1.   Następujące produkty są uważane za całkowicie uzyskane na terytorium jednej ze Stron:

2.   Określenie „ich statki” i „ich statki-przetwórnie”, użyte w ust. 1 lit. f) oraz g), odnosi się tylko do statków i statków-przetwórni:

1.   Do celów art. 2 produkty, które nie są całkowicie uzyskane, uważa się za poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu, gdy spełnione są warunki określone w wykazie zawartym w załączniku II do niniejszego dodatku.

Powyższe warunki wskazują na obróbkę lub przetworzenie, które muszą zostać wykonane na użytych przy wytwarzaniu materiałach niepochodzących, i są stosowane wyłącznie w odniesieniu do tych materiałów. Odpowiednio, jeżeli produkt, który uzyskał status produktu pochodzącego poprzez spełnienie warunków określonych w wykazie, jest użyty do wytworzenia innego produktu, to warunki odnoszące się do produktu, do którego wytworzenia został użyty, nie odnoszą się do niego i nie bierze się pod uwagę materiałów niepochodzących, które mogły zostać użyte w procesie jego wytwarzania.

2.   Niezależnie od postanowień ust. 1, materiały niepochodzące, które zgodnie z warunkami określonymi w wykazie zawartym w załączniku II do niniejszego dodatku nie powinny być użyte do wytworzenia produktu, mogą jednak zostać użyte pod warunkiem że:

3.   Postanowienia ust. 1 i 2 stosuje się zgodnie z postanowieniami art. 6.

1.   Nie naruszając postanowień ust. 2, następujące czynności są uważane za niewystarczającą obróbkę lub przetworzenie dla nadania statusu produktów pochodzących, niezależnie od tego, czy wymogi określone w art. 5 zostały spełnione:

2.   Wszystkie czynności wykonywane na terytorium Strony względem danego produktu uwzględniane są łącznie podczas określania, czy obróbkę lub przetworzenie, jakiemu poddano taki produkt, należy uznać za niewystarczające w rozumieniu ust. 1.

1.   Jednostką kwalifikacyjną do celów stosowania postanowień niniejszego dodatku jest poszczególny produkt, który uważa się za jednostkę podstawową dla klasyfikacji w nomenklaturze systemu zharmonizowanego.

Wynika z tego, że:

2.   Jeśli do celów klasyfikacji zgodnie z regułą ogólną nr 5 systemu zharmonizowanego opakowanie jest traktowane łącznie z produktem, powinno ono być również traktowane łącznie do celów określania pochodzenia.

1.   Z wyjątkiem przewidzianym w art. 3 oraz w ust. 3, warunki uzyskania statusu pochodzenia produktu określone w tytule II muszą być spełniane w sposób ciągły w jednej Stronie.

2.   Z wyjątkiem o których mowa w art. 3, jeżeli produkty pochodzące wywiezione ze Strony wywozu do innego państwa zostaną zwrócone, to należy je uważać za niepochodzące, chyba że zgodnie z wymogami organów celnych można wykazać, że:

3.   Na uzyskanie statusu pochodzenia produktu zgodnie z warunkami określonymi w postanowieniach tytułu II nie ma wpływu przeprowadzona poza Stroną obróbka lub przetworzenie materiałów wywiezionych ze Strony, a następnie ponownie przywiezionych, pod warunkiem że:

4.   Do celów ust. 3 warunki uzyskania statusu pochodzenia określone w postanowieniach tytułu II nie mają zastosowania do obróbki lub przetwarzania dokonanego poza terytorium Strony. Jednak w przypadku gdy w wykazie zamieszczonym w załączniku II do niniejszego dodatku do określania statusu pochodzenia produktu końcowego zastosowano zasadę określającą maksymalną wartość dla wszystkich materiałów niepochodzących wykorzystanych w produkcji, łączna wartość materiałów niepochodzących wykorzystanych na terytorium zainteresowanej strony, wraz z całkowitą wartością dodaną uzyskaną poza terytorium Strony w zastosowaniu postanowień niniejszego artykułu, nie może przekroczyć podanej wartości procentowej.

5.   Do celów stosowania postanowień ust. 3 i 4, „całkowita wartość dodana” oznacza wszystkie koszty poniesione poza terytorium Strony, w tym wartość użytych tam do produkcji materiałów.

