<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.00-20081231.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="ECRCJ2006PLB.0700682701.case.xml"><NO.CASE>C-103/05</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62005C0103</NO.CELEX><NO.SEQ>0009.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>6829</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>6839</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>11</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><LEFT>OPINIA D. RUIZA-JARABA — SPRAWA C-103/05</LEFT><RIGHT>REISCH MONTAGE</RIGHT></CURR.TITLE><CONTENTS.CONCLUSION><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Opinia rzecznika generalnego</HT></P><P><HT TYPE="UC">Dámasa Ruiza-Jaraba Colomera</HT></P><P>przedstawiona w dniu <DATE ISO="20060314">14 marca 2006 r.</DATE><NOTE NOTE.ID="E0045"><P>Język oryginału: hiszpański.</P></NOTE></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>I —</NO.P><TXT>Wstęp</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Artykuł 6 pkt 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia <DATE ISO="20001222">22 grudnia 2000 r.</DATE> w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych<NOTE NOTE.ID="E0046" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="012" DATE.PUB="2000" PAGE.FIRST="1">Dz.U. L 12, str. 1</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE> pozwala, w przypadku gdy pozywa się kilka osób mających miejsce zamieszkania w różnych państwach członkowskich, pozwać je przed właściwy sąd w dowolnym państwie członkowskim, o ile między sprawami istnieje wystarczająco ścisła więź.</TXT></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Oberster Gerichtshof (sąd najwyższy Austrii) powinien dokonać wykładni wyżej wymienionego przepisu w ramach sprawy o zapłatę wytoczonej przeciwko dwóm osobom, jednej zamieszkałej w Austrii, a drugiej zamieszkałej w Niemczech. Jednakże ponieważ pierwszy dłużnik był w upadłości, skarga przeciwko niemu została natychmiast uznana za niedopuszczalną i w ten sposób sprawa toczyła się przeciwko drugiemu dłużnikowi.</TXT></NP><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Pytanie w trybie prejudycjalnym zostało zadane na podstawie art. 68 WE w związku z art. 234 WE w celu ustalenia, czy w takich okolicznościach możliwy jest wybór sądu właściwego.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>II —</NO.P><TXT>Ramy prawne</TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>A —</NO.P><TXT>Rozporządzenie nr 44/2001</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>Rada, działając na podstawie art. 65 traktatu WE, zastąpiła konwencję brukselską z 1968 r.<NOTE NOTE.ID="E0047" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Konwencja brukselska o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych (tekst jednolity opublikowany w <REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="027" DATE.PUB="1998" PAGE.FIRST="1">Dz.U. 1998, C 27, str. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> rozporządzeniem nr 44/2001<NOTE NOTE.ID="E0048" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Artykuł 68 rozporządzenia nr 44/2001. Jednakże konwencja brukselska znajduje nadal zastosowanie w Danii (art. 1 ust. 3 rozporządzenia) oraz, na podstawie art. 299 WE, w strefach państw członkowskich, które wchodzą w zakres terytorialny zastosowania tej konwencji, ale nie rozporządzenia.</P></NOTE>, dążąc do ujednolicenia przepisów o jurysdykcji w celu zagwarantowania funkcjonowania rynku wewnętrznego<NOTE NOTE.ID="E0049" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Motywy drugi i szósty.</P></NOTE>.</TXT></NP><?PAGE NO="I-6830"?><NP><NO.P>5.</NO.P><TXT>Normy dotyczące <QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="201E"/>sporów wewnątrzwspólnotowych<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="201D"/> powinny być <QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="201E"/>w wysokim stopniu przewidywalne<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="201D"/> i powinny zależeć zasadniczo <QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="201E"/>od miejsca zamieszkania pozwanego […], z wyjątkiem kilku dokładnie określonych przypadków, w których ze względu na przedmiot sporu lub umowę stron uzasadnione jest inne kryterium powiązania<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="201D"/><NOTE NOTE.ID="E0050" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Motyw jedenasty.</P></NOTE>; wspomniana jurysdykcja oparta na łączniku zamieszkania powinna zostać uzupełniona jurysdykcją opartą na innych łącznikach, które powinny zostać dopuszczone <QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="201E"/>ze względu na ścisły związek pomiędzy sądem a sporem prawnym lub w interesie prawidłowego wymiaru sprawiedliwości<QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="201D"/><NOTE NOTE.ID="E0051" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Motyw dwunasty.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>6.