Verzoeker stelt dat zijn indeling in rang A 3/2 in strijd is met artikel 102, paragraaf 1, van het Statuut, immers ten tijde van zijn vaste aanstelling had hij reeds stilzwijgend de rang A 3/4 verkregen, die volgens het Statuut met zijn vroegere functie — welke hij ook thans nog uitoefent — overeenstemt.

Verweerster daarentegen is van mening dat verzoeker vóór zijn vaste aanstelling stilzwijgend rang A 4, salaristrap 4, had verworven. Verzoeker verwart de aanstelling in de rang en salaristrap welke hij overeenkomstig de bewoordingen van artikel 102 van het Statuut stilzwijgend had verkregen met het aanbrengen van het krachtens artikel 5 en bijlage I tot het Statuut geëiste verband tussen rang en functie.

Verzoeker antwoordt hierop dat bij een zodanige interpretatie van artikel 102 het in die tekst gebezigde bijwoord uitdrukkelijk, iedere betekenis zou verliezen.

Verweerster merkt op dat de term stilzwijgend niet kan zien op de indeling van de ambtenaren nadat het hierbovenbedoelde verband is aangebracht, daar in dit artikel op de vóór de vaste aanstelling verkregen rang en salaristrap wordt gedoeld. Het staat evenwel vast dat verzoeker vóór zijn vaste aanstelling steeds in rang A 4/4 was ingedeeld.

Verzoeker stelt dat, ook wanneer het Statuut op dit punt niets bepaalt, moet worden aangenomen dat de ambtenaar bij de herwaardering van zijn functie in zijn nieuwe rang in dezelde salaristrap zal worden ingedeeld die hij in zijn oude rang bezat.

Verweerster meent dat deze regel welke in het arrest-Collotti werd toegepast (Jurisprudentie, Deel X, blz. 904) in casu niet kan gelden. Het gevolg zou immers zijn dat ambtenaren die op een hergewaardeerde post werden geplaatst in een gunstiger positie zouden verkeren dan zij die rechtstreeks in een hoger ambt werden aangesteld, dan wel zodanig ambt bij wege van bevordering vóór de inwerkingtreding van het Statuut hadden verkregen. De automatische toepassing van zulk een abstracte regel zou er in vele gevallen toe leiden dat oudere en hoger geplaatste ambtenaren ten onrechte zouden worden gepasseerd door jongere ambtenaren, die, hoewel dezelfde functie uitoefende, vóór de herwaardering van het ambt lager waren ingedeeld.

In het onderhavige geval dient de salaristrap met toepassing van artikel 46 van het Statuut te worden bepaald. Deze bepaling ziet niet alleen op bevorderingen maar op alle benoemingen in een hogere rang, daaronder begrepen die welke bij de inwerkingtreding van het Statuut moesten worden toegekend ten einde het vereiste evenwicht tussen rang en functie aan te brengen.

Verzoeker kan het in het arrest-Collotti toegepaste criterium niet inroepen, daar er een fundamenteel verschil bestaat tussen de positie van de heer Collotti die krachtens het Statuut vast was aangesteld en verzoekers positie van arbeidscontractant.

Verweerster verwijst hier naar de opvatting van de Advocaat-Generaal Gand in de zaak 43-64 dat het, gezien de moeilijkheden waartoe de analogische toepassing van het E.G.K.S.-stelsel met betrekking tot de toekenning van rang en salaristrap gedurende de pre-statutaire periode leidde, niet wel mogelijk is tot een deugdelijke vergelijking te komen op grond waarvan een bepaalde functie met zekerheid hoger kan worden aangeslagen, waardoor de desbetreffende post opnieuw moet worden gewaardeerd.