6.   Postanowienia ust. 3 i 4 nie dotyczą produktów, które nie spełniają warunków określonych w załączniku II do niniejszego dodatku lub które mogą być uznane za przetworzone lub obrobione w stopniu wystarczającym jedynie po zastosowaniu marginesu tolerancji, o którym mowa w art. 5 ust. 2.

7.   Wszelkich obróbek lub przetwarzania objętych niniejszym artykułem oraz dokonanych poza terytorium Strony dokonuje się w ramach systemu uszlachetniania biernego lub podobnego systemu.

1.   Preferencyjne traktowanie przewidziane w niniejszym Porozumieniu dotyczy wyłącznie produktów spełniających wymagania niniejszego dodatku, które są transportowane bezpośrednio między Stronami. Jednakże produkty tworzące jedną przesyłkę mogą być transportowane przez inne terytoria, z tym, że mogą być one przeładowane lub czasowo składowane na takich terytoriach, pod warunkiem że towary pozostają pod dozorem organów celnych w państwie tranzytu lub tymczasowego magazynowania i nie zostały one poddane innym czynnościom niż wyładunek, ponowny załadunek lub jakiejkolwiek czynności wymaganej dla utrzymania ich w dobrym stanie.

2.   Dowody poświadczające, że warunki określone w ust. 1 zostały spełnione, dostarcza się organom celnym Strony przywozu poprzez okazanie:

1.   Produkty pochodzące wysłane z przeznaczeniem na wystawę w innym państwie niż Strony i sprzedane po wystawie na przywóz na terytorium Stron korzystają w przywozie z postanowień niniejszego Porozumienia, pod warunkiem że udowodni się zgodnie z wymogami organów celnych, że:

2.   Dowód pochodzenia musi być wystawiony lub sporządzony zgodnie z postanowieniami tytułu V i przedstawiony organom celnym Strony przywozu w normalnym trybie. Musi być w nim wskazana nazwa i adres wystawy. Jeżeli zaistnieje taka konieczność, może być wymagana dodatkowa dokumentacja potwierdzająca warunki, na podstawie których produkty były wystawione.

3.   Ustęp 1 stosuje się do wszelkich wystaw handlowych, przemysłowych, rolnych lub rzemieślniczych, targów lub podobnych pokazów publicznych, które nie są organizowane na użytek prywatny w sklepach lub pomieszczeniach handlowych w celu sprzedaży produktów zagranicznych i w trakcie których produkty pozostają pod kontrolą celną.

1.   Materiały niepochodzące wykorzystane w produkcji produktów pochodzących z terytorium Stron, dla których dowód pochodzenia jest wystawiany lub sporządzany zgodnie z postanowieniami tytułu V, nie korzystają na terytorium Stron wywozu z jakiegokolwiek zwrotu cła lub zwolnienia z cła.

2.   Zakaz określony w ust. 1 ma zastosowanie do wszelkich ustaleń o refundacjach, ulgach lub zwolnieniach z płatności, częściowych lub całkowitych, należności celnych lub opłat o podobnym skutku, stosowanych w jednej ze Stron w odniesieniu do materiałów użytych w procesie wytwarzania, dla których taka refundacja, ulga lub zwolnienie z płatności są stosowane w sposób bezpośredni lub pośredni, gdy produkty uzyskane z tych materiałów są wywożone, a nie w przypadku gdy pozostają na użytek krajowy.

3.   Eksporter produktów objętych dowodem pochodzenia jest zobowiązany do przedłożenia na każde żądanie organów celnych wszelkich odpowiednich dokumentów potwierdzających, że nie uzyskał żadnego zwrotu w odniesieniu do materiałów niepochodzących użytych przy wytworzeniu danych produktów i że wszystkie należności celne lub opłaty o podobnym skutku, stosowane w odniesieniu do takich materiałów, zostały uiszczone.

4.   Postanowienia ust. 1, 2 i 3 stosuje się również do opakowań w rozumieniu art. 7 ust. 2 oraz produktów w zestawie w rozumieniu art. 8, gdy są one niepochodzące.

5.   Postanowienia ust. 1–4 stosuje się wyłącznie do materiałów, w odniesieniu do których ma zastosowanie niniejszy dodatek.

