<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><ORDER xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.00-20081231.xd"><BIB.ORDER><REF.CASE FILE="ECRT12002ELA.0100021701.case.xml"><NO.CASE>T-38/95 DEP</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>61995B0038</NO.CELEX><NO.SEQ>0009.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>219</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>232</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>14</PAGE.TOTAL><AUTHOR>T</AUTHOR></BIB.ORDER><CURR.TITLE><LEFT>ΔΙΑΤΑΞΗ της <DATE ISO="20020124">24.1.2002</DATE> — ΥΠΟΘΕΣΗ Τ-38/95 DEP</LEFT><RIGHT>GROUPE ORIGNY κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ</RIGHT></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Διάταξη του Πρωτοδικείου</HT> (τρίτο πενταμελές τμήμα)</P><P>της <DATE ISO="20020124">24ης Ιανουαρίου 2002</DATE><NOTE NOTE.ID="E0001" NUMBERING="STAR"><P>Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.</P></NOTE></P></TI></TITLE><ORDER.INIT><P>Στην υπόθεση Τ-38/95 DEP,</P></ORDER.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">Groupe Origny SA,</HT> με έδρα το Πάριοι (Γαλλία), εκπροσωπούμενος από τον δικηγόρο Χ. de Roux, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο,</P><PARTY.STATUS>αιτών,</PARTY.STATUS></PLAINTIFS><AGAINST>κατά</AGAINST><DEFENDANTS><P><HT TYPE="BOLD">Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων,</HT> εκπροσωπούμενης από τον R. Lyal, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο,</P><PARTY.STATUS>καθής,</PARTY.STATUS></DEFENDANTS></PARTIES><?PAGE NO="II-220"?><SUBJECT><P>που έχει ως αντικείμενο αίτημα καθορισμού των δικαστικών εξόδων που πρέπει να καταβληθούν από την καθής στον αιτούντα κατόπιν της αποφάσεως του Πρωτοδικείου της <DATE ISO="20000315">15ης Μαρτίου 2000</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="T-25/95+T-26/95+T-30/95—T-32/95+T-34/95—T-39/95+T-42/95—T-46/95+T-48/95+T-50/95—T-65/95+T-68/95—T-71/95+T-87/95+T-88/95+T-103/95+T-104/95" YEAR="2000" PAGE.ECR="II-91">Τ-25/95, Τ-26/95, Τ-30/95 έως Τ-32/95, Τ-34/95 έως Τ-39/95, Τ-42/95 έως Τ-46/95, Τ-48/95, Τ-50/95 έως Τ-65/95, Τ-68/95 έως Τ-71/95, Τ-87/95, Τ-88/95, Τ-103/95 και Τ-104/95, Cimenteries CBR κ.λπ. κατά Επιτροπής (Συλλογή 2000, σ. ΙΙ-91)</REF.DOC.ECR>,</P></SUBJECT><PREAMBLE.GEN><PREAMBLE.INIT><P>ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ (τρίτο πενταμελές τμήμα),</P><P>συγκείμενο από τους Μ. Jaeger, Πρόεδρο, R. García-Valdecasas, Κ. Lenaerts, Ρ. Lindh και J. Azizi, δικαστές,</P><P>γραμματέας: Β. Pastor, κύρια υπάλληλος διοικήσεως,</P></PREAMBLE.INIT><PREAMBLE.FINAL><P>εκδίδει την ακόλουθη</P></PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE.GEN><CONTENTS.ORDER><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Διάταξη</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Πραγματικά περιστατικά και διαδικασία</P></TI></TITLE><NP><NO.P>1</NO.P><TXT>Με την απόφαση της 94/815/ΕΚ, της <DATE ISO="19941130">30ής Νοεμβρίου 1994</DATE>, σχετικά με διαδικασία εφαρμογής του άρθρου 85 της Συνθήκης ΕΚ (Υπόθεση IV/<FT TYPE="NUMBER">33.126</FT> και <FT TYPE="NUMBER">33.322</FT> — Τσιμέντο) (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="343" DATE.PUB="1994" PAGE.FIRST="1">ΕΕ L 343, σ. 1</REF.DOC.OJ>, στο εξής: απόφαση της Επιτροπής <QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="00AB"/>Τσιμέντο<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="00BB"/>), το εν<?PAGE NO="II-221"?> λόγω κοινοτικό όργανο επέβαλε σε 42 επιχειρήσεις και ενώσεις επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνταν στον τομέα του γκρίζου και του λευκού τσιμέντου πρόστιμα για παραβάσεις του άρθρου 85, παράγραφος 1, της Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρου 81, παράγραφος 1, ΕΚ).