<!DOCTYPE html PUBLIC "yes" "xhtml1-strict.dtd">
<html xmlns="http://www.w3.org/1999/xhtml">
<!--GENDOC2XHTML # converter_version: 1.2.15-->
  <head>
    <title>2026-03-202603C112202404770-00-TRA-DOC-EL-CONCL-C-0477-24-202508450-07_00</title>
    <meta content="text/html; charset=utf-8" http-equiv="Content-Type"/>
    <meta content="" name="Gendoc_DGTGeneratedDate"/>
    <meta content="0" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_ContentBits"/>
    <meta content="Commission Use" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_Name"/>
    <meta content="el-GR" name="Gendoc_Lang"/>
    <meta content="" name="Gendoc_GenerationDate"/>
    <meta content="" name="IsFlattened"/>
    <meta content="1" name="NumProc"/>
    <meta content="Final" name="Gendoc_EditionType"/>
    <meta content="0001" name="Gendoc_CaseNumberSuite"/>
    <meta content="20-03-26 08:39:24" name="Gendoc_LastVerificationDate"/>
    <meta content="" name="Gendoc_ProcedureNumber"/>
    <meta content="el" name="Gendoc_LangCode"/>
    <meta content="CNC" name="TypeDoc"/>
    <meta content="E02g4zxO7D0qF2OTUOxo1CeQQ50EqdcXc9pqpinuoEYGEwNOKYM5zqiwdrL7Ii4zBvB2hU46gwWOcfsyUcMceGHdfpyhz5NL1REdK8Px60QRSN8xNHGdjN/4gRQjEJbCgYPodaHQPJ/WFNe4ijZiU7Yphd+8/fWzTjJLPCXp1L8=" name="GenDocUID"/>
    <meta content="P" name="TypeProc"/>
    <meta content="" name="CreateCustomParts"/>
    <meta content="OK" name="ReadyToPublish"/>
    <meta content="pavloef" name="Gendoc_User"/>
    <meta content="10, 3, 0, 1" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_Tag"/>
    <meta content="" name="EP_Mode"/>
    <meta content="" name="Gendoc_DGTGenerated"/>
    <meta content="" name="Gendoc_Vademecum"/>
    <meta content="true" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_Enabled"/>
    <meta content="7789d976-9b32-4eb8-8ef8-fc1bb02d598f" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_ActionId"/>
    <meta content="0477" name="NumeroOrdre"/>
    <meta content="2024" name="Annee"/>
    <meta content="P" name="Gendoc_ProcedureType"/>
    <meta content="" name="EP_Version"/>
    <meta content="EL" name="Langue"/>
    <meta content="pavloef" name="Gendoc_DGTGeneratedUser"/>
    <meta content="b24c8b06-522c-46fe-9080-70926f8dddb1" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_SiteId"/>
    <meta content="FAST_document_go_ok" name="Gendoc_LastVerificationStatus"/>
    <meta content="CNC_C" name="Gendoc_GendocTemplateType"/>
    <meta content="TRUE" name="WithoutAuthorBlockFlatP"/>
    <meta content="GenDoc 17-09-25 18:40:09" name="Created"/>
    <meta content="" name="Canevas3_Vademecum"/>
    <meta content="2025-09-25T12:08:12Z" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_SetDate"/>
    <meta content="TRUE" name="WithoutAuthorBlock"/>
    <meta content="" name="Gendoc_CaseYear"/>
    <meta content="false" name="Generation_In_Progress"/>
    <meta content="C" name="Juridiction"/>
    <meta content="952480efbf2840b7aa5d1d460e457cf5" name="DocumentIdentifier"/>
    <meta content="0477" name="Gendoc_CaseNumber"/>
    <meta content="ImportedWithoutSource" name="SdlIdentifier"/>
    <meta content="RP" name="NatureAff"/>
    <meta content="RP" name="Gendoc_CaseNature"/>
    <meta content="0001" name="NumSuite"/>
    <meta content="C" name="Gendoc_Juridiction"/>
    <meta content="Standard" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_Method"/>
  </head>
  <body>
    <div style="header">
      <div id="rId25" style="first"/>
      <div id="rId21" style="even">Προτάσεις Norkus – Υπόθεση C‑477/24</div>
      <div id="rId22" style="default">Deldwyn</div>
    </div>
    <p class="C36Centre" id="para-1" title="page-1">
      ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ
    </p>
    <p class="C36Centre" id="para-2" title="page-1">
      RIMVYDAS NORKUS
    </p>
    <p class="C36Centre" id="para-3" title="page-1">
      της 25ης Σεπτεμβρίου 2025  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-1" href="#t-1">1</a>
</span>)
      
    </p>
    <p class="C38Centregrasgrandespacement" id="para-4" title="page-1">
      Υπόθεση C‑477/24 [Deldwyn]  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-2" href="#t-2">i</a>
</span>)
    </p>
    <p class="C37Centregras" id="para-5" title="page-1">
      Minister for Justice
    </p>
    <p class="C37Centregras" id="para-6" title="page-1">
      κατά
    </p>
    <p class="C37Centregras" id="para-7" title="page-1">
      I.T.
    </p>
    <p class="C39Centreespacement" id="para-8" title="page-1">
      [αίτηση του Court of Appeal (εφετείου, Ιρλανδία)<br/>για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως]
    </p>
    <p class="C71Indicateur" id="para-9" title="page-1">
      «Προδικαστική παραπομπή – Ιθαγένεια της Ένωσης – Δικαίωμα ελεύθερης κυκλοφορίας και διαμονής εντός του εδάφους των κρατών μελών – Οδηγία 2004/38/ΕΚ – Παράγωγο δικαίωμα διαμονής – Δικαίωμα διαμονής των μελών της οικογένειας πολίτη της Ένωσης – Γάμος μεταξύ πολίτη της Ένωσης και υπηκόου τρίτης χώρας – Διατήρηση του δικαιώματος διαμονής από τον υπήκοο τρίτης χώρας σε περίπτωση διαζυγίου – Πολίτης της Ένωσης ο οποίος δεν ασκεί πλέον επαγγελματική δραστηριότητα κατά τον χρόνο διαζυγίου – Άρθρο 7, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ – Υπολογισμός της περιόδου “άνω του ενός έτους” – Απαίτηση ενιαίας αδιάλειπτης περιόδου ή δυνατότητα σώρευσης περιόδων απασχόλησης σε βάθος ετών – Έννοια της φράσεως “έχει δεόντως καταγραφεί ως ακουσίως άνεργος” – Δικαίωμα πρόσβασης στον φάκελο που παρατίθεται το ιστορικό εργασίας και κοινωνικής πρόνοιας πολίτη της Ένωσης»
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-10" title="page-3">
      
        <br/>
      
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">I.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Εισαγωγή</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">1.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η υπό κρίση αίτηση προδικαστικής αποφάσεως  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-3" href="#t-3">2</a>
</span>) υποβλήθηκε στο πλαίσιο της κατ’ έφεση δίκης μεταξύ του Minister for Justice (Υπουργού Δικαιοσύνης) (Ιρλανδία) (στο εξής: Υπουργός) και του I.T. (στο εξής: προσφεύγων), υπηκόου χώρας εκτός του ΕΟΧ και πρώην συζύγου πολίτη της Ένωσης  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-4" href="#t-4">3</a>
</span>), σε σχέση με την απόφαση του Υπουργού να μην επιτρέψει στον προσφεύγοντα να διατηρήσει το δελτίο διαμονής του, το οποίο θα του παρείχε τη δυνατότητα να παραμείνει επ’ αόριστον στην Ιρλανδία. Ο προσφεύγων ενημερώθηκε, μεταξύ άλλων, ότι το δικαίωμα διαμονής του εξαρτάται από τη συνέχιση της άσκησης των δικαιωμάτων που αντλεί από τις Συνθήκες της Ένωσης η πρώην σύζυγός του στην Ιρλανδία και ότι δεν είχε προσκομίσει αποδεικτικά στοιχεία από τα οποία να προκύπτει η δραστηριότητά της  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-5" href="#t-5">4</a>
</span>) στο εν λόγω κράτος μέλος κατά τον χρόνο κινήσεως της διαδικασίας διαζυγίου.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">2.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Με τη διάταξη περί παραπομπής, το αιτούν δικαστήριο ζητεί να διευκρινισθεί εάν ο όρος «ένα έτος» στο άρθρο 7, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/38/ΕΚ  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-6" href="#t-6">5</a>
</span>) απαιτεί το επίμαχο έτος να αντιστοιχεί σε μία ενιαία αδιάλειπτη περίοδο ή εάν μπορούν να συνυπολογιστούν αθροιστικά μικρότερα χρονικά διαστήματα, διάσπαρτα σε βάθος ετών, ώστε να διαμορφωθεί μια συνολική περίοδος ενός έτους. Επιπλέον, το αιτούν δικαστήριο διερωτάται εάν το γεγονός ότι η πρώην σύζυγος του προσφεύγοντος λάμβανε επίδομα εξεύρεσης εργασίας στην Ιρλανδία σημαίνει ότι είχε «καταγραφεί δεόντως ως ακουσίως άνεργη» σύμφωνα με τη διάταξη αυτή. Τέλος, το αιτούν δικαστήριο ζητεί να διευκρινισθεί κατά πόσον, και εάν ναι υπό ποιες προϋποθέσεις, υποχρεούται ο Υπουργός να θέσει στη διάθεση του προσφεύγοντος τα έγγραφα του φακέλου στα οποία στηρίχθηκε για την απόρριψη της αίτησης μόνιμης διαμονής του και στα οποία παρατίθεται, μεταξύ άλλων, το ιστορικό της εργασίας ή της κοινωνικής ασφαλίσεως της πρώην συζύγου του.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">II.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Νομικό πλαίσιο</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">Α.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Δίκαιο της Ένωσης</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">3.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το άρθρο 7 της οδηγίας 2004/38, το οποίο επιγράφεται «Δικαίωμα διαμονής άνω των τριών μηνών», ορίζει τα εξής:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-17" title="page-5">
      «1. Όλοι οι πολίτες της Ένωσης έχουν δικαίωμα διαμονής στην επικράτεια άλλου κράτους μέλους για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των τριών μηνών, εφόσον:
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-18" title="page-5">
      α) είναι μισθωτοί ή μη μισθωτοί στο κράτος μέλος υποδοχής, ή
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-19" title="page-5">
      β) διαθέτουν επαρκείς πόρους για τον εαυτό τους και τα μέλη των οικογενειών τους, ούτως ώστε να μην επιβαρύνουν κατά τη διάρκεια της περιόδου παραμονής τους το σύστημα κοινωνικής πρόνοιας του κράτους μέλους υποδοχής, καθώς και πλήρη ασφαλιστική κάλυψη ασθενείας στο κράτος μέλος υποδοχής, ή
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-20" title="page-5">
      […]
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-21" title="page-5">
      2. Το δικαίωμα διαμονής που προβλέπεται στην παράγραφο 1 εκτείνεται στα μέλη της οικογένειας τα οποία δεν είναι υπήκοοι κράτους μέλους, όταν συνοδεύουν ή πηγαίνουν να συναντήσουν, στο κράτος μέλος υποδοχής, τον πολίτη της Ένωσης και εφόσον ο εν λόγω πολίτης πληροί τους όρους που αναφέρονται στην παράγραφο 1, στοιχεία αʹ, βʹ ή γʹ.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-22" title="page-5">
      3. Για τους σκοπούς της παραγράφου 1, στοιχείο αʹ, η ιδιότητα του μισθωτού ή του μη μισθωτού διατηρείται για τον πολίτη της Ένωσης που δεν είναι πλέον μισθωτός ή μη μισθωτός στις ακόλουθες περιπτώσεις:
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-23" title="page-5">
      […]
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-24" title="page-5">
      β) αν ο ενδιαφερόμενος έχει καταγραφεί δεόντως ως ακουσίως άνεργος, έχοντας ασκήσει επαγγελματική δραστηριότητα άνω του ενός έτους, και έχει καταγραφεί ως πρόσωπο το οποίο αναζητεί εργασία στην αρμόδια υπηρεσία απασχόλησης·
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-25" title="page-5">
      γ) αν ο ενδιαφερόμενος έχει καταγραφεί δεόντως ως ακουσίως άνεργος μετά τη λήξη ισχύος της σύμβασης εργασίας ορισμένου χρόνου με διάρκεια μικρότερη του ενός έτους ή αφού κατέστη ακουσίως άνεργος κατά τη διάρκεια των πρώτων δώδεκα μηνών και έχει καταγραφεί στην αρμόδια υπηρεσία απασχόλησης ως πρόσωπο το οποίο αναζητεί εργασία. Στην περίπτωση αυτή, η ιδιότητα του εργαζομένου διατηρείται επί χρονικό διάστημα που δεν μπορεί να είναι μικρότερο του εξαμήνου·
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-26" title="page-5">
      […]».
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">4.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το άρθρο 13 της ίδια οδηγίας, το οποίο φέρει τον τίτλο «Διατήρηση του δικαιώματος διαμονής από τα μέλη της οικογένειας σε περίπτωση διαζυγίου, ακύρωσης του γάμου ή λήξης της καταχωρισμένης συμβίωσης», προβλέπει τα εξής:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-28" title="page-6">
      «[…]
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-29" title="page-6">
      2. Με την επιφύλαξη του δεύτερου εδαφίου, το διαζύγιο […] δεν συνεπάγεται απώλεια του δικαιώματος διαμονής των μελών της οικογένειας του πολίτη της Ένωσης τα οποία δεν είναι υπήκοοι κράτους μέλους, στις ακόλουθες περιπτώσεις:
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-30" title="page-6">
      α) αν ο γάμος […] διήρκεσε, έως την έναρξη της διαδικασίας έκδοσης διαζυγίου […], τρία έτη τουλάχιστον, εκ των οποίων το ένα έτος στο κράτος μέλος υποδοχής, ή
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-31" title="page-6">
      […]
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-32" title="page-6">
      Πριν από την απόκτηση του δικαιώματος μόνιμης διαμονής, το δικαίωμα διαμονής των ενδιαφερομένων εξακολουθεί να τελεί υπό την προϋπόθεση ότι μπορούν να αποδείξουν ότι είναι μισθωτοί ή μη μισθωτοί ή ότι διαθέτουν επαρκείς πόρους για τους ίδιους και τα μέλη της οικογένειάς τους, ούτως ώστε να μην επιβαρύνουν κατά τη διάρκεια της παραμονής τους το σύστημα κοινωνικής πρόνοιας του κράτους μέλους υποδοχής, και ότι έχουν πλήρη ασφαλιστική κάλυψη ασθενείας στο κράτος μέλος υποδοχής, ή ότι είναι μέλη της ήδη συσταθείσας στο κράτος μέλος υποδοχής οικογένειας ενός προσώπου το οποίο πληροί αυτές τις προϋποθέσεις. Η έννοια των “επαρκών πόρων” ορίζεται στο άρθρο 8, παράγραφος [4].
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-33" title="page-6">
      Τα εν λόγω μέλη της οικογένειας διατηρούν το δικαίωμα διαμονής αποκλειστικά σε προσωπική βάση.»