1.   Produkty pochodzące z terytorium Stron przy przywozie na terytorium drugiej Strony korzystają z postanowień niniejszego Porozumienia po przedstawieniu jednego z wymienionych poniżej dowodów pochodzenia:

2.   Nie naruszając postanowień ust. 1, produkty pochodzące w rozumieniu niniejszego dodatku korzystają, w przypadkach określonych w art. 24, z postanowień niniejszego Porozumienia bez konieczności przedkładania któregokolwiek z wymienionych w ust. 1 niniejszego artykułu dowodów pochodzenia.

1.   Świadectwo przewozowe EUR1 wystawiane jest przez organy celne Strony wywozu na pisemny wniosek sporządzony przez eksportera lub – na jego odpowiedzialność – przez jego upoważnionego przedstawiciela.

2.   W tym celu eksporter lub jego upoważniony przedstawiciel wypełniają zarówno świadectwo przewozowe EUR1, jak i formularz wniosku, których wzory zamieszczone są w załączniku III do niniejszego dodatku. Formularze te wypełnia się w jednym z języków, w których sporządzone zostało niniejsze Porozumienie, oraz zgodnie z postanowieniami prawa krajowego państwa wywozu. Jeśli formularze wypełnia się odręcznie, wypełnia się je tuszem, drukowanymi literami. Opis produktów musi być zamieszczony w odpowiednim polu bez pozostawiania wolnych wierszy. Jeżeli pole nie jest wypełnione w całości, należy nakreślić linię poziomą poniżej ostatniej linijki opisu oraz przekreślić puste miejsce.

3.   Eksporter wnioskujący o wystawienie świadectwa przewozowego EUR1 musi być przygotowany do przedłożenia w każdym momencie, na wniosek organów celnych Strony wywozu, na terytorium której wystawiane jest świadectwo przewozowe EUR1, wszystkich odpowiednich dokumentów potwierdzających pochodzenie danych produktów, jak również spełnienie pozostałych wymagań niniejszego dodatku.

4.   Nie naruszając postanowień ust. 5 świadectwo przewozowe EUR1 wystawiają organy celne państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub Andory, jeżeli dane produkty można uznać za produkty pochodzące z Unii Europejskiej lub Andory i jeśli spełniają one pozostałe wymogi niniejszego dodatku.

5.   Organy celne wystawiające świadectwa przewozowe EUR1 podejmują wszelkie niezbędne działania w celu zweryfikowania statusu pochodzenia produktów i wypełnienia innych wymogów niniejszego dodatku. W tym celu mają prawo domagać się wszelkich dowodów i przeprowadzać kontrole ksiąg rachunkowych eksportera lub dokonywać innych czynności kontrolnych, jakie uznają za odpowiednie. Organy celne wystawiające świadectwo zapewniają także, aby formularze określone w ust. 2 były należycie wypełnione. W szczególności sprawdzają, czy pole przeznaczone na opis produktów zostało wypełnione w sposób wykluczający możliwość dodania fałszywych wpisów.

6.   Datę wystawienia świadectwa przewozowego EUR1 wskazuje się w polu 11 świadectwa.

7.   Świadectwo przewozowe EUR1 wystawiają organy celne i udostępniają je eksporterowi od chwili faktycznego dokonania wywozu lub jego zagwarantowania.

1.   Bez względu na postanowienia art. 15 ust. 7, świadectwo przewozowe EUR1 może, w drodze wyjątku, zostać wystawione po dokonaniu wywozu produktów, do których się odnosi, jeżeli:

2.   Na potrzeby stosowania ust. 1, eksporter musi wskazać w swoim wniosku miejsce i datę wywozu produktów, do których odnosi się świadectwo przewozowe EUR1 oraz podać przyczyny wystąpienia z wnioskiem.

3.   Organy celne mogą wystawić świadectwo przewozowe EUR1 z mocą wsteczną jedynie po sprawdzeniu, że informacje zawarte we wniosku eksportera są zgodne z informacjami znajdującymi się w odpowiednich dokumentach.

4.   W świadectwach przewozowych EUR1 wystawionych z mocą wsteczną umieszcza się następującą adnotację w języku angielskim:

„ISSUED RETROSPECTIVELY”.