</NO.P><TXT>Zgodnie z tymi zasadami art. 2 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że <QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="201E"/>z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia osoby mające miejsce zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego mogą być pozywane, niezależnie od ich obywatelstwa, przed sądy tego państwa członkowskiego<QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="201D"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>7.</NO.P><TXT>Artykuł 5, 6 i 7 przewidują różne <QUOT.START ID="QS0006" REF.END="QE0006" CODE="201E"/>jurysdykcje szczególne<QUOT.END ID="QE0006" REF.START="QS0006" CODE="201D"/>, wpisujące się w ramy tego postulatu ogólnego. Zgodnie z art. 6 <QUOT.START ID="QS0007" REF.END="QE0007" CODE="201E"/>osoby, których dotyczy art. 5, mogą być również pozwane:</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>jeżeli pozywa się łącznie kilka osób — przed sąd miejsca, w którym ma miejsce zamieszkania jeden z pozwanych, o ile między sprawami istnieje tak ścisła więź, że pożądane jest ich łączne rozpoznanie i rozstrzygnięcie w celu uniknięcia wydania w oddzielnych postępowaniach sprzecznych ze sobą orzeczeń […]<QUOT.END ID="QE0007" REF.START="QS0007" CODE="201D"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>B —</NO.P><TXT>Prawo austriackie</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>8.</NO.P><TXT>Artykuł 6 Konkursordnung (rozporządzenie w sprawie upadłości, zwane dalej <QUOT.START ID="QS0008" REF.END="QE0008" CODE="201E"/>KO<QUOT.END ID="QE0008" REF.START="QS0008" CODE="201D"/>) stanowi, co następuje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="006.001"><NO.PARAG><QUOT.START ID="QS0009" REF.END="QE0009" CODE="201E"/>1)</NO.PARAG><ALINEA>Po ogłoszeniu upadłości przeciwko upadłemu nie mogą być wszczynane ani dalej prowadzone postępowania mające za przedmiot dochodzenie lub zabezpieczenie praw majątkowych należących do masy upadłości.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="006.002"><NO.PARAG>2)</NO.PARAG><ALINEA>Spory dotyczące praw wierzyciela uprzywilejowanego oraz praw związanych z przedmiotami nie należącymi do masy upadłościowej mogą zostać wniesione i prowadzone również po otwarciu postępowania upadłościowego, ale wyłącznie w stosunku do syndyka masy upadłościowej.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="006.003"><NO.PARAG>3)</NO.PARAG><ALINEA>Spory dotyczące praw, które nie dotyczą majątku należącego do masy upadłościowej,<?PAGE NO="I-6831"?> a w szczególności praw związanych ze świadczeniami osobistymi dłużnika pozostałego w upadłości, mogą być wniesione i prowadzone przeciwko niemu lub przez niego w czasie postępowania upadłościowego<QUOT.END ID="QE0009" REF.START="QS0009" CODE="201D"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>9.</NO.P><TXT>Przepis ten wprowadza <QUOT.START ID="QS0010" REF.END="QE0010" CODE="201E"/>przeszkodę procesową<QUOT.END ID="QE0010" REF.START="QS0010" CODE="201D"/>, która z chwilą ogłoszenia upadłości uniemożliwia wszczęcie lub prowadzenie postępowania przeciwko masie upadłości, w związku z czym pozwy tego rodzaju uważane są a niedopuszczalne.</TXT></NP><NP><NO.P>10.</NO.P><TXT>Te środki — podobne do środków przyjętych w innych systemach prawnych — mają na celu skumulowanie wierzytelności przeciwko niewypłacalnemu dłużnikowi w celu przyspieszenia ich egzekucji<NOTE NOTE.ID="E0052" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Na przykład zgodnie z Ley Concursal (ustawą hiszpańską w sprawie postępowania upadłościowego) nr 22/2003 z dnia 9 lipca, BOE nr 164 z dnia <DATE ISO="20030710">10 lipca 2003 r.</DATE>, str. 26905), sądy cywilne zobowiązane są powstrzymać się od orzekania w sprawach należących do właściwości sądów orzekających w sprawach o upadłość; jeżeli sprawa została jednak wszczęta, powinny zarządzić jej wykreślenie, a czynności dokonane w ramach tego postępowania są nieważne (art. 50).</P></NOTE>. Dopuszczenie sporów indywidualnych spowodowałoby niedogodności natury prawnej i praktycznej.</TXT></NP><NP><NO.P>11.</NO.P><TXT>Zgodnie z wyjaśnieniami udzielonymi przez sąd krajowy, syndyk masy upadłościowej zobowiązany jest do zbadania praw określonych w art. 6 ust. 1 KO, aby włączyć je do masy bez zwracania się w tej sprawie do sądu<NOTE NOTE.ID="E0053" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Artykuł 104 KO.</P></NOTE>; kiedy to włączenie jest podważane, wierzyciel może wnieść sprawę do sądu występując przeciwko tym, którzy kwestionują wierzytelność<NOTE NOTE.ID="E0054" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Artykuł 110 KO.</P></NOTE>. Jeżeli na tym etapie postępowania dłużnik będący w upadłości nie odrzuci wyraźnie tej należności, wierzyciel uzyskuje tytuł egzekucyjny, który jest ważny po zakończeniu postępowania upadłościowego<NOTE NOTE.ID="E0055" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Artykuł 61 KO.</P></NOTE>.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>III —</NO.P><TXT>Stan faktyczny, postępowanie przed sądem krajowym i pytanie prejudycjalne</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>12.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20040130">30 stycznia 2004 r.