<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>T-579/19</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62019TJ0579</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2021:186">EU:T:2021:186</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>15</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>15</PAGE.TOTAL><AUTHOR>T</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">wyrok z dnia <DATE ISO="20210414">14.4.2021 r.</DATE> – sprawa T‑579/19</HT></P><P><HT TYPE="SC">The KaiKai Company Jaeger Wichmann/EUIPO (sprzęt gimnastyczny i sportowy)</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Wyrok Sądu</HT> (trzecia izba)</P><P>z dnia <DATE ISO="20210414">14 kwietnia 2021 r.</DATE><NOTE NUMBERING="STAR" TYPE="FOOTNOTE" NOTE.ID="E0001"><P>Język postępowania: niemiecki.</P></NOTE></P></TI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>Wzór wspólnotowy</KEYWORD><KEYWORD>Zgłoszenie zbiorowe wzorów wspólnotowych przedstawiających sprzęt gimnastyczny i sportowy</KEYWORD><KEYWORD>Prawo pierwszeństwa</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 41 rozporządzenia (WE) nr 6/2002</KEYWORD><KEYWORD>Zgłoszenie na podstawie Układu o współpracy patentowej</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 4 Konwencji paryskiej o ochronie własności przemysłowej</KEYWORD><KEYWORD>Termin pierwszeństwa</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><JUDGMENT.INIT><P>W sprawie T‑579/19</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">The KaiKai Company Jaeger Wichmann GbR</HT>, z siedzibą w Monachium (Niemcy), którą reprezentowała adwokat J. Hellmann-Cordner,</P><PARTY.STATUS>strona skarżąca,</PARTY.STATUS></PLAINTIFS><AGAINST>przeciwko</AGAINST><DEFENDANTS><P><HT TYPE="BOLD">Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)</HT>, który reprezentowała D. Walicka, w charakterze pełnomocnika,</P><PARTY.STATUS>strona pozwana,</PARTY.STATUS></DEFENDANTS></PARTIES><P>mającej za przedmiot skargę na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia <DATE ISO="20190613">13 czerwca 2019 r.</DATE> (sprawa R 573/2019‑3) dotyczącą zgłoszenia do rejestracji sprzętu gimnastycznego i sportowego jako wzorów wspólnotowych, zastrzegającego prawo pierwszeństwa międzynarodowego zgłoszenia patentowego dokonanego na mocy Układu o współpracy patentowej,</P><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>SĄD (trzecia izba),</P><P>w składzie: A.M. Collins, prezes, G. De Baere i G. Steinfatt (sprawozdawczyni), sędziowie,</P><P>sekretarz: E. Coulon,</P></PREAMBLE.INIT><GR.VISA><VISA>po zapoznaniu się ze skargą złożoną w sekretariacie Sądu w dniu <DATE ISO="20190820">20 sierpnia 2019 r.</DATE>,</VISA><VISA>po zapoznaniu się z odpowiedzią na skargę złożoną w sekretariacie Sądu w dniu <DATE ISO="20191115">15 listopada 2019 r.</DATE>,</VISA><VISA>uwzględniwszy, że w terminie trzech tygodni od dnia powiadomienia stron o zakończeniu pisemnego etapu postępowania nie wpłynął wniosek stron o wyznaczenie rozprawy, i postanowiwszy, na podstawie art. 106 § 3 regulaminu postępowania przed Sądem, orzec w przedmiocie skargi bez przeprowadzenia ustnego etapu postępowania,</VISA></GR.VISA><PREAMBLE.FINAL>wydaje następujący</PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><?PAGE NO="2"?><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Wyrok</HT></P></TI></TITLE></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo międzynarodowe</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1</NO.P><TXT>Konwencja paryska o ochronie własności przemysłowej została podpisana w Paryżu (Francja) w dniu <DATE ISO="18830320">20 marca 1883 r.</DATE>, zrewidowana ostatnio w Sztokholmie (Szwecja) w dniu <DATE ISO="19670714">14 lipca 1967 r.</DATE> i zmieniona w dniu <DATE ISO="19790928">28 września 1979 r.</DATE> (<HT TYPE="ITALIC">Recueil des traités des Nations unies</HT>, vol. 828, nr 11851, s. 305, zwana dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0001" ID="QS0001"/>konwencją paryską<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>). Wszystkie państwa członkowskie Unii Europejskiej są stronami tej konwencji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2</NO.P><TXT>Artykuł 4 sekcja A ust. 1 konwencji paryskiej stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0002" ID="QS0002"/>Każdy, kto dokonał prawidłowego zgłoszenia o udzielenie patentu na wynalazek, zgłoszenia wzoru użytkowego, wzoru przemysłowego lub znaku towarowego w jednym z państw będących [stronami konwencji paryskiej], albo jego następca prawny, będzie korzystał w celu dokonania zgłoszenia w innych państwach z prawa pierwszeństwa w terminach niżej określonych<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3</NO.P><TXT>Artykuł 4 sekcja C ust. 1 konwencji paryskiej ma następujące brzmienie:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0003" ID="QS0003"/>Wspomniane wyżej terminy pierwszeństwa będą następujące: dwanaście miesięcy dla patentów na wynalazki i wzorów użytkowych oraz sześć miesięcy dla wzorów przemysłowych i znaków towarowych<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4</NO.P><TXT>Artykuł 4 sekcja E konwencji paryskiej przewiduje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="004.