(2a)

Według przygotowanego dla Komisji dokumentu pt. „Badanie i sprawozdania dotyczące luki w podatku VAT w państwach członkowskich UE-28: sprawozdanie końcowe z 2019 r.”  (44a) luka w podatku VAT, czyli różnica między oczekiwanymi dochodami z tytułu VAT a kwotą faktycznie pobraną, wyniosła w Unii w 2017 r. 137,5  mld EUR, co oznacza 267 EUR utraconych przychodów na osobę w Unii. Istnieją jednak duże różnice między państwami członkowskimi, a luki w podatku VAT wahają się od poniżej 0,7  % całkowitych oczekiwanych przychodów w niektórych państwach członkowskich do 35,5  % w innych państwach członkowskich. Uwypukla to potrzebę ściślejszej współpracy transnarodowej, aby skuteczniej zwalczać oszustwa związane z VAT w szczególności w e-handlu, a także oszustwa związane z VAT w ujęciu bardziej ogólnym (w tym oszustwa karuzelowe).

(2b)

Strategia zwalczania oszustw związanych z VAT powinna ewoluować równolegle do coraz większej modernizacji i cyfryzacji naszej gospodarki, a jednocześnie dążyć do maksymalnego uproszczenia systemu VAT dla przedsiębiorstw i obywateli. Dlatego też szczególnie ważne jest, aby państwa członkowskie nadal inwestowały w systemy poboru podatków oparte na technologii, zwłaszcza te, które automatycznie łączą kasy rejestrujące i systemy sprzedaży przedsiębiorstw z deklaracjami VAT. Ponadto organy podatkowe powinny kontynuować wysiłki na rzecz ściślejszej współpracy i wymiany najlepszych praktyk, w tym za pośrednictwem Unijnego Szczytu Administracji Podatkowej (TADEUS) – sieci szefów administracji podatkowych państw członkowskich, której celem jest lepsza koordynacja na poziomie strategicznym między organami administracji podatkowej. W związku z tym organy podatkowe powinny dążyć do skutecznej komunikacji i interoperacyjności wszystkich baz danych dotyczących spraw fiskalnych na szczeblu Unii. W celu zapewnienia lepszej ochrony danych osobowych i usprawnienia internetowej wymiany informacji między organami podatkowymi można by również wykorzystać technologię blockchain.

(3a)

Obecnie z uwagi na to, że płatności są realizowane za pośrednictwem platform wymiany walut wirtualnych jedynie w ograniczonej liczbie przypadków, platform takich nie uznaje się za dostawców usług płatniczych w rozumieniu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366  (1a) . Ryzyko oszustw związanych z VAT jednak istnieje, choć obecnie jest ono ograniczone. W związku z tym Komisja powinna w ciągu trzech lat ocenić, czy platformy wymiany walut wirtualnych należy objąć zakresem niniejszej dyrektywy.

(7)

Zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2016/679 Parlamentu Europejskiego i Rady (46) ważne jest, aby spoczywający na dostawcy usług płatniczych obowiązek przechowywania i przekazywania informacji o transgranicznej transakcji płatniczej był proporcjonalny i obejmował tylko to, co jest niezbędne państwom członkowskim do zwalczania oszustw związanych z VAT w e-handlu. Ponadto w odniesieniu do płatnika należy przechowywać wyłącznie informację o jego lokalizacji. W odniesieniu do odbiorcy i samej transakcji płatniczej dostawcy usług płatniczych powinni być zobowiązani do przechowywania i przekazywania organom podatkowym wyłącznie takich informacji, które są niezbędne organom podatkowym do wykrywania potencjalnych sprawców oszustw i do przeprowadzania kontroli VAT. Dlatego dostawcy usług płatniczych powinni być zobowiązani do przechowywania ewidencji dotyczącej jedynie tych transgranicznych transakcji płatniczych, które noszą znamiona działalności gospodarczej. Wprowadzenie progu liczby płatności otrzymanych przez odbiorcę w trakcie kwartału kalendarzowego dostarczyłoby miarodajnego wskaźnika, że płatności te zostały otrzymane w ramach działalności gospodarczej, co wykluczałoby płatności niemające charakteru handlowego. Osiągnięcie takiego progu rodziłoby obowiązek rozliczeniowy dostawcy usług płatniczych.