</DATE> Reisch Montage AG skierowała sprawę do Bezirksgericht (sąd okręgowy) w Bezau przeciwko Mariowi Gisingerowi, zamieszkałemu w Austrii, i przeciwko spółce Kiesel Baumaschinen Handels GmbH, z siedzibą w Niemczech, a przedmiotem powództwa było uzyskanie od dłużników zapłaty solidarnie kwoty <FT TYPE="DECIMAL">8689,22</FT> euro na podstawie porozumienia podpisanego przez nich obu z Günterem Resichem, który dokonał cesji wierzytelności na rzecz strony skarżącej<NOTE NOTE.ID="E0056" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Sąd krajowy podkreśla, że w piśmie nie przybliżono szczegółów tego porozumienia.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>13.</NO.P><TXT>Orzeczeniem z dnia <DATE ISO="20040224">24 lutego 2004 r.</DATE> Bezirksgericht w Bezau odrzucił powództwo przeciwko M. Gisingerowi na tej podstawie, że w dniu <DATE ISO="20030723">23 lipca 2003 r.</DATE> zostało otwarte postępowanie upadłościowe w stosunku do pozwanego. Orzeczeniem z dnia <DATE ISO="20040415">15 kwietnia 2004 r.</DATE> sąd uznał brak swojej właściwości miejscowej i międzynarodowej.</TXT></NP><?PAGE NO="I-6832"?><NP><NO.P>14.</NO.P><TXT>Reisch Montage AG odwołała się do Landesgericht (sąd rejonowy) w Feldkirch; wyrokiem z dnia <DATE ISO="20040608">8 czerwca 2004 r.</DATE> sąd ten orzekł, że sprawa podlega jurysdykcji sądu, do którego skierowana została w pierwszej instancji.</TXT></NP><NP><NO.P>15.</NO.P><TXT>Spółka pozwana wniosła skargę kasacyjną do Oberster Gerichtshof, który zawiesił postępowanie i skierował do Trybunału Sprawiedliwości następujące pytanie prejudycjalne:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0011" REF.END="QE0011" CODE="201E"/>Czy powód może powołać się na art. 6 pkt 1 rozporządzenia nr 44/2001, jeśli wnosi powództwo przeciwko osobie mającej siedzibę lub miejsce zamieszkania w państwie, którego sąd jest właściwy do rozpoznania sprawy, oraz przeciwko osobie mającej siedzibę lub miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim, lecz powództwo przeciwko tej pierwszej osobie jest niedopuszczalne już w chwili jego wniesienia z powodu wszczęcia postępowania upadłościowego w stosunku do jej majątku, co na mocy prawa krajowego stanowi przeszkodę procesową?<QUOT.END ID="QE0011" REF.START="QS0011" CODE="201D"/>.</P></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>IV —</NO.P><TXT>Postępowanie przed Trybunałem Sprawiedliwości</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>16.</NO.P><TXT>Uwagi pisemne zostały złożone w terminie określonym art. 20 regulaminu przez rządy Niemiec i Francji oraz przez Komisję.</TXT></NP><NP><NO.P>17.</NO.P><TXT>Ponieważ żadna ze stron nie wniosła o przeprowadzenie rozprawy po zakończeniu fazy pisemnej, po zgromadzeniu ogólnym Trybunału w dniu <DATE ISO="20060214">14 lutego 2006 r.</DATE> sprawa znalazła się na etapie przedstawienia opinii.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>V —</NO.P><TXT>Analiza pytania prejudycjalnego</TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>A —</NO.P><TXT>Uwagi wstępne</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>18.</NO.P><TXT>Należy podkreślić na wstępie, że wiele przepisów rozporządzenia nr 44/2001 zostało przeniesionych z konwencji brukselskiej, którą rozporządzenie zastąpiło, i wobec tego komentarze doktryny i orzecznictwo w tym zakresie nie straciły na aktualności.</TXT></NP><NP><NO.P>19.</NO.P><TXT>Z taką sytuacją mamy do czynienia w przypadku art. 2, w identycznym brzmieniu w obu tekstach<NOTE NOTE.ID="E0057" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Jedyna różnica polega na odesłaniu odpowiednio do <QUOT.START ID="QS0012" REF.END="QE0012" CODE="201E"/>niniejszego rozporządzenia<QUOT.END ID="QE0012" REF.START="QS0012" CODE="201D"/> lub do <QUOT.START ID="QS0013" REF.END="QE0013" CODE="201E"/>niniejszej konwencji<QUOT.END ID="QE0013" REF.START="QS0013" CODE="201D"/>.</P></NOTE>, oraz art. 6 ust. 1, do którego rozporządzenie nr 44/2001 wprowadziło w przypadku pozwania łącznie kilku osób wymóg istnienia ścisłej więzi między sprawami, zgodnie z wykładnią odpowiedniego przepisu konwencji dokonaną<?PAGE NO="I-6833"?> w wyroku z dnia <DATE ISO="19880927">27 września 1988 r.</DATE> w sprawie Kalfelis<NOTE NOTE.ID="E0058" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Sprawa <REF.DOC.ECR NO.CASE="189/87" YEAR="1988" EDITION="GEN" PAGE.ECR="5565">189/87, Rec. str. 5565, w szczególności pkt 7 — 12</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> i utrwaloną przez późniejsze orzecznictwo<NOTE NOTE.ID="E0059" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wyrok z dnia <DATE ISO="19981027">27 października 1998 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-51/97" YEAR="1998" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-6511">C-51/97 Réunion européenne i in., Rec. str. I-6511, pkt 47—49</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>B —</NO.P><TXT>Przepisy dotyczące jurysdykcji</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>20.