</TXT></NP><NP><NO.P>2</NO.P><TXT>Οι παραβάσεις που προσάπτονταν στη Cedest SA, διάδοχος της οποίας είναι ο Groupe Origny SA (στο εξής: αιτών), στην απόφαση της Επιτροπής <QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="00AB"/>Τσιμέντο<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="00BB"/> ήσαν οι ακόλουθες: συμμετοχή, ύστερα από τις <DATE ISO="19830114">14 Ιανουαρίου 1983</DATE>, σε συμφωνία έχουσα ως αντικείμενο τον σεβασμό των εγχωρίων αγορών και τη ρύθμιση των μεταφορών τσιμέντου από τη μία χώρα στην άλλη (άρθρο 1) συμμετοχή, από τις <DATE ISO="19820623">23 Ιουνίου 1982</DATE> έως, τουλάχιστον, τις <DATE ISO="19890930">30 Σεπτεμβρίου 1989</DATE>, σε συμφωνίες και σε εναρμονισμένες πρακτικές σχετικά με τη ρύθμιση των παραδόσεων τσιμέντου της Γαλλίας προς τη Γερμανία και της Γερμανίας προς τη Γαλλία (άρθρο 3, παράγραφος 3, στοιχείο α'). Στην Cedest επιβλήθηκε, με το άρθρο 9 της αποφάσεως της Επιτροπής <QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="00AB"/>Τσιμέντο<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="00BB"/>, πρόστιμο ύψους <FT TYPE="NUMBER">2522000</FT> ECU.</TXT></NP><NP><NO.P>3</NO.P><TXT>Με δικόγραφο που καταχωρήθηκε στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου, στις <DATE ISO="19950217">17 Φεβρουαρίου 1995</DATE>, υπό τα στοιχεία Τ-38/95, ο αιτών ζήτησε την ακύρωση των άρθρων 1, 3, παράγραφος 3, στοιχείο α', και 9 της αποφάσεως της Επιτροπής <QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="00AB"/>Τσιμέντο<QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="00BB"/>, στο μέτρο που αυτά την αφορούσαν.</TXT></NP><NP><NO.P>4</NO.P><TXT>Με την απόφαση της <DATE ISO="20000315">15ης Μαρτίου 2000</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="T-25/95+T-26/95+T-30/95—T-32/95+T-34/95—T-39/95+T-42/95—T-46/95+T-48/95—T-50/95—T-65/95+T-68/95—T-71/95+T-87/95+T-88/95+T-103/95+T-104/95" YEAR="2000" PAGE.ECR="II-491">Τ-25/95, Τ-26/95, Τ-30/95 έως Τ-32/95, Τ-34/95 έως Τ-39/95, Τ-42/95 έως Τ-46/95, Τ-48/95, Τ-50/95 έως Τ-65/95, Τ-68/95 έως Τ-71/95, Τ-87/95, Τ-88/95, Τ-103/95 και Τ-104/95, Cimenteries CBR κ.λπ. κατά Επιτροπής [Συλλογή 2000, σ. ΙΙ-491</REF.DOC.ECR> (στο εξής: απόφαση του Πρωτοδικείου <QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="00AB"/>Τσιμέντο<QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="00BB"/>)], το εν λόγω δικαιοδοτικό όργανο, στην υπόθεση Τ-38/95, Groupe Origny κατά Επιτροπής, ακύρωσε, όσον αφορά τον αιτούντα, τα άρθρα 1,3, παράγραφος 3, στοιχείο α', και 9 της αποφάσεως της Επιτροπής <QUOT.START ID="QS0006" REF.END="QE0006" CODE="00AB"/>Τσιμέντο<QUOT.END ID="QE0006" REF.START="QS0006" CODE="00BB"/> και καταδίκασε την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.</TXT></NP><NP><NO.P>5</NO.P><TXT>Με έγγραφο της <DATE ISO="20000531">31ης Μαΐου 2000</DATE>, ο αιτών ζήτησε από την Επιτροπή την καταβολή ποσού συνολικού ύψους <FT TYPE="DECIMAL">1469281,64</FT> γαλλικών φράγκων (FRF) (<FT TYPE="DECIMAL">223990,54</FT> ευρώ) για τις αμοιβές των συμβούλων που είχαν προσληφθεί από την έναρξη της ενώπιον της Επιτροπής διαδικασίας μέχρι τη δημοσίευση της αποφάσεως του Πρωτοδικείου <QUOT.START ID="QS0007" REF.END="QE0007" CODE="00AB"/>Τσιμέντο<QUOT.END ID="QE0007" REF.START="QS0007" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><?PAGE NO="II-222"?><NP><NO.P>6</NO.P><TXT>Με έγγραφο της <DATE ISO="20000811">11ης Αυγούστου 2000</DATE>, η Επιτροπή απέρριψε το αίτημα αυτό για τον λόγο ότι οι αμοιβές δικηγόρων σχετικά με την ενώπιον αυτής διαδικασία δεν αποτελούν ανακτήσιμες δαπάνες, ότι ορισμένοι λογαριασμοί αμοιβών που κατατέθηκαν από τον αιτούντα αφορούν περίοδο μεταγενέστερη της επ' ακροατηρίου συζητήσεως στην υπόθεση Τ-38/95, ότι δεν είχε παρασχεθεί καμιά διευκρίνιση σχετικά με τη φύση των πραγματοποιηθεισών εργασιών και τον αριθμό των ωρών εργασίας και ότι ο αιτών δεν περιλαμβανόταν στις κύριες συμπλακείσες επιχειρήσεις, πράγμα που είχε επιτρέψει να περιοριστεί ο αριθμός των κατατεθέντων στο Πρωτοδικείο υπομνημάτων. Εξάλλου, η Επιτροπή υπέβαλε αντιπρόταση για ποσό <FT TYPE="NUMBER">300000</FT> FRF (<FT TYPE="DECIMAL">45734,70</FT> ευρώ) για τα δικαστικά έξοδα και <FT TYPE="NUMBER">112230</FT> φράγκων Λουξεμβούργου (LUF) (<FT TYPE="DECIMAL">2782,11</FT> ευρώ) για τα έξοδα διορισμού αντικλήτου στο Λουξεμβούργο.</TXT></NP><NP><NO.P>7</NO.P><TXT>Ο αιτών, θεωρώντας την επιχειρηματολογία και την πρόταση της Επιτροπής απαράδεκτες, υπέβαλε, με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου την <DATE ISO="20010801">1η Αυγούστου 2001</DATE>, αίτηση καθορισμού των δικαστικών εξόδων.