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0004" ID="QS0004"/>(1)</NO.PARAG><ALINEA>Jeżeli wzór przemysłowy zostanie zgłoszony w którymkolwiek państwie będącym [stroną konwencji paryskiej], z prawem pierwszeństwa opartym na zgłoszeniu wzoru użytkowego, termin pierwszeństwa będzie ten sam jak ustalony dla wzorów przemysłowych.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="004.002"><NO.PARAG>(2)</NO.PARAG><ALINEA>Poza tym można zgłosić w którymkolwiek państwie będącym [stroną konwencji paryskiej] wzór użytkowy z prawem pierwszeństwa opartym na zgłoszeniu o udzielenie patentu i odwrotnie<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5</NO.P><TXT>Porozumienie w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (TRIPS), stanowiące załącznik 1 C do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu (WTO), zostało podpisane w Marrakeszu (Maroko) w dniu <DATE ISO="19940415">15 kwietnia 1994 r.</DATE> i zatwierdzone decyzją Rady 94/800/WE z dnia <DATE ISO="19941222">22 grudnia 1994 r.</DATE> dotyczącą zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej w dziedzinach wchodzących w zakres jej kompetencji porozumień będących wynikiem negocjacji wielostronnych w ramach Rundy Urugwajskiej (1986–1994) (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="336" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1994">Dz.U. 1994, L 336, s. 1</REF.DOC.OJ>, zwane dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0005" ID="QS0005"/>porozumieniem TRIPS<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>). Stronami porozumienia TRIPS są członkowie WTO, w tym wszystkie państwa członkowskie Unii Europejskiej oraz sama Unia Europejska.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6</NO.P><TXT>Artykuł 2 porozumienia TRIPS, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0006" ID="QS0006"/>Konwencje dotyczące własności intelektualnej<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="002.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0007" ID="QS0007"/>(1)</NO.PARAG><ALINEA>W zakresie części II, III i IV niniejszego porozumienia członkowie zastosują się do wymogów artykułów 1–12 i 19 [K]onwencji paryskiej [o ochronie własności przemysłowej, zrewidowanej w Sztokholmie w dniu <DATE ISO="19670714">14 lipca 1967 r.</DATE>].</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="002.002"><NO.PARAG>(2)</NO.PARAG><ALINEA>Żadne z postanowień części I do IV niniejszego porozumienia nie uchyli istniejących wzajemnych zobowiązań członków, wynikających z konwencji paryskiej […]<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><?PAGE NO="3"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7</NO.P><TXT>Układ o współpracy patentowej został zawarty w Waszyngtonie w dniu <DATE ISO="19700619">19 czerwca 1970 r.</DATE> i ostatnio zmieniony w dniu <DATE ISO="20011003">3 października 2001 r.</DATE> (<HT TYPE="ITALIC">Recueil des traités des Nations unies</HT>, vol. 1160, nr 18336, s. 231, zwany dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0008" ID="QS0008"/>PCT<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>). Wszystkie państwa członkowskie Unii Europejskiej są stronami PCT.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8</NO.P><TXT>Artykuł 1 ust. 2 PCT przewiduje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0009" ID="QS0009"/>Żadne z postanowień niniejszego układu nie może być rozumiane jako ograniczające prawa, które z tytułu przynależności danego państwa do Konwencji paryskiej o ochronie własności przemysłowej przysługują obywatelowi państwa-strony tej konwencji lub osobie mającej w nim miejsce zamieszkania<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9</NO.P><TXT>Artykuł 2 ppkt (i) oraz (ii) PCT stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0010" ID="QS0010"/>W rozumieniu niniejszego układu i regulaminu, jeżeli wyraźnie nie określono inaczej:</P><LIST TYPE="roman"><ITEM><NP><NO.P>(i)</NO.P><TXT><QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0011" ID="QS0011"/>zgłoszenie<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="00AB" ID="QE0011"/> oznacza zgłoszenie wynalazku do ochrony; określenie <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0012" ID="QS0012"/>zgłoszenie<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="00AB" ID="QE0012"/> odnosi się do zgłoszeń wniesionych w celu uzyskania patentów na wynalazki, świadectw autorskich, świadectw użyteczności, praw z rejestracji wzorów użytkowych, patentów dodatkowych lub świadectw dodatkowych, świadectw autorskich dodatkowych i świadectw użyteczności dodatkowych;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>(ii)</NO.P><TXT>określenie <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0013" ID="QS0013"/>patent<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="00AB" ID="QE0013"/> odnosi się do patentów na wynalazki, świadectw autorskich, świadectw użyteczności, wzorów użytkowych, patentów dodatkowych lub świadectw dodatkowych, świadectw autorskich dodatkowych i świadectw użyteczności dodatkowych […]<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10</NO.P><TXT>Artykuł 3 ust. 1 PCT brzmi następująco:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0014" ID="QS0014"/>Zgłoszenia o uzyskanie ochrony wynalazków w którymkolwiek umawiającym się państwie mogą być wnoszone jako zgłoszenia międzynarodowe, zgodnie z niniejszym układem<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo Unii</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11</NO.P><TXT>Artykuł 41 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 z dnia <DATE ISO="20011212">12 grudnia 2001 r.