Verweerster wijst erop dat rang en salaristrap onder het pre-statutaire stelsel niet in de eerste plaats werden vastgesteld op grond van de aard der functie en de anciënniteit, doch eveneens gelet op factoren welke aan de functie zelve vreemd zijn: ervaring, verdiensten, leeftijd, vroegere bezoldiging, burgerlijke status, enzovoort. Bijgevolg konden deze factoren niet tot grondslag worden genomen voor een vergelijking der verschillende functies en derhalve evenmin voor de herwaardering van een bepaald ambt. Bovendien behoorde volgens het stelsel van de E.G.K.S. bij de functie van Collotti slechts één enkele rang, zodat ongerechtvaardigde bevoordelingen in rang niet behoefden te worden gevreesd. Het ambt van afdelingshoofd echter, waarvoor twee rangen gelden, werd bij het nieuwe Statuut tot een enkele rang beperkt, zodat de hierboven geschetste gevaren inderdaad dreigen.

Verzoeker betwist de opvatting dat het beginsel waarop het arrest-Collotti berust geen abstracte regel vormt welke onafhankelijk van het geval waarop zij werd toegepast zou gelden. De rechtszekerheid eist dit beginsel als zulk een regel te zien.

Past men in casu het arrest-Collotti niet toe, dan zou in rechte een lacune ontstaan, daar artikel 46 van het Statuut niet van toepassing is.

De gevaren waarop verweerster wijst bestaan in werkelijkheid met, daar, gelijk het Hof reeds eerder heeft beslist, rechtsbetrekkingen welke niet tijdig tot voorwerp van een beroep werden gemaakt, niet meer in geding kunnen zijn.

Verzoeker stelt dat andere ambtenaren die evenals hij bij de Persen Voorlichtingsdienst der Europese Gemeenschappen werkzaam waren en van wie sommigen jonger waren dan hij, zich door de Commissie een hogere salaristrap zagen toegekend; zij richtte zich daarbij weliswaar niet naar het arrest van de heer Collotti, doch evenmin mechanisch naar artikel 46 van het Statuut.

Verzoeker keert zich tegen de opvatting dat er in casu geen sprake zou zijn van een herwaardering van een ambt, daar het hier de overgang van het pre-statutaire contractuele stelsel naar de statutaire regeling zou betreffen en stelt dat het ook in het bijzondere geval van Collotti beslist niet zeker is dat diens functie ondubbelzinnig met een bepaalde post in de talendienst overeenstemde. Bovendien bevonden de krachtens de zogenaamde Brusselse overeenkomsten aangestelde ambtenaren, wanneer het arbeidscontract eenmaal gesloten was, inderdaad onder een statutaire regeling, zij het ook ingevolge een analogische toepassing. Derhalve doet de vraag of er een volkomen parallellie bestaat tussen de positie van Collotti en die van verzoeker niet ter zake.

Verweerster brengt hiertegen in dat het door het Hof in het arrest- Collotti toegepaste criterium geen regel is van wetgevende aard, doch een door de rechter op grond van specifieke kenmerken gegeven oplossing voor een bijzonder en delicaat geval. Dit criterium is derhalve niet van algemene toepassing en doet ook niet het bestaan van een lacune rechtens vermoeden, daar artikel 46 hier van toepassing is.

Verzoekers vordering de door de Commissie van de E.E.G. gevolgde regel toe te passen werd eerst bij repliek gedaan en dient derhalve niet ontvankelijk te worden geacht. Daar zij bovendien strekt tot toepassing van het criterium geldende voor de herwaardering van de salaristrap is zij met de aanvankelijke eis in strijd; immers hiermede werd erkenning beoogd van het recht op rang A 3, salaristrap 5, zodat zij tot een ander rechtsgevolg zou leiden.

