<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-25/18</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62018CC0025</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:86">EU:C:2019:86</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>16</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>16</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Προτάσεις Kokott – Υπόθεση C‑25/18</HT></P><P><HT TYPE="SC">Kerr</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Προτάσεις τησ Γενικησ Εισαγγελέα</HT></P><P><HT TYPE="UC">Juliane Kokott</HT></P><P>της <DATE ISO="20190131">31ης Ιανουαρίου 2019</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Γλώσσα του πρωτοτύπου: η γερμανική.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Υπόθεση C‑25/18</HT></P><P>Brian Andrew Kerr</P><P>κατά</P><P>Pavlo Postnov,</P><P>Natalia Postnova</P><P><HT TYPE="NORMAL">[αίτηση του Okrazhen sad – Blagoevgrad<BR/>(περιφερειακού δικαστηρίου Blagoevgrad, Βουλγαρία)<BR/>για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως]</HT></P></STI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="»" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN="«"><KEYWORD>Προδικαστική παραπομπή</KEYWORD><KEYWORD>Δικαστική συνεργασία σε αστικές υποθέσεις</KEYWORD><KEYWORD>Κανονισμός (ΕΕ) 1215/2012</KEYWORD><KEYWORD>Διεθνής δικαιοδοσία, αναγνώριση και εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις</KEYWORD><KEYWORD>Άρθρο 24, σημείο 1, πρώτο εδάφιο</KEYWORD><KEYWORD>Αποκλειστική διεθνής δικαιοδοσία σε υποθέσεις εμπραγμάτων δικαιωμάτων επί ακινήτων</KEYWORD><KEYWORD>Άρθρο 24, σημείο 2</KEYWORD><KEYWORD>Αποκλειστική διεθνής δικαιοδοσία σε δίκες που έχουν ως αντικείμενο το κύρος αποφάσεων των οργάνων εταιριών ή νομικών προσώπων</KEYWORD><KEYWORD>Άρθρο 7, σημείο 1, στοιχείο αʹ</KEYWORD><KEYWORD>Ειδική δικαιοδοσία ως προς διαφορές εκ συμβάσεως</KEYWORD><KEYWORD>Αγωγή περί καταβολής συνεισφοράς για τη συντήρηση ακινήτου βάσει αποφάσεως ενώσεως συνιδιοκτητών χωρίς νομική προσωπικότητα</KEYWORD><KEYWORD>Εφαρμοστέο δίκαιο</KEYWORD><KEYWORD>Δυνατότητα εφαρμογής του κανονισμού (ΕΚ) 593/2008</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><CONTENTS.CONCLUSION><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">I.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Εισαγωγή</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>Ποιο εθνικό δικαστήριο έχει διεθνή δικαιοδοσία, σύμφωνα με τον κανονισμό Βρυξέλλες Ια<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P>Κανονισμός (ΕΕ) 1215/2012 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20121212">12ης Δεκεμβρίου 2012</DATE>, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="351" PAGE.FIRST="6" DATE.PUB="2012">ΕΕ 2012, L 351, σ. 6</REF.DOC.OJ>) (στο εξής: κανονισμός Βρυξέλλες Ια).</P></NOTE>, όταν ένωση συνιδιοκτητών διεκδικεί δικαστικώς την καταβολή των συνεισφορών για τη συντήρηση ακινήτου, αλλά οι υπερήμεροι συνιδιοκτήτες είναι κάτοικοι άλλου κράτους μέλους; Το ερώτημα αυτό τίθεται, εν προκειμένω, σε σχέση με υποχρέωση καταβολής η οποία στηρίζεται σε αποφάσεις ενώσεως συνιδιοκτητών που δεν έχει δική της νομική προσωπικότητα βάσει του εθνικού δικαίου.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Συναφώς, το αιτούν δικαστήριο διερωτάται αν, αντί για τη γενική δωσιδικία της κατοικίας του εναγομένου, μπορεί να εφαρμοσθεί η ειδική δωσιδικία του τόπου εκπληρώσεως της επίδικης παροχής στον βαθμό που οι επίμαχες αξιώσεις καταβολής συνιστούν σε <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0001" ID="QS0001"/>διαφορές εκ συμβάσεως<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="00BB" ID="QE0001"/> κατά την έννοια του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του κανονισμού Βρυξέλλες Ια. Το αιτούν δικαστήριο ζητεί επίσης να διευκρινισθεί εάν ο κανονισμός Ρώμη Ι<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P>Κανονισμός (ΕΚ) 593/2008 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20080617">17ης Ιουνίου 2008</DATE>, για το εφαρμοστέο δίκαιο στις συμβατικές ενοχές (Ρώμη Ι) (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="177" PAGE.FIRST="6" DATE.PUB="2008">ΕΕ 2008, L 177, σ. 6</REF.DOC.OJ>) (στο εξής: κανονισμός Ρώμη Ι).</P></NOTE> δύναται να εφαρμοσθεί σε σχέση με αποφάσεις ενώσεως συνιδιοκτητών όπως οι επίδικες εν προκειμένω, και σύμφωνα με ποιο καθεστώς πρέπει να εκτιμηθούν, από απόψεως ουσιαστικού δικαίου, οι αξιώσεις που απορρέουν από τις εν λόγω αποφάσεις.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="2"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">II.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Το νομικό πλαίσιο</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Α.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Το δίκαιο της Ένωσης</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Ο κανονισμός Βρυξέλλες Ια</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Οι αιτιολογικές σκέψεις 15 και 16 του κανονισμού Βρυξέλλες Ια έχουν, μεταξύ άλλων, ως εξής:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><CONSID><NP><NO.P><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0002" ID="QS0002"/>(15)</NO.P><TXT>Οι κανόνες περί διεθνούς δικαιοδοσίας θα πρέπει να παρουσιάζουν υψηλό βαθμό προβλεψιμότητας και να βασίζονται στην αρχή της γενικής δωσιδικίας της κατοικίας του εναγομένου. Η δωσιδικία αυτή θα πρέπει να ισχύει πάντοτε, εκτός από μερικές συγκεκριμένες περιπτώσεις όπου το επίδικο αντικείμενο ή η αυτονομία των διαδίκων δικαιολογεί άλλο συνδετικό στοιχείο. Η κατοικία των νομικών προσώπων πρέπει να καθορίζεται αυτοτελώς ώστε να αυξάνεται η διαφάνεια των κοινών κανόνων και να αποφεύγονται οι συγκρούσεις δικαιοδοσίας.</TXT></NP></CONSID><CONSID><NP><NO.P>(16)</NO.P><TXT>Η δωσιδικία της κατοικίας του εναγομένου πρέπει να συμπληρωθεί από εναλλακτικές δωσιδικίες που θα ισχύουν λόγω του στενού συνδέσμου μεταξύ του δικαστηρίου και της διαφοράς ή για την ορθή απονομή της δικαιοσύνης. Η ύπαρξη στενού συνδέσμου θα πρέπει να παρέχει ασφάλεια δικαίου και να αποφεύγεται το ενδεχόμενο ο εναγόμενος να ενάγεται ενώπιον δικαστηρίου κράτους μέλους το οποίο δεν μπορούσε ευλόγως να προβλέψει. […]<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="00BB" ID="QE0002"/></TXT></NP></CONSID></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>Το άρθρο 4, παράγραφος 1, του κανονισμού Βρυξέλλες Ια προβλέπει τα ακόλουθα:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0003" ID="QS0003"/>Με την επιφύλαξη των διατάξεων του παρόντος κανονισμού, τα πρόσωπα που έχουν την κατοικία τους στο έδαφος κράτους μέλους ενάγονται ενώπιον των δικαστηρίων αυτού του κράτους μέλους, ανεξάρτητα από την ιθαγένειά τους.<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="00BB" ID="QE0003"/></P></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>Το άρθρο 7, σημείο 1, του κανονισμού Βρυξέλλες Ια ορίζει τα εξής:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0004" ID="QS0004"/>Πρόσωπο που έχει την κατοικία του σε κράτος μέλος μπορεί να εναχθεί σε άλλο κράτος μέλος:</P><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>ως προς διαφορές εκ συμβάσεως, ενώπιον του δικαστηρίου του τόπου όπου εκπληρώθηκε ή οφείλει να εκπληρωθεί η παροχή·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>για τους σκοπούς της εφαρμογής της παρούσας διάταξης και εφόσον δεν συμφωνήθηκε διαφορετικά, ο τόπος εκπλήρωσης της επίδικης παροχής είναι:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>εφόσον πρόκειται για πώληση εμπορευμάτων, ο τόπος του κράτους μέλους όπου, δυνάμει της σύμβασης, έγινε ή έπρεπε να γίνει η παράδοση των εμπορευμάτων,</P></ITEM><ITEM><P>εφόσον πρόκειται για παροχή υπηρεσιών, ο τόπος του κράτους μέλους όπου, δυνάμει της σύμβασης, έγινε ή έπρεπε να γίνει η παροχή των υπηρεσιών·</P></ITEM></LIST></P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>γ)</NO.P><TXT>το στοιχείο α) εφαρμόζεται, εφόσον δεν εφαρμόζεται το στοιχείο β)·<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="00BB" ID="QE0004"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></TXT></NP></ITEM></LIST></P></QUOT.S></NP.ECR><?PAGE NO="3"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Το άρθρο 24 του κανονισμού Βρυξέλλες Ια προβλέπει, μεταξύ άλλων, τις εξής αποκλειστικές δικαιοδοσίες:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0005" ID="QS0005"/>Τα ακόλουθα δικαστήρια κράτους μέλους έχουν αποκλειστική διεθνή δικαιοδοσία χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η κατοικία των διαδίκων:</P><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>σε υποθέσεις εμπραγμάτων δικαιωμάτων επί ακινήτων και μισθώσεων ακινήτων, τα δικαστήρια του κράτους μέλους της τοποθεσίας του ακινήτου.</TXT><P>[…]</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>σε δίκες που έχουν ως αντικείμενο το κύρος της σύστασης, ακυρότητας ή λύσης εταιρειών ή άλλων νομικών προσώπων ή ενώσεων φυσικών ή νομικών προσώπων ή το κύρος αποφάσεων των οργάνων τους, τα δικαστήρια του κράτους μέλους στο οποίο η εταιρεία, το νομικό πρόσωπο ή η ένωση έχουν την έδρα τους. Προκειμένου να καθορισθεί η έδρα, το δικαστήριο εφαρμόζει τους ιδιωτικού διεθνούς δικαίου κανόνες του·</TXT></NP></ITEM></LIST></P><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="00BB" ID="QE0005"/>.</P></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 27 του κανονισμού Βρυξέλλες Ια, <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0006" ID="QS0006"/>όταν δικαστήριο κράτους μέλους καλείται να κρίνει, ως κύριο ζήτημα, διαφορά επί της οποίας τα δικαστήρια άλλου κράτους μέλους έχουν αποκλειστική διεθνή δικαιοδοσία σύμφωνα με το άρθρο 24, διαπιστώνει αυτεπάγγελτα ότι δεν έχει διεθνή δικαιοδοσία<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="00BB" ID="QE0006"/>. Βάσει του άρθρου 28, παράγραφος 1, του ίδιου κανονισμού, εάν δεν εμφανισθεί στο δικαστήριο ο εναγόμενος που έχει την κατοικία του σε άλλο κράτος μέλος, το δικαστήριο διαπιστώνει αυτεπάγγελτα την έλλειψη διεθνούς δικαιοδοσίας, εκτός εάν η δικαιοδοσία του απορρέει από τον κανονισμό.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Ο κανονισμός Ρώμη Ι</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Κατά την αιτιολογική σκέψη 7 του κανονισμού Ρώμη Ι, <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0007" ID="QS0007"/>[τ]ο καθ’ ύλην πεδίο εφαρμογής και οι διατάξεις του παρόντος κανονισμού θα πρέπει να συνάδουν με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 44/2001 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20001222">22ας Δεκεμβρίου 2000</DATE>, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις (Βρυξέλλες I) […]<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="00BB" ID="QE0007"/>. Συνεπεία τούτου, η αιτιολογική σκέψη 17 του κανονισμού Ρώμη Ι διαλαμβάνει ότι <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0008" ID="QS0008"/>η έννοια της <QUOT.START CODE="201C" REF.END="QE0009" ID="QS0009"/>παροχής υπηρεσιών<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/> και της <QUOT.START CODE="201C" REF.END="QE0010" ID="QS0010"/>πώλησης αγαθών<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/> θα πρέπει να ερμηνεύεται με τον ίδιο τρόπο όπως κατά την εφαρμογή του άρθρου 5 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 44/2001, στο μέτρο που η πώληση αγαθών και η παροχή υπηρεσιών καλύπτονται από τον εν λόγω κανονισμό<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="00BB" ID="QE0008"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>Με βάση το άρθρο 1, παράγραφος 2, στοιχείο στʹ, του κανονισμού Ρώμη Ι αποκλείονται από το πεδίο εφαρμογής του κανονισμού <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0011" ID="QS0011"/>τα ζητήματα που ανάγονται στο δίκαιο των εταιρειών και άλλων ενώσεων, με ή χωρίς νομική προσωπικότητα, όπως η ίδρυση, με εγγραφή ή άλλως πως, η νομική ικανότητα, η εσωτερική λειτουργία ή η λύση, καθώς και η προσωπική ευθύνη των εταίρων και των οργάνων για τις υποχρεώσεις της εταιρείας ή της άλλης ένωσης<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="00BB" ID="QE0011"/>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Β.