<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-04.cj-20080212.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="ECRCJ1998ELB.1000662901.case.xml"><NO.CASE>C-375/96</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>61996C0375</NO.CELEX><NO.SEQ>0019.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST>6632</PAGE.FIRST><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST>6679</PAGE.LAST><PAGE.TOTAL>48</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><LEFT>ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ κ. Γ. ΚΟΣΜΑ — ΥΠΟΘΕΣΗ C-375/96</LEFT><RIGHT>ZANINOTTO</RIGHT></CURR.TITLE><CONTENTS.CONCLUSION><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα</HT></P><P>κ. <HT TYPE="UC">Γεωργίου Κοσμά</HT></P><P>της <DATE ISO="19980528">28ης Μαΐου 1998</DATE><NOTE NOTE.ID="E0001" NUMBERING="STAR"><P>Γλώσσα του πρωτοτύπου: η ελληνική.</P></NOTE></P></TI></TITLE><TOC><TITLE><TI><P>Περιεχόμενα</P></TI></TITLE><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>Ι —</NO.ITEM><ITEM.CONT>Εισαγωγή</ITEM.CONT><ITEM.REF>Ι - 6634</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.ITEM><NO.ITEM>II —</NO.ITEM><ITEM.CONT>Το νομικό πλαίσιο</ITEM.CONT><ITEM.REF>Ι - 6634</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>Α —</NO.ITEM><ITEM.CONT>Το κοινοτικό νομικό πλαίσιο</ITEM.CONT><ITEM.REF>Ι - 6634</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>1)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Ο κανονισμός 822/87 του Συμβουλίου</ITEM.CONT><ITEM.REF>Ι - 6634</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.ITEM><NO.ITEM>2)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Οι σχετικοί κανονισμοί της Επιτροπής</ITEM.CONT><ITEM.REF>Ι - 6641</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>α)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Οι κανονισμοί 2396/84 και 3929/87 της Επιτροπής</ITEM.CONT><ITEM.REF>Ι - 6641</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.ITEM><NO.ITEM>β)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Ο κανονισμός 441/88 της Επιτροπής</ITEM.CONT><ITEM.REF>Ι - 6642</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.ITEM><NO.ITEM>γ)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Ο κανονισμός 343/94 της Επιτροπής</ITEM.CONT><ITEM.REF>Ι - 6644</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.ITEM><NO.ITEM>δ)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Οι κανονισμοί 465/94 και 610/94 της Επιτροπής</ITEM.CONT><ITEM.REF>Ι - 6645</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.ITEM><NO.ITEM>ε)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Οι κανονισμοί 1960/94 και 3151/94 της Επιτροπής</ITEM.CONT><ITEM.REF>Ι - 6647</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK></TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>B —</NO.ITEM><ITEM.CONT>Το εθνικό νομικό πλαίσιο</ITEM.CONT><ITEM.REF>Ι - 6648</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>III —</NO.ITEM><ITEM.CONT>Τα πραγματικά περιστατικά</ITEM.CONT><ITEM.REF>Ι - 6648</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.ITEM><NO.ITEM>IV —</NO.ITEM><ITEM.CONT>Τα προδικαστικά ερωτήματα</ITEM.CONT><ITEM.REF>Ι - 6648</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.ITEM><NO.ITEM>V —</NO.ITEM><ITEM.CONT>Επί του παραδεκτού των προδικαστικών ερωτημάτων</ITEM.CONT><ITEM.REF>Ι - 6649</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>Α —</NO.ITEM><ITEM.CONT>Γενικά</ITEM.CONT><ITEM.REF>Ι - 6649</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.ITEM><NO.ITEM>Β —</NO.ITEM><ITEM.CONT>Ειδικά για το παραδεκτό του έκτου και εβδόμου ερωτήματος</ITEM.CONT><ITEM.REF>Ι - 6651</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>VI —</NO.ITEM><ITEM.CONT>Απαντήσεις στα προδικαστικά ερωτήματα</ITEM.CONT><ITEM.REF>Ι - 6651</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>Α —</NO.ITEM><ITEM.CONT>Επί του πρώτου και του δευτέρου ερωτήματος: Σχετικά με τον καθορισμό της συνολικής ποσότητας οίνου την οποία όφειλε να αποστάξει η Ιταλία την περίοδο 1993/94</ITEM.CONT><ITEM.REF>Ι - 6652</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>1)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Πρώτο προδικαστικό ερώτημα: Παραβίαση της αρχής της απαγορεύσεως των διακρίσεων</ITEM.CONT><ITEM.REF>Ι - 6652</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>α)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Τα τιθέμενα ζητήματα</ITEM.CONT><ITEM.REF>Ι - 6652</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.ITEM><NO.ITEM>β)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Η νομολογία του Δικαστηρίου</ITEM.CONT><ITEM.REF>Ι - 6654</ITEM.REF></TOC.ITEM><?PAGE NO="I-6633"?><TOC.ITEM><NO.ITEM>γ)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Σχετικά με την προς υποχρεωτική απόσταξη ποσότητα που αναλογεί στην Ιταλία</ITEM.CONT><ITEM.REF>Ι - 6654</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>i)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Ο προσδιορισμός της συνολικής προς απόσταξη ποσότητας</ITEM.CONT><ITEM.REF>Ι - 6655</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.ITEM><NO.ITEM>ii)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Κριτήριο καθορισμού της υποχρεώσεως προς απόσταξη</ITEM.CONT><ITEM.REF>Ι - 6657</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.ITEM><NO.ITEM>iii)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Κατανομή της υποχρεώσεως αποστάξεως</ITEM.CONT><ITEM.REF>Ι - 6658</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>δ)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Σχετικά με την κατανομή βάσει στοιχείων που απέστειλε η Ιταλία</ITEM.CONT><ITEM.REF>Ι - 6660</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.ITEM><NO.ITEM>ε)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Μεταφορά (μετάγγιση) από τη μία περίοδο στην άλλη ποσοτήτων που δεν απεστάχθησαν</ITEM.CONT><ITEM.REF>Ι - 6661</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>2)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Δεύτερο προδικαστικό ερώτημα: Παραβίαση της αρχής της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης</ITEM.CONT><ITEM.REF>Ι - 6664</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>Β —</NO.ITEM><ITEM.CONT>Επί του τρίτου και τετάρτου ερωτήματος: Σχετικά με το κριτήριο της αποδόσεως ανά εκτάριο</ITEM.CONT><ITEM.REF>Ι - 6665</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>1)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Τρίτο προδικαστικό ερώτημα: Αδυναμία ορθής εκτιμήσεως της αποδόσεως ανά εκτάριο για την περιοχή της Ιταλίας· υπέρβαση εξουσίας της Επιτροπής</ITEM.CONT><ITEM.REF>Ι - 6665</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.ITEM><NO.ITEM>2)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Τέταρτο προδικαστικό ερώτημα: Σχετικά με την κατανομή των προς απόσταξη ποσοτήτων με βάση το κριτήριο της αποδόσεως ανά εκτάριο· παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας, ιδίως προφανής ακαταλληλότητα του ληφθέντος μέτρου</ITEM.CONT><ITEM.REF>Ι - 6668</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>α)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Η νομολογία του Δικαστηρίου σχετικά με την αρχή της αναλογικότητας και το εύρος της εξουσίας ελέγχου του Δικαστηρίου</ITEM.CONT><ITEM.REF>Ι - 6668</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.ITEM><NO.ITEM>β)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Ο επιδιωκόμενος σκοπός</ITEM.CONT><ITEM.REF>Ι - 6670</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.ITEM><NO.ITEM>γ)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Η αναγκαιότητα και η καταλληλότητα του ληφθέντος μέτρου —</ITEM.CONT><ITEM.REF>Ι - 6671</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.ITEM><NO.ITEM>δ)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Η στάθμιση μειονεκτημάτων και πλεονεκτημάτων</ITEM.CONT><ITEM.REF>Ι - 6672</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK></TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>Γ —</NO.ITEM><ITEM.CONT>Επί του πέμπτου προδικαστικού ερωτήματος: Σχετικά με τον καθορισμό της Ιταλίας ως ενιαίας περιφέρειας</ITEM.CONT><ITEM.REF>Ι - 6673</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.ITEM><NO.ITEM>Δ —</NO.ITEM><ITEM.CONT>Επί του έκτου και του εβδόμου ερωτήματος: Σχετικά με την παράταση της προθεσμίας παραδόσεως των προς απόσταξη ποσοτήτων από τους οινοπαραγωγούς</ITEM.CONT><ITEM.REF>Ι - 6676</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>1)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Έκτο προδικαστικό ερώτημα: Παράβαση νόμου</ITEM.CONT><ITEM.REF>Ι - 6676</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.ITEM><NO.ITEM>2)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Έβδομο προδικαστικό: Προσβολή της αρχής της αναλογικότητας ...</ITEM.CONT><ITEM.REF>Ι - 6678</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK></TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>VII —</NO.ITEM><ITEM.CONT>Πρόταση</ITEM.CONT><ITEM.REF>Ι - 6679</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK></TOC><?PAGE NO="I-6634"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>I —</NO.P><TXT>Εισαγωγή</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Στην υπό κρίση υπόθεση, το Δικαστήριο καλείται να αποφανθεί, μετά από σχετική αίτηση της pretura circondariale di Trevisosezione distaccata di Conegliano, για το κύρος μιας σειράς διατάξεων κανονισμών που αφορούν το καθεστώς της υποχρεωτικής αποστάξεως επιτραπέζιων οίνων που εντάσσεται στο πλαίσιο της προσπάθειας της εξυγίανσης της αμπελοοινικής αγοράς.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>II —</NO.P><TXT>Το νομικό πλαίσιο</TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>Α —</NO.P><TXT>Το κοινοτικό νομικό πλαίσιο</TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Ο κανονισμός 822/87 του Συμβουλίου</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Κατ' εφαρμογήν των διατάξεων των άρθρων 42 και 43 της Συνθήκης, το Συμβούλιο εξέδωσε τον κανονισμό (ΕΟΚ) 822/87 της <DATE ISO="19870316">16ης Μαρτίου 1987</DATE>, για την κοινή οργάνωση της αμπελοοινικής αγοράς<NOTE NOTE.ID="E0002" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="084" DATE.PUB="19870327" PAGE.FIRST="1">ΕΕ L 84 της 27ης Μαρτίου 1987, σ. 1</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE> (στο εξής: κανονισμός 822/87), με τον οποίο έγινε νέα κωδικοποίηση των θεμελιωδών διατάξεων που αφορούν την κοινή οργάνωση αγοράς στον αμπελοοινικό τομέα.</TXT></NP><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Η κοινή οργάνωση της αμπελοοινικής αγοράς αποτελεί ένα σύνθετο σύστημα που καθιερώνει κανόνες σχετικούς με την παραγωγή και τον έλεγχο της εξέλιξης του αμπελουργικού δυναμικού (τίτλος Ι, άρθρα 2 έως 14) και κανόνες που αφορούν τις οινολογικές πρακτικές και επεξεργασίες (τίτλος II, άρθρα 15 έως 26). Επίσης, προσδιορίζει ένα καθεστώς τιμών και καθιερώνει κανόνες που αφορούν τις παρεμβάσεις και άλλα μέτρα εξυγίανσης της αγοράς (τίτλος III, άρθρα 27 έως 51), ρυθμίζει θέματα που αφορούν το εμπόριο με τρίτες χώρες (τίτλος IV, άρθρα 52 έως 63), καθιερώνει κανόνες που αφορούν την κυκλοφορία και τη διάθεση στην κατανάλωση (τίτλος V, άρθρα 64 έως 73) και, τέλος, περιέχει ορισμένες γενικές διατάξεις (τίτλος VI, άρθρα 74 έως 87).</TXT></NP><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 1, παράγραφος 6, του κανονισμού 822/87<NOTE NOTE.ID="E0003" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΟΚ) 1734/91 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19910613">13ης Ιουνίου 1991</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="163" DATE.PUB="19910626" PAGE.FIRST="6">ΕΕ L 163 της 26ης Ιουνίου 1991,0.6</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, αμπελουργική περίοδος είναι η περίοδος που αρχίζει την 1η Σεπτεμβρίου κάθε έτους και λήγει στις 31 Αυγούστου του επομένου έτους.</TXT></NP><NP><NO.P>5.</NO.P><TXT>Σύμφωνα με το άρθρο 3, παράγραφος 1, του κανονισμού 822/87, δηλώσεις εσοδείας πρέπει να υποβάλλουν αφενός οι παραγωγοί<?PAGE NO="I-6635"?> σταφυλιών που προορίζονται για οινοποίηση, καθώς και οι παραγωγοί γλεύκους και οίνου και αφετέρου οι παραγωγοί γλεύκους και οίνου και οι έμποροι, εκτός από τους λιανοπωλητές, για τις αποθεματοποιη-μένες ποσότητες γλεύκους και οίνου που κατέχουν.</TXT></NP><NP><NO.P>6.</NO.P><TXT>Στο άρθρο 31 του κανονισμού 822/87 ορίζονται τα ακόλουθα:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="00AB"/>1.</NO.P><TXT>Πριν από τις 10 Δεκεμβρίου κάθε έτους, συντάσσεται ισοζύγιο προβλέψεων για να καθοριστούν οι πόροι και να εκτιμηθούν οι ανάγκες της Κοινότητας, συμπεριλαμβανομένων των προβλεπόμενων εισαγωγών και εξαγωγών από και προς τρίτες χώρες.</TXT></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Το ισοζύγιο προβλέψεων παρουσιάζει τους πόρους και τις ανάγκες σε οίνους της Κοινότητας, εμφανίζοντας το αντίστοιχο μέρος των επιτραπέζιων οίνων και των ν. q. p. r. d.</TXT></NP><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Για κάθε αμπελουργική περίοδο, η Επιτροπή αποστέλλει στο Συμβούλιο οριστικό ισοζύγιο των πόρων και των κοινοτικών χρησιμοποιήσεων για την προηγούμενη αμπελουργική περίοδο.</TXT></NP><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>Οι λεπτομέρειες εφαρμογής του παρόντος άρθρου θεσπίζονται σύμφωνα με τη διαδικασία που προβλέπεται στο άρθρο 83.<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="00BB"/></TXT></NP></QUOT.S></P><P>Υπενθυμίζω ότι στο άρθρο 83 προβλέπεται μια διαδικασία κατά την οποία η επιτροπή διαχειρίσεως των οίνων<NOTE NOTE.ID="E0004" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Σύμφωνα με το άρθρο 82, η ενλόγω επιτροπή αποτελείται, από αντιπροσώπους των κρατών μελών και προεδρεύεται από αντιπρόσωπο της Επιτροπής, ο οποίος δεν λαμβάνει μέρος στην ψηφοφορία.</P></NOTE>, αποτελούμενη από αντιπροσώπους των κρατών μελών, αποφαίνεται με την πλειοψηφία του άρθρου 148, παράγραφος 2, της Συνθήκης<NOTE NOTE.ID="E0005" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Το άρθρο 83 έχει ως εξής:</P><P><QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="00AB"/>1.Στις περιπτώσεις κατά τις οποίες γίνεται αναφορά στη διαδικασία που καθορίζεται στο παρόν άρθρο, η Επιτροπή Διαχείρισης των Οίνων συγκαλείται από τον πρόεδρο της, είτε με δική του πρωτοβουλία είτε μετά από αίτηση αντιπροσώπου κράτους μέλους.</P><P>2.Ο αντιπρόσωπος της Επιτροπής υποβάλλει σχέδιο για τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν. Η Επιτροπή Διαχείρισης των Οίνων διατυπώνει τη γνώμη της για τα μέτρα αυτά εντός προθεσμίας την οποία ο πρόεδρος μπορεί να καθορίζει, σε συνάρτηση με τον επείγοντα χαρακτήρα των θεμάτων που υποβάλλονται για εξέταση, αποφαίνεται δε με την πλειοψηφία που προβλέπεται στο άρθρο 148 παράγραφος 2 της συνθήκης.</P><P>3.Η Επιτροπή θεσπίζει μέτρα τα οποία μπορούν να εφαρμοστούν αμέσως. Εντούτοις, αν τα μέτρα αυτά δεν συμφωνούν με τη γνώμη της Επιτροπής Διαχείρισης των Οίνων, τότε η Επιτροπή τα ανακοινώνει αμέσως στο Συμβούλιο. Στην περίπτωση αυτή, η Επιτροπή μπορεί να αναβάλει για ένα μήνα το πολύ μετά την ανακοίνωση αυτή την εφαρμογή των μέτρων που έχουν αποφασιστεί από αυτή. Το Συμβούλιο, με ειδική πλειοψηφία, μπορεί να λάβει διαφορετική απόφαση εντός προθεσμίας ενός μηνός.<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="00BB"/></P></NOTE>.</P></NP><NP><NO.P>7.</NO.P><TXT>Ο κανονισμός 822/87 προέβλεψε ως οικονομικούς σταθεροποιητικούς παράγοντες και ως μέτρα εξυγιάνσεως της αμπελοοινι-κής αγοράς, μεταξύ άλλων, και τα μέτρα της προληπτικής (άρθρο 38)<NOTE NOTE.ID="E0006" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Συγκεκριμένα, στο άρθρο 38, παράγραφος 1, του κανονισμού 822/87, σχετικά με τις προϋποθέσεις της προληπτικής απόσταξης, ορίζεται ότι όταν κρίνεται αναγκαίο, λαμβανομένων υπόψη των προβλέψεων της συγκομιδής ή προκειμένου να βελτιωθεί η ποιότητα των προϊόντων που διατίθενται στην αγορά, μπορεί να αρχίζει, κάθε αμπελουργική περίοδο, από την 1η Σεπτεμβρίου και μέχρι μιας ημερομηνίας που θα καθοριστεί, η προληπτική απόσταξη των επιτραπέζιων οίνων και των οίνων που είναι κατάλληλοι να δώσουν επιτραπέζιους οίνους. Επιπλέον, στην παράγραφο 3 του ιδίου άρθρου ορίζεται ότι η τιμή αγοράς του οίνου που παραδίδεται στην προληπτική απόσταξη ισούται με το 65 % της τιμής προσανατολισμού. Η προληπτική απόσταξη προϋποθέτει την εκούσια προσχώρηση του παραγωγού σε αυτή τη διαδικασία.</P></NOTE>, της υποχρεωτικής<?PAGE NO="I-6636"?> αποστάξεως (άρθρο 39) και της απόσταξης στήριξης (άρθρο 41)<NOTE NOTE.ID="E0007" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Σύμφωνά με το άρθρο 41, παράγραφο 1, του κανονισμού 822/87, κατά τις αμπελουργικές περιόδους κατά τη διάρκεια των οποίων αποφασίζεται η διεξαγωγή της υποχρεωτικής απόσταξης, η απόσταξη αυτή αρχίζει μόλις αρχίσει να ισχύει το σχετικό μέτρο. Είναι δυνατόν να λαμβάνεται κάθε άλλο κατάλληλο μέτρο, εάν, κατά τη διάρκεια αυτών των ιδίων περιόδων, το απαιτεί η κατάσταση της αγοράς του επιτραπέζιου οίνου. Εξάλλου, κατά τις παραγράφους 1 και 2, του άρθρου 41, η απόσταξη στήριξης μπορεί να πραγματοποιείται όχι μόνο παράλληλα με την υποχρεωτική απόσταξη αλλά ακόμη και αν δεν έχει αποφασισθεί η διεξαγωγή υποχρεωτικής απόσταξης. Δεν μπορεί όμως να ξεπεράσει τα <FT TYPE="NUMBER">6200000</FT> εκατόλιτρα (στο εξής: hl) εκτός αν το επιτρέψει το Συμβούλιο. Η τιμή που δίδεται στους οινοπαραγωγούς ανέρχεται στο 82 % της τιμής προσανατολισμού (άρθρο 41, παράγραφος 6, σε συνδυασμό με το άρθρο 29, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 822/87), δηλαδή είναι τιμή πολύ καλλίτερη από εκείνη που δίδεται σε περίπτωση υποχρεωτικής απόσταξης.</P></NOTE>, τα οποία αποφασίζει η Επιτροπή υπό τις προϋποθέσεις που θέτουν και με τη διαδικασία που ορίζουν τα άρθρα 38, 39 και 41 αντίστοιχα.</TXT></NP><NP><NO.P>8.</NO.P><TXT>Μέσα σε αυτό το κανονιστικό πλαίσιο πρέπει να προσδιοριστεί ειδικότερα το κανονιστικό πλαίσιο της υποχρεωτικής αποστάξεως των επιτραπέζιων οίνων.</TXT></NP><NP><NO.P>9.</NO.P><TXT>Καταρχάς, πρέπει να διευκρινισθεί ότι με την απόσυρση από την αγορά ορισμένων ποσοτήτων οίνου<NOTE NOTE.ID="E0008" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Συνήθως, όχι όμως απαραίτητα, πρόκειται για οίνο κατώτερης ποιότητας.</P></NOTE> προς απόσταξη σκοπείται η στήριξη των τιμών. Παράλληλα όμως αυτό το μέτρο αποβλέπει στη διαχείριση ή, ακριβέστερα, στην απορρόφηση των ποσοτήτων που πλεονάζουν καθώς και στην αντιμετώπιση σοβαρής ελλείψεως ισορροπίας της αγοράς. Οι δε παραγωγοί μπορούν να αφαιρέσουν την ποσότητα οίνου που παρέχεται προς προληπτική απόσταξη από την ποσότητα που πρέπει να δοθεί για υποχρεωτική απόσταξη.</TXT></NP><NP><NO.P>10.</NO.P><TXT>Συνοπτικά, θα έλεγα ότι από την ανάλυση του άρθρου 39 του κανονισμού 822/87, προκύπτει ότι μπορούμε να διακρίνουμε τέσσερα διαδοχικά στάδια για την πραγματοποίηση της υποχρεωτικής αποστάξεως, καταλείπεται δε ευρεία διακριτική ευχέρεια στην Επιτροπή. Συγκεκριμένα: α) η Επιτροπή αποφασίζει τη διενέργεια υποχρεωτικής αποστάξεως αν υπάρχει κατάσταση σοβαρής ανισορροπίας της αγοράς, β) η Επιτροπή καθορίζει τη συνολική ποσότητα που πρέπει να δοθεί προς υποχρεωτική απόσταξη για την απορρόφηση/εξαφάνιση των πλεονασματικών ποσοτήτων και την αποκατάσταση κανονικής καταστάσεως της αγοράς, γ) η ολική προς απόσταξη ποσότητα κατανέμεται ανάμεσα στις διάφορες περιοχές παραγωγής της Κοινότητας που αντιστοιχούν στα κράτη μέλη και, τέλος, δ) η προς απόσταξη ποσότητα που αντιστοιχεί σε κάθε περιοχή παραγωγής κατανέμεται ανάμεσα στους οινοπαραγωγούς της ενλόγω περιοχής.</TXT></NP><NP><NO.P>11.</NO.P><TXT>Αναλυτικότερα, το άρθρο 39, παράγραφος 1, του κανονισμού 822/87 ορίζει τα ακόλουθα:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="00AB"/>1.</NO.P><TXT>Όταν, για μια αμπελουργική περίοδο, η αγορά των επιτραπέζιων οίνων και των οίνων που είναι κατάλληλοι να δώσουν επιτραπέζιους οίνους παρουσιάζει σοβαρή ανισορροπία, αποφασίζεται η διεξαγωγή υποχρεωτικής απόσταξης επιτραπέζιων οίνων.</TXT><P>Θεωρείται ότι υπάρχει σοβαρή έλλειψη ισορροπίας της αγοράς κατά την έννοια του πρώτου εδαφίου:</P><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>όταν τα διαθέσιμα αποθέματα στην αρχή της περιόδου υπερβαίνουν κατά περισσότερο από τέσσερις μήνες τις συνήθεις χρήσεις, ή</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="I-6637"?><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>όταν η παραγωγή υπερβαίνει κατά περισσότερο από 9 % τις συνήθεις χρήσεις, ή</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>γ)</NO.P><TXT>όταν ο σταθμισμένος μέσος όρος των αντιπροσωπευτικών τιμών όλων των τύπων επιτραπέζιων οίνων, στην αρχή μιας περωδου και για χρονικό διάστημα που θα καθοριστεί, παραμένει κατώτερος του 82 % της τιμής προσανατολισμού<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0009" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Σύμφωνα με το άρθρο 27, παράγραφοι 2, 3 και. 4, του κανονισμού 822/87, για κάθε τύπο επιτραπέζιου οίνου, ορίζεται τιμή προσανατολισμού για κάθε περίοδο, πριν από την 1η Αυγούστου. Η τιμή προσανατολισμού καθορίζεται με βάση τον μέσο όρο των τιμών που διαπιστώνονται για τον συγκεκριμένο τύπο οίνου κατά τις δύο περιόδους που προηγούνται της ημερομηνίας καθορισμού, καθώς και την εξέλιξη των τιμών της τρέχουσας αμπελουργικής περιόδου. Kol τέλος, η τιμή προσανατολισμού καθορίζεται στο στάδιο της παραγωγής και εκφράζεται, ανάλογα με τον τύπο του οίνου, είτε σε ECU ανά % vol ανά εκατόλιτρο, είτε σε ECU ανά εκατόλιτρο.</P></NOTE>.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>12.</NO.P><TXT>Οι παράγραφοι 2, 3<NOTE NOTE.ID="E0010" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Η παράγραφος 3 τίθεται ως έχει μετά την τροποποίηση που</P><P>επέφερε ο κανονισμός (EOK) 1566/93 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19930614">14ης Ιουνίου 1993</DATE>, για την τροποποίηση του κανονισμού (EOK) αριθ. 822/87 περί κοινής οργανώσεως της αμπελοοινι-κής αγοράς (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="154" DATE.PUB="19930625" PAGE.FIRST="39">ΕΕ L 154 της 25ης Ιουνίου 1993, ο. 39</REF.DOC.OJ>) άρθρο 1, σημείο 5.</P></NOTE>, 4<NOTE NOTE.ID="E0011" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Η παράγραφος 4 τίθεται ως αντικατεστάθη από το άρθρο 1,</P><P>σημείο 1, του κανονισμού (EOK) 1441/88 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19880524">24ης Μαΐου 1988</DATE>, που τροποποιεί τον κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 822/87 για την κοινή οργάνωση της αμπελοοίνικής αγοράς· <REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="132" DATE.PUB="19880528" PAGE.FIRST="1">ΕΕ L 132 της 28ης Μαΐου 1988, σ. 1</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE> και 5, του άρθρου 39 έχουν ως εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="00AB"/>2.</NO.P><TXT>Η Επιτροπή καθορίζει τις ποσότητες που πρέπει να παραδίδονται στην υποχρεωτική απόσταξη για να εξαλειφθεί η πλεονασματική παραγωγή και έτσι να αποκατασταθεί η ομαλή κατάσταση της αγοράς, ιδίως σε ό,τι αφορά τα επίπεδα των προβλεπόμενων διαθέσιμων ποσοτήτων στο τέλος της περιόδου και τις τιμές.</TXT></NP><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Η συνολική ποσότητα που πρέπει να αποστάζεται και η οποία καθορίζεται συμφωνά με την παράγραφο 2 κατανέμεται μεταξύ των διαφόρων περιοχών παραγωγής της Κοινότητας, ανά κράτος μέλος.