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">5.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το άρθρο 14 της εν λόγω οδηγίας, το οποίο επιγράφεται «Διατήρηση του δικαιώματος διαμονής», ορίζει τα εξής:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-35" title="page-6">
      «[…]
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-36" title="page-6">
      2. Οι πολίτες της Ένωσης και τα μέλη της οικογένειάς τους έχουν το δικαίωμα διαμονής που προβλέπεται στα άρθρα 7, 12 και 13, ενόσω πληρούν τους όρους των άρθρων αυτών.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-37" title="page-6">
      […]»
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">Β.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ιρλανδικό δίκαιο</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">6.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η S.I. No 548/2015 – European Communities (Free Movement of Persons) Regulations 2015 [κανονιστική απόφαση του 2015 σχετικά με τις Ευρωπαϊκές Κοινότητες (ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων)] (στο εξής: κανονιστική απόφαση)  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-7" href="#t-7">6</a>
</span>) μετάφερε στο ιρλανδικό δίκαιο την οδηγία 2004/38. Κατά το αιτούν δικαστήριο, μεταξύ του άρθρου 6, παράγραφος 3, στοιχείο c, της κανονιστικής αποφάσεως και του άρθρου 7, παράγραφος 3, της οδηγίας 2004/38 δεν υφίστανται ουσιαστικές διαφορές.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">III.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η διαφορά της κύριας δίκης και τα προδικαστικά ερωτήματα</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">7.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ο προσφεύγων είναι υπήκοος χώρας εκτός του ΕΟΧ. Εισήλθε στην Ιρλανδία δυνάμει θεωρήσεως εισόδου για φοιτητές τον Οκτώβριο του 2002. Τον Ιούλιο του 2009 ο προσφεύγων παντρεύτηκε μια πολίτη της Ένωσης στην Ιρλανδία και υπέβαλε αίτηση για τη χορήγηση άδειας διαμονής δυνάμει της οδηγίας 2004/38 και της κανονιστικής αποφάσεως, με βάση το ότι είναι σύζυγος πολίτη της Ένωσης. Η αίτηση αυτή απορρίφθηκε τον Φεβρουάριο του 2010. Ο προσφεύγων υπέβαλε νέα αίτηση στις 17 Ιουλίου 2011, η οποία απορρίφθηκε στις 9 Φεβρουαρίου 2012. Σε αμφότερες τις περιπτώσεις, ο λόγος απορρίψεως συνίστατο στο ότι από τους ελέγχους που έγιναν στον εργοδότη της πολίτη της Ένωσης  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-8" href="#t-8">7</a>
</span>) διαπιστώθηκε ότι, κατά τον χρόνο εξετάσεως της αιτήσεως  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-9" href="#t-9">8</a>
</span>), η πολίτης αυτή δεν συνδεόταν με σχέση εργασίας με τον εκάστοτε αναφερόμενο στην αίτηση εργοδότη. Τον Μάρτιο του 2013 ο προσφεύγων υπέβαλε τρίτη αίτηση για τη χορήγηση άδειας διαμονής στην Ιρλανδία. Στην περίπτωση αυτή, του χορηγήθηκε άδεια διαμονής διάρκειας πέντε ετών μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2018. Τον Ιούνιο του 2014, και συνεπώς μετά τη χορήγηση της ως άνω άδειας, κινήθηκε η διαδικασία εκδόσεως διαζυγίου μεταξύ του προσφεύγοντος και της συζύγου του. Η απόφαση διαζυγίου εκδόθηκε τον Ιούλιο του 2014 στη χώρα καταγωγής της πολίτη της Ένωσης. Μέχρι την ημερομηνία εκείνη, ο γάμος είχε διαρκέσει πέντε έτη.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">8.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η άδεια διαμονής του προσφεύγοντος στην Ιρλανδία δεν ανακλήθηκε μετά την έκδοση του διαζυγίου και ο ίδιος εξακολούθησε να εργάζεται εκεί. Η πρώην σύζυγός του συνέχισε επίσης να διαμένει στην Ιρλανδία (παρά την ύπαρξη πιθανών περιόδων απουσίας λόγω ταξιδιών επιστροφής στη χώρα καταγωγής της).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">9.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Τον Αύγουστο του 2018 ο προσφεύγων υπέβαλε αίτηση διατήρησης της άδειας διαμονής του σε προσωπικό επίπεδο δυνάμει του άρθρου 10, παράγραφος 2, της κανονιστικής αποφάσεως  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-10" href="#t-10">9</a>
</span>), το οποίο προβλέπει τη διατήρηση του δικαιώματος διαμονής σε περιπτώσεις διαζυγίου εφόσον ο γάμος έχει διαρκέσει για τρία ή περισσότερα έτη, συμπεριλαμβανομένου ενός τουλάχιστον έτους στην Ιρλανδία. Η αίτηση αυτή απορρίφθηκε τον Οκτώβριο του 2019 με την αιτιολογία ότι ο προσφεύγων δεν προσκόμισε αποδεικτικά στοιχεία από τα οποία να προκύπτει η απασχόληση της πρώην συζύγου του στην Ιρλανδία ή ότι διέθετε επαρκείς πόρους κατά τον χρόνο κινήσεως της διαδικασίας διαζυγίου  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-11" href="#t-11">10</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">10.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Στις 17 Οκτωβρίου 2019 ο προσφεύγων ζήτησε την επανεξέταση της απορριπτικής αποφάσεως και τη χορήγηση αντιγράφου των πληροφοριακών στοιχείων που είχαν ληφθεί από την Department of Employment Affairs and Social Protection (Διεύθυνση Εργασιακών Σχέσεων και Κοινωνικής Προστασίας, στο εξής: ΔΕΣΚΠ). Ο προσφεύγων επισήμανε ότι ο ίδιος και η πρώην σύζυγός του δεν διατηρούσαν πλέον σχέσεις μεταξύ τους, αλλά οι πληρεξούσιοι δικηγόροι του τής είχαν αποστείλει επιστολή ζητώντας τη συνδρομή της προκειμένου να τους παρασχεθούν στοιχεία σε σχέση με τις επαγγελματικές της δραστηριότητες στην Ιρλανδία κατά τις αναφερόμενες από τον Υπουργό περιόδους και επανέλαβε την πεποίθησή του ότι λάμβανε το επίδομα κοινωνικής πρόνοιας κατά τη διάρκεια τουλάχιστον ενός χρονικού διαστήματος εντός της περιόδου αυτής. Ο προσφεύγων επισήμανε επίσης ότι δεν διέθετε καμία άλλη δυνατότητα να αποδείξει ότι η πρώην σύζυγός του λάμβανε το επίδομα κοινωνικής πρόνοιας κατά το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα χωρίς τη συνδρομή και τη συνεργασία της.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">11.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Στις 22 Νοεμβρίου 2021 ο Υπουργός εξέδωσε οριστική απόφαση με την οποία επικυρώθηκε η απορριπτική απόφαση  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-12" href="#t-12">11</a>
</span>). Η απόφαση αυτή στηρίχθηκε στο ότι δεν υπήρχαν στον φάκελο στοιχεία όσον αφορά τις περιστάσεις υπό τις οποίες αποχώρησε από την προηγούμενη εργασία της η πολίτης της Ένωσης και, συνεπώς, κατά πόσον η αποχώρηση αυτή ήταν εκούσια ή ακούσια. Επιπλέον, από κανένα στοιχείο του φακέλου δεν προέκυπτε ότι εργάσθηκε για πάνω από ένα έτος ή ότι απασχολήθηκε βάσει συμβάσεως εργασίας ορισμένου χρόνου διάρκειας μικρότερης του ενός έτους πριν από την εγγραφή της στη ΔΕΣΚΠ. Η άποψη του Υπουργού στηρίχθηκε στο ότι η πολίτης της Ένωσης είχε εργασθεί για 37 εβδομάδες το 2013 και για 2 εβδομάδες το 2014. Σύμφωνα με την απορριπτική απόφαση, η πολίτης της Ένωσης «δεν ασκούσε τα απορρέοντα από τις Συνθήκες της Ένωσης δικαιώματά της μέσω ακούσιας ανεργίας κατά το έτος 2014, ήτοι το έτος κατά το οποίο κινήθηκε και περατώθηκε η διαδικασία εκδόσεως διαζυγίου». Στην οριστική απόφαση αναφέρεται επίσης ότι μολονότι η πολίτης της Ένωσης λάμβανε όντως επιδόματα κοινωνικής πρόνοιας το 2014, ο Υπουργός ουδόλως δεσμεύεται από οποιαδήποτε απόφαση της ΔΕΣΚΠ και η συνεχιζόμενη καταβολή των επιδομάτων κοινωνικής πρόνοιας στην υπήκοο της Ένωσης δεν ασκεί καθοριστική επιρροή στο ζήτημα των αντλούμενων από τη Συνθήκη της Ένωσης δικαιωμάτων επί του οποίου κλήθηκε να αποφανθεί ο Υπουργός.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">12.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατά το αιτούν δικαστήριο, στο πρακτικό της αποφάσεως του Υπουργού δεν παρατίθεται κανένα στοιχείο από το οποίο να συνάγεται ότι εξετάστηκε το ενδεχόμενο η πολίτης της Ένωσης να είχε εργαστεί για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο του ενός έτους ενόσω διέμενε στην Ιρλανδία πριν από τον Σεπτέμβριο του 2013, όταν και έλαβε για πρώτη φορά το επίδομα εξεύρεσης εργασίας. Οι προγενέστερες αυτές περίοδοι ουδόλως ελήφθησαν υπόψη προκειμένου να εξακριβωθεί εάν η πολίτης της Ένωσης ασκούσε τα απορρέοντα από τη Συνθήκη της Ένωσης δικαιώματά της στην Ιρλανδία κατά τον χρόνο κινήσεως της διαδικασίας διαζυγίου.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">13.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ο προσφεύγων άσκησε προσφυγή κατά της αποφάσεως του Υπουργού ενώπιον του High Court (ανώτερου δικαστηρίου, Ιρλανδία). Με απόφαση που εξέδωσε την 1η Φεβρουαρίου 2023, το High Court (ανώτερο δικαστήριο) εξαφάνισε την εν λόγω απόφαση. Το δικαστήριο αυτό έκρινε ότι ο Υπουργός είχε εστιάσει το ενδιαφέρον του στην εργασιακή κατάσταση της πολίτη της Ένωσης κατά την περίοδο ακριβώς πριν από την υποβολή της αιτήσεώς της για την καταβολή του επιδόματος εξεύρεσης εργασίας και στο χρονικό διάστημα των δώδεκα μηνών πριν από την κίνηση της διαδικασίας διαζυγίου. Αντιθέτως, ο Υπουργός ουδόλως έλαβε υπόψη του το καθεστώς εργασίας ή διαμονής της πολίτη της Ένωσης κατά το χρονικό διάστημα μεταξύ των ετών 2009 και 2012, παρά την επίκλησή του από τον προσφεύγοντα. Το High Court (ανώτερο δικαστήριο) έκρινε ότι ούτε το άρθρο 7, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/38 ούτε το άρθρο 6, παράγραφος 3, στοιχείο c, σημείο ii, της κανονιστικής αποφάσεως εξαρτούν τη διατήρηση της ιδιότητας του εργαζομένου από το να αποδείξει ο εργαζόμενος της Ένωσης ότι η απασχόληση για δώδεκα μήνες πραγματοποιήθηκε αδιαλείπτως και αμέσως πριν από την εγγραφή του ως ακουσίως ανέργου για τους σκοπούς διατηρήσεως του δικαιώματος διαμονής δυνάμει του άρθρου 7, παράγραφος 3, της οδηγίας 2004/38. Περαιτέρω, το High Court (ανώτερο δικαστήριο) έκρινε ότι η μη χορήγηση στον προσφεύγοντα των αρχείων που αφορούσαν τις ασφαλιστικές εισφορές της πρώην συζύγου για τα έτη 2009, 2010, 2011 και 2012, υπό οποιαδήποτε συγκεκαλυμμένη ή κατάλληλη μορφή, εφόσον αυτά περιλαμβάνονται στα στοιχεία που ελήφθησαν από τη ΔΕΣΚΠ και τέθηκαν στη διάθεση του Υπουργού ή η αδιαφανής εξέτασή τους κατά τη διαδικασία λήψεως αποφάσεως, υπονομεύει τον δίκαιο χαρακτήρα της διαδικασίας, καθόσον ο Υπουργός ήταν ενήμερος ότι ο προσφεύγων υποστήριζε ότι η πρώην σύζυγός του εργαζόταν κατά τη διάρκεια των ετών αυτών και είχε προσκομίσει ορισμένα αποδεικτικά στοιχεία προς τούτο, πλην όμως δεν είχε πρόσβαση σε πρόσθετα πληροφοριακά στοιχεία λόγω της έλλειψης συνεργασίας εκ μέρους της.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">14.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ο Υπουργός άσκησε έφεση κατά της αποφάσεως του High Court (ανώτερου δικαστηρίου) ενώπιον του Court of Appeal (εφετείου, Ιρλανδία). Λαμβανομένου υπόψη ότι η έκδοση αποφάσεως επί της εφέσεως απαιτεί την ερμηνεία του δικαίου της Ένωσης, το Court of Appeal (εφετείο) ανέστειλε την ενώπιόν του διαδικασία και υπέβαλε στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-49" title="page-10">
      «1)α)  Υποδηλώνει ή προϋποθέτει η φράση “ενός έτους” στο [άρθρο] 7, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, της [οδηγίας 2004/38/ΕΚ] ότι το επίμαχο έτος αποτελεί μία ενιαία αδιάλειπτη περίοδο;
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-50" title="page-10">
      1) β) Σε περίπτωση αρνητικής απαντήσεως στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα, στοιχείο αʹ, το γεγονός ότι οι επιμέρους περίοδοι απασχόλησης από τις οποίες αποτελείται το επίμαχο έτος ενδέχεται να έχουν σωρευτεί ή αθροιστεί εντός μιας συνολικής χρονικής περιόδου διάρκειας τεσσάρων ή πέντε ετών θέτει τον πολίτη της Ένωσης εκτός του πεδίου εφαρμογής του [άρθρου] 7, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ[, της οδηγίας 2004/38];
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-51" title="page-10">
      2) Έχει το γεγονός ότι ο πολίτης της Ένωσης ελάμβανε επίδομα εξεύρεσης εργασίας από τη Διεύθυνση Εργασιακών Σχέσεων και Κοινωνικής Προστασίας στην Ιρλανδία την έννοια ότι αυτός έχει “καταγραφεί δεόντως ως ακουσίως άνεργος” στο εν λόγω κράτος κατά την έννοια του [άρθρου] 7, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, της [οδηγίας 2004/38];
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-52" title="page-10">
      3) Έχει η γενική αρχή του δικαίου της Ένωσης που αποτυπώνεται στο άρθρο 41 του [Χάρτη] ή, επικουρικώς, η [οδηγία 2004/38] ερμηνευόμενη υπό το πρίσμα της εν λόγω γενικής αρχής, την έννοια ότι ο καθού οφείλει να παράσχει στον αιτούντα πρόσβαση στα έγγραφα του φακέλου (ενδεχομένως κατόπιν αποκρύψεως ορισμένων μη κρίσιμων στοιχείων) στις ακόλουθες περιπτώσεις:
    </p>
    <p class="C11Marge1avecretrait" id="para-53" title="page-10">
      α) πριν από τη λήψη της αποφάσεως περί διατήρησης του δικαιώματος διαμονής/της άδειας διαμονής σύμφωνα με το άρθρο 14 της [οδηγίας 2004/38], σε συνδυασμό με το άρθρο 13 και/ή το άρθρο 7, παράγραφος 3, της οδηγίας, και/ή
    </p>
    <p class="C11Marge1avecretrait" id="para-54" title="page-10">
      β) όταν ο αιτών προσβάλλει την απόφαση αυτή στο πλαίσιο ένδικης διαδικασίας;»
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">IV.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">15.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Γραπτές παρατηρήσεις κατέθεσαν ο προσφεύγων, η Γερμανική Κυβέρνηση, η Ιρλανδία και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Στις παρούσες προτάσεις και καθ’ υπόδειξιν του Δικαστηρίου, θα εξετάσω το πρώτο και το δεύτερο προδικαστικό ερώτημα του Court of Appeal (εφετείο).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">V.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ανάλυση</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">Α.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Προκαταρκτικές παρατηρήσεις</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">16.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Σκοπός της οδηγίας 2004/38  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-13" href="#t-13">12</a>
</span>) είναι να διευκολύνει την άσκηση και να ενισχύσει το δικαίωμα ελεύθερης κυκλοφορίας και διαμονής στο έδαφος των κρατών μελών, το οποίο παρέχεται απευθείας στους πολίτες της Ένωσης από το άρθρο 21, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-14" href="#t-14">13</a>
</span>). Συναφώς, η οδηγία 2004/38 απονέμει σε όλους τους υπηκόους τρίτων χωρών που είναι μέλη των οικογενειών πολιτών της Ένωσης κατά την έννοια του άρθρου 2, παράγραφος 2, της εν λόγω οδηγίας  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-15" href="#t-15">14</a>
</span>) και συνοδεύουν ή πηγαίνουν να συναντήσουν τον πολίτη της Ένωσης σε κράτος μέλος άλλο από εκείνο του οποίου έχει την ιθαγένεια  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-16" href="#t-16">15</a>
</span>) δικαιώματα εισόδου και διαμονής στο κράτος μέλος υποδοχής  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-17" href="#t-17">16</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">17.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το άρθρο 7 της οδηγίας 2004/38 καθορίζει τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες οι πολίτες της Ένωσης και τα μέλη των οικογενειών τους απολαύουν δικαιώματος διαμονής άνω των τριών μηνών στο κράτος μέλος υποδοχής  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-18" href="#t-18">17</a>
</span>) και οι οποίοι, ως εκ τούτου, δεν απολαύουν ακόμη δικαιώματος μόνιμης διαμονής δυνάμει του άρθρου 16, παράγραφος 1, της οδηγίας 2004/38  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-19" href="#t-19">18</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">18.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, της οδηγίας 2004/38 ορίζει ότι όλοι οι πολίτες της Ένωσης έχουν αυτό το δικαίωμα διαμονής εφόσον έχουν την ιδιότητα του μισθωτού ή μη μισθωτού στο κράτος μέλος υποδοχής  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-20" href="#t-20">19</a>
