<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.00-20081231.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="ECRCJ2002ELA.0200173701.case.xml"><NO.CASE>C-295/00</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62000C0295</NO.CELEX><NO.SEQ>0012.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1739</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>1741</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>3</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><LEFT>ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ALBER — ΥΠΟΘΕΣΗ C-295/00</LEFT><RIGHT>ΕΠΙΤΡΟΠΗ κατά ΙΤΑΛΙΑΣ</RIGHT></CURR.TITLE><CONTENTS.CONCLUSION><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα</HT></P><P><HT TYPE="UC">Siegbert Alber</HT></P><P>της <DATE ISO="20011025">25ης Οκτωβρίου 2001</DATE><NOTE NOTE.ID="E0001" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Γλώσσα του πρωτοτύπου: η γερμανική.</P></NOTE></P></TI></TITLE><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Η προσφυγή της Επιτροπής αφορά την εφαρμογή της αρχής της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών στον τομέα των θαλασσίων μεταφορών. Η Επιτροπή βάλλει κατά της επιβολής λιμενικών τελών στους επιβάτες που επιβιβάζονται και αποβιβάζονται στους λιμένες της Τεργέστης, της Νεαπόλεως και της Γένουας, με προέλευση ή προορισμό άλλα κράτη μέλη. Το τέλος αυτό δεν οφείλουν οι επιβάτες που ταξιδεύον εντός της ιταλικής επικράτειας.</TXT></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Το άρθρο 1 του κανονισμού (ΕΟΚ) 4055/86 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19861222">22ας Δεκεμβρίου 1986</DATE>, για την εφαρμογή της αρχής της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών στον τομέα των θαλασσίων μεταφορών μεταξύ κρατών μελών και μεταξύ κρατών μελών και τρίτων χωρών (στο εξής: κανονισμός 4055/86)<NOTE NOTE.ID="E0002" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="378" DATE.PUB="1986" PAGE.FIRST="1">EE L 378, σ. 1</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>, προβλέπει ότι η ελεύθερη παροχή υπηρεσιών στον τομέα των θαλασσίων μεταφορών ισχύει από την <DATE ISO="19870101">1η Ιανουαρίου 1987</DATE>. Βάσει του κανονισμού αυτού, οι διατάξεις της Συνθήκης ΕΚ για την ελεύθερη παροχή υπηρεσιών έχουν εφαρμογή στον τομέα των θαλασσίων μεταφορών μεταξύ των κρατών μελών<NOTE NOTE.ID="E0003" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19941005">5ης Οκτωβρίου 1994</DATE> στην υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-381/93" YEAR="1994" PAGE.ECR="I-5145">C-381/93, Επιτροπή κατά Γαλλίας (Συλλογή 1994, σ. Ι-5145, σκέψη 13)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Υπό το πρίσμα της ενιαίας αγοράς και ενόψει της πραγματοποιήσεως των σκοπών της, η ελευθερία αυτή απαγορεύει την εφαρμογή οποιασδήποτε εθνικής κανονιστικής ρυθμίσεως που έχει ως αποτέλεσμα να καθίσταται η παροχή υπηρεσιών μεταξύ κρατών μελών δυσκολότερη απ' ό,τι η παροχή υπηρεσιών που πραγματοποιείται αποκλειστικά στο εσωτερικό ενός κράτους μέλους<NOTE NOTE.ID="E0004" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Προαναφερθείσα απόφαση Επιτροπή κατά Γαλλίας, σκέψη 17.</P></NOTE>. Όπως έκρινε το Δικαστήριο με την απόφαση του της <DATE ISO="19941005">5ης Οκτωβρίου 1994</DATE>, η επιβολή διαφορετικών λιμενικών τελών — ανάλογα με το αν οι επιβάτες ταξιδεύουν προς εθνικό λιμένα του οικείου κράτους μέλους ή προς τον λιμένα άλλου κράτους μέλους — συνιστά αδικαιολόγητο περιορισμό της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών στον τομέα των θαλασσίων μεταφορών.</TXT></NP><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Ο ιταλικός νόμος 82/63<NOTE NOTE.ID="E0005" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Gazzetta ufficiale della Reppublica italiana 52, της <DATE ISO="19630223">23ης Φεβρουαρίου 1963</DATE>.</P></NOTE> προβλέπει την επιβολή τέλους για τους επιβάτες που επιβιβάζονται και αποβιβάζονται στους λιμένες της Γένουας, της Νεαπόλεως και της Τεργέστης, με προέλευση άλλα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ενώσεως ή τρίτες χώρες. Σύμφωνα με το άρθρο 7 του νόμου 55/91<NOTE NOTE.ID="E0006" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Gazzetta ufficiale della Reppublica italiana 190. της <DATE ISO="19910814">14ης Αυγούστου 1991</DATE>.