</DATE> w sprawie wzorów wspólnotowych (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="003" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2002">Dz.U. 2002, L 3, s. 1</REF.DOC.OJ>) ma następujące brzmienie:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0015" ID="QS0015"/>Każdy, kto prawidłowo dokonał zgłoszenia wzoru lub wzoru użytkowego w jednym z państw stron [k]onwencji paryskiej lub Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu, lub jego następca prawny korzysta, do celów zgłoszenia zarejestrowanego wzoru wspólnotowego dla tego samego wzoru lub wzoru użytkowego, z prawa pierwszeństwa w okresie sześciu miesięcy od daty dokonania pierwszego zgłoszenia<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Okoliczności powstania sporu</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20181024">24 października 2018 r.</DATE> skarżąca, The KaiKai Company Jaeger Wichmann GbR, na podstawie rozporządzenia nr 6/2002 dokonała w Urzędzie Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) zgłoszenia zbiorowego do rejestracji dotyczącego dwunastu wzorów wspólnotowych. Produkty, w których wzory te mają być zawarte, należą do klasy 21-02 w rozumieniu Porozumienia z Locarno z dnia <DATE ISO="19681008">8 października 1968 r.</DATE> ustanawiającego międzynarodową klasyfikację wzorów przemysłowych, ze zmianami, i odpowiadają następującemu opisowi: <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0016" ID="QS0016"/>Sprzęt gimnastyczny i sportowy<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/>. Skarżąca zastrzegła dla wszystkich tych wzorów pierwszeństwo, które opierało się na międzynarodowym zgłoszeniu patentowym PCT/EP2017/077469, dokonanym w dniu <DATE ISO="20171026">26 października 2017 r.</DATE> w Europejskim Urzędzie Patentowym (EUP).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="4"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13</NO.P><TXT>Pismem z dnia <DATE ISO="20181031">31 października 2018 r.</DATE> ekspert EUIPO poinformował skarżącą, że zgłoszenie zbiorowe przyjęto w całości, ale odmówiono uznania zastrzeżonego prawa pierwszeństwa w odniesieniu do wszystkich wzorów, ponieważ data dokonania wcześniejszego zgłoszenia poprzedzała o ponad sześć miesięcy datę dokonania zgłoszenia zbiorowego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14</NO.P><TXT>Ponieważ skarżąca podtrzymała zastrzeżenie pierwszeństwa i wniosła o wydanie decyzji podlegającej odwołaniu, decyzją z dnia <DATE ISO="20190116">16 stycznia 2019 r.</DATE> ekspert odmówił uznania prawa pierwszeństwa w odniesieniu do wszystkich wzorów wspólnotowych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15</NO.P><TXT>Na poparcie swojej decyzji ekspert wskazał, opierając się na pkt 6.2.1.1 wytycznych dotyczących rozpatrywania spraw związanych z zarejestrowanymi wzorami wspólnotowymi z dnia <DATE ISO="20181001">1 października 2018 r.</DATE> (zwanych dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0017" ID="QS0017"/>wytycznymi EUIPO<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/>), że choć zgłoszenie na podstawie PCT może co do zasady uzasadniać prawo pierwszeństwa na mocy art. 41 rozporządzenia nr 6/2002, jako że szeroka definicja pojęcia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0018" ID="QS0018"/>patentu<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/> zawarta w art. 2 PCT obejmuje również wzory użytkowe, to zgłoszenie to również podlega sześciomiesięcznemu terminowi pierwszeństwa, którego nie dochowano w niniejszym przypadku.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20190314">14 marca 2019 r.</DATE> skarżąca wniosła do EUIPO odwołanie od decyzji eksperta na podstawie art. 55–60 rozporządzenia nr 6/2002.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17</NO.P><TXT>Decyzją z dnia <DATE ISO="20190613">13 czerwca 2019 r.</DATE> (zwaną dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0019" ID="QS0019"/>zaskarżoną decyzją<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/>) Trzecia Izba Odwoławcza EUIPO oddaliła odwołanie skarżącej od decyzji eksperta. Uznała ona w istocie, że ekspert prawidłowo zastosował art. 41 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002, który wiernie odzwierciedla postanowienia konwencji paryskiej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18</NO.P><TXT>W tym względzie stwierdziła ona, że zgodnie z art. 4 sekcja A ust. 1 i art. 4 sekcja C ust. 1 konwencji paryskiej podmiot, który na szczeblu krajowym prawidłowo dokonuje zgłoszenia wzoru lub wzoru użytkowego, korzysta z prawa pierwszeństwa w terminie wynoszącym dwanaście miesięcy dla patentów i wzorów użytkowych oraz sześć miesięcy dla wzorów i znaków towarowych. Ponadto z art. 4 sekcja E ust. 1 tej konwencji wynika, że w przypadku późniejszego zgłoszenia wzoru pierwszeństwo zgłoszenia wzoru użytkowego można zastrzec jedynie w sześciomiesięcznym terminie pierwszeństwa mającym zastosowanie do wzorów. Natomiast zgodnie z art. 4 sekcja E ust. 2 wspomnianej konwencji pierwszeństwo zgłoszenia patentowego można zastrzec dla późniejszego zgłoszenia wzoru użytkowego w dwunastomiesięcznym terminie pierwszeństwa mającym zastosowanie do wzorów użytkowych oraz patentów, i odwrotnie. Izba Odwoławcza stwierdziła, że konwencja paryska nie zawiera zatem żadnego postanowienia, zgodnie z którym zgłoszenie patentowe skutkuje powstaniem prawa pierwszeństwa w odniesieniu do zgłoszenia wzoru.