(1)

Bij artikel 20, lid 2, van Verordening (EU) 2026/2108 is een afhandelingsvergoeding van de Unie vastgesteld die van toepassing is op de handel met derde landen. Die vergoeding bestaat uit een vast bedrag per artikel voor de diensten die moeten worden verleend voor de behandeling van een verzoek om goederen onder de regeling voor het in het vrije verkeer brengen te plaatsen wanneer die goederen in het kader van afstandsverkopen worden verkocht aan een afnemer in het douanegebied van de Unie zoals gedefinieerd in artikel 3 van die verordening, met inbegrip van een afnemer in die delen van het douanegebied waar de Richtlijnen 2006/112/EG (2) en (EU) 2020/262 van de Raad (3) niet van toepassing zijn (gebieden met een bijzonder fiscaal regime).

(2)

Overeenkomstig artikel 20, lid 3, van Verordening (EU) 2026/2108 komt het bedrag van de afhandelingsvergoeding van de Unie bij benadering overeen met de kosten van de verleende diensten, met name de kosten van het controleren van de gegevens en het uitvoeren van risicoanalyses, alsook van de relevante infrastructuur en controles, met inbegrip van door de EU-douaneautoriteit verleende diensten. Die kosten moeten worden uiteengezet in een verslag dat de Commissie om de twee jaar moet opstellen overeenkomstig artikel 20, lid 8, van Verordening (EU) 2026/2108. Dat verslag is nodig om ervoor te zorgen dat het bedrag van de afhandelingsvergoeding van de Unie bij benadering de door de douaneautoriteiten gemaakte kosten weerspiegelt, zodat de Commissie het niveau van de vergoeding periodiek kan herzien en aanpassen.

(3)

Voor de komende twee jaar bevat het eerste verslag van de Commissie over de periode 2026-2028 ramingen van de kosten voor zowel de lidstaten als de Commissie met betrekking tot relevante digitale douanesystemen, alsook het aandeel douanepersoneel dat zich bezighoudt met in- en uitklaring, douanecontroles, audits na vrijgave en processen, voor zover deze zijn toegewezen om gegevens te controleren, risicoanalyses uit te voeren en de nodige douanecontroles uit te voeren op goederen die in het kader van afstandsverkopen worden verkocht. De lidstaten moeten ook investeren in e-commerceapparatuur naar aanleiding van de oproepen tot het indienen van subsidies van de Unie voor de financiering van douaneapparatuur. Deze Uniefinanciering is opgenomen in de kostenraming. Daarentegen omvatten de in aanmerking te nemen kosten niet de investeringen van de lidstaten in controle-infrastructuur die uitsluitend uit de nationale begroting wordt gefinancierd, noch de kosten die markttoezichtautoriteiten maken bij het uitvoeren van nalevingscontroles van goederen die de markt van de Unie binnenkomen, wanneer die autoriteiten niet optreden als een aangewezen autoriteit uit hoofde van artikel 25 van Verordening (EU) 2019/1020 van het Europees Parlement en de Raad (4). De beoordeling van de kostenelementen wordt als gematigd beschouwd omdat zij is gebaseerd op conservatieve aannames. Bovendien moet het bedrag van de vergoeding gebaseerd zijn op zowel historische gegevens als de meest recente beschikbare gegevens. Evenzo is een redelijke en zo realistisch mogelijke prognose gemaakt van de hoeveelheid ingevoerde goederen uit afstandsverkopen die de komende jaren kan worden verwacht. Op basis hiervan wordt een afhandelingsvergoeding van de Unie van 2 EUR per artikel geacht in verhouding te staan tot de geschatte kosten die nauw verband houden met het douanetoezicht op dergelijke goederen.

(4)

In artikel 287, lid 4, van Verordening (EU) 2026/2108 is bepaald dat de afhandelingsvergoeding van de Unie van toepassing is vanaf tien dagen na de inwerkingtreding van de gedelegeerde handeling van de Commissie tot vaststelling van het bedrag ervan. Omwille van de juridische duidelijkheid en samenhang is het daarom noodzakelijk de datum van toepassing van deze verordening af te stemmen op dat vereiste. Om ervoor te zorgen dat deze verordening onverwijld van toepassing is en om verstoringen bij de toepassing van de afhandelingsvergoeding van de Unie te voorkomen, moet deze verordening in werking treden op de dag van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie en moet zij van toepassing zijn op de tiende dag na de inwerkingtreding,