</TXT><P>Η ποσότητα που πρέπει να αποστάζεται σε κάθε περιοχή παραγωγής είναι ανάλογη προς τη διαφορά που διαπιστώνεται μεταξύ:</P><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>αφενός, της παραγωγής επιτραπέζιου οίνου και προϊόντων που προηγούνται του σταδίου παραγωγής του επιτραπέζιου οίνου και που θα καθοριστούν, η οποία έχει πραγματοποιηθεί στη σχετική περιοχή για τη συγκεκριμένη περίοδο, και,</P></ITEM><ITEM><P>αφετέρου, ενός ενιαίου ποσοστού της μέσης παραγωγής επιτραπέζιου οίνου και προϊόντων που προηγούνται του σταδίου παραγωγής του επιτραπέζιου οίνου και που θα καθοριστούν, η οποία έχει πραγματοποιηθεί στη σχετική περιοχή κατά τη διάρκεια τριών διαδοχικών αμπελουργικών περιόδων αναφοράς.</P></ITEM></LIST></P><P>Μέχρι το τέλος της περιόδου 1993/94,</P><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>το ενιαίο ποσοστό είναι 85 %,</P></ITEM><?PAGE NO="I-6638"?><ITEM><P>οι διαδοχικές περίοδοι αναφοράς είναι οι περίοδοι 1981/82, 1982/83 και 1983/84</P></ITEM></LIST></P><P>(...).</P></NP><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>Η ποσότητα που αποστάζεται και που καθορίζεται σύμφωνα με την παράγραφο 3 κατανέμεται μεταξύ των διαφόρων παραγωγών επιτραπέζιου οίνου της κάθε περιοχής παραγωγής.</TXT><P>Για τους παραγωγούς που υπόκεινται στην υποχρεωτική απόσταξη, η ποσότητα που αποστάζεται ισοδυναμεί με καθοριζόμενο ποσοστό της παραγωγής τους σε επιτραπέζιο οίνο και σε προϊόντα που προηγούνται του σταδίου παραγωγής του επιτραπέζιου οίνου και που θα καθοριστούν, όπως αναφέρεται στη δήλωση παραγωγής τους.</P><P>Το ποσοστό αυτό προκύπτει από προοδευτική κλίμακα που καθορίζεται ανάλογα με την ανά εκτάριο απόδοση και μπορεί να διαφέρει στις διάφορες περιοχές ανάλογα με τις αποδόσεις που σημειώθηκαν στο παρελθόν.</P><P>Εκτός από τις περιοχές στις οποίες η απόδοση είναι αισθητά κατώτερη από τη μέση απόδοση της Κοινότητας, αυτό το ποσοστό:</P><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>είναι μηδενικό για τις αποδόσεις κάτω του 70 % τουλάχιστον της μέσης απόδοσης της ενλόγω περιοχής για τον επιτραπέζιο οίνο,</P></ITEM><ITEM><P>δεν μπορεί να είναι κατώτερο του 75 % για τις αποδόσεις άνω του 200 % της μέσης απόδοσης της ενλόγω περιοχής για τον επιτραπέζιο οίνο.</P></ITEM></LIST></P><P>Το ποσοστό της μέσης απόδοσης που αναφέρεται στο τέταρτο εδάφιο, πρώτη περίπτωση μπορεί να τροποποιηθεί με τη διαδικασία του άρθρου 83, σε συνάρτηση με τον όγκο της παραγωγής και τη συνολική προς απόσταξη ποσότητα στην Κοινότητα και σε κάθε περιοχή παραγωγής.</P><P>Η ποσότητα επιτραπέζιου οίνου που παραδίδεται προς απόσταξη από κάθε παραγωγό είναι ίση με εκείνη που καθορίζεται σύμφωνα με το τρίτο, τέταρτο και πέμπτο εδάφιο· πάντως, ο παραγωγός μπορεί να αφαιρεί από την ποσότητα αυτή, εν όλω ή εν μέρει, την ποσότητα επιτραπέζιου οίνου ή οίνου κατάλληλου να δώσει επιτραπέζιο οίνο, την οποία παραδίδει για την απόσταξη που αναφέρεται στο άρθρο 38.</P></NP><?PAGE NO="I-6639"?><NP><NO.P>5.</NO.P><TXT>Τα κράτη μέλη γνωστοποιούν στην Επιτροπή τις ποσότητες επιτραπέζιου οίνου που παράγονται σε κάθε περιοχή παραγωγής, η οποία οριοθετείται σύμφωνα με την παράγραφο 9· οι ποσότητες αυτές κατατάσσονται ανά κατηγορία απόδοσης. Τα στοιχεία αυτά καταρτίζονται με βάση τις δηλώσεις παραγωγής που αναφέρονται στο άρθρο 3.</TXT><P>Με βάση τις γνωστοποιήσεις αυτές:</P><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>καθορίζεται η συνολική ποσότητα που πρέπει να αποστάζεται στην Κοινότητα·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>κατανέμεται η ποσότητα αυτή μεταξύ των περιοχών παραγωγής που αναφέρονται στην παράγραφο 3.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>γ)</NO.P><TXT>καθορίζεται, σε συνεργασία με τα ενδιαφερόμενα κράτη μέλη, το ποσοστό απόσταξης που πρέπει να επιβληθεί στην παραγωγή κάθε οινοπαραγωγού, που υπόκειται στη ρύθμιση, έτσι ώστε να επιτευχθεί ο όγκος της απόσταξης που προβλέπεται για κάθε περιοχή.</TXT></NP></ITEM></LIST></P><P>(...)<QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="00BB"/>.</P></NP></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>13.</NO.P><TXT>Κατά την παράγραφο 11, πρώτο εδάφιο, του άρθρου 39<NOTE NOTE.ID="E0012" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Όπως έχει. μετά την αντικατάστασή του από τον κανονισμό 1566/93, άρθρο 1, σημείο 5.</P></NOTE>: <QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="00AB"/>Εάν κατά τη διάρκεια των περιόδων 1987/88 έως 1993/94, εμφανισθούν δυσχέρειες που είναι δυνατόν να θέσουν σε κίνδυνο την πραγματοποίηση ή την ισόρροπη εφαρμογή της υποχρεωτικής απόσταξης που αναφέρεται στην παράγραφο 1, τα μέτρα που είναι αναγκαία για να εξασφαλισθεί η αποτελεσματική εφαρμογή της απόσταξης θεσπίζονται σύμφωνα με τη διαδικασία που προβλέπεται στο άρθρο 83.<QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="00BB"/></TXT><P>Στο δεύτερο εδάφιο της παραγράφου 11<NOTE NOTE.ID="E0013" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Ως έχει σύμφωνα με το άρθρο 1, σημείο 2, στοιχείο β', του κανονισμού (ΕΟΚ) 1972/87 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19870702">2ας Ιουλίου 1987</DATE>, για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 822/87 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="184" DATE.PUB="19870703" PAGE.FIRST="26">ΕΕ L 184 της 3ης Ιουλίου 1987, σ. 26</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, καθορίζονται τα όρια της εξουσίας που παρέχεται κατ' αρχήν στην Επιτροπή προς λήψη των αναγκαίων μέτρων για την αποτελεσματική εφαρμογή της υποχρεωτικής απόσταξης. Συγκεκριμένα, ορίζεται ότι:</P><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0006" REF.END="QE0006" CODE="00AB"/>Αυτά τα μέτρα:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>δεν μπορούν να αφορούν τις διατάξεις του παρόντος άρθρου σχετικά:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>με την κατανομή μεταξύ των διαφόρων περιοχών παραγωγής,</P></ITEM><?PAGE NO="I-6640"?><ITEM><P>με τις αμπελουργικές περιόδους αναφοράς,</P></ITEM><ITEM><P>με τις τιμές που πρέπει να καταβληθούν για τον αποσταγμένο οίνο.</P></ITEM></LIST></P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>μπορούν να περιλαμβάνουν προσαρμογή του ποσοστού 85, που αναφέρεται στην παράγραφο 3 τρίτο εδάφιο πρώτη περίπτωση, μόνο στο μέτρο που, για μια ορισμένη αμπελουργική περίοδο, η αναλογία μεταξύ των διαθέσιμων ποσοτήτων και των ποσοτήτων του επιτραπέζιου οίνου που συνήθως χρησιμοποιούνται αλλάζει αισθητά σε σύγκριση με εκείνη των περιόδων αναφοράς που αναφέρεται στην παράγραφο 3 τρίτο εδάφιο<QUOT.END ID="QE0006" REF.START="QS0006" CODE="00BB"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>14.</NO.P><TXT>Το άρθρο 39, παράγραφος 9, του κανονισμού 822/87 ορίζει τα ακόλουθα:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0007" REF.END="QE0007" CODE="00AB"/>Σύμφωνα με τη διαδικασία που προβλέπεται στο άρθρο 83:</P><P>(...)</P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>αποφασίζεται να πραγματοποιηθεί η απόσταξη που αναφέρεται στην παράγραφο 1,</P></ITEM><ITEM><P>καθορίζονται οι λεπτομέρειες εφαρμογής της παραγράφου 2 και η συνολική ποσότητα για απόσταξη που αναφέρεται στην παράγραφο αυτή,</P></ITEM><ITEM><P>καθορίζονται τα κριτήρια για την οροθέτηση των καταταγμένων ανά κράτος μέλος περιοχών παραγωγής, που αναφέρονται στην παράγραφο 3, καθώς και τα όρια των περιοχών αυτών,</P></ITEM><ITEM><P>καθορίζεται το ενιαίο ποσοστό και οι διαδοχικές περίοδοι αναφοράς, καθώς και η κατανομή των προς απόσταξη ποσοτήτων μεταξύ των καταταγμένων ανά κράτος μέλος περιοχών που αναφέρονται στην παράγραφο 3,</P></ITEM><ITEM><P>καθορίζεται η προοδευτική κλίμακα και τα ποσοστά που αναφέρονται στην παράγραφο 4.</P></ITEM></LIST><P>(...)<QUOT.END ID="QE0007" REF.START="QS0007" CODE="00BB"/></P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>15.</NO.P><TXT>Τέλος, σύμφωνα με το άρθρο 79, παράγραφος 1, του κανονισμού 822/87, τα κράτη μέλη λαμβάνουν τα αναγκαία μέτρα για να εξασφαλίσουν την τήρηση των κοινοτικών διατάξεων στον αμπελοοινικό τομέα.</TXT></NP></GR.SEQ><?PAGE NO="I-6641"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Oι σχετικοί κανονισμοί της Επιτροπής</TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>Οι κανονισμοί 2396/84 και 3929/87 της Επιτροπής</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>16.</NO.P><TXT>Ο κανονισμός (ΕΟΚ) 2396/84 της Επιτροπής, της <DATE ISO="19840820">20ής Αυγούστου 1984</DATE>, σχετικά με τις λεπτομέρειες κατάρτισης του ισοζυγίου προβλέψεων στον αμπελοοινικό τομέα<NOTE NOTE.ID="E0014" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="224" DATE.PUB="19840821" PAGE.FIRST="14">ΕΕ L 224 της 21ης Αυγούστου 1984, 0.14</REF.DOC.OJ>. Ο κανονισμός 2396/84 παρατίθεται όπως τροποποιήθηκε από τον κανονισμό (ΕΟΚ) 3643/87 της Επιτροπής, της <DATE ISO="19871203">3ης Δεκεμβρίου 1987</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="342" DATE.PUB="19871204" PAGE.FIRST="11">ΕΕ L 342 της 4ης Δεκεμβρίου 1987, σ. 11</REF.DOC.OJ>) και τον κανονισμό 3373/89 της Επιτροπής, της <DATE ISO="19891109">9ης Νοεμβρίου 1989</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="325" DATE.PUB="19891110" PAGE.FIRST="19">ΕΕ L 325 της 10ης Νοεμβρίου 1989, σ. 19</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> (στο εξής: κανονισμός 2396/84), προέβλεψε στο άρθρο 1, παράγραφος 1, ότι:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0008" REF.END="QE0008" CODE="00AB"/>1.</NO.P><TXT>Το ισοζύγιο προβλέψεων καταρτίζεται από την Επιτροπή βάσει όλων των διαθέσιμων στοιχείων, και ιδίως βάσει:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>ανακοινώσεων που διαβιβάζουν τα κράτη μέλη,</P></ITEM><ITEM><P>κάθε άλλης αξιόπιστης πληροφορίας.<QUOT.END ID="QE0008" REF.START="QS0008" CODE="00BB"/></P></ITEM></LIST></P></NP></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>17.</NO.P><TXT>Στις παραγράφους 2<NOTE NOTE.ID="E0015" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Όπως έχει συμπληρωθεί από το άρθρο 1 του κανονισμού 3373/89.</P></NOTE>, και 3 ορίζεται ότι:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0009" REF.END="QE0009" CODE="00AB"/>2.</NO.P><TXT>Προκειμένου να εφαρμοσθεί η παράγραφος 1 πρώτη περίπτωση, τα κράτη μέλη ανακοινώνουν στην Επιτροπή το αργότερο στις 30 Νοεμβρίου της τρέχουσας περιόδου εμπορίας, τουλάχιστον τα στοιχεία που αναφέρονται στο παράρτημα (...).</TXT><P>(...)</P></NP><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Όσον αφορά τις πληροφορίες που αναφέρονται στην παράγραφο 1 δεύτερη περίπτωση, γίνεται χρήση κάθε διαθέσιμης πηγής πληροφοριών, και ιδίως:</TXT><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>δημοσιεύσεων σχετικά με την παραγωγή και το εμπόριο στα κράτη μέλη,</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>των επαγγελματικών οργανώσεων οι οποίες αντιπροσωπεύουν την παραγωγή και το εμπόριο στα κράτη μέλη και ιδιαίτερα των οργανώσεων που μετέχουν της συμβουλευτικής Επιτροπής του αμπε-λοοινικού τομέα.<QUOT.END ID="QE0009" REF.START="QS0009" CODE="00BB"/></TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></QUOT.S></P><?PAGE NO="I-6642"?><P>Στο παράρτημα του κανονισμού 2396/84<NOTE NOTE.ID="E0016" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Όπως αντικαταστάθηκε από τον κανονισμό 3643/87.</P></NOTE>, προβλέπεται η υποβολή στην Επιτροπή: α) των στοιχείων που είναι αναγκαία για την κατάρτιση του ισοζυγίου προβλέψεων, β) των προβλέψεων απόσταξης, και, γ) των προβλέψεων ενδοκοινοτικών συναλλαγών.</P></NP><NP><NO.P>18.</NO.P><TXT>Το άρθρο 2 του κανονισμού 2396/84 έχει ως εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0010" REF.END="QE0010" CODE="00AB"/>Οι πληροφορίες που αναφέρονται στο άρθρο 1, παράγραφος 1, δεύτερη περίπτωση χρησιμοποιούνται μόνο στην περίπτωση κατά την οποία διαπιστώνεται σημαντική διαφορά, που μπορεί να θέσει σε κίνδυνο την καλή λειτουργία της αμπελοοινικής αγοράς, ανάμεσα στα στοιχεία τα οποία διαβιβάζουν τα κράτη μέλη μέσω της ανακοίνωσης που αναφέρεται στο άρθρο 1 παράγραφος 2 και τις εν λόγω πληροφορίες.<QUOT.END ID="QE0010" REF.START="QS0010" CODE="00BB"/></P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>19.</NO.P><TXT>Ο κανονισμός (ΕΟΚ) 3929/87 της Επιτροπής, της <DATE ISO="19871217">17ης Δεκεμβρίου 1987</DATE>, σχετικά με τις δηλώσεις εσοδείας, παραγωγής και αποθεμάτων προϊόντων του αμπελοοινικού τομέα<NOTE NOTE.ID="E0017" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="369" DATE.PUB="19871229" PAGE.FIRST="59">ΕΕ L 369 της 29ης Δεκεμβρίου 1987, σ. 59</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE> (στο εξής: κανονισμός 3929/87), ορίζει στο άρθρο 6, παράγραφος 2, ότι:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0011" REF.END="QE0011" CODE="00AB"/>2.</NO.P><TXT>Τα κράτη μέλη προβαίνουν σε εκτίμηση της απόδοσης ανά εκτάριο της παραγωγής επιτραπέζιων οίνων που επιτυγχάνεται στην επικράτειά τους.</TXT><P>Ανακοινώνουν στην Επιτροπή πριν από τις 20 Ιανουαρίου τα αποτελέσματα αυτής της εκτίμησης σύμφωνα με τις ακόλουθες κατηγορίες απόδοσης (...)<QUOT.END ID="QE0011" REF.START="QS0011" CODE="00BB"/>.</P></NP></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>20.</NO.P><TXT>Τις ενλόγω κατηγορίες απόδοσης εκατολίτρων ανά εκτάριο (στο εξής: hl/ha) καθορίζει το ίδιο το άρθρο 6, παράγραφος 2<NOTE NOTE.ID="E0018" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Πρόκειται για τις εξής κατηγορίες απόδοσης:</P><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>κατώτερη ή ίση προς 45 hl/ha,</P></ITEM><ITEM><P>ανώτερη από 45 hl/ha και όχι ανώτερη από 70 hl/ha,</P></ITEM><ITEM><P>ανώτερη από 70 hl/ha και όχι ανώτερη από 90 hl/ha,</P></ITEM><ITEM><P>ανώτερη από 90 hl/ha και όχι ανώτερη από 110 hl/ha,</P></ITEM><ITEM><P>ανώτερη από 110 hl/ha και όχι ανώτερη από 140 hl/ha,</P></ITEM><ITEM><P>ανώτερη από 140 hl/ha και όχι ανώτερη από 200 hl/ha,</P></ITEM><ITEM><P>ανώτερη από 200 hl/ha.</P></ITEM></LIST></P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>21.</NO.P><TXT>Το άρθρο 8, παράγραφος 3, του κανονισμού 3929/87 ορίζει ότι πριν από τις 15 Φεβρουαρίου, τα κράτη μέλη ανακοινώνουν στην Επιτροπή τα οριστικά αποτελέσματα της κατανομής της παραγωγής σύμφωνα με τις κατηγορίες απόδοσης που προβλέπονται στο άρθρο 6, παράγραφος 2.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>Ο κανονισμός 441/88 της Επιτροπής</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>22.</NO.P><TXT>Ο κανονισμός (ΕΟΚ) 441/88 της Επιτροπής, της <DATE ISO="19880217">17ης Φεβρουαρίου 1988</DATE>, για τις λεπτομέρειες εφαρμογής για την υποχρεωτική απόσταξη που προβλέπεται στο άρθρο 39 του κανονισμού (ΕΟΚ) 822/87<NOTE NOTE.ID="E0019" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="045" DATE.PUB="19880218" PAGE.FIRST="15">EE L 45 της 18ης Φεβρουαρίου 1988, σ. 15</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE> (στο εξής: κανονισμός 441/88), ορίζει στο άρθρο 3 ότι:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0012" REF.END="QE0012" CODE="00AB"/>Κατά τον καθορισμό της συνολικής ποσότητας του επιτραπέζιου οίνου που πρέπει να<?PAGE NO="I-6643"?> αποσταχθεί υποχρεωτικά, λαμβάνεται υπόψη η ανάγκη εξασφάλισης ενός επιπέδου προβλεπομένων για το τέλος της περιόδου αποθεμάτων, που να εγγυάται ότι τα διαθέσιμα αποθέματα για την επόμενη περίοδο επαρκούν, σε κάθε περίπτωση, για τις συνήθεις χρησιμοποιήσεις.<QUOT.END ID="QE0012" REF.START="QS0012" CODE="00BB"/></P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>23.</NO.P><TXT>Το άρθρο 4, παράγραφος 1, του κανονισμού 441/88, έχει ως εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0013" REF.END="QE0013" CODE="00AB"/>1.</NO.P><TXT>Οι περιοχές παραγωγής που αναφέρονται στο άρθρο 39, παράγραφος 3, του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 822/87 καθορίζονται λαμβάνοντας υπόψη, αφενός τις συνθήκες παραγωγής και το κλίμα και, αφετέρου, τις διαφορές που υπάρχουν μεταξύ των κρατών μελών σε επίπεδο διοικητικό και νομικό, ιδίως όσον αφορά την εσωτερική οργάνωση των οινοποιητικών συνεταιρισμών και των ομάδων παραγωγών.</TXT><P>Οι περιοχές αυτές πρέπει να συμπίπτουν με διοικητικές ενότητες μεγαλύτερες από κοινότητες και να συγκεντρώνουν διοικητικές ενότητες, για τις οποίες είναι διαθέσιμα τα στατιστικά στοιχεία σχετικά με τις περιόδους αναφοράς που αναφέρονται στο άρθρο 39, παράγραφος 3, δεύτερο εδάφιο, δεύτερη περίπτωση, του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 822/87.<QUOT.END ID="QE0013" REF.START="QS0013" CODE="00BB"/></P></NP></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>24.</NO.P><TXT>Το ίδιο άρθρο 4, παράγραφος 2, του κανονισμού 441/88<NOTE NOTE.ID="E0020" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Όπως αυτό έχει μετά την τροποποίηση που επέφερε το άρθρο 1, σημείο 1, του κανονισμού (ΕΟΚ) 3699/92 της Επιτροπής, της <DATE ISO="19921221">21ης Δεκεμβρίου 1992</DATE>, για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 441/88 της Επιτροπής, περί λεπτομερειών εφαρμογής για την υποχρεωτική απόσταξη που προβλέπεται οτο άρθρο 39 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 822/87- <REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="374" DATE.PUB="19921222" PAGE.FIRST="54">ΕΕ L 374 της 22ας Δεκεμβρίου 1992, σ. 54</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE> ορίζει τις περιοχές παραγωγής της Κοινότητας: η περιοχή 1 αντιστοιχεί στη Γερμανία, η περιοχή 2 στο Λουξεμβούργο, η περιοχή 3 στη Γαλλία, η περιοχή 4 στην Ιταλία, η περιοχή 5 στην Ελλάδα, η περιοχή 6 στην Ισπανία και η περιοχή 7 στην Πορτογαλία.</TXT></NP><NP><NO.P>25.</NO.P><TXT>Στην παράγραφο 3, του άρθρου 4, του κανονισμού 441/88<NOTE NOTE.ID="E0021" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Όπως αυτό έχει μετά την τροποποίηση που επέφερε το άρθρο 1, σημείο 2, του κανονισμού 3699/92.</P></NOTE> προβλέπεται ότι:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0014" REF.END="QE0014" CODE="00AB"/>3.</NO.P><TXT>Οι μέσοι όροι παραγωγής επιτραπέζιου οίνου και των προϊόντων που λαμβάνονται πριν από την παραγωγή επιτραπέζιου οίνου, στις περιοχές που αναφέρονται στην παράγραφο 2, κατά τη διάρκεια των τριών συνεχόμενων περιόδων 1981/82, 1982/83 και 1983/84, είναι οι ακόλουθοι:</TXT><P><TBL NO.SEQ="001" COLS="2"><CORPUS><ROW><CELL COL="1">Περιοχή 1:</CELL><CELL COL="2"><FT TYPE="NUMBER">1341700</FT> εκατόλιτρα.</CELL></ROW><ROW><CELL COL="1">Περιοχή 2:</CELL><CELL COL="2"><FT TYPE="NUMBER">57300</FT> εκατόλιτρα.</CELL></ROW><ROW><CELL COL="1">Περιοχή 3:</CELL><CELL COL="2"><FT TYPE="NUMBER">40182000</FT> εκατόλιτρα.</CELL></ROW><ROW><CELL COL="1">Περιοχή 4:</CELL><CELL COL="2"><FT TYPE="NUMBER">64163000</FT> εκατόλιτρα.</CELL></ROW><ROW><CELL COL="1">Περιοχή 5:</CELL><CELL COL="2"><FT TYPE="NUMBER">4632000</FT> εκατόλιτρα.</CELL></ROW><ROW><CELL COL="1">Περιοχή 6:</CELL><CELL COL="2"><FT TYPE="NUMBER">27500000</FT> εκατόλιτρα.</CELL></ROW><ROW><CELL COL="1">Περιοχή 7:</CELL><CELL COL="2"><FT TYPE="NUMBER">7250000</FT> εκατόλιτρα.<QUOT.END ID="QE0014" REF.START="QS0014" CODE="00BB"/></CELL></ROW></CORPUS></TBL></P></NP></QUOT.S></P></NP><?PAGE NO="I-6644"?><NP><NO.P>26.</NO.P><TXT>Το άρθρο 12, παράγραφος 4, του κανονισμού 441/88 ορίζει ότι:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0015" REF.END="QE0015" CODE="00AB"/>4.</NO.P><TXT>Η παράδοση του επιτραπέζιου οίνου πραγματοποιείται το αργότερο:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>στις 31 Ιουλίου εφόσον πραγματοποιείται σε οινοπνευματοποιό,</P></ITEM><ITEM><P>στις 15 Ιουλίου εφόσον πραγματοποιείται σε παρασκευαστή αλκοολωμένου οίνου.</P></ITEM></LIST></P><P>Η παράδοση μπορεί επίσης να πραγματοποιηθεί εντός προθεσμίας δεκαπέντε ημερών μετά από τις προαναφερόμενες ημερομηνίες. Στην περίπτωση αυτή η τιμή αγοράς των εν λόγω ποσοτήτων μειώνεται κατά ποσό που αντιστοιχεί στο 50 % της ενίσχυσης που καθορίζεται για την εν λόγω περίοδο εμπορίας. Η ενίσχυση καθώς και η τιμή της αλκοόλης που λαμβάνεται και παραδίδεται στον οργανισμό παρέμβασης μειώνονται κατά το ίδιο ποσό.<QUOT.END ID="QE0015" REF.START="QS0015" CODE="00BB"/></P></NP></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>27.</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 12, παράγραφος 5, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 441/88, οι εργασίες απόσταξης δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν μετά τις 31 Αυγούστου.</TXT></NP><NP><NO.P>28.</NO.P><TXT>Στο άρθρο 23, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 441/88 τονίζεται ότι η λήξη των προθεσμιών που προβλέπονται, μεταξύ άλλων, στο άρθρο 12, παράγραφοι 4 και 5, πρώτο εδάφιο, δεν προδικάζει καθόλου την περάτωση της υποχρέωσης απόσταξης των ποσοτήτων που οφείλονται από κάθε παραγωγό<NOTE NOTE.ID="E0022" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Στο δεύτερο εδάφιο του άρθρου 23, αναφέρεται ότι: <QUOT.START ID="QS0016" REF.END="QE0016" CODE="00AB"/>Μετά</P><P>τη λήξη των ενλόγω προθεσμιών η τιμή αγοράς των ποσοτήτων που παραδίδονται, καθώς και η τιμή της αλκοόλης που λαμβάνεται και η οποία παραδίδεται στον οργανισμό παρεμβάσεως μειώνονται κατά ποσό ίσο με την ενίσχυση που καθορίζεται για την ενλόγω απόσταξη, για την ουδέτερη αλκοόλη. Για τα προϊόντα της απόσταξης τα οποία δεν παραδίδονται στον οργανισμό παρέμβασης, δεν καταβάλλεται καμία ενίσχυση.<QUOT.END ID="QE0016" REF.START="QS0016" CODE="00BB"/></P></NOTE>.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>γ)</NO.P><TXT>Ο κανονισμός 343/94 της Επιτροπής</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>29.</NO.P><TXT>Εντός του πλαισίου που προεκτέθηκε, εκδόθηκε ο κανονισμός (ΕΚ) 343/94 της Επιτροπής, της <DATE ISO="19940215">15ης Φεβρουαρίου 1994</DATE>, για το άνοιγμα υποχρεωτικής αποστάξεως που προβλέπεται στο άρθρο 39 του κανονισμού (ΕΟΚ) 822/87 και για την παρέκκλιση ορισμένων σχετικών λεπτομερειών εφαρμογής για την περίοδο 1993/94<NOTE NOTE.ID="E0023" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="044" DATE.PUB="19940217" PAGE.FIRST="9">ΕΕ L 44 της 17ης Φεβρουαρίου 1994, σ. 9</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE> (στο εξής: κανονισμός 343/94)<NOTE NOTE.ID="E0024" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Υπενθυμίζω ότι η προληπτική απόσταξη ορισμένων ποσοτήτων οίνων για την περίοδο εμπορίας 1993/94 αποφασίσθηκε με τον κανονισμό (ΕΟΚ) 2094/93 της Επιτροπής, της <DATE ISO="19930728">28ης Ιουλίου 1993</DATE>, για την έναρξη της προληπτικής απόσταξης που αναφέρεται στο άρθρο 38 του κανονισμού (ΕΟΚ) 822/87 για την περίοδο εμπορίας 1993/94 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="190" DATE.PUB="19930730" PAGE.FIRST="23">ΕΕ L 190 της 30ής Ιουλίου 1993, σ. 23</REF.DOC.OJ>). Στην παράγραφο 2, του άρθρου 38, του κανονισμού 822/87, ορίζεται ότι η τιμή αγοράς του οίνου που παραδίδεται στην προληπτική απόσταξη ισούται με το 65 % της τιμής προσανατολισμού.</P></NOTE>.</TXT></NP><?PAGE NO="I-6645"?><NP><NO.P>30.</NO.P><TXT>Ο κανονισμός 343/94 στο άρθρο 1 ορίζει τα ακόλουθα:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0017" REF.END="QE0017" CODE="00AB"/>1.</NO.P><TXT>Η απόσταξη που αναφέρεται στο άρθρο 39, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΟΚ) 822/87 αποφασίζεται για την περίοδο 1993/94.</TXT></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Η συνολική ποσότητα επιτραπέζιου οίνου που πρόκειται να αποσταχθεί είναι <FT TYPE="NUMBER">18200000</FT> εκατόλιτρα.</TXT></NP><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Οι ποσότητες που πρόκειται να αποστα-χθούν στις περιοχές που αναφέρονται στο άρθρο 4, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΟΚ) 441/88 της Επιτροπής είναι οι ακόλουθες:</TXT><P><TBL NO.SEQ="002" COLS="2"><CORPUS><ROW><CELL COL="1">περιοχή 1:</CELL><CELL COL="2">—</CELL></ROW><ROW><CELL COL="1">περιοχή 2:</CELL><CELL COL="2">—</CELL></ROW><ROW><CELL COL="1">περιοχή 3:</CELL><CELL COL="2"><FT TYPE="NUMBER">2550000</FT> εκατόλιτρα,</CELL></ROW><ROW><CELL COL="1">περιοχή 4:</CELL><CELL COL="2"><FT TYPE="NUMBER">12150000</FT> εκατόλιτρα,</CELL></ROW><ROW><CELL COL="1">περιοχή 5:</CELL><CELL COL="2"><FT TYPE="NUMBER">550000</FT> εκατόλιτρα,</CELL></ROW><ROW><CELL COL="1">περιοχή 6:</CELL><CELL COL="2"><FT TYPE="NUMBER">3000000</FT> εκατόλιτρα,</CELL></ROW><ROW><CELL COL="1">περιοχή 7:</CELL><CELL COL="2">—</CELL></ROW></CORPUS></TBL></P><P>(...)