολογήσει την μη τήρηση των υποχρεώσεων των προθεσμιών που απορρέουν από τις κοινοτικές οδηγίες<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0007" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19930802">2ας Αυγούστου 1993</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-303/92" YEAR="1993" PAGE.ECR="I-4739">C-303/92, Επιτροπή κατά Κάτω Χωρών (Συλλογή 1993, σ. I-4739, σκέψη 9)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Πρέπει να επισημανθεί ότι η οδηγία 88/357 έπρεπε να μεταφερθεί στο εσωτερικό δίκαιο το αργότερο την <DATE ISO="19891231">31η Δεκεμβρίου 1989</DATE>, οι δε οδηγίες 90/618 και 90/619 έπρεπε να μεταφερθούν στο εσωτερικό δίκαιο το αργότερο στις <DATE ISO="19920520">20 Μαΐου 1992</DATE>. Αυτό δεν συνέβη ως προς την Ελλάδα. Η Ελληνική Δημοκρατία δεν μετέφερε τις οδηγίες αυτές στο εσωτερικό<?PAGE NO="I-1795"?> δίκαιο ούτε εντός της προθεσμίας των δύο μηνών που είχε αντιστοίχως ταχθεί με τις αιτιολογημένες γνώμες της <DATE ISO="19930707">7ης Ιουλίου 1993</DATE> (υπόθεση C-109/94), της <DATE ISO="19920806">6ης Αυγούστου 1992</DATE> (υπόθεση C-207/94) και της <DATE ISO="19940215">15ης Φεβρουαρίου 1994</DATE> (υπόθεση C-225/94). Αυτό έχει καθοριστική σημασία για την κρίση του βάσιμου των υπό κρίση προσφυγών.</TXT><P>Εξάλλου, πρέπει να παρατηρηθεί ότι και οι οδηγίες 92/49 και 92/96, στις οποίες αναφέρεται η Ελληνική Κυβέρνηση, έπρεπε να είχαν μεταφερθεί στο εσωτερικό δίκαιο το αργότερο στις <DATE ISO="19931231">31 Δεκεμβρίου 1993</DATE> και την <DATE ISO="19940701">1η Ιουλίου 1994</DATE> αντιστοίχως.</P></NP><NP><NO.P>9.</NO.P><TXT>Οι ίδιες παρατηρήσεις ισχύουν ως προς τον ισχυρισμό της καθής ότι η έλλειψη μέτρων μεταφοράς στο εσωτερικό δίκαιο δεν εμπόδισε ουσιαστικώς την αποτελεσματική εφαρμογή των διατάξεων των επίδικων οδηγιών.</TXT></NP><NP><NO.P>10.</NO.P><TXT>Επομένως, δεδομένου ότι δεν αμφισβητείται ότι η Ελληνική Δημοκρατία δεν μετέφερε στο εσωτερικό δίκαιο εμπροθέσμως τις επίμαχες οδηγίες, παρέλκει η εξέταση από το Δικαστήριο της αιτιάσεως της Επιτροπής όσον αφορά την παράλειψη ανακοινώσεως για την επελθούσα μεταφορά στο εσωτερικό δίκαιο.</TXT><P>Αυτό είναι αυτονόητο ως προς τις υποθέσεις C-207/94 και C-225/94, στις οποίες η αιτίαση αυτή διατυπώθηκε επικουρικώς μόνο. Το ίδιο πρέπει πάντως να ισχύει και ως προς την υπόθεση C-109/94, στην οποία η Επιτροπή προσάπτει στην Ελληνική Δημοκρατία ότι δεν μετέφερε στο εσωτερικό δίκαιο τις επίμαχες οδηγίες <HT TYPE="ITALIC">και</HT> δεν της ανακοίνωσε τα μέτρα για τη μεταφορά αυτή. Εφόσον δεν έχουν θεσπιστεί τα απαραίτητα μέτρα για τη μεταφορά οδηγίας στο εσωτερικό δίκαιο, τα μέτρα αυτά δεν μπορούν λογικά ούτε να ανακοινωθούν στην Επιτροπή. Επομένως, η διαπίστωση της ελλείψεως μεταφοράς στο εσωτερικό δίκαιο καλύπτει και την περαιτέρω αιτίαση της παραλείψεως ανακοινώσεως, χωρίς να χρειάζεται να διαπιστωθεί αυτό ειδικώς εν προκειμένω.</P></NP><NP><NO.P>11.