Bovendien zijn de minieme verschillen in salaristrap tussen bepaalde afdelingshoofden van de E.E.G.-Commissie en van de Euratom-Commissie in hoofdzaak toe te schrijven aan de criteria krachtens welke de salaristrappen onder het pre-statutaire stelsel geacht werden stilzwijgend te zijn toegekend. Daar de E.E.G.-Commissie zich in hoofdzaak baseerde op de leeftijd van de ambtenaar, als zijnde een aanduiding voor de mate der opgedane ervaring, kan zij thans in gevallen welke analoog zijn met dat van verzoeker de verschillende loopbanen als het ware opnieuw vaststellen en wel op zodanige wijze dat het belangrijkste aan het arrest-Collotti verbonden bezwaar, dat wil zeggen dat afdelingshoofden in rang A 4 hoger worden geplaatst dan ambtenaren in rang A 3, kan worden vermeden. Dit stelsel waarbij werd onderzocht welke salaristrap de ambtenaren volgens het leeftijdscriterium verkregen zouden hebben indien zij reeds bij hun oorspronkelijke aanstelling in rang A 3 waren ingedeeld, kan geen toepassing vinden op de ambtenaren van de Euratom-Commissie, daar deze instelling de salaristrappen placht vast te stellen op grondslag van een genuanceerder waardering van de verdiensten der kandidaten.

In ieder geval zou dit stelsel waarbij de loopbanen opnieuw werden vastgesteld er niet toe kunnen leiden dat verzoeker in zijn huidige rang A 3, salaristrap 4, zou verkrijgen, want het moet uitgesloten worden geacht dat de Commissie hem die bij de aanstelling in die rang terstond zou hebben gegeven. Immers, zo danige indeling zou een bezoldiging van Frs 33.100, — hebben betekend, terwijl zijn salaris in werkelijkheid Frs 29.250, — bedroeg. Bijgevolg zou verzoeker, ware hij in rang A 3 ingedeeld, een salaristrap hebben verkregen welke met laatstgenoemde bezoldiging overeenstemt, dat wil zeggen salaristrap 1 (Frs 28.900,—) of hoogstens salaristrap 2 (Frs 30.300, —). Deze laatste indeling beantwoordt financieel aan die welke hij bij de bestreden beschikking verkreeg.

Artikel 102 van het Statuut voorziet geen enkele toetsing van de criteria welke voor de vaststelling der bezoldiging krachtens arbeidsovereenkomst golden. In geval van een conflict tussen de regel dat ambtenaren van een bepaalde dienst op gelijke wijze moeten worden behandeld en de eis van rechtsgelijkheid tussen de ambtenaren van dezelfde instelling die onder hetzelfde bestuursgezag zijn geplaatst, dient de tweede regel te prevaleren. Bijgevolg, en derhalve ook indien men in beginsel de vaststelling van de nieuwe indeling door middel van de toekenning van salaristrappen als juist aanvaardt, zou zulks derhalve moeten geschieden overeenkomstig de bij de diensten van de Euratom gebruikelijke criteria.

Verweerster keert zich eveneens tegen de argumenten waarmede verzoeker de betekenis van het verschil tussen de statutaire positie van Collotti en zijn positie als arbeidscontractant tracht te verkleinen. Immers het staat vast dat voor de arbeidscontractanten de salaristrappen niet op dezelfde grondslag en derhalve ook niet met gelijk gevolg als in het E.G.K.S.-Statuut werden bepaald. Verzoeker had derhalve bij zijn aanstelling salaristrap 4 niet krachtens het Statuut kunnen verkrijgen.

Verzoeker stelt vervolgens, dat het Hof niet alleen de bestreden beschikking behoort te vernietigen, doch eveneens, gezien zijn bevoegdheid in volle omvang recht te doen, zelf verzoekers administratieve positie te bepalen en de tot rectificatie daarvan te treffen maatregelen aan te geven. Hij acht het van belang dat het Hof in casu nauwkeurig de regels en criteria omschrijft op grond waarvan de Commissie verzoekers administratieve positie behoort te regelen.

Verweerster meent dat het hier geen rechtsmiddel betreft, doch een van de onderdelen van de eis zelf. Zij betwijfelt of het Hof in de onderhavige materie onbeperkte rechtsmacht heeft in die zin dat het zich niet tot nietig verklaren behoeft te beperken. Het geschil is niet, gelijk artikel 91 van het Statuut het uitdrukt van geldelijke aard, daar de financiële voordelen welke verzoeker krachtens een voor hem gunstige uitspraak zou verkrijgen slechts uit een door de Commissie bevoegdelijk gegeven administratieve beschikking zouden voortvloeien;