<QUOT.END ID="QE0017" REF.START="QS0017" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0025" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Θα υπενθυμίσω ότι η τιμή της υποχρεωτικής απόσταξης την</P><P>καθιστά αποτρεπτικό μέτρο για τους παραγωγούς. Ισούται με το 50 % της τιμής προσανατολισμού, μπορεί δε να είναι και μικρότερη, ανάλογα με τη συνολική προς απόσταξη ποσότητα· κατά το άρθρο 4 του κανονισμού 343/94η τιμή αγοράς επιτραπέζιων οίνων που θα παραδίδονταν για υποχρεωτική απόσταξη καθοριζόταν σε 0,83 ECU ανά ποσοστό (%) κατ' όγκον αλκοόλης ανά εκατόλιτρο (% vol/hl).</P></NOTE>.</P></NP></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>δ)</NO.P><TXT>Οι κανονισμοί 465/94 και 610/94 της Επιτροπής</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>31.</NO.P><TXT>Ο κανονισμός (ΕΚ) 465/94 της Επιτροπής, της <DATE ISO="19940301">1ης Μαρτίου 1994</DATE>, για τον καθορισμό, για την περίοδο 1993/94, των ποσοστών της παραγωγής επιτραπέζιου οίνου που παραδίδονται στην υποχρεωτική απόσταξη που αναφέρεται στο άρθρο 39 του κανονισμού (ΕΟΚ) 822/87 του Συμβουλίου για τις περιοχές 3 και 6<NOTE NOTE.ID="E0026" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="058" DATE.PUB="19940302" PAGE.FIRST="2">EE L 58 της 2ας Μαρτίου 1994, σ. 2</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE> (στο εξής: κανονισμός 465/94), ορίζει, στο άρθρο 1, τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0018" REF.END="QE0018" CODE="00AB"/>1.</NO.P><TXT>Κατ' εφαρμογήν του άρθρου 5, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΟΚ) 441/88, η παραγωγή της εσοδείας 1993/94 κατανέμεται ανάλογα με τις (διάφορες) κατηγορίες απόδοσης (...) (περιοχές 3 και 6).</TXT></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Η μέση απόδοση της περιοχής παραγωγής 3 είναι 62,7 εκατόλιτρα ανά εκτάριο· εκείνη της περιοχής 6 είναι 26,2 εκατόλιτρα ανά εκτάριο.<QUOT.END ID="QE0018" REF.START="QS0018" CODE="00BB"/></TXT></NP></QUOT.S></P></NP><?PAGE NO="I-6646"?><NP><NO.P>32.</NO.P><TXT>Ο ίδιος κανονισμός 465/94 στο άρθρο 2 προβλέπει ότι:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0019" REF.END="QE0019" CODE="00AB"/>Η ποσότητα που πρέπει να παραδώσει ο κάθε παραγωγός στην απόσταξη καθορίζεται εφαρμόζοντας στον όγκο που αναφέρεται στο άρθρο 6 του κανονισμού (ΕΟΚ) 441/88 το ποσοστό που εμφαίνεται σε παράρτημα στον πίνακα που αντιστοιχεί στην απόδοση που καθορίζεται συμφωνά με τις διατάξεις που αναφέρονται στο άρθρο 7 του ενλόγω κανονισμού (...).<QUOT.END ID="QE0019" REF.START="QS0019" CODE="00BB"/></P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>33.</NO.P><TXT>Ο κανονισμός (ΕΚ) 610/94 της Επιτροπής της <DATE ISO="19940318">18ης Μαρτίου 1994</DATE>, που τροποποίησε τον κανονισμό (ΕΚ) 465/94<NOTE NOTE.ID="E0027" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="077" DATE.PUB="19940319" PAGE.FIRST="12">ΕΕ L 77 της 19ης Μαρτίου 1994, σ. 12</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE> (στο εξής: κανονισμός 610/94), εκδόθηκε, αφού η Ιταλία ανακοίνωσε τα στοιχεία τα σχετικά με την παραγωγή επιτραπέζιου οίνου και την κατανομή της αναλόγως των κατηγοριών αποδόσεως και, κατά συνέπεια, ήταν αναγκαίο να καθοριστούν για την περιοχή 4 τα ποσοστά παραγωγής που έπρεπε να παραδώσει προς απόσταξη κάθε υπόχρεος.</TXT></NP><NP><NO.P>34.</NO.P><TXT>Το άρθρο 1 του ενλόγω κανονισμού 610/94 έχει ως ακολούθως:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0020" REF.END="QE0020" CODE="00AB"/>Ο κανονισμός (ΕΚ) 465/94 τροποποιείται ως εξής:</P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Στον τίτλο, οι όροι <QUOT.START ID="QS0021" REF.END="QE0021" CODE="201C"/>για τις περιοχές 3 και 6<QUOT.END ID="QE0021" REF.START="QS0021" CODE="201D"/> διαγράφονται·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Στο άρθρο 1, παράγραφος 1, προστίθεται το ακόλουθο στοιχείο γ':</TXT><P><QUOT.S LEVEL="2"><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0022" REF.END="QE0022" CODE="201C"/>γ)</NO.P><TXT>Περιοχή 4:</TXT><P>παραγωγή που λαμβάνεται με απόδοση εκφρασμένη σε εκατόλιτρα ανά εκτάριο:</P><P><TBL NO.SEQ="003" COLS="2"><CORPUS><ROW><CELL COL="1" COLSPAN="2">κατώτερη ή ίση με 45:</CELL></ROW><ROW><CELL COL="1"><IE/></CELL><CELL COL="2"><FT TYPE="NUMBER">1887143</FT> εκατόλιτρα,</CELL></ROW><ROW><CELL COL="1" COLSPAN="2">ανώτερη από 45 και όχι ανώτερη από 70:</CELL></ROW><ROW><CELL COL="1"><IE/></CELL><CELL COL="2"><FT TYPE="NUMBER">8394081</FT> εκατόλιτρα,</CELL></ROW><ROW><CELL COL="1" COLSPAN="2">ανώτερη από 70 και όχι ανώτερη από 90:</CELL></ROW><ROW><CELL COL="1"><IE/></CELL><CELL COL="2"><FT TYPE="NUMBER">11843922</FT> εκατόλιτρα,</CELL></ROW><ROW><CELL COL="1" COLSPAN="2">ανώτερη από 90 και όχι ανώτερη από-110:</CELL></ROW><ROW><CELL COL="1"><IE/></CELL><CELL COL="2"><FT TYPE="NUMBER">10209474</FT> εκατόλιτρα,</CELL></ROW><ROW><CELL COL="1" COLSPAN="2">ανώτερη από 111 και όχι ανώτερη από-</CELL></ROW><ROW><CELL COL="1"><IE/></CELL><CELL COL="2">125:</CELL></ROW><ROW><CELL COL="1" COLSPAN="2"><FT TYPE="NUMBER">4853825</FT> εκατόλιτρα,</CELL></ROW><ROW><CELL COL="1"><IE/></CELL><CELL COL="2">ανώτερη από 125 και όχι ανώτερη από-140:</CELL></ROW><ROW><CELL COL="1" COLSPAN="2"><FT TYPE="NUMBER">2002827</FT> εκατόλιτρα,</CELL></ROW><ROW><CELL COL="1"><IE/></CELL><CELL COL="2">ανώτερη από 140 και όχι ανώτερη από-170:</CELL></ROW><ROW><CELL COL="1" COLSPAN="2"><FT TYPE="NUMBER">1261827</FT> εκατόλιτρα,</CELL></ROW><ROW><CELL COL="1"><IE/></CELL><CELL COL="2">ανώτερη από 170 και όχι ανώτερη από-200:</CELL></ROW><ROW><CELL COL="1"><FT TYPE="NUMBER">195041</FT> εκατόλιτρα,</CELL><CELL COL="2">ανώτερη από 200: <FT TYPE="NUMBER">238774</FT> εκατόλιτρα.<QUOT.END ID="QE0022" REF.START="QS0022" CODE="201D"/></CELL></ROW></CORPUS></TBL></P></NP></QUOT.S></P></NP></ITEM><?PAGE NO="I-6647"?><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>Στο άρθρο 1, παράγραφος 2, προστίθεται το ακόλουθο εδάφιο:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="2"><P><QUOT.START ID="QS0023" REF.END="QE0023" CODE="201C"/>Ή μέση απόδοση της περιοχής παραγωγής 4 είναι 77 εκατόλιτρα ανά εκτάριο.<QUOT.END ID="QE0023" REF.START="QS0023" CODE="201D"/></P></QUOT.S></P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>4)</NO.P><TXT>Το παράρτημα αντικαθίσταται από το παράρτημα του παρόντος κανονισμού.<QUOT.END ID="QE0020" REF.START="QS0020" CODE="00BB"/></TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>35.</NO.P><TXT>Το παράρτημα, στο οποίο αναφέρεται το άρθρο 2, του κανονισμού 465/94, όπως έχει μετά τον κανονισμό 610/94, ορίζει αναλυτικά τον τρόπο με τον οποίο καθορίζεται <QUOT.START ID="QS0024" REF.END="QE0024" CODE="00AB"/>η ποσότητα που πρέπει να παραδώσει ο κάθε παραγωγός στην απόσταξη<QUOT.END ID="QE0024" REF.START="QS0024" CODE="00BB"/>. Η ποσότητα αυτή προσδιορίζεται εφαρμόζοντας στον όγκο της παραγωγής κάθε παραγωγού επιτραπέζιου οίνου<NOTE NOTE.ID="E0028" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Τον όγκο αυτόν καθορίζει, το άρθρο 6 του κανονισμού 441/88.</P></NOTE> το ποσοστό που καθορίζει το παράρτημα αυτό στον πίνακα, το οποίο αντιστοιχεί στην απόδοση ανά εκτάριο<NOTE NOTE.ID="E0029" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Την απόδοση αυτή καθορίζει το άρθρο 7 του κανονισμού 441/88.</P></NOTE> (εκατόλιτρα ανά εκτάριο, hl/ha)<NOTE NOTE.ID="E0030" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Παραδείγματος χάριν, από το παράρτημα αυτό συνάγεται ότι στην περιοχή 4, την Ιταλία, όταν η απόδοση είναι 50 hl/ha, το ποσοστό αυτό ανέρχεται σε 5,8 %, όταν είναι 100 hl/ha, το ποσοστό ανέρχεται σε 40,1 %, όταν είναι 200 hl/ha ανέρχεται στο 87 % και στα 300 hl/ha φθάνει το 89 %.</P></NOTE>.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>ε)</NO.P><TXT>Οι κανονισμοί 1960/94 και 3151/94 της Επιτροπής</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>36.</NO.P><TXT>Με τον κανονισμό (ΕΚ) 1960/94, της <DATE ISO="19940727">27ης Ιουλίου 1994</DATE>, για τη θέσπιση μέτρου παρέκκλισης κατά την περίοδο εμπορίας 1993/94 όσον αφορά την παράδοση από τους παραγωγούς των ποσοτήτων επιτραπέζιου οίνου τις οποίες πρέπει να παραδώσουν για υποχρεωτική απόσταξη στήριξης<NOTE NOTE.ID="E0031" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="198" DATE.PUB="19940730" PAGE.FIRST="96">ΕΕ L 198 της 30ής Ιουλίου 1994, σ. 96</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE> (στο εξής: κανονισμός 1960/94), η Επιτροπή<NOTE NOTE.ID="E0032" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Κατά παρέκκλιση από το άρθρο 12, παράγραφος 4, πρώτη περίπτωση, και παράγραφος 5, του κανονισμού 441/88.</P></NOTE> παρέτεινε μέχρι τις <DATE ISO="19940827">27 Αυγούστου 1994</DATE> την προθεσμία για την παράδοση του επιτραπέζιου οίνου σε μονάδα αποστάξεως και μέχρι τις <DATE ISO="19940920">20 Σεπτεμβρίου 1994</DATE> την προθεσμία που είχε ορισθεί για τις εργασίες αποστάξεως.</TXT></NP><NP><NO.P>37.</NO.P><TXT>Επιπλέον, το άρθρο 1, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΚ) 3151/94 της Επιτροπής, της <DATE ISO="19941221">21ης Δεκεμβρίου 1994</DATE>, για τη θέσπιση μέτρου περαιτέρω παρέκκλισης κατά την περίοδο εμπορίας 1993/94 όσον αφορά την παράδοση από τους παραγωγούς των ποσοτήτων επιτραπέζιου οίνου τις οποίες πρέπει να παραδώσουν για την υποχρεωτική απόσταξη<NOTE NOTE.ID="E0033" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="332" DATE.PUB="19941222" PAGE.FIRST="32">ΕΕ L 332 της 22ας Δεκεμβρίου 1994, σ. 32</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE> (στο εξής: κανονισμός 3151/94), όπως διορθώθηκε στη συνέχεια<NOTE NOTE.ID="E0034" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="341" DATE.PUB="19941230" PAGE.FIRST="76">ΕΕ L 341 της 30ής Δεκεμβρίου 1994, σ. 76</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>, παρέτεινε<NOTE NOTE.ID="E0035" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Κατά παρέκκλιση από τον κανονισμό 343/94 και από το άρθρο 12, παράγραφος 4, δεύτερο εδάφιο, και παράγραφος 5, του κανονισμού 441/88.</P></NOTE> για 140ημέρες, μετά την ημερομηνία της <DATE ISO="19940911">11ης Σεπτεμβρίου 1994</DATE>, δηλαδή μέχρι τις <DATE ISO="19950129">29 Ιανουαρίου 1995</DATE>, την προθεσμία για την παράδοση του οίνου στην υποχρεωτική απόσταξη για την περίοδο 1993/94.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="I-6648"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>B —</NO.P><TXT>Το εθνικό νομικό πλαίσιο</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>38.</NO.P><TXT>Το άρθρο 4, παράγραφος 11, του νομοθετικού διατάγματος (decreto legge) της <DATE ISO="19870907">7ης- Σεπτεμβρίου 1987</DATE>, το οποίο, κατόπιν τροποποιήσεων, κατέστη νόμος στις <DATE ISO="19871104">4 Νοεμβρίου 1987</DATE>, επιβάλλει τη διοικητική χρηματική ποινή για την παράλειψη εκπληρώσεως της υποχρεώσεως υποχρεωτικής αποστάξεως που απορρέει από το άρθρο 39 του κανονισμού 822/87 και τις κατ' εφαρμογή αυτού εκδοθείσες άλλες διατάξεις της κοινοτικής νομοθεσίας.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>III —</NO.P><TXT>Τα πραγματικά περιστατικά</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>39.</NO.P><TXT>Ο Galileo Zaninotto είναι οινοπαραγωγός της περιοχής του Treviso. Η αρμόδια ιταλική διοικητική αρχή (το Ispettorato Centrale Repressione Frodi — Ufficio di Conegliano — Ministero delle Risorse Agricole, Alimentari e Forestali, δηλαδή η Κεντρική Επιθεώρηση Πατάξεως της Απάτης — Γραφείο του Conegliano — του ιταλικού Υπουργείου Γεωργικών, Επισιτιστικών και Δασικών Πόρων), με πράξη υπ' αριθ. 70, της <DATE ISO="19960215">15ης Φεβρουαρίου 1996</DATE>, του επέβαλε τη χρηματική ποινή<NOTE NOTE.ID="E0036" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Κατά τον Zaninotto, η ποινή αυτή ανερχόταν σε <FT TYPE="NUMBER">18900000</FT> ιταλικές λίρες (LIT).</P></NOTE> που προβλέπει για τις παραβάσεις του άρθρου 39 του κανονισμού 822/87 το άρθρο 4, παράγραφος 11, του νομοθετικού διατάγματος της <DATE ISO="19870907">7ης Σεπτεμβρίου 1987</DATE><NOTE NOTE.ID="E0037" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Τούτο κατέστη νόμος στις <DATE ISO="19871104">4 Νοεμβρίου 1987</DATE>.</P></NOTE>, επειδή δεν είχε εκπληρώσει τις υποχρεώσεις που υπείχε σχετικά με την υποχρεωτική απόσταξη των επιτραπέζιων οίνων κατά την αμπελουργική περίοδο 1993/94. Συγκεκριμένα, ο Zaninotto δεν παρέδωσε 379,47 hl κρασιού προς υποχρεωτική απόσταξη, όπως υποχρεούτο με βάση την κοινοτική νομοθεσία.</TXT></NP><NP><NO.P>40.</NO.P><TXT>Με δικόγραφο της <DATE ISO="19960430">30ής Απριλίου 1996</DATE>, ο Zaninotto άσκησε εμπροθέσμως και νομοτύπως ενώπιον του Pretore di Conegliano ανακοπή κατά της ενλόγω διοικητικής πράξεως επιβολής της χρηματικής ποινής. Η καθής διοικητική αρχή ζήτησε την απόρριψη του αιτήματος αυτού.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>IV —</NO.P><TXT>Τα προδικαστικά ερωτήματα</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>41.</NO.P><TXT>Στο πλαίσιο της εκκρεμούσης ενώπιόν της διαφοράς, η Pretura circondariale di Treviso — sezione distaccata di Conegliano υπέβαλε επτά προδικαστικά ερωτήματα σχετικά με το κύρος διαφόρων κοινοτικών διατάξεων που διέπουν την υποχρεωτική απόσταξη<NOTE NOTE.ID="E0038" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Υπενθυμίζω ότι οι διατάξεις που αφορούν την ποσότητα του προς υποχρεωτική απόσταξη επιτραπέζιου οίνου στην περιοχή 4, δηλαδή την Ιταλία, απετέλεσαν αντικείμενο δύο προσφυγών ακυρώσεως [βλ. τη διάταξη του Πρωτοδικείου της <DATE ISO="19950629">29ης Ιουνίου 1995</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="T-183/94" YEAR="1995" PAGE.ECR="II-1941">Τ- 183/94, Cantina cooperativa fra produtori vitivinicoli di Torre di Mosto κ.λπ. κατά Επιτροπής (Συλλογή 1995, σ. ΙΙ - 1941)</REF.DOC.ECR> και τη διάταξη του Προέδρου του Πρωτοδικείου, της <DATE ISO="19950315">15ης Μαρτίου 1995</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="T-6/95 R" YEAR="1995" PAGE.ECR="II-647">Τ-6/95 R, Cantine dei colli Berici κατά Επιτροπής (Συλλογή 1995, σ. II - 647)</REF.DOC.ECR>] που απερρίφθησαν από το Πρωτοδικείο. Στην υπόθεση Τ- 183/94, η προσφυγή κηρύχθηκε απαράδεκτη από το Πρωτοδικείο με την αιτιολογία ότι οι προσβληθείσες πράξεις δεν αφορούσαν ατομικά τους προσφεύγοντες.</P></NOTE>. Συγκεκριμένα, τα ερωτήματα αυτά αφορούν το κύρος:</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>του άρθρου 1, παράγραφος 3, τέταρτη περίπτωση, του κανονισμού 343/94, και<?PAGE NO="I-6649"?> του άρθρου 1, παράγραφος 1, στοιχείο γ', παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, και παράγραφος 3 (καθώς και του παραρτήματος, όσον αφορά την περιοχή 4) του κανονισμού (ΕΚ) 465/94, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 610/94 σε σχέση με την περιοχή 4, λόγω παραβιάσεως της αρχής της απαγορεύσεως των διακρίσεων, η οποία θεσπίστηκε με το άρθρο 40, παράγραφος 3, της Συνθήκης ΕΟΚ, και λόγω παραβάσεως του άρθρου 23 του κανονισμού (ΕΟΚ) 441/88·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>του άρθρου 1, παράγραφος 3, τέταρτη περίπτωση, του κανονισμού 343/94 και του άρθρου 1, παράγραφοι 1, 2 και 3, του κανονισμού 465/94, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 610/94, λόγω παραβιάσεως της αρχής της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>του άρθρου 1, παράγραφος 3, τέταρτη περίπτωση, του κανονισμού 343/94 και του άρθρου 1, παράγραφοι 1, 2 και 3, του κανονισμού 465/94, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 610/94, λόγω παραβάσεως της νομοθετικής διατάξεως του άρθρου 31 του κανονισμού 822/87 και υπερβάσεως εξουσίας λόγω μη συνδρομής των αναγκαίων προϋποθέσεων·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>4)</NO.P><TXT>του άρθρου 39, παράγραφος 4, του κανονισμού 822/87 λόγω παραβιάσεως της αρχής της αναλογικότητας, καθόσον με τον κανονισμό αυτό προσδιορίζεται η ποσότητα που πρέπει να αποστάξει κάθε παραγωγός που υπέχει τη σχετική υποχρέωση, και από την άποψη της πλήρους ακαταλληλότητάς της για την επίτευξη του επιδιωκομένου σκοπού·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>5)</NO.P><TXT>του άρθρου 4, παράγραφος 2, τέταρτη περίπτωση, του κανονισμού 441/88·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>6)</NO.P><TXT>του άρθρου 1, παράγραφος 1, του κανονισμού 3151/94 λόγω παραβάσεως του νόμου λόγω παραβάσεως του άρθρου 39, παράγραφος 1, του κανονισμού 822/87 και λόγω μη πληρώσεως των προϋποθέσεων·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>7)</NO.P><TXT>του άρθρου 1, παράγραφος 1, του κανονισμού 3151/94 λόγω παραβιάσεως της αρχής της αναλογικότητας της κοινοτικής δράσεως.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>V —</NO.P><TXT>Επί του παραδεκτού των προδικαστικών ερωτημάτων</TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>Α —</NO.P><TXT>Γενικά</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>42.</NO.P><TXT>Καταρχάς, παρατηρούμε ότι η διάταξη της παραπομπής είναι πολύ φειδωλή στην παράθεση των πραγματικών περιστατικών που θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν τη χρησιμότητα απαντήσεως των προδικαστικών ερωτημάτων σχετικά με το κύρος των προαναφερθεισών διατάξεων, όπως επισημαίνει και η Επιτροπή.</TXT></NP><?PAGE NO="I-6650"?><NP><NO.P>43.</NO.P><TXT>Έτσι, δεν συνάγεται ευθέως από τη διάταξη της παραπομπής, αν ο Zaninotto εξε-πλήρωσε την υποχρέωση απόσταξης κατά τις περιόδους 1992/93, ούτε αν πώλησε ολόκληρη την παραγωγή του των περιόδων 1992/93 και 1993/94, όπως ο ίδιος ισχυρίζεται, ή αν η ατομική παραγωγή του ήταν κατώτερη ή ανώτερη της μέσης αποδόσεως της περιοχής αναφοράς. Αυτά τα πραγματικά περιστατικά θα βοηθούσαν για την πληρέστερη κατανόηση των προδικαστικών ερωτημάτων και για τις απαντήσεις που πρέπει να δοθούν στον εθνικό δικαστή.</TXT></NP><NP><NO.P>44.</NO.P><TXT>Θα υπενθυμίσω, όμως, πως το Δικαστήριο έχει δεχθεί ότι στο πλαίσιο της συνεργασίας μεταξύ του Δικαστηρίου και των εθνικών δικαστηρίων που καθιερώνει το άρθρο 177 της Συνθήκης, <QUOT.START ID="QS0025" REF.END="QE0025" CODE="00AB"/>το εθνικό δικαστήριο, το οποίο μόνο έχει άμεση γνώση των πραγματικών περιστατικών της υποθέσεως, είναι σε θέση να εκτιμήσει, ενόψει των ιδιομορφιών της υποθέσεως, την αναγκαιότητα προδικαστικής αποφάσεως προκειμένου να εκδώσει τη δική του απόφαση<QUOT.END ID="QE0025" REF.START="QS0025" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0039" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ., λόγου χάριν, αρχικά την απόφαση της <DATE ISO="19781129">29ης Νοεμβρίου 1978</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="83/78" YEAR="1978" PAGE.ECR="739">83/78, Pigs Marketing Board (Συλλογή τόμος 1978, σ. 739, σκέψη 25)</REF.DOC.ECR> και την απόφαση της <DATE ISO="19920716">16ης Ιουλίου 1992</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-343/90" YEAR="1992" PAGE.ECR="I-4673">C-343/90, Lourenço Dias (Συλλογή 1992, σ. Ι-4673, σκέψη 15)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>45.</NO.P><TXT>Επίσης, το Δικαστήριο έχει πολλές φορές τονίσει<NOTE NOTE.ID="E0040" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. τις αποφάσεις <DATE ISO="19811216">16ης Δεκεμβρίου 1981</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="244/80" YEAR="1981" PAGE.ECR="3045">244/80, Foglia (Συλλογή 1981, σ. 3045, σκέψη 21)</REF.DOC.ECR>, της <DATE ISO="19901108">8ης Νοεμβρίου 1990</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-231/89" YEAR="1990" PAGE.ECR="I-4003">C-231/89, Gmurzynska-Bschcr (Συλλογή 1990, σ. I-4003, σκέψη 18)</REF.DOC.ECR>, της <DATE ISO="19950328">28ης Μαρτίου 1995</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-346/93" YEAR="1995" PAGE.ECR="I-615">C-346/93, Kleinwort Benson (Συλλογή 1995, σ. I-615, σκέψη 24)</REF.DOC.ECR>, και την απόφαση της <DATE ISO="19951215">15ης Δεκεμβρίου 1995</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-415/93" YEAR="1995" PAGE.ECR="I-4921">C-415/93, Bosman (Συλλογή 1995, σ. I-4921, σκέψη 60)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> ότι το πνεύμα αρμονικής συνεργασίας που πρέπει να διέπει τη διαδικασία της υποβολής προδικαστικών ερωτημάτων, επιβάλλει επίσης να λαμβάνει και το εθνικό δικαστήριο υπόψη του την αποστολή που έχει ανατεθεί στο Δικαστήριο, η οποία συνίσταται στη συμβολή του στην απονομή της δικαιοσύνης εντός των κρατών μελών και όχι στη διατύπωση συμβουλευτικών γνωμοδοτήσεων επί γενικών και υποθετικών ερωτημάτων<NOTE NOTE.ID="E0041" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. την προμνημονευΟείσα απόφαση της <DATE ISO="19811216">16ης Δεκεμβρίου 1981</DATE>, Foglia (σκέψεις 18 και 20) και τις αποφάσεις της <DATE ISO="19980312">12ης Μαρτίου 1998</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-314/96" YEAR="1998" PAGE.ECR="I-1149">C-314/96, Djabali (Συλλογή 1998, α I-1149, σκέψη 19)</REF.DOC.ECR> και της <DATE ISO="19830203">3ης Φεβρουαρίου 1983</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="149/82" YEAR="1983" PAGE.ECR="171">149/82, Robards (Συλλογή 1983, σ. 171, σκέψη 19)</REF.DOC.ECR>. Πρβλ. επίσης και την απόφαση της <DATE ISO="19950615">15ης Ιουνίου 1995</DATE>, συ-νεκδικαζόμενες υποθέσεις <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-422/93+C-423/93+C-424/93" YEAR="1995" PAGE.ECR="I-1567">C-422/93, C-423/93 και C-424/93, Žabala (Συλλογή 1995, σ. I-1567, σκέψη 29)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>46.</NO.P><TXT>Παρόλες τις επιφυλάξεις που δημιουργεί η περιληπτική παράθεση των πραγματικών περιστατικών από τον εθνικό δικαστή, το Δικαστήριο πρέπει να προχωρήσει στην εξέταση τους. Καταρχάς, διότι η διάταξη της παραπομπής καθορίζει με αρκετή σαφήνεια το νομικό πλαίσιο της υποθέσεως και επιπλέον, τα πραγματικά περιστατικά που παραθέτει ο εθνικός δικαστής δεν αμφισβητήθηκαν. Τέλος, διότι, το Δικαστήριο έχει δεχθεί, μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις, τη δυνατότητα να αρνηθεί να απαντήσει, όταν είναι προφανές ότι η διάταξη του κοινοτικού δικαίου της οποίας ζητείται η ερμηνεία ή ο έλεγχος του κύρους δεν έχει καμία σχέση με το αντικείμενο της κύριας δίκης<NOTE NOTE.ID="E0042" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ., ενδεικτικά, τις αποφάσεις της <DATE ISO="19810616">16ης Ιουνίου 1981</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="126/80" YEAR="1981" PAGE.ECR="1563">126/80, Salonia (Συλλογή 1981, σ. 1563, σκέψη 6)</REF.DOC.ECR>, της <DATE ISO="19910711">11ης Ιουλίου 1991</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-368/89" YEAR="1991" PAGE.ECR="I-3695">C-368/89, Crispoltoni (Συλλογή 1991, σ. I-3695, σκέψη 11)</REF.DOC.ECR>, της <DATE ISO="19911128">28ης Νοεμβρίου 1991</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-186/90" YEAR="1991" PAGE.ECR="I-5773">C-186/90, Durighello (Συλλογή 1991, σ. Ι-5773, σκέψη 9)</REF.DOC.ECR>, της <DATE ISO="19940303">3ης Μαρτίου 1994</DATE>, συνεκδικασΟείσες υποθέσεις <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-332/92+C-333/92+C-335/92" YEAR="1994" PAGE.ECR="I-711">C-332/92, C-333/92 και C-335/92, Eurico Italia κ.λπ. (Συλλογή 1994, σ. Ι-711, σκέψη 17)</REF.DOC.ECR>, της <DATE ISO="19950706">6ης Ιουλίου 1995</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-62/93" YEAR="1995" PAGE.ECR="I-1883">C-62/93, ΒΡ Σουπεργκάζ (Συλλογή 1995, σ. Ι-1883, σκέψη 10)</REF.DOC.ECR>, και tιç αποφάσεις της <DATE ISO="19951026">26ης Οκτωβρίου 1995</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-143/94" YEAR="1995" PAGE.ECR="I-3633">C-143/94, Fourlanis (Συλλογή 1995, σ. I-3633, σκέψη 12)</REF.DOC.ECR>, της <DATE ISO="19951207">7ης Δεκεμβρίου 1995</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-472/93" YEAR="1995" PAGE.ECR="I-4321">C-472/93, Luigi Spano (Συλλογή 1995, σ. I-4321, σκέψη 15)</REF.DOC.ECR> και, τέλος, της <DATE ISO="19951215">15ης Δεκεμβρίου 1995</DATE>, Bosman, που ήδη μνημονεύθηκε στην υποσημείωση 39 (σκέψη 61).