5.   Adnotację, o której mowa w ust. 4, zamieszcza się w rubryce 7 świadectwa przewozowego EUR1.

1.   W przypadku kradzieży, utraty lub zniszczenia świadectwa przewozowego EUR1, eksporter może zwrócić się do organów celnych, które je wystawiły, z wnioskiem o wystawienie duplikatu w oparciu o dokumenty wywozowe znajdujące się w ich posiadaniu.

2.   Duplikat wystawiony w ten sposób zawiera następującą adnotację w języku angielskim:

„DUPLICATE”.

3.   Adnotację, o której mowa w ust. 2, zamieszcza się w rubryce 7 duplikatu świadectwa przewozowego EUR1.

4.   Duplikat, który musi być opatrzony datą wystawienia oryginalnego świadectwa przewozowego EUR1, zyskuje ważność od tej daty.

1.   W przypadku wystąpienia znacznych kosztów lub poważnych trudności związanych z oddzielnym magazynowaniem materiałów pochodzących i niepochodzących, które są identyczne i wymienne, organy celne mogą, na pisemny wniosek zainteresowanych, zezwolić na stosowanie metody tak zwanego „rozróżnienia księgowego” (zwanej dalej „metodą”) przy zarządzaniu magazynowaniem takich materiałów.

2.   Metoda musi zapewnić, aby w danym okresie rozrachunkowym, ilość produktów uzyskanych, które można uznać za „pochodzące”, była sama jak ilość, którą uzyskano by w przypadku fizycznego rozdzielenia magazynowanych materiałów.

3.   Organy celne mogą udzielić takiego pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, z zastrzeżeniem wszelkich warunków, które uznają za stosowne.

4.   Metoda jest stosowana i jej stosowanie jest rejestrowane na podstawie ogólnych reguł księgowych mających zastosowanie w państwie wytworzenia produktu.

5.   Korzystający z metody może, zależnie od okoliczności, sporządzać lub występować z wnioskiem o dowody pochodzenia w odniesieniu do takiej ilości produktów, które mogą być uznane za pochodzące. Na wniosek organów celnych korzystający składa oświadczenie dotyczące sposobu zarządzania tymi ilościami.

6.   Organy celne kontrolują sposób korzystania z pozwolenia i mogą je cofnąć w przypadku gdy korzystający w jakikolwiek sposób czyni z niego niewłaściwy użytek lub nie spełnia któregokolwiek z innych warunków określonych w niniejszym dodatku.

1.   Deklaracja pochodzenia, o której mowa w art. 14 ust. 1 lit. b), może zostać sporządzona przez:

2.   Nie naruszając postanowień ust. 3 deklaracja pochodzenia może być sporządzona, jeżeli dane produkty można uznać za produkty pochodzące z Unii Europejskiej lub z Andory oraz jeżeli spełniają pozostałe wymagania niniejszego dodatku.

3.   Eksporter sporządzający deklarację pochodzenia jest zobowiązany do przedłożenia na każde żądanie organów celnych Strony wywozu wszystkich dokumentów potwierdzających status pochodzenia danych produktów oraz spełnienie pozostałych wymogów niniejszego dodatku.

4.   Eksporter sporządza deklarację pochodzenia, wpisując na maszynie, stemplując lub drukując na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub innym dokumencie handlowym deklarację, której tekst zamieszczony jest w załączniku IV, w jednej z wersji językowych określonych w tym załączniku, zgodnie z przepisami prawa krajowego państwa wywozu. Jeśli deklaracja jest sporządzana odręcznie, należy ją sporządzić tuszem, drukowanymi literami.

5.   Deklaracje pochodzenia są opatrzone własnoręcznym, oryginalnym podpisem eksportera. Od upoważnionego eksportera w rozumieniu art. 21 nie wymaga się jednak podpisu na takich deklaracjach, pod warunkiem że złoży on organom celnym Strony wywozu pisemne zobowiązanie do przyjęcia pełnej odpowiedzialności za każdą deklarację pochodzenia, która go identyfikuje, tak jakby była podpisana przez niego własnoręcznie.

6.   Deklaracja pochodzenia może zostać sporządzona przez eksportera, gdy produkty do których się odnosi są wywożone lub po dokonaniu ich wywozu, pod warunkiem że zostanie ona przedstawiona w państwie przywozu najpóźniej dwa lata po dokonaniu przywozu produktów, do których się odnosi.