</TXT></NP><NP><NO.P>8</NO.P><TXT>Με υπόμνημα που κατέθεσε στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου στις <DATE ISO="20011005">5 Οκτωβρίου 2001</DATE>, η Επιτροπή υπέβαλε τις σχετικές παρατηρήσεις της.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Αιτήματα των διαδίκων</P></TI></TITLE><NP><NO.P>9</NO.P><TXT>Ο αιτών ζητεί από το Πρωτοδικείο να καθορίσει το ύψος των οφειλομένων από την Επιτροπή δικαστικών εξόδων στα <FT TYPE="DECIMAL">1469281,64</FT> FRF (<FT TYPE="DECIMAL">223990,54</FT> ευρώ).</TXT></NP><?PAGE NO="II-223"?><NP><NO.P>10</NO.P><TXT>Η Επιτροπή ζητεί από το Πρωτοδικείο να καθορίσει τα ανακτήσιμα δικαστικά έξοδα, συμπεριλαμβανομένων και αυτών που αφορούν την παρούσα δίκη, στα <FT TYPE="NUMBER">600000</FT> FRF (<FT TYPE="DECIMAL">91469,41</FT> ευρώ).</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Επιχειρήματα των διαδίκων</P></TI></TITLE><NP><NO.P>11</NO.P><TXT>Προς στήριξη της αιτήσεως του, ο αιτών χρησιμοποιεί τέσσερα επιχειρήματα. Με το πρώτο επιχείρημα προβάλλεται ότι τα σχετικά με την ενώπιον της Επιτροπής διαδικασία έξοδα καθώς και αυτά που αφορούν τη μεταγενέστερη της ενώπιον του Πρωτοδικείου συζητήσεως περίοδο, στην υπόθεση Τ-38/95, αποτελούν ανακτήσιμα έξοδα. Με το δεύτερο, τρίτο και τέταρτο επιχείρημα σκοπείται να υπογραμμιστεί, αντιστοίχως, το διακυβευόμενο οικονομικό συμφέρον που παρουσίασε για τον αιτούντα η διαφορά, το ενδιαφέρον και η δυσχέρεια της διαφοράς αυτής υπό το πρίσμα του κοινοτικού δικαίου και το εύρος της πραγματοποιηθείσας από τους συμβούλους του εργασίας.</TXT></NP><NP><NO.P>12</NO.P><TXT>Πρώτον, ο αιτών ισχυρίζεται, προκειμένου περί των εξόδων των σχετικών με την ενώπιον της Επιτροπής διαδικασία, ότι τα έξοδα αυτά πρέπει να θεωρηθούν ως <QUOT.START ID="QS0008" REF.END="QE0008" CODE="00AB"/>αναγκαία έξοδα [...] λόγω της δίκης<QUOT.END ID="QE0008" REF.START="QS0008" CODE="00BB"/>, κατά την έννοια του άρθρου 91 του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου. Υπενθυμίζοντας ότι, σύμφωνα με πάγια νομολογία του Πρωτοδικείου, η λέξη <QUOT.START ID="QS0009" REF.END="QE0009" CODE="00AB"/>δίκη<QUOT.END ID="QE0009" REF.START="QS0009" CODE="00BB"/>, κατά την έννοια της προπαρατεθείσας διατάξεως, πρέπει να νοηθεί ως η ένδικη διαδικασία, υποστηρίζει ότι η γνωστοποίηση των αιτιάσεων σηματοδοτεί, σε υποθέσεις όπως η προκείμενη, το πέρας της προ της ασκήσεως της ένδικης προσφυγής φάσεως έρευνας και την έναρξη της ένδικης διαδικασίας, και τούτο εφόσον μπορεί να καταλήξει στη διαπίστωση παραβάσεως του άρθρου 81, παράγραφος 1, ΕΚ ή του άρθρου 82 ΕΚ και στην επιβολή προστίμου.</TXT></NP><NP><NO.P>13</NO.P><TXT>Τούτο εξηγεί, κατά τον αιτούντα, το γεγονός ότι, κατά τη διάρκεια της ενώπιον της Επιτροπής διαδικασίας, πρέπει να τυγχάνουν σεβασμού τα δικαιώματα άμυνας, τα οποία συνεπάγονται, μεταξύ άλλων, την πρόσβαση στα έγγραφα που μνημονεύει η<?PAGE NO="II-224"?> Επιτροπή προς στήριξη των αιτιάσεων της καθώς και να τηρείται η αρχή της κατ' αντιμωλίαν διαδικασίας, δυνάμει της οποίας επιτρέπεται στην οικεία επιχείρηση να υποβάλλει τις γραπτές και προφορικές παρατηρήσεις της επί των αιτιάσεων αυτών. Ο διορισμός συμβούλου-ελεγκτού, επιφορτισμένου να διασφαλίζει αμερόληπτη διαδικασία και η συνήθης παρουσία των συμβούλων των οικείων μερών επιβεβαιώνουν τον αντιπαραθετικό χαρακτήρα της διαδικασίας αυτής.</TXT></NP><NP><NO.P>14</NO.P><TXT>Εξάλλου, οι συνδεόμενες με την άμυνα του αιτούντος παροχές υπηρεσιών εδόθησαν, κατ' ουσίαν, κατά τη διάρκεια της ενώπιον της Επιτροπής διαδικασίας. Η ένδικη διαδικασία στηρίχθηκε στο σύνολο των επιχειρημάτων, των εγγράφων και των σημειωμάτων που συζητήθησαν και αντηλλάγησαν κατά τη διάρκεια της ενώπιον της Επιτροπής διαδικασίας.</TXT></NP><NP><NO.P>15</NO.P><TXT>Εν προκειμένω, η γνωστοποίηση των αιτιάσεων έγινε στις <DATE ISO="19911125">25 Νοεμβρίου 1991</DATE>, οπότε ο αιτών δικαιολογημένα απαιτεί την απόδοση των δαπανών στις οποίες προέβη για τη σχετική διαδικασία ύστερα από την ημερομηνία αυτή, και τούτο κατά μείζονα λόγο εφόσον το Πρωτοδικείο έκρινε αβάσιμες τις κατ' αυτόν αιτιάσεις.