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Το εθνικό δίκαιο</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>Στη Βουλγαρία, οι έννομες σχέσεις που συνδέονται με την ιδιοκτησία ακινήτου διέπονται από τον Zakon za sobstvenostta (νόμο περί ιδιοκτησίας). Το άρθρο 38 του εν λόγω νόμου ορίζει τα τμήματα κτιρίου επί των οποίων χωρεί συνιδιοκτησία.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="4"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>Ο Zakon za upravlenie na etazhnata sobstvenost (νόμος περί διαχειρίσεως της ιδιοκτησίας, ZUES) καθορίζει τα αντίστοιχα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των ιδιοκτητών, των χρηστών και των κατοίκων στο πλαίσιο της διαχειρίσεως της συνιδιοκτησίας. Το άρθρο 10 του νόμου αυτού ορίζει ως όργανα διαχειρίσεως τη γενική συνέλευση και το διοικητικό συμβούλιο (διαχειριστής). Κατά το άρθρο 11, παράγραφος 1, σημείο 5, του ZUES, η γενική συνέλευση καθορίζει το ύψος των συνεισφορών για τις δαπάνες διαχειρίσεως και συντηρήσεως των κοινόχρηστων χώρων του κτηρίου. Με βάση το άρθρο 38, παράγραφος 2, του ZUES, οι σχετικές αποφάσεις της γενικής συνελεύσεως είναι εκτελεστές σύμφωνα με τον βουλγαρικό κώδικα πολιτικής δικονομίας, ενώ το άρθρο 40 του ZUES παρέχει δυνατότητα έννομης προστασίας διά της ακυρώσεως της αντίστοιχης αποφάσεως. Το άρθρο 6, παράγραφος 1, σημείο 8, του ZUES καθιστά σαφές ότι οι αποφάσεις των οργάνων διαχειρίσεως της ενώσεως συνιδιοκτητών είναι δεσμευτικές για τους συνιδιοκτήτες. Επίσης, κατά το σημείο 9 της διατάξεως αυτής, οι συνιδιοκτήτες οφείλουν να συμμετέχουν, ανάλογα με τα ιδανικά μερίδια ιδιοκτησίας που διαθέτουν, στις δαπάνες ανακαινίσεως και στη δημιουργία αποθεματικού, καθώς και στις δαπάνες για τη διαχείριση και συντήρηση των κοινόχρηστων τμημάτων του κτηρίου, όπως ορίζει το σημείο 10 της εν λόγω διατάξεως.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">III.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Τα πραγματικά περιστατικά και η κύρια δίκη</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Ο πρωτοδίκως ενάγων και νυν εκκαλών στη διαδικασία ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, Brian Andrew Kerr, είναι διαχειριστής ενώσεως συνιδιοκτητών ακινήτου που βρίσκεται στην πόλη Μπάνσκο (Βουλγαρία). Κίνησε ενώπιον του Rayonen sad Razlog (πρωτοβάθμιου δικαστηρίου Razlog, Βουλγαρία) διαδικασία κατά δύο συνιδιοκτητών, του Pavlo Postnov και της Natalia Postnova. Η υπόθεση αφορούσε την καταβολή συνεισφορών οι οποίες οφείλονταν εν όλω ή εν μέρει κατόπιν αποφάσεων της γενικής συνελεύσεως των συνιδιοκτητών που είχαν ληφθεί, κατά τα έτη 2013 έως 2017, με σκοπό τη συντήρηση των κοινόχρηστων χώρων του κτηρίου. Βάσει της επιχειρηματολογίας που προβάλλει ο εκκαλών στο πλαίσιο της κύριας δίκης, με το δικόγραφο της αγωγής υποβλήθηκε αίτημα διασφαλίσεως της αναγκαστικής εκτελέσεως της απαιτήσεως.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>Από τις επισημάνσεις του αιτούντος δικαστηρίου δεν προκύπτουν στοιχεία σχετικά με τυχόν αιτήσεις των εναγομένων ή άλλων συνιδιοκτητών περί ακυρώσεως των σχετικών αποφάσεων δυνάμει του άρθρου 40 του ZUES.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>Η διεύθυνση κατοικίας των εναγομένων που χρησιμοποιήθηκε στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο βρίσκεται στη Δημοκρατία της Ιρλανδίας.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>Μετά τη διόρθωση πλημμελειών του δικογράφου της αγωγής σύμφωνα με τις υποδείξεις του Rayonen sad Razlog (πρωτοβάθμιου δικαστηρίου Razlog) που επιλήφθηκε της υποθέσεως στον πρώτο βαθμό, το εν λόγω δικαστήριο αποφάνθηκε ότι στερείται διεθνούς δικαιοδοσίας για να κρίνει την αγωγή. Ο διαχειριστής βάλλει πλέον με την έφεσή του κατά της πρωτόδικης αυτής αποφάσεως.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">IV.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως και η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>Με διάταξη της <DATE ISO="20171219">19ης Δεκεμβρίου 2017</DATE>, η οποία περιήλθε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις <DATE ISO="20180116">16 Ιανουαρίου 2018</DATE>, το Okrazhen sad – Blagoevgrad (περιφερειακό δικαστήριο Blagoevgrad, Βουλγαρία) υπέβαλε στο Δικαστήριο, δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:</TXT><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Συνιστούν οι αποφάσεις νομικών ενώσεων χωρίς νομική προσωπικότητα, που έχουν συσταθεί εκ του νόμου βάσει ειδικού δικαιώματος των δικαιούχων, οι οποίες λαμβάνονται με την πλειοψηφία των μελών τους, αλλά δεσμεύουν το σύνολό τους, ακόμη και όσους δεν συμφώνησαν με αυτές, έρεισμα <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0012" ID="QS0012"/>συμβατικής υποχρεώσεως<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="00BB" ID="QE0012"/> όσον αφορά τον καθορισμό της διεθνούς δικαιοδοσίας κατά το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του κανονισμού (ЕΕ) 1215/2012;</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="5"?><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Σε περίπτωση αρνητικής απαντήσεως στο πρώτο ερώτημα: εφαρμόζονται στις αποφάσεις αυτές οι κανόνες για τον καθορισμό του εφαρμοστέου δικαίου σε συμβατικές ενοχές του κανονισμού (ЕΚ) 593/2008 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20080617">17ης Ιουνίου 2008</DATE>, για το εφαρμοστέο δίκαιο στις συμβατικές ενοχές (Ρώμη I);</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>Σε περίπτωση αρνητικής απαντήσεως στο πρώτο και στο δεύτερο ερώτημα: εφαρμόζονται στις αποφάσεις αυτές οι διατάξεις του κανονισμού (ЕΚ) 864/2007 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20070711">11ης Ιουλίου 2007</DATE>, για το εφαρμοστέο δίκαιο στις εξωσυμβατικές ενοχές (Ρώμη II) και ποια από τις εκτιθέμενες στον κανονισμό εξωσυμβατικές νομικές βάσεις ασκεί εν προκειμένω επιρροή;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>4)</NO.P><TXT>Σε περίπτωση που στο πρώτο ή στο δεύτερο ερώτημα δοθεί καταφατική απάντηση: πρέπει οι αποφάσεις ενώσεων χωρίς νομική προσωπικότητα που αφορούν τις δαπάνες συντηρήσεως κτηρίου να θεωρηθούν ως <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0013" ID="QS0013"/>σύμβαση παροχής υπηρεσιών<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="00BB" ID="QE0013"/> κατά την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 593/2008 ή ως σύμβαση με αντικείμενο <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0014" ID="QS0014"/>εμπράγματο δικαίωμα<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="00BB" ID="QE0014"/> ή <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0015" ID="QS0015"/>μίσθωση<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="00BB" ID="QE0015"/> κατά την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ, του κανονισμού αυτού;</TXT></NP></ITEM></LIST></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>Στο πλαίσιο της διαδικασίας προδικαστικής παραπομπής ενώπιον του Δικαστηρίου, η Δημοκρατία της Λεττονίας και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατέθεσαν γραπτές παρατηρήσεις.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">V.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Επί του παραδεκτού της αιτήσεως προδικαστικής αποφάσεως</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>Κατά το αιτούν δικαστήριο, η κύρια δίκη κινήθηκε με την έφεση που άσκησε ο πρωτοδίκως ενάγων κατά διατάξεως του Rayonen sad Razlog (πρωτοβάθμιου δικαστηρίου Razlog), με την οποία το εν λόγω δικαστήριο αποφάνθηκε ότι δεν έχει διεθνή δικαιοδοσία για να κρίνει την ασκηθείσα αγωγή.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>Από τη διάταξη περί παραπομπής δεν προκύπτει ρητώς αν το εισαγωγικό έγγραφο της δίκης επιδόθηκε στους εναγόμενους στον πρώτο βαθμό σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία –εν προκειμένω, κατ’ εφαρμογή των διατάξεων του κανονισμού περί επιδόσεως<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P>Κανονισμός (ΕΚ) 1393/2007 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20071113">13ης Νοεμβρίου 2007</DATE>, περί επιδόσεως και κοινοποιήσεως στα κράτη μέλη δικαστικών και εξωδίκων πράξεων σε αστικές ή εμπορικές υποθέσεις (<QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0016" ID="QS0016"/>επίδοση ή κοινοποίηση πράξεων<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="00BB" ID="QE0016"/>) και κατάργησης του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1348/2000 του Συμβουλίου (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="324" PAGE.FIRST="79" DATE.PUB="2007">ΕΕ 2007, L 324, σ. 79</REF.DOC.OJ>) (στο εξής: κανονισμός περί επιδόσεως).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>Υπό τις συνθήκες αυτές, μπορεί να τεθεί, εκ πρώτης όψεως, το ζήτημα αν η εξεταζόμενη αίτηση προδικαστικής αποφάσεως είναι όντως αναγκαία για την κρίση επί της διαφοράς της κύριας δίκης. Δηλαδή, εάν το εισαγωγικό έγγραφο της δίκης δεν επιδόθηκε στους εναγόμενους στον πρώτο βαθμό, το εθνικό δικαστήριο που επιλήφθηκε της υποθέσεως πρωτοδίκως δεν επιτρεπόταν, ενδεχομένως, να εξετάσει αν διαθέτει διεθνή δικαιοδοσία. Στην περίπτωση αυτή, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο θα έπρεπε να δεχθεί την έφεση του διαχειριστή για τον λόγο αυτόν και μόνο και δεν θα ήταν κρίσιμη η απάντηση στα προδικαστικά ερωτήματα.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>Μολονότι το παραδεκτό της αιτήσεως προδικαστικής αποφάσεως δεν εξαρτάται, καταρχήν, από τον κατ’ αντιμωλία χαρακτήρα της κύριας δίκης<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>Πρβλ. ιδίως απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19940303">3ης Μαρτίου 1994</DATE>, <NAME.CASE>Eurico Italia κ.λπ.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑332/92, C‑333/92 και C‑335/92</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1994:79">EU:C:1994:79</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0011">11</REF.NP.ECR> και <REF.NP.ECR REF="NP0013">13</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> –εν προκειμένω, της διαδικασίας στον δεύτερο βαθμό–, πρέπει να επισημανθεί συναφώς ότι η δέουσα διαβίβαση του εισαγωγικού της δίκης εγγράφου έχει ιδιαίτερη σημασία τόσο κατά την εξέταση της διεθνούς δικαιοδοσίας από εθνικό<?PAGE NO="6"?