</span>). Κατά το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/38, οι πολίτες της Ένωσης έχουν δικαίωμα διαμονής στο κράτος μέλος υποδοχής χωρίς να είναι οικονομικώς ενεργοί εφόσον διαθέτουν, για τον εαυτό τους και τα μέλη των οικογενειών τους, πλήρη ασφαλιστική κάλυψη στο εν λόγω κράτος μέλος και επαρκείς πόρους ώστε να μην επιβαρύνουν κατά τη διάρκεια της περιόδου παραμονής τους το σύστημα κοινωνικής πρόνοιας  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-21" href="#t-21">20</a>
</span>). Το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ, προβλέπει επίσης δικαίωμα διαμονής για σπουδαστές υπό ορισμένες προϋποθέσεις.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">19.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το άρθρο 7, παράγραφος 2, της οδηγίας 2004/38 αναγνωρίζει στα μέλη των οικογενειών πολιτών της Ένωσης, τα οποία είναι υπήκοοι τρίτων χωρών και συνοδεύουν ή πηγαίνουν να συναντήσουν τον πολίτη της Ένωσης στο κράτος μέλος υποδοχής, δικαίωμα διαμονής στο κράτος αυτό, υπό την προϋπόθεση ότι ο πολίτης της Ένωσης πληροί τους όρους που αναφέρονται, μεταξύ άλλων, στο άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχεία αʹ, βʹ ή γʹ, της οδηγίας αυτής  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-22" href="#t-22">21</a>
</span>). Κατά το άρθρο 14, παράγραφος 2, της οδηγίας 2004/38, το δικαίωμα των μελών της οικογένειας του πολίτη της Ένωσης για διαμονή στο κράτος μέλος υποδοχής βάσει, μεταξύ άλλων, του άρθρου 7, παράγραφος 2, της οδηγίας αυτής διατηρείται μόνο ενόσω ο πολίτης της Ένωσης  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-23" href="#t-23">22</a>
</span>) πληροί τους όρους που προβλέπονται από την εν λόγω διάταξη  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-24" href="#t-24">23</a>
</span>). Συναφώς, το Δικαστήριο έχει υπογραμμίσει ότι τα δικαιώματα που απονέμονται στα μέλη των οικογενειών από την οδηγία 2004/38, συμπεριλαμβανομένου του άρθρου 7 της οδηγίας αυτής, δεν είναι αυτοτελή δικαιώματα αλλά παράγωγα της άσκησης της ελεύθερης κυκλοφορίας του πολίτη της Ένωσης  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-25" href="#t-25">24</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">20.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το άρθρο 7, παράγραφος 3, της οδηγίας 2004/38 ορίζει ότι, για τους σκοπούς του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, της οδηγίας αυτής, η ιδιότητα του μισθωτού ή μη μισθωτού διατηρείται για τον πολίτη της Ένωσης που δεν είναι πλέον μισθωτός ή μη μισθωτός σε ορισμένες περιπτώσεις  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-26" href="#t-26">25</a>
</span>). Το άρθρο 7, παράγραφος 3, της οδηγίας 2004/38 εισάγει μια διαβάθμιση όσον αφορά τις προϋποθέσεις διατηρήσεως της ιδιότητας αυτής, σε συνάρτηση, πρώτον, με τον λόγο για τον οποίον ο πολίτης της Ένωσης δεν είναι ικανός να εργασθεί και, δεύτερον, με την αρχική διάρκεια της περιόδου απασχόλησής του στο κράτος μέλος υποδοχής. Συναφώς, οι προϋποθέσεις διατήρησης της ιδιότητας του εργαζομένου ποικίλλουν ανάλογα με το εάν η αρχική περίοδος απασχόλησης είναι μεγαλύτερη ή μικρότερη του ενός έτους  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-27" href="#t-27">26</a>
</span>). Συνεπώς, πολίτης της Ένωσης ο οποίος έχει ασκήσει επαγγελματική δραστηριότητα στο κράτος μέλος υποδοχής ως μισθωτός ή μη μισθωτός διατηρεί την ιδιότητα του εργαζομένου επ’ αόριστον εφόσον: i) είναι προσωρινά ανίκανος προς εργασία εξαιτίας ασθενείας ή ατυχήματος  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-28" href="#t-28">27</a>
</span>), ii) έχει ασκήσει μισθωτή ή μη μισθωτή επαγγελματική δραστηριότητα άνω του ενός έτους στο κράτος μέλος υποδοχής πριν καταστεί ακουσίως άνεργος  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-29" href="#t-29">28</a>
</span>) ή iii) παρακολουθεί μαθήματα επαγγελματικής κατάρτισης  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-30" href="#t-30">29</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">21.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Αντιθέτως, σύμφωνα με το άρθρο 7, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, της οδηγίας 2004/38, πολίτης της Ένωσης που έχει εργασθεί ως μισθωτός ή μη μισθωτός στο κράτος μέλος υποδοχής για χρονικό διάστημα μικρότερο του ενός έτους πριν καταστεί ακουσίως άνεργος διατηρεί την ιδιότητα του εργαζομένου μόνο για το χρονικό διάστημα που καθορίζεται από το εκάστοτε κράτος μέλος, υπό την προϋπόθεση ότι αυτό δεν είναι μικρότερο του εξαμήνου. Στην απόφαση Tarola, το Δικαστήριο έκρινε ότι διατηρεί την ιδιότητα του εργαζομένου πολίτης της Ένωσης ο οποίος είχε εργασθεί στο κράτος μέλος υποδοχής για χρονικό διάστημα δύο εβδομάδων πριν καταστεί ακουσίως άνεργος. Το Δικαστήριο υπογράμμισε ότι οι λόγοι για τους οποίους ο πολίτης της Ένωσης καθίσταται άνεργος δυνάμει του άρθρου 7, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-31" href="#t-31">30</a>
</span>), και του άρθρου 7, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-32" href="#t-32">31</a>
</span>), της οδηγίας 2004/38 πρέπει να είναι ανεξάρτητοι από τη βούλησή του.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">22.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Υπό το πρίσμα του γεγονότος ότι τα μέλη της οικογένειας των πολιτών της Ένωσης που είναι υπήκοοι τρίτων χωρών δεν έχουν αυτοτελές δικαίωμα διαμονής δυνάμει του άρθρου 7 της οδηγίας 2004/38, αλλά μόνο παράγωγα δικαιώματα τα οποία απορρέουν από την άσκηση του δικαιώματος ελεύθερης κυκλοφορίας του πολίτη της Ένωσης, η οδηγία 2004/38 θεσπίζει νομικές δικλείδες ασφαλείας προκειμένου να προστατεύσει τα μέλη των οικογενειών των πολιτών της Ένωσης σε ορισμένες περιπτώσεις  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-33" href="#t-33">32</a>
</span>). Συναφώς, το άρθρο 13, παράγραφος 2, στοιχείο αʹ, της οδηγίας 2004/38 ορίζει ότι ο σύζυγος πολίτη της Ένωσης που είναι υπήκοος τρίτης χώρας διατηρεί το δικαίωμα διαμονής του στο κράτος μέλος υποδοχής σε προσωπικό επίπεδο και όχι ως παρακολούθημα  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-34" href="#t-34">33</a>
</span>). Το προσωπικό αυτό δικαίωμα υπόκειται στην προϋπόθεση ότι, πριν από την κίνηση της διαδικασίας εκδόσεως διαζυγίου, ο γάμος είχε διαρκέσει τρία έτη, εκ των οποίων το ένα στο κράτος μέλος υποδοχής. Από τα πραγματικά περιστατικά που παρατίθενται στη διάταξη περί παραπομπής φαίνεται ότι ο προσφεύγων πληροί τις ως άνω προϋποθέσεις. Επιπλέον, πριν από την απόκτηση δικαιώματος μόνιμης διαμονής, ο ενδιαφερόμενος υπόκειται στις προϋποθέσεις που καθορίζονται στο άρθρο 13, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, της οδηγίας 2004/38, δηλαδή ο ενδιαφερόμενος πρέπει να αποδείξει είτε ότι είναι εργαζόμενος, είτε ότι διαθέτει επαρκείς πόρους για τον ίδιο και τα μέλη της οικογένειάς του, ούτως ώστε να μην επιβαρύνουν κατά τη διάρκεια της παραμονής τους το σύστημα κοινωνικής πρόνοιας του κράτους μέλους υποδοχής, και ότι έχουν πλήρη ασφαλιστική κάλυψη ασθενείας στο κράτος μέλος υποδοχής, είτε ότι είναι μέλος της ήδη συσταθείσας στο εν λόγω κράτος μέλος οικογένειας ενός προσώπου το οποίο πληροί τις προϋποθέσεις αυτές. Το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι οι ως άνω προϋποθέσεις αντιστοιχούν σε εκείνες του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχεία αʹ, βʹ και δʹ, της οδηγίας 2004/38, τις οποίες οφείλουν να πληρούν οι ίδιοι οι πολίτες της Ένωσης προκειμένου να έχουν δικαίωμα προσωρινής διαμονής, διάρκειας άνω των τριών μηνών, στην επικράτεια του κράτους μέλους υποδοχής  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-35" href="#t-35">34</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">23.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατά συνέπεια, ο προσφεύγων καλείται να αποδείξει εάν διέθετε δικαίωμα διαμονής στην Ιρλανδία κατά τον χρόνο κινήσεως της διαδικασίας διαζυγίου. Λαμβανομένου υπόψη του γεγονότος ότι ο προσφεύγων επικαλείται το δικαίωμα διαμονής της πρώην συζύγου του, η οποία είναι πολίτης της Ένωσης, το δικαίωμά του εξαρτάται από το εάν αυτή διέθετε το οικείο δικαίωμα κατά τον χρόνο εκείνο  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-36" href="#t-36">35</a>
</span>). Αυτές ακριβώς είναι οι περιστάσεις που βρίσκονται στο επίκεντρο της διαφοράς της κύριας δίκης  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-37" href="#t-37">36</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">24.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Καθίσταται προφανές, ιδίως από την αιτιολογική σκέψη 10 της οδηγίας 2004/38, ότι οι προϋποθέσεις που καθορίζονται στο άρθρο 7 της οδηγίας αυτής σκοπούν, μεταξύ άλλων, στο να μην καταστούν οι πολίτες της Ένωσης και τα μέλη των οικογενειών τους υπέρμετρα βάρη στο σύστημα κοινωνικής ασφαλίσεως του κράτους μέλους υποδοχής  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-38" href="#t-38">37</a>
</span>). Ο κίνδυνος αυτός είναι πιθανός καθόσον, σύμφωνα με το άρθρο 24, παράγραφος 1, της οδηγίας 2004/38, ο πολίτης της Ένωσης μπορεί να αξιώσει ίση μεταχείριση με τους ημεδαπούς υπηκόους του κράτους μέλους εντός του πεδίου εφαρμογής της Συνθήκης εφόσον η διαμονή του στην επικράτεια του κράτους μέλους υποδοχής πληροί τους όρους της οδηγίας 2004/38. Το ευεργέτημα της διατάξεως αυτής εκτείνεται επίσης στα μέλη της οικογενείας που δεν είναι υπήκοοι κράτους μέλους και έχουν δικαίωμα διαμονής. Κατά συνέπεια, υπό την επιφύλαξη της παρεκκλίσεως του άρθρου 24, παράγραφος 2, της οδηγίας 2004/38, κάθε πολίτης της Ένωσης μπορεί να αξιώσει ισότιμη με τους ημεδαπούς υπηκόους του κράτους μέλους υποδοχής πρόσβαση στο σύστημα κοινωνικής πρόνοιας, δυνάμει του άρθρου 24, παράγραφος 1, της οδηγίας 2004/38, εφόσον η διαμονή του στο έδαφος του κράτους μέλους αυτού συμμορφώνεται προς τους όρους της εν λόγω οδηγίας  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-39" href="#t-39">38</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">Β.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Πρώτο προδικαστικό ερώτημα</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">25.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Με το πρώτο προδικαστικό ερώτημα, το οποίο διακρίνεται σε δύο σκέλη  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-40" href="#t-40">39</a>
</span>), το αιτούν δικαστήριο ζητεί, κατ’ ουσίαν, να διευκρινισθεί εάν η φράση «άνω του ενός έτους»  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-41" href="#t-41">40</a>
</span>) στο άρθρο 7, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/38 παραπέμπει σε μία ενιαία αδιάλειπτη περίοδο οικονομικής δραστηριότητας ή εάν μπορεί να αναφέρεται και στο άθροισμα επιμέρους ή ξεχωριστών περιόδων της δραστηριότητας αυτής σε χρονικό διάστημα τεσσάρων ή πέντε ετών.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">26.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ο προσφεύγων υποστηρίζει ότι ουδείς λόγος συντρέχει να θεωρηθεί ότι η φράση «άνω του ενός έτους» στο άρθρο 7, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/38 παραπέμπει σε μία ενιαία αδιάλειπτη περίοδο. Μπορεί να αναφέρεται στο «άθροισμα […] περιόδων μικρότερων του ενός έτους». Η Ιρλανδία και η Γερμανική Κυβέρνηση προβάλλουν ότι η φράση αυτή παραπέμπει σε μία ενιαία συνεχή περίοδο διάρκειας ενός έτους. Η προσέγγιση της Επιτροπής είναι πιο σύνθετη. Φρονεί ότι η φράση αυτή παραπέμπει, κατ’ αρχήν, σε μια περίοδο οικονομικής δραστηριότητας η οποία χαρακτηρίζεται από μια ορισμένη σύνδεση με την οικονομική ζωή του κράτους μέλους υποδοχής, όπερ σημαίνει ότι διαπιστώνεται ένας ελάχιστος βαθμός συνέχειας της οικονομικής δραστηριότητας στο κράτος αυτό. Περαιτέρω, συνεπάγεται ουσιαστική συνεισφορά του εργαζομένου της Ένωσης στα δημόσια οικονομικά του κράτους μέλους μέσω της καταβολής φόρων και εισφορών κοινωνικής ασφαλίσεως. Η απαίτηση περί αδιάλειπτου δεν μπορεί να αποκλείσει το ενδεχόμενο ύπαρξης δύο ή περισσοτέρων περιόδων πραγματικής και αποτελεσματικής απασχόλησης στο κράτος μέλος υποδοχής, οι οποίες συνδυαστικά υπερβαίνουν σε διάρκεια το ένα έτος, για τον λόγο ότι προέρχονται από διαδοχικές συμβάσεις εργασίας με διαφορετικούς εργοδότες, συμπεριλαμβανομένων των περιπτώσεων στις οποίες ενδέχεται να υπάρχουν διακοπές μεταξύ των εν λόγω επαγγελματικών δραστηριοτήτων.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">27.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Πρέπει να τονισθεί ότι στην οδηγία 2004/38 δεν παρατίθεται ορισμός σχετικά με το τι ακριβώς σημαίνει η φράση «άνω του ενός έτους» στο άρθρο 7, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-42" href="#t-42">41</a>
</span>), της οδηγίας αυτής  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-43" href="#t-43">42</a>
</span>). Επιπλέον, από την απλή γραμματική ερμηνεία της εν λόγω φράσεως στις διάφορες γλωσσικές αποδόσεις  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-44" href="#t-44">43</a>
</span>) δεν καθίσταται εφικτό να καθοριστεί άνευ αμφιβολίας εάν παραπέμπει σε μία ενιαία αδιάλειπτη ή συναπτή περίοδο μεγαλύτερη του ενός έτους ή σε συνολικό χρονικό διάστημα μεγαλύτερο του ενός έτους, το οποίο αποτελείται από δύο ή περισσότερες διακριτές περιόδους εκάστη των οποίων είναι μικρότερη του έτους. Αυτή η απουσία σαφήνειας έρχεται σε αντίθεση με τα λοιπά νομοθετήματα της Ένωσης στους τομείς της ελεύθερης κυκλοφορίας και διαμονής των προσώπων, στα οποία ο νομοθέτης της Ένωσης παραπέμπει ρητώς σε συγκεκριμένα αδιάλειπτα χρονικά διαστήματα ή συνεχείς περιόδους  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-45" href="#t-45">44</a>
</span>). Ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι ίσως το γεγονός ότι τα άρθρα 16 και 17 της ίδιας της οδηγίας 2004/38 παραπέμπουν, στο πλαίσιο του δικαιώματος μόνιμης διαμονής, σε συνεχείς περιόδους διαμονής στο κράτος μέλος υποδοχής. Έτσι, για παράδειγμα, το άρθρο 16, παράγραφος 1, της οδηγίας 2004/38 ορίζει ότι «[ο]ι πολίτες της Ένωσης οι οποίοι έχουν διαμείνει νομίμως για συνεχές χρονικό διάστημα πέντε ετών στο κράτος μέλος υποδοχής έχουν δικαίωμα μόνιμης διαμονής στην επικράτειά του»  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-46" href="#t-46">45</a>
</span>). Επιπλέον, προκειμένου να μετριαστεί το αυστηρό και κατηγορηματικό γράμμα της εν λόγω διατάξεως, το άρθρο 16, παράγραφος 3, της οδηγίας 2004/38 προβλέπει ότι το αδιάλειπτο της διαμονής δεν θίγεται σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως «προσωρινές απουσίες που δεν υπερβαίνουν συνολικά τους έξι μήνες ετησίως»  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-47" href="#t-47">46</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">28.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Σε αντίθεση προς τους ισχυρισμούς της Ιρλανδίας, φρονώ ότι το γράμμα του άρθρου 7, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/38 δεν είναι «απολύτως σαφές»  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-48" href="#t-48">47</a>
</span>). Συνεπώς, στο πλαίσιο της ερμηνείας της διατάξεως αυτής, επιβάλλεται να ληφθεί υπόψη όχι μόνο το γράμμα της αλλά και τα συμφραζόμενά της και η γενικότερη οικονομία των κανόνων των οποίων αποτελεί μέρος καθώς και των επιδιωκόμενων από αυτήν σκοπών  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-49" href="#t-49">48</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">29.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Όσον αφορά το περιεχόμενο και τη γενικότερη οικονομία, πρέπει να επισημανθεί εκ προοιμίου ότι το γεγονός ότι το άρθρο 16, παράγραφος 1, της οδηγίας 2004/38 παραπέμπει ρητώς σε συνεχές χρονικό διάστημα, ενώ το άρθρο 7, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, της οδηγίας αυτής όχι, συνηγορεί, ενδεχομένως, υπέρ της απόψεως ότι η τελευταία διάταξη δεν απαιτεί το αδιάλειπτο. Ωστόσο, οι επίμαχες διατάξεις βρίσκονται σε διαφορετικά κεφάλαια της οδηγίας 2004/38, τα οποία διακρίνουν σαφώς μεταξύ του δικαιώματος διαμονής (κεφάλαιο III) και του δικαιώματος μόνιμης διαμονής (κεφάλαιο IV) καθώς και των όρων που πρέπει να πληρούνται προκειμένου να επωφεληθεί ένα πρόσωπο από τα διαφορετικά αυτά δικαιώματα  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-50" href="#t-50">49</a>