</TXT></NP><NP><NO.P>16</NO.P><TXT>Προκειμένου περί των δαπανών στις οποίες υποβλήθηκε ύστερα από την επ' ακροατηρίου συζήτηση στην υπόθεση Τ-38/95, ο αιτών υπογραμμίζει ότι υποχρεώθηκε να προβεί στην ανάλυση των διαφόρων προφορικών παρεμβάσεων που έγιναν κατά τις επ' ακροατηρίου συζητήσεις ενώπιου του Πρωτοδικείου μεταξύ της <DATE ISO="19980916">16ης Σεπτεμβρίου</DATE> και της <DATE ISO="19981021">21ης Οκτωβρίου 1998</DATE> στις λοιπές υποθέσεις επί των οποίων εκδόθηκε η απόφαση του Πρωτοδικείου <QUOT.START ID="QS0010" REF.END="QE0010" CODE="00AB"/>Τσιμέντο<QUOT.END ID="QE0010" REF.START="QS0010" CODE="00BB"/> (στο εξής: οι υποθέσεις Τσιμέντο) καθώς και των πιθανών ενδεχομένων σε περίπτωση επιβεβαιώσεως ή ακυρώσεως της αποφάσεως της Επιτροπής <QUOT.START ID="QS0011" REF.END="QE0011" CODE="00AB"/>Τσιμέντο<QUOT.END ID="QE0011" REF.START="QS0011" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>17</NO.P><TXT>Δεύτερον, ο αιτών υπογραμμίζει ότι τα διακυβευόμενα οικονομικά συμφέροντα της διαφοράς ήσαν σημαντικά, ενόψει του ποσού του προστίμου που του επιβλήθηκε με την απόφαση της Επιτροπής <QUOT.START ID="QS0012" REF.END="QE0012" CODE="00AB"/>Τσιμέντο<QUOT.END ID="QE0012" REF.START="QS0012" CODE="00BB"/>. Κατά συνέπεια, η προσφυγή του ακυρώσεως δικαιολογούσε την χρήση όλων των μέσων που ήσαν αναγκαία για την άμυνα του.</TXT></NP><?PAGE NO="II-225"?><NP><NO.P>18</NO.P><TXT>Τρίτον, ο αιτών ισχυρίζεται ότι οι δυσχέρειες της διαφοράς, υπό το πρίσμα του κοινοτικού δικαίου, έγκεινται, ιδίως, στην ιδιαιτερότητα των ζητημάτων των σχετικών με τα δικαιώματα άμυνας και τα κριτήρια καταλογισμού μιας παραβάσεως σε επιχείρηση λόγω του ότι αυτή ανήκει σε εθνική ένωση, που και η ίδια αποτελεί μέλος ευρωπαϊκής ενώσεως. Προκειμένου περί των δικαιωμάτων άμυνας, η απόφαση του Πρωτοδικείου <QUOT.START ID="QS0013" REF.END="QE0013" CODE="00AB"/>Τσιμέντο<QUOT.END ID="QE0013" REF.START="QS0013" CODE="00BB"/> διασαφήνισε το πεδίο εφαρμογής της αρχής της προσβάσεως στον φάκελο της Επιτροπής και ο αιτών απηλλάγη από κάθε κατηγορία παραβάσεως ενόψει των εγγράφων στα οποία δεν είχε πρόσβαση κατά τη διάρκεια της ενώπιον της Επιτροπής διαδικασίας. Ο αιτών προσθέτει ότι, επί της ουσίας, ωθήθηκε στο να αναπτύξει λεπτομερή επιχειρηματολογία προκειμένου να ανατρέψει τη συλλογιστική της Επιτροπής κατά την οποία οι πρακτικές που είχαν παρατηρηθεί στη γαλλική και γερμανική αγορά τσιμέντου αποτελούσαν μέτρο εφαρμογής ευρύτερης συμφωνίας, συναφθείσας στο επίπεδο της ευρωπαϊκής ενώσεως Cembureau, στην οποία ο Cedest έπρεπε να θεωρηθεί ως αποτελούν μέρος λόγω της υπαγαγωγής του στην ένωση των γαλλικών βιομηχανιών τσιμέντου.</TXT></NP><NP><NO.P>19</NO.P><TXT>Ο αιτών προσθέτει ότι αναγκάστηκε να παρουσιάσει και να αναλύσει, στα κατατεθέντα ενώπιον του Πρωτοδικείου γραπτά του υπομνήματα, τα δομικά χαρακτηριστικά της βιομηχανίας τσιμέντου, και τούτο προκειμένου να αντληθούν εξ αυτών χρήσιμες συνέπειες αναφορικά με τον ανταγωνισμό.</TXT></NP><NP><NO.P>20</NO.P><TXT>Τέταρτον, ο αιτών υπογραμμίζει ότι υποχρεώθηκε να εξετάσει, όπως και οι λοιποί ενδιαφερόμενοι διάδικοι, δεκάδες χιλιάδες σελίδων, που περιείχαν τα απαλλακτικά και επιβαρυντικά στοιχεία της δικογραφίας και ότι αναγκάστηκε να απαντήσει στις ίδιες αιτιάσεις με αυτές που είχαν απευθυνθεί κατά των λοιπών διαδίκων, ενόψει της απόψεως της Επιτροπής επί της συμμετοχής των διαφόρων οικείων επιχειρήσεων και ενώσεων σε μία ευρεία ευρωπαϊκή σύμπραξη. Εξάλλου, ο αιτών υποχρεώθηκε να αμυνθεί κατά της ειδικής αιτιάσεως σχετικά με την προβαλλόμενη γαλλογερμανική σύμπραξη. Επίσης, αναγκάστηκε, κατά τη διάρκεια της ενώπιον του Πρωτοδικείου διαδικασίας, να καταρτίσει, εκτός από το δικόγραφο της προσφυγής και το υπόμνημα απαντήσεως, διάφορα υπομνήματα κατόπιν των μέτρων που έλαβε το Πρωτοδικείο για να υποχρεώσει την Επιτροπή να επιτρέψει την πρόσβαση στον διοικητικό φάκελο της.</TXT></NP><NP><NO.P>21</NO.P><TXT>Υπογραμμίζοντας ότι στην υπόθεση αυτή εκπροσωπήθηκε από δύο συμβούλους, ο αιτών υπολογίζει, ενόψει του τιμολογίου ωριαίας απασχολήσεως των συμβούλων αυτών καθώς και του αριθμού των ωρών και της φύσεως της σχετικής εργασίας, το ποσό των οφειλομένων από την Επιτροπή δικαστικών εξόδων σε <FT TYPE="DECIMAL">1469281,64</FT> FRF (<FT TYPE="DECIMAL">223990,54</FT> ευρώ).