> δικαστήριο<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>Βλ., παραδείγματος χάρη, την υποχρέωση αναστολής της διαδικασίας, δυνάμει του άρθρου 19 του κανονισμού περί επιδόσεως σε συνδυασμό με το άρθρο 28, παράγραφος 3, του κανονισμού Βρυξέλλες Iα, μέχρι να διαπιστωθεί η δέουσα διαβίβαση του εισαγωγικού της δίκης εγγράφου.</P></NOTE> βάσει των διατάξεων του κανονισμού Βρυξέλλες Ια όσο και για την αναγνώριση μεταγενέστερης αποφάσεως επί της ουσίας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>Βλ., σχετικά με την έννομη συνέπεια της παραλείψεως επιδόσεως, καθώς και της εσφαλμένης ή μη έγκαιρης επιδόσεως στο πλαίσιο της αναγνωρίσεως, το άρθρο 45, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού Βρυξέλλες Ια.</P></NOTE>. Η απαίτηση ορθής διαβιβάσεως έχει ιδιαίτερη σημασία ως έκφανση του δικαιώματος ακροάσεως<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Peiffer E./Peiffer M., σε Paulus D./Peiffer E./Peiffer M., <HT TYPE="ITALIC">Europäische Gerichtsstands- und Vollstreckungsverordnung (Brüssel Ia), Kommentar</HT>, άρθρο 28, σημεία 18 και 29.</P></NOTE> του εναγομένου και της διαφυλάξεως των δικαιωμάτων άμυνάς<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Queirolo I., σε Magnus/Mankowski (επιμ.), <HT TYPE="ITALIC">ECPIL Commentary of Brussels Ibis</HT> <HT TYPE="ITALIC">Regulation</HT>, άρθρο 28, σημείο 20. Βλ., σχετικά, προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Υ. Bot στην υπόθεση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>A</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑112/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:207">EU:C:2014:207</NO.ECLI>, σημεία <REF.NP.ECR REF="NP0053">53</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> επ.), και απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140911">11ης Σεπτεμβρίου 2014</DATE> (<NO.CASE>C‑112/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2195">EU:C:2014:2195</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0051">51</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> επ.).</P></NOTE> του.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>Εν προκειμένω, όμως, το γεγονός ότι από τη διάταξη περί παραπομπής δεν προκύπτει ρητώς αν και με ποιον τρόπο έχει επιδοθεί το εισαγωγικό της δίκης έγγραφο δεν αρκεί, καθεαυτό, για να θέσει εν αμφιβόλω τη λυσιτέλεια της αιτήσεως προδικαστικής αποφάσεως.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>Πράγματι, κατά πάγια νομολογία, οι αιτήσεις προδικαστικής αποφάσεως που αφορούν την ερμηνεία του δικαίου της Ένωσης καλύπτονται από τεκμήριο λυσιτέλειας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19990907">7ης Σεπτεμβρίου 1999</DATE>, <NAME.CASE>Beck και Bergdorf</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑355/97</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1999:391">ΕU:C:1999:391</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0022">22</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180123">23ης Ιανουαρίου 2018</DATE>, <NAME.CASE>F. Hoffmann-La Roche κ.λπ.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑179/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:25">ECLI:EU:C:2018:25</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0045">45</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180529">29ης Μαΐου 2018</DATE>, <NAME.CASE>Liga van Moskeeën en Islamitische Organisaties Provincie Antwerpen κ.λπ.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑426/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:335">EU:C:2018:335</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180725">25ης Ιουλίου 2018</DATE>, <NAME.CASE>Confédération paysanne κ.λπ.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑528/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:583">EU:C:2018:583</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0073">73</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Επιπλέον, το Δικαστήριο διαπιστώνει μόνο σε πολύ εξαιρετικές περιπτώσεις ότι τα υποβληθέντα ερωτήματα δεν είναι λυσιτελή και συγκεκριμένα όταν τούτο είναι πρόδηλο<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Από την πάγια νομολογία του Δικαστηρίου η οποία παρατίθεται στην υποσημείωση 10 προκύπτει ότι το Δικαστήριο μπορεί να αρνηθεί να αποφανθεί επί προδικαστικού ερωτήματος υποβληθέντος από εθνικό δικαστήριο μόνον όταν προδήλως προκύπτει ότι η ερμηνεία του δικαίου της Ένωσης που ζητεί το εθνικό δικαστήριο δεν έχει καμία σχέση με το υποστατό ή το αντικείμενο της διαφοράς της κύριας δίκης, όταν το πρόβλημα είναι υποθετικής φύσεως ή όταν το Δικαστήριο δεν έχει στη διάθεσή του τα πραγματικά ή νομικά στοιχεία που είναι αναγκαία προκειμένου να δώσει χρήσιμη απάντηση στα ερωτήματα που του έχουν υποβληθεί.</P></NOTE>. Αυτό δεν συμβαίνει εν προκειμένω.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>Το αιτούν δικαστήριο επισημαίνει, εξάλλου, ότι η έφεση του ενάγοντος στηρίζεται στο ότι οι εναγόμενοι δεν είχαν προβάλει καμία αντίρρηση σχετικά με τη δικαιοδοσία του δικαστηρίου μέχρι τον χρόνο εκδόσεως της προσβαλλομένης διατάξεως. Επιπλέον, το αιτούν δικαστήριο τονίζει ότι οι διαπιστώσεις του <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0017" ID="QS0017"/>από πραγματική και νομική άποψη<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="00BB" ID="QE0017"/> προέκυψαν <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0018" ID="QS0018"/>μετά από εξέταση των επιχειρημάτων των διαδίκων και λαμβανομέν[ης] υπόψη της αποφάσεως της οποίας ζητείται η εξαφάνιση<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="00BB" ID="QE0018"/>. Τούτο υποδηλώνει ότι διαβιβάσθηκε πράγματι το εισαγωγικό της δίκης έγγραφο.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>Εν πάση περιπτώσει, απόκειται στο αιτούν δικαστήριο να μεριμνήσει για τη δέουσα επίδοση του εισαγωγικού της δίκης εγγράφου, πριν αποφανθεί επί της ουσίας και ενδεχομένως μετά τη λήψη της απαντήσεως του Δικαστηρίου στα υποβληθέντα ερμηνευτικά ερωτήματα.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι η πρακτική αβεβαιότητα ως προς τον χρόνο και τον τρόπο διαβιβάσεως του εισαγωγικού της δίκης εγγράφου –τόσο πρωτοδίκως όσο και στο πλαίσιο της εκκρεμούς διαδικασίας στον δεύτερο βαθμό– δεν μπορεί να δημιουργήσει αμφιβολίες σχετικά με το παραδεκτό της αιτήσεως προδικαστικής αποφάσεως.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">VI.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Επί της ουσίας εκτίμηση των προδικαστικών ερωτημάτων</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>Το αιτούν δικαστήριο υπέβαλε στο Δικαστήριο τέσσερα προδικαστικά ερωτήματα. Το πρώτο ερώτημα αφορά την ειδική δωσιδικία για συμβάσεις και διαφορές εκ συμβάσεως δυνάμει του άρθρου 7, σημείο 1, του κανονισμού Βρυξέλλες Ια. Σε περίπτωση που η εν λόγω δωσιδικία δεν πρέπει να εφαρμοσθεί, υποβάλλεται δεύτερο ερώτημα σχετικά με τη δυνατότητα εφαρμογής του κανονισμού Ρώμη Ι. Εάν οι διατάξεις του κανονισμού Ρώμη Ι δεν τυγχάνουν εφαρμογής σε τέτοια περίπτωση,<?PAGE NO="7"?> ζητείται με το τρίτο ερώτημα να διευκρινισθεί η δυνατότητα εφαρμογής του κανονισμού Ρώμη ΙΙ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Κανονισμός (ΕΚ) 864/2007 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20070711">11ης Ιουλίου 2007</DATE>, για το εφαρμοστέο δίκαιο στις εξωσυμβατικές ενοχές (Ρώμη ΙΙ) (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="199" PAGE.FIRST="73" DATE.PUB="2007">ΕΕ 2007, L 199, σ. 73</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>. Τέλος, με το τέταρτο ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ζητεί να αποσαφηνισθεί –από απόψεως κανόνων ιδιωτικού διεθνούς δικαίου– αν οι εξεταζόμενες αποφάσεις πρέπει να θεωρηθούν ως <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0019" ID="QS0019"/>σύμβαση παροχής υπηρεσιών<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="00BB" ID="QE0019"/> κατά την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού Ρώμη Ι ή ως σύμβαση με αντικείμενο <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0020" ID="QS0020"/>εμπράγματο δικαίωμα<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="00BB" ID="QE0020"/> (στοιχείο γʹ) ή <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0021" ID="QS0021"/>μίσθωση<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="00BB" ID="QE0021"/> (στοιχείο δʹ) κατά την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 1, του κανονισμού Ρώμη Ι.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>Ακολούθως, λοιπόν, επιβάλλεται καταρχάς η ερμηνεία του κανονισμού Βρυξέλλες Ια. Στη συνέχεια θα καταστεί σαφές ότι η εξέταση των ζητημάτων ιδιωτικού διεθνούς δικαίου, τα οποία αποτελούν αντικείμενο του δεύτερου έως τέταρτου προδικαστικού ερωτήματος, δεν απαιτεί τη χρήση άλλων νομικών εργαλείων.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Α.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Επί της ερμηνείας του κανονισμού Βρυξέλλες Ια</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>Το πρώτο προδικαστικό ερώτημα σχετικά με την ερμηνεία του άρθρου 7, σημείο 1, στοιχείο αʹ, του κανονισμού Βρυξέλλες Ια αφορά <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0022" ID="QS0022"/>αποφάσεις νομικών ενώσεων χωρίς νομική προσωπικότητα, που έχουν συσταθεί εκ του νόμου βάσει ειδικού δικαιώματος των δικαιούχων, οι οποίες λαμβάνονται με την πλειοψηφία των μελών τους, αλλά δεσμεύουν το σύνολό τους, ακόμη και όσους δεν συμφώνησαν με αυτές<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="00BB" ID="QE0022"/>. Κατά τις επισημάνσεις του αιτούντος δικαστηρίου σε σχέση με τα πραγματικά περιστατικά της υποθέσεως, αντικείμενο της κύριας δίκης δεν συνιστούν οι αποφάσεις της ενώσεως συνιδιοκτητών, αλλά αξιώσεις καταβολής οι οποίες στηρίζονται στις αποφάσεις αυτές.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Το άρθρο 7, σημείο 1, στοιχείο αʹ, του κανονισμού Βρυξέλλες Ια<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Βλ. σημείο 5 των παρουσών προτάσεων.</P></NOTE> προβλέπει ειδική δωσιδικία στον τόπο εκπληρώσεως της σχετικής παροχής <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0023" ID="QS0023"/>ως προς διαφορές εκ συμβάσεως<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="00BB" ID="QE0023"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Συναφώς, το γερμανικό κείμενο της διατάξεως αυτής [<QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0024" ID="QS0024"/>wenn ein Vertrag oder Ansprüche aus einem Vertrag den Gegenstand des Verfahrens bilden<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="00BB" ID="QE0024"/>] διαφέρει από τα κείμενα άλλων γλωσσών τα οποία είναι εν μέρει πιο αόριστα (αγγλικό κείμενο: <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0025" ID="QS0025"/>matters relating to a contract<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="00BB" ID="QE0025"/>, ισπανικό κείμενο: <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0026" ID="QS0026"/>materia contractual<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="00BB" ID="QE0026"/>, γαλλικό κείμενο: <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0027" ID="QS0027"/>en matière contractuelle<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="00BB" ID="QE0027"/>, ουγγρικό κείμενο: <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0028" ID="QS0028"/>egy szerződés<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="00BB" ID="QE0028"/>, ιταλικό κείμενο: <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0029" ID="QS0029"/>materia contrattuale<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="00BB" ID="QE0029"/>, ρουμανικό κείμενο: <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0030" ID="QS0030"/>materie contractuală<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="00BB" ID="QE0030"/>).