In de gevoegde zaken
19-69
D. RICHEZ-PARISE, ambtenares van de Europese Gemeenschappen, wonende te Parijs, 12, Villa Wagram-Saint-Honoré,
20-69
A. SAUDRAY, ambtenaar van de Europese Gemeenschappen, wonende te Sainte-Marie-de-Ré (Frankrijk), 17, rue de la Grange,
25-69
F. PADIEU, ambtenares van de Europese Gemeenschappen, wonende te Tours (Frankrijk), 2 bis, rue de la Pazoche,
30-69
H. SERMAN, ambtenares van de Europese Gemeenschappen, wonende te Parijs, 22, rue des Morillons,
ten deze vertegenwoordigd door mr. J. Mercier, advocaat te Parijs, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij mr. G. Margue, 20, rue Philippe-II,
verzoekers,
COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN, ten deze vertegenwoordigd door haar juridisch adviseur P. Lamoureux, als gemachtigde, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg, bij mr. E. Reuter, 4, boulevard Royal,
in welke vier zaken aan het Hof is verzocht :
ten aanzien van de aanspraken op pensioen bedoeld in artikel 5 van 's Raads Verordening no. 259/68 van
zijnde aan het Hof voorts subsidiair verzocht
in de zaken 19-69 en 20-69 :
om, bijaldien het primair gevorderde niet mocht kunnen worden toegewezen, de besluiten van de Commissie van de EG van
in de zaken 25-69 en 30-69 :
om, bijaldien het primair gevorderde niet mocht kunnen worden toegewezen, de besluiten van de Commissie der EG van
wijst
HET HOF VAN JUSTITIE (Eerste Kamer),
samengesteld als volgt: R. Monaco, Kamerpresident, A. M. Donner (rapporteur) en J. Mertens de Wilmars, Rechters, K. Roemer, Advocaat-Generaal, A. Van Houtte, Griffier, het volgende
Overwegende dat de aan het geding ten grondslag liggende feiten kunnen worden samengevat als volgt en dat de procedure na te melden verloop heeft gehad :
Volgens artikel 5 van Verordening 259/68 heeft de ambtenaar die wordt getroffen door een maatregel tot beëindiging van de dienst als bedoeld in artikel 4 gedurende een periode van zes maanden na beëindiging van de dienst recht op een maandelijkse vergoeding gelijk aan zijn laatste bezoldiging, en daarna gedurende een bepaalde periode op een degressieve maandelijkse vergoeding.
In artikel 5, lid 7, alinea 4, is bepaald :
Artikel 6 bepaalt dat de ambtenaar die wordt getroffen door de in artikel 4, lid 1, bedoelde maatregel en geen 11 dienstjaren heeft bereikt, definitief kan afzien van zijn aanspraken op pensioen, in welk geval hij een uitkering ontvangt welke wordt vastgesteld overeenkomstig de in artikel 12 van bijlage VIII van het Statuut genoemde voorwaarden. De ambtenaar die toepassing dezer bepalingen verkiest is gehouden zijn keuze mede te delen binnen zes maanden te rekenen vanaf de datum van kennisgeving van de in artikel 4 bedoelde maatregel (beëindiging van de dienst).
Op
Eind maart 1968 deden verzoekers door deze bevoegde diensten een benaderende becijfering van hun onderscheiden geldelijke aanspraken opmaken. Bij hun berekening zijn de diensten met name uitgegaan van een uitlegging van artikel 5, lid 7, alinea 4, van Verordening 259/68 volgens welke men op 55-jarige leeftijd — in ieder geval — zijn volledig pensioen zou ontvangen.
Verzoekers hebben onderscheidenlijk op
Op
Op
Mevrouw Richez-Parise, de heer Saudray, mevrouw Padieu en mevrouw Serman hebben onderscheidenlijk op
Met uitzondering van de heer Saudray hebben verzoekers de administratie schriftelijk verzocht om de in de circulaire van
Mevrouw Richez-Parise, de heer Saudray, mevrouw Padieu en mevrouw Serman hebben onderscheidenlijk op
Toen de administratie deze klachten niet binnen twee maanden na indiening beantwoordde, hebben verzoekers zich met beroepschriften, gedagtekend onderscheidenlijk
De schriftelijke procedure heeft een normaal verloop gehad.