</TXT></NP><?PAGE NO="II-226"?><NP><NO.P>22</NO.P><TXT>Απαντώντας στα επιχειρήματα αυτά, η Επιτροπή ισχυρίζεται, πρώτον, ότι η άποψη του αιτούντος αναφορικά με την έννοια των εξόδων των αχετικών με την αντιπαραθετική διαδικασία δεν μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα τη μη εφαρμογή της πάγιας νομολογίας του Δικαστηρίου και του Πρωτοδικείου κατά την οποία τα ανακτήσιμα, κατά την έννοια του άρθρου 91 του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου, έξοδα περιορίζονται σ' αυτά που έγιναν για την ενώπιον του Πρωτοδικείου διαδικασία, αποκλειομένων των εξόδων των σχετικών με την προ της ασκήσεως της ένδικης προσφυγής φάση.</TXT></NP><NP><NO.P>23</NO.P><TXT>Προκειμένου περί των εξόδων των σχετικών με τη μεταγενέστερη της επ' ακροατηρίου συζητήσεως στην υπόθεση Τ-38/95 περίοδο, η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι, σύμφωνα με τη νομολογία, τέτοια έξοδα δεν μπορούν να θεωρηθούν ως αναγκαία έξοδα λόγω της δίκης (διάταξη του Δικαστηρίου της <DATE ISO="19991216">16ης Δεκεμβρίου 1999</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-137/92 P-DEP" YEAR="1999">C-137/92 PDEP, Hüls κατά Επιτροπής, που δεν έχει ακόμη δημοσιευθεί στη Συλλογή</REF.DOC.ECR>). Η Επιτροπή προσθέτει ότι, εν προκειμένω, ο αιτών δεν απέδειξε την αναγκαιότητα αυτών των εξόδων.</TXT></NP><NP><NO.P>24</NO.P><TXT>Δεύτερον, η Επιτροπή δεν αμφισβητεί ότι το επιβληθέν στον αιτούντα με την απόφαση της Επιτροπής <QUOT.START ID="QS0014" REF.END="QE0014" CODE="00AB"/>Τσιμέντο<QUOT.END ID="QE0014" REF.START="QS0014" CODE="00BB"/> πρόστιμο αντιπροσώπευε σημαντικό ποσό. Όμως, το μέγεθος αυτού του προστίμου πρέπει να σχετικοποιηθεί, ενόψει, αφενός, του γεγονότος ότι αντιπροσώπευε περίπου το 2,8 % του κύκλου εργασιών του και, αφετέρου, του συνολικού ποσού των επιβληθέντων με την απόφαση <QUOT.START ID="QS0015" REF.END="QE0015" CODE="00AB"/>Τσιμέντο<QUOT.END ID="QE0015" REF.START="QS0015" CODE="00BB"/> προστίμων (περίπου <FT TYPE="NUMBER">250000000</FT> ευρώ). Από την αντιπαράθεση αυτού του τελευταίου ποσού με το ποσό του επιβληθέντος στον αιτούντα προστίμου καταφαίνεται ο περιθωριακός ρόλος του τελευταίου όσον αφορά τη σύμπραξη που αφορούσε η απόφαση της Επιτροπής <QUOT.START ID="QS0016" REF.END="QE0016" CODE="00AB"/>Τσιμέντο<QUOT.END ID="QE0016" REF.START="QS0016" CODE="00BB"/> και τη διαδικασία.</TXT></NP><NP><NO.P>25</NO.P><TXT>Τρίτον, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η υπόθεση Τ-38/95 δεν έθεσε νέα και σημαντικά ζητήματα δικαίου. Όσον αφορά την πρόσβαση στον φάκελο, το Πρωτοδικείο εφάρμοσε τις αρχές που προκύπτουν από την προγενέστερη νομολογία. Προκειμένου περί του ζητήματος της συμμετοχής του αιτούντος στην παράβαση, το ζήτημα αυτό τέθηκε κατά τρόπο περίπου όμοιο προς αυτά των λοιπών φακέλων συμπράξεως.</TXT></NP><?PAGE NO="II-227"?><NP><NO.P>26</NO.P><TXT>Τέταρτον, η Επιτροπή δεν αμφισβητεί ότι τα μέτρα οργανώσεως της διαδικασίας που έλαβε το Πρωτοδικείο προκειμένου να παράσχει, ιδίως στον αιτούντα, πλήρη πρόσβαση στον φάκελο της Επιτροπής απαίτησαν επιπρόσθετη εργασία. Όμως, η Επιτροπή θεωρεί ότι η παρασχεθείσα από τους συμβούλους του αιτούντος εργασία φαίνεται κάπως δυσανάλογη σε σχέση με τις δυσχέρειες, την περιπλοκότητα και το μέγεθος της υποθέσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>27</NO.P><TXT>Η Επιτροπή δεν αρνείται ότι η υπόθεση δικαιολογούσε την προσφυγή σε δύο συμβούλους. Εν προκειμένω, δεν διατυπώνει σχόλια σχετικά με το τιμολόγιο ωριαίας εργασίως των τελευταίων.