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19</NO.P><TXT>Izba Odwoławcza stwierdziła również, że art. 4 konwencji paryskiej ma zastosowanie, zgodnie z art. 2 ust. 1 porozumienia TRIPS, mutatis mutandis do Unii, która jest członkiem WTO. Jednakże uznała ona, że konwencji paryskiej nie przysługuje żaden priorytet przed przepisami rozporządzenia nr 6/2002, ponieważ rozporządzenie to nie stanowi porozumienia szczególnego w rozumieniu art. 19 wspomnianej konwencji. Zatem możliwość powołania się na prawo pierwszeństwa należy ocenić wyłącznie w świetle wspomnianego rozporządzenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20</NO.P><TXT>Izba Odwoławcza uznała ponadto, że brzmienie art. 41 rozporządzenia nr 6/2002 jest jednoznaczne i że zgodnie z tym przepisem termin pierwszeństwa wynosi sześć miesięcy od daty dokonania wcześniejszego zgłoszenia, a prawo pierwszeństwa wynika wyłącznie z prawidłowego dokonania zgłoszenia wzoru lub wzoru użytkowego, a nie zgłoszenia patentowego. Opierając się na pkt 6.2.1.1 wytycznych EUIPO, Izba Odwoławcza przyznała, że pojęcie wzoru użytkowego należy interpretować szeroko, jako obejmujące międzynarodowe zgłoszenia patentowe dokonane na podstawie PCT, ponieważ te ostatnie obejmują wzory użytkowe zgodnie z definicją zawartą w art. 2 ppkt (ii) PCT. Niemniej jednak zdaniem Izby Odwoławczej ta szeroka wykładnia nie może mieć żadnego wpływu na<?PAGE NO="5"?> długość przewidzianego prawem sześciomiesięcznego terminu pierwszeństwa, wobec czego pierwszeństwo zgłoszenia patentowego dokonanego na podstawie PCT również powinno zostać zastrzeżone w tym terminie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21</NO.P><TXT>Ponadto Izba Odwoławcza stwierdziła, że nie istnieje żadna sprzeczność między dwoma postanowieniami Bundespatentgericht (federalnego sądu patentowego, Niemcy) z dnia <DATE ISO="19671110">10 listopada 1967 r.</DATE>, na które powołuje się skarżąca, a art. 41 rozporządzenia nr 6/2002, ponieważ postanowienia te dotyczyły zastrzeżenia praw pierwszeństwa w odniesieniu do późniejszych zgłoszeń wzorów użytkowych, a nie w odniesieniu do zgłoszeń wzorów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22</NO.P><TXT>W konsekwencji Izba Odwoławcza stwierdziła, że skarżąca mogła zastrzec pierwszeństwo międzynarodowego zgłoszenia patentowego dokonanego na podstawie PCT w dniu <DATE ISO="20171026">26 października 2017 r.</DATE> tylko w terminie sześciu miesięcy od tej daty, czyli do dnia <DATE ISO="20180426">26 kwietnia 2018 r.</DATE></TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Żądania stron</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23</NO.P><TXT>Skarżąca wnosi do Sądu o:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;</P></ITEM><ITEM><P>stwierdzenie nieważności decyzji eksperta z dnia <DATE ISO="20190116">16 stycznia 2019 r.</DATE> w zakresie, w jakim nie uznano pierwszeństwa wzorów wspólnotowych nr 5807179‑0001‑0012; uznanie zastrzeżonego pierwszeństwa z dnia <DATE ISO="20171026">26 października 2017 r.</DATE> oraz skorygowanie publikacji wzorów wspólnotowych poprzez wskazanie pierwszeństwa;</P></ITEM><ITEM><P>nakazanie EUIPO zwrotu na jej rzecz opłaty za odwołanie;</P></ITEM><ITEM><P>obciążenie EUIPO kosztami postępowania;</P></ITEM><ITEM><P>posiłkowo, przeprowadzenie rozprawy.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24</NO.P><TXT>EUIPO wnosi do Sądu o:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>oddalenie skargi,</P></ITEM><ITEM><P>obciążenie skarżącej kosztami postępowania.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Co do prawa</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie dopuszczalności</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25</NO.P><TXT>Żądanie drugie skarżącej obejmuje dwie części. W części pierwszej skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji eksperta z dnia <DATE ISO="20190116">16 stycznia 2019 r.</DATE> w zakresie, w jakim nie uznano pierwszeństwa wcześniejszego międzynarodowego zgłoszenia patentowego w odniesieniu do rozpatrywanych wzorów wspólnotowych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26</NO.P><TXT>W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 61 ust. 1 i 3 rozporządzenia nr 6/2002 to zaskarżona decyzja, a nie decyzja eksperta, jest zaskarżalna do Sądu, który może uchylić lub zmienić zaskarżoną decyzję.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="6"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27</NO.P><TXT>Ponadto na podstawie art. 61 ust. 6 tego rozporządzenia EUIPO jest zobowiązane do podjęcia niezbędnych środków w celu zastosowania się do orzeczenia Sądu. Z tego względu, ponieważ decyzja eksperta z dnia <DATE ISO="20190116">16 stycznia 2019 r.</DATE> była przedmiotem odwołania, które doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji, w przypadku stwierdzenia nieważności tej ostatniej Izba Odwoławcza będzie musiała ponownie ją zbadać w świetle niniejszego wyroku.