</P></NOTE>. Ωστόσο, από συστηματικής απόψεως, πρέπει να επισημανθεί καταρχάς ότι η εφαρμογή αυτής της ειδικής δωσιδικίας αποκλείεται σε περίπτωση αποκλειστικής δικαιοδοσίας δυνάμει του άρθρου 24<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Βλ., σχετικά, και άρθρο 27 του κανονισμού Βρυξέλλες Ια.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>Στις αποκλειστικές δικαιοδοσίες καταλέγεται, αφενός, η προβλεπόμενη στο άρθρο 24, σημείο 1, αποκλειστική διεθνής δικαιοδοσία των δικαστηρίων του κράτους μέλους της τοποθεσίας του ακινήτου σε υποθέσεις εμπραγμάτων δικαιωμάτων επί ακινήτων<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Καθώς και για τις μισθώσεις ακινήτων.</P></NOTE>. Αφετέρου, αποκλειστική είναι και η κατά το άρθρο 24, σημείο 2, δικαιοδοσία των δικαστηρίων του κράτους μέλους στο οποίο η εταιρία, το νομικό πρόσωπο ή η ένωση έχουν την έδρα τους όσον αφορά συγκεκριμένες δίκες με αντικείμενο που άπτεται του εταιρικού δικαίου<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Βλ. σημείο 6 των παρουσών προτάσεων.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>Υπό αυτές τις συνθήκες, η δέουσα απάντηση στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα επιτάσσει προηγούμενη εξέταση των αποκλειστικών δικαιοδοσιών δυνάμει του άρθρου 24, σημεία 1 και 2, του κανονισμού Βρυξέλλες Ια. Η ερμηνεία του άρθρου 7, σημείο 1, του κανονισμού Βρυξέλλες Ια είναι αναγκαία μόνον εάν δεν χωρεί εφαρμογή αποκλειστικής δικαιοδοσίας με βάση τις ανωτέρω διατάξεις.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Επί των αποκλειστικών δικαιοδοσιών δυνάμει του άρθρου 24 του κανονισμού Βρυξέλλες Ια</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">α)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Επί της αποκλειστικής δωσιδικίας για τα ακίνητα (άρθρο 24, σημείο 1)</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>Καταρχάς ανακύπτει το ζήτημα αν υποθέσεις περί αξιώσεων καταβολής που ανάγονται σε αποφάσεις ενώσεως συνιδιοκτητών χωρίς νομική προσωπικότητα οι οποίες αφορούν τη διαχείριση του σχετικού ακινήτου πρέπει να θεωρούνται <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0031" ID="QS0031"/>υποθέσεις εμπραγμάτων δικαιωμάτων επί ακινήτων και μισθώσεων ακινήτων<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="00BB" ID="QE0031"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Ιδίως το τέταρτο προδικαστικό ερώτημα καθιστά σαφές ότι το εθνικό δικαστήριο αμφιβάλλει –έστω και σε σχέση με την εφαρμογή του κανονισμού Ρώμη Ι και την ενδεχόμενη σημασία του για τους κανόνες του ουσιαστικού δικαίου που ισχύουν για τον προσδιορισμό του τόπου εκπληρώσεως– αν η υπόθεση που εκκρεμεί στην περίπτωση της κύριας δίκης πρέπει να θεωρηθεί υπόθεση <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0032" ID="QS0032"/>εμπραγμάτων δικαιωμάτων επί ακινήτων και μισθώσεων ακινήτων<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="00BB" ID="QE0032"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>Η αιτιολογική σκέψη 7 του κανονισμού Ρώμη Ι διευκρινίζει ότι οι διατάξεις του εν λόγω κανονισμού πρέπει να συνάδουν, μεταξύ άλλων, με τον κανονισμό Βρυξέλλες Ι<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Κανονισμός (ΕΚ) 44/2001 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20001222">22ας Δεκεμβρίου 2000</DATE>, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="012" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2001">ΕΕ 2001, L 12, σ. 1</REF.DOC.OJ>) (στο εξής: κανονισμός Βρυξέλλες Ι).</P></NOTE>. Επίσης, το αιτούν δικαστήριο ορθώς λαμβάνει ως δεδομένο ότι αυτή η επιταγή περί συμφωνίας ισχύει και μεταξύ του κανονισμού Βρυξέλλες Ια και του κανονισμού Ρώμη Ι<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Πρβλ. απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170615">15ης Ιουνίου 2017</DATE>, <NAME.CASE>Kareda</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑249/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:472">EU:C:2017:472</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), με παραπομπή στην απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160121">21ης Ιανουαρίου 2016</DATE>, <NAME.CASE>ERGO Insurance και Gjensidige Baltic</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑359/14 και C‑475/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:40">ΕU:C:2016:40</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0043">43</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>Συνεπώς, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η ερμηνευτική αμφιβολία του αιτούντος δικαστηρίου σε σχέση με το αν η παρούσα υπόθεση αφορά εμπράγματα δικαιώματα επί ακινήτου καλύπτει και το άρθρο 24, σημείο 1, του κανονισμού Βρυξέλλες Ια.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Όπως έχει ήδη επισημανθεί, το αντικείμενο της κύριας δίκης συνίσταται στην καταβολή των ανεξόφλητων συνεισφορών που φέρονται να οφείλουν δύο συνιδιοκτήτες για τη διαχείριση και τη συντήρηση του οικείου ακινήτου. Επομένως, πρόκειται για υποχρεώσεις που απορρέουν –κατά τη διατύπωση του αιτούντος δικαστηρίου– <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0033" ID="QS0033"/>από το δικαίωμα επί των μεριδίων συνιδιοκτησίας<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="00BB" ID="QE0033"/> ως εμπράγματα δικαιώματα επί ακινήτου.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>Βάσει της νομολογίας του Δικαστηρίου, η έννοια <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0034" ID="QS0034"/>εμπράγματο δικαίωμα<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="00BB" ID="QE0034"/> επί ακινήτου κατά το άρθρο 24, σημείο 1, του κανονισμού Βρυξέλλες Ια πρέπει να ερμηνεύεται αυτοτελώς και συσταλτικώς<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Σχετικά με τους συστηματικούς και τελολογικούς λόγους της αρχής αυτής, βλ. τις προτάσεις μου στην υπόθεση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Schmidt</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑417/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:535">EU:C:2016:535</NO.ECLI>, σημεία <REF.NP.ECR REF="NP0035">35</REF.NP.ECR> και <REF.NP.ECR REF="NP0037">37</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>) και την απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20161116">16ης Νοεμβρίου 2016</DATE> στην ίδια υπόθεση (<NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:881">EU:C:2016:881</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0028">28</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> επ.).</P></NOTE>, ώστε το επίμαχο δικαίωμα να παράγει τα αποτελέσματά του έναντι όλων (erga omnes)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Απόφαση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Schmidt</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑417/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:881">ΕU:C:2016:881</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), με παραπομπή στην απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151217">17ης Δεκεμβρίου 2015</DATE>, <NAME.CASE>Komu κ.λπ.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑605/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:833">EU:C:2015:833</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0027">27</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).</P></NOTE>. Επιπλέον, η νομολογία απαιτεί η υπόθεση να έχει ως αντικείμενο το είδος ή την έκταση του δικαιώματος αυτού<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Απόφαση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Schmidt</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑417/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:881">ΕU:C:2016:881</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), επίσης με παραπομπή στην απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151217">17ης Δεκεμβρίου 2015</DATE>, <NAME.CASE>Komu κ.λπ.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑605/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:833">EU:C:2015:833</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0026">26</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>Ωστόσο, στην κύρια δίκη, η αγωγή του διαχειριστή στηρίζεται σε ενοχικές αξιώσεις την ενώσεως συνιδιοκτητών για την καταβολή των συνεισφορών που σκοπούν στη συντήρηση των κοινόχρηστων χώρων του ακινήτου. Στο πλαίσιο αυτό δεν θίγονται τα εμπράγματα δικαιώματα των εναγομένων συνιδιοκτητών επί της κοινής ιδιοκτησίας –υπό μορφή ιδανικών μεριδίων συνιδιοκτησίας– και, ως εκ τούτου, δεν χωρεί αποκλειστική διεθνής δικαιοδοσία βάσει του άρθρου 24, σημείο 1, κατ’ εφαρμογή της ανωτέρω νομολογίας.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="9"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>Εν προκειμένω όμως διαφορετική εκτίμηση θα μπορούσε να στηριχθεί στο ότι ο εκκαλών προβάλλει στο πλαίσιο της κύριας δίκης ότι με το δικόγραφο της αγωγής υποβλήθηκε αίτημα διασφαλίσεως της αναγκαστικής εκτελέσεως<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>Κατά το άρθρο 397, παράγραφος 1, του βουλγαρικού κώδικα πολιτικής δικονομίας, στο πλαίσιο αυτό μπορεί να επιβληθεί, προφανώς, στον οφειλέτη δικαστική απαγόρευση της διαθέσεως ακινήτου.</P><P>Βλ. https://e-justice.europa.eu/content_interim_and_precautionary_measures-78-bg-de.do?member=1 (τελευταία ενημέρωση: <DATE ISO="20181126">26.11.2018</DATE>).</P></NOTE> επί του οποίου δεν αποφάνθηκε το πρωτοβάθμιο δικαστήριο. Τέτοιο αίτημα θα μπορούσε να επηρεάσει τα εμπράγματα δικαιώματα των εναγομένων που απορρέουν από τα μερίδια συνιδιοκτησίας τους, παραδείγματος χάρη λόγω περιορισμού της εξουσίας διαθέσεώς τους<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Κατά τρόπο σύμφωνο προς την προσέγγιση αυτή, το Δικαστήριο έκρινε στην απόφαση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Komu κ.λπ.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑605/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:833">EU:C:2015:833</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) ότι αίτηση λύσεως της συγκυριότητας επί ακινήτων με εκποίησή τους, η υλοποίηση της οποίας ανατίθεται σε διαχειριστή, καλύπτεται από τη δωσιδικία για τις υποθέσεις εμπραγμάτων δικαιωμάτων.