</P></NOTE>. Τούτο, όμως, νομίζω, ότι δεν συντρέχει εν προκειμένω ούτε συνάγεται ότι υφίσταται κίνδυνος να δοθεί απάντηση σε εντελώς υποθετικό ερώτημα.</TXT></NP></GR.SEQ><?PAGE NO="I-6651"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>B —</NO.P><TXT>Είοικά για το παραδεκτό του έκτον και εβοόμου ερωτήματος</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>47.</NO.P><TXT>Ειδικώς δε για το παραδεκτό του έκτου και του εβδόμου ερωτήματος, η Επιτροπή θέτει το ζήτημα κατά πόσον ο κανονισμός 3151/94, που παρέτεινε ως τις <DATE ISO="19950129">29 Ιανουαρίου 1995</DATE> την προθεσμία παράδοσης του οίνου προς υποχρεωτική απόσταξη, για την περίοδο 1993/94, θα μπορούσε να επηρεάσει τον Zaninotto. Αφού σε αυτόν επιβλήθηκε χρηματική ποινή λόγω μη εκπληρώσεως της υποχρεώσεως του προς υποχρεωτική απόσταξη ποσοτήτων οίνου της περιόδου 1993/94, ενώ η παράταση της προθεσμίας έδιδε στους ενδιαφερομένους οινοπαραγωγούς, εξ ών και στον Zaninotto, μία δυνατότητα επιπλέον να προβούν στην απόσταξη και να αποφύγουν κατ' αυτόν τον τρόπο την επιβολή κυρώσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>48.</NO.P><TXT>Και σε αυτήν την περίπτωση, η διάταξη της παραπομπής δεν παρέχει επαρκή στοιχεία ώστε να καθίσταται κατανοητό κατά πόσον η ενδεχόμενη ακύρωση του κανονισμού 3151/94 θα ήταν χρήσιμη στον εθνικό δικαστή για την επίλυση της εκκρεμούσης ενώπιον του διαφοράς. Αν και διατηρώ ιδιαίτερες επιφυλάξεις κατά πόσον οι απαντήσεις των δύο τελευταίων προδικαστικών ερωτημάτων είναι χρήσιμες για την επίλυση της εκκρεμούσης ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου διαφοράς, εντούτοις, για την περίπτωση που το Δικαστήριο κρίνει ότι τα ερωτήματα είναι παραδεκτά, θα προχωρήσω στην εξέταση τους. Άλλωστε, όπως προανέφερα, <QUOT.START ID="QS0026" REF.END="QE0026" CODE="00AB"/>το εθνικό δικαστήριο, το οποίο μόνο έχει άμεση γνώση των πραγματικών περιστατικών της υποθέσεως, είναι σε θέση να εκτιμήσει, ενόψει των ιδιομορφιών της υποθέσεως, την αναγκαιότητα προδικαστικής αποφάσεως προκειμένου να εκδώσει τη δική του απόφαση<QUOT.END ID="QE0026" REF.START="QS0026" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0043" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ., λόγου χάριν, αρχικά τις ήδη μνημονευθείσες στην υποσημείωση 38 αποφάσεις της <DATE ISO="19781129">29ης Νοεμβρίου 1978</DATE>, Pigs Marketing Board (σκέψη 25) και της <DATE ISO="19920716">16ης Ιουλίου 1992</DATE>, Lourenço Dias (σκέψη 15).</P></NOTE>. Πέραν τούτου, οι απαντήσεις που ζητεί ο εθνικός δικαστής δεν φαίνονται να στερούνται οιασδήποτε χρησιμότητας για την επίλυση της εκκρεμούσης διαφοράς, έστω και αν η ενδεχόμενη ακύρωση μόνον της επίμαχης διατάξεως του άρθρου 1, παράγραφος 1, του κανονισμού 3151/94, καθιστούσε τελικά δυσμενέστερη τη θέση του Zaninotto, ο οποίος θα εξακολουθούσε να δεσμεύεται από την υποχρέωση προς παράδοση ποσοτήτων οίνου για απόσταξη.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>VI —</NO.P><TXT>Απαντήσεις στα προδικαστικά ερωτήματα</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>49.</NO.P><TXT>Για την καλύτερη ανάλυση των τιθεμένων ζητημάτων ελέγχου του κύρους των επιμάχων κοινοτικών διατάξεων νομίζω ότι είναι απαραίτητη η εξέταση κατά ομάδες των προδικαστικών ερωτημάτων. Καταρχάς, του πρώτου και του δευτέρου προδικαστικού ερωτήματος, επειδή αφορούν τις διατάξεις με τις οποίες καθορίζεται η συνολική ποσότητα οίνου την οποία όφειλε να αποστάξει η Ιταλία την περίοδο 1993/94 (Α). Στη συνέχεια, θα χωρήσει η εξέταση του τρίτου και του τέταρτου ερωτήματος που αφορούν το κριτήριο της αποδόσεως ανά εκτάριο (Β). Κατόπιν, του πέμπτου ερωτήματος, που αφορά τον καθορισμό της Ιταλίας ως ενιαίας περιφέρειας (Γ), και τέλος, του έκτου και του εβδόμου ερωτήματος, σχετικών με την παράταση της προθεσμίας παραδόσεως των προς υποχρεωτική απόσταξη ποσοτήτων από τους οινοπαραγωγούς (Δ).</TXT></NP><?PAGE NO="I-6652"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>A —</NO.P><TXT>Επί τον πρώτου και τον οεντέρον ερωτήματος: Σχετικά με τον καθορισμό της συνολικής ποσότητας οίνου την οποία όφειλε να αποστάξει η Ιταλία την περίοδο 1993/94</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>50.</NO.P><TXT>Με το πρώτο και δεύτερο ερώτημα o εθνικός δικαστής ερωτά για το κύρος του άρθρου 1, παράγραφος 3, τέταρτη περίπτωση, του κανονισμού 343/94, και του άρθρου 1, παράγραφος 1, στοιχείο γ', παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, και παράγραφος 3 (καθώς και του παραρτήματος, όσον αφορά την περιοχή 4) του κανονισμού 465/94, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 610/94 σε σχέση με την περιοχή 4 (Ιταλία).</TXT></NP><NP><NO.P>51.</NO.P><TXT>Οι διατάξεις αυτές, υπενθυμίζω, είναι σχετικές με τον καθορισμό της συνολικής ποσότητας οίνου την οποία όφειλε να αποστάξει η Ιταλία την περίοδο 1993/94, ανερχόμενη σε <FT TYPE="NUMBER">12500000</FT> hl, και της μέσης απόδοσης της περιοχής αυτής <HT TYPE="ITALIC">(77</HT> hl/ha) καθώς επίσης με τον προσδιορισμό της ποσότητας που κάθε παραγωγός υποχρεούτο να παραδώσει για απόσταξη.</TXT></NP><NP><NO.P>52.</NO.P><TXT>Πρέπει ευθύς εξαρχής να επισημάνουμε ότι ο κανονισμός 465/94, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 610/94, στο άρθρο 1, δεν περιέχει παράγραφο 3. Ενδεχομένως, ο εθνικός δικαστής υπονοεί το σημείο 3 του άρθρου 1, του κανονισμού 610/94, το οποίο όμως αποτελεί το δεύτερο εδάφιο της παραγράφου 2, του άρθρου 1, του κανονισμού 465/94. Τούτο όμως δεν εμποδίζει να εξετάσουμε το κύρος των άλλων διατάξεων για τις οποίες παραδεκτώς μας ερωτά ο εθνικός δικαστής.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Πρώτο προδικαστικό ερώτημα: Παραβίαση της αρχής της απαγορεύσεως των διακρίσεων</TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>Τα τιθέμενα ζητήματα</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>53.</NO.P><TXT>Ο εθνικός δικαστής θεωρεί ότι οι προαναφερθείσες διατάξεις είναι αντίθετες προς την αρχή της απαγορεύσεως των διακρίσεων, που διατυπώνεται στο άρθρο 40, παράγραφος 3, της Συνθήκης και το άρθρο 23 του κανονισμού 441/88 για τρεις λόγους:</TXT><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>Κατά την περίοδο 1993/94 οι επίμαχες διατάξεις επέφεραν άνιση κατανομή της υποχρεώσεως προς απόσταξη ανάμεσα στα ενδιαφερόμενα κράτη μέλη και τελικά τιμώρησαν υπερβολικά την Ιταλία. Από τα <FT TYPE="NUMBER">18200000</FT> hl αποστάξιμου οίνου στην Κοινότητα, η οποία περιλαμβάνει επτά περιοχές παραγωγής, τα δύο τρίτα (<FT TYPE="NUMBER">12150000</FT> hl) αφορούσαν την Ιταλία η παραγωγή της οποίας ανερχόταν σε <FT TYPE="NUMBER">40800000</FT> hl. Στην περιοχή 3 (Γαλλία), της οποίας η παραγωγή ανερχόταν σε<?PAGE NO="I-6653"?> <FT TYPE="NUMBER">20800000</FT> hl, η ποσότητα προς υποχρεωτική απόσταξη ανέρχεται σε <FT TYPE="NUMBER">2550000</FT> hl<NOTE NOTE.ID="E0044" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Προφανώς εκ παραδρομής ο εθνικός δικαστής αναφέρει. <FT TYPE="NUMBER">2250000</FT> hl.</P></NOTE>. Δηλαδή, οι Ιταλοί οινοπαραγωγοί υποχρεώθηκαν να αποστάξουν περισσότερο οίνο από ό,τι οι οινοπαραγωγοί των άλλων κρατών μελών τους οποίους χαρακτηρίζουν ανάλογες συνθήκες παραγωγής.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>Κατά την περίοδο 1993/94, οι επίμαχες διατάξεις προκάλεσαν διάκριση εις βάρος των Ιταλών παραγωγών διότι η συνολική ποσότητα των <FT TYPE="NUMBER">12150000</FT> hl, που αναλογεί στην Ιταλία, προσδιορίσθηκε από την Επιτροπή επί τη βάσει εντελώς ανακριβών στοιχείων που παρέσχε η Ιταλική Κυβέρνηση. Αναφέρει δε ότι η διαφορά ανάμεσα στις αποθεματικές ποσότητες επιτραπέζιων οίνων που προβλέφθηκαν για το τέλος της περιόδου 1992/93, δηλαδή στις <DATE ISO="19930831">31 Αυγούστου 1993</DATE> και τα αποθέματα που πράγματι παρατηρήθηκαν στο τέλος της περιόδου αυτής ήταν ανώτερη κατά 80 % των προβλέψεων. Η διαφορά αυτή ήταν πολύ ανώτερη από εκείνη που διαπιστώθηκε στις άλλες περιοχές παραγωγής.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>γ)</NO.P><TXT>Κατά την περίοδο 1993/94, ol επίμαχες διατάξεις προκάλεσαν δυσμενή διάκριση σε βάρος των υπόχρεων προς απόσταξη Ιταλών οινοπαραγωγών αφού αυτοί όφειλαν να επιβαρυνθούν ποσότητες επιτραπέζιου οίνου που έπρεπε υποχρεωτικά να είχαν αποσταχθεί από άλλους Ιταλούς παραγωγούς κατά τη διάρκεια της προηγούμενης περιόδου 1992/93 οι οποίοι, ωστόσο, δεν εξεπλήρωσαν τις υποχρεώσεις τους. Τούτο εξηγεί άλλωστε γιατί ο κανονισμός 610/94 καθόρισε για την περίοδο 1993/94 τα προς απόσταξη ποσοστά επιτραπέζιου οίνου σε ύψος μεγαλύτερο από αυτά που θα είχαν καθορισθεί αν δεν υπήρχε παραβίαση των υποχρεώσεων ορισμένων οινοπαραγωγών κατά την προηγούμενη περίοδο.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP><NP><NO.P>54.</NO.P><TXT>Ευθύς εξαρχής μια διευκρίνιση είναι απαραίτητη. Δύσκολα γίνεται αντιληπτό κατά πόσον μπορεί να υπάρχει αντίφαση ανάμεσα στην επίμαχη νομοθεσία και το άρθρο 23 του κανονισμού 441/88 που προβλέπει ότι η λήξη των προθεσμιών για την παράδοση του οίνου προς απόσταξη, τη 15η ή την 30ή Ιουλίου κάθε έτους, <QUOT.START ID="QS0027" REF.END="QE0027" CODE="00AB"/>δεν προδικάζει καθόλου την περάτωση της υποχρέωσης απόσταξης των ποσοτήτων που οφείλονται από κάθε παραγωγό<QUOT.END ID="QE0027" REF.START="QS0027" CODE="00BB"/>. Αυτό σημαίνει, κατά τη γνώμη μου, ότι οι ποσότητες που πρέπει να αποσταχθούν πρέπει πράγματι να δοθούν προς απόσταξη έστω και αν πέρασαν οι προβλεπόμενες προθεσμίες.</TXT></NP><NP><NO.P>55.</NO.P><TXT>Επομένως, η επίκληση του άρθρου 23 του κανονισμού 441/88 είναι χρήσιμη για την επίλυση του τρίτου σκέλους του πρώτου ερωτήματος του εθνικού δικαστή, υπό την έννοια ότι δικαιολογεί την υποχρέωση απόσταξης, δηλαδή είναι σύμφωνο και όχι αντίθετο με την υποχρέωση που επιβλήθηκε για την περίοδο 1993/94 προς απόσταξη ποσοτήτων που θα έπρεπε να έχουν αποσταχθεί κατά την προηγούμενη περίοδο 1992/93, όπως ορθώς επισημαίνει η Επιτροπή (σημείο 8 των γραπτών παρατηρήσεων της).</TXT></NP></GR.SEQ><?PAGE NO="I-6654"?><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>Η νομολογία του Δικαστηρίου</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>56.</NO.P><TXT>Το Δικαστήριο παγίως δέχεται ότι<NOTE NOTE.ID="E0045" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ., ενδεικτικά, την απόφαση της <DATE ISO="19920319">19ης Μαρτίου 1992</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-311/90" YEAR="1992" PAGE.ECR="I-2061">C-311/90, Hicrl (Συλλογή 1992, ο. Ι-2061, σκέψη 18)</REF.DOC.ECR> και πρβλ. τις αποφάσεις της <DATE ISO="19880920">20ής Σεπτεμβρίου 1988</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="203/86" YEAR="1988" PAGE.ECR="4563">203/86, Ισπανία κατά Συμβουλίου (Συλλογή 1988, σ. 4563, σκέψη 10)</REF.DOC.ECR>, της <DATE ISO="19880517">17ης Μαΐου 1988</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="84/87" YEAR="1988" PAGE.ECR="2647">84/87, Erpclding (Συλλογή 1988, σ. 2647, σκέψη 29)</REF.DOC.ECR>, της <DATE ISO="19890221">21ης Φεβρουαρίου 1989</DATE>, συνεκδικασΟείσες υποθέσεις <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-267/88—C-285/88" YEAR="1990" PAGE.ECR="I-435">C-267/88 έως C-285/88, Wuidart κ.λπ. (Συλλογή 1990, σ. Ι-435, σκέψη 13)</REF.DOC.ECR> και της <DATE ISO="19960215">15ης Φεβρουαρίου 1996</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-63/93" YEAR="1996" PAGE.ECR="I-569">C-63/93, Fintan Duff (Συλλογή 1996, σ. Ι-569, σκέψη 26)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> κατά το άρθρο 40, παράγραφος 3, δεύτερο εδάφιο, της Συνθήκης, η κοινή οργάνωση των γεωργικών αγορών πρέπει να αποκλείει κάθε διάκριση μεταξύ παραγωγών ή καταναλωτών της Κοινότητας και ότι <QUOT.START ID="QS0028" REF.END="QE0028" CODE="00AB"/>αυτή η απαγόρευση διακρίσεων αποτελεί απλώς ειδική έκφραση της γενικής αρχής του κοινοτικού δικαίου περί ισότητας, σύμφωνα με την οποία οι παρόμοιες καταστάσεις δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται διαφορετικά και οι διαφορετικές καταστάσεις δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο, εκτός αν η αντιμετώπιση αυτή δικαιολογείται αντικειμενικά<QUOT.END ID="QE0028" REF.START="QS0028" CODE="00BB"/>. Δηλαδή, σύμφωνα με αυτήν τη νομολογία, <QUOT.START ID="QS0029" REF.END="QE0029" CODE="00AB"/>δυσμενής διάκριση δεν υφίσταται μόνον οσάκις όμοιες καταστάσεις αντιμετωπίζονται κατά διαφορετικό τρόπο, αλλά και οσάκις διαφορετικές καταστάσεις αντιμετωπίζονται κατά όμοιο τρόπο, εκτός εάν μια τέτοιου είδους αντιμετώπιση δικαιολογείται αντικειμενικώς<QUOT.END ID="QE0029" REF.START="QS0029" CODE="00BB"/>.<NOTE NOTE.ID="E0046" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. τις αποφάσεις της <DATE ISO="19941005">5ης Οκτωβρίου 1994</DATE>, συνεκδικασθείσες υποθέσεις <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-133/93+C-300/93+C-362/93" YEAR="1994" PAGE.ECR="I-4863">C-133/93, C-300/93 και C-362/93, Crispoltoni κ.λπ. (Συλλογή 1994, σ. I-4863, σκέψη 51)</REF.DOC.ECR> και της <DATE ISO="19841213">13ης Δεκεμβρίου 1984</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="106/83" YEAR="1984" PAGE.ECR="4209">106/83, Scrmidc (Συλλογή 1984, σ. 4209, σκέψη 28)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE></TXT></NP><NP><NO.P>57.</NO.P><TXT>Με βάση αυτή τη νομολογία θα πρέπει να εξετάσουμε κατά πόσον, κατά τα διάφορα στάδια της διαδικασίας προσδιορισμού των προς απόσταξη ποσοτήτων, την οποία ακολούθησε η Επιτροπή, υπήρξε δυσμενής διάκριση σε βάρος των Ιταλών οινοπαραγωγών.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>γ)</NO.P><TXT>Σχετικά με την προς υποχρεωτική απόσταξη ποσότητα που αναλογεί στην Ιταλία</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>58.</NO.P><TXT>Η Ιταλική Κυβέρνηση θεωρεί (σημείο 9 των γραπτών παρατηρήσεων της) ότι συντρέχει σοβαρή κατάχρηση των εξουσιών που παρέχει ο κανονισμός 822/87 στην Επιτροπή, αφού η τελευταία καθόρισε την προς απόσταξη ποσότητα χωρίς να εφαρμόσει το ίδιο ποσοστό στα διάφορα κράτη μέλη, ερει-δόμενη σε κριτήρια που δεν προβλέπει το άρθρο 39 του κανονισμού 822/87.</TXT></NP><NP><NO.P>59.</NO.P><TXT>Επιπλέον, όσον αφορά την κατανομή των προς υποχρεωτική απόσταξη ποσοτήτων, η Ιταλική Κυβέρνηση υποστηρίζει ότι δεν υπάρχουν αναφορές στις αιτιολογικές σκέψεις του κανονισμού 343/94 στα κριτήρια που χρησιμοποίησε η Επιτροπή για την κατανομή των ποσοτήτων ανάμεσα στις διάφορες περιοχές.</TXT></NP><NP><NO.P>60.</NO.P><TXT>Η Ιταλική Κυβέρνηση θεωρεί (σημείο 11 των γραπτών παρατηρήσεων της) ότι λαμβανομένων υπόψη των σημαντικών προς υποχρεωτική απόσταξη ποσοτήτων που η Επιτροπή θεώρησε ότι αντιστοιχούν στις ιταλικές περιοχές παραγωγής, η προοδευτική κλίμακα είναι διαφορετική από εκείνη που υιοθέτησε (η Επιτροπή) για τα άλλα κράτη μέλη. Τούτο σημαίνει, κατά την άποψη της Ιταλικής Κυβερνήσεως, όπως φαίνεται από την κλίμακα που υπάρχει ως παράρτημα στον κανονισμό 610/94, ότι ακόμη και αν η απόδοση ανά εκτάριο των παραγωγών είναι ίση, εντούτοις αυτοί υπέχουν διαφορετικές υποχρεώσεις, σύμφωνα με την περιοχή καταγωγής τους, και τούτο αντίκειται στα άρθρα 40, παράγραφος 3, δεύτερο εδάφιο, και το άρθρο 6 (προγενέστερο άρθρο 7) της Συνθήκης.</TXT></NP><?PAGE NO="I-6655"?><NP><NO.P>61.</NO.P><TXT>O Zaninotto υποστηρίζει ότι η μη προσφυγή στο μέτρο της υποχρεωτικής απόσταξης τις τρεις επόμενες περιόδους που ακολούθησαν εκείνης του 1993/94 επιβεβαίωσε ότι η υποχρέωση απόσταξης <FT TYPE="NUMBER">12000000</FT> hl (από την οποία μόνο <FT TYPE="NUMBER">9000000</FT> hl τελικά απεστάχθησαν) ήταν προφανώς δυσανάλογη σε σχέση με την πραγματική κατάσταση της ιταλικής αμπε-λοοινικής αγοράς, στην οποία δεν ήταν δυνατόν να επιρριφθεί η ευθύνη αυτής της πλεονασματικής ποσότητας, και, τελικά, ήταν υπερβολικά δυσμενής για τους Ιταλούς οινοπαραγωγούς.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>i)</NO.P><TXT>Ο προσδιορισμός της συνολικής προς απόσταξη ποσότητας</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>62.</NO.P><TXT>Καταρχάς, σχετικά με το κύρος του άρθρου 1, παράγραφος 3, τέταρτη περίπτωση, του κανονισμού 343/94, καθόσον καθορίζει σε <FT TYPE="NUMBER">12150000</FT> hl την ποσότητα που πρέπει να αποσταχθεί στην περιοχή 4, δηλαδή στην Ιταλία, για την περίοδο 1993/94, παρατηρούμε ότι η Επιτροπή, προκειμένου να εκδώσει αυτόν τον εκτελεστικό του κανονισμού 822/87 του Συμβουλίου κανονισμό, στηρίχθηκε σε μια σειρά αντικειμενικών στοιχείων. Αναφέρεται δε σχετικά με το ζήτημα αυτό στην πρώτη αιτιολογική σκέψη του κανονισμού 343/94: <QUOT.START ID="QS0030" REF.END="QE0030" CODE="00AB"/>ότι τα στοιχεία που διαθέτει επί του παρόντος η Επιτροπή και κυρίως εκείνα του ισοζυγίου προβλέψεων για την αμπελουργική περίοδο 1993/94 εμφανίζουν ότι η κατάσταση, για την τρέχουσα αμπελουργική περίοδο, χαρακτηρίζεται από ανισορροπία της αγοράς των επιτραπέζιων οίνων και των οίνων που είναι κατάλληλοι να δώσουν επιτραπέζιους οίνους· ότι πληρούνται, επομένως, οι όροι που αναφέρονται στο άρθρο 39, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΟΚ) 822/87 για να αποφασισθεί η υποχρεωτική απόσταξη<QUOT.END ID="QE0030" REF.START="QS0030" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>63.</NO.P><TXT>Εξάλλου, στη δεύτερη αιτιολογική σκέψη του ιδίου κανονισμού 343/94 αναφέρεται: <QUOT.START ID="QS0031" REF.END="QE0031" CODE="00AB"/>ότι, δεδομένων των τιμών και του επιθυμητού επιπέδου των διαθέσιμων ποσοτήτων, κατά το τέλος της περιόδου, κρίνεται απαραίτητη για την Κοινότητα η απόσταξη <FT TYPE="NUMBER">18200000</FT> hl επιτραπέζιου οίνου· ότι ο όγκος αυτός καθορίζεται βάσει του ισοζυγίου προβλέψεων, για να ληφθεί υπόψη η κατάσταση ανισορροπίας η οποία χαρακτηρίζεται κυρίως από τη μεταφορά αποθεμάτων, από τη μια αμπελουργική περίοδο στην άλλη, που υπερβαίνουν τις εκτιμήσεις που ελήφθησαν ως βάση για τον υπολογισμό των σχετικών με την ενλόγω περίοδο δημοσιονομικών στοιχείων<QUOT.END ID="QE0031" REF.START="QS0031" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>64.</NO.P><TXT>Εν συνεχεία, όσον αφορά στους κανονισμούς 465/94 και 610/94, ο οποίος τροποποίησε τον κανονισμό 465/94, στην τέταρτη αιτιολογική σκέψη του πρώτου (κανονισμού 465/94)<NOTE NOTE.ID="E0047" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. και τις τρίτη και τέταρτη αιτιολογικές σκέψεις του κανονισμού 610/94 που έχουν ανάλογο περιεχόμενο.</P></NOTE> διευκρινίζεται: <QUOT.START ID="QS0032" REF.END="QE0032" CODE="00AB"/>ότι το άρθρο 39 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 822/87 προβλέπει ότι, για τους παραγωγούς που υποχρεούνται να κάνουν χρήση της απόσταξης, η ποσότητα προς απόσταξη είναι ίση με ποσοστό που καθορίζεται από την παραγωγή τους σε επιτραπέζιο οίνο και το οποίο προκύπτει σύμφωνα με προοδευτική κλίμακα ανάλογα με την απόδοση ανά εκτάριο· ότι πρέπει, ως εκ τούτου, να καθοριστούν τα ποσοστά παραγωγής κάθε παραγωγού που υπόκεινται στην υποχρέωση της παράδοσης για απόσταξη· ότι τα ποσοστά αυτά βασιζόμενα σε αντικειμενικά κριτήρια πρέπει να προσαρμοστούν στην κατάσταση κάθε περιοχής· (...) ότι οι κλίμακες πρέπει να επιτρέπουν να αφαιρείται από μια ορισμένη περιοχή μια ποσότητα επιτραπέζιου οίνου που αντιστοιχεί στην υποχρέωση που αναφέρεται στο άρθρο 1, παράγραφος 3, του κανονισμού (ΕΚ) 343/94· (...) ότι θα πρέπει εφεξής να εμφανιστούν στις κατηγορίες αποδόσεως μόνον οι όγκοι που αντιστοιχούν στους όγκους που αποτελούν αντικείμενο δηλώσεων παραγωγής που είναι η βάση για τον καθορισμό της κλίμακας<QUOT.END ID="QE0032" REF.START="QS0032" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><?PAGE NO="I-6656"?><NP><NO.P>65.</NO.P><TXT>Επίσης, στην πέμπτη αιτιολογική σκέψη του κανονισμού 610/94 αναφέρεται ότι: <QUOT.START ID="QS0033" REF.END="QE0033" CODE="00AB"/>(...) με βάση την ανακοίνωση της Ιταλίας των στοιχείων που αφορούν την παραγωγή επιτραπέζιου οίνου και την κατανομή του τελευταίου συναρτήσει των κατηγοριών αποδόσεως, πρέπει να καθοριστούν για την περιοχή 4, τα ποσοστά παραγωγής που κάθε υπόχρεως πρέπει να παραδώσει στην απόσταξη· ότι, με την κλίμακα αυτή, πρέπει να επιτραπεί η προοδευτικότητα που θα επιβάλλει κυρώσεις στις υψηλότερες αποδόσεις (...)<QUOT.END ID="QE0033" REF.START="QS0033" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>66.</NO.P><TXT>Από τις διατάξεις του κανονισμού 465/94, σε συνδυασμό με τις διατάξεις του κανονισμού 610/94, ενόψει και των αιτιολογικών σκέψεων των προπαρατεθέντων δύο κανονισμών, προκύπτει ότι, για να καθορίσει η Επιτροπή αφενός το ύψος της παραγωγής βάσει της αποδόσεως σε εκατόλιτρα ανά εκτάριο (hl/ha) για την περιοχή 4, δηλαδή την Ιταλία, και αφετέρου τη μέση απόδοση ανά εκτάριο της περιοχής 4, στηρίχθηκε σε στοιχεία συνολικά και αντικειμενικά που της ανακοίνωσαν οι αρχές αυτού του κράτους μέλους, σχετικά με την παραγωγή επιτραπέζιου οίνου και την κατανομή της αναλόγως των διαφόρων κατηγοριών αποδόσεως. Τα αριθμητικά στοιχεία υπολογίσθηκαν με βάση αφενός το σύνολο των κοινοτικών στοιχείων και αφετέρου το σύνολο των στοιχείων που αφορούν ολόκληρη την Ιταλία.</TXT></NP><NP><NO.P>67.</NO.P><TXT>Αναλυτικότερα, η Επιτροπή απαντώντας σε γραπτή ερώτηση που της απηύθυνε το Δικαστήριο εξήγησε τη διαδικασία προσδιορισμού της προς υποχρεωτική απόσταξη ποσότητας επιτραπέζιου οίνου που αντιστοιχεί στην Ιταλία. Ανέφερε ότι, την περίοδο 1993/94, προέβη στον υπολογισμό της ποσότητας που θεωρήθηκε ως πλεονασματική και την κατανομή της ανάμεσα σε δύο είδη απόσταξης (υποχρεωτική και απόσταξη στήριξης), σύμφωνα με τα άρθρα 39 και 41 του κανονισμού 822/87 του Συμβουλίου και τον κανονισμό 441/88 της Επιτροπής.</TXT></NP><NP><NO.P>68.</NO.P><TXT>Από την ανάλυση αυτή της Επιτροπής προκύπτει, κατά τη γνώμη μου, το νομότυπο της ακολουθηθείσας διαδικασίας ενώ δεν συνάγεται κάποια δυσμενή μεταχείριση σε βάρος της Ιταλίας και των Ιταλών παραγωγών αφενός και των άλλων κρατών μελών και των παραγωγών τους αφετέρου.</TXT></NP><NP><NO.P>69.</NO.P><TXT>Όσον αφορά τον καθορισμό της πλεονασματικής ποσότητας επιτραπέζιου οίνου, από το κοινοτικό ισοζύγιο προβλέψεων για την περίοδο 1993/94<NOTE NOTE.ID="E0048" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Αυτό το ισοζύγιο προβλέψεων για την περίοδο 1993/94 δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα, της <DATE ISO="19940217">17ης Φεβρουαρίου 1994</DATE>, στη σειρά C 49, σ. 12.</P></NOTE> προκύπτει ότι η συνολική παραγωγή ανερχόταν σε <FT TYPE="NUMBER">98610000</FT> hl<NOTE NOTE.ID="E0049" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Αποτελείτο από ποσότητα χυμού σταφυλών (συνολικά <FT TYPE="NUMBER">7245000</FT> hl) και προϊόντος οινοποίησης (συνολικά <FT TYPE="NUMBER">91365000</FT> hl).</P></NOTE> ενώ το προϊόν οινοποίησης σε <FT TYPE="NUMBER">91365000</FT> hl. Επιπλέον, κατά την Επιτροπή: α) Η συνολική παραγωγή επιτραπέζιου οίνου καθαρού από ποσότητες που αντιστοιχούν σε οινικά παρακρατήματα (prestations viniques) και απώλειες εκτιμήθηκε από την Επιτροπή σε <FT TYPE="NUMBER">87385000</FT> hl. β) Οι συνήθεις χρήσεις (ανθρώπινη κατανάλωση, βιομηχανικές χρήσεις και διαφορά εισαγωγών/εξαγωγών), εκτιμήθηκαν σύμφωνα με το άρθρο 1, του κανονισμού 441/88, σε <FT TYPE="NUMBER">79807000</FT> hl. Δηλαδή η πλεονασματική ποσότητα της περιόδου αυτής ανερχόταν σε <FT TYPE="NUMBER">7578000</FT> hl<NOTE NOTE.ID="E0050" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Ο αριθμός αυτός προκύπτει ως εξής: <FT TYPE="NUMBER">87385000</FT> hl — <FT TYPE="NUMBER">79807000</FT> hl = <FT TYPE="NUMBER">7578000</FT> hl.</P></NOTE>. γ) Τα αποθέματα στην αρχή της περιόδου, όπως προκύπτουν από τις ανακοινώσεις των κρατών μελών ανήρχοντο<?PAGE NO="I-6657"?