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28</NO.P><TXT>Część pierwszą żądania drugiego należy zatem odrzucić jako niedopuszczalną.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29</NO.P><TXT>Co się tyczy części drugiej żądania drugiego, w której skarżąca wnosi o uznanie przez Sąd zastrzeżonego pierwszeństwa i skorygowanie publikacji rozpatrywanych wzorów wspólnotowych poprzez wskazanie wspomnianego pierwszeństwa, należy przypomnieć, że w ramach skargi wniesionej do sądu Unii na decyzję izby odwoławczej EUIPO z art. 61 ust. 6 rozporządzenia nr 6/2002 wynika, że do Sądu nie należy kierowanie nakazów do EUIPO, na którym spoczywa obowiązek wyciągnięcia konsekwencji z sentencji i uzasadnień wyroków wydanych przez Sąd [zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180227">27 lutego 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Gramberg/EUIPO – Mahdavi Sabet (Futerał do telefonu komórkowego)</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑166/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2018:100">EU:T:2018:100</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0096">96</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; zob. także podobnie i analogicznie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151125">25 listopada 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Jaguar Land Rover/OHIM (Kształt samochodu)</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑629/14</NO.CASE>, niepublikowany, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2015:878">EU:T:2015:878</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0010">10</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>].</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30</NO.P><TXT>W konsekwencji część druga żądania drugiego skarżącej jest niedopuszczalna, a tym samym całe to żądanie w całości.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31</NO.P><TXT>Co się tyczy żądania piątego skarżącej, przedstawionego posiłkowo, należy stwierdzić, że wniosek o przeprowadzenie rozprawy sformułowany w skardze był przedwczesny w świetle przepisów regulaminu postępowania przed Sądem. Z orzecznictwa wynika bowiem, że złożenie wniosku o wyznaczenie rozprawy, podobnie jak badanie przez Sąd użyteczności przeprowadzenia takiej rozprawy, może nastąpić dopiero wówczas, gdy strony i Sąd, po zakończeniu pisemnego etapu postępowania, dysponują wszystkimi informacjami zawartymi w aktach sprawy i zapoznały się z argumentacją wszystkich stron do celów wypowiedzenia się na temat tej użyteczności [zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20171026">26 października 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Erdinger Weißbräu Werner Brombach/EUIPO (Kształt wysokiej szklanki)</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑857/16</NO.CASE>, niepublikowany, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2017:754">EU:T:2017:754</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0013">13</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; zob. także analogicznie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150303">3 marca 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Schmidt Spiele/OHIM (Przedstawienie plansz do gier planszowych)</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑492/13 i T‑493/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2015:128">EU:T:2015:128</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0010">10</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>].</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32</NO.P><TXT>Pismem z dnia <DATE ISO="20191118">18 listopada 2019 r.</DATE> powiadamiającym o odpowiedzi na skargę i o zakończeniu pisemnego etapu postępowania sekretariat Sądu zwrócił uwagę skarżącej na przepisy art. 106 regulaminu postępowania i wskazał, że termin do złożenia wniosku o przeprowadzenie rozprawy biegnie tylko raz, od momentu doręczenia wspomnianego powiadomienia. Skarżąca nie złożyła jednak nowego wniosku o przeprowadzenie rozprawy w przewidzianym we wspomnianym przepisie terminie trzech tygodni.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33</NO.P><TXT>W tych okolicznościach Sąd postanowił na podstawie art. 106 § 3 regulaminu postępowania orzec z pominięciem ustnego etapu postępowania.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Co do istoty</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34</NO.P><TXT>Na poparcie skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty, z których pierwszy dotyczy naruszenia istotnych wymogów proceduralnych, a drugi – naruszenia rozporządzenia nr 6/2002 w związku regułą prawną związaną z jego stosowaniem zgodnie z art. 61 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35</NO.P><TXT>Sąd uważa za stosowne rozpatrzenie najpierw drugiego zarzutu przedstawionego przez skarżącą. Zarzut ten należy rozumieć w ten sposób, że dotyczy on błędnej wykładni i błędnego zastosowania art. 41 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002. O ile bowiem tytuł II skargi jest wprawdzie opatrzony nagłówkiem <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0020" ID="QS0020"/>Brak zastosowania art. 41 [rozporządzenia nr 6/2002]<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/>, o tyle skarżąca uściśla jednak w pkt 12 i 21<?PAGE NO="7"?