</NO.P><TXT>Το Δικαστήριο διαπίστωσε πράγματι σε δύο πρόσφατα εκδοθείσες αποφάσεις επί παρομοίων υποθέσεων την έλλειψη μεταφοράς στο εσωτερικό δίκαιο των σχετικών οδηγιών, εν τούτοις όμως απέρριψε κατά τα λοιπά την προσφυγή της Επιτροπής<NOTE NOTE.ID="E0008" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19950323">23ης Μαρτίου 1995</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-365/93" YEAR="1995" PAGE.ECR="I-499">C-365/93, Επιτροπή κατά Ελληνικής Δημοκρατίας, Συλλογή 1995, σ. Ι-499</REF.DOC.ECR>, και απόφαση της <DATE ISO="19950406">6ης Απριλίου 1995</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-147/94" YEAR="1995" PAGE.ECR="I-1015">C-147/94, Επιτροπή κατά Βασιλείου της Ισπανίας, Συλλογή 1995, σ. Ι-1015</REF.DOC.ECR>. Δεν μπορεί να συναχθεί αν το Δικαστήριο υιοθέτησε την ίδια άποψη με την απόφαση του της <DATE ISO="19950404">4ης Απριλίου 1995</DATE> στην υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-348/93" YEAR="1995" PAGE.ECR="I-673">C-348/93, Επιτροπή κατά Ιταλίας, Συλλογή 1995, σ. Ι-673</REF.DOC.ECR> δεδομένου ότι στην υπόθεση αυτή απορρίφθηκε οπωσδήποτε εν μέρει η προσφυγή που είχε ασκήσει η Επιτροπή.</P></NOTE>. Ο τρόπος αυτός ενεργείας νομίζω, για τους προαναφερθέντες λόγους, ότι δεν είναι ο προσήκων. Εξάλλου, πρέπει να επισημανθεί ότι ουδόλως πρόκειται εδώ για παγιωθείσα νομολογία. Βέβαια, στις αμέσως προαναφερθείσες αποφάσεις του το Δικαστήριο αναφέρεται στην απόφαση του της <DATE ISO="19940518">18ης Μαΐου 1994</DATE> επί της υποθέσεως C-303/93<NOTE NOTE.ID="E0009" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Επιτροπή κατά Ιταλίας, Συλλογή 1994, σ. I-1901.</P></NOTE>. Όμως, σε μια απόφαση της <DATE ISO="19941215">15ης Δεκεμβρίου 1994</DATE><NOTE NOTE.ID="E0010" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-94/94" YEAR="1994" PAGE.ECR="I-5777">C-94/94, Επιτροπή κατά Ισπανίας (Συλλογή 1994, σ. Ι-5777)</REF.DOC.ECR>. Επίσης απόφαση της <DATE ISO="19950119">19ης Ιανουαρίου 1995</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-66/94" YEAR="1995" PAGE.ECR="I-149">C-66/94, Επιτροπή κατά Βελγίου, Συλλογή 1995, σ. Ι-149</REF.DOC.ECR>, όπου η Επιτροπή προέβαλε ότι το οικείο κράτος μέλος δεν είχε θεσπίσει τα απαραίτητα μέτρα για τη μεταφορά στο εσωτερικό δίκαιο <QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="00AB"/>και/ή<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="00BB"/> δεν τα είχε ανακοινώσει στην Επιτροπή.</P></NOTE>, π.χ., το Δικαστήριο έκρινε απλώς σε μια παρόμοια υπόθεση ότι το καθού κράτος μέλος δεν είχε μεταφέρει στο<?PAGE NO="I-1796"?> εσωτερικό δίκαιο τις επίμαχες οδηγίες. Ούτε στο σκεπτικό ούτε στο διατακτικό της αποφάσεως εξετάστηκε ειδικά η αιτίαση της Επιτροπής ότι δεν της είχαν ανακοινωθεί τα απαραίτητα για τη μεταφορά στο εσωτερικό δίκαιο μέτρα. Νομίζω ότι αυτό είναι ορθό.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>Γ —</NO.P><TXT>Πρόταση</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>12.</NO.P><TXT>Επομένως, προτείνω την ακόλουθη απόφαση:</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Η Ελληνική Δημοκρατία, παραλείποντας να θεσπίσει εντός των ταχθεισών προθεσμιών τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις για να συμμορφωθεί πλήρως προς τις οδηγίες 90/618/ΕΟΚ, 88/357/ΕΟΚ και 90/619/ΕΟΚ, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη ΕΚ.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Καταδικάζει την Ελληνική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>