</P></NOTE>. Κατ’ αυτόν τον τρόπο θα ήταν δυνατόν να θεμελιωθεί διεθνής δικαιοδοσία βάσει του άρθρου 24, σημείο 1, πρώτο εδάφιο, πρώτη περίπτωση, του κανονισμού Βρυξέλλες Iα. Απόκειται, λοιπόν, στο αιτούν δικαστήριο να εξακριβώσει τις εμπράγματες επιπτώσεις για τα μερίδια συνιδιοκτησίας των εναγομένων που θα μπορούσε να επιφέρει, στην υπόθεση της κύριας δίκης, το αίτημα διασφαλίσεως της αναγκαστικής εκτελέσεως<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Εάν, στην προκειμένη περίπτωση, θεωρηθεί ότι η δικαιοδοσία των βουλγαρικών δικαστηρίων δυνάμει του άρθρου 24, σημείο 1, πρώτο εδάφιο, πρώτη περίπτωση, του κανονισμού Βρυξέλλες Ια στηρίζεται στο αίτημα διασφαλίσεως της αναγκαστικής εκτελέσεως, η δικαιοδοσία των δικαστηρίων αυτών θα μπορούσε να θεμελιωθεί ενδεχομένως και στο άρθρο 8, σημείο 4, του κανονισμού σε σχέση με την εξασφαλισμένη χρηματική απαίτηση που διεκδικείται με την αγωγή.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>Μόνο για λόγους πληρότητας πρέπει να σημειωθεί ότι η διαχείριση ενώσεως συνιδιοκτητών δεν δύναται να εξομοιωθεί με τη χρήση ακινήτου και για τον λόγο αυτόν πρέπει να αποκλεισθεί το ενδεχόμενο η κύρια δίκη να έχει ως αντικείμενο τη <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0035" ID="QS0035"/>μίσθωση ακινήτων<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="00BB" ID="QE0035"/>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">β)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Επί της αποκλειστικής δικαιοδοσίας για τις εταιρίες και τα νομικά πρόσωπα (άρθρο 24, σημείο 2)</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>Το άρθρο 24, σημείο 2, του κανονισμού Βρυξέλλες Ια προβλέπει αποκλειστική αρμοδιότητα των δικαστηρίων του κράτους μέλους στο οποίο η εταιρία, το νομικό πρόσωπο ή η ένωση<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Στο σημείο αυτό όμως διαφέρουν επίσης τα κείμενα ορισμένων γλωσσών: παραδείγματος χάρη, στο αγγλικό κείμενο γίνεται λόγος για <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0036" ID="QS0036"/>companies or other legal persons or associations of natural or legal persons<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="00BB" ID="QE0036"/>.</P></NOTE> έχουν την έδρα τους, μεταξύ άλλων, για υποθέσεις που αφορούν το κύρος των αποφάσεων των οργάνων τους (τέταρτη περίπτωση).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Από τη διάκριση μεταξύ εταιριών και νομικών προσώπων μπορεί να συναχθεί το συμπέρασμα ότι οι <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0037" ID="QS0037"/>ενώσεις χωρίς νομική προσωπικότητα<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="00BB" ID="QE0037"/>, δηλαδή ενώσεις προσώπων οι οποίες δεν διαθέτουν αυτοτελή νομική προσωπικότητα, όπως η ένωση συνιδιοκτητών κατά το βουλγαρικό δίκαιο στην περίπτωση της κύριας δίκης, καλύπτονται καταρχήν από το άρθρο 24, σημείο 2, χωρίς να απαιτείται πιο αναλυτική εξέταση της έννοιας της εταιρίας.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>Ωστόσο, πρέπει να σημειωθεί ότι το άρθρο 24, σημείο 2, τέταρτη περίπτωση, του κανονισμού Βρυξέλλες Ια καλύπτει μόνο δίκες που έχουν ως αντικείμενο τη δυνατότητα αποφάσεως να παράγει έννομα αποτελέσματα<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20081002">2ας Οκτωβρίου 2008</DATE>, <NAME.CASE>Hassett και Doherty</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑372/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:534">EU:C:2008:534</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0026">26</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Απαιτείται διάκριση από δίκες που έχουν ως αντικείμενο την εκτέλεση τέτοιων αποφάσεων, όπως για παράδειγμα η εν λόγω αγωγή περί καταβολής συνεισφορών δυνάμει σχετικής αποφάσεως.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>Συνεπώς, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι δίκη όπως η εξεταζόμενη εν προκειμένω δεν καλύπτεται από την αποκλειστική δικαιοδοσία βάσει του άρθρου 24, σημείο 2, τέταρτη περίπτωση, του κανονισμού Βρυξέλλες Ια.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="10"?><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">γ)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Ενδιάμεσο συμπέρασμα</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>Εάν, λαμβανομένου υπόψη του αντικειμένου της κύριας δίκης<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Βλ. σχετικά σημείο 40 των παρουσών προτάσεων.</P></NOTE>, δεν δύναται να θεμελιωθεί αποκλειστική δικαιοδοσία ούτε με βάση το άρθρο 24, σημείο 1, πρώτο εδάφιο, πρώτη περίπτωση, του κανονισμού Βρυξέλλες Ια, τότε καθίσταται αναγκαία η ερμηνεία του άρθρου 7, σημείο 1, του κανονισμού Βρυξέλλες Ια.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Επί της ειδικής δικαιοδοσίας δυνάμει του άρθρου 7, σημείο 1, του κανονισμού Βρυξέλλες Ια</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>Με το πρώτο προδικαστικό ερώτημα σχετικά με την ερμηνεία του άρθρου 7, σημείο 1, του κανονισμού Βρυξέλλες Ια ζητείται να διευκρινισθεί, κατ’ ουσίαν, αν οι εξεταζόμενες αξιώσεις καταβολής πρέπει να θεωρηθούν ως διαφορές εκ συμβάσεως κατά την έννοια της εν λόγω διατάξεως.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Δεδομένου ότι ο κανονισμός Βρυξέλλες Ια αντικατέστησε τον κανονισμό Βρυξέλλες I, το Δικαστήριο δέχεται κατά πάγια νομολογία<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P>Αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20161116">16ης Νοεμβρίου 2016</DATE>, <NAME.CASE>Schmidt</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑417/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:881">EU:C:2016:881</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0026">26</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170309">9ης Μαρτίου 2017</DATE>, <NAME.CASE>Pula Parking</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑551/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:193">EU:C:2017:193</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> ότι η ερμηνεία των διατάξεων του τελευταίου αυτού κανονισμού από το Δικαστήριο ισχύει και για τον κανονισμό Βρυξέλλες Ια, στον βαθμό που οι διατάξεις των δύο αυτών νομοθετημάτων της Ένωσης μπορούν να χαρακτηρισθούν ισοδύναμες. Εφόσον το άρθρο 7, σημείο 1, του κανονισμού Βρυξέλλες Ια αντιστοιχεί στις προγενέστερες διατάξεις του άρθρου 5, σημείο 1, του κανονισμού Βρυξέλλες I, καθώς και του άρθρου 5, σημείο 1, της Συμβάσεως των Βρυξελλών<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0030"><P>Σύμβαση της <DATE ISO="19680927">27ης Σεπτεμβρίου 1968</DATE> για τη διεθνή δικαιοδοσία και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="388" PAGE.FIRST="7" DATE.PUB="1982">ΕΕ 1982, L 388, σ. 7</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, η ερμηνεία των προγενέστερων αυτών διατάξεων από το Δικαστήριο εξακολουθεί να είναι κρίσιμη και για το άρθρο 7, σημείο 1, του κανονισμού Βρυξέλλες Ια<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0031"><P>Πρβλ. απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170615">15ης Ιουνίου 2017</DATE>, <NAME.CASE>Kareda</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑249/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:472">EU:C:2017:472</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0027">27</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Βλ., επίσης, την εσχάτως εκδοθείσα απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181115">15ης Νοεμβρίου 2018</DATE>, <NAME.CASE>Kuhn</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑308/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:911">EU:C:2018:911</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>Σχετικά με το άρθρο 5, σημείο 1, στοιχείο αʹ, του κανονισμού Βρυξέλλες I, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι η σύναψη συμβάσεως δεν αποτελεί προϋπόθεση εφαρμογής του<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0032"><P>Αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150128">28ης Ιανουαρίου 2015</DATE>, <NAME.CASE>Kolassa</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑375/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:37">EU:C:2015:37</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0038">38</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160421">21ης Απριλίου 2016</DATE>, <NAME.CASE>Austro-Mechana</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑572/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:286">EU:C:2016:286</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0034">34</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Εντούτοις, για την εφαρμογή της διατάξεως αυτής είναι απαραίτητος ο προσδιορισμός μιας υποχρεώσεως, δεδομένου ότι βάσει της εν λόγω διατάξεως η διεθνής δικαιοδοσία καθορίζεται με γνώμονα τον τόπο όπου εκπληρώθηκε ή πρέπει να εκπληρωθεί η υποχρέωση. Επομένως, η έννοια των <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0038" ID="QS0038"/>διαφορών εκ συμβάσεως<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="00BB" ID="QE0038"/> κατά την εν λόγω διάταξη δεν δύναται να νοηθεί ως αναφερόμενη σε μια κατάσταση όπου δεν υφίσταται δέσμευση την οποία ανέλαβε ελεύθερα ο συμβαλλόμενος έναντι του αντισυμβαλλομένου του<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0033"><P>Αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130314">14ης Μαρτίου 2013</DATE>, <NAME.CASE>Česka spořitelna</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑419/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:165">ΕU:C:2013:165</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0046">46</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150128">28ης Ιανουαρίου 2015</DATE>, <NAME.CASE>Kolassa</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑375/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:37">EU:C:2015:37</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0039">39</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160421">21ης Απριλίου 2016</DATE>, <NAME.CASE>Austro-Mechana</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑572/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:286">EU:C:2016:286</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0035">35</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Βλ. επίσης, σχετικά με τη Σύμβαση των Βρυξελλών, απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19920617">17ης Ιουνίου 1992</DATE>, <NAME.CASE>Handte</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑26/91</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1992:268">EU:C:1992:268</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0015">15</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>Ως εκ τούτου, το Δικαστήριο συνάγει το συμπέρασμα ότι η εφαρμογή του κανόνα ειδικής δωσιδικίας για τις διαφορές εκ συμβάσεως προϋποθέτει τον προσδιορισμό νομικής υποχρεώσεως ελευθέρως αναληφθείσας έναντι άλλου και στην οποία στηρίζεται η αγωγή<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0034"><P>Αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170615">15ης Ιουνίου 2017</DATE>, <NAME.CASE>Kareda</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑249/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:472">EU:C:2017:472</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0028">28</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130314">14ης