> skargi, że powołuje się <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0021" ID="QS0021"/>w szczególności […] na naruszenie rozporządzenia [nr 6/2002] w związku z regułą prawną związaną z jego stosowaniem zgodnie z art. 61 ust. 2 [rozporządzenia nr 6/2002]<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/> i że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0022" ID="QS0022"/>uważa, iż w niniejszej sprawie szczególnie znaczenie ma uwzględnienie przy wykładni przepisów [wspomnianego rozporządzenia] wszystkich istotnych postanowień konwencji paryskiej<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36</NO.P><TXT>Skarżąca podnosi w istocie, że Izba Odwoławcza błędnie stwierdziła, iż zastrzeżenie pierwszeństwa w odniesieniu do dwunastu wzorów wspólnotowych objętych zgłoszeniem zbiorowym do rejestracji z dnia <DATE ISO="20181024">24 października 2018 r.</DATE>, oparte na międzynarodowym zgłoszeniu patentowym z dnia <DATE ISO="20171026">26 października 2017 r.</DATE>, nastąpiło po upływie terminu. W tym względzie skarżąca opiera się na dwunastomiesięcznym terminie pierwszeństwa dla patentów przewidzianym w konwencji paryskiej i twierdzi, że termin sześciu miesięcy przewidziany w rozporządzeniu nr 6/2002 dla wzorów użytkowych nie ma zastosowania w niniejszym przypadku.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37</NO.P><TXT>Zarzut drugi obejmuje dwie części. W pierwszej kolejności skarżąca zarzuca Izbie Odwoławczej, że ta popełniła błąd, uznając, iż wszystkie zgłoszenia dokonane na podstawie PCT wchodzą w zakres pojęcia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0023" ID="QS0023"/>wzoru użytkowego<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/> w rozumieniu art. 41 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38</NO.P><TXT>W drugiej kolejności skarżąca podnosi, że ze względu na brak jasnej normy w rozporządzeniu nr 6/2002 w odniesieniu do pierwszeństwa wynikającego z międzynarodowego zgłoszenia patentowego Izba Odwoławcza powinna była wziąć pod uwagę odpowiednie postanowienia konwencji paryskiej, które stanowią podstawę wspomnianego rozporządzenia. Skoro zaś art. 4 sekcja C ust. 1 tej konwencji przewiduje dwunastomiesięczny termin pierwszeństwa dla patentów i skoro wspomniana konwencja opiera się na zasadzie, zgodnie z którą wcześniejsze zgłoszenie jest rozstrzygające dla terminu pierwszeństwa, jeżeli pierwszeństwo opiera się na prawie o odmiennym charakterze, niezależnie od charakteru prawa, którego dotyczy późniejsze zgłoszenie, Izba Odwoławcza nie powinna była przyjąć terminu sześciu miesięcy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39</NO.P><TXT>Na wstępie należy zauważyć, że w zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza uznała, iż prawo pierwszeństwa wynika z międzynarodowego zgłoszenia patentowego dokonanego na podstawie PCT. Oparła się w tym względzie na pkt 6.2.1.1 wytycznych EUIPO, który stanowi, że przy badaniu zarejestrowanych wzorów wspólnotowych <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0024" ID="QS0024"/>[d]opuszcza się […] możliwość zastrzeżenia pierwszeństwa zgłoszenia międzynarodowego dokonanego zgodnie z [PCT], ponieważ w art. 2 PCT przyjęto szerszą definicję pojęcia <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0025" ID="QS0025"/>patentu<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="00AB" ID="QE0025"/>, która obejmuje również wzory użytkowe<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40</NO.P><TXT>W konsekwencji Izba Odwoławcza uznała, że międzynarodowe zgłoszenie patentowe PCT/EP2017/077469, którego skarżąca dokonała w dniu <DATE ISO="20171026">26 października 2017 r.</DATE>, skutkuje powstaniem prawa pierwszeństwa w ramach późniejszego zgłoszenia wzorów wspólnotowych. Ustalenie to nie zostało podważone w niniejszym przypadku.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie części pierwszej zarzutu drugiego, dotyczącej wykładni pojęcia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0026" ID="QS0026"/>wzoru użytkowego<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/> zawartego w art. 41 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41</NO.P><TXT>W części pierwszej zarzutu drugiego skarżąca podnosi, że Izba Odwoławcza niesłusznie przyjęła rozszerzającą wykładnię pojęcia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0027" ID="QS0027"/>wzoru użytkowego<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/> zawartego w art. 41 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002, i to na podstawie błędnej interpretacji art. 2 PCT.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42</NO.P><TXT>Podważa ona wykładnię EUIPO, zgodnie z którą zgłoszenie dokonane na podstawie PCT jest jedynie zgłoszeniem wzoru użytkowego lub co najmniej równoważne zgłoszeniu wzoru użytkowego. Artykuł 2 ppkt (ii) PCT, na który powołuje się EUIPO, nie definiuje pojęcia zgłoszenia dokonanego na podstawie PCT jako takiego. Międzynarodowe zgłoszenie patentowe stanowi zarówno zgłoszenie patentowe, jak i zgłoszenie wzoru użytkowego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43</NO.P><TXT>EUIPO kwestionuje argumenty skarżącej.