</NO.P><TXT>Wspomniany art. 2 stanowi podstawę dla kryteriów o charakterze obligatoryjnym, które regulują ustalenie jurysdykcji sądu<NOTE NOTE.ID="E0060" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wyroki z dnia <DATE ISO="20031209">9 grudnia 2003 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-116/02" YEAR="2003" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-14693">C-116/02 Gasser, Rec. str. I-14693, pkt 72</REF.DOC.ECR>; z dnia <DATE ISO="20040427">27 kwietnia 2004 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-159/02" YEAR="2004" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-3565">C-159/02 Turner, Rec. str. I-3565, pkt 24</REF.DOC.ECR>, i z dnia <DATE ISO="20050301">1 marca 2005 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-281/02" YEAR="2005" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-1383">C-281/02 Owusu, Rec. str. I-1383, pkt 37</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Dwie zawarte w nim przesłanki budują strukturę systemu: przepisy mają zastosowanie, kiedy pozwany ma miejsce zamieszkania we Wspólnocie<NOTE NOTE.ID="E0061" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zgodnie z art. 4 ust 1 rozporządzenia, <QUOT.START ID="QS0014" REF.END="QE0014" CODE="201E"/>[j]eżeli pozwany nie ma miejsca zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego, jurysdykcję sądów państwa członkowskiego, z zastrzeżeniem art. 22 i 23, określa prawo tego państwa<QUOT.END ID="QE0014" REF.START="QS0014" CODE="201D"/>.</P></NOTE>, a w takim przypadku, niezależnie od posiadanego obywatelstwa, podlega jurysdykcji sądów państwa, w którym ma swoje miejsce zamieszkania<NOTE NOTE.ID="E0062" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>I. Guardans Cambó, praca zbiorowa <QUOT.START ID="QS0015" REF.END="QE0015" CODE="201E"/>Comentario al Conve nio de Bruselas relativo a la competencia judicial y a la ejecución de resoluciones judiciales en materia civil y mercantil<QUOT.END ID="QE0015" REF.START="QS0015" CODE="201D"/>, wyd. A.L. Calvo Caravaca, Universidad Carlos III de Madrid/Boletín Oficial del Estado, Madrid 1994, str. 62.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>21.</NO.P><TXT>Artykuł ten dokonuje transpozycji paremii <QUOT.START ID="QS0016" REF.END="QE0016" CODE="201E"/>actor sequitur forum rei<QUOT.END ID="QE0016" REF.START="QS0016" CODE="201D"/>, ogólnie przyjętej w prawie porównawczym w celu ochrony interesów pozwanego, któremu jest trudniej bronić się przed sądem obcego dla niego kraju<NOTE NOTE.ID="E0063" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Raport P. Jenarda w sprawie konwencji dotyczący jurysdykcji i wykonania orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="059" DATE.PUB="1979" PAGE.FIRST="1">Dz.U. 1979, C 59, str. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, nawet jeśli prawdą jest, że wiąże się to z pewnymi korzyściami dla pozywającego, któremu łatwiej jest uzyskać wykonanie orzeczenia sądu.</TXT></NP><NP><NO.P>22.</NO.P><TXT>Forum domicilii jest zatem regułą ogólną, ale nie wyłączną, ponieważ forum domicilii współistnieje z innymi sądami właściwymi<NOTE NOTE.ID="E0064" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Artykuł 3 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że <QUOT.START ID="QS0017" REF.END="QE0017" CODE="201E"/>[o]soby mające miejsce zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego mogą być pozywane przed sądy innego państwa członkowskiego tylko zgodnie z przepisami sekcji od 2 do 7 niniejszego rozdziału<QUOT.END ID="QE0017" REF.START="QS0017" CODE="201D"/>; G.AL. Droz, „Compétence judiciaire et effets des jugements dans le marché commun (Etude de la Convention de Bruxelles du <DATE ISO="19680927">27 septembre 1968</DATE>), Librairie Dalloz, Paris 1972, str. 56.</P></NOTE>, co określonych okolicznościach może prowadzić do odrzucenia tej reguły ze względu na przedmiot sprawy<NOTE NOTE.ID="E0065" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Artykuł 22 rozporządzenia rozpoczyna się od sformułowania: <QUOT.START ID="QS0018" REF.END="QE0018" CODE="201E"/>niezależnie od miejsca zamieszkania jurysdykcję wyłączną mają […]<QUOT.END ID="QE0018" REF.START="QS0018" CODE="201D"/>.</P></NOTE> lub wolę stron<NOTE NOTE.ID="E0066" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zgodnie z art. 23 i 24 rozporządzenia sąd państwa członkowskiego może uznać swoją jurysdykcję, nawet jeżeli pozwany nie ma miejsca zamieszkania w jednym z krajów członkowskich.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>23.</NO.P><TXT>W innych przypadkach art. 2 uzupełniony jest przez przepisy, które określają jurysdykcję międzynarodową i właściwość miejscową, za pomocą norm bezwzględnie obowiązujących dla pozwanego i fakultatywnych dla pozywającego, który może skorzystać z całego wachlarza możliwości<NOTE NOTE.ID="E0067" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Sekcje 2 — 5 rozdziału 2. Na przykład art 5, 6, 9-12, 16, 19 i 20 używają czasownika <QUOT.START ID="QS0019" REF.END="QE0019" CODE="201E"/>może<QUOT.END ID="QE0019" REF.START="QS0019" CODE="201D"/>.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>24.</NO.P><TXT>W ten sam sposób art. 5 i 6 rozporządzenia nr 44/2001 przewidują kilka jurysdykcji<?PAGE NO="I-6834"?> szczególnych, które pozwalają pozwać dłużnika przed sąd, który nie znajduje się w jego państwie członkowskim; właściwy sąd jest zatem wyznaczany bezpośrednio i zgodnie z prawem krajowym, z powodu jego ścisłego związku ze sporem.