(7)

Zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2016/679 Parlamentu Europejskiego i Rady (46) ważne jest, aby spoczywający na dostawcy usług płatniczych obowiązek przechowywania i przekazywania informacji o transgranicznej transakcji płatniczej był proporcjonalny i obejmował tylko to, co jest niezbędne państwom członkowskim do zwalczania oszustw związanych z VAT w e-handlu. Ponadto w odniesieniu do płatnika należy przechowywać wyłącznie informację o jego lokalizacji. W odniesieniu do odbiorcy i samej transakcji płatniczej dostawcy usług płatniczych powinni być zobowiązani do przechowywania i przekazywania organom podatkowym wyłącznie takich informacji, które są niezbędne organom podatkowym do wykrywania potencjalnych sprawców oszustw i do przeprowadzania kontroli VAT. Dlatego dostawcy usług płatniczych powinni być zobowiązani do przechowywania ewidencji dotyczącej jedynie tych transgranicznych transakcji płatniczych, które noszą znamiona działalności gospodarczej. Wprowadzenie progu liczby płatności otrzymanych przez odbiorcę w trakcie kwartału kalendarzowego albo minimalnej kwoty poszczególnych płatności dostarczyłoby miarodajnego wskaźnika, że płatności te zostały otrzymane w ramach działalności gospodarczej, co wykluczałoby płatności niemające charakteru handlowego. Osiągnięcie takiego progu rodziłoby obowiązek rozliczeniowy dostawcy usług płatniczych.

(8)

Ze względu na dużą ilość informacji i ich wrażliwość w kontekście ochrony danych osobowych konieczne i proporcjonalne jest, aby dostawcy usług płatniczych przechowywali ewidencję informacji dotyczących transgranicznych transakcji płatniczych przez okres dwóch lat, aby ułatwić państwom członkowskim zwalczanie oszustw związanych z VAT w e-handlu oraz wykrywanie potencjalnych sprawców oszustw. Taki okres stanowi minimum niezbędne państwom członkowskim do skutecznego przeprowadzania kontroli oraz prowadzenia dochodzeń w sprawie domniemanych oszustw związanych z VAT lub do wykrywania takich oszustw.

(8)

Ze względu na dużą ilość informacji i ich wrażliwość w kontekście ochrony danych osobowych konieczne i proporcjonalne jest, aby dostawcy usług płatniczych przechowywali ewidencję informacji dotyczących transgranicznych transakcji płatniczych przez okres trzech lat, aby ułatwić państwom członkowskim zwalczanie oszustw związanych z VAT w e-handlu oraz wykrywanie potencjalnych sprawców oszustw. Taki okres stanowi minimum niezbędne państwom członkowskim do skutecznego przeprowadzania kontroli oraz prowadzenia dochodzeń w sprawie domniemanych oszustw związanych z VAT lub do wykrywania takich oszustw.

(8a)

Obowiązek prowadzenia ewidencji i obowiązek sprawozdawczy powinny również powstawać w przypadkach, gdy dostawca usług płatniczych otrzymuje środki pieniężne lub nabywa transakcje płatnicze w imieniu odbiorcy, a nie tylko w przypadku gdy dostawca usług płatniczych przekazuje środki pieniężne lub wydaje instrumenty płatnicze na rzecz płatnika.

(8b)

Konieczne jest przyjęcie – we współpracy z krajowymi organami sądowymi – ambitnego mandatu Prokuratury Europejskiej, aby zapewnić skuteczne wnoszenie oskarżenia przeciwko oszustom do sądów krajowych. Zorganizowany transgraniczny system oszustw związanych z VAT powinien być należycie ścigany, a oszuści powinni być karani.

b)

w odniesieniu do transferu środków pieniężnych, o których mowa w lit. a), w przypadku gdy dany dostawca usług płatniczych realizuje w ciągu kwartału kalendarzowego więcej niż 25 transakcji płatniczych na rzecz tego samego odbiorcy.

b)

w odniesieniu do transferu środków pieniężnych, o których mowa w lit. a), w przypadku gdy dany dostawca usług płatniczych realizuje w ciągu kwartału kalendarzowego więcej niż 25 transakcji płatniczych na rzecz tego samego odbiorcy lub realizuje transfer środków pieniężnych o wartości pieniężnej pojedynczej transakcji płatniczej wynoszącej co najmniej 2 500 EUR .

a)

dostawca usług płatniczych przechowuje w formie elektronicznej przez okres dwóch lat od końca roku, w którym dokonano danej transakcji płatniczej;

a)

dostawca usług płatniczych przechowuje w formie elektronicznej przez okres trzech lat od końca roku, w którym dokonano danej transakcji płatniczej;

a)

numerowi IBAN rachunku płatniczego płatnika albo

a)

numerowi IBAN rachunku płatniczego płatnika lub dowolnemu innemu identyfikatorowi, który jednoznacznie identyfikuje płatnika i lokalizację płatnika;

h)

określenie wszelkich dokonanych zwrotów płatności w odniesieniu do transakcji płatniczych, o których mowa w lit. g).

h)

jeżeli są dostępne, określenie wszelkich dokonanych zwrotów płatności w odniesieniu do transakcji płatniczych, o których mowa w lit. g).

1a)