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44</NO.P><TXT>Na wstępie należy stwierdzić, że argumentacja skarżącej jest dwuznaczna. Kwestionuje ona bowiem rozszerzającą wykładnię dokonaną przez Izbę Odwoławczą w odniesieniu do pojęcia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0028" ID="QS0028"/>wzoru użytkowego<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/>, podczas gdy – jak wynika z pkt 39 powyżej – wykładnia ta umożliwiła Izbie Odwoławczej stwierdzenie, że międzynarodowe zgłoszenie patentowe może skutkować powstaniem prawa pierwszeństwa w rozumieniu art. 41 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002. Jak wskazała Izba Odwoławcza w pkt 16 zaskarżonej decyzji, brzmienie wspomnianego przepisu nie przewiduje wyraźnie istnienia prawa pierwszeństwa wynikającego z dokonania międzynarodowego zgłoszenia patentowego. Zatem to na podstawie przyjętej przez EUIPO szerokiej wykładni wspomnianego pojęcia zostało zbadane prawo pierwszeństwa zastrzeżone przez skarżącą w ramach późniejszego zgłoszenia wzorów. W rezultacie, jak wskazuje EUIPO w odpowiedzi na skargę, argumentacja skarżącej nie przynosi jej żadnej korzyści i należy ją oddalić.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45</NO.P><TXT>W każdym razie należy podkreślić, że zgodnie z definicją zawartą w art. 2 ppkt (ii) PCT <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0029" ID="QS0029"/>określenie <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0030" ID="QS0030"/>patent<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="00AB" ID="QE0030"/> odnosi się do patentów na wynalazki, świadectw autorskich, świadectw użyteczności, wzorów użytkowych […]<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/>. Wynika z tego, że zgłoszenia patentowe dokonane na podstawie PCT obejmują wzory użytkowe, jak wskazała Izba Odwoławcza w pkt 16 zaskarżonej decyzji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46</NO.P><TXT>Prawdą jest, że – jak słusznie twierdzi skarżąca – stwierdzenie to nie oznacza tożsamości pojęć <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0031" ID="QS0031"/>patentu<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/> i <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0032" ID="QS0032"/>wzoru użytkowego<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/> ani też nie oznacza, że pojęcie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0033" ID="QS0033"/>wzoru użytkowego<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="201D" ID="QE0033"/> obejmuje pojęcie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0034" ID="QS0034"/>patentu<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="201D" ID="QE0034"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47</NO.P><TXT>W tym względzie należy zauważyć, że zgodnie z art. 3 ust. 1 PCT zgłoszenia o uzyskanie ochrony wynalazków w którymkolwiek umawiającym się państwie mogą być wnoszone jako zgłoszenie międzynarodowe zgodnie z tym układem. Ponadto zgodnie z art. 2 ppkt (i) tego układu <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0035" ID="QS0035"/>określenie <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0036" ID="QS0036"/>zgłoszenie<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="00AB" ID="QE0036"/> odnosi się do zgłoszeń wniesionych w celu uzyskania patentów na wynalazki, świadectw autorskich, świadectw użyteczności, praw z rejestracji wzorów użytkowych, patentów dodatkowych lub świadectw dodatkowych, świadectw autorskich dodatkowych i świadectw użyteczności dodatkowych<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="201D" ID="QE0035"/>. Okazuje się zatem, że PCT nie wprowadza rozróżnienia w zależności od poszczególnych praw, za pomocą których różne wskazane państwa przyznają ochronę wynalazku.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48</NO.P><TXT>W tych okolicznościach, aby nie wykluczać w sposób nieuzasadniony części zgłoszeń wzorów użytkowych, rozszerzająca wykładnia EUIPO pozwala na przyjęcie wszystkich międzynarodowych zgłoszeń patentowych dokonanych na podstawie PCT jako podstawy prawa pierwszeństwa, zapobiegając tym samym uniemożliwieniu przewidzianej w PCT prawnej ochrony praw własności przemysłowej. O ile międzynarodowe zgłoszenia patentowe mogą w ten sposób skutkować powstaniem prawa pierwszeństwa dla wzorów na podstawie art. 41 rozporządzenia nr 6/2002, o tyle nie zmienia to jednak zgłoszeń patentowych w zgłoszenia wzorów użytkowych ani nie poddaje ich automatycznie zasadom przewidzianym dla tych ostatnich zgłoszeń.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49</NO.P><TXT>W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, że chociaż brzmienie art. 41 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002 nie odnosi się wyraźnie do zastrzeżenia prawa pierwszeństwa opartego na patencie, to jednak Izba Odwoławcza słusznie uwzględniła w kontekście wspomnianego przepisu międzynarodowe zgłoszenia patentowe. Ta szeroka wykładnia wspomnianego przepisu jest zgodna z systematyką PCT, która ma na celu zapewnienie, w przypadku zgłoszenia międzynarodowego, równoważnej ochrony wzorów użytkowych i patentów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50</NO.P><TXT>Wynika z tego, że Izba Odwoławcza nie popełniła błędu, traktując zastrzeżenie prawa pierwszeństwa oparte na międzynarodowym zgłoszeniu patentowym dokonanym przez skarżącą na podstawie PCT jako regulowane przez art. 41 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002 w odniesieniu do kwestii, czy prawo pierwszeństwa może opierać się na takim międzynarodowym zgłoszeniu patentowym.