</P></NOTE>, το τέλος κυμαίνεται μεταξύ 400 και <FT TYPE="NUMBER">6000</FT> ιταλικών λιρών (ITL). Σύμφωνα με το άρθρο 32, στοιχείο d, του νόμου 82/63, δεν εισπράττεται τέλος επί επιβατών που ταξιδεύουν μεταξύ δύο λιμένων κειμένων εντός της εθνικής επικράτειας. Η εξαίρεση αυτή ισχύει μετά την έκδοση του νομοθετικού διατάγματος (decreto legge) 457 της <DATE ISO="19971230">30ής Δεκεμβρίου 1997</DATE>, το οποίο κατέστη νόμος με τον νόμο 30 της <DATE ISO="19980227">27ης Φεβρουαρίου 1998</DATE><NOTE NOTE.ID="E0007" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Gazzetta ufficiale della Reppublica italiana 49, της <DATE ISO="19980228">28ης Φεβρουαρίου 1998</DATE>.</P></NOTE>, τόσο για τα πλοία που είναι νηολογημένα στην Ιταλία<?PAGE NO="I-1740"?> όσο και για τα πλοία που είναι νηολογημένα εντός άλλων κρατών μελών, στο μέτρο που πραγματοποιούν μεταφορές μεταξύ των ιταλικών λιμένων.</TXT></NP><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>Κατόπιν νομότυπης διεξαγωγής της προ της ασκήσεως της προσφυγής διαδικασίας, η Επιτροπή άσκησε, την <DATE ISO="20000801">1η Αυγούστου 2000</DATE>, προσφυγή κατά της Ιταλικής Δημοκρατίας, με την οποία ζητεί να αναγνωριστεί ότι η Ιταλική Δημοκρατία, διατηρώντας σε ισχύ τέλος επιβαλλόμενο επί επιβατών που επιβιβάζονται και αποβιβάζονται στους λιμένες της Γένουας, της Νεαπόλεως και της Τεργέστης, με προέλευση ή προορισμό λιμένες κείμενους εντός άλλου κράτους μέλους ή τρίτης χώρας, ενώ <HT TYPE="ITALIC">τέτοια</HT> τέλος δεν εισπράττεται επί επιβατών που ταξιδεύουν μεταξύ δύο λιμένων κειμένων εντός της εθνικής επικράτειας, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 1 του κανονισμού 4055/86. Επιπλέον, ζητεί να καταδικαστεί η Ιταλία στα δικαστικά έξοδα.</TXT></NP><NP><NO.P>5.</NO.P><TXT>Η Ιταλική Δημοκρατία, με το υπόμνημα αντικρούσεως που κατέθεσε στις <DATE ISO="20001020">20 Οκτωβρίου 2000</DATE>, δεν αμφισβητεί την παράβαση. Ανακοίνωσε ότι η αναγκαία προσαρμογή του ιταλικού δικαίου περιελήφθη στο σχέδιο του προϋπολογισμού για το έτος 2001, το οποίο έπρεπε να ψηφιστεί ήδη κατά τη διάρκεια του 2000.</TXT></NP><NP><NO.P>6.</NO.P><TXT>Το Δικαστήριο δεν διαθέτει μέχρι σήμερα καμία ένδειξη περί του ότι πραγματοποιήθηκε η νομοθετική μεταβολή. Άλλωστε, κατά πάγια νομολογία, η ενδεχόμενη άρση της παραβάσεως μετά την ημερομηνία λήξεως της προθεσμίας που τάχθηκε με την αιτιολογημένη γνώμη, εν προκειμένω μετά τις <DATE ISO="19990214">14 Φεβρουαρίου 1999</DATE>, ουδόλως επηρεάζει το βάσιμο της προσφυγής. Το αντικείμενο της διαφοράς προσδιορίζεται με την αιτιολογημένη γνώμη της Επιτροπής. Ακόμη και στην περίπτωση κατά την οποία η προσαπτόμενη παράβαση εξέλιπε μετά τη λήξη της προθεσμίας που τάχθηκε σύμφωνα με το άρθρο 226, παράγραφος 2, ΕΚ, εξακολουθεί να υπάρχει συμφέρον για τη συνέχιση της δίκης, προκειμένου να θεμελιωθεί η ευθύνη του κράτους μέλους λόγω παραβάσεως των υποχρεώσεων του ενδεχομένως έναντι άλλων κρατών μελών, έναντι της Κοινότητας ή έναντι ιδιωτών<NOTE NOTE.ID="E0008" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19991109">9ης Νοεμβρίου 1999</DATE> στην υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-365/97" YEAR="1999" PAGE.ECR="I-7773">C-365/97, Επιτροπή κατά Ιταλίας (Συλλογή 1999, σ. Ι-7773, σκέψη 45)</REF.DOC.ECR>· απόφαση της <DATE ISO="19910530">30ής Μαΐου 1991</DATE> στην υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-361/88" YEAR="1991" PAGE.ECR="I-2567">C-361/88. Επιτροπή κατά Γερμανίας (Συλλογή 1991, σ. Ι-2567, σκέψη 31)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>7.</NO.P><TXT>Η Ιταλική Δημοκρατία δεν αμφισβητεί την παράβαση που της προσάπτεται. Κατά συνέπεια, πρέπει να γίνει δεκτό το αίτημα της Επιτροπής.</TXT></NP><NP><NO.P>8.</NO.P><TXT>Επιπλέον, η Επιτροπή ζήτησε να καταδικαστεί η Ιταλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα. Σύμφωνα με το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπήρχε σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου.</TXT></NP><?PAGE NO="I-1741"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Πρόταση</P></TI></TITLE><NP><NO.P>9.</NO.P><TXT>Λαμβανομένων υπόψη των προηγουμένων σκέψεων, προτείνω στο Δικαστήριο να αποφανθεί ως εξής:</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Η Ιταλική Δημοκρατία, διατηρώντας σε ισχύ τέλος επιβαλλόμενο επί επιβατών που επιβιβάζονται και αποβιβάζονται στους λιμένες της Γένουας, της Νεαπό-λεως και της Τεργέστης, με προέλευση ή προορισμό λιμένες κείμενους εντός άλλου κράτους μέλους ή τρίτης χώρας, ενώ τέτοιο τέλος δεν εισπράττεται επί επιβατών που ταξιδεύουν μεταξύ δύο λιμένων κειμένων εντός της εθνικής επικράτειας, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 1 του κανονισμού (ΕΟΚ) 4055/86.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Η Ιταλική Δημοκρατία φέρει τα δικαστικά έξοδα.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>