> σε <FT TYPE="NUMBER">46886000</FT> hl. δ) Τα αποθέματα του τέλους της περιόδου θεωρούμενα ως κατάλληλα (stocks appropriés) ανήρχοντο κατά την Επιτροπή σε <FT TYPE="NUMBER">33253000</FT> hl<NOTE NOTE.ID="E0051" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Στο ισοζύγιο προβλέψεων αναφέρονται <FT TYPE="NUMBER">54464000</FT> hl, ως ποσότητα που προκύπτει πριν τις αποστάξεις αλλά μετά το οινικό παρακράτημα.</P></NOTE> και αντιστοιχούσαν σε πέντε μήνες κανονικών προβλέψιμων χρήσεων<NOTE NOTE.ID="E0052" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Οι πέντε μήνες κανονικών χρήσεων προκύπτουν ως εξής: (<FT TYPE="NUMBER">79807000</FT> x 5) : 12 = <FT TYPE="NUMBER">33253000</FT> hl.</P></NOTE>. Υπήρχε δηλαδή μία πλεονασματική αποθεματική ποσότητα <FT TYPE="NUMBER">13633000</FT> hl. ε) Συμπερασματικά λοιπόν, το συνολικό πλεόνασμα που έπρεπε να εξαλειφθεί αντιστοιχεί στη διαφορά ανάμεσα στο σύνολο των διαθέσιμων ποσοτήτων (<FT TYPE="NUMBER">87385000</FT> hl + <FT TYPE="NUMBER">46886000</FT> hl = <FT TYPE="NUMBER">134271000</FT> hl) και τις ανάγκες της συγκεκριμένης περιόδου (<FT TYPE="NUMBER">79807000</FT> hl + <FT TYPE="NUMBER">33253000</FT> hl = <FT TYPE="NUMBER">113060000</FT> hl) και ανερχόταν σε <FT TYPE="NUMBER">21211000</FT> hl.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>ii)</NO.P><TXT>Κριτήριο καθορισμού της υποχρεώσεως προς απόσταξη</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>70.</NO.P><TXT>Η Επιτροπή εξηγεί ότι το ενιαίο ποσοστό 85 % που προβλέπει το άρθρο 39, παράγραφος 3, του κανονισμού 822/87 καθορίσθηκε από το Συμβούλιο λαμβανομένης υπόψη της κατανάλωσης επιτραπέζιου οίνου την εποχή εκείνη. Οι περιοχές των οποίων η ετήσια παραγωγή ήταν κατώτερη του 85 % από την ποσότητα αναφοράς τους απηλλάσσοντο της υποχρεώσεως απόσταξης διότι ακριβώς εκτιμάτο ότι ήταν χαμηλότερη από το επίπεδο αυτό (την ποσότητα αναφοράς), ότι είχαν συμβάλει στην εξυγίανση της αγοράς και, επομένως, ότι δεν μπορούσαν να θεωρηθούν ως υπεύθυνες για τα ενδεχόμενα πλεονάσματα. Επομένως, τα πλεονάσματα αυτά θα έπρεπε να επιβαρύνουν τις περιοχές, δηλαδή εκείνα τα κράτη μέλη, που η ποσότητα αναφοράς τους παρέμενε πάνω από το 85 %.</TXT></NP><NP><NO.P>71.</NO.P><TXT>Συγχρόνως, η συνεχής μείωση κατανάλωσης επιτραπέζιου οίνου επέφερε, με το πέρασμα του χρόνου, μια σημαντική πτώση της ποσότητας που αντιστοιχεί στις προβλέψιμες συνήθεις χρήσεις<NOTE NOTE.ID="E0053" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Η Επιτροπή αναφέρει ότι το 1996η ανθρώπινη κατανάλωση επιτραπέζιου οίνου σε κοινοτικό επίπεδο ανερχόταν σε <FT TYPE="NUMBER">70000000</FT> hl ενώ το 1982 σε <FT TYPE="NUMBER">90000000</FT> hl.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>72.</NO.P><TXT>Η Επιτροπή εξηγεί ότι για να καταστεί δυνατή η αποκατάσταση των αρχικών προϋποθέσεων ισορροπίας της αγοράς, θεωρήθηκε ότι η πλέον λογική λύση θα ήταν να καθορισθεί ένα νέο ποσοστό<NOTE NOTE.ID="E0054" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Υπενθυμίζω óτι αυτήν την εξουσία παρέχει στην Επιτροπή το άρθρο 11, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού 822/87, όπως τροποποιήθηκε από τον κανονισμό 1972/87.</P></NOTE>, λαμβάνοντας υπόψη το ύψος των κανονικών χρήσεων που προβλέπονταν για την επίμαχη περίοδο. Αυτό το κοινοτικό ποσοστό προέκυπτε από τη σχέση ανάμεσα στις κανονικές χρήσεις της ενλόγω περιόδου και την ολική ποσότητα αναφοράς.</TXT></NP><NP><NO.P>73.</NO.P><TXT>Συγκεκριμένα, στο πλαίσιο της περιόδου 1993/94, έπρεπε να προσδιορισθεί η σχέση κανονικής χρήσεως και ποσότητας αναφοράς, δεδομένου ότι στην κανονική χρήση αντιστοιχούσαν <FT TYPE="NUMBER">79807000</FT> hl<NOTE NOTE.ID="E0055" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Κατά την επ' ακροατηρίου διαδικασία, η Ιταλική Κυβέρνηση υποστήριξε ότι ως βάση θα έπρεπε να ληφθεί άλλο ποσό (<FT TYPE="NUMBER">134271000</FT> hl), το οποίο αντιστοιχεί στην ποσότητα που προκύπτει αν στην παραγωγή επιτραπέζιου οίνου του έτους 1993/94 (<FT TYPE="NUMBER">87385000</FT> hl) προσθέσουμε τα αποθέματα των αρχών της περιόδου αυτής (<FT TYPE="NUMBER">46886000</FT> hl)- το άθροισμα των οποίων μας δίδει τη συνολική διαθέσιμη ποσότητα κατά την έναρξη της περιόδου εμπορίας 1993/94. Ο ισχυρισμός αυτός είναι αβάσιμος. Το άρθρο 4 του κανονισμού 441/88 αναφέρεται στους <QUOT.START ID="QS0034" REF.END="QE0034" CODE="00AB"/>μέσους όρους παραγωγής<QUOT.END ID="QE0034" REF.START="QS0034" CODE="00BB"/> (η υπογράμμιση είναι δική μου) επιτραπέζιου οίνου και προϊόντων που λαμβάνονται πριν από την παραγωγή επιτραπέζιου οίνου, αλλά όχι και στα αποθέματα κατά την έναρξη κάθε περιόδου. Ανεξαρτήτως τούτου, δεν αποδεικνύεται ότι υπήρξε καμία δυσμενής διάκριση σε βάρος των Ιταλών παραγωγών, αφού εν πάση περιπτώσει η εκτίμηση της Επιτροπής βασίσθηκε σε αντικειμενικά στοιχεία.</P></NOTE> και η συνολική κοινοτική ποσότητα αναφοράς, σύμφωνα με το άρθρο 4, παράγραφος 3, του κανονισμού 441/88, ανερχόταν σε <FT TYPE="NUMBER">145069000</FT> hl<NOTE NOTE.ID="E0056" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Η ενλόγω ποσότητα προκύπτει από το άθροισμα των μέσων όρων παραγωγής κάθε κράτους μέλους που αναφέρονται στη διάταξη αυτή.</P></NOTE>. Το ποσοστό που προέκυψε ήταν 55,01 %<NOTE NOTE.ID="E0057" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>(<FT TYPE="NUMBER">79807000</FT> hl x 100) : <FT TYPE="NUMBER">145069000</FT> hl = 55,01 %.</P></NOTE>.</TXT></NP><?PAGE NO="I-6658"?><NP><NO.P>74.</NO.P><TXT>Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι για να γίνει η υποχρεωτική απόσταξη, που ήταν αναγκαία για την εξισορρόπηση της αγοράς, έπρεπε να ανατρέξει στο βελτιωμένο αυτό ποσοστό του 55,01 %. Αυτό το ποσοστό θα εφαρμοζόταν στην ποσότητα αναφοράς κάθε περιοχής, όπως καθορίζεται στο άρθρο 4, παράγραφος 3, του κανονισμού 441/88. Η απόκλιση που παρατηρήθηκε ανάμεσα στην ετήσια παραγωγή κάθε περιοχής και τη βελτιωμένη ποσότητα αναφοράς επέτρεψε να υπολογισθεί η συμμετοχή κάθε περιοχής στη δημιουργία της συνολικής απόκλισης (σε κοινοτικό επίπεδο)<NOTE NOTE.ID="E0058" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Σύμφωνα με πίνακα που υπέβαλε η Επιτροπή, συνημμένο στην γραπτή απάντηση της σε ερώτημα που της απηύΟηνε το Δικαστήριο, η κατανομή της 6πλεονασματικής ποσότητας σε χιλιάδες εκατόλιτρα (hl) ανάμεσα στα κράτη μέλη, σύμφωνα με τις προβλέψεις παραγωγής των κρατών μελών και με ποσοστό αναφοράς 55,01 %, έχει ως εξής:</P><P><TBL NO.SEQ="004" COLS="6"><CORPUS><ROW TYPE="HEADER"><CELL COL="1" TYPE="HEADER">Κράτος μέλος</CELL><CELL COL="2" TYPE="HEADER">Ποσότητα αναφοράς</CELL><CELL COL="3" TYPE="HEADER">Ποσότητα αναφοράς περιόδου 1993/94</CELL><CELL COL="4" TYPE="HEADER">Παρ αγωγή 1993</CELL><CELL COL="5" TYPE="HEADER">Πλεόν άσμα</CELL><CELL COL="6" TYPE="HEADER">Απόκ λιση %</CELL></ROW><ROW><CELL COL="1">Ι</CELL><CELL COL="2"><FT TYPE="NUMBER">64163</FT></CELL><CELL COL="3"><FT TYPE="NUMBER">35296</FT></CELL><CELL COL="4"><FT TYPE="NUMBER">45025</FT></CELL><CELL COL="5"><FT TYPE="NUMBER">9729</FT></CELL><CELL COL="6">77,31</CELL></ROW><ROW><CELL COL="1">FR</CELL><CELL COL="2"><FT TYPE="NUMBER">40182</FT></CELL><CELL COL="3"><FT TYPE="NUMBER">22104</FT></CELL><CELL COL="4"><FT TYPE="NUMBER">23500</FT></CELL><CELL COL="5"><FT TYPE="NUMBER">1396</FT></CELL><CELL COL="6">11,09</CELL></ROW><ROW><CELL COL="1">ES</CELL><CELL COL="2"><FT TYPE="NUMBER">27500</FT></CELL><CELL COL="3"><FT TYPE="NUMBER">15128</FT></CELL><CELL COL="4"><FT TYPE="NUMBER">15490</FT></CELL><CELL COL="5">362</CELL><CELL COL="6">2,88</CELL></ROW><ROW><CELL COL="1">PT</CELL><CELL COL="2"><FT TYPE="NUMBER">7250</FT></CELL><CELL COL="3"><FT TYPE="NUMBER">3988</FT></CELL><CELL COL="4"><FT TYPE="NUMBER">3050</FT></CELL><CELL COL="5">—</CELL><CELL COL="6">—</CELL></ROW><ROW><CELL COL="1">GR</CELL><CELL COL="2"><FT TYPE="NUMBER">4632</FT></CELL><CELL COL="3"><FT TYPE="NUMBER">2548</FT></CELL><CELL COL="4"><FT TYPE="NUMBER">3645</FT></CELL><CELL COL="5"><FT TYPE="NUMBER">1097</FT></CELL><CELL COL="6">8,72</CELL></ROW><ROW><CELL COL="1">DE</CELL><CELL COL="2"><FT TYPE="NUMBER">1342</FT></CELL><CELL COL="3">738</CELL><CELL COL="4">630</CELL><CELL COL="5">—</CELL><CELL COL="6">—</CELL></ROW><ROW><CELL COL="1">Total</CELL><CELL COL="2"><FT TYPE="NUMBER">145069</FT></CELL><CELL COL="3"><FT TYPE="NUMBER">79802</FT></CELL><CELL COL="4"><FT TYPE="NUMBER">91365</FT></CELL><CELL COL="5"><FT TYPE="NUMBER">12584</FT></CELL><CELL COL="6">100,00</CELL></ROW></CORPUS></TBL></P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>75.</NO.P><TXT>Ειδικότερα, όσον αφορά την Ιταλία, η συμμετοχή της στη συνολική απόκλιση ανερχόταν σε ποσοστό 77,31 % ενώ, λόγου χάριν, για τη Γαλλία, η αντίστοιχη συμμετοχή ανερχόταν σε 11,09% και για την Ισπανία, η συμμετοχή αυτή ανερχόταν σε 2,8 %.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>iii)</NO.P><TXT>Κατανομή της υποχρεώσεως αποστάξεως</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>76.</NO.P><TXT>Κατά την Επιτροπή, η πλεονασματική ποσότητα που έπρεπε να εξαλειφθεί (<FT TYPE="NUMBER">21200000</FT> hl) κατανεμήθηκε ανάμεσα στην υποχρεωτική απόσταξη (αφορούσε <FT TYPE="NUMBER">18200000</FT> hl) και την απόσταξη στηρίξεως (<FT TYPE="NUMBER">3000000</FT> hl) την οποία η ιδία αποφάσισε<NOTE NOTE.ID="E0059" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Κατανομή των προς απόσταξη ποσοτήτων σε εκατόλιτρα (hl) κατά την περίοδο 1993/94.</P><P><TBL NO.SEQ="005" COLS="5"><CORPUS><ROW TYPE="HEADER"><CELL COL="1" TYPE="HEADER">Αποστάξεις</CELL><CELL COL="2" TYPE="HEADER">Υποχρεωτική</CELL><CELL COL="3" TYPE="HEADER">Προληπτική</CELL><CELL COL="4" TYPE="HEADER">Στήριξης</CELL><CELL COL="5" TYPE="HEADER">Σύνολο</CELL></ROW><ROW><CELL COL="1">Πλεόνασμα</CELL><CELL COL="2"><FT TYPE="NUMBER">18200000</FT></CELL><CELL COL="3"><FT TYPE="NUMBER">10112000</FT></CELL><CELL COL="4"><FT TYPE="NUMBER">3000000</FT></CELL><CELL COL="5"><FT TYPE="NUMBER">21200000</FT></CELL></ROW></CORPUS></TBL></P></NOTE>. Οι ποσότητες που θεωρητικά κατανεμήθηκαν σε κάθε περιοχή, τόσο όσον αφορά την υποχρεωτική όσο καιΟτην απόσταξη στήριξης, προσδιορίσθηκαν αναλογικά προς αυτήν την συμμετοχή κάθε περιοχής στη συνολική απόκλιση. Έτσι προέκυπτε θεωρητικά η υποχρέωση για την Ιταλία να αποστάξει <FT TYPE="NUMBER">14070420</FT> hl έναντι, για παράδειγμα, <FT TYPE="NUMBER">524160</FT> hl για την Ισπανία.</TXT></NP><NP><NO.P>77.</NO.P><TXT>Οι ποσότητες που πράγματι κατανεμήθηκαν, τις οποίες αναφέρει ο κανονισμός 343/94 ήταν το αποτέλεσμα, κατά τους ισχυρισμούς της Επιτροπής πάντοτε, συζητήσεων στο πλαίσιο της επιτροπής διαχειρίσεως των οίνων του άρθρου 83, του κανονισμού 822/87<NOTE NOTE.ID="E0060" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Τους ισχυρισμούς αυτούς αμφισβήτησε η Ιταλική Κυβέρνηση κατά την επ' ακροατηρίου διαδικασία μη πειστικά, κατά τη γνώμη μου, αφού δεν προσήγαγε σχετικές αποδείξεις.</P></NOTE>. Η Επιτροπή προέβη σε αυτή την προσαρμογή κάνοντας χρήση της εξουσίας που της παρέχει το άρθρο 39, παράγραφος 11, του κανονισμού 822/87, όπως αυτό έχει έκτοτε τροποποιηθεί. Αυτή η διαδικασία επέτρεψε στην Ιταλία να πραγματοποιήσει τελικά μικρότερη υποχρεωτική απόσταξη (<FT TYPE="NUMBER">12150000</FT> hl αντί <FT TYPE="NUMBER">14070420</FT> hl) ως αντάλλαγμα για μία χαμηλή συμμετοχή<?PAGE NO="I-6659"?> στην απόσταξη στήριξης (<FT TYPE="NUMBER">1800000</FT> hl αντί <FT TYPE="NUMBER">2319300</FT> hl που προβλέπονταν από τον θεωρητικό υπολογισμό)<NOTE NOTE.ID="E0061" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Πα παράδειγμα, κατά την Επιτροπή, η Ισπανία δέχθηκε να αποστάξει υποχρεωτικά <FT TYPE="NUMBER">3000000</FT> hl (αντί <FT TYPE="NUMBER">524160</FT> hl που της αναλογούσαν σύμφωνα με τον υποθετικό υπολογισμό) αλλά αντί <FT TYPE="NUMBER">86000</FT> hl παρέδωσε <FT TYPE="NUMBER">400000</FT> hl στο πλαίσιο της απόσταξης στήριξης.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>78.</NO.P><TXT>Η Επιτροπή καταλήγει ότι το ποσοστό 85 %, που προβλέπει το άρθρο 39, παράγραφος 3, του κανονισμού 822/87, μειώθηκε στο 55 % και εφαρμόσθηκε ομοιόμορφα σε όλες τις περιοχές παραγωγής και δεν ίσχυσε μόνον για την Ιταλία. Οι διαδοχικές προσαρμογές αποφασίσθηκαν στο πλαίσιο της διαδικασίας επιτροπής διαχείρισης των οίνων επί τη βάσει αντικειμενικών κριτηρίων, όπως είναι, παραδείγματος χάριν, το ύψος της παραγωγής κάθε περιοχής, η εξέλιξη του ύψους της κατανάλωσης και των υφισταμένων αποθεμάτων, τα οποία τελικά ευνόησαν την Ιταλία, αφού οδήγησαν στη μείωση της προς απόσταξη ποσότητας σε <FT TYPE="NUMBER">12150000</FT> hl αντί <FT TYPE="NUMBER">14070420</FT> hl που θεωρητικά της αναλογούσαν. Δηλαδή, από τα ανωτέρω συνάγεται ότι η όλη διαδικασία δεν ενέχει κάποια δυσμενή διάκριση κατά των Ιταλών παραγωγών γι' αυτό και, τα περί του αντιθέτου προβαλλόμενα από την Ιταλική Κυβέρνηση πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμα.</TXT></NP><NP><NO.P>79.</NO.P><TXT>Παρά το γεγονός ότι με βάση τις δοθείσες εξηγήσεις της Επιτροπής θεωρώ ότι δεν υπάρχει κάποια πλημμέλεια στην αιτιολογία του επίμαχου κανονισμού 343/94, θα ήθελα, επιπλέον, να τονίσω ότι δεν ήταν αναγκαίο να αναφέρεται το καθ' όλα νόμιμα καθορισμένο αυτό ποσοστό (55 %) στις αιτιολογικές σκέψεις του κανονισμού 343/94, την έλλειψη του οποίου τονίζει η Ιταλική Κυβέρνηση (σημείο 10 των γραπτών παρατηρήσεων της), ώστε ο προσδιορισμός της προς απόσταξη ποσότητας να είναι ευχερέστερος για τον μελετητή του κειμένου. Θεωρώ δηλαδή, ενόψει και των αιτιολογικών σκέψεων του κανονισμού 343/94, που ήδη παρατέθησαν, ότι δεν στοιχειοθετείται κάποιο ελάττωμα της αιτιολογίας του επίμαχου κανονισμού, διότι η λεπτομερής περιγραφή του συλλογισμού της Επιτροπής αποτελεί τεχνικής φύσεως επιλογή και μπορούσε να παραλειφθεί δίχως να πάσχει η αιτιολογία της ληφθείσης πράξεως.</TXT></NP><NP><NO.P>80.</NO.P><TXT>Όπως άλλωστε το Δικαστήριο παγίως αποφαίνεται<NOTE NOTE.ID="E0062" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ., σχετικά, τις αποφάσεις της <DATE ISO="19960229">29ης Φεβρουαρίου 1996</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-122/94" YEAR="1996" PAGE.ECR="I-881">C-122/94, Επιτροπή κατά Συμβουλίου (Συλλογή 1996, σ. Ι-881, σκέψη 29)</REF.DOC.ECR> και της <DATE ISO="19951109">9ης Νοεμβρίου 1995</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="CST" NO.CASE="C-466/93" YEAR="1995" PAGE.ECR="I-3799">C-466/93, Atlanta Fruchthandclsgcscllschaft κ.λπ. (Συλλογή 1995, σ. Ι-3799, σκέψη 16)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>: <QUOT.START ID="QS0035" REF.END="QE0035" CODE="00AB"/>Καίτοι είναι αληθές ότι από την επιβαλλόμενη από το άρθρο 190 της Συνθήκης ΕΚ αιτιολογία πρέπει να καταφαίνεται, κατά τρόπο σαφή και μη επιδεχόμενο παρερμηνεία η συλλογιστική της κοινοτικής αρχής που εξέδωσε την προσβαλλομένη πράξη, κατά τρόπο ώστε να μπορούν οι ενδιαφερόμενοι να γνωρίζουν τους λόγους που δικαιολογούν το ληφθέν μέτρο και το Δικαστήριο να ασκεί τον έλεγχό του (...), δεν απαιτείται, ωστόσο, η αιτιολογία να διευκρινίζει όλα τα καίρια πραγματικά και νομικά στοιχεία. Πράγματι, το ζήτημα αν η αιτιολογία μιας αποφάσεως ικανοποιεί τις απαιτήσεις αυτές πρέπει να εκτιμάται σε σχέση όχι μόνο με το κείμενό της αλλά και με το πλαίσιό της καθώς και με το σύνολο των νομικών κανόνων που διέπουν το σχετικό θέμα. Κατά συνέπεια, εφόσον από την αμφισβητούμένη πράξη προκύπτει το ουσιώδες στοιχείο του επιδιωκομένου από το κοινοτικό όργανο στόχου, είναι περιττό να απαιτείται ειδική αιτιολογία για κάθε μια από τις τεχνικής φύσεως επιλογές του εν λόγω οργάνου.<QUOT.END ID="QE0035" REF.START="QS0035" CODE="00BB"/></TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="I-6660"?><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>δ)</NO.P><TXT>Σχετικά με την κατανομή βάσει στοιχείων που απέστειλε η Ιταλία</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>81.</NO.P><TXT>Κατά τον εθνικό δικαστή και τον Zaninotto, την περίοδο 1993/94η Επιτροπή καθόρισε την ποσότητά του προς υποχρεωτική απόσταξη οίνου ερειδόμενη σε ένα ισοζύγιο προβλέψεων που συνετάγη επί τη βάσει προφανώς εσφαλμένων στοιχείων που παρέσχον οι ιταλικές αρχές, αν και η κοινοτική νομοθεσία (ο κανονισμός 2396/84) επιβάλλει σε αυτήν την περίπτωση την προσφυγή σε άλλες πηγές πληροφοριακών στοιχείων, ιδίως εκείνα που παρέχουν οι επαγγελματικές οργανώσεις.</TXT></NP><NP><NO.P>82.</NO.P><TXT>Καταρχάς, κατά τη γνώμη μου, εκπλήσσει το γεγονός ότι ο εθνικός δικαστής και ο Zaninotto ουσιαστικά επιζητούν να στηρίζουν την παράλειψη εκπληρώσεως της υποχρεώσεως του δευτέρου στην παράλειψη εκπληρώσεως της υποχρεώσεως προς παροχή ακριβών στοιχείων από την Ιταλική Κυβέρνηση, όπως ορθώς επισημαίνει η Ισπανική Κυβέρνηση. Διότι το όλο σύστημα που επιτρέπει να καταρτισθεί το κοινοτικό ισοζύγιο προβλέψεων κάθε περιόδου βασίζεται στις διαδοχικές δηλώσεις των ενδιαφερομένων του αμπελοοινικού τομέα (παραγωγών και διοικητικών αρχών των κρατών μελών).</TXT></NP><NP><NO.P>83.</NO.P><TXT>Συγκεκριμένα, ο κανονισμός 2396/84 της Επιτροπής προέβλεψε μεν (άρθρο 1, παράγραφος 1) ότι το ισοζύγιο προβλέψεων καταρτίζεται από την Επιτροπή βάσει όλων των διαθέσιμων στοιχείων, ενδεικτικά δε ανέφερε (<QUOT.START ID="QS0036" REF.END="QE0036" CODE="00AB"/>ιδίως<QUOT.END ID="QE0036" REF.START="QS0036" CODE="00BB"/>) τις ανακοινώσεις που διαβιβάζουν τα κράτη μέλη (πρώτη περίπτωση) και κάθε άλλη αξιόπιστη πληροφορία (δεύτερη περίπτωση). Προσδιορίσθηκε δε (παράγραφος 3) ότι, όσον αφορά τις πληροφορίες που αναφέρονται στην παράγραφο 1, δεύτερη περίπτωση, γίνεται χρήση κάθε διαθέσιμης πηγής πληροφοριών, και <QUOT.START ID="QS0037" REF.END="QE0037" CODE="00AB"/>ιδίως<QUOT.END ID="QE0037" REF.START="QS0037" CODE="00BB"/> α) δημοσιεύσεων σχετικά με την παραγωγή και το εμπόριο στα κράτη μέλη, και β) των επαγγελματικών οργανώσεων οι οποίες αντιπροσωπεύουν την παραγωγή και το εμπόριο στα κράτη μέλη και ιδιαίτερα των οργανώσεων που μετέχουν της συμβουλευτικής επιτροπής του αμπελοοινικού τομέα.</TXT></NP><NP><NO.P>84.</NO.P><TXT>Επομένως, από τις ενλόγω διατάξεις του κανονισμού 2396/84, σε συνδυασμό ερμη-νευόμενες, προκύπτει ότι καταλείπεται ευχέρεια στην Επιτροπή να επιλέξει αν θα αρκεσθεί στις πληροφορίες που της παρέχουν τα κράτη μέλη ή θα ανατρέξει και σε άλλες αξιόπιστες πηγές. Επιπλέον, κατά το άρθρο 2 του κανονισμού 2396/84, οι πληροφορίες που αναφέρονται στο άρθρο 1, παράγραφος 1, δεύτερη περίπτωση, χρησιμοποιούνται μόνο στην περίπτωση κατά την οποία διαπιστώνεται σημαντική διαφορά, που μπορεί να θέσει σε κίνδυνο την καλή λειτουργία της αμπελοοινικής αγοράς, ανάμεσα στα στοιχεία τα οποία διαβιβάζουν τα κράτη μέλη μέσω της ανακοίνωσης που αναφέρεται στο άρθρο 1, παράγραφος 2 και τις ενλόγω πληροφορίες. Κάτι τέτοιο όμως δεν αποδεικνύεται ότι συνέβη εν προκειμένω.</TXT></NP><NP><NO.P>85.</NO.P><TXT>Εξάλλου, ο τίτλος Ι του κανονισμού 3929/87 της Επιτροπής (άρθρα 1 έως 5) αφορά τις <QUOT.START ID="QS0038" REF.END="QE0038" CODE="00AB"/>δηλώσεις συγκομιδής παραγωγής και αποθεμάτων που πρέπει να υποβάλουν ορισμένα άτομα που ασκούν δραστηριότητα στον αμπελοοινικό τομέα<QUOT.END ID="QE0038" REF.START="QS0038" CODE="00BB"/>, ενώ ο τίτλος ΙΙ, του ιδίου κανονισμού (άρθρα 6 έως 9) αφορά τις <QUOT.START ID="QS0039" REF.END="QE0039" CODE="00AB"/>ανακοινώσεις στις οποίες πρέπει να προβαίνουν τα κράτη μέλη<QUOT.END ID="QE0039" REF.START="QS0039" CODE="00BB"/> στην Επιτροπή. Οι ανακοινώσεις αυτές γίνονται επί τη βάσει των δηλώσεων συγκομιδής παραγωγής και αποθεμάτων που υποβάλλουν οι παραγωγοί, σύμφωνα με την διαδικασία που προσδιορίζει ο κανονισμός 3929/87.</TXT></NP><?PAGE NO="I-6661"?><NP><NO.P>86.</NO.P><TXT>Κατά την Επιτροπή, αφενός λαμβάνονται πολλοί παράγοντες υπόψη για τον τελικό προσδιορισμό των προς απόσταξη ποσοτήτων που αναλογούν σε κάθε κράτος μέλος, όπως ήδη εξηγήσαμε, και αφετέρου είναι δυνατόν να υπάρχουν αποκλίσεις ανάμεσα στις προβλέψεις και την πραγματικότητα. Η προσπάθεια όμως εξυγιάνσεως της αγοράς και αποκαταστάσεως της ισορροπίας της μπορεί να οδηγήσει στην αύξηση της προς απόσταξη ποσότητας, δίχως αυτό να σημαίνει ότι γίνονται αθέμιτες διακρίσεις μεταξύ των παραγωγών που εκπλήρωσαν ήδη τις υποχρεώσεις τους ή ότι θίγεται κάποια δικαιολογημένη εμπιστοσύνη τους, όπως θα δούμε στη συνέχεια.</TXT></NP><NP><NO.P>87.</NO.P><TXT>Κατά την Επιτροπή, μετά τη διόρθωση των προβλέψεων μέσω των τελικών στοιχείων, οι οινοπαραγωγοί ενδεχομένως να υποχρεωθούν να δώσουν προς απόσταξη, στο πλαίσιο της επόμενης περιόδου παραγωγής, την ποσότητα που θα έπρεπε να αποστάξουν κατά την προηγούμενη αν ol προβλέψεις ήσαν ακριβείς<NOTE NOTE.ID="E0063" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Η μη απόσταξη ποσοτήτων μπορεί να οφείλεται σε διαφόρους λόγους· όπως ενδεικτικά αναφέρει η Επιτροπή, μπορεί να πρόκειται για ατομικές αποφάσεις παραγωγών να μη συμμορφωθούν με τις υποχρεώσεις τους, οπότε υφίστανται τις κυρώσεις που προβλέπει η οικεία εθνική νομοθεσία, είτε να οφείλεται στο γεγονός ότι ελήφθησαν υπόψη προοδευτικοί πίνακες (της απόδοσης ανά εκτάριο) που δεν αντιστοιχούν στην πραγματικότητα.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>88.</NO.P><TXT>Ενόψει των ανωτέρω και δεδομένου ότι οι δηλώσεις παραγωγής που ανακοινώνουν στην Επιτροπή τα κράτη μέλη, οι οποίες με τη σειρά τους βασίζονται σε εκείνες των παραγωγών, των εμπόρων και των επαγγελματικών οργανώσεων, αποκτούν μεγάλη σπουδαιότητα για την κατάρτιση του ισοζυγίου προβλέψεων, ορθώς κατά τη γνώμη μου, η Επιτροπή και η Ισπανική Κυβέρνηση συμπεραίνουν ότι σύμφωνα με την κατανομή αρμοδιοτήτων που επιχειρείται μεταξύ των κοινοτικών και των εθνικών αρχών, ανήκει στην αρμοδιότητα των κρατών μελών και όχι της Επιτροπής να ελέγξει την ακρίβεια των ενλόγω στοιχείων<NOTE NOTE.ID="E0064" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Σχετικά με το ζήτημα του ελέγχου από την Επιτροπή της νομιμότητας των πράξεων εθνικών αρχών που προηγήθηκαν της δικής του αποφάσεως, αξίζει να σημειωθεί ότι στην απόφαση της <DATE ISO="19921203">3ης Δεκεμβρίου 1992</DATE>, Oleificio Bercili κατά Επιτροπής, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-97/91" YEAR="1992" PAGE.ECR="I-6313">C-97/91 (Συλλογή 1992, σ. Ι-6313)</REF.DOC.ECR>, που αφορούσε προσφυγή ασκηθείσα βάσει του άρθρου 173 της Συνθήκης, το Δικαστήριο έκρινε τα εξής (σκέψεις 9 έως 13): <QUOT.START ID="QS0040" REF.END="QE0040" CODE="00AB"/>Πρέπει να υπομνησΟεί ότι, στο πλαίσιο της προσφυγής που ασκείται βάσει του άρθρου 173 της Συνθήκης, το Δικαστήριο δεν είναι αρμόδιο να αποφαίνεται ως προς τη νομιμότητα πράξεως εθνικής αρχής.<QUOT.END ID="QE0040" REF.START="QS0040" CODE="00BB"/> Συνέχισε ότι: <QUOT.START ID="QS0041" REF.END="QE0041" CODE="00AB"/>Η διαπίστωση αυτή δεν μπορεί να αναιρείται οσάκις η επίδικη πράξη εντάσσεται στο πλαίσιο διαδικασίας λήψεως κοινοτικής αποφάσεως, δεδομένου ότι, όπως προκύπτει σαφώς από την κατανομή των αρμοδιοτήτων στον συγκεκριμένο τομέα μεταξύ των εθνικών αρχών και των κοινοτικών οργάνων, η εκδιδόμενη από τις εθνικές αρχές πράξη δεσμεύει τη λαμβάνουσα την απόφαση κοινοτική αρχή και, συνακόλουθα, καθορίζει τους όρους της εκδοθησομένης κοινοτικής αποφάσεως.<QUOT.END ID="QE0041" REF.START="QS0041" CODE="00BB"/> Εξακολούθησε ως εξής: <QUOT.START ID="QS0042" REF.END="QE0042" CODE="00AB"/>Αυτό συμβαίνει όταν η αρμόδια εθνική αρχή εκδίδει αρνητική γνωμοδότηση επί αιτήσεως παροχής συνδρομής εκ μέρους του ΕΓΤΠΕ. Πράγματι, (...) ένα σχέδιο τυγχάνει της συνδρομής του ΕΓΤΠΕ μόνον εφόσον έχει εγκριθεί από το κράτος στο έδαφος του οποίου πρόκειται να εκτελεστεί και, συνακόλουθα, σε περίπτωση αρνητικής γνωμοδοτήσεως, η Επιτροπή δεν μπορεί ούτε να συνεχίσει τη διαδικασία εξετάσεως του σχεδίου, σύμφωνα με τους κανόνες που θέτει ο κανονισμός αυτός, ούτε κατά μείζονα λόγο να ελέγξει το νομότυπο της εκδοθείσας συναφώς γνωμοδοτήσεως.