</TXT></NP><NP><NO.P>25.</NO.P><TXT>Wspomniane przepisy przewidują określone przypadki właściwości takie jak forum contractus<NOTE NOTE.ID="E0068" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Artykuł 5 pkt 1 lit. a).</P></NOTE> lub forum delicti commissi<NOTE NOTE.ID="E0069" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Artykuł 5 pkt 3 i 4.</P></NOTE>; interesujący dla sprawy jest przypadek forum connexitatis, który uwzględnia różne typy więzi pomiędzy postępowaniami, a wśród nich wielość pozwanych; ten przypadek właściwości odpowiada stałej woli ustawodawcy wspólnotowego powierzenia całości postępowań dotyczących tej samej sprawy najbliższemu sądowi lub temu, który jest najmocniej związany ze sporem<NOTE NOTE.ID="E0070" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>M. Desantes Real, <QUOT.START ID="QS0020" REF.END="QE0020" CODE="201E"/>Competencia judicial internacional en la Comunidad Europea<QUOT.END ID="QE0020" REF.START="QS0020" CODE="201D"/>, ed. Bosch, Barcelona 1986, str. 29.</P></NOTE>.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>C —</NO.P><TXT>Jurysdykcja szczególna w przypadku pozwania łącznie kilku osób</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>26.</NO.P><TXT>W przypadku kiedy w procesie mamy do czynienia z kilkoma osobami, ma miejsce sytuacja litis consortium, które może być czynne (wielu pozywających i jeden pozwany), bierne (jeden pozywający i wielu pozwanych) lub mieszane (wielu pozywających i wielu pozwanych).</TXT></NP><NP><NO.P>27.</NO.P><TXT>Artykuł 6 pkt 1 rozporządzenia nr 44/2001 dotyczy sytuacji litis consortium biernego<NOTE NOTE.ID="E0071" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wyżej wspomniany raport P. Jenarda zauważa, że z wyjątkiem ustawodawstwa niemieckiego, ustawodawstwa państw będących sygnatariuszami konwencji brukselskiej zawierają podobne reguły, które powtórzone są w większości umów dwustronnych; zob. również I. Loussouarn, <QUOT.START ID="QS0021" REF.END="QE0021" CODE="201E"/>Droit international privé<QUOT.END ID="QE0021" REF.START="QS0021" CODE="201D"/>, wyd. 2, Dalloz, Paris 1980, str. 610.</P></NOTE>, nawet jeżeli może mieć zastosowanie do litis consortium mieszanego<NOTE NOTE.ID="E0072" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>W przypadku litis consortium czynnego, jako że nie stanowi ono przedmiotu żadnych uregulowań, należy zastosować prawo państw członkowskich; Geimer i Schutze, <QUOT.START ID="QS0022" REF.END="QE0022" CODE="201E"/>Internationale Urteilsanerkennung<QUOT.END ID="QE0022" REF.START="QS0022" CODE="201D"/>, tom 1, część pierwsza, München 1983, str. 385.</P></NOTE>. Aby dysponować prawem wyboru sądu właściwego, konieczne jest, by co najmniej dwóch dłużników miało miejsce zamieszkania w różnych państwach członkowskich<NOTE NOTE.ID="E0073" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Warunek, by nie istniało wspólne miejsce zamieszkania, jest dorozumiany; C. Tirado Robles, „La competencia judicial en la Unión Europea — Comentarios al Convenio de Bruselas, ed. Bosch, Barcelona 1995, str. 64. Doktryna wyklucza zastosowanie reguły, kiedy jeden ze współpozwanych ma miejsce zamieszkania poza obszarem Wspólnoty; F.F. Garau Sobrino, w: <QUOT.START ID="QS0023" REF.END="QE0023" CODE="201E"/>Comentario al Convenio de Bruselas…<QUOT.END ID="QE0023" REF.START="QS0023" CODE="201D"/>, str. 171.</P></NOTE>, a sprawy<NOTE NOTE.ID="E0074" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Niezależnie od użycia w obydwu przypadkach określenia <QUOT.START ID="QS0024" REF.END="QE0024" CODE="201E"/>sprawa<QUOT.END ID="QE0024" REF.START="QS0024" CODE="201D"/> nie należy mylić podmiotowego połączenia roszczeń, o którym mowa w art. 6 pkt 1, z połączeniem spraw, do którego odnoszą się art 27 — 30 rozporządzenia nr 44/2001.</P></NOTE> muszą być związane w taki sposób, by celowe było łączne ich rozpoznanie oraz rozstrzygnięcie.</TXT></NP><NP><NO.P>28.</NO.P><TXT>Istnieją dwa powody, dla których istnieje wymóg łącznika opartego na więzi pomiędzy sprawami. Z jednej strony wymóg ten ogranicza ryzyko wydania sprzecznych ze<?PAGE NO="I-6835"?> sobą rozstrzygnięć, z drugiej strony uniemożliwia jednemu z pozwanych niezgodne z prawem uchylenie się przed sądem państwa, w którym ma miejsce zamieszkania<NOTE NOTE.ID="E0075" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Pomimo że ten drugi powód jest wspomniany w art 6 pkt 2 — <QUOT.START ID="QS0025" REF.END="QE0025" CODE="201E"/>w sprawach dotyczących powództwa z tytułu rękojmi i gwarancji lub powództwa interwencyjnego przed sąd, przed którym toczy się główne postępowanie, chyba że powództwo to zostało wytoczone jedynie w celu wyłączenia tej osoby spod jurysdykcji sądu dla niej właściwego<QUOT.END ID="QE0025" REF.START="QS0025" CODE="201D"/> — nie figuruje ona w pkt 1; może jednak być wywiedziona z ducha i celu rozporządzenia jako uzupełnienie łącznika więzi między sprawami (raport P. Jenarda) albo w sposób niezależny (G.A.L. Droz, op.cit, str. 71, stoi na stanowisku, że pominięcie tej kwestii jest wynikiem przeoczenia, a nie zamierzonym milczeniem prawa); zob. również P. Gothot i D. Holleaux, <QUOT.START ID="QS0026" REF.END="QE0026" CODE="201E"/>La Convención de Bruselas de <DATE ISO="19680927">27 de septiembre de 1968</DATE> (competencia judicial y efectos de las decisiones en el marco de la CEE)<QUOT.END ID="QE0026" REF.START="QS0026" CODE="201D"/>, ed. La Ley, Madrid 1986, str. 69.