1.   Organy celne Strony wywozu mogą upoważnić eksportera (zwanego dalej „upoważnionym eksporterem”), dokonującego częstych wysyłek produktów zgodnie z postanowieniami niniejszego dodatku, do sporządzania deklaracji pochodzenia niezależnie od wartości przedmiotowych produktów. Eksporter ubiegający się o takie upoważnienie składa organom celnym wszelkie gwarancje konieczne do weryfikacji statusu pochodzenia danych produktów, jak również gwarancje dotyczące spełnienia innych wymogów niniejszego dodatku.

2.   Organy celne mogą uzależnić przyznanie statusu upoważnionego eksportera od spełnienia wszelkich warunków, jakie uznają za właściwe.

3.   Organy celne przyznają upoważnionemu eksporterowi numer upoważnienia celnego, który umieszcza się na deklaracji pochodzenia.

4.   Organy celne kontrolują sposób korzystania z upoważnienia przez upoważnionego eksportera.

5.   Organy celne mogą w każdej chwili cofnąć upoważnienie. Dokonują tego, jeśli upoważniony eksporter nie daje już gwarancji, o których mowa w ust. 1, nie spełnia już warunków, o których mowa w ust. 2 lub w inny sposób niewłaściwie wykorzystuje upoważnienie.

1.   Dowód pochodzenia jest ważny przez cztery miesiące od daty wystawienia na terytorium Strony wywozu i w takim okresie należy go przedłożyć organom celnym Strony przywozu.

2.   Dowody pochodzenia przedstawiane organom celnym Strony przywozu po terminie ich przedstawienia określonym w ust. 1 mogą zostać przyjęte do celów stosowania preferencyjnego traktowania, jeżeli fakt nieprzedłożenia dokumentów przed ustalonym terminem jest spowodowany wyjątkowymi okolicznościami.

3.   W innych przypadkach przedłożenia dowodów z opóźnieniem organy celne Strony przywozu mogą przyjąć dowody pochodzenia, jeżeli produkty zostały im przedstawione przed upływem wspomnianego terminu.

1.   Produkty wysłane jako małe paczki od osób prywatnych do osób prywatnych lub stanowiące część bagażu osobistego podróżnych są uznawane za produkty pochodzące bez wymogu przedstawienia dowodu pochodzenia, pod warunkiem że takie produkty nie są przywożone w celach handlowych i zostały zgłoszone jako spełniające wymogi niniejszego dodatku oraz że nie ma żadnych wątpliwości co do wiarygodności takiego oświadczenia. W przypadku produktów przesyłanych drogą pocztową takie oświadczenie może zostać umieszczone na zgłoszeniu celnym CN22/CN23 lub na załączonej do tego dokumentu kartce papieru.

2.   Przywóz, który jest okazjonalny i dotyczy wyłącznie produktów do osobistego użytku ich odbiorców albo podróżnych lub ich rodzin nie jest uważany za przywóz w celach handlowych, jeśli rodzaj i ilość produktów nie wskazuje na jego przeznaczenie handlowe.

3.   Ponadto łączna wartość takich produktów nie może przekraczać 500 EUR w przypadku małych paczek lub 1 200 EUR w przypadku produktów stanowiących część bagażu osobistego podróżnych.

1.   Eksporter występujący z wnioskiem o wystawienie świadectwa przewozowego EUR1 przechowuje dokumenty określone w art. 15 ust. 3 przez okres co najmniej trzech lat.

2.   Eksporter sporządzający deklarację pochodzenia przechowuje kopię tej deklaracji pochodzenia, jak również dokumenty określone w art. 20 ust. 3 przez okres co najmniej trzech lat.

3.   Organy celne Strony wywozu wystawiające świadectwo przewozowe EUR1 przechowują formularz wniosku określony w art. 15 ust. 2 przez okres co najmniej trzech lat.

4.   Organy celne Strony przywozu przechowują przedłożone im świadectwa przewozowe EUR1 i deklaracje pochodzenia przez okres co najmniej trzech lat.