<QUOT.END ID="QE0042" REF.START="QS0042" CODE="00BB"/> Επίσης ότι: <QUOT.START ID="QS0043" REF.END="QE0043" CODE="00AB"/>Υπό τις περιστάσεις αυτές, οι πλημμέλειες που πάσχει ενδεχομένως η οικεία γνωμοδότηση δεν μπορούν σε καμιά περίπτωση να θίξουν το κύρος της αποφάσεως με την οποία η Επιτροπή αρνείται να χορηγήσει την αιτηθείσα συνδρομή.<QUOT.END ID="QE0043" REF.START="QS0043" CODE="00BB"/> Και κατέληξε: <QUOT.START ID="QS0044" REF.END="QE0044" CODE="00AB"/>Επομένως, εναπόκειται στα εθνικά δικαστήρια να αποφαίνονται, ενδεχομένως ύστερα από προδικαστική παραπομπή στο Δικαστήριο, επί της νομιμότητας της οικείας εθνικής πράξεως, υπό τις αυτές προϋποθέσεις ελέγχου που ισχύουν για κάθε οριστική πράξη, η οποία εκδιδόμενη από την ίδια εθνική αρχή μπορεί να είναι βλαπτική για τρίτους, και, επομένως, να κρίνουν παραδεκτή μια προσφυγή που ασκείται προς τούτο, έστω και αν ol εσωτερικοί δικονομικοί κανόνες δεν προβλέπουν παρόμοια περίπτωση.<QUOT.END ID="QE0044" REF.START="QS0044" CODE="00BB"/></P></NOTE>.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>ε)</NO.P><TXT>Μεταφορά (μετάγγιση) από τη μία περίοδο στην άλλη ποσοτήτων που δεν απε-στάχθησαν</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>89.</NO.P><TXT>Ο Zaninotto ισχυρίζεται ότι η μεταφορά (μετάγγιση) <FT TYPE="NUMBER">1250000</FT> hl που παράνομα δεν απεστάχθησαν από κάποιους παραγωγούς κατά την προηγούμενη περίοδο είναι παράνομη και παραβιάζει το άρθρο 23 του κανονισμού 441/88. Κατά την απόψή του, δεν θα έπρεπε να τιμωρούνται οι παραγωγοί που εξεπλήρωσαν την υποχρέωση τους έναντι εκείνων που παρεβίασαν τον νόμο. Τονίζει δε ότι ένα τέτοιο μέτρο θα είχε ως παράλογη συνέπεια να υποχρεώνει τους καλόπιστους παραγωγούς είτε να δίδουν<?PAGE NO="I-6662"?> προς απόσταξη τμήμα του οίνου της επόμενης περιόδου είτε να αγοράζουν οίνο από άλλους παραγωγούς για να δώσουν προς απόσταξη διότι οι ίδιοι είχαν ήδη πωλήσει την παραγωγή τους.</TXT></NP><NP><NO.P>90.</NO.P><TXT>Στο σημείο αυτό απαιτείται μια διευκρινιστική προκαταρκτική παρατήρηση. Η μη εκπλήρωση της προς απόσταξη υποχρεώσεως τους από μέρους των οινοπαραγωγών αφενός επάγεται τις προβλεπόμενες από το εθνικό δίκαιο κυρώσεις, σύμφωνα με το άρθρο 79 του κανονισμού 822/87. Βάσει των κυρώσεων αυτών άλλωστε επιβλήθηκε στον Zaninotto η χρηματική ποινή, η προσβολή της οποίας οδήγησε στην ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου διαφορά<NOTE NOTE.ID="E0065" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Υπενθυμίζω ότι η κύρωση αυτή, που προβλέπεται από το ιταλικό δίκαιο, σύμφωνα με το άρθρο 79 του κανονισμού 822/87, είναι χρηματική ποινή ανερχόμενη οε <FT TYPE="NUMBER">50000</FT> LIT ανά 100 χιλιόγραμμα (quintal) ή μικρότερη ποσότητα οίνου που δεν παραδόθηκε για απόσταξη.</P></NOTE>. Αφετέρου σύμφωνα με το άρθρο 22 του κανονισμού 441/88, οι ενλόγω παραγωγοί εξαιρούνται των πλεονεκτημάτων των μέτρων παρέμβασης<NOTE NOTE.ID="E0066" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Διάταξη εκδοθείσα σύμφωνα με όσα ορίζονται στο άρθρο 47, παράγραφος 1, του τίτλου III του κανονισμού 822/87.</P></NOTE>. Ανάλογες κυρώσεις επισείονται κατ' εκείνων των παραγωγών που πραγματοποιούν ανακριβείς δηλώσεις.</TXT></NP><NP><NO.P>91.</NO.P><TXT>Επιπλέον, δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής ότι το απαραίτητο για την εξυγίανση της αγοράς ύψος της προς απόσταξη ποσότητας μπορεί τελικά να μην επιτευχθεί λόγω όχι μόνον της παραβιάσεως της υποχρεώσεως τους από τους παραγωγούς αλλά και λόγω ανακριβειών των στοιχείων που ανακοινώνουν στην Επιτροπή τα κράτη μέλη.</TXT></NP><NP><NO.P>92.</NO.P><TXT>Η Επιτροπή προβαίνει εν προκειμένω σε μια ορθή παρατήρηση σύμφωνα με την οποία οι επιβληθείσες κυρώσεις δεν επιφέρουν αυτόματα και την απομάκρυνση από την αγορά των ποσοτήτων επιτραπέζιου οίνου που έπρεπε να αποσταχθούν και τελικά δεν απεστάχθησαν εγκαίρως. Παραδείγματος χάριν, σε περίπτωση που κάποιος οινοπαραγωγός, υπόχρεος προς απόσταξη κατόρθωσε να πωλήσει όλο τον οίνο που του αναλογούσε κατά την περίοδο 1993/94, και έτσι δεν είχε άλλες ποσότητες να παραδώσει για υποχρεωτική απόσταξη, αυτό σημαίνει ότι η ποσότητα του οίνου αυτού παρέμεινε στην αγορά, η εξυγίανση της οποίας τίθεται κατ' αυτόν τον τρόπο σε κίνδυνο.</TXT></NP><NP><NO.P>93.</NO.P><TXT>Συνεπώς, κατά την επόμενη περίοδο, η απόσταξη του μη αποσταχθέντος κατά την προηγούμενη περίοδο οίνου δικαιολογείται από την επιτακτική ανάγκη να απομακρυνθεί τελικά από την αγορά η ποσότητα αυτή. Όπως τονίζει η Επιτροπή, αν ο οίνος αυτός παρέμενε στην αγορά, τούτο θα διακινδύνευε τον στόχο της υποχρεωτικής απόσταξης και θα έβλαπτε τελικά όλους τους παραγωγούς, ιδιαίτερα όσους είχαν εκπληρώσει κανονικά την υποχρέωση τους, οι οποίοι, λόγω της παραλείψεως των άλλων, θα το είχαν πράξει μάταια. Διότι, οι συνεπείς παραγωγοί έστω και αν είχαν υποστεί την επιβάρυνση της απόσταξης δεν θα είχαν επωφεληθεί από τα πλεονεκτήματα που αυτή επάγεται για την εξυγίανση της αγοράς. Η αρχή της αλληλεγγύης και της συνοχής της περί ής ο λόγος αγοράς δικαιολογούσε αυτήν τη μεταφορά ώστε να επιτευχθούν οι στόχοι του καθεστώτος της υποχρεωτικής απόσταξης.</TXT></NP><NP><NO.P>94.</NO.P><TXT>Η Επιτροπή, επικαλούμενη την αρχή της κοινοτικής αλληλεγγύης, τονίζει ότι η υποχρέωση προς απόσταξη των πλεονασματικών<?PAGE NO="I-6663"?> ποσοτήτων βαρύνει όλους τους κοινοτικούς παραγωγούς· οι ενλόγω ποσότητες απορροφώνται αναλογικά από τους παραγωγούς κάθε περιοχής. Συμπεραίνει δε ότι είναι ανακριβής ο ισχυρισμός ότι η ιταλική πλεονασματική ποσότητα <FT TYPE="NUMBER">1285000</FT> hl επιτραπέζιου οίνου της περιόδου 1992/93, που δεν απεστάχθη, επιβάρυνε αποκλειστικά τους Ιταλούς παραγωγούς κατά την επόμενη περίοδο 1993/94. Η ενλόγω πλεονασματική ποσότητα η οποία, όπως δέχεται η Επιτροπή (σημείο 14 των γραπτών παρατηρήσεων της), συνυπολογίσθηκε για την εύρεση των διαθέσιμων ποσοτήτων επιτραπέζιου οίνου περιόδου 1993/94, στην πραγματικότητα ανακατανεμήθηκε ανάμεσα σε όλους τους κοινοτικούς παραγωγούς, σύμφωνα με την αρχή της κοινοτικής αλληλεγγύης.</TXT></NP><NP><NO.P>95.</NO.P><TXT>Θεωρώ ότι από τα προαναφερθέντα, καθώς και από την οικονομία του κανονισμού 343/94, προκύπτει ότι η Επιτροπή δεν άσκησε κακώς την εξουσία που της ανατίθεται. Δηλαδή, για να προσδιορίσει αφενός τη συνολική ποσότητα επιτραπέζιου οίνου που έπρεπε να αποσταχθεί στην Κοινότητα και αφετέρου τις ποσότητες που έπρεπε να απο-σταχθούν στις διάφορες περιοχές κατά την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 2, του κανονισμού 441/88, η Επιτροπή στηρίχθηκε σε αντικειμενικά κριτήρια αφού έλαβε υπόψη της το σύνολο της παραγωγής, των αποθεμάτων και των διαθεσίμων κατά το τέλος της περιόδου ποσοτήτων του συνόλου των παραγωγών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και, όσον αφορά την περιοχή 4 (Ιταλία), του συνόλου των παραγωγών αυτού του κράτους μέλους και όχι μόνο των παραγωγών της περιφέρειας της Βενετίας, όπως είναι ο Zaninotto.</TXT></NP><NP><NO.P>96.</NO.P><TXT>Ερείσματα υπέρ της απόψεως αυτής μπορούμε να βρούμε στη νομολογία του Δικαστηρίου, το οποίο επανειλημμένα έχει κρίνει<NOTE NOTE.ID="E0067" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. tιç αποφάσεις της <DATE ISO="19941005">5ης Οκτωβρίου 1994</DATE>, Crispoltoni κ.λπ. που ήδη μνημονεύθηκε στην υποσημείωση 45 (σκέψη 52), (σχετικά με το ζήτημα κατά πόσον υπάρχει μεταχείριση ενέχουσα διακρίσεις σε περίπτωση επεκτάσεως των δυσμενών συνεπειών της υπερβάσεως της παραγωγής σε όλους τους παραγωγούς, ανεξαρτήτως του εάν και σε ποιο βαθμό συμβάλλουν στην υπέρβαση αυτή), της <DATE ISO="19910124">24ης Ιανουαρίου 1991</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-27/90" YEAR="1991" PAGE.ECR="I-133">C-27/90, SITPA (Συλλογή 1991, ο. I-133, σκέψη 20)</REF.DOC.ECR> και της <DATE ISO="19980326">26ης Μαρτίου 1998</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-324/96" YEAR="1998" PAGE.ECR="I-1333">C-324/96, Πετρίδη Ανώνυμος Καπνεμπορική ΑΕ και Σίμου κ.λπ., (Συλλογή 1998, σ. I-1333, σκέψη 35)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> ότι <QUOT.START ID="QS0045" REF.END="QE0045" CODE="00AB"/>(...) η αρχή της απαγορεύσεως των διακρίσεων δεν απαγορεύει τη θέσπιση κοινοτικής ρυθμίσεως η οποία εισήγαγε σύστημα ορίων εγγυήσεως για το σύνολο της κοινοτικής αγοράς, το οποίο είχε ως συνέπεια τον περιορισμό της ενισχύσεως της παραγωγής των οικείων επιχειρηματιών όλων των κρατών μελών, ακόμη και εάν η υπέρβαση των ορίων αυτών δεν οφειλόταν σε αύξηση της παραγωγής σε όλα τα κράτη μέλη. (...)<QUOT.END ID="QE0045" REF.START="QS0045" CODE="00BB"/> Kol συνέχισε: <QUOT.START ID="QS0046" REF.END="QE0046" CODE="00AB"/>(...) στο πλαίσιο κοινής οργανώσεως αγορών που δεν προβλέπει σύστημα εθνικών ποσοστώσεων, όλοι οι παραγωγοί της Κοινότητας, ανεξαρτήτως του κράτους στο οποίο είναι εγκατεστημένοι, πρέπει να υφίστανται αλληλεγγύως και ισομερώς τις συνέπειες των αποφάσεων που καλούνται να λάβουν τα κοινοτικά όργανα κατά την άσκηση των αρμοδιοτήτων τους, προκειμένου να αντιμετωπίσουν τον κίνδυνο να εμφανιστεί στην αγορά διατάραξη της ισορροπίας μεταξύ της παραγωγής και των δυνατοτήτων διαθέσεως<QUOT.END ID="QE0046" REF.START="QS0046" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>97.</NO.P><TXT>Επιπλέον, σύμφωνα με τη νομολογία του Δικαστηρίου, το γεγονός ότι η λήψη κάποιου μέτρου στο πλαίσιο της κοινής οργανώσεως αγοράς<NOTE NOTE.ID="E0068" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Παραδείγματος χάριν, στην περίπτωση της υποθέσεως 179/84, Bozzetti, απόφαση της <DATE ISO="19850709">9ης Ιουλίου 1985</DATE> (Συλλογή 1985, ο. 2301) επρόκειτο για τη θέσπιση εισφοράς συνυπευθυνότητας στο πλαίσιο της αγοράς των γαλακτοκομικών προϊόντων.</P></NOTE> ενδέχεται να έχει διάφορες επιπτώσεις επί ορισμένων παραγωγών, ανάλογα με την ειδική φύση της παραγωγής τους ή τις τοπικές συνθήκες, δεν μπορεί να θεωρηθεί ως δυσμενής διάκριση<?PAGE NO="I-6664"?> εάν το μέτρο στηρίζεται σε αντικειμενικά κριτήρια, προσαρμοσμένα στις ανάγκες της όλης λειτουργίας της κοινής οργανώσεως αγοράς<NOTE NOTE.ID="E0069" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση Bozzetti (σκέψη 34).</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>98.</NO.P><TXT>Κατά τη γνώμη μου, ενεργούσα κατ' αυτόν τον τρόπο η Επιτροπή και δεδομένης της ευρείας διακριτικής ευχέρειας που διαθέτει, για την επίτευξη του στόχου εξυγίανσης της αμπελοοινικής αγοράς, σύμφωνα με την εξουσιοδοτική διάταξη του άρθρου 39 του κανονισμού 822/87 του Συμβουλίου, δεν παρεβίασε την αρχή της απαγορεύσεως των διακρίσεων όπως κατοχυρώνεται στο άρθρο 40, παράγραφος 3, της Συνθήκης, ούτε το άρθρο 23 του εκτελεστικού κανονισμού 441/88.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Δεύτερο προδικαστικό ερώτημα: Παραβίαση της αρχής της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>99.</NO.P><TXT>Το δεύτερο ερώτημα αφορά το κύρος των ιδίων διατάξεων που αφορά και το πρώτο, δηλαδή το κύρος του άρθρου 1, παράγραφος 3, τέταρτη περίπτωση, του κανονισμού 343/94, και του άρθρου 1, παράγραφος 1, στοιχείο γ', παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο (καθώς και του παραρτήματος, όσον αφορά την περιοχή 4), του κανονισμού 465/94, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 610/94, σε σχέση με την περιοχή 4 (Ιταλία) το δε ζήτημα κύρους τίθεται από την άποψη της παραβιάσεως της αρχής της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης.</TXT></NP><NP><NO.P>100.</NO.P><TXT>Κατά τον εθνικό δικαστή, η άνιση κατανομή της ποσότητας που υπόκειται στην ενλόγω υποχρέωση, οι προφανείς ασάφειες κατά τον υπολογισμό της ενλόγω ποσότητας και η πλήρως αυθαίρετη <QUOT.START ID="QS0047" REF.END="QE0047" CODE="00AB"/>μεταφορά<QUOT.END ID="QE0047" REF.START="QS0047" CODE="00BB"/> <FT TYPE="NUMBER">1285000</FT> hl επιτραπέζιου οίνου, η οποία πραγματοποιήθηκε με τελείως διαφορετική προοπτική, θίγει εκ πρώτης όψεως τη δικαιολογημένη εμπιστοσύνη των πολιτών της Κοινότητας, δηλαδή τη θεμιτή προσδοκία των αμπελουργών ότι, αφού είχαν τηρήσει την υποχρέωση αποστάξεως κατά την περίοδο 1992/93, δεν επρόκειτο να υποστούν στη συνέχεια άλλες επιβαρύνσεις, οι οποίες ανάγονταν στην πραγματικότητα στην περίοδο 1992/93 και τους επιβλήθηκαν μόνο λόγω της εκ μέρους τρίτων μη τηρήσεως των υποχρεώσεών τους.</TXT></NP><NP><NO.P>101.</NO.P><TXT>Όπως έχει κρίνει επανειλημμένα το Δικαστήριο<NOTE NOTE.ID="E0070" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. την απόφαση της <DATE ISO="19960215">15ης Φεβρουαρίου 1996</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-63/93" YEAR="1996" PAGE.ECR="I-569">C-63/93, Duff κ.λπ. (Συλλογή 1996, σ. I-569, σκέψη 20)</REF.DOC.ECR>, και τα σημεία 23 επ. των προτάσεων μου στην υπόθεση αυτή. Πρβλ. και τις αποφάσεις της <DATE ISO="19830921">21ης Σεπτεμβρίου 1983</DATE>, συνεκ-δικασΟείσες υποθέσεις <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="205/82—215/82" YEAR="1983" PAGE.ECR="2633">205/82 έως 215/82, Deutsche Milchkontor κ.λ.π. (Συλλογή 1983, σ. 2633, σκέψη 30)</REF.DOC.ECR>, και της <DATE ISO="19920110">10ης Ιανουαρίου 1992</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-177/90" YEAR="1992" PAGE.ECR="I-35">C-177/90, Kühn (Συλλογή 1992, σ. I-35, σκέψη 13)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>: <QUOT.START ID="QS0048" REF.END="QE0048" CODE="00AB"/>Η αρχή (...) της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης που περιλαμβάνεται στην κοινοτική έννομη τάξη είναι απόρροια της αρχής της ασφαλείας δικαίου που επιβάλλει όπως οι κανόνες δικαίου είναι σαφείς και επακριβείς, αποβλέπει δε στο να εξασφαλίζει το προβλέψιμο των καταστάσεων και των εννόμων σχέσεων που διέπει το κοινοτικό δίκαιο<QUOT.END ID="QE0048" REF.START="QS0048" CODE="00BB"/>. Ωστόσο, το Δικαστήριο έχει διευκρινίσει<NOTE NOTE.ID="E0071" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση Duff κ.λπ. (σκέψη 20).</P></NOTE> <QUOT.START ID="QS0049" REF.END="QE0049" CODE="00AB"/>ότι, κατά πάγια νομολογία, στις κοινές οργανώσεις αγοράς, στο αντικείμενο των οποίων επέρχονται συνεχείς προσαρμογές σε συνάρτηση με τις μεταβολές της οικονομικής καταστάσεως, οι επιχειρηματίες δεν μπορούν να έχουν την πεποίθηση ότι δεν θα θεσπιστούν κανόνες της πολιτικής αγορών ή της διαρθρωτικής πολιτικής που<?PAGE NO="I-6665"?> να επιβάλλουν περιορισμούς<QUOT.END ID="QE0049" REF.START="QS0049" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0072" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Στην απόφαση της <DATE ISO="19821028">28ης Οκτωβρίου 1982</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="52/81" YEAR="1982" PAGE.ECR="3745">52/81, Faust κατά Επιτροπής (Συλλογή 1982, σ. 3745, σκέψη 27)</REF.DOC.ECR>, που είχε ως αντικείμενο αγωγή αποζημιώσεως κατά την έννοια του άρθρου 215, παράγραφος 2, της Συνθήκης ΕΟΚ και αφορούσε μέτρα διασφαλίσεως κατά την εισαγωγή κονσερβών μανιταριών, το Δικαστήριο τόνισε τα εξής: <QUOT.START ID="QS0050" REF.END="QE0050" CODE="00AB"/>Δεδομένου ότι τα κοινοτικά όργανα διαθέτουν διακριτική εξουσία κατά την επιλογή των μέσων που είναι αναγκαία για την πραγμάτωση της πολιτικής τους, οι επιχειρηματίες δεν πρέπει να τρέφουν δικαιολογημένως εμπιστοσύνη ως προς τη διατήρηση της υπαρχούσης καταστάσεως, η οποία δύναται να μεταβληθεί με αποφάσεις που λαμβάνουν τα εν λόγω όργανα στο πλαίσιο της διακριτικής τους εξουσίας<QUOT.END ID="QE0050" REF.START="QS0050" CODE="00BB"/>.</P></NOTE>. Και τόνισε ότι <QUOT.START ID="QS0051" REF.END="QE0051" CODE="00AB"/>δεν επιτρέπεται η επίκληση της αρχής της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης κατά κοινοτικής ρυθμίσεως παρά μόνον εφόσον η ίδια η Κοινότητα δημιούργησε μια κατάσταση που μπορούσε να δημιουργήσει δικαιολογημένη εμπιστοσύνη στους διοικούμένους<QUOT.END ID="QE0051" REF.START="QS0051" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0073" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ., ενδεικτικά, την απόφαση Kühn, που προαναφέρθηκε στην υποσημείωση 69 (σκέψη 14).</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>102.</NO.P><TXT>Ενόψει αυτής της παγίας νομολογίας του Δικαστηρίου και της αναλύσεως η οποία προηγήθηκε για την απάντηση του πρώτου προδικαστικού ερωτήματος αφενός και δεδομένου ότι η Επιτροπή έχει ευρεία διακριτική ευχέρεια κατά τη λήψη των μέτρων που απαιτούνται για την εξυγίανση της αγοράς επιτραπέζιου οίνου αφετέρου, θεωρώ ότι δεν είναι δυνατόν να γίνουν δεκτά όσα προβάλλει ο εθνικός δικαστής.</TXT></NP><NP><NO.P>103.</NO.P><TXT>Αναλυτικότερα, ol ισχυρισμοί αυτοί δεν μπορούν να γίνουν δεκτοί για τρεις λόγους. Καταρχάς, διότι, όπως εξηγήσαμε ήδη, η κατανομή των προς απόσταξη ποσοτήτων επιτραπέζιου οίνου για την περίοδο 1993/94, πραγματοποιήθηκε επί τη βάσει αντικειμενικών δεδομένων, τα οποία προσδιόριζε η ισχύουσα κοινοτική νομοθεσία, και μετρήσεων που της παρέσχον τα κράτη μέλη. Στη συνέχεια, διότι, όπως είδαμε, είναι δυνατό να υφίστανται διαφορές ανάμεσα στο ισοζύγιο των κοινοτικών προβλέψεων για μια αμπελουργική περίοδο, εν προκειμένω την περίοδο 1993/94, και τον οριστικό πίνακα για την ίδια περίοδο. Τέλος, αναλύσαμε για ποιους λόγους, για να εξυγιανθεί η αμπε-λοοινική αγορά πρέπει να αποστάζονται την επόμενη περίοδο ol επιτραπέζιοι οίνοι που δεν απεστάχθησαν κατά την αμέσως προηγούμενη περίοδο αναφοράς.</TXT></NP><NP><NO.P>104.</NO.P><TXT>Επομένως, δεν τίθεται ζήτημα δημιουργίας προστατευόμενης εμπιστοσύνης των υποχρέων προς απόσταξη οινοπαραγωγών ούτε, κατά συνέπεια, παραβίασης από την επίμαχη κοινοτική νομοθεσία της υπέρτερης τυπικής ισχύος αρχής αυτής.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>Β —</NO.P><TXT>Επί τον τρίτον και τετάρτου ερωτήματος: Σχετικά με το κριτήριο της αποδόσεως ανά εκτάριο</TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Τρίτο προδικαστικό ερώτημα: Αδυναμία ορθής εκτιμήσεως της αποδόσεως ανά εκτάριο για την περιοχή της Ιταλίας· υπέρβαση εξουσίας της Επιτροπής</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>105.</NO.P><TXT>Το τρίτο ερώτημα που έθεσε ο εθνικός δικαστής αφορά το κύρος των ιδίων διατάξεων που αφορούν τα δύο πρώτα ερωτήματα, δηλαδή το κύρος του άρθρου 1, παράγραφος 3, τέταρτη περίπτωση, του κανονισμού 343/94 και του άρθρου 1, παράγραφοι<?PAGE NO="I-6666"?> 1 και 2, του κανονισμού 465/94<NOTE NOTE.ID="E0074" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>O εθνικός δικαστής μάς ερωτά για το κύρος και της παραγράφου 3, του άρθρου 1, του κανονισμού 465/94, η οποία όμως δεν υπάρχει Βλ. τις παρατηρήσεις μου σχετικά με το ζήτημα αυτό στο σημείο 52.</P></NOTE>, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 610/94, από την άποψη της παραβάσεως του άρθρου 31 του κανονισμού 822/87 και της υπερβάσεως εξουσίας από την Επιτροπή λόγω μη συνδρομής των αναγκαίων προϋποθέσεων που τίθενται στο άρθρο αυτό.</TXT></NP><NP><NO.P>106.</NO.P><TXT>Ο εθνικός δικαστής εξηγεί ότι η απόφαση περί υποχρεωτικής αποστάξεως για την περίοδο 1993/94 δεν στηρίζεται εκ πρώτης όψεως, όσον αφορά την περιοχή 4, δηλαδή την Ιταλία, στη νομοθετική προϋπόθεση περί ορθής εκτιμήσεως της <QUOT.START ID="QS0052" REF.END="QE0052" CODE="00AB"/>αποδόσεως ανά εκτάριο<QUOT.END ID="QE0052" REF.START="QS0052" CODE="00BB"/>, η οποία προκύπτει από τη διαίρεση του όγκου παραγωγής διά της καλλιεργημένης με αμπέλια εκτάσεως. Και τούτο διότι η Ιταλία εξακολουθεί να μην έχει αμπελουργικό μητρώο και, επομένως, η απόφαση για διεξαγωγή υποχρεωτικής αποστάξεως την περίοδο 1993/94, όσον αφορά την Ιταλία, θα ήταν εσφαλμένη ελλείψει ορθού υπολογισμού της αποδόσεως ανά εκτάριο που αποτελεί προϋπόθεση για τη λήψη της αποφάσεως αυτής. Ο εθνικός δικαστής περαιτέρω συνάγει ότι επήλθε βλάβη στους Ιταλούς οινοπαραγωγούς λόγω της εφαρμογής του κριτηρίου της απόδοσης ανά εκτάριο (hl/ha), που προσδιορίσθηκε με βάση ανακριβή στοιχεία.</TXT></NP><NP><NO.P>107.</NO.P><TXT>Ο Zaninotto υποστηρίζει ότι η Επιτροπή έλαβε την απόφαση της ερειδομένη επί εσφαλμένων στοιχείων, αν και γνώριζε την ανακρίβειά τους, χωρίς να κάνει χρήση των εξουσιών ελέγχου στον αμπελοοινικό τομέα που της παρέχονται από την κοινοτική νομοθεσία<NOTE NOTE.ID="E0075" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Επικαλέσθηκε το άρθρο 1 του κανονισμού (EOK) 2048/89 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19890619">19ης Ιουνίου 1989</DATE>, περί των γενικών κανόνων σχετικά με την άσκηση ελέγχων στον αμπελοοινικό τομέα (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="202" DATE.PUB="19890714" PAGE.FIRST="32">ΕΕ L 202 της 14ης Ιουλίου 1989, σ. 32</REF.DOC.OJ>). Σύμφωνα με την πρώτη και τη δεύτερη αιτιολογική σκέψη, ο κανονισμός αυτός θέσπισε, για την ενιαία εφαρμογή των διατάξεων στον αμπελοοινικό τομέα, κανόνες με σκοπό, αφενός, τη βελτίωση των ήδη υφισταμένων διαδικασιών ελέγχου σε εθνική και κοινοτική κλίμακα και, αφετέρου, την ενίσχυση της άμεσης συνεργασίας μεταξύ των φορέων που είναι επιφορτισμένοι με την άσκηση ελέγχων στον αμπελοοινικό τομέα. Επίσης θέσπισε τους γενικούς κανόνες για τη δημιουργία και τη λειτουργία της διάρθρωσης κοινοτικού φορέα, αποτελούμενου από ένα σώμα υπαλλήλων ειδικευμένων στην άσκηση ελέγχων στον αμπελοοινικό τομέα, σώμα επιφορτισμένο, όσον αφορά την Επιτροπή, να διασφαλίζει την ενιαία εφαρμογή των κοινοτικών διατάξεων στο πλαίσιο της αμπελοοινικής αγοράς. Σύμφωνα εξάλλου με την τρίτη αιτιολογική σκέψη, με τον κανονισμό αυτό θεσπίστηκαν κανόνες σύμφωνα με τους οποίους ol εθνικές αρχές και η Επιτροπή πρέπει να παρέχουν αμοιβαία βοήθεια με σκοπό την εξασφάλιση της ορθής εφαρμογής των ρυθμίσεων στον αμπελοοινικό τομέα, ιδίως μέσω προληπτικών ενεργειών και της αναζήτησης παραβάσεων ή ενεργειών για τις οποίες υπάρχει υποψία ón καταπατούν τις ρυθμίσεις.</P></NOTE>. Συνάγει δε ότι το παράνομο της εθνικής πράξεως επί της οποίας ερείδονται οι πράξεις της Επιτροπής επάγεται την ακυρότητα (nullité) των τελευταίων<NOTE NOTE.ID="E0076" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Αναφέρει δε ότι αντί <FT TYPE="NUMBER">900000</FT> ha υπάρχουν στην Ιταλία μόνον <FT TYPE="NUMBER">700000</FT> ha αμπελοκαλλιεργειών.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>108.</NO.P><TXT>Δεδομένου ότι το κύρος των διατάξεων που αφορούν το κριτήριο της αποδόσεως ανά εκτάριο αποτελεί αντικείμενο του τέταρτου προδικαστικού, θεωρώ ότι με το παρόν ερώτημα ο εθνικός δικαστής αμφισβητεί κατά πόσον προσδιορίσθηκε σωστά η απόδοση ανά εκτάριο λόγω απουσίας ενός ακριβούς μέσου όπως είναι το αμπελουργικό μητρώο.</TXT></NP><NP><NO.P>109.</NO.P><TXT>Επί του ζητήματος αυτού έχω να παρατηρήσω τα ακόλουθα. Σύμφωνα με την<?PAGE NO="I-6667"?> ισχύουσα νομοθεσία<NOTE NOTE.ID="E0077" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Η ύπαρξη του κοινοτικού αμπελουργικού μητρώου προβλέφθηκε oro άρθρο 80 του κανονισμού 822/87. Άλλωοτε είχε εκδοθεί ο κανονισμός (EOK) 2392/86 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19860724">24ης Ιουλίου 1986</DATE>, για την κατάρτιση του κοινοτικού αμπελουργικού μητρώου (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="208" DATE.PUB="19860731" PAGE.FIRST="1">ΕΕ L 208 της 31ης Ιουλίου 1986, ο. 1</REF.DOC.OJ>), ο οποίος τροποποιήθηκε επανειλημμένα, κυρίως δε από τον κανονισμό (ΕΚ) 1549/95 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19950629">29ης Ιουνίου 1995</DATE>· <REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="148" DATE.PUB="19950630" PAGE.FIRST="37">ΕΕ L 148 της 30ής Ιουνίου 1995, σ. 37</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>, το αμπελουργικό μητρώο θεωρητικά διευκολύνει τον έλεγχο των δεδομένων που αφορούν τις καλλιεργούμενες εκτάσεις (αμπελοκαλλιέργειες) και το ύψος της παραγωγής, αλλά ασφαλώς δεν προσφέρει αυτόματα τα στοιχεία σχετικά με τη συγκομιδή και το ύψος των αποθεμάτων μιας συγκεκριμένης παραγωγής. Διότι τα ενλόγω στοιχεία ανακοινώνονται στην Επιτροπή από τα κράτη μέλη επί τη βάσει των δηλώσεων συγκομιδής παραγωγής και αποθεμάτων που πρέπει να υποβάλουν οι ίδιοι οι παραγωγοί, δηλαδή τα άτομα που ασκούν δραστηριότητα στον αμπελοοινικό τομέα, κατ' εφαρμογή των διατάξεων του κανονισμού 3929/87.