</span>). Ως εκ τούτου, φρονώ ότι η απουσία ρητής απαιτήσεως αδιάλειπτου στο άρθρο 7, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/38 δεν είναι καθοριστικής σημασίας.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">30.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατά συνέπεια, κρίνεται σκόπιμο να εξεταστούν οι κανόνες που περιέχονται στο κεφάλαιο III της οδηγίας 2004/38 σχετικά με το δικαίωμα διαμονής, ιδίως δε το άρθρο 7 της οδηγίας αυτής, καθώς και οι επιδιωκόμενοι από τους κανόνες αυτούς σκοποί.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">31.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το άρθρο 7, παράγραφος 3, της οδηγίας 2004/38, το οποίο καλύπτει περιπτώσεις στις οποίες πολίτης της Ένωσης, ο οποίος έχει παύσει προσωρινώς να ασκεί επαγγελματική δραστηριότητα ως μισθωτός ή μη μισθωτός, διατηρεί την ιδιότητα του εργαζομένου, καθώς και το αντίστοιχο δικαίωμα διαμονής δυνάμει του άρθρου 7, παράγραφος 1, της εν λόγω οδηγίας  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-51" href="#t-51">50</a>
</span>), στηρίζεται στην παραδοχή ότι ο πολίτης αυτός είναι διαθέσιμος και ικανός να εισέλθει εκ νέου στην αγορά εργασίας του κράτους μέλους υποδοχής εντός ευλόγου χρονικού διαστήματος  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-52" href="#t-52">51</a>
</span>). Επιτυγχάνει μια δίκαιη εξισορρόπηση μεταξύ της εξασφάλισης της ελεύθερης κυκλοφορίας των εργαζομένων  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-53" href="#t-53">52</a>
</span>) και της διασφάλισης ότι τα συστήματα κοινωνικής πρόνοιας του κράτους μέλους υποδοχής δεν επιβαρύνονται με υπέρμετρο βάρος  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-54" href="#t-54">53</a>
</span>). Η στάθμιση και η εξισορρόπηση των δύο αυτών αντικρουόμενων εννόμων συμφερόντων στο άρθρο 7, παράγραφος 3, της οδηγίας 2004/38 και η προσεκτική διαβάθμιση που διαμορφώνεται στην εν λόγω διάταξη από τον νομοθέτη της Ένωσης αντικατοπτρίζει (εν μέρει) την αρχή της αναλογικότητας  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-55" href="#t-55">54</a>
</span>) που περιέχει το άρθρο 5, παράγραφος 4, ΣΕΕ  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-56" href="#t-56">55</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">32.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Όπως προαναφέρθηκε, η προστασία που χορηγείται δυνάμει του άρθρου 7, παράγραφος 3, της οδηγίας 2004/38, και ιδίως η διάρκεια της εν λόγω προστασίας, μπορεί να ποικίλλει ανάλογα, μεταξύ άλλων, με τους λόγους παύσης της επαγγελματικής δραστηριότητας στο κράτος μέλος υποδοχής και τη διάρκεια της αρχικής δραστηριότητας  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-57" href="#t-57">56</a>
</span>). Συνεπώς, καίτοι μπορεί να γίνει ένας σαφής παραλληλισμός μεταξύ των διατάξεων του άρθρου 7, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, και του άρθρου 7, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, της οδηγίας 2004/38, αμφότερες των οποίων αναφέρονται σε πρόσωπα τα οποία έχουν «καταγραφεί δεόντως ως ακουσίως άνεργοι» ενώ έχουν «καταγραφεί ως πρόσωπα τα οποία αναζητούν εργασία», εντούτοις, οι διατάξεις αυτές διαφοροποιούνται αισθητά όσον αφορά τη διάρκεια του διαστήματος για το οποίο ο εργαζόμενος διατηρεί την εν λόγω ιδιότητα ανάλογα με το εάν η αρχική διάρκεια της περιόδου απασχόλησής του στο κράτος μέλος υποδοχής ήταν μεγαλύτερη ή μικρότερη του ενός έτους  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-58" href="#t-58">57</a>
</span>). Λαμβανομένου υπόψη ότι τόσο το άρθρο 7, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, όσο και το άρθρο 7, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, της οδηγίας 2004/38 στηρίζονται στην παραδοχή ότι η επαγγελματική δραστηριότητα του πολίτη της Ένωσης διακόπηκε ακουσίως  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-59" href="#t-59">58</a>
</span>) και ότι αυτός προτίθεται να επανέλθει στο εργατικό δυναμικό του κράτους μέλους υποδοχής εντός ευλόγου χρονικού διαστήματος, καθίσταται σαφές, όπως υπογραμμίζουν η Γερμανική Κυβέρνηση  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-60" href="#t-60">59</a>
</span>), η Ιρλανδία  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-61" href="#t-61">60</a>
</span>) και η Επιτροπή  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-62" href="#t-62">61</a>
</span>), ότι η συμπερίληψη στο νόημα της φράσεως «άνω του ενός έτους» σύντομων, διεσπαρμένων ή σποραδικών περιόδων οικονομικής δραστηριότητας, οι οποίες αθροίζονται συνολικά σε βάθος ενός παρατεταμένου χρονικού διαστήματος  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-63" href="#t-63">62</a>
</span>), ενδέχεται να άρει πρακτικώς τη διαφοροποίηση μεταξύ των διατάξεων αυτών  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-64" href="#t-64">63</a>
</span>) και την προσεκτική διαβάθμιση στην οποία έχει προβεί ο νομοθέτης της Ένωσης στις διάφορες παραγράφους του άρθρου 7, παράγραφος 3, της οδηγίας 2004/38  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-65" href="#t-65">64</a>
</span>), καταστρατηγώντας, κατ’ αυτόν τον τρόπο, τη δίκαιη εξισορρόπηση που επιτυγχάνεται με την οικεία διάταξη  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-66" href="#t-66">65</a>
</span>). Συναφώς, φρονώ ότι η ενισχυμένη προστασία που χορηγείται δυνάμει του άρθρου 7, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/38 –η οποία μπορεί να διαρκέσει επ’ αόριστον  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-67" href="#t-67">66</a>
</span>)– προϋποθέτει την αντίστοιχη συνεισφορά προς και σύνδεση με την οικονομία του κράτους μέλους υποδοχής  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-68" href="#t-68">67</a>
</span>), η οποία πρέπει να είναι τόσο διαρκής όσο και σταθερή σε σχέση με την κατώτερη προστασία που χορηγείται δυνάμει του άρθρου 7, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, της οδηγίας αυτής  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-69" href="#t-69">68</a>
</span>), στο πλαίσιο του οποίου ακόμη και οικονομική δραστηριότητα διάρκειας, για παράδειγμα, δύο εβδομάδων  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-70" href="#t-70">69</a>
</span>) αρκεί προκειμένου ένα πρόσωπο να τύχει της προστασίας που παρέχει η τελευταία διάταξη. Λαμβανομένου υπόψη ότι, υπό το πρίσμα της αποφάσεως Tarola, το κατώτατο χρονικό όριο του άρθρου 7, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, είναι χαμηλό  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-71" href="#t-71">70</a>
</span>), ως προς τη διάταξη αυτή δεν τίθεται ζήτημα αδιάλειπτου.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">33.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Συναφώς, η άρση της διακρίσεως μεταξύ του άρθρου 7, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, και του άρθρου 7, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, της οδηγίας 2004/38 μπορεί να συνεπάγεται υπέρμετρη επιβάρυνση για τα συστήματα κοινωνικής ασφαλίσεως των κρατών μελών υποδοχής. Επιπλέον, ο πλήρης αντίκτυπος της επιβάρυνσης αυτής είναι απρόβλεπτος, καθόσον οι περίοδοι μισθωτής ή μη μισθωτής απασχόλησης στο κράτος μέλος υποδοχής, οι οποίες είναι διεσπαρμένες σε βάθος ετών και διακόπτονται από περιόδους απουσίας από το εργατικό δυναμικό του κράτους μέλους υποδοχής, μπορούν να ληφθούν υπόψη και να θεμελιώσουν δικαίωμα διατηρήσεως της ιδιότητας του εργαζομένου και των παράγωγων δικαιωμάτων, επ’ αόριστον. Ως εκ τούτου, φρονώ ότι η φράση «άνω του ενός έτους» δεν παραπέμπει μόνο στην ελάχιστη διάρκεια της επίμαχης οικονομικής δραστηριότητας  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-72" href="#t-72">71</a>
</span>) αλλά επίσης, κατ’ αρχήν, και στον αδιάλειπτο χαρακτήρα της δραστηριότητας αυτής.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">34.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Μολονότι η απαίτηση συμπλήρωσης αδιάλειπτης περιόδου απασχόλησης άνω του ενός έτους προκειμένου να διατηρηθεί η ιδιότητα του εργαζομένου δυνάμει του άρθρου 7, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/38, κατ’ αρχήν, συμβιβάζει επαρκώς και κατά ισότιμο τρόπο τα σχετικά αντικρουόμενα δικαιώματα, συμφέροντα και αρχές που διακυβεύονται με τη δίκαιη εξισορρόπηση που πρέπει να επιτευχθεί, φρονώ ότι επιβάλλεται να εξετασθεί επίσης εάν κάποιες περιορισμένες περίοδοι αποχής από την εργασία δεν πρέπει να επηρεάζουν τον αδιάλειπτο αυτόν χαρακτήρα  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-73" href="#t-73">72</a>
</span>). Η εξέταση αυτή είναι αναγκαία προκειμένου να διασφαλισθεί ότι υπάρχει πλήρης συμμόρφωση προς την αρχή της αναλογικότητας που περιέχεται στο άρθρο 5, παράγραφος 4, ΣΕΕ.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">35.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Πρέπει να τονισθεί εκ προοιμίου και όπως επισημάνθηκε από την Επιτροπή ότι, μολονότι το άρθρο 7, παράγραφος 3, της οδηγίας 2004/38 καλύπτει τόσο τις μισθωτές όσο και τις μη μισθωτές δραστηριότητες, οι τελευταίες, ως εκ της φύσεώς τους, χαρακτηρίζονται από αρκετές επιμέρους αναθέσεις έργων με διακοπές μεταξύ των αναθέσεων αυτών. Η ερμηνεία του άρθρου 7, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/38, κατά τρόπον ώστε να απαιτείται η συμπλήρωση μίας ενιαίας αδιάλειπτης περιόδου απασχόλησης ανεξαιρέτως, θα καθιστούσε δυσχερή την επίκληση της συγκεκριμένης διατάξεως από τους πολίτες της Ένωσης και δεν συνάδει με το σκοπούμενο καθ’ ύλην πεδίο εφαρμογής της  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-74" href="#t-74">73</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">36.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Όσον αφορά τις εκούσιες απουσίες από το εργατικό δυναμικό, θα ήταν υπερβολικά τυπολατρικό και σκληρό εάν ένας πολίτης της Ένωσης, ο οποίος έχει εργασθεί στο κράτος μέλος υποδοχής για συνεχόμενο διάστημα δέκα μηνών, αποχωρούσε εκουσίως από την εργασία του προκειμένου, για παράδειγμα, να αντιμετωπίσει μια έκτακτη οικογενειακή ανάγκη ή κατάσταση και, κατόπιν της επιστροφής του στο εργατικό δυναμικό, μηδενιζόταν αυτομάτως ο χρόνος εργασίας του. Στην περίπτωση αυτή, ένα πρόσωπο το οποίο έχει εργασθεί για χρονικό διάστημα δέκα μηνών και, κατόπιν μιας δίμηνης διακοπής, εργαζόταν για άλλους δέκα μήνες πριν καταστεί ακουσίως άνεργο, δεν θα μπορούσε να τύχει της προστασίας που παρέχει το άρθρο 7, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/38. Η αυτόματη και άκαμπτη εφαρμογή της απαιτήσεως περί συνεχούς και αδιάλειπτης περιόδου εργασίας άνω του ενός έτους παραγνωρίζει, για παράδειγμα, το γεγονός ότι, μολονότι ο πολίτης της Ένωσης μπορεί να έχει ξεκινήσει να εργάζεται στο κράτος μέλος υποδοχής, εντούτοις, ενδέχεται να εξακολουθεί να διατηρεί οικογενειακές δεσμεύσεις και λοιπές υποχρεώσεις (αλλού), οι οποίες απαιτούν τη φυσική παρουσία του  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-75" href="#t-75">74</a>
</span>). Οι δεσμεύσεις και οι υποχρεώσεις αυτές ενδέχεται να μην μπορούν να αντιμετωπιστούν ούτε κατά τη διάρκεια των περιόδων αδείας που δικαιούται ο εργαζόμενος στο πρώτο έτος της επαγγελματικής του δραστηριότητας στο κράτος μέλος υποδοχής  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-76" href="#t-76">75</a>
</span>) ούτε εξ αποστάσεως  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-77" href="#t-77">76</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">37.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επιπλέον, το Δικαστήριο έχει δεχθεί ήδη από το 1988 ότι «σήμερα, η συνέχεια στην επαγγελματική σταδιοδρομία είναι λιγότερο συχνή απ’ ό,τι άλλοτε»  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-78" href="#t-78">77</a>
</span>). Εξάλλου, είναι γνωστό  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-79" href="#t-79">78</a>
</span>) ότι οι εργαζόμενοι ενδέχεται να επιλέξουν να απόσχουν από την εργασία για ένα σύντομο χρονικό διάστημα κατά τη μεταπήδησή τους από μια επαγγελματική δραστηριότητα σε μια άλλη  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-80" href="#t-80">79</a>
</span>). Υπό την προϋπόθεση ότι συμμορφώνονται προς τις λοιπές προϋποθέσεις που τάσσει το άρθρο 7, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/38, θα ήταν άσκοπα αυστηρός ο αυτόματος αποκλεισμός των εργαζομένων αυτών από το ευεργέτημα της ως άνω διατάξεως εφόσον έχουν εργασθεί συνολικώς για χρονικό διάστημα άνω του ενός έτους παρά τη μεσολάβηση σύντομων κενών ή διακοπών περιορισμένης συνολικής διάρκειας.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">38.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Εξ αυτού συνάγεται ότι, μολονότι η φράση «άνω του ενός έτους» στο άρθρο 7, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/38 παραπέμπει, κατ’ αρχήν, σε μία ενιαία, αδιάλειπτη περίοδο απασχόλησης μεγαλύτερη του ενός έτους, εντούτοις, δεδομένου ότι η έννοια «εργαζόμενος» δεν πρέπει να ερμηνεύεται συσταλτικά  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-81" href="#t-81">80</a>
</span>) –και, κατ’ επέκταση, ούτε οι προϋποθέσεις υπό τις οποίες διατηρείται η εν λόγω ιδιότητα–, ο αδιάλειπτος αυτός χαρακτήρας δεν διακόπτεται από σύντομες εκούσιες απουσίες ευλόγου διάρκειας  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-82" href="#t-82">81</a>
</span>) από το εργατικό δυναμικό, οι οποίες δεν υπερβαίνουν συνολικώς τους δύο μήνες όταν η σχετική διακοπή είναι εκούσια ή τους έξι μήνες όταν οφείλονται σε ακούσια ανεργία  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-83" href="#t-83">82</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">39.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επιβάλλεται να υπογραμμισθεί ότι το χρονικό διάστημα των δύο μηνών εκούσιας ανεργίας είναι σύντομο σε σχέση ή αναλογικά με το χρονικό διάστημα άνω του ενός έτους στο άρθρο 7, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/38. Αποτυπώνει, κατ’ αναλογίαν, τον συλλογισμό ή τη λογική στην οποία στηρίζεται το άρθρο 16, παράγραφος 3, της οδηγίας 2004/38. Το άρθρο 16, παράγραφος 3, της οδηγίας 2004/38 προβλέπει, μεταξύ άλλων, ότι το αδιάλειπτο της διαμονής στο κράτος μέλος υποδοχής επί πενταετία δεν διακόπτεται από προσωρινές απουσίες που δεν υπερβαίνουν συνολικώς τους έξι έως δώδεκα συναπτούς μήνες υπό ορισμένες περιστάσεις. Η διάρκεια της διακοπής που επιτρέπεται δυνάμει του άρθρου 16, παράγραφος 3, της οδηγίας 2004/38 ποικίλλει, κατ’ ουσίαν, ανάλογα με το εάν προκύπτει κατ’ επιλογή του πολίτη της Ένωσης ή λόγω συνθηκών.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">40.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Όσον αφορά το χρονικό διάστημα των έξι μηνών σε περίπτωση ακούσιας ανεργίας, φρονώ ότι το χρονικό αυτό διάστημα είναι εύλογο σε σχέση με την ελάχιστη περίοδο διατήρησης της ιδιότητας του εργαζομένου στο άρθρο 7, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, της οδηγίας 2004/38  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-84" href="#t-84">83</a>
</span>) και προκειμένου να μην καταργηθεί ή αλλοιωθεί η διαφορά μεταξύ της διατάξεως αυτής και του άρθρου 7, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, της ίδιας οδηγίας. Αντικατοπτρίζει επίσης την πιο διαβαθμισμένη προσέγγιση που ακολουθεί ο νομοθέτης της Ένωσης στο άρθρο 16, παράγραφος 3, της οδηγίας 2004/38 όσον αφορά τη διάρκεια της επιτρεπόμενης διακοπής ανάλογα με το εάν αυτή είναι εκούσια ή ακούσια  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-85" href="#t-85">84</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">41.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ωστόσο, οι περίοδοι των επίμαχων εκούσιων ή ακούσιων διακοπών δεν μπορούν να λαμβάνονται υπόψη κατά τον υπολογισμό της απαιτούμενης περιόδου απασχόλησης  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-86" href="#t-86">85</a>