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Εκτίμηση του Πρωτοδικείου</P></TI></TITLE><NP><NO.P>28</NO.P><TXT>Σύμφωνα με το άρθρο 91, στοιχείο β', του Κανονισμού Διαδικασίας, θεωρούνται ως έξοδα που μπορούν να αναζητηθούν <QUOT.START ID="QS0017" REF.END="QE0017" CODE="00AB"/>τα αναγκαία έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν οι διάδικοι λόγω της δίκης και ιδίως τα έξοδα μετακινήσεως και διαμονής και η αμοιβή των εκπροσώπων, συμβούλων ή δικηγόρων<QUOT.END ID="QE0017" REF.START="QS0017" CODE="00BB"/>. Από τη διάταξη αυτή απορρέει ότι τα ανακτήσιμα έξοδα περιορίζονται, αφενός, σ' αυτά που έχουν γίνει λόγω της ενώπιον του Πρωτοδικείου διαδικασίας και, αφετέρου, σ' αυτά που υπήρξαν απαραίτητα λόγω αυτής (βλ., κατ' αναλογίαν, τη διάταξη του Δικαστηρίου της <DATE ISO="19951109">9ης Νοεμβρίου 1995</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-89/85 DEP" YEAR="1995">C-89/85 DEP, Ahlström Osakeyhtiö κ.λπ. κατά Επιτροπής, που δεν έχει δημοσιευθεί στη Συλλογή, σκέψη 14</REF.DOC.ECR> διατάξεις του Πρωτοδικείου της <DATE ISO="19980715">15ης Ιουλίου 1998</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="T-115/94 DEP" YEAR="1998" PAGE.ECR="II-2739">Τ-115/94 DEP, Opel Austria κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1998, σ. ΙΙ-2739, σκέψη 26</REF.DOC.ECR>, και της <DATE ISO="20010919">19ης Σεπτεμβρίου 2001</DATE>, Τ-64/99 DEP, UK Coal κατά Επιτροπής, σκέψη 25).</TXT></NP><NP><NO.P>29</NO.P><TXT>Έστω και αν συντελείται, γενικώς, ουσιώδης νομική εργασία κατά την διάρκεια της διαδικασίας που προηγείται της ένδικης φάσεως, πρέπει να υπομνησθεί ότι, με τον<?PAGE NO="II-228"?> όρο <QUOT.START ID="QS0018" REF.END="QE0018" CODE="00AB"/>δίκη<QUOT.END ID="QE0018" REF.START="QS0018" CODE="00BB"/> το άρθρο 91 του Κανονισμού Διαδικασίας εννοεί μόνον στην ενώπιον του Πρωτοδικείου διαδικασία, αποκλειομενης της προηγηθείσας αυτής φάσεως. Τούτο προκύπτει, μεταξύ άλλων, από το άρθρο 90 του ίδιου κανονισμού το οποίο μνημονεύει την <QUOT.START ID="QS0019" REF.END="QE0019" CODE="00AB"/>ενώπιον του Πρωτοδικείου διαδικασία<QUOT.END ID="QE0019" REF.START="QS0019" CODE="00BB"/> (βλ., κατ' αναλογίαν, τις διατάξεις του Δικαστηρίου της <DATE ISO="19701021">21ης Οκτωβρίου 1970</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="75/69" YEAR="1970" PAGE.ECR="901">75/69, Hake κατά Επιτροπής, Rec. 1970, σ.901, 902</REF.DOC.ECR>, και της <DATE ISO="19941130">30ής Νοεμβρίου 1994</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-294/90 DEP" YEAR="1994" PAGE.ECR="I-5423">C-294/90 DEP, British Aerospace κατά Επιτροπής, Συλλογή 1994, σ. Ι-5423, σκέψεις 10 έως 12</REF.DOC.ECR>, και την προπαρατεθείσα απόφαση του Πρωτοδικείου <QUOT.START ID="QS0020" REF.END="QE0020" CODE="00AB"/>Τσιμέντο<QUOT.END ID="QE0020" REF.START="QS0020" CODE="00BB"/>, σκέψη 5134).</TXT></NP><NP><NO.P>30</NO.P><TXT>Επομένως, πρέπει να απορριφθεί το αίτημα του αιτούντος στο μέτρο που με αυτό ζητείται η καταβολή από την Επιτροπή των εξόδων των σχετικών με την ενώπιον αυτής διαδικασία.</TXT></NP><NP><NO.P>31</NO.P><TXT>Πρέπει επίσης να απορριφθεί το αίτημα του αιτούντος για την ανάκτηση από την Επιτροπή των εξόδων των σχετικών με τη μεταγενέστερη της προφορικής διαδικασίας περίοδο όσον αφορά την υπόθεση Τ-38/95. Πράγματι, πρέπει να υπογραμμιστεί ότι οι υποθέσεις <QUOT.START ID="QS0021" REF.END="QE0021" CODE="00AB"/>Τσιμέντο<QUOT.END ID="QE0021" REF.START="QS0021" CODE="00BB"/> δεν συνεκδικάσθησαν προς διευκόλυνση της προφορικής διαδικασίας και ότι καμία διαδικαστική πράξη δεν πραγματοποιήθηκε ύστερα από τις <DATE ISO="19980916">16 Σεπτεμβρίου 1998</DATE>, ημερομηνία της επ' ακροατηρίου συζητήσεως στην υπόθεση Τ-38/95. Υπό τις συνθήκες αυτές, τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε ο αιτών ύστερα από την ημερομηνία αυτή δεν προκύπτει να συνδέονται άμεσα με την ενώπιον του Πρωτοδικείου άμυνά του και δεν είναι δυνατό, όπως είναι επόμενο, να θεωρηθούν ως αναγκαία έξοδα λόγω της δίκης, κατά την έννοια του άρθρου 91 του Κανονισμού Διαδικασίας (βλ., υπ' αυτήν την έννοια, την προπαρατεθείσα διάταξη του Δικαστηρίου Hüls κατά Επιτροπής, σκέψη 19, και τη διάταξη του Πρωτοδικείου της <DATE ISO="20001127">27ης Νοεμβρίου 2000</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="T-78/99" YEAR="2000" PAGE.ECR="II-3717">Τ-78/99 DEP, Elder κατά Επιτροπής, Συλλογή 2000, σ. ΙΙ-3717, σκέψη 17</REF.DOC.ECR>).