</TXT></NP><NP><NO.P>110.</NO.P><TXT>Επομένως, για να καθορισθεί η ποσότητα του προς απόσταξη επιτραπέζιου οίνου σε κάθε κράτος μέλος δεν λαμβάνονται υπόψη ol εκτάσεις από τις οποίες προέρχεται το κρασί αλλά μόνον το μέγεθος της παραγωγής κάθε κράτους μέλους, όπως ορθώς τονίζει και η Ισπανική Κυβέρνηση. Εξάλλου, από την ανάγνωση του άρθρου 39, παράγραφος 3, του κανονισμού 822/87 προκύπτει ότι η απόδοση ανά εκτάριο δεν υπολογίζεται τη στιγμή που κατανέμονται οι προς απόσταξη ποσότητες ανάμεσα στα κράτη μέλη. Απεναντίας, λαμβάνεται υπόψη όταν η ήδη αναλογούσα σε ένα κράτος μέλος ποσότητα κατανέμεται μεταξύ των υποχρέων προς απόσταξη παραγωγών<NOTE NOTE.ID="E0078" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Πέραν των ανωτέρω, όπως παρατηρεί η Επιτροπή, η δημιουργία αμπελουργικού μητρώου δημιούργησε αντικειμενικές δυσκολίες στα κράτη μέλη και μέχρι το τέλος Φεβρουαρίου 1997 μόνο δύο εξ αυτών (η Γερμανία και το Λουξεμβούργο) διέθεταν μητρώο που να έχει τεθεί σε λειτουργία (casier opérationnel). Τα άλλα κράτη μέλη, στα οποία συμπεριλαμβάνεται και η Ιταλία, δεν μπόρεσαν να δημιουργήσουν παρόμοιο μητρώο ή να έχουν μητρώο που μπορεί να τεθεί σε λειτουργία (casier opérationnel). Για να αντιμετωπισθούν αυτές οι αντικειμενικές δυσκολίες η Επιτροπή εξέδωσε τον κανονισμό της (ΕΚ) 1596/96, της <DATE ISO="19960730">30ής Ιουλίου 1996</DATE>, για την τροποποίηση του κανονισμού (EOK) αριθ. 2392/86 για την κατάρτιση του κοινοτικού αμπελουργικού μητρώου (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="206" DATE.PUB="19960818" PAGE.FIRST="38">ΕΕ L 206 της 18ης Αυγούστου 1996, ο. 38</REF.DOC.OJ>), που παρέτεινε ως την <DATE ISO="19981231">31η Δεκεμβρίου 1998</DATE> την προθεσμία για την σύνταξη χαρτογραφικής βάσεως αναφοράς που θα κάλυπτε το σύνολο της περιμέτρου των εκτάσεων που καλλιεργούνται με άμπελο. Αυτή η χαρτογραφική βάση αναφοράς αποτελεί ένα από τα ουσιώδη στοιχεία του αμπελουργικού μητρώου που στη συνέχεια θα έπρεπε να χρησιμεύσει ως βάση αναφοράς για να διασφαλισθεί η διαχείριση των κοινοτικών μέτρων στον τομέα της αμπελοοινι-κής αγοράς.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>111.</NO.P><TXT>Επιπλέον, θεωρώ ότι, στην υπό κρίση διαφορά, ούτε αποδεικνύεται με πειστικό τρόπο αλλά ούτε συνάγεται από την ερμηνεία των διατάξεων της ισχύουσας νομοθεσίας κάποιο στοιχείο που θα επέτρεπε να συμπεράνουμε ότι το σύστημα καθορισμού της αποδόσεως ανά εκτάριο, και του συνακόλουθου προσδιορισμού της υποχρεώσεως για απόσταξη των οινοπαραγωγών, δεν μπορεί να λειτουργήσει λόγω ελλείψεως αμπελουργικού μητρώου. Διότι τα δεδομένα στα οποία στηρίζονται τα κριτήρια της αποδόσεως ανά εκτάριο (hl/ha) παρεσχέθησαν από τα κράτη μέλη, όπως ορθώς διαπιστώνει η Επιτροπή. Τέλος, η ποσότητα οίνου την οποία κάθε παραγωγός πρέπει να αποστάξει εξαρτάται, καταρχήν, από την επιφάνεια και τις δηλώσεις εσοδείας παραγωγής στις οποίες προέβη ο ίδιος.</TXT></NP><NP><NO.P>112.</NO.P><TXT>Επιπλέον, ο Zaninotto δεν προσεκόμισε επαρκή αποδεικτικά στοιχεία τα οποία απαιτούνται για τη θεμελίωση της υπερβάσεως εξουσίας ή πολλώ μάλλον της καταχρήσεως εξουσίας από την Επιτροπή, ώστε, στη δεύτερη περίπτωση, να φαίνεται <QUOT.START ID="QS0053" REF.END="QE0053" CODE="00AB"/>βάσει<?PAGE NO="I-6668"?> αντικειμενικών, προσφόρων και συγκλινουσών ενδείξεων<QUOT.END ID="QE0053" REF.START="QS0053" CODE="00BB"/> ότι το μέτρο της Επιτροπής έχει ληφθεί προς επίτευξη σκοπών άλλων από εκείνους για τους οποίους έχει προβλεφθεί<NOTE NOTE.ID="E0079" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ., ενδεικτικά, τις αποφάσεις της <DATE ISO="19900711">11ης Ιουλίου 1990</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-323/88" YEAR="1990" PAGE.ECR="I-3027">C-323/88, Sermes (Συλλογή 1990, σ. I-3027, σκέψη 33)</REF.DOC.ECR> και της <DATE ISO="19910507">7ης Μαΐου 1991</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-69/89" YEAR="1991" PAGE.ECR="I-2069">C-69/89, Nakajima κατά Συμβουλίου (Συλλογή 1991, σ. I-2069, σκέψη 134)</REF.DOC.ECR> και την ήδη αναφερθείσα στην υποσημείωση 45 απόφαση της <DATE ISO="19941005">5ης Οκτωβρίου 1994</DATE>, Crispoltoni κ.λπ. (σκέψη 27).</P></NOTE>.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Τέταρτο προδικαστικό ερώτημα: Σχετικά με την κατανομή των προς απόσταξη ποσοτήτων με βάση το κριτήριο της αποδόσεως ανά εκτάριο· παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας, ιδίως προφανής ακαταλληλότητα του ληφθέντος μέτρου</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>113.</NO.P><TXT>Ο εθνικός δικαστής και ο Zaninotto εκτιμούν πως η διάταξη του άρθρου 39, παράγραφος 4, του κανονισμού 822/87, όπου ορίζεται ότι η ποσότητα που πρέπει να αποστάξει υποχρεωτικά κάθε παραγωγός προσδιορίζεται σύμφωνα με το κριτήριο της αποδόσεως ανά εκτάριο, είναι άκυρη λόγω παραβίασης της αρχής της αναλογικότητας. Θεωρούν ότι το ληφθέν μέτρο είναι προφανώς ακατάλληλο για την επίτευξη του επιδιωκομένου με την υποχρεωτική απόσταξη σκοπού που είναι η εξυγίανση της αγοράς, ο προσανατολισμός των παραγωγών προς ποιοτική παραγωγή και η μείωση της παραγωγής οίνων μέτριας ποιότητας. Υποστηρίζουν ότι το κριτήριο της αποδόσεως ανά εκτάριο είναι μέτρο ανεπαρκές<NOTE NOTE.ID="E0080" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Επικαλείται σχετική ανακοίνωση της Επιτροπής, με ημερομηνία <DATE ISO="19930722">22 Ιουλίου 1993</DATE>, σ. 8.</P></NOTE> και ακατάλληλο για την επίτευξη των κοινοτικών σκοπών διότι δεν αποδεικνύει ούτε τη μέτρια ποιότητα του παραχθέντος οίνου ούτε τον πλεονασματικό χαρακτήρα της παραγωγής. Τιμωρεί δε πέραν του δέοντος τους παραγωγούς εκείνους οι οποίοι παράγουν οίνο καλής ποιότητας που μπορεί να διατεθεί εύκολα στην αγορά και δεν δημιουργούν πλεονάσματα, ενώ αποβαίνει προς όφελος των παραγωγών οίνου όχι καλής ποιότητας, τους οποίους ουσιαστικά χρηματοδοτεί. Δηλαδή, αντί να είναι συγκυριακό μέτρο καθίσταται με αυτόν τον τρόπο διαρθρωτικό. Εξάλλου, θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν άλλα περισσότερο κατάλληλα κριτήρια, όπως το ύψος αποθεμάτων παραγωγής στο τέλος κάθε περιόδου εμπορίας.</TXT></NP><NP><NO.P>114.</NO.P><TXT>Αντιθέτως, το Συμβούλιο, η Επιτροπή και η Ισπανική Κυβέρνηση θεωρούν ότι το κριτήριο της αποδόσεως ανά εκτάριο αποτελεί αναγκαίο και κατάλληλο μέτρο για την επίτευξη του επιδιωκόμενου σκοπού, τα δε μειονεκτήματα δεν υπερβαίνουν τα πλεονεκτήματα.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>Η νομολογία του Δικαστηρίου σχετικά με την αρχή της αναλογικότητας και το εύρος της εξουσίας ελέγχου του Δικαστηρίου</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>115.</NO.P><TXT>Κατά πάγια νομολογία, από την υπέρτερης τυπικής ισχύος αρχή της αναλογικότητας, που αποτελεί τμήμα των γενικών αρχών του κοινοτικού δικαίου, προκύπτει ότι <QUOT.START ID="QS0054" REF.END="QE0054" CODE="00AB"/>οι πράξεις των κοινοτικών οργάνων δεν πρέπει να υπερβαίνουν τα όρια του καταλλήλου και αναγκαίου για την επίτευξη των σκοπών που νομίμως επιδιώκονται από την οικεία ρύθμιση, εξυπακουομένου ότι, οσάκις υφίσταται επιλογή μεταξύ περισσοτέρων καταλλήλων μέτρων, πρέπει να επιλέγεται το ολιγότερο καταναγκαστικό και τα<?PAGE NO="I-6669"?> προξενούμενα μειονεκτήματα δεν πρέπει να είναι δυσανάλογα προς τους επιδιωκόμενους σκοπούς<QUOT.END ID="QE0054" REF.START="QS0054" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0081" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ., ενδεικτικά, ης αποφάσεις <DATE ISO="19941005">5ης Οκτωβρίου 1994</DATE>, Crispoltoni κ.λπ. που ήδη μνημονεύθηκε στην υποσημείωση 45 (σκέψη 41) της <DATE ISO="19890711">11ης Ιουλίου 1989</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="265/87" YEAR="1989" PAGE.ECR="2237">265/87, Schrädcr (Συλλογή 1989, σ. 2237, σκέψη 21)</REF.DOC.ECR>, της <DATE ISO="19901113">13ης Νοεμβρίου 1990</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-331/88" YEAR="1990" PAGE.ECR="I-4023">C-331/88, Fcdcsa κ.λπ. (Συλλογή 1990, σ. Ι-4023, σκέψη 12)</REF.DOC.ECR>, της <DATE ISO="19960704">4ης Ιουλίου 1996</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-295/94" YEAR="1996" PAGE.ECR="I-3375">C-295/94, Hü-pcdcn (Συλλογή 1996, σ. Ι-3375, σκέψη 14)</REF.DOC.ECR> και της ιδίας μέρας, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-296/94" YEAR="1996" PAGE.ECR="I-3409">C-296/94, Pictsch (Συλλογή 1996, α I-3409, σκέψη 15)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>116.</NO.P><TXT>Εξάλλου, όσον αφορά τον δικαστικό έλεγχο της εφαρμογής της αρχής της αναλογικότητας από τον κοινοτικό νομοθέτη στον τομέα της κοινής αγροτικής πολιτικής, πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου<NOTE NOTE.ID="E0082" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ., ενδεικτικά, τις προμνημονευΟείσες αποφάσεις Schrädcr</P><P>(σκέψη 22) και Fcdcsa κ.λπ. (σκέψη 14) και την απόφαση της <DATE ISO="19941005">5ης Οκτωβρίου 1994</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-280/93" YEAR="1994" PAGE.ECR="I-5064">C-280/93, Γερμανία κατά Συμβουλίου (Συλλογή 1994, σ. I-5064, σκέψεις 89 και 90)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, <QUOT.START ID="QS0055" REF.END="QE0055" CODE="00AB"/>ο κοινοτικός νομοθέτης διαθέτει στα θέματα της κοινής γεωργικής πολιτικής ευρεία διακριτική εξουσία η οποία αντιστοιχεί στις πολιτικές ευθύνες που του παρέχουν τα άρθρα 40 και 43 της Συνθήκης. Κατά συνέπεια, μόνον η πρόδηλη ακαταλληλότητα ενός μέτρου που θεσπίστηκε σε αυτόν τον τομέα, σε σχέση με το στόχο που επιδιώκει το αρμόδιο όργανο, μπορεί να θίξει τη νομιμότητα του<QUOT.END ID="QE0055" REF.START="QS0055" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0083" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ., ενδεικτικά, και την ήδη μνημονευθείσα στην υποσημείωση 80 απόφαση Fcdcsa κ.λπ. (σκέψη 14) και την μνημονευθείσα στην υποσημείωση 45 απόφαση Crispoltoni κ.λπ. (σκέψη 42).</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>117.</NO.P><TXT>Δηλαδή, η επιλογή κάποιας συγκεκριμένης λύσεως για την αντιμετώπιση ενός προβλήματος στο πλαίσιο της κοινής οργανώσεως της αγοράς ενός προϊόντος, όπως η αμπελοοινική, αποτελεί έκφραση της ευρείας διακριτικής ευχέρειας που διαθέτει το Συμβούλιο στον ενλόγω τομέα, σύμφωνα με τη Συνθήκη. Δηλαδή, το Συμβούλιο είναι αρμόδιο να συνεκτιμήσει πολλούς παράγοντες για να επιλέξει τη λύση εκείνη που νομίζει ότι είναι η καλλίτερη.</TXT></NP><NP><NO.P>118.</NO.P><TXT>Εν προκειμένω, το Συμβούλιο ασκώντας αυτήν την αρμοδιότητα προέκρινε τη διεξαγωγή, υπό συγκεκριμένους όρους, υποχρεωτικής αποστάξεως για την εξισορρόπηση και την εξυγίανση του αμπελοοινικού τομέα.</TXT></NP><NP><NO.P>119.</NO.P><TXT>Επιπλέον, το Συμβούλιο θεώρησε ως καταλληλότερο το κριτήριο της αποδόσεως ανά εκτάριο για τον προσδιορισμό του εφαρμοστέου στην παραγωγή εκάστου παραγωγού ποσοστού ώστε να επιτευχθεί τελικά η προς απόσταξη ποσότητα που αντιστοιχεί στην κάθε περιοχή.</TXT></NP><NP><NO.P>120.</NO.P><TXT>Προβαίνοντας στην επιλογή αυτή το Συμβούλιο δεν μπορούσε ασφαλώς να προσδιορίσει με ακρίβεια όλα τα μελλοντικά αποτελέσματα της ρυθμίσεως του. Το Δικαστήριο, σχετικά με το ζήτημα αυτό, παγίως αποφαίνεται ότι<NOTE NOTE.ID="E0084" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ, ενδεικτικά, τις αποφάσεις της <DATE ISO="19730207">7ης Φεβρουαρίου 1973</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="40/72" YEAR="1973" PAGE.ECR="397">40/72, Schroeder (Συλλογή τόμος 1972-1973, σ. 397, σκέψη 14)</REF.DOC.ECR> και της <DATE ISO="19941005">5ης Οκτωβρίου 1994</DATE>, Crispoltoni κ.λπ. (σκέψη 43).</P></NOTE>: <QUOT.START ID="QS0056" REF.END="QE0056" CODE="00AB"/>Η ισχύς μιας κοινοτικής πράξεως δεν μπορεί να εξαρτάται από αναδρομικές εκτιμήσεις αφορώσες τον βαθμό αποτελεσματικότητάς της<QUOT.END ID="QE0056" REF.START="QS0056" CODE="00BB"/>. Διευκρίνισε δε<?PAGE NO="I-6670"?> ότι<NOTE NOTE.ID="E0085" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ., λόγου χάρι.ν, την προαναφερθείσα στην υποσημείωση 45 απόφαση Crispoltoni κ.λπ. (σκέψη 43) και την ήδη μνημονευθείσα στην υποσημείωση 44 απόφαση της <DATE ISO="19900221">21ης Φεβρουαρίου 1990</DATE>, Wuidart κ.λπ. (σκέψη 14).</P></NOTE>: <QUOT.START ID="QS0057" REF.END="QE0057" CODE="00AB"/>Οσάκις ο κοινοτικός νομοθέτης είναι αναγκασμένος να εκτιμήσει τα μελλοντικά αποτελέσματα ρυθμίσεως την οποία πρέπει να θεσπίσει, καίτοι τα αποτελέσματα αυτά δεν μπορούν να προβλεφθούν με ακρίβεια, η εκτίμηση του δεν μπορεί να επικριθεί παρά μόνον εφόσον προκύπτει ότι αυτή είναι καταφανώς εσφαλμένη ενόψει των στοιχείων που ο ενλόγω νομοθέτης διέθετε κατά τον χρόνο θεσπίσεως της οικείας ρυθμίσεως.<QUOT.END ID="QE0057" REF.START="QS0057" CODE="00BB"/></TXT></NP><NP><NO.P>121.</NO.P><TXT>Επομένως, θα ετίθετο ζήτημα κύρους των μέτρων που προβλέπει η διάταξη της παραγράφου 4, του άρθρου 39, του κανονισμού 822/87, λόγω παραβιάσεως της αρχής της αναλογικότητας, μόνον εφόσον τα μέτρα αυτά ήταν προδήλως ακατάλληλα ή μη αναγκαία σε σχέση με τους επιδιωκόμενους στόχους.</TXT></NP><NP><NO.P>122.</NO.P><TXT>Πρέπει, επομένως, πρώτα να εξετάσουμε τον σκοπό της επίδικης ρυθμίσεως, για να προσδιορίσουμε στη συνέχεια αν το μέτρο που έλαβε το Συμβούλιο είναι προδήλως ακατάλληλο ή μη αναγκαίο για την επίτευξη του και αν τα μειονεκτήματα δεν υπερβαίνουν τα πλεονεκτήματα.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>Ο επιδιωκόμενος σκοπός</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>123.</NO.P><TXT>Όπως προκύπτει από την τεσσαρακοστή πέμπτη αιτιολογική σκέψη του κανονισμού 822/87, <QUOT.START ID="QS0058" REF.END="QE0058" CODE="00AB"/>(...) φαίνεται ότι η υποχρεωτική απόσταξη αποτελεί το αποτελεσματικότερο μέτρο για τη μείωση των πλεονασμάτων επιτραπέζιου οίνου στην αγορά· ότι, κατά συνέπεια, είναι αναγκαίο να προβλεφθεί η ενεργοποίηση του μέτρου αυτού όταν η αγορά παρουσιάζει σοβαρή έλλειψη ισορροπίας, καθώς και να καθοριστούν συγκεκριμένα κριτήρια για την εκτίμηση της αστάθειας αυτής<QUOT.END ID="QE0058" REF.START="QS0058" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>124.</NO.P><TXT>Όσον αφορά την κατανομή της συνολικής προς απόσταξη ποσότητας οίνου, στην τεσσαρακοστή έκτη αιτιολογική σκέψη αναφέρεται <QUOT.START ID="QS0059" REF.END="QE0059" CODE="00AB"/>ότι η επίδραση των κλιματολογικών συνθηκών καθώς και οι συνέπειες της διαρθρωτικής πολιτικής μπορούν να διαμορφώσουν μια διαφορετική εξέλιξη της παραγωγής σε διάφορες περιοχές της Κοινότητας (...)<QUOT.END ID="QE0059" REF.START="QS0059" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>125.</NO.P><TXT>Τέλος, στην τεσσαρακοστή όγδοη αιτιολογική σκέψη εξηγείται για ποιο λόγο το ποσοστό του όγκου της παραγωγής που πρέπει να δοθεί για υποχρεωτική απόσταξη καθορίζεται με βάση την απόδοση ανά εκτάριο: <QUOT.START ID="QS0060" REF.END="QE0060" CODE="00AB"/>(...) είναι δίκαιο να κατανεμηθούν οι υποχρεώσεις μεταξύ των παραγωγών σε συνάρτηση με την απόδοση τους ανά εκτάριο και να προβλεφθεί η δυνατότητα να μην επιβάλλονται κυρώσεις σε παραγωγούς με μικρές αποδόσεις· ότι οι διαφορές μεταξύ των περιοχών παραγωγής δικαιολογούν τη δυνατότητα να επιβάλλονται στους παραγωγούς καθεμιάς από τις περιοχές αυτές διαφορετικά ποσοστά επιβάρυνσης<QUOT.END ID="QE0060" REF.START="QS0060" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><?PAGE NO="I-6671"?><NP><NO.P>126.</NO.P><TXT>Oι στόχοι αυτοί, της μείωσης των πλεονασμάτων επιτραπέζιου οίνου στην αμπε-λοοινική αγορά, της αντιμετώπισης των σοβαρών ελλείψεων ισορροπίας της ενλόγω αγοράς με τον καθορισμό συγκεκριμένων κριτηρίων για την εκτίμηση της αστάθειας αυτής, της δίκαιης κατανομής των υποχρεώσεων μεταξύ των παραγωγών σε συνάρτηση με την απόδοση ανά εκτάριο (hl/ha), της λήψεως υπόψη της των διαφορών που παρατηρούνται σε κάθε περιοχή παραγωγής, θεωρώ ότι συμπεριλαμβάνονται σε εκείνους της κοινής αγροτικής πολιτικής, όπως απαριθμούνται στο άρθρο 39, παράγραφος 1, στοιχεία β' και γ', της Συνθήκης. Διότι το Συμβούλιο με το μέτρο της απόσταξης προσπαθώντας να εξομαλύνει τους διαφορετικούς στόχους του άρθρου 39 της Συνθήκης, αποσκοπεί στη σταθεροποίηση της αμπε-λοοινικής αγοράς<NOTE NOTE.ID="E0086" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ., ενδεικτικά, την απόφαση της <DATE ISO="19860918">18ης Σεπτεμβρίου 1986</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="116/82" YEAR="1986" PAGE.ECR="2519">116/82, Επιτροπή κατά Γερμανίας (Συλλογή 1986, σ. 2519, σκέψη 28)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, και συγχρόνως δεν παραβλέπει την ανάγκη διασώσεως του ατομικού εισοδήματος των παραγωγών<NOTE NOTE.ID="E0087" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Πρβλ., ενδεικτικά, τις αποφάσεις της <DATE ISO="19960229">29ης Φεβρουαρίου 1996</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-122/94" YEAR="1996" PAGE.ECR="I-881">C-122/94, Επιτροπή κατά Συμβουλίου (Συλλογή 1996, σ. I-881, σκέψη 24)</REF.DOC.ECR>, της <DATE ISO="19941005">5ης Οκτωβρίου 1994</DATE>, Crispoltoni κ.λπ., που ήδη μνημονεύθηκε στην υποσημείωση 45 (σκέψη 32) και την απόφαση της ιδίας ημέρας, Γερμανία κατά Συμβουλίου, που ήδη μνημονεύθηκε στην υποσημείωση 81 (σκέψη 47).</P></NOTE>.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>γ)</NO.P><TXT>Η αναγκαιότητα και η καταλληλότητα του ληφθέντος μέτρου</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>127.</NO.P><TXT>Η υποχρεωτική απόσταξη επί τη βάσει της απόδοσης ανά εκτάριο<NOTE NOTE.ID="E0088" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Υπενθυμίζω ότι η απόδοση ανά εκτάριο (hl/ha) βρίσκεται με βάση τις δηλώσεις παραγωγής στις οποίες οι ίδιοι οι οινοπαραγωγοί προβαίνουν, σύμφωνα με το άρθρο 3 του κανονισμού 822/87 και το άρθρο 5 του κανονισμού 3929/87.</P></NOTE> αποτελεί το κύριο εξισορροποιητικό στοιχείο για την εξυγίανση της αμπελοοινικής αγοράς<NOTE NOTE.ID="E0089" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Η Επιτροπή σε ανακοίνωση της προς το Συμβούλιο της <DATE ISO="19930722">22ας Ιουλίου 1993</DATE> με στοιχεία COM (380) σχετική με την εξέλιξη και το μέλλον της αμπελοοινικής πολιτικής, στο σημείο 3, σ. 10, τονίζει ότι η υποχρεωτική απόσταξη θα πρέπει να παραμείνει ο <QUOT.START ID="QS0061" REF.END="QE0061" CODE="00AB"/>ακρογωνιαίος λίθος<QUOT.END ID="QE0061" REF.START="QS0061" CODE="00BB"/> του συστήματος, διότι μόνον με αυτό το μέτρο είναι δυνατόν να εξαφανισθούν, με υποφερτό κόστος, οι πλεονασματικές ποσότητες από την αγορά. Η αγορά αυτή χαρακτηριζόταν για πολλά χρόνια από μια μόνιμη διαρθρωτική έλλειψη ισορροπίας.</P></NOTE>, η δε τιμή αγοράς των προς υποχρεωτική απόσταξη επιτραπέζιων οίνων έχει καθορισθεί σε χαμηλό επίπεδο, είναι δηλαδή αποτρεπτική για τους πλεονασματικούς παραγωγούς<NOTE NOTE.ID="E0090" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Παραδείγματος χάριν, σύμφωνα με το άρθρο 39, παράγραφος 6, του κανονισμού 822/87, όπως αντικαταστάθηκε από το άρθρο 1, σημείο 2, του κανονισμού 1441/88, η τιμή αγοράς των επιτραπέζιων οίνων που πρέπει να παραδοθούν προς υποχρεωτική απόσταξη καθορίσθηκε σε συνάρτηση με τις ποσότητες που θα απεστάζοντο και ισοδυναμεί με ποσοστό 50 % ή 40 % της τιμής προσανατολισμού. Συγκεκριμένα, είναι ίση με 50 % εφόσον οι προς απόσταξη ποσότητες δεν υπερβαίνουν τα <FT TYPE="NUMBER">12500000</FT> hl και με 40 % για τις επιπλέον ποσότητες.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>128.</NO.P><TXT>Συνεπώς, η κατανομή των υποχρεώσεων ανάμεσα στους οινοπαραγωγούς με βάση την απόδοση ανά εκτάριο αποτελεί αναγκαία επιλογή, που βασίζεται σε ένα κριτήριο αντικειμενικό και εύχρηστο. Η επιλογή αυτή δεν είναι, κατά τη γνώμη μου, καταφανώς εσφαλμένη αφού σκοπεί να επικεντρώσει την υποχρεωτική απόσταξη στους παραγωγούς εκείνους που κατ' εξοχήν συνεισφέρουν στην παραγωγή πλεονασματικών ποσοτήτων επιτραπέζιου οίνου στην αγορά.</TXT></NP><NP><NO.P>129.</NO.P><TXT>Επίσης, αφού οι τιμές που δίδονται στους παραγωγούς για την παράδοση ποσοτήτων οίνου προς υποχρεωτική απόσταξη είναι χαμηλότερες της τιμής αγοράς, το ληφθέν μέτρο δεν μπορεί να θεωρηθεί ακατάλληλο,<?PAGE NO="I-6672"?> και μάλιστα προδήλως ακατάλληλο, για την επίτευξη του στόχου της υποχρεωτικής απόσταξης<NOTE NOTE.ID="E0091" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Υπενθυμίζω óτι το Ελεγκτικό Συνέδριο, στην ειδική έκθεση αριθ. 4/87, που συνέταξε για τα <QUOT.START ID="QS0062" REF.END="QE0062" CODE="00AB"/>Κοινοτικά μέτρα απόσταξης κρασιού συνοδευόμενη από τις απαντήσεις της Επιτροπής<QUOT.END ID="QE0062" REF.START="QS0062" CODE="00BB"/> (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="297" DATE.PUB="19871106" PAGE.FIRST="36">ΕΕ C 297 της 6ης Νοεμβρίου 1987, σ. 36</REF.DOC.OJ>), προέβη στις εξής διαπιστώσεις σχετικά με τα μέτρα για την υποχρεωτική απόσταξη επιτραπέζιου κρασιού με βάση την εσοδεία ανά εκτάριο που επιτυγχάνουν οι παραγωγοί: <QUOT.START ID="QS0063" REF.END="QE0063" CODE="00AB"/>7.9Γενικά τα μέτρα αυτά θεωρούνται ως ένα αποτελεσματικό μέσο αντιμετώπισης του προβλήματος της υπερπαραγωγής του κρασιοΰ στην Κοινότητα αποθαρρύνοντας τις υψηλές εσοδείες με την σταδιακή εφαρμογή τους. 7.10Το Συμβούλιο, ενώ αναγνωρίζει ότι τα μέτρα αυτά αποτελούν ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση, κρίνει άτι παρ' όλα αυτά δεν μπορούν να θέσουν σε μεγάλο βαθμό τροχοπέδη στην παραγωγή, κυρίως διότι:</P><P>(α)Οι τιμές που προσφέρονται στους παραγωγούς, ίσες με το 50 % της τιμής προσανατολισμού, είναι ακόμη ελκυστικές για τους παραγωγούς σε ορισμένες περιοχές-(β)οι εκτελεστικές διατάξεις που θέσπισε η Επιτροπή, προβλέποντας ένα σύστημα μεταβίβασης υποχρεώσεων των παραγωγών, καθιστούν τα μέτρα να αποτρέπουν αναποτελεσματικά τις μεγάλες εσοδείες, ακόμη περισσότερο, διότι ο παραγωγός μπορεί να μεταβιβάσει την υποχρέωση του σε ένα παραγωγό μιας άλλης οινοπαραγωγικής περιοχής της Κοινότητας ο οποίος μάλιστα μπορεί να παραδώσει και ένα διαφορετικό τύπο κρασιού. Το Συνέδριο κρίνει ότι η διάταξη ενός τέτοιου συστήματος μεταβίβασης αντιτίθεται προς το πνεύμα της συμφωνίας του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου η οποία αποσκοπούσε ρητά στην αποθάρρυνση υπερβολικών εσοδειών.<QUOT.END ID="QE0063" REF.START="QS0063" CODE="00BB"/></P><P>(Εννοείται το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο που πραγματοποιήθηκε στο Δουβλίνο τον Δεκέμβριο το 1984.)</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>130.</NO.P><TXT>Τό ότι δεν είναι προδήλως ακατάλληλο το κριτήριο αυτό ως μέσο για την επιτυχία της σκοπούμένης με την υποχρεωτική απόσταξη εξυγίανσης της αμπελοοινικής αγοράς φαίνεται και από το γεγονός ότι από τα πιθανά κριτήρια με τα οποία θα μπορούσε να υποκατασταθεί κανένα δεν παρουσιάζεται, και τούτο να αποδεικνύεται με πειστικό τρόπο, ως καταφανώς καταλληλότερο, ήτοι προτιμότερο από πλευράς αναλογικότητας, προοδευτικής ισότητας και ασφάλειας.</TXT></NP><NP><NO.P>131.</NO.P><TXT>Όπως τονίζουν το Συμβούλιο και η Επιτροπή, ένα κριτήριο που θα στηριζόταν στη μείωση των καλλιεργούμενων αμπελουργικών εκτάσεων κάθε παραγωγού θα οδηγούσε σε μείωση των ασκουμένων δραστηριοτήτων χωρίς κατ' ανάγκη να μειώνει και την απόδοση ανά εκτάριο. Επίσης, ένα κριτήριο βασιζόμενο στην τιμή του κρασιού θα μπορούσε να αποκλείσει από την αγορά τους παραγωγούς οίνου χαμηλής τιμής, έστω και αν αυτός ο οίνος δεν είναι απαραίτητα κακής ποιότητας και κατέχει τη θέση του στην αγορά. Τέλος, όπως τονίζει το Συμβούλιο, ένα κριτήριο βασιζόμενο στις αποθεμα-τοποιημένες ποσότητες του τέλους μιας περιόδου παραγωγής δύσκολα θα ήταν αξιοποιήσιμο διότι είναι δυσχερές να ελεγχθούν οι αποθεματοποιημένες ποσότητες στο τέλος κάθε περιόδου<NOTE NOTE.ID="E0092" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Υπενθυμίζω ότι στην ήδη μνημονευθείσα στην υποσημείωση 88 ανακοίνωση της Επιτροπής προς το Συμβούλιο της <DATE ISO="19930722">22ας Ιουλίου 1993</DATE>, η Επιτροπή εκτιμούσε ότι είναι δυνατόν να γίνει δεκτό ένα σύστημα κατά το οποίο το κράτος μέλος θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει όχι μόνο ως μέσο κατανομής την απόδοση ανά εκτάριο αλλά και τα αποθέματα παραγωγής και οποιοδήποτε άλλο αντικειμενικό κριτήριο.