1.   Stwierdzenie drobnych niezgodności między oświadczeniami zawartymi w dowodzie pochodzenia a oświadczeniami podanymi w dokumencie przedłożonym urzędowi celnemu w celu dopełnienia formalności związanych z przywozem produktów, nie unieważnia tym samym dowodu pochodzenia, jeżeli zostanie należycie dowiedzione, że dokument ten rzeczywiście odpowiada przedstawionym produktom.

2.   Oczywiste błędy formalne, takie jak błędy literowe na dowodzie pochodzenia, nie powinny powodować odrzucenia tego dokumentu, jeśli błędy te nie wzbudzają wątpliwości co do prawdziwości oświadczeń złożonych w tym dokumencie.

1.   W celu stosowania postanowień art. 20 ust. 1 lit. b) i art. 24 ust. 3, w przypadkach gdy produkty są fakturowane w walucie innej niż euro, równowartość w euro kwot wyrażonych w walutach krajowych Stron jest ustalana corocznie przez każde z zainteresowanych państw.

2.   Przesyłka korzysta z przepisów art. 20 ust. 1 lit. b) lub art. 24 ust. 3 poprzez odniesienie do waluty, w której sporządzona jest faktura, zgodnie z kwotą ustaloną przez zainteresowane państwo.

3.   Kwoty wyrażone w dowolnej walucie krajowej stanowią równowartość w tej walucie kwot wyrażonych w euro pierwszego dnia roboczego października. Kwoty te zgłaszane są Komisji Europejskiej do dnia 15 października i obowiązują od dnia 1 stycznia następnego roku. Komisja Europejska powiadamia wszystkie zainteresowane państwa o wysokości właściwych kwot.

4.   Dany kraj może zaokrąglić w górę lub w dół kwotę wynikającą z przeliczenia kwoty w euro na swoją walutę narodową. Kwota po zaokrągleniu nie może różnić się od kwoty otrzymanej po przeliczeniu o więcej niż 5 %. Dane państwo może pozostawić bez zmian kwoty wyrażone w walucie krajowej stanowiące równowartość kwot wyrażonych w euro, jeżeli w wyniku corocznego ich dostosowywania przewidzianego w ust. 3 kwoty te po dokonaniu przeliczenia, a przed zaokrągleniem, ulegają podwyższeniu o nie więcej niż 15 % równowartości kwoty wyrażonej w walucie krajowej. Kwota wyrażona w walucie krajowej może pozostać bez zmian, jeżeli w wyniku przeliczenia jej wartość uległaby zmniejszeniu.

5.   Kwoty wyrażone w euro są poddawane przeglądowi przez Wspólny Komitet na wniosek jednej ze Stron. Dokonując weryfikacji Wspólny Komitet ocenia celowość zachowania skutków wspomnianych ograniczeń uwzględniając wartości rzeczywiste. W tym celu może on podjąć decyzję o zmianie kwot wyrażonych w euro.

1.   Organy celne Stron przekazują sobie wzajemnie za pośrednictwem Komisji Europejskiej wzory odcisków pieczęci używanych w ich urzędach celnych przy wystawianiu świadectw przewozowych EUR1 oraz adresy organów celnych odpowiedzialnych za weryfikację tych świadectw i deklaracji pochodzenia.

2.   W celu zapewnienia prawidłowego stosowania niniejszego dodatku, Strony pomagają sobie wzajemnie, za pośrednictwem właściwych organów celnych, przy weryfikowaniu autentyczności świadectw przewozowych EUR1, deklaracji pochodzenia i poprawności informacji podanych w tych dokumentach.

1.   Późniejsze weryfikacje dowodów pochodzenia przeprowadzane są wyrywkowo lub za każdym razem, kiedy organy celne Strony przywozu mają uzasadnione wątpliwości co do autentyczności tych dokumentów, statusu pochodzenia danych produktów lub spełnienia innych wymogów niniejszego dodatku.

2.   W celu wykonania postanowień ust. 1 organy celne Strony przywozu odsyłają organom celnym Strony wywozu świadectwo przewozowe EUR1 oraz fakturę, jeżeli została przedłożona, deklarację pochodzenia lub kopię tych dokumentów podając, w stosownych przypadkach, powody uzasadniające przeprowadzenie takiej weryfikacji. Wszelkie uzyskane dokumenty lub informacje wskazujące, iż informacje podane w dowodzie pochodzenia są nieprawdziwe, są przekazywane wraz z wnioskiem o przeprowadzenie weryfikacji.