</span>) άνω του ενός έτους που απαιτεί το άρθρο 7, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/38.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">42.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ως εκ τούτου, φρονώ ότι η απάντηση που πρέπει να δοθεί στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα του αιτούντος δικαστηρίου είναι ότι η φράση «άνω του ενός έτους» στο άρθρο 7, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/38 έχει την έννοια ότι παραπέμπει, κατ’ αρχήν, σε μία ενιαία αδιάλειπτη περίοδο. Σύμφωνα με την αρχή της αναλογικότητας, ο αδιάλειπτος χαρακτήρας της περιόδου αυτής δεν διακόπτεται από σύντομες απουσίες ευλόγου διάρκειας από το εργατικό δυναμικό, οι οποίες δεν υπερβαίνουν συνολικώς τους δύο μήνες όταν η διακοπή είναι εκούσια ή τους έξι μήνες όταν οφείλονται σε ακούσια ανεργία. Οι επίμαχες περίοδοι διακοπής δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη κατά τον υπολογισμό της απαιτούμενης περιόδου απασχόλησης άνω του ενός έτους που απαιτεί το άρθρο 7, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/38.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">Γ.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Δεύτερο προδικαστικό ερώτημα</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">43.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Με το δεύτερο προδικαστικό ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ζητεί να διευκρινισθεί εάν η επιλεξιμότητα πολίτη της Ένωσης για την καταβολή επιδόματος εξεύρεσης εργασίας συνεπάγεται ότι αυτός έχει «καταγραφεί δεόντως ως ακουσίως άνεργος» στο κράτος μέλος υποδοχής δυνάμει του άρθρου 7, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/38.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">44.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Από τη διάταξη περί παραπομπής και τη δικογραφία που έχει τεθεί στη διάθεση του Δικαστηρίου, καθίσταται προφανές ότι το αιτούν δικαστήριο ζητεί την ερμηνεία της φράσεως «έχει δεόντως καταγραφεί» και όχι της φράσεως «ακουσίως άνεργος» στο άρθρο 7, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/38  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-87" href="#t-87">86</a>
</span>). Κατ’ ουσίαν, το αιτούν δικαστήριο διερωτάται εάν το γεγονός ότι η ΔΕΣΚΠ  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-88" href="#t-88">87</a>
</span>) κατέβαλε στην πρώην σύζυγο του προσφεύγοντος επίδομα εξεύρεσης εργασίας πρέπει να γίνει δεκτό από τον Υπουργό  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-89" href="#t-89">88</a>
</span>) ως αποδεικτικό στοιχείο του ότι αυτή είχε δεόντως καταγραφεί ως ακουσίως άνεργη κατά την έννοια του άρθρου 7, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/38 ή, τουλάχιστον, να ληφθεί υπόψη στο πλαίσιο της σχετικής εκτιμήσεως.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">45.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ο προσφεύγων υποστηρίζει ότι η ΔΕΣΚΠ υποχρεούται να εκδώσει απόφαση σχετικά με το εάν η ανεργία είναι ακούσια ή όχι και ότι η απόφαση αυτή δεσμεύει τον Υπουργό κατά το δίκαιο της Ένωσης. Με τη χορήγηση του επιδόματος εξεύρεσης εργασίας στην πολίτη της Ένωσης, η ΔΕΣΚΠ δέχθηκε ότι το πρόσωπο αυτό πληροί τα κριτήρια που καθορίζονται στο άρθρο 7, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/38. Επικουρικώς, στη συγκεκριμένη διαπίστωση θα πρέπει να δοθεί μεγάλη βαρύτητα. Εφόσον ο Υπουργός θεωρεί ότι η άποψη της ΔΕΣΚΠ δεν έχει αποφασιστική σημασία, οφείλει να αιτιολογήσει την απόρριψή της.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">46.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η Γερμανική Κυβέρνηση υποστηρίζει ότι πρόσωπα όπως ο προσφεύγων, ο οποίος επιδιώκει να αποδείξει ότι θεμελιώνει παράγωγο δικαίωμα διαμονής από τα δικαιώματα που απολάμβανε η πρώην σύζυγός του, μπορεί να στηριχθεί στο γεγονός ότι αυτή λάμβανε επίδομα εξεύρεσης εργασίας από τη ΔΕΣΚΠ προκειμένου να αποδείξει ότι είχε «καταγραφεί δεόντως ως ακουσίως άνεργη» κατά την έννοια του άρθρου 7, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/38. Η Γερμανική Κυβέρνηση υπογραμμίζει τις ιδιαιτερότητες της υπό κρίση υποθέσεως, δηλαδή την απουσία συνεργασίας από την πολίτη της Ένωσης και την άρνηση των ιρλανδικών αρχών να εγχειρίσουν στον προσφεύγοντα τα σχετικά πιστοποιητικά καθιστώντας, κατ’ αυτόν τον τρόπο, αδύνατη την εκ μέρους του διεκδίκηση των προβλεπόμενων από την οδηγία 2004/38 δικαιωμάτων. Κατά τη Γερμανική Κυβέρνηση, στην περίπτωση που θεωρηθεί ότι δεν είναι πλέον δυνατόν να εξακριβωθεί εάν η ανεργία ήταν ακούσια, τούτο οφείλεται αποκλειστικώς και μόνο στις διαδικασίες που ακολούθησαν οι ιρλανδικές αρχές, όπως η αδυναμία απόδειξης των πραγματικών περιστατικών ή η διαγραφή των σχετικών πληροφοριακών στοιχείων από τις βάσεις δεδομένων. Η κατάσταση αυτή δεν είναι δυνατόν να λειτουργήσει εις βάρος του προσφεύγοντος.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">47.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η Ιρλανδία φρονεί ότι η εγγραφή ενός ατόμου ως προσώπου που αναζητεί εργασία στη ΔΕΣΚΠ συμμορφώνεται προς ένα μόνο μέρος των απαιτήσεων του άρθρου 7, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/38 και ότι η εγγραφή αυτή, από μόνη της, δεν συνιστά και δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως βάση για τη διατήρηση της ιδιότητας του εργαζομένου από έναν πολίτη της Ένωσης. Είναι σαφές ότι υπάρχει και μία πρόσθετη απαίτηση κατά την οποία η ανεργία πρέπει να είναι «ακούσια». Τούτο εξετάζεται από τις αρμόδιες ιρλανδικές αρχές στο πλαίσιο της χορήγησης του επιδόματος εξεύρεσης εργασίας. Επιπροσθέτως, σε κάθε περίπτωση, ο προσφεύγων καλείται να αποδείξει ότι η πρώην σύζυγός του, δηλαδή η πολίτης της Ένωσης, κατέστη ακουσίως άνεργη. Συνεπώς, κατά την Ιρλανδία, το γεγονός ότι η πολίτης της Ένωσης λάμβανε το επίδομα εξεύρεσης εργασίας από τη ΔΕΣΚΠ ουδόλως συνεπάγεται από μόνο του ότι, από νομικής απόψεως, έχει «καταγραφεί δεόντως ως ακουσίως άνεργη» στην Ιρλανδία κατά την έννοια του άρθρου 7, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, της εν λόγω οδηγίας.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">48.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατά την Επιτροπή, οι λόγοι για τους οποίους παύει ένας διακινούμενος πολίτης της Ένωσης να ασκεί επαγγελματική δραστηριότητα στο κράτος μέλος υποδοχής είναι λυσιτελείς προκειμένου να καθοριστεί εάν η ανεργία είναι εκούσια ή όχι. Η απαίτηση «ακούσιας» ανεργίας που επιβάλλεται από το άρθρο 7, παράγραφος 3, στοιχεία βʹ και γʹ, της οδηγίας 2004/38 περιορίζει τη διατήρηση της ιδιότητας του εργαζομένου σε περιπτώσεις στις οποίες η παύση κάθε οικονομικής δραστηριότητας (και όχι κατ’ ανάγκην η παύση συγκεκριμένης εργασίας) οφείλεται σε περιστάσεις ανεξάρτητες από τη βούληση του διακινούμενου πολίτη της Ένωσης. Η εναλλακτική ερμηνεία θα επέτρεπε στους διακινούμενους εργαζομένους να επωφελούνται από τη διατήρηση της ιδιότητας του εργαζομένου, ακόμη και εάν έχουν παύσει κάθε επαγγελματική δραστηριότητα στο κράτος μέλος υποδοχής αποκλειστικά και μόνον εξ οικείας βουλήσεως. Παράλληλα, η επιλεξιμότητα για την καταβολή του επίμαχου επιδόματος εξεύρεσης εργασίας στην υπό κρίση υπόθεση εξαρτάται από το εάν ο διακινούμενος πολίτης της Ένωσης μπορεί να αποδείξει ότι είναι διαθέσιμος για εργασία και αναζητεί πράγματι εργασία, αλλά δεν έχει τη δυνατότητα να εξεύρει κατάλληλη απασχόληση. Κατά συνέπεια, μπορεί να γίνει δεκτό ότι οι αρμόδιες αρχές δύνανται, προκειμένου να εξακριβώσουν εάν ο πολίτης της Ένωσης εξακολουθεί να δικαιούται επιδόματος εξεύρεσης εργασίας, να έχουν στη διάθεσή τους πρόσθετα στοιχεία σχετικά με τον χαρακτήρα και την έκταση των προσπαθειών του πολίτη της Ένωσης όσον αφορά την εξεύρεση εργασίας καθώς και το αποτέλεσμα των προσπαθειών αυτών, το οποίο είναι κρίσιμο για τον καθορισμό του εάν το καθεστώς ανεργίας του είναι εκούσιο ή όχι. Τούτο ωστόσο είναι ένα ζήτημα για την εξακρίβωση του οποίου καταλληλότερο είναι το αιτούν δικαστήριο.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">49.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Από το γράμμα του άρθρου 7, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/38 προκύπτει με σαφήνεια ότι προκειμένου ο πολίτης της Ένωσης να διατηρήσει την ιδιότητα του εργαζομένου πρέπει να πληροί σωρευτικώς τρεις διακριτές προϋποθέσεις, δηλαδή i) να έχει «καταγραφεί δεόντως ως ακουσίως άνεργος», ii) έχοντας ασκήσει επαγγελματική δραστηριότητα άνω του ενός έτους και iii) να έχει καταγραφεί ως πρόσωπο το οποίο αναζητεί εργασία στην αρμόδια υπηρεσία απασχόλησης. Ο σωρευτικός χαρακτήρας των εν λόγω προϋποθέσεων καθίσταται προφανής από τη χρήση της μετοχής «έχοντας» και του συμπλεκτικού συνδέσμου «και» στην εν λόγω διάταξη. Συνεπώς, η εγγραφή ενός ατόμου ως προσώπου το οποίο αναζητεί εργασία έχοντας ασκήσει επαγγελματική δραστηριότητα άνω του ενός έτους δεν αρκεί προκειμένου ο πολίτης της Ένωσης να διατηρήσει την ιδιότητα του μισθωτού ή μη μισθωτού δυνάμει του άρθρου 7, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/38. Ο πολίτης της Ένωσης θα πρέπει να πληροί επίσης και τη χωριστή προϋπόθεση κατά την οποία πρέπει να έχει «καταγραφεί δεόντως ως ακουσίως άνεργος».</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">50.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Στην οδηγία 2004/38 δεν παρατίθεται ούτε ο ορισμός της φράσεως «καταγραφεί δεόντως» ούτε καθορίζεται ο τρόπος με τον οποίον πρέπει να αποδεικνύεται ή να καταγράφεται η ακούσια ανεργία. Ως εκ τούτου, ελλείψει κανόνων της Ένωσης οι οποίοι να διέπουν το συγκεκριμένο ζήτημα και δυνάμει της αρχής της διαδικαστικής αυτονομίας, απόκειται στην εσωτερική έννομη τάξη κάθε κράτους μέλους να θεσπίσει τους κανόνες για τον καθορισμό της δεόντως καταγεγραμμένης ακούσιας ανεργίας για τους σκοπούς του άρθρου 7, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/38, υπό την προϋπόθεση, ωστόσο, ότι οι κανόνες αυτοί δεν είναι λιγότερο ευνοϊκοί από τους διέποντες παρόμοιες καταστάσεις που υπόκεινται στο εσωτερικό δίκαιο (αρχή της ισοδυναμίας) και ότι δεν καθιστούν πρακτικώς αδύνατη ή υπερβολικά δυσχερή την άσκηση των δικαιωμάτων που απονέμει το δίκαιο της Ένωσης (αρχή της αποτελεσματικότητας)  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-90" href="#t-90">89</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">51.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Στην υπόθεση της κύριας δίκης, το μοναδικό ζήτημα προς εξέταση είναι αυτό που αφορά την αρχή της αποτελεσματικότητας.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">52.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατά τα φαινόμενα, υπό την επιφύλαξη επαληθεύσεως από το αιτούν δικαστήριο, το άρθρο 6, παράγραφος 3, στοιχείο c, της κανονιστικής αποφάσεως αναφέρεται απλώς, κατά τρόπο παρόμοιο με αυτόν του άρθρου 7, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/38, σε «δεόντως καταγεγραμμένη ακούσια ανεργία» χωρίς να αναφέρει συγκεκριμένα με ποιον τρόπο αποδεικνύεται η εγγραφή αυτή. Επιπλέον, από κανένα στοιχείο της δικογραφίας που έχει στη διάθεσή του το Δικαστήριο δεν προκύπτει ότι το συγκεκριμένο ζήτημα επιλύεται από άλλη νομοθετική ρύθμιση, κανονιστική πράξη ή τη νομολογία.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">53.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ακόμη πιο σημαντικό είναι ωστόσο ότι το αιτούν δικαστήριο δεν αναφέρει ούτε τη νομοθετική βάση ούτε τις προϋποθέσεις χορήγησης του επιδόματος εξεύρεσης εργασίας στην Ιρλανδία. Ειδικότερα, το αιτούν δικαστήριο δεν διευκρινίζει εάν η χορήγηση του επιδόματος εξεύρεσης εργασίας από τη ΔΕΣΚΠ εξαρτάται από την εκ μέρους της διαπίστωση ότι το επίμαχο πρόσωπο κατέστη άνεργο για λόγους ανεξάρτητους από τη βούλησή του ή εάν, και εφόσον τούτο ισχύει με ποιον τρόπο και σε ποια έκταση, μπορούν αυτές οι περιστάσεις να είναι κρίσιμες για την εξέταση της επιλεξιμότητας για το επίδομα αυτό. Ως εκ τούτου, διατηρώ σοβαρές επιφυλάξεις ως προς το κατά πόσον το δεύτερο προδικαστικό ερώτημα είναι όντως παραδεκτό, δεδομένου ότι το αιτούν δικαστήριο δεν διευκρινίζει το περιεχόμενο των εφαρμοστέων στο ερώτημα αυτό εθνικών νομοθετικών ρυθμίσεων όπως απαιτείται από το άρθρο 94, στοιχείο βʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">54.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Για την περίπτωση που το Δικαστήριο κρίνει ότι το δεύτερο προδικαστικό ερώτημα είναι παραδεκτό, υπογραμμίζω το γεγονός ότι, σύμφωνα με την Επιτροπή, ο Υπουργός υποστήριξε ενώπιον του High Court (ανώτερο δικαστήριο) ότι, κατά την εξέταση της επιλεξιμότητας για τη χορήγηση του επιδόματος εξεύρεσης εργασίας, η ΔΕΣΚΠ δεν προβαίνει σε διερεύνηση των λόγων για τους οποίους το ενδιαφερόμενο πρόσωπο αποχώρησε από την προηγούμενη εργασία του  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-91" href="#t-91">90</a>
</span>). Η Ιρλανδία αναφέρει επίσης στις παρατηρήσεις που κατέθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου ότι οι ιρλανδικές αρχές δεν εξετάζουν εάν η ανεργία είναι «ακούσια» κατά τη χορήγηση του επιδόματος εξεύρεσης εργασίας.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">55.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ωστόσο, εξ όσων προκύπτουν από τα δημοσίως διαθέσιμα στοιχεία που προσκομίστηκαν από τον αρμόδιο θεσμικό φορέα υπό την αιγίδα της Διεύθυνσης Κοινωνικής Προστασίας (πρώην ΔΕΣΚΠ), υπό την επιφύλαξη επαληθεύσεως από το αιτούν δικαστήριο, ένα πρόσωπο μπορεί να αποκλειστεί για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα (έως και εννέα εβδομάδων), εάν «έχει αποχωρήσει εκουσίως και χωρίς εύλογη αιτία από την εργασία του»  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-92" href="#t-92">91</a>
</span>). Εξ αυτού συνάγεται  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-93" href="#t-93">92</a>
</span>) ότι, επί του παρόντος, κατά τη χορήγηση του επιδόματος εξεύρεσης εργασίας από τη Διεύθυνση Κοινωνικής Προστασίας, η υπηρεσία αυτή διερευνά  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-94" href="#t-94">93</a>
</span>) ή, τουλάχιστον, έχει την εξουσία να προβεί σε διερεύνηση των λόγων για τους οποίους ένα πρόσωπο είναι άνεργο και μπορεί να αποκλείσει προσωρινώς το πρόσωπο αυτό [από τη χορήγηση του εν λόγω επιδόματος] σε περίπτωση εκούσιας ανεργίας. Κατά συνέπεια, οι προϋποθέσεις λήψεως του επιδόματος εξεύρεσης εργασίας στην Ιρλανδία και η φράση «ακουσίως άνεργος» στο άρθρο 7, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/38  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-95" href="#t-95">94</a>
</span>) φαίνεται να αλληλεπικαλύπτονται μέχρι ενός βαθμού.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">56.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Εάν το αιτούν δικαστήριο κρίνει ότι η ΔΕΣΚΠ διέθετε τις εξουσίες αυτές κατά τον κρίσιμο για την υπόθεση της κύριας δίκης χρόνο και ότι η επιλεξιμότητα για τη χορήγηση του επιδόματος εξεύρεσης εργασίας απαιτεί, κατ’ ουσίαν, το ενδιαφερόμενο πρόσωπο να έχει καταστεί «ακουσίως άνεργο»  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-96" href="#t-96">95</a>