Μαρτίου 2013</DATE>, <NAME.CASE>Česká spořitelna</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑419/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:165">EU:C:2013:165</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0047">47</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150128">28ης Ιανουαρίου 2015</DATE>, <NAME.CASE>Kolassa</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑375/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:37">EU:C:2015:37</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0039">39</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160421">21ης Απριλίου 2016</DATE>, <NAME.CASE>Austro-Mechana</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑572/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:286">EU:C:2016:286</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="11"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>Συναφώς, το Δικαστήριο έχει δεχθεί ότι υφίσταται η απαιτούμενη ελεύθερη ανάληψη υποχρεώσεως ακόμη και σε περιπτώσεις στις οποίες νομική βάση της επίδικης υποχρεώσεως συνιστούσαν καταστατικά σωματείου ή αποφάσεις οργάνων σωματείου<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0035"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19830322">22ας Μαρτίου 1983</DATE>, <NAME.CASE>Peters Bauunternehmung</NAME.CASE> (<NO.CASE>34/82</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1983:87">EU:C:1983:87</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0013">13</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, η άσκηση της δραστηριότητας του διαχειριστή σύμφωνα με το εταιρικό δίκαιο<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0036"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150910">10ης Σεπτεμβρίου 2015</DATE>, <NAME.CASE>Holterman Ferho Exploitatie κ.λπ.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑47/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:574">EU:C:2015:574</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0054">54</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, η νομοθεσία<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0037"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180307">7ης Μαρτίου 2018</DATE>, <NAME.CASE>Flightright κ.λπ.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑274/16, C‑447/16 και C‑448/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:160">ΕU:C:2018:160</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0064">64</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Βλ. προγενέστερη απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20090709">9ης Ιουλίου 2009</DATE>, <NAME.CASE>Rehder</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑204/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:439">EU:C:2009:439</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0028">28</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, ο κανονισμός για τα δικαιώματα των επιβατών αεροπορικών μεταφορών<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0038"><P>Κανονισμός (ΕΚ) 261/2004 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20040211">11ης Φεβρουαρίου 2004</DATE>, για τη θέσπιση κοινών κανόνων αποζημίωσης των επιβατών αεροπορικών μεταφορών και παροχής βοήθειας σε αυτούς σε περίπτωση άρνησης επιβίβασης και ματαίωσης ή μεγάλης καθυστέρησης της πτήσης και για την κατάργηση του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 295/91 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="046" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2004">ΕΕ 2004, L 46, σ. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> ή μια μονομερής δήλωση<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0039"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20050120">20ής Ιανουαρίου 2005</DATE>, <NAME.CASE>Engler</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑27/02</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:33">EU:C:2005:33</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0053">53</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>) (υπόσχεση κέρδους).</P></NOTE>. Οι περιπτώσεις αυτές μαρτυρούν ότι το Δικαστήριο δεν ερμηνεύει συσταλτικώς την προϋπόθεση υπάρξεως <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0039" ID="QS0039"/>διαφορών εκ συμβάσεως<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="00BB" ID="QE0039"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0040"><P>Πρβλ. απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20050120">20ής Ιανουαρίου 2005</DATE>, <NAME.CASE>Engler</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑27/02</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:33">EU:C:2005:33</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0048">48</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, μολονότι στη νομολογία επισημαίνεται συχνά με τυπικό τρόπο η σχέση κανόνα και εξαιρέσεως μεταξύ της γενικής δωσιδικίας κάτ’ άρθρο 4 του κανονισμού Βρυξέλλες Ια και των ειδικών δωσιδικιών<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0041"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160714">14ης Ιουλίου 2016</DATE>, <NAME.CASE>Granarolo</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑196/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:559">EU:C:2016:559</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0018">18</REF.NP.ECR> και <REF.NP.ECR REF="NP0019">19</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), με παραπομπή στην απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130718">18ης Ιουλίου 2013</DATE>, <NAME.CASE>ÖFAB</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑147/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:490">ΕU:C:2013:490</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR> και <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>Συνεπώς, προκειμένου να δοθεί απάντηση στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα είναι κρίσιμο το αν στην υπόθεση της κύριας δίκης υφίσταται <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0040" ID="QS0040"/>νομική υποχρέωση την οποία ανέλαβε ελεύθερα ένα πρόσωπο έναντι άλλου<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="00BB" ID="QE0040"/>. Στο πλαίσιο αυτό, πρέπει να εξετασθεί κατά πόσον θα μπορούσε να εφαρμοσθεί στην υπό κρίση υπόθεση το σκεπτικό που ανέπτυξε το Δικαστήριο στην υπόθεση Peters Bauunternehmung<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0042"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19830322">22ας Μαρτίου 1983</DATE>, <NAME.CASE>Peters Bauunternehmung</NAME.CASE> (<NO.CASE>34/82</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1983:87">EU:C:1983:87</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0013">13</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Η υπόθεση εκείνη αφορούσε τον χαρακτηρισμό μιας υποχρεώσεως καταβολής η οποία στηριζόταν στην εθελοντική συμμετοχή σε ένωση επιχειρήσεων. Συναφώς, το Δικαστήριο επισήμανε ότι <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0041" ID="QS0041"/>η προσχώρηση σε σωματείο δημιουργεί μεταξύ των μελών του στενές σχέσεις της ίδιας φύσεως όπως οι δημιουργούμενες μεταξύ των συμβαλλομένων μερών μιας συμβάσεως<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="00BB" ID="QE0041"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0043"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19830322">22ας Μαρτίου 1983</DATE>, <NAME.CASE>Peters Bauunternehmung</NAME.CASE> (<NO.CASE>34/82</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1983:87">EU:C:1983:87</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0013">13</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> και, επομένως, είναι ορθό οι εξεταζόμενες παροχές να θεωρηθούν ως συμβατικές υποχρεώσεις για την εφαρμογή του άρθρου 5, σημείο 1, της Συμβάσεως των Βρυξελλών<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0044"><P>Η προσέγγιση αυτή επιβεβαιώθηκε με την απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19920310">10ης Μαρτίου 1992</DATE>, <NAME.CASE>Powell Duffryn</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑214/89</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1992:115">EU:C:1992:115</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), σχετικά με την εφαρμογή έναντι μετόχων μιας συμφωνίας διεθνούς δικαιοδοσίας προβλεπόμενης στα καταστατικά εταιρίας, καθώς και με την προαναφερθείσα απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20050120">20ής Ιανουαρίου 2005</DATE>, <NAME.CASE>Engler</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑27/02</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:33">EU:C:2005:33</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0045">45</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Στο πλαίσιο αυτό, δεν έχει σημασία <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0042" ID="QS0042"/>το αν η ένδικη υποχρέωση απορρέει απευθείας από την προσχώρηση ή προκύπτει συγχρόνως από την προσχώρηση και από απόφαση οργάνου του σωματείου<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="00BB" ID="QE0042"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0045"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19830322">22ας Μαρτίου 1983</DATE>, <NAME.CASE>Peters Bauunternehmung</NAME.CASE> (<NO.CASE>34/82</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1983:87">EU:C:1983:87</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0018">18</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>Υπό το πρίσμα της παρούσας υποθέσεως, λοιπόν, επιβάλλεται καταρχάς η διαπίστωση ότι οι λεπτομέρειες της διαδικασίας λήψεως της αποφάσεως στην οποία στηρίζεται η απαίτηση καταβολής<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0046"><P>Με βάση τις προαναφερθείσες διατάξεις του εθνικού δικαίου, οι δαπάνες συντηρήσεως, στις οποίες συμμετέχουν όλοι οι συνιδιοκτήτες ανάλογα με τα ιδανικά μερίδια που κατέχουν, αποφασίζονται κατά πλειοψηφία από τη συνέλευση των συνιδιοκτητών. Ο δεσμευτικός χαρακτήρας της σχετικής αποφάσεως, επομένως, δεν εξαρτάται από το αν ένας συνιδιοκτήτης έχει υποστηρίξει την απόφαση ή όχι.</P></NOTE> ή το γεγονός ότι δεν ζητήθηκε η ακύρωση της σχετικής αποφάσεως από τους υπερήμερους συνιδιοκτήτες δεν έχουν σημασία όσον αφορά την εκτίμηση του αν οι συνιδιοκτήτες ανέλαβαν ελεύθερα την υποχρέωση που αναγόταν στην εν λόγω απόφαση.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>Όσον αφορά την προσχώρηση στην ένωση συνιδιοκτητών, πρέπει να επισημανθεί, αφενός, ότι αυτή επιβάλλεται εκ του νόμου, καθόσον η κρίσιμη, εν προκειμένω, βουλγαρική νομοθεσία υπαγορεύει υποχρεωτικώς τη διαχείριση της κοινής ιδιοκτησίας από ένωση συνιδιοκτητών. Αφετέρου, οι λεπτομέρειες της διαχειρίσεως ρυθμίζονται ενδεχομένως διά συμβάσεως και η προσχώρηση στην<?PAGE NO="12"?> ένωση πραγματοποιείται με την ελεύθερη επιλογή αγοράς ιδιόκτητου διαμερίσματος συμπεριλαμβανομένων των μεριδίων συνιδιοκτησίας στους κοινόχρηστους χώρους του ακινήτου. Συνεπώς, τα στοιχεία αυτά δικαιολογούν την παραδοχή ότι η εν λόγω υποχρέωση των συνιδιοκτητών έναντι της ενώσεως συνιδιοκτητών συνιστά εν τέλει νομική δέσμευση ελευθέρως αναληφθείσα<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0047"><P>Στην υπόθεση C‑421/18, το Δικαστήριο θα πρέπει να διευκρινίσει αν οι εκτιμήσεις αυτές μπορούν να μεταφερθούν και στην περίπτωση που δικηγορικός σύλλογος προβάλλει ενδίκως αξιώσεις καταβολής συνδρομών έναντι ενός μέλους του.