Bij beschikking van
Het Hof heeft, gehoord het rapport van de Rechter-Rapporteur en gehoord de Advocaat-Generaal, besloten zonder instructie tot de mondelinge behandeling over te gaan.
De zaak is ter terechtzitting van
De Advocaat-Generaal heeft ter zitting van
Overwegende dat
ten aanzien van de aanspraken op pensioen bedoeld in artikel 5 van 's Raads Verordening no. 259/68 van
en subsidiair het Hof hebben verzocht :
in de zaken 19-69 en 20-69 :
om, bijaldien het primair gevorderde niet mocht kunnen worden toegewezen, de besluiten van de Commissie van de EG van
in de zaken 25-69 en 30-69 :
om, bijaldien het primair gevorderde niet mocht kunnen worden toegewezen, de besluiten van de Commissie der EG van
en voorts :
verweerster in de kosten van het geding te verwijzen.
Overwegende dat
in de zaken 19-69 en 20-69 :
in de zaken 25-69 en 30-69 :
Overwegende dat
Overwegende dat de middelen en argumenten van partijen kunnen worden samengevat als volgt :
In hun conclusie van repliek wijzen
en betogen zij anderzijds, dat in bedoelde mededeling precies wordt vastgesteld met ingang van welke datum het recht op ouderdomspensioen ingaat. Deze officieel betekende stukken zijn besluiten waarbij het recht op pensioen in beginsel wordt vastgesteld, ofschoon berekening eerst in de toekomst plaatsvindt. Door aan het Hof te verzoeken uit te spreken dat de door de Commissie aanvankelijk aan artikel 5 gegeven uitlegging moet worden gevolgd verlangen verzoekers niet dat het Hof meer doet dan waartoe het in het kader van zijn volledige rechtsmacht ingevolge artikel 91 van het Statuut bevoegd is.
In haar conclusie van dupliek heeft
Met verwijzing naar 's Hofs arrest in de zaak
Anderzijds betoogt verweerster dat verzoekers in hun beroepschriften niet de middelen vermelden waarop zij hun verzoek om vernietiging van het besluit der Commissie doen steunen en aldus artikel 38, paragraaf 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof van Justitie niet hebben in acht genomen.
Bij repliek betogen
In haar conclusie van dupliek blijft
Verzoekers betogen dat de door hen voorgestane uitlegging van artikel 5, lid 7, alinea 4, van Verordening no. 259/68 de aanvankelijke uitlegging van de Commissie is. Met name blijkt dit enerzijds uit de interpretatie van dit voorschrift door de diensten welke door de voorzitter van de Commissie met name zijn genoemd en anderzijds uit een rapport betreffende de voortgang der werkzaamheden verband houdende met de uitvoering van Verordening no. 259/68, dat door de directeur-generaal Personeel en Administratie op
En het waren juist de uitzonderlijke geldelijke voordelen, met name op het stuk van de pensioenrechten, welke verzoekers deden besluiten zelf om beëindiging van de dienst te vragen.
Door het bij de uitlegging dezer bepaling over een andere boeg te gooien — en wel zulks geruime tijd nadat verzoekers om beëindiging van de dienst hebben gevraagd en nadat de desbetreffende besluiten zijn genomen — brengt de administratie ernstig nadeel toe aan door verzoekers verworven rechten.