</span>), φρονώ ότι το γεγονός ότι ο πολίτης της Ένωσης έλαβε επίδομα εξεύρεσης εργασίας από τον φορέα αυτόν πρέπει να ληφθεί υπόψη από τον Υπουργό κατά την εξέταση του ζητήματος εάν ο συγκεκριμένος πολίτης της Ένωσης διατηρεί την ιδιότητα του μισθωτού ή μη μισθωτού δυνάμει του άρθρου 7, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/38. Στην περίπτωση αυτή, η λήψη του επιδόματος εξεύρεσης εργασίας αποτελεί ένα prima facie αποδεικτικό στοιχείο ότι ο πολίτης της Ένωσης «έχει καταγραφεί δεόντως ως ακουσίως άνεργος» για τους σκοπούς του άρθρου 7, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, της οδηγίας  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-97" href="#t-97">96</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">57.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ο Υπουργός έχει τη δυνατότητα να αντικρούσει τα στοιχεία αυτά είτε αποδεικνύοντας ότι ο πολίτης της Ένωσης έχει αποκλεισθεί ή εξαιρεθεί (προσωρινώς) από τη λήψη του επιδόματος εξεύρεσης εργασίας διότι η ανεργία του είναι εκούσια είτε κάνοντας χρήση οποιουδήποτε άλλου πρόσφορου αποδεικτικού μέσου. Επιβάλλεται να τονισθεί ότι ο Υπουργός στηρίχθηκε σε μεγάλο βαθμό στα στοιχεία που του χορηγήθηκαν από τη ΔΕΣΚΠ σχετικά με την πρώην σύζυγο του προσφεύγοντος προκειμένου να καταδείξει, μεταξύ άλλων, το ιστορικό απασχόλησής της, την ιδιότητά της ως εργαζόμενης και το γεγονός ότι λάμβανε το επίδομα εξεύρεσης εργασίας «από τον Σεπτέμβριο του 2013 έως τον Σεπτέμβριο του 2017». Κατά συνέπεια, ο Υπουργός έχει τη δυνατότητα να λάβει πληροφοριακά στοιχεία από τη ΔΕΣΚΠ προκειμένου να αντικρούσει το επίμαχο prima facie αποδεικτικό στοιχείο.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">58.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ως εκ τούτου, φρονώ ότι η απάντηση που πρέπει να δοθεί στο δεύτερο προδικαστικό ερώτημα είναι ότι η επιλεξιμότητα πολίτη της Ένωσης για την καταβολή επιδόματος εξεύρεσης εργασίας αποτελεί prima facie αποδεικτικό στοιχείο ότι ο συγκεκριμένος πολίτης της Ένωσης «έχει καταγραφεί δεόντως ως ακουσίως άνεργος», εφόσον η επιλεξιμότητα αυτή εξαρτάται από το εάν το εν λόγω πρόσωπο κατέστη άνεργο για λόγους ανεξάρτητους από τη βούλησή του και η οικεία εθνική αρχή που είναι αρμόδια για τη χορήγηση του εν λόγω επιδόματος αυτού έχει ήδη διερευνήσει ή έχει την εξουσία να προβεί σε διερεύνηση των λόγων για τους οποίους το συγκεκριμένο πρόσωπο κατέστη άνεργο.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">VI.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Πρόταση</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">59.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Υπό το πρίσμα των ανωτέρω παρατηρήσεων, προτείνω στο Δικαστήριο να απαντήσει στο πρώτο και το δεύτερο προδικαστικό ερώτημα που του υποβλήθηκαν από το Court of Appeal (εφετείο, Ιρλανδία) ως ακολούθως:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-106" title="page-32">
      Το άρθρο 7, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/38/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 29ης Απριλίου 2004, σχετικά με το δικαίωμα των πολιτών της Ένωσης και των μελών των οικογενειών τους να κυκλοφορούν και να διαμένουν ελεύθερα στην επικράτεια των κρατών μελών, για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1612/68 και την κατάργηση των οδηγιών 64/221/ΕΟΚ, 68/360/ΕΟΚ, 72/194/ΕΟΚ, 73/148/ΕΟΚ, 75/34/ΕΟΚ, 75/35/ΕΟΚ, 90/364/ΕΟΚ, 90/365/ΕΟΚ και 93/96/ΕΟΚ,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-107" title="page-32">
      έχει την έννοια ότι:
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η φράση «άνω του ενός έτους» που περιέχεται στη διάταξη αυτή παραπέμπει, κατ’ αρχήν, σε μία ενιαία αδιάλειπτη περίοδο. Σύμφωνα με την αρχή της αναλογικότητας, ο αδιάλειπτος χαρακτήρας της περιόδου αυτής δεν διακόπτεται από σύντομες απουσίες ευλόγου διάρκειας από την αγορά εργασίας, οι οποίες δεν υπερβαίνουν συνολικώς τους δύο μήνες όταν η διακοπή είναι εκούσια και τους έξι μήνες όταν η διακοπή οφείλεται σε ακούσια ανεργία. Τα επίμαχα χρονικά διαστήματα διακοπής δεν λαμβάνονται υπόψη κατά τον υπολογισμό της απαιτούμενης περιόδου απασχόλησης άνω του ενός έτους που προβλέπεται από το άρθρο 7, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/38.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η επιλεξιμότητα πολίτη της Ένωσης για τη χορήγηση του επιδόματος εξεύρεσης εργασίας αποτελεί prima facie αποδεικτικό στοιχείο ότι αυτός «έχει καταγραφεί δεόντως ως ακουσίως άνεργος», εφόσον εξαρτάται από το εάν το συγκεκριμένο πρόσωπο κατέστη άνεργο για λόγους ανεξάρτητους από τη βούλησή του και η αρμόδια για τη χορήγηση του εν λόγω επιδόματος εθνική αρχή έχει ήδη διερευνήσει ή διαθέτει την εξουσία να προβεί σε διερεύνηση των λόγων για τους οποίους κατέστη άνεργο το συγκεκριμένο πρόσωπο.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <div/>
  <hr class="note"/>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-1" href="#c-1">1</a>
</span>) Γλώσσα του πρωτοτύπου: η αγγλική.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-2" href="#c-2">i</a>
</span>) Η ονομασία που έχει δοθεί στην παρούσα υπόθεση είναι πλασματική. Δεν αντιστοιχεί στο πραγματικό όνομα κανενός διαδίκου.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-3" href="#c-3">2</a>
</span>) Η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως κατατέθηκε από το Court of Appeal (εφετείο, Ιρλανδία) στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 9 Ιουλίου 2024.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-4" href="#c-4">3</a>
</span>) Ο προσφεύγων και η πρώην σύζυγός του είναι διαζευγμένοι από τον Ιούλιο του 2014.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-5" href="#c-5">4</a>
</span>) Ως μισθωτής ή μη μισθωτής.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-6" href="#c-6">5</a>
</span>) Οδηγία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 29ης Απριλίου 2004, σχετικά με το δικαίωμα των πολιτών της Ένωσης και των μελών των οικογενειών τους να κυκλοφορούν και να διαμένουν ελεύθερα στην επικράτεια των κρατών μελών, για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1612/68 και την κατάργηση των οδηγιών 64/221/ΕΟΚ, 68/360/ΕΟΚ, 72/194/ΕΟΚ, 73/148/ΕΟΚ, 75/34/ΕΟΚ, 75/35/ΕΟΚ, 90/364/ΕΟΚ, 90/365/ΕΟΚ και 93/96/ΕΟΚ (ΕΕ 2004, L 158, σ. 77, και διορθωτικό ΕΕ 2004, L 229, σ. 35).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-7" href="#c-7">6</a>
</span>) https://www.irishstatutebook.ie/eli/2015/si/548/made/en/print.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-8" href="#c-8">7</a>
</span>) Όπως αναφέρεται στα σχετικά έντυπα των αιτήσεων.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-9" href="#c-9">8</a>
</span>) Ο οποίος, σε κάθε περίπτωση, ήταν μεταγενέστερος του χρόνου υποβολής της αιτήσεως.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-10" href="#c-10">9</a>
</span>) Η Ιρλανδία επισημαίνει με τις γραπτές παρατηρήσεις της ότι το άρθρο 10, παράγραφος 2, της κανονιστικής αποφάσεως εφαρμόζει το άρθρο 13, παράγραφος 2, της οδηγίας 2004/38.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-11" href="#c-11">10</a>
</span>) Με την απορριπτική απόφαση, ο προσφεύγων ενημερώθηκε ότι «από τα στοιχεία που τέθηκαν στη διάθεση του Υπουργού από τη [ΔΕΣΚΠ] προκύπτει ότι η πολίτης [της Ένωσης] δεν ασκούσε τα δικαιώματά της μέσω εργασίας, αυτοαπασχόλησης, παρακολούθησης κύκλου σπουδών, ακούσιας ανεργίας ούτε διέθετε επαρκείς πόρους σύμφωνα με το άρθρο 6, παράγραφος 3, της κανονιστικής αποφάσεως, από τις [13 Σεπτεμβρίου 2013] έως τις [23 Σεπτεμβρίου 2017]». Από το πρακτικό της απορριπτικής αποφάσεως προκύπτει ότι ο υπάλληλος της Διεύθυνσης Δικαιωμάτων που απορρέουν από τις Συνθήκες της Ένωσης έκρινε ότι η αίτηση πρέπει να απορριφθεί καθόσον «από τα διαθέσιμα από τη ΔΕΣΚΠ στοιχεία προκύπτει ότι η πολίτης [της Ένωσης] δεν ασκούσε τα [απορρέοντα από τις Συνθήκες της Ένωσης] δικαιώματά της στην Ιρλανδία μέσω της απασχόλησής της κατά τον χρόνο κινήσεως της διαδικασίας εκδόσεως διαζυγίου στις […] Ιουνίου του 2014[·] διέμενε μεν στη χώρα, πλην όμως λάμβανε το επίδομα εξεύρεσης εργασίας από τις [13 Σεπτεμβρίου 2013] έως τις [23 Σεπτεμβρίου 2017]».</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-12" href="#c-12">11</a>
</span>) Την υπόθεση χειρίστηκε ο αρμόδιος για την επανεξέταση υπάλληλος, ο οποίος μετείχε επίσης ως μάρτυρας εξ ονόματος του Υπουργού κατά τη διαδικασία της κύριας δίκης ενώπιον των ιρλανδικών δικαστηρίων.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-13" href="#c-13">12</a>
</span>) Βλ. αιτιολογικές σκέψεις 1 έως 4 της οδηγίας 2004/38.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-14" href="#c-14">13</a>
</span>) Απόφαση της 11ης Απριλίου 2019, Tarola (C‑483/17, στο εξής: απόφαση Tarola, EU:C:2019:309, σκέψη 23 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Το Δικαστήριο έχει υπογραμμίσει ότι, όπως προκύπτει από το ίδιο το γράμμα των άρθρων 20 και 21 ΣΛΕΕ, το δικαίωμα των πολιτών της Ένωσης και των μελών των οικογενειών τους να κυκλοφορούν και να διαμένουν ελεύθερα στην επικράτεια των κρατών μελών δεν είναι απεριόριστο, αλλά υπόκειται στους περιορισμούς και τις προϋποθέσεις που προβλέπονται από τη Συνθήκη ΛΕΕ καθώς και από τις διατάξεις που θεσπίζονται για την εφαρμογή της. Ο νομοθέτης της Ένωσης ρύθμισε με την οδηγία 2004/38 τους περιορισμούς και τις προϋποθέσεις αυτές [απόφαση της 2ας Σεπτεμβρίου 2021, État belge (Δικαίωμα διαμονής σε περίπτωση ενδοοικογενειακής βίας), C‑930/19, EU:C:2021:657, σκέψη 78 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-15" href="#c-15">14</a>
</span>) Κατά το άρθρο 2, παράγραφος 2, στοιχείο αʹ, της οδηγίας 2004/38, οι «σύζυγοι» λογίζονται ως «μέλη της οικογένειας».</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-16" href="#c-16">15</a>
</span>) Θα αναφέρομαι στο κράτος αυτό ως κράτος μέλος υποδοχής.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-17" href="#c-17">16</a>
</span>) Το άρθρο 3, παράγραφος 1, της οδηγίας 2004/38 ορίζει ως «δικαιούχους» των δικαιωμάτων που απονέμονται από την οδηγία «όλους τους πολίτες της Ένωσης οι οποίοι μεταβαίνουν ή διαμένουν σε κράτος μέλος άλλο από εκείνο του οποίου είναι υπήκοοι καθώς και τα μέλη των οικογενειών τους κατά τα οριζόμενα στο άρθρο 2, σημείο 2, που τους συνοδεύουν ή πηγαίνουν να τους συναντήσουν». Ο σκοπός και η αιτιολόγηση των παράγωγων αυτών δικαιωμάτων βασίζονται στη διαπίστωση ότι η άρνηση αναγνωρίσεως των δικαιωμάτων αυτών μπορεί να επηρεάσει την ελευθερία κυκλοφορίας του πολίτη της Ένωσης, αποθαρρύνοντάς τον να ασκήσει τα δικαιώματά του εισόδου και διαμονής στο κράτος μέλος υποδοχής (απόφαση της 16ης Ιουλίου 2015, Singh κ.λπ., C‑218/14, στο εξής: απόφαση Singh EU:C:2015:476, σκέψη 50).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-18" href="#c-18">17</a>
</span>) Το άρθρο 6 της οδηγίας 2004/38 αναφέρεται στο δικαίωμα διαμονής έως τρεις μήνες των πολιτών της Ένωσης και των μελών των οικογενειών τους στο κράτος μέλος υποδοχής.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-19" href="#c-19">18</a>
</span>) Βλ., επίσης, άρθρο 17 της οδηγίας 2004/38 σχετικά με τις παρεκκλίσεις για τα πρόσωπα τα οποία δεν εργάζονται πλέον στο κράτος μέλος υποδοχής και για τα μέλη των οικογενειών τους. Το άρθρο 21 της οδηγίας 2004/38 ορίζει ότι, «[γ]ια τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας, το αδιάλειπτο της διαμονής μπορεί να πιστοποιείται με κάθε αποδεικτικό μέσο εν χρήσει στο κράτος μέλος υποδοχής. […]».</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-20" href="#c-20">19</a>
</span>) Βλ. απόφαση Tarola (σκέψη 24).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-21" href="#c-21">20</a>
</span>) Απόφαση της 15ης Ιουλίου 2021, A (Δημόσια υγειονομική περίθαλψη) (C‑535/19, EU:C:2021:595, σκέψη 53 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Η προϋπόθεση αυτή ανάγεται στην ιδέα ότι η άσκηση του δικαιώματος διαμονής των πολιτών της Ένωσης μπορεί να εξαρτηθεί από την προϋπόθεση της διαφυλάξεως των θεμιτών συμφερόντων των κρατών μελών, όπως αυτού της προστασίας των δημόσιων οικονομικών τους (πρβλ. απόφαση της 19ης Σεπτεμβρίου 2013, Brey, C‑140/12, EU:C:2013:565, σκέψη 55). Πρέπει να υπογραμμισθεί ότι, κατά πάγια νομολογία, μολονότι οι πολίτες της Ένωσης πρέπει να έχουν στη διάθεσή τους επαρκείς πόρους, ωστόσο, το δίκαιο της Ένωσης δεν επιβάλλει την παραμικρή υποχρέωση σχετικά με την προέλευσή τους. Τους πόρους αυτούς μπορεί να παρέχει, μεταξύ άλλων, υπήκοος τρίτης χώρας ο οποίος είναι σύζυγος του πολίτη της Ένωσης (πρβλ. απόφαση Singh, σκέψη 74 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-22" href="#c-22">21</a>
</span>) Όπως παρατήρησε η Επιτροπή, το άρθρο 7, παράγραφος 1, της οδηγίας 2004/38 περιέχει διάφορες νομικές βάσεις σύμφωνα με τις οποίες οι πολίτες της Ένωσης αποκτούν δικαίωμα διαμονής στο έδαφος άλλου κράτους μέλους για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των τριών μηνών. Λαμβανομένου υπόψη ότι η νομική βάση στην οποία στηρίζεται η διαμονή μπορεί να μεταβληθεί προϊόντος του χρόνου, ο πολίτης της Ένωσης έχει τη δυνατότητα να επικαλεστεί σωρευτικά διάφορες περιόδους νόμιμης διαμονής προκειμένου να στηριχθεί σε περισσότερες από μία νομικές βάσεις που προβλέπονται από το άρθρο 7, παράγραφος 1, της οδηγίας 2004/38.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-23" href="#c-23">22</a>
</span>) Και τα μέλη της οικογένειας του πολίτη της Ένωσης.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-24" href="#c-24">23</a>
</span>) Πρβλ. απόφαση της 21ης Δεκεμβρίου 2023, Chief Appeals Officer κ.λπ. (C‑488/21, EU:C:2023:1013, σκέψη 59).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-25" href="#c-25">24</a>
</span>) Ο δευτερεύων χαρακτήρας των οικογενειακών αυτών δικαιωμάτων αντικατοπτρίζει τον πρωταρχικό σκοπό τους δυνάμει της οδηγίας 2004/38, ο οποίος συνίσταται στη διευκόλυνση της ελεύθερης κυκλοφορίας των πολιτών της Ένωσης [βλ. απόφαση της 2ας Σεπτεμβρίου 2021, État belge (Δικαίωμα διαμονής σε περίπτωση ενδοοικογενειακής βίας), C‑930/19, EU:C:2021:657, σκέψεις 74 και 82 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-26" href="#c-26">25</a>
</span>) Το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι οι περιστάσεις αυτές δεν απαριθμούνται εξαντλητικώς στο άρθρο 7, παράγραφος 3, της οδηγίας 2004/38 (βλ. απόφαση Tarola, σκέψη 26 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Βλ., επίσης, απόφαση της 19ης Ιουνίου 2014, Saint Prix (C‑507/12, EU:C:2014:2007, σκέψεις 31 και 38). Στις σκέψεις 28, 40 και 41, της τελευταίας αποφάσεως, το Δικαστήριο έκρινε ότι το άρθρο 7, παράγραφος 3, της οδηγίας 2004/38 δεν αναφέρεται ρητώς στην περίπτωση γυναίκας τελούσας σε ιδιαίτερη κατάσταση λόγω φυσικών περιορισμών συνδεόμενων με την προχωρημένη εγκυμοσύνη της και τα επακόλουθα του τοκετού. Το γεγονός, όμως, ότι οι περιορισμοί αυτοί αναγκάζουν μια γυναίκα να παύσει να ασκεί έμμισθη δραστηριότητα κατά την αναγκαία για την αποκατάστασή της περίοδο δεν είναι, κατ’ αρχήν, ικανό να στερήσει από το πρόσωπο αυτό την ιδιότητα του «εργαζομένου» κατά την έννοια του άρθρου 45 ΣΛΕΕ. Η περίσταση ότι το πρόσωπο αυτό δεν ήταν πράγματι παρόν στην αγορά εργασίας του κράτους μέλους υποδοχής για ορισμένους μήνες δεν συνεπάγεται ότι έπαψε να ανήκει στο δυναμικό της αγοράς αυτής κατά την εν λόγω περίοδο, εφόσον επιστρέφει στην εργασία του ή βρίσκει άλλη θέση απασχόλησης εντός εύλογου χρόνου μετά τον τοκετό. Βλ., επίσης, απόφαση της 19ης Σεπτεμβρίου 2019, Dakneviciute (C‑544/18, EU:C:2019:761, σκέψη 41), η οποία στηρίζεται στο άρθρο 49 ΣΛΕΕ.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-27" href="#c-27">26</a>
</span>) Βλ. απόφαση Tarola (σκέψη 43).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-28" href="#c-28">27</a>
</span>) Βλ. άρθρο 7, παράγραφος 3, στοιχείο αʹ, της οδηγίας 2004/38.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-29" href="#c-29">28</a>
</span>) Βλ. άρθρο 7, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/38. Ο ενδιαφερόμενος πρέπει να έχει καταγραφεί ως πρόσωπο το οποίο αναζητεί εργασία στην αρμόδια υπηρεσία απασχόλησης.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-30" href="#c-30">29</a>
</span>) Βλ. άρθρο 7, παράγραφος 3, στοιχείο δʹ, της οδηγίας 2004/38.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-31" href="#c-31">30</a>