</P></NOTE>.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>D —</NO.P><TXT>Analiza pytania prejudycjalnego</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>29.</NO.P><TXT>Na zadane pytanie prejudycjalne zaproponowano dwie różne odpowiedzi: rząd francuski oraz Komisja stoją na stanowisku, że możliwe jest powołanie się na jurysdykcję szczególną, natomiast rząd niemiecki taką możliwość odrzuca. W tej sytuacji należy dokonać analizy tych dwóch możliwości.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Pierwsza możliwość</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>30.</NO.P><TXT>W tym przypadku na pierwszy rzut oka zdaje się, że spełnione są przesłanki zastosowania art. 6 pkt 1; rzeczywiście, istnieje dwóch pozwanych, a między sprawami istnieje ścisła więź ponieważ dotyczą zobowiązania solidarnego<NOTE NOTE.ID="E0076" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Raport P. Jenarda podaje jako przykład łącznika fakt <QUOT.START ID="QS0027" REF.END="QE0027" CODE="201E"/>że chodzi o dłużników solidarnych<QUOT.END ID="QE0027" REF.START="QS0027" CODE="201D"/>.</P></NOTE>, z którego natury wynika, że wierzytelność może być pokryta w całości przez któregokolwiek z dłużników.</TXT></NP><NP><NO.P>31.</NO.P><TXT>Z punktu widzenia formalnego w celu powołania się na jurysdykcję szczególną wystarczy, aby pozywający pozwał różnych zainteresowanych, a wszyscy oni uzyskają przymiot pozwanych niezależnie od przeszkód materialnych lub procesowych, które zaistniałyby w tym momencie lub w terminie późniejszym.</TXT></NP><NP><NO.P>32.</NO.P><TXT>To założenie może opierać się co najmniej na czterech przesłankach. Po pierwsze, przed dokonaniem weryfikacji ważności stosunku proceduralnego sąd musi stwierdzić swoją właściwość, która nie zależy od dopuszczalności skargi ani od zbadania zasadności roszczenia, czyli istoty sprawy.</TXT></NP><NP><NO.P>33.</NO.P><TXT>Po drugie, rozporządzenie nie podaje definicji pojęcia <QUOT.START ID="QS0028" REF.END="QE0028" CODE="201E"/>pozwanego<QUOT.END ID="QE0028" REF.START="QS0028" CODE="201D"/> ani <QUOT.START ID="QS0029" REF.END="QE0029" CODE="201E"/>współpozwanego<QUOT.END ID="QE0029" REF.START="QS0029" CODE="201D"/><NOTE NOTE.ID="E0077" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>G.AL. Droz, op.cit, str. 71.</P></NOTE>; wymaga wyłącznie istnienia więzi pomiędzy <QUOT.START ID="QS0030" REF.END="QE0030" CODE="201E"/>sprawami<QUOT.END ID="QE0030" REF.START="QS0030" CODE="201D"/>, bez żadnego innego doprecyzowania.</TXT></NP><NP><NO.P>34.</NO.P><TXT>Po trzecie, zgodnie z art. 30 rozporządzenia, powództwo zostało wytoczone przed sąd <QUOT.START ID="QS0031" REF.END="QE0031" CODE="201E"/>w chwili, w której dokument wszczynający<?PAGE NO="I-6836"?> postępowanie […] został wniesiony do sądu<QUOT.END ID="QE0031" REF.START="QS0031" CODE="201D"/>. Zgodnie z wyrokiem w sprawie Kalfelis, wspomnianym powyżej, zdanie to służy również do oceny więzi<NOTE NOTE.ID="E0078" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Punkt 12.</P></NOTE> i wobec powyższego — etapu, na jakim należy sprawdzić, czy dany dokument dotyczy co najmniej dwóch pozwanych<NOTE NOTE.ID="E0079" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Na stronie 170 cytowanej powyżej pracy zbiorowej <QUOT.START ID="QS0032" REF.END="QE0032" CODE="201E"/>Comentario al Convenio de Bruselas<QUOT.END ID="QE0032" REF.START="QS0032" CODE="201D"/> F.F. Garau Sobrino wyjaśnia, że istnienie wielu pozwanych jest zwykle wspomniane w momencie wniesienia do sądu dokumentu wszczynającego postępowanie.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>35.</NO.P><TXT>Ponadto kiedy na skutek rezygnacji lub odstąpienia pozywający zaniecha postępowania przeciwko stronie mającej miejsce zamieszkania na terenie podlegającym jurysdykcji sądu, przed którym zostało wszczęte postępowanie na podstawie art. 6 pkt 1, zasada perpetuatio jurisdictionis uniemożliwia dokonanie zmiany jurysdykcji międzynarodowej i wobec tego sprawa będzie się toczyć przed tym samym organem sądowym<NOTE NOTE.ID="E0080" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>M. Desantes Real, op.cit, str. 331.</P></NOTE>. Ta zasada ma zastosowanie w przypadku, kiedy jedna z osób wezwanych do udziału w sprawie nie zostaje dopuszczona do postępowania z powodu innych okoliczności.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Druga możliwość</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>36.</NO.P><TXT>Na podobieństwo innych przepisów wprowadzających wyjątek od reguły ogólnej określonej w art. 2 — art. 6 pkt 1 ma charakter ograniczający<NOTE NOTE.ID="E0081" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>M. Weser, <QUOT.START ID="QS0033" REF.END="QE0033" CODE="201E"/>Convention communautaire sur la compétence judiciaire et l'exécution des décisions<QUOT.END ID="QE0033" REF.START="QS0033" CODE="201D"/>, Centre interuniversitaire de droit comparé, Bruxelles/Paris 1975, str. 266.