In haar conclusie van antwoord ontwikkelt
dat men, wil dit voorschrift kunnen worden toegepast, blijkens zijn bewoordingen vóór afloop van de vergoedingsperiode de 55-jarige leeftijd moet hebben bereikt;
dat de door verzoekers gewenste uitlegging in feite neerkomt op een formulering als :
dat zulks ook blijkt bij vergelijking van de bewoordingen van het hier-bedoelde voorschrift en enerzijds artikel 50, alinea 5, van het Statuut, anderzijds artikel 9 van bijlage VIII van het Statuut;
dat voorts lid 8 van artikel 5 van Verordening no. 259/68 slechts begrijpelijk is wanneer lid 7, alinea 4, wordt uitgelegd in de door de Commissie bedoelde zin;
dat immers het woord
In hun conclusie van repliek betwisten
dat in het litigieuze voorschrift voor het verkrijgen van aanspraken op volledig pensioen alleen als voorwaarde wordt gesteld dat men de 55-jarige leeftijd heeft bereikt;
dat de uitlegging van verweerster zou leiden tot discriminatie tussen twee ambtenaren die bij afloop van de vergoedingsperiode wèl onderscheidenlijk niet — ten minste — de 55-jarige leeftijd hebben bereikt;
dat de Commissie in 1967 artikel 5, alinea 5, van het Statuut — bepaling waarop zij zich thans beroept tot staving van de door haar aan artikel 5 van Verordening no. 259/68 gegeven uitlegging — geheel in de door verzoekers gewenste zin heeft toegepast;
dat het woord
In haar conclusie van dupliek betoogt
dat verzoekers er bij hun uitlegging van artikel 5 aan voorbijzien dat de bepaling aanvangt met de woorden
dat zij voorbijzien aan de overwegingen van sociale aard welke ten grondslag liggen aan een bepaling waarmede men de helpende hand heeft willen bieden aan oudere ambtenaren in wier onderhoud ten minste totdat zij de 55-jarige leeftijd zouden hebben bereikt voorzien zou zijn door hun inkomen van de zijde der Gemeenschappen en die wegens hun leeftijd zeer grote moeilijkheden zouden ondervinden bij het zoeken van een nieuwe werkkring;
dat in het geval dat zich in 1967 heeft voorgedaan, een vergissing was begaan welke bij een later besluit is hersteld;
dat de uitlegging door verzoekers gegeven aan het in lid 8 gebezigde woord
Verweerster betoogt allereerst dat zij, zelfs wanneer de eind maart 1968 aan verzoekers verstrekte inlichtingen zouden moeten worden beschouwd als besluiten waarin hun rechten worden toegekend, zowel volgens 's Hofs rechtspraak betreffende het intrekken van onwettige handelingen (gevoegde zaken
En de inlichtingen welke men verzoekers eind maart deed toekomen zijn hun, wel verre van individuele besluiten in te houden waarin hun rechten worden toegekend, slechts vrijblijvend verstrekt; zij waren voor de Commissie niet bindend — daarop is met zoveel woorden gewezen in een officiële
volgens de circulaire van
in het rapport van
Ten slotte wijst verweerster erop, dat, ofschoon geen oordeel mogelijk is omtrent de beweegredenen waardoor verzoekers zich bij hun verzoek om beëindiging van de dienst lieten leiden, de voordelen welke Verordening no. 259/68 hun biedt niet beperkt blijven tot een speciale regeling hunner pensioenrechten, doch met name ook uitkeringen, dekking van ziekterisico enzovoort behelzen.
In hun conclusie van repliek handhaven
dat de administratie, ofschoon zij ontegenzeggelijk het recht heeft de uitlegging van bepaalde voorschriften te wijzigen naar gelang de eisen van dienstbelang zulks medebrengen, nochtans geen
dat de Commissie door wijziging harer uitlegging van Verordening no. 259/68 's Raads bevoegdheid om deze verordening voor zoveel nodig te wijzigen heeft geschonden;
dat artikel 41 van bijlage VIII van het Statuut in dit geding irrelevant is, aangezien lid 1 betrekking heeft op vergissingen of verzuimen betreffende de cijfers, doch niet op misvattingen van principiële aard, terwijl lid 2 impliceert dat pensioenen, alvorens te kunnen worden gewijzigd of ingetrokken, moeten zijn toegekend;
dat verzoekers nimmer hebben betoogd dat de berekeningen welke men hun eind maart deed toekomen, als besluiten moeten worden beschouwd, doch wel dat die berekeningen inlichtingen waren waarop mocht worden afgegaan, aangezien zij waren verstrekt door bevoegde — en door de Commissie met name aangewezen — diensten en verzoekers zich daardoor in. beslissende mate hebben doen leiden toen zij besloten om beëindiging van de dienst te vragen;
dat verweerster zich niet mag beroepen op de waarschuwing in de
In de aanvang van haar conclusie van dupliek verwerpt
Trouwens wie meent dat men met volledig inzicht en kennis van zaken zijn keuze moet kunnen bepalen — met alle gevolgen van dien — laat buiten beschouwing dat het alternatief, dat wil zeggen de mogelijkheid bij de Gemeenschappen in dienst te blijven, in zijn consequenties al evenmin volledig kon worden overzien, doch alle risico's van wijziging der statutaire positie en voor de verdere loopbaan medebrengt.