</span>) Απόφαση της 20ής Δεκεμβρίου 2017, Gusa (C‑442/16, EU:C:2017:1004, σκέψη 45).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-32" href="#c-32">31</a>
</span>) Βλ. απόφαση Tarola (σκέψεις 46, 48 και 49).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-33" href="#c-33">32</a>
</span>) Βλ., για παράδειγμα, άρθρα 12 και 13 της οδηγίας 2004/38.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-34" href="#c-34">33</a>
</span>) Συνεπώς, το άρθρο 13, παράγραφος 2, της οδηγίας 2004/38 συνιστά παρέκκλιση από την αρχή ότι από την εν λόγω οδηγία δεν αντλούν αυτοτελή, αλλά μόνο παρεπόμενα, δικαιώματα διαμονής τα μέλη της οικογένειας του πολίτη της Ένωσης [απόφαση της 2ας Σεπτεμβρίου 2021, État belge (Δικαίωμα διαμονής σε περίπτωση ενδοοικογενειακής βίας), C‑930/19, EU:C:2021:657, σκέψη 34].</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-35" href="#c-35">34</a>
</span>) Απόφαση της 2ας Σεπτεμβρίου 2021, État belge (Δικαίωμα διαμονής σε περίπτωση ενδοοικογενειακής βίας) (C‑930/19, EU:C:2021:657, σκέψεις 61 και 62).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-36" href="#c-36">35</a>
</span>) Το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι ο πολίτης της Ένωσης, σύζυγος υπηκόου τρίτης χώρας, πρέπει να διαμένει στο κράτος μέλος υποδοχής, σύμφωνα με το άρθρο 7, παράγραφος 1, της οδηγίας 2004/38, μέχρι την ημερομηνία ενάρξεως της διαδικασίας εκδόσεως διαζυγίου, προκειμένου ο εν λόγω υπήκοος τρίτης χώρας να μπορεί να επικαλεστεί τη διατήρηση του δικαιώματός του διαμονής στο κράτος μέλος αυτό, βάσει του άρθρου 13, παράγραφος 2, της οδηγίας αυτής (απόφαση Singh, σκέψη 66). Οι ως άνω απαιτήσεις τροποποιήθηκαν και αμβλύνθηκαν από το Δικαστήριο σε υποθέσεις ενδοοικογενειακής βίας [απόφαση της 2ας Σεπτεμβρίου 2021, État belge (Δικαίωμα διαμονής σε περίπτωση ενδοοικογενειακής βίας) (C‑930/19, EU:C:2021:657, σκέψη 43]. Φρονώ ότι το άρθρο 7, παράγραφος 3, της οδηγίας 2004/38 είναι επίσης συναφές.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-37" href="#c-37">36</a>
</span>) Στη διάταξη περί παραπομπής, υπάρχουν αρκετές αναφορές στο γεγονός ότι η πρώην σύζυγος του προσφεύγοντος λάμβανε επίδομα εξεύρεσης εργασίας, επίδομα «κοινωνικής πρόνοιας» και επίδομα τέκνων. Ωστόσο, οι ακριβείς ημερομηνίες καταβολής των επιδομάτων αυτών καθώς και η λυσιτέλειά τους, πέραν του επιδόματος εξεύρεσης εργασίας, δεν καθίστανται απολύτως σαφείς. Επιπλέον, στην εν λόγω παραπομπή, γίνεται μνεία και των περιόδων εργασίας της πολίτη της Ένωσης μετά την κίνηση της διαδικασίας εκδόσεως διαζυγίου. Είναι αυτονόητο ότι, σύμφωνα με το άρθρο 13, παράγραφος 2, στοιχείο αʹ, κρίσιμες είναι μόνο οι περίοδοι πριν από την κίνηση της διαδικασίας εκδόσεως διαζυγίου.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-38" href="#c-38">37</a>
</span>) Βλ. απόφαση της 11ης Νοεμβρίου 2014, Dano (C‑333/13, EU:C:2014:2358, σκέψη 71) η οποία παραπέμπει στο άρθρο 7, παράγραφος 1, της οδηγίας 2004/38. Κατά τη γνώμη μου, από την απόφαση Tarola (σκέψεις 51 και 52), συνάγεται ότι οι προβληματισμοί που διατυπώνονται στην αιτιολογική σκέψη 10 της εν λόγω οδηγίας αφορούν το άρθρο 7 της οδηγίας αυτής στο σύνολό του.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-39" href="#c-39">38</a>
</span>) Πρέπει να τονισθεί ότι το άρθρο 45, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ προβλέπει ότι η ελεύθερη κυκλοφορία των εργαζομένων συνεπάγεται την κατάργηση κάθε διακρίσεως λόγω ιθαγενείας μεταξύ των εργαζομένων των κρατών μελών, όσον αφορά την απασχόληση, την αμοιβή και τους άλλους όρους εργασίας. Στον τομέα των κοινωνικών παροχών, η ανωτέρω διάταξη αποκτά απτό περιεχόμενο μέσω του άρθρου 7, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΕ) 492/2011 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 5ης Απριλίου 2011, που αφορά την ελεύθερη κυκλοφορία των εργαζομένων στο εσωτερικό της Ένωσης (ΕΕ 2011, L 141, σ. 1). Το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι ο σκοπός της αποφυγής της υπέρμετρης οικονομικής επιβάρυνσης για το κράτος μέλος υποδοχής δεν μπορεί να δικαιολογήσει άνιση μεταχείριση μεταξύ των διακινούμενων εργαζομένων και των μελών των οικογενειών τους –όπως ορίζονται από το άρθρο 2 της οδηγίας 2004/38– και των ημεδαπών εργαζομένων στον τομέα της προσβάσεως στην κοινωνική πρόνοια (απόφαση της 21ης Δεκεμβρίου 2023, Chief Appeals Officer κ.λπ., C‑488/21, EU:C:2023:1013, σκέψεις 49 και 71). Κατ’ αντιδιαστολή, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι ένα κράτος μέλος έχει τη δυνατότητα να αρνείται τη χορήγηση κοινωνικών παροχών σε οικονομικώς ανενεργούς πολίτες της Ένωσης οι οποίοι ασκούν το δικαίωμά τους ελεύθερης κυκλοφορίας και οι οποίοι δεν διαθέτουν επαρκείς πόρους για να μπορούν να ζητήσουν να τους αναγνωρισθεί δικαίωμα διαμονής βάσει της οδηγίας αυτής (απόφαση της 15ης Ιουλίου 2021, The Department for Communities in Northern Ireland, C‑709/20, EU:C:2021:602, σκέψη 78 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Συνεπώς, το Δικαστήριο διακρίνει σαφώς στο πλαίσιο, μεταξύ άλλων, του άρθρου 7 της οδηγίας 2004/38 μεταξύ των εργαζομένων και των οικονομικώς ανενεργών πολιτών της Ένωσης.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-40" href="#c-40">39</a>
</span>) Θα εξετάσω και τα δύο σκέλη από κοινού.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-41" href="#c-41">40</a>
</span>) Μολονότι το προδικαστικό ερώτημα αναφέρεται απλώς στη φράση «ένα έτος», φρονώ ότι, στο πλαίσιο της υπό κρίση προδικαστικής παραπομπής και υπό το πρίσμα του ίδιου του γράμματος του άρθρου 7, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/38, είναι σκόπιμο να ερμηνευθεί η φράση «άνω του ενός έτους».</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-42" href="#c-42">41</a>
</span>) Οι όροι «μικρότερη του ενός έτους» και «κατά τη διάρκεια των πρώτων δώδεκα μηνών» στο άρθρο 7, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, της οδηγίας 2004/38 –για τους οποίους επίσης δεν παρέχονται ορισμοί– δεν αποσαφηνίζουν, από μόνοι τους, το ζήτημα εάν η περίοδος που αναφέρεται στο άρθρο 7, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, της οδηγίας αυτής πρέπει να είναι αδιάλειπτη ή όχι.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-43" href="#c-43">42</a>
</span>) Επιπροσθέτως, εξ όσων γνωρίζω, το συγκεκριμένο ζήτημα δεν έχει εξεταστεί από το Δικαστήριο στη νομολογία του. Με την απόφαση της 12ης Μαρτίου 2014, O. και B. (C‑456/12, EU:C:2014:135, σκέψη 59), το Δικαστήριο απάντησε στο ζήτημα εάν το σωρευτικό αποτέλεσμα των διαφόρων διαστημάτων παραμονής βραχείας διαρκείας στο κράτος μέλος υποδοχής ενδέχεται να θεμελιώνει παρεπόμενο δικαίωμα διαμονής του μέλους της οικογένειας του πολίτη της Ένωσης, το οποίο είναι υπήκοος τρίτου κράτους, κατόπιν της επιστροφής αυτού του πολίτη της Ένωσης στο κράτος μέλος του οποίου έχει την ιθαγένεια, υπενθυμίζοντας ότι μόνον διαμονή που πληροί τις προϋποθέσεις του άρθρου 7, παράγραφοι 1 και 2, ή του άρθρου 16 της οδηγίας 2004/38 δύναται να θεμελιώνει τέτοιο δικαίωμα διαμονής. Συναφώς, τυχόν διαστήματα παραμονής βραχείας διαρκείας, όπως κατά τα Σαββατοκύριακα ή όπως είναι οι διακοπές σε κράτος μέλος διαφορετικό εκείνου του οποίου έχει την ιθαγένεια ο πολίτης αυτός, ακόμη κι αν υπολογισθούν συνολικά, εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 6 της οδηγίας 2004/38 και δεν πληρούν τις εν λόγω προϋποθέσεις. Λαμβανομένων υπόψη των παρατεταμένων περιόδων διαμονής της πολίτη της Ένωσης στην Ιρλανδία στην υπόθεση της κύριας δίκης, το άρθρο 6 της οδηγίας 2004/38 ουδεμία επιρροή ασκεί.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-44" href="#c-44">43</a>
</span>) Πρέπει να επισημανθεί ότι οι αντίστοιχοι όροι που χρησιμοποιούνται στις διάφορες γλωσσικές αποδόσεις της επίμαχης διατάξεως έχουν το ίδιο ακριβώς νόημα με αυτό της αποδόσεως στην αγγλική γλώσσα («for more than one year»). Ως εκ τούτου, οι διαφορετικές αυτές γλωσσικές αποδόσεις δεν παραπέμπουν σε μία ενιαία συνεχή ή αδιάλειπτη περίοδο. Επιπροσθέτως, οι διάφορες γλωσσικές αποδόσεις δεν προβλέπουν ότι το χρονικό διάστημα του ενός έτους μπορεί να συμπληρωθεί με την πρόσθεση δύο ή περισσότερων σύντομων περιόδων. Έτσι, για παράδειγμα, η απόδοση στη γαλλική γλώσσα χρησιμοποιεί τη φράση «pendant plus d’un an», στην ισπανική γλώσσα τη φράση «durante más de un añ», στην πορτογαλική γλώσσα τη φράση «durante mais de um ano», στην ιταλική γλώσσα τη φράση «per oltre un anno», στην ελληνική γλώσσα τη φράση «άνω του ενός έτους», στη γερμανική γλώσσα τη φράση «nach mehr als einjähriger», στη βουλγαρική γλώσσα τη φράση «повече от една година», στη λιθουανική γλώσσα τη φράση «daugiau kaip vienerius metus», στη λεττονική γλώσσα τη φράση «ilgāk nekā vienu gadu», στην εσθονική γλώσσα τη φράση «üle ühe aasta», στην τσεχική γλώσσα τη φράση «více než jeden rok» και στη ρουμανική γλώσσα τη φράση «perioadă de peste un an».</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-45" href="#c-45">44</a>
</span>) Βλ., για παράδειγμα, κεφάλαιο 2, παράγραφος 2, του παραρτήματος XII της πράξης σχετικά με τους όρους προσχώρησης της Τσεχικής Δημοκρατίας, της Δημοκρατίας της Εσθονίας, της Δημοκρατίας της Κύπρου, της Δημοκρατίας της Λετονίας, της Δημοκρατίας της Λιθουανίας, της Δημοκρατίας της Ουγγαρίας, της Δημοκρατίας της Μάλτας, της Δημοκρατίας της Πολωνίας, της Δημοκρατίας της Σλοβενίας και της Δημοκρατίας της Σλοβακίας και τις προσαρμογές των συνθηκών στις οποίες βασίζεται η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ 2003, L 236, σ. 876), όπου προβλέπονται μεταβατικές διατάξεις όσον αφορά την ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων και γίνεται συγκεκριμένη αναφορά στην πρόσβαση Πολωνών υπηκόων στην αγορά εργασίας «παρόντος κράτους μέλους» για «αδιάλειπτο χρονικό διάστημα 12 μηνών ή μεγαλύτερο». Η υπογράμμιση δική μου. Στην απόφαση της 13ης Σεπτεμβρίου 2018, Prefeta (C‑618/16, EU:C:2018:719, σκέψη 55), το Δικαστήριο έκρινε ότι η επίμαχη διάταξη επιτρέπει στο Ηνωμένο Βασίλειο, κατά την προβλεπόμενη μεταβατική περίοδο, να αποκλείσει από το ευεργέτημα του άρθρου 7, παράγραφος 3, της οδηγίας 2004/38 Πολωνό υπήκοο, ο οποίος δεν πληρούσε την προβλεπόμενη από την εθνική νομοθεσία προϋπόθεση περί εργασίας στο έδαφος του Ηνωμένου Βασιλείου ως καταγεγραμμένος εργαζόμενος επί αδιάλειπτο χρονικό διάστημα δώδεκα μηνών. Ωστόσο, το Δικαστήριο δεν ερμήνευσε τη φράση «άνω του ενός έτους» στο άρθρο 7, παράγραφος 3, της οδηγίας 2004/38 ούτε έκρινε εάν η φράση αυτή είναι ταυτόσημη με τη φράση «επί αδιάλειπτο χρονικό διάστημα 12 μηνών ή μεγαλύτερο». Βλ., επίσης, άρθρο 4, παράγραφος 1, της οδηγίας 2003/109/ΕΚ του Συμβουλίου, της 25ης Νοεμβρίου 2003, σχετικά με το καθεστώς υπηκόων τρίτων χωρών οι οποίοι είναι επί μακρόν διαμένοντες (ΕΕ 2004, L 16, σ. 44), το οποίο ορίζει ότι «[τ]α κράτη μέλη παρέχουν το καθεστώς επί μακρόν διαμένοντος στους υπηκόους τρίτων χωρών που διαμένουν στην επικράτειά τους νόμιμα και αδιάλειπτα κατά τα πέντε τελευταία έτη αμέσως πριν από την υποβολή της σχετικής αίτησης». Η υπογράμμιση δική μου.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-46" href="#c-46">45</a>
</span>) Η υπογράμμιση δική μου.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-47" href="#c-47">46</a>
</span>) Η διάταξη αυτή επιτρέπει μεγαλύτερες απουσίες σε ορισμένες περιπτώσεις. Βλ., κατ’ αναλογίαν, άρθρο 4, παράγραφος 3, της οδηγίας 2003/109, το οποίο ορίζει ότι «[ο]ι περίοδοι απουσίας από την επικράτεια του οικείου κράτους μέλους δεν διακόπτουν την περίοδο που αναφέρεται στην παράγραφο 1 και λαμβάνονται υπόψη στον υπολογισμό της, εφόσον είναι κατώτερες από έξι διαδοχικούς μήνες και δεν υπερβαίνουν συνολικά δέκα μήνες εντός της περιόδου που αναφέρεται στην παράγραφο 1».</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-48" href="#c-48">47</a>
</span>) Η Γερμανική Κυβέρνηση θεωρεί επίσης ότι στην καθομιλουμένη η φράση «ένα έτος» παραπέμπει στο «χρονικό διάστημα ενός συνεχόμενου έτους».</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-49" href="#c-49">48</a>
</span>) Βλ. απόφαση Tarola (σκέψη 37). Βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 30ής Ιανουαρίου 2020, Tim (C‑395/18, EU:C:2020:58, σκέψη 36 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-50" href="#c-50">49</a>
</span>) Το άρθρο 16, παράγραφος 1, της οδηγίας 2004/38 προβλέπει ρητώς ότι το δικαίωμα μόνιμης διαμονής, το οποίο αποκτούν οι πολίτες της Ένωσης που έχουν διαμείνει νομίμως για συνεχές χρονικό διάστημα πέντε ετών στο κράτος μέλος υποδοχής, «δεν υπόκειται στους όρους που προβλέπονται στο κεφάλαιο III». Ως εκ τούτου, το δικαίωμα αυτό δεν υπόκειται, ιδίως, στους όρους του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, της οδηγίας αυτής, συνιστάμενοι στο να διαθέτει ο εν λόγω πολίτης επαρκείς πόρους για τον ίδιο και την οικογένειά του, καθώς και πλήρη ασφαλιστική κάλυψη ασθενείας [απόφαση της 10ης Μαρτίου 2022, Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs (Πλήρης ασφαλιστική κάλυψη ασθενείας), C‑247/20, EU:C:2022:177, σκέψη 54].</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-51" href="#c-51">50</a>
</span>) Και, κατά συνέπεια, την ισότιμη με τους ημεδαπούς πρόσβαση στο σύστημα κοινωνικής πρόνοιας του κράτους μέλους υποδοχής, υπό την επιφύλαξη, ωστόσο, του άρθρου 7, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, και του άρθρου 24, παράγραφος 2, της οδηγίας 2004/38.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-52" href="#c-52">51</a>
</span>) Απόφαση της 13ης Σεπτεμβρίου 2018, Prefeta (C‑618/16, EU:C:2018:719, σκέψεις 37 και 39 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-53" href="#c-53">52</a>
</span>) Καίτοι η οδηγία 2004/38 διέπει το δικαίωμα των πολιτών της Ένωσης και των μελών των οικογενειών τους να κυκλοφορούν και να διαμένουν ελεύθερα στο έδαφος των κρατών μελών, η κεντρική και προνομιούχος θέση των εργαζομένων –ή των προσώπων που ασκούν οικονομική δραστηριότητα– στο πλαίσιο της οδηγίας αυτής, και ιδίως στο άρθρο της 7, δεν μπορεί να υποτιμηθεί. Βλ. απόφαση της 11ης Νοεμβρίου 2014, Dano (C‑333/13, EU:C:2014:2358, σκέψεις 73 έως 78).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-54" href="#c-54">53</a>
</span>) Βλ. απόφαση Tarola (σκέψη 50). Βλ., επίσης, αιτιολογική σκέψη 10 της οδηγίας 2004/38.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-55" href="#c-55">54</a>
</span>) Σκοπός της αρχής αυτής, η οποία διέπει το περιεχόμενο και τη μορφή της δράσης της Ένωσης, είναι να διασφαλιστεί ότι η εν λόγω δράση είναι κατάλληλη για την επίτευξη του επιδιωκόμενου σκοπού και ότι δεν βαίνει πέραν του μέτρου που είναι αναγκαίο για την επίτευξή του (απόφαση της 24ης Φεβρουαρίου 2022, Viva Telecom Bulgaria, C‑257/20, EU:C:2022:125, σκέψη 112).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-56" href="#c-56">55</a>
</span>) Η στάθμιση αυτή αναφέρεται συχνά ως αναλογικότητα stricto sensu (εν στενή εννοία). «Για να τηρηθεί η αρχή της αναλογικότητας, τα μέτρα που λαμβάνονται πρέπει να είναι κατάλληλα για την επίτευξη των επιδιωκόμενων θεμιτών σκοπών· δεν πρέπει να υπερβαίνουν το αναγκαίο προς τούτο όριο (όταν υπάρχουν εναλλακτικές δυνατότητες ρυθμίσεως, πρέπει να επιλέγεται η λιγότερο επαχθής), και τα εντεύθεν μειονεκτήματα δεν πρέπει να είναι δυσανάλογα με τους επιδιωκόμενους σκοπούς (εσωτερική εξισορρόπηση ή εν στενή εννοία αναλογικότητα)» (προτάσεις του γενικού εισαγγελέα M. Bobek στην υπόθεση Pöpperl, C‑187/15, EU:C:2016:194, σημείο 45).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-57" href="#c-57">56</a>
</span>) Βλ. σημείο 30 των παρουσών προτάσεων και απόφαση Tarola (σκέψη 43).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-58" href="#c-58">57</a>