3.   Weryfikacje przeprowadzają organy celne Strony wywozu. W tym celu mają one prawo zażądać przedstawienia wszelkich dowodów oraz przeprowadzić weryfikację ksiąg rachunkowych eksportera lub innego rodzaju kontrolę, którą uznają za stosowną.

4.   Jeżeli w oczekiwaniu na wyniki weryfikacji organy celne Strony przywozu podejmą decyzję o zawieszeniu przyznania preferencyjnego traktowania w odniesieniu do danych produktów, stwarzają one importerowi możliwość zwolnienia tych produktów, z zastrzeżeniem wprowadzenia wobec nich wszelkich środków ostrożności, które uznają za konieczne.

5.   Wnioskujące organy celne są jak najszybciej informowane o wynikach weryfikacji. Wyniki takie wyraźnie wskazują, czy dokumenty są autentyczne oraz czy dane produkty mogą być uważane za produkty pochodzące z terytorium jednej ze Stron i spełniają pozostałe warunki określone w niniejszym dodatku.

6.   Jeżeli w przypadkach, co do których istnieją uzasadnione wątpliwości, brak jest odpowiedzi w ciągu dziesięciu miesięcy od złożenia wniosku o przeprowadzenie weryfikacji lub jeżeli odpowiedź nie zawiera wystarczających informacji, na podstawie których można ocenić autentyczność danych dokumentów lub rzeczywiste pochodzenie produktów, wnioskujące organy celne odmawiają, jeżeli nie zaistnieją wyjątkowe okoliczności, wszelkich preferencji.

1.   Strony podejmują wszelkie niezbędne kroki w celu dopilnowania, by produkty znajdujące się w obrocie handlowym na podstawie dowodu pochodzenia, które w trakcie przewozu przebywają na terenie wolnego obszaru celnego położonego na ich terytorium, nie zostały zamienione na inne towary oraz by nie były poddawane żadnym czynnościom poza zwykłymi czynnościami mającymi na celu zapobieżenie ich zepsuciu.

2.   Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 niniejszego artykułu, w przypadku gdy produkty pochodzące z terytorium jednej ze Stron przywożone są do strefy wolnocłowej na podstawie dowodu pochodzenia oraz poddawane są obróbce lub przetwarzaniu, odpowiednie organy wydają na wniosek eksportera nowe świadectwo przewozowe EUR1, jeżeli przeprowadzona obróbka lub przetwarzanie są zgodne z niniejszym dodatkiem.

1.   Termin „Unia Europejska” nie obejmuje Ceuty i Melilli.

2.   Produkty pochodzące z Andory przy przywozie do Ceuty lub Melilli korzystają pod wszystkimi względami z takiego samego systemu celnego, jaki jest stosowany do produktów pochodzących z obszaru celnego Unii Europejskiej na podstawie protokołu 2 do Aktu przystąpienia Hiszpanii i Portugalii do Wspólnot Europejskich. Andora przyznaje w odniesieniu do przywozu produktów objętych Porozumieniem i pochodzących z Ceuty i Melilli taki sam status celny, jaki został przyznany produktom przywożonym i pochodzącym z Unii Europejskiej.

3.   Do celów stosowania ust. 2 w odniesieniu do produktów pochodzących z Ceuty i Melilli, niniejszy dodatek stosuje się z uwzględnieniem niezbędnych zmian z zastrzeżeniem warunków specjalnych określonych w art. 35.

1.   Pod warunkiem że zostały przewiezione bezpośrednio, zgodnie z postanowieniami art. 11, przywożone produkty uznaje się za:

2.   Ceutę i Melillę uważa się za jedno terytorium.

3.   Eksporter lub jego upoważniony przedstawiciel umieszcza wpis „Andora” lub „Ceuta i Melilla” w polu 2 świadectwa przewozowego EUR1 lub na deklaracji na fakturze. Ponadto w przypadku produktów pochodzących z Ceuty i Melilli status pochodzenia zaznacza się w polu 4 świadectwa przewozowego EUR1 lub w deklaracji pochodzenia.

4.   Organy celne Hiszpanii są odpowiedzialne za stosowanie niniejszego dodatku w Ceucie i Melilli.