Verweerster betoogt voorts :
dat de in maart 1968 verstrekte becijferingen niet een besluit inhielden waaraan rechtsgevolgen verbonden zijn;
dat de bedenking volgens welke het standpunt der Commissie zou neerkomen op een wijziging der statutaire regelen en uit dien hoofde schending van 's Raads bevoegdheid zou inhouden, een miskenning van het communautaire rechtsstelsel oplevert alsook blijk geeft van verwarring tussen wijziging van uitlegging en wijziging der voorschriften;
dat men, nu ingevolge artikel 41 van bijlage VIII van het Statuut eenmaal toegekende pensioenen mogen worden gewijzigd, a fortiori mag besluiten niet tot uitkering over te gaan van pensioenen die nog niet zijn vastgesteld of toegekend.
Tijdens de mondelinge behandeling hebben partijen de argumenten waarvan zij zich in hun conclusies bedienden herhaald en verder uitgewerkt. Zo hebben
In hun beroepschriften hebben
Volgens
In hun conclusie van repliek betogen
In haar conclusie van dupliek herhaalt
Dit gedeelte der vordering is in de beroepschriften niet uitdrukkelijk gemotiveerd.
In haar conclusie van antwoord acht
Ook de verzoeken om schadevergoeding dienen te worden verworpen.
In hun conclusies van repliek betogen
Verweerster verklaart dat haar zin, strekking en betekenis der subsidiaire vordering ten enenmale ontgaan en betoogt voor dupliek :
dat net verzoek een absolute, onherstelbare tegenspraak inhoudt, aangezien volgens verzoekers de vernietiging der hierbedoelde besluiten enerzijds rechtens tot hun wederindienstneming moet leiden, terwijl zij anderzijds stellen dat het hun wens is niet weder in dienst te worden genomen;
dat niet vaststaat dat de omstandigheid dat een verzoek in dwaling is gedaan, publiekrechtelijk moet leiden tot onwettigheid van de handeling waartoe het verzoek aanleiding heeft gegeven: in de Franse administratieve rechtspraak wordt zodanig rechtsgevolg slechts erkend wanneer sprake is van zodanige dwang dat aan de verzoeker zijn vrijheid van beoordeling is ontnomen;
dat de schadevergoedingsactie niet gegrond is, aangezien de Commissie geen fout heeft begaan ter zake waarvan zij aansprakelijk kan worden gesteld; met name kan de Commissie en mitsdien de Gemeenschap niet aansprakelijk worden gesteld voor het feit dat zij door haar diensten onjuist gebleken inlichtingen heeft doen verstrekken, wanneer er uitdrukkelijk op is gewezen dat bedoelde inlichtingen een vrijblijvend karakter dragen;
dat in dit verband moet worden herinnerd aan de Franse en de Duitse rechtspraak, waarin de aansprakelijkheid der administratie wegens het verschaffen van onjuiste inlichtingen niet wordt erkend;
dat het verzoek in ieder geval prematuur is, aangezien de schade eerst kan intreden wanneer verzoekers de 55-jarige leeftijd zullen hebben bereikt ;
dat de gestelde schade voorts geheel moet worden geweten aan onachtzaamheid van verzoekers, die geen rekening hebben gehouden met de omstandigheden en de voorschriften, met name niet met artikel 41 van bijlage VIII van het Statuut.
Gezien de stukken;
HET HOF VAN JUSTITIE (Eerste Kamer),
rechtdoende :
Gewezen te Luxemburg op achtentwintig mei negentienhonderdzeventig.
Monaco
Donner
Mertens de Wilmars
Uitgesproken ter openbare terechtzitting te Luxemburg op achtentwintig mei negentienhonderdzeventig.
De Griffier
A. Van Houtte
De President van de Eerste Kamer
R. Monaco