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>Το συμπέρασμα αυτό συνάδει και με τους σκοπούς του κανονισμού Βρυξέλλες Ια. Όπως προκύπτει από τις αιτιολογικές σκέψεις 15 και 16, <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0043" ID="QS0043"/>οι κανόνες περί διεθνούς δικαιοδοσίας θα πρέπει να παρουσιάζουν υψηλό βαθμό προβλεψιμότητας<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="00BB" ID="QE0043"/> και <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0044" ID="QS0044"/>[η] δωσιδικία της κατοικίας του εναγομένου πρέπει να συμπληρωθεί από εναλλακτικές δωσιδικίες που θα ισχύουν λόγω του στενού συνδέσμου μεταξύ του δικαστηρίου και της διαφοράς ή για την ορθή απονομή της δικαιοσύνης<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="00BB" ID="QE0044"/>. Συναφώς, στην απόφαση Peters Bauunternehmung<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0048"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19830322">22ας Μαρτίου 1983</DATE>, <NAME.CASE>Peters Bauunternehmung</NAME.CASE> (<NO.CASE>34/82</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1983:87">EU:C:1983:87</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0014">14</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, το Δικαστήριο επισήμανε ότι, <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0045" ID="QS0045"/>λόγω του ότι τα εθνικά νομικά συστήματα προσδιορίζουν τις περισσότερες φορές τον τόπο της έδρας του σωματείου ως τόπο εκπληρώσεως των ενοχών που απορρέουν από την πράξη προσχωρήσεως, η εφαρμογή […] [της δωσιδικίας για τις διαφορές εκ συμβάσεως] […] παρουσιάζει […] πρακτικά οφέλη: ο δικαστής του τόπου της έδρας του σωματείου είναι, πράγματι, κατά φυσική συνέπεια ο περισσότερο ικανός να κατανοήσει το καταστατικό, τους κανονισμούς και τις αποφάσεις του σωματείου, καθώς και τις περιστάσεις που αναφέρονται στη γένεση της διαφοράς<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="00BB" ID="QE0045"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>Οι εκτιμήσεις αυτές φαίνεται ότι μπορούν να ισχύσουν στην υπό κρίση υπόθεση. Όπως ορθώς επισημαίνει η Λεττονική Κυβέρνηση στις γραπτές παρατηρήσεις της, η δημιουργία μιας δωσιδικίας για διαφορές που αφορούν τη διαχείριση συνιδιοκτησίας στον τόπο της λήψεως αποφάσεων<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0049"><P>Αυτός συμπίπτει και με την τοποθεσία του ακινήτου.</P></NOTE>, εφόσον ο τόπος αυτός συνιστά και τόπο εκπληρώσεως της εξεταζόμενης υποχρεώσεως<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0050"><P>Σχετικά με τον προσδιορισμό του τόπου εκπληρώσεως, βλ. τις παρατηρήσεις μου επί του τέταρτου προδικαστικού ερωτήματος, κατωτέρω, σημεία 62 επ.</P></NOTE>, συνάδει με τους σκοπούς των ειδικών δικαιοδοσιών δυνάμει του άρθρου 7, σημείο 1, όπως οι σκοποί αυτοί ορίζονται στην αιτιολογική σκέψη 16 του κανονισμού Βρυξέλλες Ια.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>Κατ’ αυτόν τον τρόπο, αποτρέπεται ιδίως το ενδεχόμενο να εξετάζονται ενώπιον διαφορετικών δικαστηρίων οι αξιώσεις καταβολής κατά συνιδιοκτητών οι οποίοι μπορεί να κατοικούν σε διαφορετικά κράτη και τα ζητήματα κύρους των σχετικών αποφάσεων.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>Βάσει των ανωτέρω σκέψεων προτείνω στο Δικαστήριο να απαντήσει στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα ότι, υπό την επιφύλαξη ενδεχόμενης αποκλειστικής δικαιοδοσίας δυνάμει του άρθρου 24, σημείο 1, πρώτο εδάφιο, πρώτη περίπτωση, σε συνδυασμό με το άρθρο 8, σημείο 4, του κανονισμού Βρυξέλλες Iα, διαφορές σχετικές με αξιώσεις που απορρέουν από αποφάσεις οι οποίες λαμβάνονται από την πλειοψηφία των μελών ενώσεως συνιδιοκτητών χωρίς νομική προσωπικότητα, αλλά δεσμεύουν όλα τα μέλη, ακόμη και εκείνα που δεν συμφώνησαν με αυτές, πρέπει να θεωρούνται ως διαφορές εκ συμβάσεως κατά την έννοια του άρθρου 7, σημείο 1, στοιχείο αʹ, του κανονισμού Βρυξέλλες Iα.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Β.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Συμπεράσματα σε σχέση με τα λοιπά προδικαστικά ερωτήματα</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Επί του δεύτερου προδικαστικού ερωτήματος</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>Το δεύτερο προδικαστικό ερώτημα σχετικά με τη δυνατότητα εφαρμογής του κανονισμού Ρώμη Ι υποβλήθηκε στο Δικαστήριο για την περίπτωση αρνητικής απαντήσεως στο πρώτο ερώτημα. Δεδομένου ότι προτείνω στο Δικαστήριο να δώσει καταφατική απάντηση στο πρώτο ερώτημα, θα μπορούσε να παρέλκει η απάντηση στο δεύτερο προδικαστικό ερώτημα.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="13"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>Εντούτοις, όσον αφορά τη δυνατότητα εφαρμογής του κανονισμού Ρώμη Ι, πρέπει να υπομνησθεί ότι η εφαρμογή αυτή δεν προκύπτει απλώς από το γεγονός ότι μια αγωγή καλύπτεται από την ειδική δικαιοδοσία για διαφορές εκ συμβάσεων δυνάμει του άρθρου 7, σημείο 1, του κανονισμού Βρυξέλλες Ια<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0051"><P>Συναφώς, η αναφορά της Επιτροπής στην απαίτηση συμφωνίας δεν είναι πειστική.</P></NOTE>. Πρέπει να ληφθούν υπόψη και οι εξαιρέσεις από το καθ’ ύλην πεδίο εφαρμογής του κανονισμού Ρώμη I. Κατά το άρθρο 1, παράγραφος 2, στοιχείο στʹ, ο κανονισμός Ρώμη Ι δεν εφαρμόζεται ιδίως για <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0046" ID="QS0046"/>τα ζητήματα που ανάγονται στο δίκαιο των εταιρειών και άλλων ενώσεων, με ή χωρίς νομική προσωπικότητα, […]<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="00BB" ID="QE0046"/>. Από την εξαίρεση αυτή προκύπτει ότι αξιώσεις καταβολής μιας νομικής ενώσεως έναντι των μελών της δεν πρέπει να εξετάζονται, από απόψεως ιδιωτικού διεθνούς δικαίου, με βάση τον κανονισμό Ρώμη Ι, μολονότι τέτοιες αξιώσεις θεωρούνται ως <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0047" ID="QS0047"/>διαφορές εκ συμβάσεως<QUOT.END REF.START="QS0047" CODE="00BB" ID="QE0047"/> κατά την έννοια του άρθρου 7, σημείο 1, του κανονισμού Βρυξέλλες Ια, ο οποίος δεν προβλέπει καμία αντίστοιχη εξαίρεση<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0052"><P>Βλ. επίσης, Von Hein σε Rauscher, <HT TYPE="ITALIC">Großkommentar EuZPR/EuIPR</HT>, τόμος III, Rom I-VO, Rom II-VO, 4η έκδοση, 2015, άρθρο 1 του κανονισμού Ρώμη Ι, σημείο 47.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Επί του τρίτου προδικαστικού ερωτήματος</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61.</NO.P><TXT>Το τρίτο προδικαστικό ερώτημα σχετικά με τη δυνατότητα εφαρμογής του κανονισμού Ρώμη ΙΙ υποβάλλεται επίσης μόνο για την περίπτωση αρνητικής απαντήσεως τόσο στο πρώτο όσο και στο δεύτερο προδικαστικό ερώτημα. Ως εκ τούτου, λαμβανομένης υπόψη της προτεινόμενης απαντήσεως στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα, παρέλκει η απάντηση σε αυτό το ερώτημα.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">3.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Επί του τέταρτου προδικαστικού ερωτήματος</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62.</NO.P><TXT>Αντιθέτως, το τέταρτο προδικαστικό ερώτημα σχετικά με την ερμηνεία του άρθρου 4, παράγραφος 1, στοιχεία βʹ και γʹ, του κανονισμού Ρώμη Ι υποβάλλεται για την περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο πρώτο ή στο δεύτερο ερώτημα, δηλαδή για την περίπτωση κατά την οποία η εφαρμογή της ειδικής δικαιοδοσίας του τόπου εκπληρώσεως συμβατικής υποχρεώσεως θα είχε ως αποτέλεσμα την εφαρμογή των κανόνων του ιδιωτικού διεθνούς δικαίου για τις συμβατικές ενοχές.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63.</NO.P><TXT>Ωστόσο, από τις προηγούμενες παρατηρήσεις μου σχετικά με τη δυνατότητα εφαρμογής του κανονισμού Ρώμη Ι<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0053"><P>Βλ. σημείο 60 των παρουσών προτάσεων.</P></NOTE> προκύπτει ότι ο κανονισμός αυτός δεν μπορεί να εφαρμοσθεί καταρχήν ως προς την έννομη σχέση που εξετάζεται στο πλαίσιο της κύριας δίκης όπως μαρτυρά και το άρθρο 1, παράγραφος 2, στοιχείο στʹ, του εν λόγω κανονισμού.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64.</NO.P><TXT>Όπως έχει ήδη επισημανθεί<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0054"><P>Βλ. σημείο 34 των παρουσών προτάσεων.</P></NOTE> όμως, με το τέταρτο προδικαστικό ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ζητεί προφανώς να διευκρινισθεί, κατ’ ουσίαν, αν ο χαρακτηρισμός της έννομης σχέσεως στην οποία στηρίζεται η επίδικη αξίωση καταβολής στο πλαίσιο της κύριας δίκης επηρεάζει τις διατάξεις της νομοθεσίας που πρέπει να εφαρμοσθούν για τον καθορισμό του τόπου εκπληρώσεως της σχετικής παροχής.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65.</NO.P><TXT>Δεδομένου ότι, κατά πάγια νομολογία, απόκειται στο Δικαστήριο να δώσει στο εθνικό δικαστήριο μια χρήσιμη απάντηση που να του παρέχει τη δυνατότητα επιλύσεως της διαφοράς της οποίας έχει επιληφθεί, το Δικαστήριο μπορεί να αναδιατυπώσει, εφόσον είναι αναγκαίο, τα ερωτήματα που του έχουν υποβληθεί. Επιπλέον, το Δικαστήριο ενδέχεται να χρειαστεί να λάβει υπόψη του κανόνες του δικαίου της Ένωσης στους οποίους δεν αναφέρθηκε ο εθνικός δικαστής με το ερώτημά του<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0055"><P>Βλ. πρόσφατη απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180807">7ης Αυγούστου 2018</DATE>, <NAME.CASE>Smith</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑122/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:631">EU:C:2018:631</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0034">34</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Βλ., επίσης, ιδίως την απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170622">22ας Ιουνίου 2017</DATE>, <NAME.CASE>E.ON Biofor Sverige</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑549/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:490">EU:C:2017:490</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0072">72</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="14"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66.</NO.P><TXT>Υπό αυτές τις συνθήκες, οι ερμηνευτικές αμφιβολίες που προέβαλε το αιτούν δικαστήριο στο τέταρτο προδικαστικό ερώτημα όσον αφορά τον χαρακτηρισμό της έννομης σχέσης στην οποία στηρίζεται η αγωγή περί καταβολής ως <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0048" ID="QS0048"/>σύμβασης παροχής υπηρεσιών<QUOT.END REF.START="QS0048" CODE="00BB" ID="QE0048"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0056"><P>Καταρχάς πρέπει να σημειωθεί ότι η έννοια της παροχής υπηρεσιών κατά το άρθρο 7, σημείο 1, στοιχείο βʹ, δεύτερη περίπτωση, του κανονισμού Βρυξέλλες Iα αντιστοιχεί στην ίδια έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού Ρώμη Ι. Πρβλ. Paulus, σε Paulus/Peiffer/Peiffer, <HT TYPE="ITALIC">Kommentar zur VO (EU) Nr. 1215/2012</HT>, άρθρο 7, σημείο 97 με περαιτέρω παραπομπές.