</P></NOTE> i podlega wykładni ścisłej<NOTE NOTE.ID="E0082" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Powód, dla którego należy unikać wykładni rozszerzającej i wielowymiarowej wyjątków od art. 2 konwencji brukselskiej, wyjaśniony jest w pkt 7 wyroku z dnia <DATE ISO="19781122">22 listopada 1978 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="33/78" YEAR="1978" EDITION="GEN" PAGE.ECR="2183">33/78 Somafer, Rec. str. 2183</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, w zależności od pożądanego celu; zgodnie z tym założeniem przepis nie może być zastosowany w tym przypadku.</TXT></NP><NP><NO.P>37.</NO.P><TXT>Ta propozycja może opierać się ponadto na innych argumentach. Z jednej strony jurysdykcja fakultatywna przewidziana w przypadku wielu pozwanych nie jest celem samym w sobie, ale środkiem pozwalającym na zapewnienie ekonomii postępowania przed sądem i uniknięcie sprzecznych rozstrzygnięć; natomiast cele te nie mogą zostać osiągnięte, jeżeli jedno z wniesionych powództw jest niedopuszczalne.</TXT></NP><NP><NO.P>38.</NO.P><TXT>Z drugiej strony korzyść wynikająca z faktu, że pozwany nie jest zmuszony bronić się przed sądem obcego państwa, nie wyrządza szkody stronie przeciwnej i nie obarcza jej żadnym nadmiernym ciężarem, tak jak w niniejszej sprawie obowiązkiem zapoznania się z procedurą upadłościową.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Proponowane rozwiązanie</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>39.</NO.P><TXT>Żadna z dwóch przedstawionych możliwości nie odpowiada faktom przedstawionym przez sąd krajowy; ponadto obydwie obarczone są pewnym ryzykiem, zresztą łatwo dostrzegalnym, co wykażę dalej.</TXT></NP><?PAGE NO="I-6837"?><NP><NO.P>40.</NO.P><TXT>Jeżeli do sądu krajowego zostaje skierowane powództwo o zapłatę wierzytelności przeciwko dłużnikom solidarnym, z których jeden miał miejsce zamieszkania w tym kraju, a pozostali nie, przy czym właśnie dłużnik, który uzasadniał jurysdykcję sądu, zmarł przed wszczęciem postępowania, pierwsza ze wspomnianych możliwości, oparta na formalnym punkcie widzenia, pozwala na rozstrzygnięcie tej kwestii, jednakże rozstrzygnięcie nie jest zadowalające, ponieważ udaje się uniknąć sprzecznych rozstrzygnięć tylko w przypadku, kiedy zmarły dłużnik nie zostaje pozwany (sprawy uległyby zmianie w przypadku pozwania spadkobierców).</TXT></NP><NP><NO.P>41.</NO.P><TXT>Podobnie jeżeli pozwany, którego miejsce zamieszkania określa jurysdykcję, przekazał dług, nie zawiadamiając o tym pozywającego, wątpliwości dotyczące biernej legitymacji oraz konsekwencji braku powiadomienia uzasadniałyby wcześniejsze zbadanie tych kwestii oraz, w danym przypadku, odmowę zbadania sprawy przez sąd; ponieważ sąd innego państwa członkowskiego, w którym miałby miejsce zamieszkania inny pozwany, mógłby postąpić identycznie, czego wynikiem byłoby wydanie różnych rozstrzygnięć.</TXT></NP><NP><NO.P>42.</NO.P><TXT>Moim zdaniem, dylemat wynika z faktu, że kiedy jedno z powództw powinno być od początku uznane za niedopuszczalne na podstawie przepisów krajowych, nie mamy do czynienia wielością pozwanych i w związku z powyższym brak jest spełnienia jednej z przesłanek wyboru sądu właściwego, który nie może również spełniać swojej funkcji.</TXT></NP><NP><NO.P>43.</NO.P><TXT>Istnienie co najmniej dwóch pozwanych w trakcie trwania postępowania wywołane jest w sposób sztuczny. Nie oznacza to, że powództwo to powinno zostać odrzucone lub że konieczne jest zbadanie tego aspektu; po prostu powództwo nie może zostać wniesione, a to na mocy imperatywu ustawowego.</TXT></NP><NP><NO.P>44.</NO.P><TXT>Ponadto jeżeli jeden z pozwanych od samego początku nie posiada zdolności do uczestniczenia w postępowaniu, fakt ten również nie pozwala na uniknięcie sprzecznych rozstrzygnięć, ponieważ sąd kraju, w którym osoba wykluczona z postępowania ma miejsce zamieszkania, nie wyda żadnego rozstrzygnięcia.</TXT></NP><NP><NO.P>45.</NO.P><TXT>Natomiast zastosowanie tej reguły w sytuacjach takich jak sytuacja w postępowaniu przed sądem krajowym zmienia zasadę ogólną z naruszeniem orzecznictwa Trybunału<NOTE NOTE.ID="E0083" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wyżej wymienione wyroki w sprawie Kalfelis, pkt 8, oraz w sprawie Réunion européenne i in., pkt 47.</P></NOTE>, ponieważ pod pretekstem formalnej prawidłowości prowadzi ona do pozwania osoby przed sąd kraju obcego, z odpowiednim ograniczeniem jego możliwości obrony.</TXT></NP><NP><NO.P>46.</NO.P><TXT>Proponowane rozwiązanie uwzględnia konieczną przewidywalność przepisów dotyczących właściwości sądów; w istocie przedstawione ewentualności są precyzyjne, natomiast<?PAGE NO="I-6838"?> przesłanki pozwalające na powołanie się na jurysdykcję szczególną zostały ograniczone, a nowych nie dodano.</TXT></NP><NP><NO.P>47.