</span>) Βλ. απόφαση Tarola (σκέψη 43). Ο πολίτης της Ένωσης ο οποίος άσκησε μισθωτή ή μη μισθωτή δραστηριότητα στο κράτος μέλος υποδοχής διατηρεί την ιδιότητα του εργαζομένου χωρίς χρονικό περιορισμό αν άσκησε μισθωτή ή μη μισθωτή δραστηριότητα στο κράτος μέλος υποδοχής για χρονικό διάστημα «άνω του ενός έτους» πριν καταστεί ακουσίως άνεργος, σύμφωνα με το άρθρο 7, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, της εν λόγω οδηγίας. Αντιθέτως, ο πολίτης της Ένωσης ο οποίος έχει ασκήσει μισθωτή ή μη μισθωτή δραστηριότητα στο κράτος μέλος υποδοχής για χρονικό διάστημα μικρότερο του ενός έτους διατηρεί την ιδιότητα του εργαζομένου μόνο για όσο χρονικό διάστημα επιλέγει να ορίσει το εν λόγω κράτος μέλος, με την προϋπόθεση ότι το διάστημα αυτό δεν είναι μικρότερο του εξαμήνου, σύμφωνα με το άρθρο 7, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, της οδηγίας 2004/38.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-59" href="#c-59">58</a>
</span>) Και, συνεπώς, για λόγους ανεξάρτητους από τη βούληση του πολίτη της Ένωσης (απόφαση της 20ής Δεκεμβρίου 2017, Gusa, C‑442/16, EU:C:2017:1004, σκέψεις 31 και 45, και απόφαση Tarola, σκέψεις 46, 48 και 49).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-60" href="#c-60">59</a>
</span>) Η Γερμανική Κυβέρνηση υποστηρίζει ότι η ερμηνεία αυτή συνεπάγεται ότι περίοδοι απασχόλησης που πραγματοποιήθηκαν στο κράτος μέλος υποδοχής πριν από δεκαετίες, υπό την ιδιότητα του εποχιακού εργαζομένου, για παράδειγμα, θα μπορούσαν να ληφθούν υπόψη προκειμένου να χορηγηθεί απεριόριστο δικαίωμα διαμονής δυνάμει του άρθρου 7, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/38, ακόμη και εάν ο ενδιαφερόμενος απασχολήθηκε στο κράτος αυτό για έναν μόνο μήνα κατά το πρόσφατο παρελθόν.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-61" href="#c-61">60</a>
</span>) Η Ιρλανδία υποστηρίζει ότι είναι αβάσιμη η άποψη ότι, δυνάμει του άρθρου 7, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/38, οι διάφορες σύντομες περίοδοι απασχόλησης πρέπει να υπολογίζονται αθροιστικά σε βάθος χρονικού διαστήματος τεσσάρων ή πέντε ετών, δεδομένου ότι μεταξύ των σύντομων αυτών περιόδων απασχόλησης ο ενδιαφερόμενος, στην πραγματικότητα, είναι πιθανό να απολέσει την ιδιότητα του εργαζομένου εφόσον παραμείνει άνεργος για τουλάχιστον έξι μήνες σύμφωνα με το άρθρο 7, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, της οδηγίας αυτής· «Η άποψη ότι, μετά από μερικά έτη που περιλαμβάνουν σύντομες περιόδους απασχόλησης (για έναν ή δύο μήνες κάθε φορά) και περιόδους ανεργίας επί μακρόν, μπορεί ένα πρόσωπο να ανατρέξει στο παρελθόν και να θεωρηθεί αναδρομικώς ότι έχει διατηρήσει εκ του νόμου τη θεμελιώδους σημασίας ιδιότητα του εργαζομένου με όλα τα παρεπόμενα δικαιώματα και ευεργετήματα είναι αβάσιμη». Επιπλέον, η Ιρλανδία διατείνεται ότι «είναι απολύτως ασαφής η περίοδος για την οποία θα μπορούσε να επικαλεστεί κάποιος τη σώρευση σύντομων περιόδων απασχόλησης προκειμένου να συμπληρωθεί το απαιτούμενο από τον νομοθέτη της Ένωσης χρονικό διάστημα του ενός έτους. Πρόκειται για τέσσερα ή πέντε έτη όπως υποστηρίζεται στο πλαίσιο της υπό κρίση υποθέσεως ή μπορεί να είναι και δέκα ή δεκαπέντε έτη;»</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-62" href="#c-62">61</a>
</span>) Κατά την Επιτροπή, το δικαίωμα διατηρήσεως της ιδιότητας του «εργαζομένου» επ’ αόριστον δυνάμει του άρθρου 7, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/38 στηρίζεται στην παραδοχή ότι ο διακινούμενος εργαζόμενος της Ένωσης, ο οποίος είναι οικονομικώς ενεργός για χρονικό διάστημα άνω του ενός έτους, έχει εισφέρει ως σταθερό μέλος του εργατικού δυναμικού και είναι επαρκώς εξοικειωμένος με την αγορά εργασίας ώστε να συνεχίσει να εργάζεται και να συνεισφέρει οικονομικά στο κράτος μέλος υποδοχής, συμπεριλαμβανομένου του συστήματος κοινωνικής ασφαλίσεως, εντός ευλόγου χρονικού διαστήματος.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-63" href="#c-63">62</a>
</span>) Το οποίο υπερβαίνει, συνολικώς, το ένα έτος.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-64" href="#c-64">63</a>
</span>) Ιδίως εάν κάποια από τις περιόδους διακοπής υπερβαίνει το ελάχιστο όριο προστασίας των έξι μηνών που προβλέπεται από το άρθρο 7, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, της οδηγίας 2004/38.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-65" href="#c-65">64</a>
</span>) Ιδίως το άρθρο 7, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, και το άρθρο 7, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, της οδηγίας 2004/38.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-66" href="#c-66">65</a>
</span>) Στη σκέψη 48 της αποφάσεως Tarola το Δικαστήριο έκρινε ότι το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ, της οδηγίας 2004/38 εφαρμόζεται «σε όλες τις περιπτώσεις στις οποίες ο εργαζόμενος υποχρεώθηκε, για λόγους ανεξάρτητους από τη βούλησή του, να παύσει τη δραστηριότητά του στο κράτος μέλος υποδοχής πριν από την πάροδο ενός έτους […]». Κατά τη γνώμη μου, τούτο υποδηλώνει ότι το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/38 παραπέμπει σε μία ενιαία, συνεχή περίοδο άνω του ενός έτους. Το στοιχείο του αδιάλειπτου καθίσταται ακόμη πιο προφανές στην απόδοση της αποφάσεως στη γαλλική γλώσσα, στην οποία συντάχθηκε η απόφαση και η οποία παραπέμπει στην «avant l’échéance d’une année».</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-67" href="#c-67">66</a>
</span>) Υπό την προϋπόθεση ότι πληρούνται οι λοιποί όροι της εν λόγω διατάξεως.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-68" href="#c-68">67</a>
</span>) Μέσω της καταβολής των φόρων και των εισφορών κοινωνικής ασφαλίσεως κοινωνικών (βλ., κατά αναλογίαν, απόφαση της 21ης Δεκεμβρίου 2023, Chief Appeals Officer κ.λπ., C‑488/21, EU:C:2023:1013, σκέψη 71).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-69" href="#c-69">68</a>
</span>) Η χρήση των όρων «μικρότερη του ενός έτους» ή «κατά τη διάρκεια των πρώτων δώδεκα μηνών» στο άρθρο 7, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, της οδηγίας 2004/38 συνηγορεί υπέρ της ερμηνείας ότι το διάστημα του ενός έτους που απαιτείται από τη διάταξη αυτή και, κατ’ επέκταση, από το άρθρο 7, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, της ίδιας οδηγίας είναι ενιαίο συμπαγές «κομμάτι» ή συνεχής χρονική περίοδος.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-70" href="#c-70">69</a>
</span>) Βλ. απόφαση Tarola (σκέψη 54). Βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 4ης Ιουνίου 2009, Βάτσουρας και Koupatantze (C‑22/08 και C‑23/08, EU:C:2009:344, σκέψη 30), στην οποία το Δικαστήριο έκρινε ότι, παρά τη βραχεία διάρκεια της επαγγελματικής δραστηριότητας, δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο το πρόσωπο αυτό να έχει την ιδιότητα του εργαζομένου δυνάμει του άρθρου 45 ΣΛΕΕ.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-71" href="#c-71">70</a>
</span>) Στην περίπτωση αυτή, δύο εβδομάδες.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-72" href="#c-72">71</a>
</span>) Απόφαση της 15ης Σεπτεμβρίου 2015, Alimanovic (C‑67/14, EU:C:2015:597, σκέψη 60).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-73" href="#c-73">72</a>
</span>) Βλ., κατ’ αναλογίαν, άρθρο 16, παράγραφος 3, της οδηγίας 2004/38.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-74" href="#c-74">73</a>
</span>) Βλ., κατ’ αναλογίαν, προτάσεις του γενικού εισαγγελέα M. Szpunar στην υπόθεση Tarola (C‑483/17, EU:C:2018:919, σημεία 45 έως 49).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-75" href="#c-75">74</a>
</span>) Πράγματι, τα ζητήματα αυτά ανακύπτουν κυρίως κατά το πρώτο έτος άσκησης του δικαιώματος ελεύθερης κυκλοφορίας από τον πολίτη της Ένωσης.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-76" href="#c-76">75</a>
</span>) Λαμβανομένου ιδίως υπόψη ότι το δικαίωμα άδειας κατά το πρώτο έτος της άσκησης επαγγελματικής δραστηριότητας μπορεί να είναι εξαιρετικά περιορισμένο σε ορισμένα κράτη μέλη λόγω της απαιτήσεως συμπλήρωσης ελάχιστου χρόνου υπηρεσίας.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-77" href="#c-77">76</a>
</span>) Παρά τις βελτιώσεις στις σύγχρονες τηλεπικοινωνίες και μεταφορές. Συναφώς, ορισμένα γραφειοκρατικά ζητήματα μπορούν να επιλυθούν μόνο με επιτόπια παρουσία του εργαζομένου.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-78" href="#c-78">77</a>
</span>) Απόφαση της 21ης Ιουνίου 1988, Lair (39/86, EU:C:1988:322, σκέψη 38).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-79" href="#c-79">78</a>
</span>) Βλ., για παράδειγμα, ειδησεογραφικό άρθρο της Eurostat της 16ης Φεβρουαρίου 2023 με τίτλο «3.5 million job leavers in Q3 2022 in EU» («3,5 εκατομμύρια άτομα που εγκατέλειψαν πρόσφατα την εργασία τους το τρίτο τρίμηνο του 2022 στην ΕΕ»), διαθέσιμο στην ηλεκτρονική διεύθυνση https://ec.europa.eu/eurostat/web/products-eurostat-news/w/ddn-20230216-2. Το άρθρο αναφέρεται στην αύξηση του αριθμού των ατόμων ηλικίας 25 έως 54 ετών που αποχώρησαν από την εργασία τους κατά το τρίτο τρίμηνο του έτους 2022 σε σύγκριση με το 2021 για, μεταξύ άλλων, προσωπικούς λόγους, συμπεριλαμβανομένης της επιθυμίας για περισσότερο ελεύθερο χρόνο, ταξίδια ή την αλλαγή τόπου διαμονής.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-80" href="#c-80">79</a>
</span>) Το φαινόμενο αυτό αποκαλείται ενίοτε και «jobbymoon» (μήνας του μέλιτος πριν τη νέα δουλειά). Για μια επισκόπηση των αλλαγών της επαγγελματικής σταδιοδρομίας και το φαινόμενο του «επανασχεδιασμού της εργασίας» και της «κατακερματισμένης αγοράς εργασίας» βλ. Bersin, J., «The labor market has totally changed: Are you really ready?», 31 Μαρτίου 2024, το οποίο επικαιροποιήθηκε στις 6 Απριλίου 2024, διαθέσιμο στην ηλεκτρονική διεύθυνση https://joshbersin.com/2024/03/the-needs-of-employees-have-totally-changed-are-you-really-ready/. Βλ., επίσης, https://www.shrm.org/mena/executive-network/insights/people-strategy/pixelated-workforce-arrived-ready.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-81" href="#c-81">80</a>
</span>) Απόφαση της 21ης Φεβρουαρίου 2013, N. (C‑46/12, EU:C:2013:97, σκέψη 39). «Πράγματι, ο όρος αυτός, καθόσον καθορίζει το πεδίο εφαρμογής μιας θεμελιώδους ελευθερίας προβλεπόμενης από τη Συνθήκη ΛΕΕ, πρέπει να τυγχάνει ευρείας ερμηνείας» [προτάσεις του γενικού εισαγγελέα M. Szpunar στην υπόθεση G. M. A. (Πρόσωπο το οποίο αναζητεί εργασία), C‑710/19, EU:C:2020:739, σημείο 37].</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-82" href="#c-82">81</a>
</span>) Συγκριτικά με την περίοδο του ενός έτους που προβλέπεται από το άρθρο 7, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/38.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-83" href="#c-83">82</a>
</span>) Στις περιπτώσεις αυτές, στις οποίες η περίοδος μισθωτής ή μη μισθωτής απασχόλησης στο κράτος μέλος υποδοχής είναι «μικρότερη του ενός έτους» ή των «δώδεκα μηνών», ο πολίτης της Ένωσης τυγχάνει της προστασίας του άρθρου 7, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, της οδηγίας 2004/38, σύμφωνα με τις εκεί καθοριζόμενες προϋποθέσεις. Επιβάλλεται να υπογραμμισθεί ότι καίτοι ο πολίτης της Ένωσης διατηρεί την ιδιότητα του εργαζομένου για τουλάχιστον έξι μήνες και επωφελείται του δικαιώματος διαμονής και ίσης μεταχειρίσεως, η ιδιότητα αυτή δεν ισοδυναμεί με απασχόληση για τους σκοπούς του άρθρου 7, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/38 και η περίοδος ακούσιας ανεργίας δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη κατά τον υπολογισμό της απαιτούμενης περιόδου μισθωτής ή μη μισθωτής απασχόλησης άνω του ενός έτους.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-84" href="#c-84">83</a>
</span>) Το οποίο είναι έξι μήνες.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-85" href="#c-85">84</a>
</span>) Η ερμηνεία αυτή είναι επίσης σύμφωνη με τον κύριο σκοπό που επιδιώκει η οδηγία 2004/38, ο οποίος συνίσταται, όπως υπομνήσθηκε στο σημείο 16 των παρουσών προτάσεων, στην ενίσχυση του δικαιώματος ελεύθερης κυκλοφορίας και διαμονής όλων των πολιτών της Ένωσης, καθώς και με τον σκοπό που επιδιώκει ειδικώς το άρθρο 7, παράγραφος 3, της οδηγίας, ο οποίος συνίσταται στη διασφάλιση, διά της διατηρήσεως της ιδιότητας του εργαζομένου, του δικαιώματος διαμονής των προσώπων που έχουν παύσει την επαγγελματική τους δραστηριότητα λόγω έλλειψης εργασίας η οποία οφείλεται σε περιστάσεις ανεξάρτητες από τη βούλησή τους. Βλ. απόφαση Tarola (σκέψη 49 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-86" href="#c-86">85</a>
</span>) Υπογραμμίζω τη συγκεκριμένη έννοια προκειμένου να τονίσω το γεγονός ότι στο άρθρο 7, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/38 χρησιμοποιείται η φράση «έχοντας ασκήσει επαγγελματική δραστηριότητα». Ως εκ τούτου, φρονώ ότι ο ενδιαφερόμενος πρέπει να έχει πράγματι εργαστεί και όχι να απολαύει απλώς της ιδιότητας του εργαζομένου.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-87" href="#c-87">86</a>
</span>) Συναφώς, και όπως προαναφέρθηκε, οι τελευταίοι αυτοί όροι έχουν ήδη ερμηνευθεί από το Δικαστήριο (βλ. απόφαση της 20ής Δεκεμβρίου 2017, Gusa (C‑442/16, EU:C:2017:1004, σκέψεις 31 και 45). Βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση Tarola (σκέψεις 46, 48 και 49).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-88" href="#c-88">87</a>
</span>) Η οποία αποτελεί την αρμόδια κατά το ιρλανδικό δίκαιο αρχή για την καταβολή του επιδόματος εξεύρεσης εργασίας.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-89" href="#c-89">88</a>
</span>) Ο οποίος αποτελεί τον αρμόδιο κατά το ιρλανδικό δίκαιο φορέα για τη χορήγηση των αδειών διαμονής.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-90" href="#c-90">89</a>
</span>) Απόφαση της 27ης Ιουνίου 2018, Diallo (C‑246/17, EU:C:2018:499, σκέψεις 45 και 59 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-91" href="#c-91">90</a>
</span>) Η Επιτροπή παραπέμπει στην απόφαση του δικαστή Phelan στην υπόθεση I.T κατά Minister for Justice [2023, IEHC 40, σκέψη 72].</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-92" href="#c-92">91</a>
</span>) Πρβλ. https://www.citizensinformation.ie/en/social-welfare/unemployed-people/jobseekers-allowance/. Το Citizens Information Board (Συμβούλιο Πληροφόρησης Πολιτών) είναι ο θεσμικός φορέας που στηρίζει την παροχή πληροφοριακών στοιχείων, συμβουλών και νομικής βοήθειας σε ένα ευρύ φάσμα δημόσιων και κοινωνικών υπηρεσιών. Παρέχει επίσης τον ιστότοπο πληροφόρησης των πολιτών, citizensinformation.ie. Το Συμβούλιο υπάγεται στη Διεύθυνση Κοινωνικής Προστασίας (πρώην ΔΕΣΚΠ).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-93" href="#c-93">92</a>
</span>) Υπό την επιφύλαξη επαληθεύσεως από το αιτούν δικαστήριο.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-94" href="#c-94">93</a>
</span>) Το αιτούν δικαστήριο θα πρέπει να εξετάσει εάν οι εν λόγω κανόνες και προϋποθέσεις ίσχυαν επίσης κατά τον κρίσιμο χρόνο άσκησης της προσφυγής στην υπόθεση της κύριας δίκης.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-95" href="#c-95">94</a>
</span>) Η έκταση της εν λόγω επικάλυψης εξαρτάται από τους κανόνες και τις προϋποθέσεις που ισχύουν για τη χορήγηση του επιδόματος εξεύρεσης εργασίας και, συνεπώς ενδεχομένως, από την ερμηνεία της φράσης «έχει αποχωρήσει εκουσίως και χωρίς εύλογη αιτία από την εργασία του».</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-96" href="#c-96">95</a>
</span>) Σύμφωνα με το άρθρο 7, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/38.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-97" href="#c-97">96</a>
</span>) Συναφώς και όπως προαναφέρθηκε, ο σκοπός της οδηγίας 2004/38 συνίσταται στη διευκόλυνση και ενίσχυση του δικαιώματος ελεύθερης κυκλοφορίας και διαμονής στο έδαφος των κρατών μελών, το οποίο αντλούν ευθέως οι πολίτες της Ένωσης από το άρθρο 21, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ.</p>
</body>
</html>