</P></NOTE>.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>δ)</NO.P><TXT>Η στάθμιση μειονεκτημάτων και πλεονεκτημάτων</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>132.</NO.P><TXT>Καταλήξαμε προηγουμένως ότι το κριτήριο της αποδόσεως ανά εκτάριο αποτελεί αναγκαίο και κατάλληλο μέτρο για την επίτευξη του στόχου εξάλειψης των πλεονασμάτων, ο οποίος επιδιώκεται με την υποχρεωτική απόσταξη. Όσον αφορά στην εξέταση του ειδικότερου ζητήματος κατά πόσον με την αποδοχή του κριτηρίου της αποδόσεως ανά εκτάριο τα μειονεκτήματα υπερβαίνουν τα πλεονεκτήματα για τους θιγόμενους οινοπαραγωγούς, έχω να παρατηρήσω τα ακόλουθα:</TXT></NP><?PAGE NO="I-6673"?><NP><NO.P>133.</NO.P><TXT>Καταρχάς, με την αποδοχή του κριτηρίου αυτού, επιτρέπεται η επίτευξη του στόχου εξισορροπήσεως της αγοράς δίχως να επιβάλει υπερβολικό βάρος στους οινοπαραγωγούς, στο μέτρο που αυτοί έχουν τη δυνατότητα να επιλέξουν το τμήμα της εσοδείας τους που θα παραδώσουν για απόσταξη και λαμβάνουν κάποια τιμή<NOTE NOTE.ID="E0093" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Όπως ήδη ανεφέρθη, η τιμή αυτή ισούται, με το 50 % της τιμής προσανατολισμού, εφόσον οι προς απόσταξη ποσότητες δεν υπερβαίνουν τα <FT TYPE="NUMBER">12500000</FT> hl και με το 40 % για τις επιπλέον ποσότητες.</P></NOTE> για οίνο που, ενδεχομένως, δύσκολα θα διετί-θετο στην αγορά, όπως ορθώς τονίζει η Ισπανική Κυβέρνηση.</TXT></NP><NP><NO.P>134.</NO.P><TXT>Επιπλέον, όπως αναφέρει σχετικά η Επιτροπή (σημείο 27 των γραπτών παρατηρήσεών της), το κριτήριο αυτό δεν είναι απόλυτο αφού μετριάζεται από τη διαίρεση του εδάφους της Κοινότητας σε ζώνες παραγωγής ώστε να λαμβάνονται υπόψη οι ιδιαιτερότητες κάθε ζώνης. Πράγματι, αν το έδαφος αυτό αποτελούσε στο σύνολό του ενιαία περιφέρεια, ολόκληρες περιοχές παραγωγής χαρακτηριζόμενες από χαμηλή απόδοση ανά εκτάριο δεν θα υπείχαν υποχρέωση απόσταξης τμήματος της παραγωγής τους. Γι' αυτόν τον λόγο, εκτός από περιπτώσεις εξαιρετικά χαμηλής αποδόσεως ανά εκτάριο, οπότε μπορεί να εξαιρεθεί κάποιος οινοπαραγωγός από την υποχρέωση για απόσταξη τμήματος της παραγωγής του, σύμφωνα με το άρθρο 39, παράγραφος 4, του κανονισμού 822/87, οι παραγωγοί κάθε περιοχής της Κοινότητας οφείλουν να αποστέλλουν ορισμένες ποσότητες επιτραπέζιου οίνου για υποχρεωτική απόσταξη. Οι ποσότητες αυτές θα είναι αναλογικά υψηλότερες για εκείνους, που στο πλαίσιο συγκεκριμένης περιοχής, έχουν υψηλότερη απόδοση ανά εκτάριο.</TXT></NP><NP><NO.P>135.</NO.P><TXT>Επομένως, από την προηγηθείσα ανάλυση συνάγεται ότι δεν παραβιάσθηκε η αρχή της αναλογικότητας λόγω αποδοχής του κριτηρίου της αποδόσεως ανά εκτάριο, για τον προσδιορισμό της προς υποχρεωτική απόσταξη ποσότητας, με στόχο την αντιμετώπιση σοβαρής ανισορροπίας στην αμπε-λοοινική αγορά.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>Γ —</NO.P><TXT>Επί του πέμπτον προδικαστικού ερωτήματος: Σχετικά με τον καθορισμό της Ιταλίας ως ενιαίας περιφέρειας</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>136.</NO.P><TXT>Με το πέμπτο ερώτημα που έθεσε, ο εθνικός δικαστής αμφισβητεί το κύρος του άρθρου 4, παράγραφος 2, τέταρτη περίπτωση, του κανονισμού 441/88, σύμφωνα με το οποίο η Ιταλία πρέπει να θεωρηθεί ενιαία περιοχή παραγωγής (περιοχή 4).</TXT></NP><NP><NO.P>137.</NO.P><TXT>Κατά τον εθνικό δικαστή και τον Zaninotto, αυτή η παράλογη <QUOT.START ID="QS0064" REF.END="QE0064" CODE="00AB"/>μη υποδιαίρεση<QUOT.END ID="QE0064" REF.START="QS0064" CODE="00BB"/> της Ιταλίας και η συνακόλουθη ενιαία διαχείριση της είναι ασυμβίβαστη προς την ανομοιογένεια που παρουσιάζει στην πραγματικότητα, τόσο από γεωγραφική άποψη (δηλαδή από άποψη κλίματος, μορφολογίας εδάφους κ.λπ.) όσο, κυρίως, από οινολογική άποψη (δηλαδή από άποψη ποσότητας και ποιότητας των παραγομένων οίνων). Κατά την επ' ακροατηρίου διαδικασία ο Zaninotto τόνισε ότι η Επιτροπή έχει ήδη προβεί σε<?PAGE NO="I-6674"?> υποδιαίρεση της Ισπανίας σε δύο μέρη (Α και Β) εκ των οποίων μόνον το ένα (το Β) υπείχε υποχρέωση προς απόσταξη<NOTE NOTE.ID="E0094" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Τούτο έγινε με το άρθρο 1, παράγραφος 6, του κανονισμού 343/94. Υπενθυμίζω δε ότι, κατά την περίοδο 1993/94, η προς υποχρεωτική απόσταξη ποσότητα που αναλογούσε στην Ισπανία ανερχόταν σε <FT TYPE="NUMBER">3000000</FT> hl.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>138.</NO.P><TXT>Κατά τον εθνικό δικαστή, η Επιτροπή υπερέβη τα όρια που έχει επιβάλει το Δικαστήριο<NOTE NOTE.ID="E0095" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Αναφέρεται ενδεικτικά στην ήδη μνημονευθείσα στην υποσημείωση 44 απόφαση της <DATE ISO="19900221">21ης Φεβρουαρίου 1990</DATE>, Wuidart κ.λπ., όπου ετίθετο, μεταξύ άλλων, το ζήτημα της εξουσίας ενός κράτους μέλους να θεωρήσει το σύνολο του εδάφους του ως μία και μόνη περιοχή κατά την έννοια διατάξεως κανονισμού αφορώντος στην κοινή οργάνωση αγοράς γεωργικού προϊόντος (συγκεκριμένα εκείνης στον τομέα του γάλακτος και των γαλακτοκομικών προϊόντων).</P></NOTE> στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας της διοικήσεως κατά την κατανομή των διαφόρων ποσοτήτων μεταξύ των κρατών, προς εκτέλεση της κοινής οργανώσεως αγοράς γεωργικού προϊόντος, διότι η κατανομή αυτή δεν ανταποκρίνεται στις πραγματικές δομές του ενδιαφερόμενου κράτους μέλους.</TXT></NP><NP><NO.P>139.</NO.P><TXT>Καταρχάς πρέπει να σημειωθεί ότι, βάσει του άρθρου 155, τέταρτη περίπτωση, της Συνθήκης, για τη διασφάλιση της λειτουργίας και αναπτύξεως της κοινής αγοράς, η Επιτροπή ασκεί τις αρμοδιότητες που της αναθέτει το Συμβούλιο για την εκτέλεση των κανόνων που θεσπίζει. Το άρθρο 39 του κανονισμού 822/87 του Συμβουλίου επιβάλλει στην Επιτροπή την υποχρέωση να θεσπίσει τις διατάξεις εφαρμογής του ενλόγω άρθρου για τις λεπτομέρειες εφαρμογής σχετικά με την υποχρεωτική απόσταξη.</TXT></NP><NP><NO.P>140.</NO.P><TXT>Κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου<NOTE NOTE.ID="E0096" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ., ενδεικτικά, τις αποφάσεις της <DATE ISO="19890629">29ης Ιουνίου 1989</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="22/88" YEAR="1989" PAGE.ECR="2049">22/88, Vrcugdcnhil κ.λπ. (Συλλογή 1989, σ. 2049, σκέψη 16)</REF.DOC.ECR>, της <DATE ISO="19890608">8ης Ιουνίου 1989</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="167/88" YEAR="1989" PAGE.ECR="1653">167/88, Association générale des producteurs de blé et autres céréales κατά ON IC (Συλλογή 1989, σ. 1653, σκέψη 15)</REF.DOC.ECR> και της <DATE ISO="19870311">11ης Μαρτίου 1987</DATE>, συνεκδικασΟείσες υποθέσεις <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="279/84+280/84+285/84+286/84" YEAR="1987" PAGE.ECR="1069">279/84, 280/84, 285/84 και 286/84, Rau κατά Επιτροπής (Συλλογή 1987, σ. 1069, σκέψη 14)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, <QUOT.START ID="QS0065" REF.END="QE0065" CODE="00AB"/>(...) από την οικονομία της Συνθήκης, υπό το πρίσμα της οποίας πρέπει να θεωρηθεί το άρθρο 155, καθώς και από τις πρακτικές απαιτήσεις, προκύπτει ότι η έννοια της εκτελέσεως πρέπει να ερμηνεύεται ευρέως. Επειδή η Επιτροπή είναι η μόνη που μπορεί να παρακολουθεί κατά τρόπο σταθερό και προσεκτικό την εξέλιξη των γεωργικών αγορών και να ενεργεί με την ταχύτητα που απαιτεί η κατάσταση, το Συμβούλιο μπορεί να αποφασίσει να της αναθέσει στον τομέα αυτό ευρείες αρμοδιότητες. Κατά συνέπεια, τα όρια των αρμοδιοτήτων αυτών πρέπει να εκτιμώνται με γνώμονα τους ουσιώδεις γενικούς στόχους της οργανώσεως της αγοράς<QUOT.END ID="QE0065" REF.START="QS0065" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>141.</NO.P><TXT>Σύμφωνα με το άρθρο 39, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 822/87 του Συμβουλίου, η συνολική προς υποχρεωτική απόσταξη ποσότητα κατανέμεται μεταξύ των διαφόρων περιοχών παραγωγής της Κοινότητας, ανά κράτος μέλος. Η επιλογή αυτή βασίζεται σε μια σειρά από λόγους, που είναι, σύμφωνα με το άρθρο 4, του κανονισμού 441/88, σχετικοί αφενός με τις συνθήκες παραγωγής και το κλίμα και αφετέρου με τις διαφορές που υπάρχουν μεταξύ των κρατών μελών σε επίπεδο διοικητικό και νομικό, ιδίως όσον αφορά την εσωτερική οργάνωση των οινοποιητικών συνεταιρισμών και των ομάδων παραγωγών<NOTE NOTE.ID="E0097" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Η Επιτροπή άλλωστε δεν χρησιμοποίησε στην περίπτωση της Ιταλίας, όπως το έπραξε στην περίπτωση της Ισπανίας, την ευχέρεια που της παρέχει το άρθρο 4, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού 441/88, σύμφωνα με το οποίο οι περιοχές παραγωγής, που αναφέρονται στο άρθρο 39, παράγραφος 3, του κανονισμού 822/87, πρέπει να συμπίπτουν με διοικητικές ενότητες μεγαλύτερες από κοινότητες και να συγκεντρώνουν διοικητικές ενότητες, για τις οποίες είναι διαθέσιμα τα στατιστικά στοιχεία σχετικά με τις περιόδους αναφοράς που αναφέρονται στο άρθρο 39, παράγραφος 3, δεύτερο εδάφιο, δεύτερη περίπτωση, του κανονισμού 822/87.</P></NOTE>.</TXT></NP><?PAGE NO="I-6675"?><NP><NO.P>142.</NO.P><TXT>Όπως ορθώς υποστηρίζουν η Επιτροπή και η Ισπανική Κυβέρνηση, από άποψη διοικητικών δομών, είναι προφανές ότι η σύμπτωση μιας περιοχής παραγωγής με ένα κράτος μέλος διευκολύνει πάρα πολύ τη συλλογή των απαραίτητων στοιχείων από τις εθνικές αρχές. Τα στοιχεία αυτά είναι απαραίτητα για τη σύνταξη του κοινοτικού ισοζυγίου προβλέψεων για μια αμπελουργική περίοδο, με βάση την οποία προσδιορίζεται εάν είναι ανάγκη να γίνει απόσταξη για την εξυγίανση της αγοράς.</TXT></NP><NP><NO.P>143.</NO.P><TXT>Άλλωστε, οι ιταλικές αρχές αντιμετώπιζαν αντικειμενικές δυσκολίες να συλλέξουν τα απαραίτητα στοιχεία στις προβλεπόμενες από την κοινοτική νομοθεσία προθεσμίες. Γι' αυτόν τον λόγο η Επιτροπή, για την περίοδο 1993/94, οδηγήθηκε στην υιοθέτηση του κανονισμού 610/94, ειδικά για την Ιταλία (περιοχή 4), η οποία, όπως προκύπτει από την έκτη αιτιολογική σκέψη του κανονισμού 465/94 δεν είχε διαβιβάσει τα αιτηθέντα στοιχεία παραγωγής επιτραπέζιων οίνων και κατανομής της ενλόγω παραγωγής κατά κλίμακα απόδοσης, σε χρήσιμο χρόνο. 'Ετσι, δεν κατέστη δυνατόν να προσδιορισθεί το ποσοστό που έπρεπε να εφαρμοσθεί στην παραγωγή του κάθε Ιταλού παραγωγού, ώστε να προσδιορισθεί η υποχρέωση του να παραδώσει ορισμένες ποσότητες επιτραπέζιου οίνου στο αποστακτήριο.</TXT></NP><NP><NO.P>144.</NO.P><TXT>Επιπλέον, οι περίοδοι αναφοράς, με βάση τις οποίες προσδιορίσθηκε κατά πόσον υπήρχε ανάγκη να πραγματοποιηθεί υποχρεωτική απόσταξη κατά την περίοδο 1993/94, σύμφωνα με το άρθρο 39, παράγραφος 3, του κανονισμού 822/87, καθορίζονται από δεδομένα που συγκεντρώνουν τα κράτη μέλη και είναι αντιπροσωπευτικά για το σύνολο του εθνικού εδάφους.</TXT></NP><NP><NO.P>145.</NO.P><TXT>Όσον αφορά τις κλιματικές και οινολογικές συνθήκες που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη κατά τον καθορισμό των περιοχών παραγωγής, νομίζω ότι η εξουσία εκτιμήσεως που έχει η Επιτροπή, σύμφωνα με το άρθρο 39, παράγραφος 3, του κανονισμού 822/87 είναι ευρεία.</TXT></NP><NP><NO.P>146.</NO.P><TXT>Ειδικότερα, υπενθυμίζω πως το Δικαστήριο έκρινε ότι στον γεωργικό τομέα, <QUOT.START ID="QS0066" REF.END="QE0066" CODE="00AB"/>η Επιτροπή έχει την εξουσία να θεσπίζει όλα τα αναγκαία ή πρόσφορα εκτελεστικά μέτρα για να θέτει σε εφαρμογή τη βασική ρύθμιση, αρκεί μόνο να μην αντίκεινται προς τη ρύθμιση αυτή ή προς τους εκτελεστικούς κανόνες του Συμβουλίου<QUOT.END ID="QE0066" REF.START="QS0066" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0098" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. την απόφαση της <DATE ISO="19840515">15ης Μαΐου 1984</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="121/83" YEAR="1984" PAGE.ECR="2039">121/83, Zuckerfabrik Franken (Συλλογή 1984, ο. 2039, σκέψη 13)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>147.</NO.P><TXT>Εν προκειμένω, η Επιτροπή άσκησε την ευρεία εξουσία που της παρέχει το άρθρο 39, παράγραφος 3, του κανονισμού 822/87. Βεβαίως, η περιοχή 4, δηλαδή το ιταλικό έδαφος, όπως και το έδαφος οιασδήποτε άλλης περιοχής κράτους μέλους, περιλαμβάνει περιοχές παραγωγής που παρουσιάζουν διαφορετικά χαρακτηριστικά<NOTE NOTE.ID="E0099" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Η Επιτροπή ενδεικτικά αναφέρει ότι η Απουλία, η Ρωμαϊκή Αιμιλία και η Βενετία έχουν απόδοση ανά εκτάριο ανάλογη και μάλιστα υψηλότερη από τη μέση εθνική απόδοση και διαφορετική από τη Σικελία, που είναι κατώτερη του εθνικού μέσου όρου.</P></NOTE>. Όμως, εντός της περιοχής 4, υπάρχει ένας αμοιβαίος συμψηφισμός μεταξύ των διαφόρων μικρότερων περιοχών. Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι θεώρησε, με σύμφωνη γνώμη (accord) του ενδιαφερομένου κράτους μέλους, ότι αντικειμενικά δεν υπήρχαν λόγοι που θα δικαιολογούσαν μια ευαίσθητη διαδικασία περαιτέρω διαμελισμού σε <QUOT.START ID="QS0067" REF.END="QE0067" CODE="00AB"/>υπο-περιοχές<QUOT.END ID="QE0067" REF.START="QS0067" CODE="00BB"/> παραγωγής. Δεν είναι δυνατόν δε</TXT><?PAGE NO="I-6676"?><P>να θεωρηθεί ότι άσκησε κακώς την ευρεία διακριτική της ευχέρεια όταν τονίζει ότι αυτή η διαδικασία περαιτέρω διαμελισμού θα δημιουργούσε μεγάλες δυσκολίες διοικητικής φύσεως λόγω απουσίας αντικειμενικών ιστορικών δεδομένων τα οποία θα στήριζαν μια διαφορετική κατανομή περιοχών παραγωγής στο πλαίσιο ενός κράτους μέλους. Εξάλλου, όπως τόνισε η Επιτροπή δεν έχει αποδειχθεί ότι τούτο θα κατέληγε σε μία δικαιότερη κατανομή της υποχρεώσεως αποστάξεως.</P></NP><NP><NO.P>148.</NO.P><TXT>Ενόψει των ανωτέρω, νομίζω ότι η Επιτροπή δεν στηρίχθηκε σε ανακριβή περιστατικά ούτε υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως των περιστατικών αυτών όταν υιοθέτησε την επίμαχη διάταξη του άρθρου 4, παράγραφος 2, τέταρτη περίπτωση, του κανονισμού 441/88, ενήργησε δε στο πλαίσιο της εξουσίας που της παρέσχε η βασική διάταξη του άρθρου 39, παράγραφος 3, του κανονισμού 822/87.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>Δ —</NO.P><TXT>Επί τον έκτον και τον εβοόμον ερωτήματος: Σχετικά με την παράταση της προθεσμίας παραδόσεως των προς απόσταξη ποσοτήτων από τονς οινοπαραγωγούς</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>149.</NO.P><TXT>Το έκτο και το έβδομο ερώτημα είναι σχετικά με το κύρος του άρθρου 1, παράγραφος 1, του κανονισμού 3151/94 της Επιτροπής, που παρέτεινε την προθεσμία παραδόσεως των προς υποχρεωτική απόσταξη ποσοτήτων επιτραπέζιου οίνου παραγωγής 1993/94 από τους οινοπαραγωγούς ως τις <DATE ISO="19950129">29 Ιανουαρίου 1995</DATE>.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Έκτο προδικαστικό ερώτημα: Παράβαση νόμου</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>150.</NO.P><TXT>Με το έκτο προδικαστικό ο εθνικός δικαστής αμφισβητεί το κύρος του άρθρου 1, παράγραφος 1, του κανονισμού 3151/94, της Επιτροπής, λόγω παραβάσεως νόμου, και μάλιστα του άρθρου 39, παράγραφος 1, του κανονισμού 822/87, λόγω μη πληρώσεως των προϋποθέσεων που τίθενται σε αυτό.</TXT></NP><NP><NO.P>151.</NO.P><TXT>Κατά τον εθνικό δικαστή και τον Zaninotto, είναι παράλογο να επιχειρείται η εξάλειψη της ανισορροπίας της αγοράς το 1995, η οποία (ανισορροπία) αφορά στην προηγούμενη περίοδο 1993/94. Με την παράταση της προθεσμίας υποχρεωτικής αποστάξεως παύει τελικά η απόσταξη αυτή να είναι συγκυριακό μέτρο, όπως απαιτεί ο κανονισμός 822/87, άρθρο 39, παράγραφος 1, και ως εκ τούτο η διάταξη αυτή του κανονισμού 3151/94 είναι άκυρη λόγω ελλείψεως νομίμου ερείσματος.</TXT></NP><NP><NO.P>152.</NO.P><TXT>Κατά τον Zaninotto, δεδομένου ότι δεν υπήρχε επιτραπέζιος οίνος της περιόδου 1993/94 να αποσταλεί προς υποχρεωτική απόσταξη, η τιμή του προς απόσταξη οίνου αυξανόταν κατά τρόπο μη κανονικό. Η δε<?PAGE NO="I-6677"?> παράταση της προθεσμίας για την παράδοση προς υποχρεωτική απόσταξη των αναλογουσών σε κάθε παραγωγό ποσοτήτων επιτραπέζιου οίνου εσοδείας 1993/94, που χορηγήθηκε με τον κανονισμό 3151/94, σιωπηρώς ανεγνώρισε την ανάγκη να ανατρέξουν οι ενδιαφερόμενοι παραγωγοί στο προϊόν της επόμενης περιόδου 1994/95 για να εκπληρώσουν την υποχρέωση τους αυτή.</TXT></NP><NP><NO.P>153.</NO.P><TXT>Η επιχειρηματολογία αυτή δεν μπορεί να γίνει δεκτή. Από τον σκοπό που επεδίωκε ο κοινοτικός νομοθέτης με την έκδοση του ενλόγω κανονισμού 3151/94 προκύπτει, κατά τη γνώμη μου, ότι δεν υφίσταται ζήτημα κύρους της επίμαχης διατάξεως του κανονισμού 3151/94.</TXT></NP><NP><NO.P>154.</NO.P><TXT>Συγκεκριμένα, στην πέμπτη αιτιολογική σκέψη του κανονισμού 3151/94 της Επιτροπής, τονίζεται <QUOT.START ID="QS0068" REF.END="QE0068" CODE="00AB"/>ότι για να ληφθούν υπόψη οι κοινοτικές διατάξεις που αφορούν την πραγματοποίηση των συμβάσεων μακροχρόνιας αποθεματοποίησης (...), οι προθεσμίες αυτές παρατάθηκαν από τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1960/94 της Επιτροπής· ότι, εντούτοις, για ειδικούς λόγους ορισμένων αμπελουργικών περιοχών παραγωγής, οι υποχρεώσεις αυτές δεν μπόρεσαν να ικανοποιηθούν εντός της προβλεφθείσας προθεσμίαςּ ότι, προκειμένου <HT TYPE="ITALIC">να αποφευχθεί η επιβολή πολύ σημαντικών κυρώσεων</HT> για τους αμπελοπαραγωγούς πρέπει να τους επιτραπεί ακόμη να εκκαθαρίσουν τις υποχρεώσεις τους όσον αφορά τις υποχρεωτικές αποστάξεις που αποφασίσθηκαν για την περίοδο 1993/94, λαμβάνοντας τα κατάλληλα μέτρα επιβολής κυρώσεωνּ (...)<QUOT.END ID="QE0068" REF.START="QS0068" CODE="00BB"/> (η υπογράμμιση είναι δική μου).</TXT></NP><NP><NO.P>155.</NO.P><TXT>Δηλαδή, από την προαναφερθείσα αιτιολογική σκέψη συνάγεται ότι η παράταση των προθεσμιών παραδόσεως επιτραπέζιου οίνου για απόσταξη αποφασίσθηκε για λόγους αντικειμενικούς και συγκεκριμένους, όπως τονίζει η Επιτροπή. Η παράταση κατά 140 μέρες, από τις <DATE ISO="19940911">11 Σεπτεμβρίου 1994</DATE> έως τις <DATE ISO="19950129">29 Ιανουαρίου 1995</DATE>, ήταν μέτρο εξαιρετικό που υιοθετήθηκε ώστε να ληφθεί υπόψη η ανάγκη διευκολύνσεως των υπόχρέων οινοπαραγωγών αλλά και να ευνοηθεί η απόσταξη οίνων για τους οποίους υπήρχαν συμβάσεις μακροπρόθεσμης αποθεματοποίησης. Πράγματι, με τον κανονισμό 1960/94, η Επιτροπή επέτρεψε τους ενδιαφερόμενους οινοπαραγωγούς να καταγγείλουν τις συμβάσεις αυτές ώστε να μπορούν και αυτοί οι οίνοι να παραδίδονται για υποχρεωτική απόσταξη μέχρι την <DATE ISO="19940827">27η Αυγούστου 1994</DATE>.</TXT></NP><NP><NO.P>156.</NO.P><TXT>Επιπλέον, επειδή οι παραγωγοί ορισμένων περιοχών δεν μπόρεσαν να παραδώσουν την παραγωγή τους εγκαίρως για υποχρεωτική απόσταξη, παρατάθηκε η προθεσμία αυτή, από τον κανονισμό 3151/94, ως τις <DATE ISO="19950129">29 Ιανουαρίου 1995</DATE>, ώστε να παραδώσουν αργότερα την ποσότητα επιτραπέζιου οίνου που τους αναλογούσε, έστω υφιστάμενοι τη μείωση της τιμής που θα τους εδίδετο. Αυτή η διευκόλυνση είχε ως σκοπό να αποφύγουν τα πρόστιμα που κινδύνευαν να τους επιβληθούν τα οποία προέβλεπε η εθνική νομοθεσία.</TXT></NP><NP><NO.P>157.</NO.P><TXT>Όπως ορθώς τονίζει η Επιτροπή, επρόκειτο για ένα εξαιρετικό μέτρο, που έλαβε δυνάμει των εξουσιών που της παρέχει το άρθρο 39, παράγραφος 11, του κανονισμού 822/87, με τη σύμφωνη γνώμη της επιτροπής διαχείρισης των οίνων, που είναι σαφώς ευνοϊκό για τους καθυστερημένους οινοπαραγωγούς, μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνεται<?PAGE NO="I-6678"?> και ο ίδιος ο Zaninotto. Δηλαδή, ενήργησε στο πλαίσιο των διαχειριστικών αρμοδιοτήτων που της παρέχει ο κανονισμός 822/87.</TXT></NP><NP><NO.P>158.</NO.P><TXT>Πέραν τούτου, το ενλόγω μέτρο σκοπεί επίσης στην εξυγίανση της αγοράς αφού αποβλέπει στο να αποφεύγεται η μεταφορά μεγάλων ποσοτήτων οίνου, που δεν απεστά-χθησαν στο πλαίσιο μιας περιόδου, στις επόμενες περιόδους και, τελικά, αφενός να επιβάλλονται επιπλέον δαπάνες αποστάξεως για την περίοδο αυτή, αφετέρου δε να τίθεται σε κίνδυνο το ίδιο το σύστημα της υποχρεωτικής απόσταξης.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Έβδομο προδικαστικό ερώτημα: Προσβολή της αρχής της αναλογικότητας</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>159.</NO.P><TXT>Με το έβδομο προδικαστικό ο εθνικός δικαστής αμφισβητεί το κύρος της ανωτέρω διατάξεως του άρθρου 1, παράγραφος 1, του κανονισμού 3151/94 για παράβαση της αρχής της αναλογικότητας που πρέπει να διέπει τη δράση των κοινοτικών οργάνων.</TXT></NP><NP><NO.P>160.</NO.P><TXT>Δεδομένου ότι η Επιτροπή επέβαλε την απόσταξη ποσότητας επιτραπέζιου οίνου αφού είχε όμως περατωθεί η περίοδος η οποία επρόκειτο να εξυγιανθεί (1993/94) και έτρεχε η νέα περίοδος (1994/95), ο εθνικός δικαστής θεωρεί ότι το επίμαχο μέτρο δεν εξυπηρετεί τον σκοπό που προβλέπεται από τη νομοθεσία που διέπει την κοινή οργάνωση της αμπελοοινικής αγοράς και ως εκ τούτου η ρύθμιση αυτή προσκρούει στην αρχή της αναλογικότητας. Δηλαδή, δεν αποτελεί το κατάλληλο και αναγκαίο μέτρο για την επίτευξη του επιδιωκόμενου σκοπού, που είναι η εξυγίανση της αμπελοοινικής αγοράς κατά την περίοδο 1993/94.</TXT></NP><NP><NO.P>161.</NO.P><TXT>Όσον αφορά την νομολογία του Δικαστηρίου, σχετική με την αρχή της αναλογικότητας, παραπέμπω σε προηγούμενα σημεία της αναλύσεως μου. Επίσης, όσον αφορά τον σκοπό της επίμαχης ρυθμίσεως, όπως προκύπτει από την πέμπτη αιτιολογική σκέψη του κανονισμού 3151/94, παραπέμπω στην ανάλυση για την απάντηση του έκτου προδικαστικού ερωτήματος.</TXT></NP><NP><NO.P>162.</NO.P><TXT>Θεωρώ ότι η παράταση της προθεσμίας παραδόσεως των προς απόσταξη ποσοτήτων επιτραπέζιου οίνου είναι αναγκαίο και κατάλληλο μέτρο για την εξυγίανση της αμπελοοινικής αγοράς στο πλαίσιο συγκεκριμένης περιόδου, η δε σχετική κρίση της Επιτροπής δεν είναι καταφανώς εσφαλμένη. Διότι οι ποσότητες που δεν απεστάχθησαν κατά τη διάρκεια μιας περιόδου πρέπει να αποσταχθούν έστω και αν τρέχει η επόμενη περίοδος, ώστε να αποφευχθεί τελικά ο κίνδυνος το σύνολο του καθεστώτος της υποχρεωτικής απόσταξης που αποβλέπει στην εξισορρόπηση της πλεονασματικής αγοράς των επιτραπέζιων οίνων να καταστεί κενό περιεχομένου, όπως ορθώς τονίζει η Επιτροπή.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="I-6679"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>VII —</NO.P><TXT>Πρόταση</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>163.</NO.P><TXT>Ενόψει των ανωτέρω, προτείνω να δοθεί στα προδικαστικά ερωτήματα που έθεσε η Pretura circondariale di Treviso — Sezione distaccata di Conegliano η ακόλουθη απάντηση:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0069" REF.END="QE0069" CODE="00AB"/>Από την προηγηθείσα ανάλυση δεν προέκυψαν στοιχεία ικανά να θίξουν το κύρος:</P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>του άρθρου 1, παράγραφος 3, τέταρτη περίπτωση, του κανονισμού (ΕΟΚ) 343/94 της Επιτροπής,</P></ITEM><ITEM><P>του άρθρου 1, παράγραφος 1, στοιχείο γ', παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, (καθώς και του παραρτήματος, όσον αφορά την περιοχή 4) του κανονισμού (ΕΚ) 465/94 της Επιτροπής, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 610/94 της Επιτροπής·</P></ITEM><ITEM><P>του άρθρου 39, παράγραφος 4, του κανονισμού (ΕΟΚ) 822/87 του Συμβουλίου</P></ITEM><ITEM><P>του άρθρου 4, παράγραφος 2, τέταρτη περίπτωση, του κανονισμού (ΕΟΚ) 441/88 της Επιτροπής·</P></ITEM><ITEM><P>του άρθρου 1, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΚ) 3151/94 της Επιτροπής.<QUOT.END ID="QE0069" REF.START="QS0069" CODE="00BB"/></P></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>