</NO.P><TXT>Rozwiązanie to nie oznacza również, że krajowe porządki prawne będą miały pośredni wpływ na jurysdykcję z uszczerbkiem dla jego effet utile, czego nie dopuszcza orzecznictwo<NOTE NOTE.ID="E0084" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wyroki z dnia <DATE ISO="19900515">15 maja 1990 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-365/88" YEAR="1990" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-1845">C-365/88 Hagen, Rec. str. I-1845, pkt 20</REF.DOC.ECR>; z dnia <DATE ISO="20050526">26 maja 2005 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-77/04" YEAR="2005" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-4509">C-77/04 GIE Réunion européenne i in., Rec. str. I-4509, pkt 35</REF.DOC.ECR>; zob. również ww. wyrok w sprawie Turner, pkt 29.</P></NOTE>, według którego normy wspólnotowe powinny mieć pierwszeństwo przed normami krajowymi, które pozostają z nimi w sprzeczności<NOTE NOTE.ID="E0085" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wyrok z dnia <DATE ISO="19831115">15 listopada 1983 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="288/82" YEAR="1983" EDITION="GEN" PAGE.ECR="3663">288/82 Duijnstee, Rec. str. 3663, pkt 14</REF.DOC.ECR>. Hoge Raad der Nederlanden skierował do Trybunału Sprawiedliwości pytanie, czy obowiązek uznania braku własnej jurysdykcji z urzędu — zgodnie z art. 19 konwencji brukselskiej — ma również zastosowanie w przypadku skargi kasacyjnej, czy też — zgodnie z przepisami krajowymi — sąd, do którego skierowano sprawę, ma ograniczyć się do zbadania zarzutów podniesionych przez strony.</P></NOTE>. Nie ogranicza ono również skuteczności przepisów wspólnotowych z którymi nie wchodzi w kolizję, ponieważ przepisy te mają odrębne zakresy zastosowania, nawet jeżeli w niektórych punktach są z sobą zbieżne.</TXT></NP><NP><NO.P>48.</NO.P><TXT>Należy dodać, że rozporządzenie nr 44/2001 — podobnie jak przed jego przyjęciem konwencja brukselska — nie dokonuje ujednolicenia ustawodawstw państw członkowskich w zakresie postępowania; zadowala się skromnie wskazaniem sądu właściwego do rozstrzygania pewnych spraw przy zastosowaniu parametrów odmiennych od przesłanek odnoszących się do dopuszczalności<NOTE NOTE.ID="E0086" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wyżej wymienione wyroki w sprawie Hagen, pkt 17, oraz w sprawie GIE Réunion européenne i in., pkt 34.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>49.</NO.P><TXT>Samo rozporządzenie odsyła kilkakrotnie do prawa krajowego, np. w zakresie określenia pojęcia równie podstawowego jak <QUOT.START ID="QS0034" REF.END="QE0034" CODE="201E"/>miejsce zamieszkania<QUOT.END ID="QE0034" REF.START="QS0034" CODE="201D"/><NOTE NOTE.ID="E0087" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zgodnie z art. 59 <QUOT.START ID="QS0035" REF.END="QE0035" CODE="201E"/>[j]eżeli wymaga ustalenia, czy strona ma miejsce zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego, którego sądy rozpoznają sprawę, sąd stosuje swoje prawo<QUOT.END ID="QE0035" REF.START="QS0035" CODE="201D"/> (pkt 1), ten sam przepis dodaje: <QUOT.START ID="QS0036" REF.END="QE0036" CODE="201E"/>Jeśli strona nie ma miejsca zamieszkania w państwie członkowskim, którego sądy rozpoznają sprawę, sąd w celu ustalenia, czy strona ma miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim, stosuje prawo tego państwa członkowskiego<QUOT.END ID="QE0036" REF.START="QS0036" CODE="201D"/> (pkt 2).</P></NOTE>; Trybunał dopuścił w określonych przypadkach odwołanie się do reguł prawa krajowego w celu uzupełnienia reguł prawa wspólnotowego<NOTE NOTE.ID="E0088" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wyroki z dnia <DATE ISO="19840607">7 czerwca 1984 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="129/83" YEAR="1984" EDITION="GEN" PAGE.ECR="2397">129/83 Zelger, Rec. str. 2397</REF.DOC.ECR>, który dokonuje wykładni art 21 konwencji; zob. również szerzej ww. wyrok w sprawie Hagen, który w pkt 19 wymienia pewne inne reguły tego rodzaju.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>50.</NO.P><TXT>Wobec powyższego nie można powoływać się na przepisy art. 6 pkt 1 rozporządzenia, kiedy powództwo przeciwko osobie, która ma miejsce zamieszkania w kraju, którego sąd został obrany jako właściwy do orzekania, winno zostać od początku odrzucone z powodu przeszkody procesowej przewidzianej w ustawie.</TXT></NP><NP><NO.P>51.</NO.P><TXT>Taka odpowiedź usuwa niedogodności obydwu wyżej przedstawionych możliwości i jest zgodna z systemem ustanowionym rozporządzeniem nr 44/2001 oraz dostarcza użytecznych wskazówek sądom, które mają stosować ten przepis.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="I-6839"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>VI —</NO.P><TXT>Wnioski</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>52.</NO.P><TXT>Wobec powyższego proponuję, aby Trybunał Sprawiedliwości udzielił następującej odpowiedzi na wniosek skierowany w trybie prejudycjalnym przez Oberster Gerichtshof:</TXT><P>Powód nie może powoływać się na przepisy art. 6 pkt 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia <DATE ISO="20001222">22 grudnia 2000 r.</DATE> w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych kiedy wnosi powództwo przeciwko osobie mającej miejsce zamieszkania w danym kraju i przeciwko osobie mającej miejsce zamieszkania w innym kraju członkowskim, jeżeli powództwo przeciwko pierwszemu pozwanemu jest niedopuszczalne od początku sporu z oczywistych powodów i ex lege.</P></NP></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>