</TXT></NP><NP><NO.P>32</NO.P><TXT>Προκειμένου περί των εξόδων των σχετικών με την ενώπιον του Πρωτοδικείου διαδικασία, πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά πάγια νομολογία, ο κοινοτικός δικαστής δεν έχει το δικαίωμα να καθορίζει τις οφειλόμενες από τους διαδίκους στους δικούς τους δικηγόρους αμοιβές αλλά να προσδιορίζει το ποσό μέχρι του οποίου μπορούν αυτές οι αμοιβές να καταβληθούν από τον καταδικασθέντα στα δικαστικά έξοδα<?PAGE NO="II-229"?> διάδικο. Αποφαινόμενος επί του αιτήματος καθορισμού των εξόδων, ο κοινοτικός δικαστής δεν πρέπει να λαμβάνει υπόψη το εθνικό τιμολόγιο περί καθορισμού των αμοιβών των δικηγόρων ούτε ενδεχόμενη σχετική συμφωνία μεταξύ του ενδιαφερομένου διαδίκου και των εκπροσώπων ή συμβούλων του [διάταξη του Πρωτοδικείου της <DATE ISO="19961108">8ης Νοεμβρίου 1996</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="T-120/89 DEP" YEAR="1996" PAGE.ECR="II-1547">Τ-120/89 (92), Stahlwerke Peine-Salzgitter κατά Επιτροπής, Συλλογή 1996, σ. II-1547, σκέψη 27</REF.DOC.ECR> προπαρατεθείσες διατάξεις Opel Austria κατά Συμβουλίου, σκέψη 27, και UK Coal κατά Επιτροπής, σκέψη 26].</TXT></NP><NP><NO.P>33</NO.P><TXT>Κατά πάγια επίσης νομολογία, ελλείψει κοινοτικών διατάξεων τιμολογιακού χαρακτήρα, το Πρωτοδικείο οφείλει να εκτιμά ελευθέρως τα δεδομένα της υποθέσεως, λαμβάνοντας υπόψη το αντικείμενο και τη φύση της διαφοράς, τη σημασία της υπό το πρίσμα του κοινοτικού δικαίου, καθώς και τις δυσχέρειες της υποθέσεως, το μέγεθος της εργασίας που απαίτησε η ένδικη διαδικασία από τους εκπροσώπους ή συμβούλους που παρεμβαίνουν καθώς και τα οικονομικά συμφέροντα που η διαφορά αντιπροσώπευσε για τους διαδίκους [διάταξη του Δικαστηρίου της <DATE ISO="19851126">26ης Νοεμβρίου 1985</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="318/82" YEAR="1985" PAGE.ECR="3727">318/82, Leeuwarder Papierwarenfabriek κατά Επιτροπής, Συλλογή 1985, σ. 3727, σκέψεις 2 και 3</REF.DOC.ECR> διάταξη του Πρωτοδικείου της <DATE ISO="19950308">8ης Μαρτίου 1995</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="T-2/93 DEP" YEAR="1995" PAGE.ECR="II-533">Τ-2/93 DEP, Air France κατά Επιτροπής, Συλλογή 1995, σ. II-533, σκέψη 16</REF.DOC.ECR> προπαρατεθείσες διατάξεις Opel Austria κατά Συμβουλίου, σκέψη 28, και UK Coal κατά Επιτροπής, σκέψη 27).</TXT></NP><NP><NO.P>34</NO.P><TXT>Βάσει αυτών ακριβώς των κριτηρίων πρέπει να εκτιμηθεί το ύψος του ποσού των ανακτήσιμων εν προκειμένω εξόδων.</TXT></NP><NP><NO.P>35</NO.P><TXT>Όσον αφορά τις δυσχέρειες της υποθέσεως και τη σημασία της υπό το πρίσμα του κοινοτικού δικαίου, προκύπτει ότι η εν λόγω υπόθεση ήταν σχετικώς περίπλοκη και είχε θέση, μεταξύ άλλων, αναφορικά με τα δικαιώματα άμυνας, ένα ζήτημα σχετικό με την πρόσβαση στον φάκελο της Επιτροπής. Μολονότι, βεβαίως, το ζήτημα αυτό δεν είναι νέο, προσέλαβε εντούτοις, στις υποθέσεις <QUOT.START ID="QS0022" REF.END="QE0022" CODE="00AB"/>Τσιμέντο<QUOT.END ID="QE0022" REF.START="QS0022" CODE="00BB"/> και, ειδικότερα, στην υπό κρίοη υπόθεση, ιδιαίτερη σημασία, πράγμα που υποχρέωσε το Πρωτοδικείο στο να προβεί σε σημαντικές διασαφηνίσεις σχετικά με την έκταση εφαρμογής της αρχής της προσβάσεως στον διοικητικό φάκελο, στο πλαίσιο διαδικασίας εφαρμογής του άρθρου 81 ΕΚ.</TXT></NP><?PAGE NO="II-230"?><NP><NO.P>36</NO.P><TXT>Επί της ουσίας, η υπό κρίση υπόθεση έθεσε, μεταξύ άλλων, ένα νέο νομικό ζήτημα, συγκεκριμένα, το εάν μια επιχείρηση μπορεί να θεωρηθεί ως συμμετέχον μέρος σε συμφωνία αντίθετη προς το άρθρο 81, παράγραφος 1, ΕΚ λόγω, αφενός, της υπαγωγής της σε εθνική ένωση, που ήδη αποτελεί μέλος ευρωπαϊκής ενώσεως, στο επίπεδο της οποίας συνήφθη η εν λόγω συμφωνία, και, αφετέρου, της συμμετοχής της σε συγκεκριμένο μέτρο εφαρμογής της συμφωνίας αυτής.</TXT></NP><NP><NO.P>37</NO.P><TXT>Συνεπώς, η φύση της διαφοράς δικαιολογούσε, αφενός, υψηλές αμοιβές δικηγόρων και, αφετέρου, το να εκπροσωπηθεί ο αιτών από δύο δικηγόρους (βλ., υπό την έννοια αυτή, τις προπαρατεθείσες διατάξεις Stahlwerke Peine-Salzgitter κατά Επιτροπής, σκέψη 30, και Opel Austria κατά Συμβουλίου, σκέψη 29).</TXT></NP><NP><NO.P>38</NO.P><TXT>Όσον αφορά το μέγεθος της σχετικής με την ενώπιον του Πρωτοδικείου διαδικασία εργασίας, διαπιστώνεται ότι, εκτός από το δικόγραφο της προσφυγής και το υπόμνημα απαντήσεως, ο αιτών κατέθεσε δύο υπομνήματα παρατηρήσεων όταν το Πρωτοδικείο διέταξε την Επιτροπή να επιτρέψει την πρόσβαση των ενδιαφερομένων διαδίκων στον διοικητικό φάκελο της.