</P></NOTE> ή ως σύμβασης με αντικείμενο <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0049" ID="QS0049"/>εμπράγματο δικαίωμα<QUOT.END REF.START="QS0049" CODE="00BB" ID="QE0049"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0057"><P>Βλ. σχετικά, ανωτέρω, όσον αφορά το άρθρο 24, σημείο 1, του κανονισμού Βρυξέλλες Ια, σημεία 33 επ.</P></NOTE> ή ακόμη ως μίσθωσης<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0058"><P>Βλ. σημείο 41 των παρουσών προτάσεων.</P></NOTE> θα μπορούσαν να εκληφθούν ως συνέχεια της ερμηνευτικής αμφιβολίας σχετικά με το άρθρο 7, σημείο 1, του κανονισμού Βρυξέλλες Ια. Υπέρ αυτού συνηγορεί ιδίως το ότι το αιτούν δικαστήριο, στη διάταξή του περί παραπομπής, στηρίζεται στο άρθρο 68 του Zakon za zadalzheniata i dogovorite (βουλγαρικού νόμου περί ενοχών και συμβάσεων) ως προς τον καθορισμό του τόπου εκπληρώσεως ορισμένης απαιτήσεως.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67.</NO.P><TXT>Το τέταρτο προδικαστικό ερώτημα, επομένως, πρέπει να αναδιατυπωθεί και να ερμηνευθεί ως προοριζόμενο να διαπιστωθεί αν ο τόπος εκπληρώσεως της εξεταζόμενης υποχρεώσεως πρέπει να προσδιορισθεί δυνάμει του άρθρου 7, σημείο 1, στοιχείο βʹ, δεύτερη περίπτωση, του κανονισμού Βρυξέλλες Ια.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68.</NO.P><TXT>Όσον αφορά τις συμβάσεις παροχής υπηρεσιών, το άρθρο 7, σημείο 1, στοιχείο βʹ, δεύτερη περίπτωση, του κανονισμού Βρυξέλλες Ια προβλέπει κανόνα για τον προσδιορισμό του τόπου εκπληρώσεως της παροχής κατά τρόπο αυτοτελή στο πλαίσιο της Ένωσης, υπό την προϋπόθεση ότι η σχετική σύμβαση δεν περιέχει διαφορετική συμφωνία. Βάσει του κανόνα αυτού, κρίσιμος είναι ο τόπος όπου, δυνάμει της συμβάσεως, έγινε ή έπρεπε να πραγματοποιηθεί η παροχή που προβλέπει η σύμβαση –δηλαδή, η παροχή υπηρεσιών.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69.</NO.P><TXT>Κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου σχετικά με το άρθρο 5, σημείο 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού Βρυξέλλες I, το γράμμα του οποίου συμπίπτει με εκείνο του άρθρου 7, σημείο 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού Βρυξέλλες Iα, <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0050" ID="QS0050"/>η έννοια των υπηρεσιών προϋποθέτει, κατ’ ελάχιστον, ότι ο παρέχων τις υπηρεσίες ασκεί συγκεκριμένη δραστηριότητα έναντι αμοιβής<QUOT.END REF.START="QS0050" CODE="00BB" ID="QE0050"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0059"><P>Βλ. απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20090423">23ης Απριλίου 2009</DATE>, <NAME.CASE>Falco Privatstiftung και Rabitsch</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑533/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:257">EU:C:2009:257</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0029">29</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Βλ., επίσης, απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160714">14ης Ιουλίου 2016</DATE>, <NAME.CASE>Granarolo</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑196/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:559">EU:C:2016:559</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0037">37</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0060"><P>Κατά την ερμηνεία της προϋποθέσεως αυτής όμως το Δικαστήριο εκτιμά ότι αρκεί η απόκτηση <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0051" ID="QS0051"/>οικονομικής αξίας<QUOT.END REF.START="QS0051" CODE="00BB" ID="QE0051"/> ως αντιπαροχής, όταν δεν προκύπτει υποχρέωση καταβολής. Βλ., παραδείγματος χάρη, απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131219">19ης Δεκεμβρίου 2013</DATE>, <NAME.CASE>Corman-Collins</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑9/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:860">EU:C:2013:860</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70.</NO.P><TXT>Συνεπώς, τίθεται το ερώτημα με ποιον τρόπο συνδέονται οι συνεισφορές που παρέχουν οι συνιδιοκτήτες, την καταβολή των οποίων αφορά η κύρια δίκη, με τη διαχειριστική δραστηριότητα της ενώσεως συνιδιοκτητών. Η δραστηριότητα συνίσταται, κατ’ ουσίαν, στη συντήρηση του ακινήτου και στη σύναψη συμβάσεων διαφορετικής φύσεως με τρίτους στο πλαίσιο ασκήσεως της δραστηριότητας αυτής, παραδείγματος χάρη με σκοπό τον καθαρισμό και τη συντήρηση των κοινόχρηστων χώρων του ακινήτου, την εκτέλεση επισκευών ή τον ενεργειακό εφοδιασμό.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71.</NO.P><TXT>Ωστόσο, πρέπει να σημειωθεί ότι η εν λόγω δραστηριότητα μέριμνας δεν ασκείται κατ’ ανάγκη έναντι αμοιβής. Τούτο συμβαίνει μόνο στην περίπτωση που η διαχείριση ακινήτου αποτελούμενου από ιδιόκτητα διαμερίσματα ανατίθεται σε εξειδικευμένο πάροχο υπηρεσιών –και δεν ασκείται, παραδείγματος χάρη, εθελοντικά από έναν εκ των συνιδιοκτητών. Επιπλέον, οι συνεισφορές που καταβάλλουν οι συνιδιοκτήτες στην ένωση καλύπτουν σε σημαντικό βαθμό φόρους και τέλη και, ως εκ τούτου, δεν προορίζονται για την εκπλήρωση συμβατικών υποχρεώσεων έναντι τρίτων που ενεργούν εξ ονόματος και για λογαριασμό της ενώσεως συνιδιοκτητών.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="15"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72.</NO.P><TXT>Υπό το φως των ανωτέρω σκέψεων σχετικά με τη μικτή ή τουλάχιστον ανομοιόμορφη φύση των εν λόγω συνεισφορών, εκτιμώ ότι οι αρχές της ασφάλειας δικαίου και της προβλεψιμότητας κατά τον προσδιορισμό της διεθνούς δικαιοδοσίας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0061"><P>Βλ. αιτιολογικές σκέψεις 15 και 16 του κανονισμού Βρυξέλλες Ια.</P></NOTE> επιτάσσουν να μην εφαρμοσθεί το άρθρο 7, σημείο 1, στοιχείο βʹ, δεύτερη περίπτωση, του κανονισμού Βρυξέλλες Iα σε υπόθεση όπως αυτή της κύριας δίκης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73.</NO.P><TXT>Κατά συνέπεια, ο τόπος εκπληρώσεως θα έπρεπε να προσδιορισθεί δυνάμει του –κατά το άρθρο 7, σημείο 1, στοιχείο γʹ, του κανονισμού Βρυξέλλες Iα– επικουρικού κανόνα του άρθρου 7, σημείο 1, στοιχείο αʹ, του κανονισμού Βρυξέλλες Iα, βάσει του οποίου ισχύει δωσιδικία για διαφορές εκ συμβάσεων κατά την έννοια της διατάξεως αυτής στον τόπο <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0052" ID="QS0052"/>όπου εκπληρώθηκε ή οφείλει να εκπληρωθεί η παροχή<QUOT.END REF.START="QS0052" CODE="00BB" ID="QE0052"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74.</NO.P><TXT>Σύμφωνα με τον λεγόμενο κανόνα Tessili<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0062"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19761006">6ης Οκτωβρίου 1976</DATE>, <NAME.CASE>Industrie tessili italiana Como</NAME.CASE> (<NO.CASE>12/76</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1976:133">EU:C:1976:133</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, για τον δέοντα προσδιορισμό του τόπου εκπληρώσεως είναι κρίσιμο το lex causae που πρέπει να εφαρμοσθεί με βάση τους εφαρμοστέους κανόνες ιδιωτικού διεθνούς δικαίου του κράτους, τα δικαστήρια του οποίου έχουν δικαιοδοσία να επιληφθούν της διαφοράς.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75.</NO.P><TXT>Συναφώς, θα έπρεπε να ληφθεί υπόψη ότι ο τόπος εκπληρώσεως, κατά την έννοια του άρθρου 7, σημείο 1, στοιχείο αʹ, του κανονισμού Βρυξέλλες Ια, θα έπρεπε να προσδιορισθεί με βάση τη συγκεκριμένη επίδικη υποχρέωση<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0063"><P>Πάγια νομολογία μετά την απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19761006">6ης Οκτωβρίου 1976</DATE>, <NAME.CASE>De Bloos</NAME.CASE> (<NO.CASE>14/76</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1976:134">EU:C:1976:134</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> –στην περίπτωση της κύριας δίκης, δηλαδή, την υποχρέωση καταβολής και όχι την παροχή που προβλέπει η σύμβαση όπως στο στοιχείο βʹ.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76.</NO.P><TXT>Επομένως, προτείνω στο Δικαστήριο να αναδιατυπώσει το τέταρτο ερώτημα, προκειμένου να αποσαφηνίσει τη σχέση του με το άρθρο 7, σημείο 1, του κανονισμού Βρυξέλλες Iα και να δώσει την εξής απάντηση:</TXT><P>Το άρθρο 7, σημείο 1, του κανονισμού Βρυξέλλες Ια πρέπει να ερμηνεύεται υπό την έννοια ότι</P><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>η άσκηση διαχειριστικής δραστηριότητας εκ μέρους ενώσεως συνιδιοκτητών στο πλαίσιο της οποίας λαμβάνονται αποφάσεις σχετικά με δαπάνες για τη συντήρηση κτηρίου δεν συνιστά <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0053" ID="QS0053"/>παροχή υπηρεσιών<QUOT.END REF.START="QS0053" CODE="00BB" ID="QE0053"/> κατά την έννοια του στοιχείου βʹ, δεύτερη περίπτωση·</P></ITEM><ITEM><P>ο τόπος όπου εκπληρώθηκε ή οφείλει να εκπληρωθεί υποχρέωση καταβολής που προκύπτει από τέτοιες αποφάσεις πρέπει να προσδιορίζεται με βάση το εφαρμοστέο καθεστώς που ρυθμίζει την εξεταζόμενη έννομη σχέση σύμφωνα με τους κανόνες ιδιωτικού διεθνούς δικαίου του κράτους του οποίου τα δικαστήρια έχουν δικαιοδοσία να επιληφθούν της διαφοράς κατ’ εφαρμογήν του στοιχείου αʹ.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">VII.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Πρόταση</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77.</NO.P><TXT>Κατόπιν των ανωτέρω σκέψεων, προτείνω στο Δικαστήριο να απαντήσει στην αίτηση προδικαστικής αποφάσεως του Okrazhen sad – Blagoevgrad (περιφερειακού δικαστηρίου Blagoevgrad, Βουλγαρία) ως εξής:</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Υπό την επιφύλαξη τυχόν αποκλειστικής δικαιοδοσίας δυνάμει του άρθρου 24, σημείο 1, πρώτο εδάφιο, πρώτη περίπτωση, σε συνδυασμό με το άρθρο 8, σημείο 4, πρώτο εδάφιο, πρώτη περίπτωση, του κανονισμού (ΕΕ) 1215/2012 (Βρυξέλλες Iα), διαφορές σχετικές με αξιώσεις που απορρέουν από αποφάσεις οι οποίες λαμβάνονται από την πλειοψηφία των μελών ενώσεως<?PAGE NO="16"?> συνιδιοκτητών χωρίς νομική προσωπικότητα, αλλά δεσμεύουν όλα τα μέλη, ακόμη και εκείνα που δεν συμφώνησαν με αυτές, πρέπει να θεωρούνται ως διαφορές εκ συμβάσεως κατά την έννοια του άρθρου 7, σημείο 1, στοιχείο αʹ, του κανονισμού (ΕΕ) 1215/2012 (Βρυξέλλες Iα).</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Το άρθρο 7, σημείο 1, του κανονισμού (ΕΕ) 1215/2012 (Βρυξέλλες Ια) πρέπει να ερμηνεύεται υπό την έννοια ότι</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>η άσκηση διαχειριστικής δραστηριότητας από τα όργανα ενώσεως συνιδιοκτητών στο πλαίσιο της οποίας λαμβάνονται αποφάσεις σχετικά με δαπάνες για τη συντήρηση κτηρίου δεν συνιστά <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0054" ID="QS0054"/>παροχή υπηρεσιών<QUOT.END REF.START="QS0054" CODE="00BB" ID="QE0054"/> κατά την έννοια του στοιχείου βʹ, δεύτερη περίπτωση·</P></ITEM><ITEM><P>ο τόπος όπου εκπληρώθηκε ή οφείλει να εκπληρωθεί υποχρέωση καταβολής που προκύπτει από τέτοιες αποφάσεις πρέπει να προσδιορίζεται με βάση το εφαρμοστέο καθεστώς που ρυθμίζει την εξεταζόμενη έννομη σχέση σύμφωνα με τους κανόνες ιδιωτικού διεθνούς δικαίου του κράτους του οποίου τα δικαστήρια έχουν δικαιοδοσία να επιληφθούν της διαφοράς κατ’ εφαρμογήν του στοιχείου αʹ.</P></ITEM></LIST></P></NP></ITEM></LIST></P></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>