</TXT></NP><NP><NO.P>39</NO.P><TXT>Μολονότι είναι αληθές ότι η μνημονευόμενη στην προηγούμενη σκέψη περίσταση προκάλεσε, εν προκειμένω, επιπρόσθετη εργασία των συμβούλων του αιτούντος και ότι η διαφορά έθεσε περίπλοκα ζητήματα δικαίου (ανωτέρω σκέψεις 34 και 35), πρέπει ωστόσο να επισημανθεί ότι ο αιτών περιλαμβανόταν μεταξύ των αποδεκτών της αποφάσεως της Επιτροπής <QUOT.START ID="QS0023" REF.END="QE0023" CODE="00AB"/>Τσιμέντο<QUOT.END ID="QE0023" REF.START="QS0023" CODE="00BB"/>, στους οποίους προσαπτόταν περιορισμένος αριθμός παραβάσεων, πράγμα που συνετέλεσε στη μείωση του όγκου των κατατεθέντων στο Πρωτοδικείο εγγράφων.</TXT></NP><NP><NO.P>40</NO.P><TXT>Όσον αφορά τα σχετικά με τον αιτούντα οικονομικά συμφέροντα της διαφοράς, πρέπει να υπογραμμιστεί ότι το επιβληθέν σ' αυτόν με την απόφαση της Επιτροπής <QUOT.START ID="QS0024" REF.END="QE0024" CODE="00AB"/>Τσιμέντο<QUOT.END ID="QE0024" REF.START="QS0024" CODE="00BB"/> πρόστιμο αντιπροσώπευε σημαντικό ποσό (ανωτέρω σκέψη 2).</TXT></NP><?PAGE NO="II-231"?><NP><NO.P>41</NO.P><TXT>Ενόψει της προηγηθείσας αναλύσεως, πρέπει, εν προκειμένω, να θεωρηθούν ως ανακτήσιμα, κατά την έννοια του άρθρου 91 του Κανονισμού Διαδικασίας, έξοδα, το σύνολο των εξόδων, δεόντως δικαιολογημένων, στα οποία υποβλήθηκε ο αιτών λόγω της ενώπιον του Πρωτοδικείου διαδικασίας στην υπόθεση Τ-38/95.</TXT></NP><NP><NO.P>42</NO.P><TXT>Από τα στοιχεία που ο αιτών είχε επισυνάψει στην αίτηση του, προκύπτει ότι, όπως και η Επιτροπή διαπιστώνει στις παρατηρήσεις της, το ύψος των εξόδων στα οποία αυτός υποβλήθηκε μεταξύ της <DATE ISO="19941201">1ης Δεκεμβρίου 1994</DATE>, επομένης της λήψεως της αποφάσεως της Επιτροπής <QUOT.START ID="QS0025" REF.END="QE0025" CODE="00AB"/>Τσιμέντο<QUOT.END ID="QE0025" REF.START="QS0025" CODE="00BB"/>, και του τέλους του μηνός Σεπτεμβρίου 1998, κατά τη διάρκεια του οποίου διεξήχθη η επ' ακροατηρίου συζήτηση στην υπόθεση Τ-38/95, ανέρχεται σε <FT TYPE="NUMBER">760000</FT> FRF (<FT TYPE="DECIMAL">115861,25</FT> ευρώ) περίπου. Ωστόσο, από το ποσό αυτό πρέπει να αφαιρεθεί το ποσό των <FT TYPE="NUMBER">60000</FT> FRF (<FT TYPE="DECIMAL">9146,94</FT> ευρώ) περίπου, που μνημονεύεται στην επιστολή που απηύθυναν στις <DATE ISO="19980629">29 Ιουνίου 1998</DATE> στον αιτούντα οι σύμβουλοι του, ποσό που δεν αντιστοιχεί σε λογαριασμό αμοιβών και εξόδων αλλά σε αίτημα προκαταβολής επί της αμοιβής.</TXT></NP><NP><NO.P>43</NO.P><TXT>'Ετσι, ενόψει των συγκεκριμένων περιστάσεων, θα ήταν ορθό και δίκαιο οι αμοιβές δικηγόρων και τα ανακτήσιμα από τον αιτούντα έξοδα να καθοριστούν στα <FT TYPE="DECIMAL">106714,31</FT> ευρώ (<FT TYPE="NUMBER">700000</FT> FRF).</TXT></NP><NP><NO.P>44</NO.P><TXT>Δεδομένου ότι το Πρωτοδικείο, καθορίζοντας τα ανακτήσιμα έξοδα, έχει λάβει υπόψη όλες τις περιστάσεις της υποθέσεως μέχρι το χρονικό σημείο που αποφαίνεται, παρέλκει η έκδοση χωριστής αποφάσεως επί των εξόδων στα οποία υποβλήθηκαν οι διάδικοι λόγω της παρούσας διαδικασίας καθορισμού των εξόδων (διάταξη του Πρωτοδικείου της <DATE ISO="19930705">5ης Ιουλίου 1993</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="T-84/91 DEP" YEAR="1993" PAGE.ECR="II-757">Τ-84/91 DEP, Meskens κατά Κοινοβουλίου, Συλλογή 1993, σ. ΙΙ-757, σκέψη 16</REF.DOC.ECR> προπαρατεθείσες διατάξεις Opel Austria κατά Συμβουλίου, σκέψη 33, και UK Coal κατά Επιτροπής, σκέψη 33).</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="II-232"?><JURISDICTION><INTRO><P>Για τους λόγους αυτούς,</P><P>ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ (τρίτο πενταμελές τμήμα)</P><P>διατάσσει:</P></INTRO><P>Καθορίζει το ποσό των ανακτήσιμων από τον αιτούντα στην υπόθεση Τ-38/95 εξόδων στα <FT TYPE="DECIMAL">106714,31</FT> ευρώ (<FT TYPE="NUMBER">700000</FT> FRF).</P></JURISDICTION></CONTENTS.ORDER><SIGNATURE.CASE><P>Λουξεμβούργο, <DATE ISO="20020124">24 Ιανουαρίου 2002</DATE>.</P><SIGNATORY><P>Ο Γραμματέας</P><P>Β. Pastor</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Ο Πρόεδρος</P><P>Μ. Jaeger</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></ORDER>