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="9"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie części drugiej zarzutu drugiego, dotyczącej nieuwzględnienia art. 4 sekcja C ust. 1 konwencji paryskiej przy ustalaniu terminu pierwszeństwa</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51</NO.P><TXT>W części drugiej zarzutu drugiego skarżąca twierdzi, że skoro przewidziany w art. 41 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002 termin sześciu miesięcy nie ma zastosowania w niniejszym przypadku, Izba Odwoławcza powinna była zastosować przepisy konwencji paryskiej, która w art. 4 sekcja C ust. 1 przewiduje termin dwunastu miesięcy dla prawa pierwszeństwa opartego na zgłoszeniu patentowym.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>–</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie znaczenia konwencji paryskiej dla wykładni art. 41 rozporządzenia nr 6/2002</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52</NO.P><TXT>Skarżąca sprzeciwia się przyjętej przez Izbę Odwoławczą wykładni rozporządzenia nr 6/2002, zgodnie z którą przesłanki zastrzeżenia prawa pierwszeństwa są ustanowione w sposób wyczerpujący w tym rozporządzeniu i odzwierciedlają postanowienia konwencji paryskiej, wobec czego nie ma potrzeby odwoływania się do tej konwencji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53</NO.P><TXT>Skarżąca uważa, że w braku jasnego przepisu w rozporządzeniu nr 6/2002 dotyczącego warunków umożliwiających powołanie się na prawo pierwszeństwa na podstawie międzynarodowego zgłoszenia patentu postanowienia konwencji paryskiej należy brać pod uwagę w ramach postępowania rejestracyjnego toczącego się przed EUIPO.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54</NO.P><TXT>EUIPO kwestionuje argumentację skarżącej. Według niego rozporządzenie nr 6/2002 prawidłowo wdraża odpowiednie normy konwencji paryskiej dotyczące wzorów. Jednoznaczne brzmienie art. 41 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002 jasno wyraża wolę prawodawcy Unii, by ustanowić w odniesieniu do zgłoszeń wzorów wspólnotowych wyczerpujące uregulowanie dotyczące terminu zastrzeżenia pierwszeństwa. Tym samym bezpośrednie lub analogiczne stosowanie konwencji paryskiej nie jest ani konieczne, ani odpowiednie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55</NO.P><TXT>W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem wykładnia przepisu prawa Unii wymaga uwzględnienia nie tylko jego brzmienia, lecz także kontekstu, w jaki się on wpisuje, oraz celów aktu, którego ów przepis stanowi część. Również geneza przepisu prawa Unii może zawierać elementy istotne dla jego wykładni (zob. wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20201111">11 listopada 2020 r.</DATE>, <NAME.CASE>EUIPO/John Mills</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑809/18 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:902">EU:C:2020:902</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0055">55</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56</NO.P><TXT>Co się tyczy brzmienia art. 41 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002, należy zauważyć, że nie przewiduje on sytuacji, w której zgłoszenia wzoru dokonano, zastrzegając prawo pierwszeństwa oparte na zgłoszeniu patentowym, a zatem również nie reguluje terminu zastrzeżenia pierwszeństwa w tej sytuacji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57</NO.P><TXT>A zatem wbrew temu, co wydaje się twierdzić EUIPO, art. 41 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002 nie reguluje w sposób wyczerpujący kwestii terminu, w którym można zastrzec pierwszeństwo w ramach późniejszego zgłoszenia wzoru.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58</NO.P><TXT>Co się tyczy genezy art. 41 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002, należy zauważyć, że fragmenty prac przygotowawczych wskazują, iż przepisy tego rozporządzenia dotyczące prawa pierwszeństwa mają na celu dostosowanie go do konwencji paryskiej w odniesieniu do prawa pierwszeństwa i jego terminu [zob. wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wzorów wspólnotowych z dnia <DATE ISO="19931203">3 grudnia 1993 r.</DATE>, COM (93) 342 wersja ostateczna-COD 463, uzasadnienie, część II, tytuł IV, sekcja 2].</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59</NO.P><TXT>Związek między prawem pierwszeństwa przewidzianym w art. 41 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002 a konwencją paryską znajduje również odzwierciedlenie w samym brzmieniu tego przepisu, który przyznaje prawo pierwszeństwa <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0037" ID="QS0037"/>[k]ażd[emu], kto prawidłowo dokonał zgłoszenia […] w jednym z państw stron [k]onwencji paryskiej lub Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu […]<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="201D" ID="QE0037"/>. Odniesienie to pozwala stwierdzić, że celem art. 41 rozporządzenia nr 6/2002 jest uwzględnienie<?PAGE NO="10"?> ustanowionego w konwencji paryskiej i ciążącego na członkach WTO obowiązku poszanowania pierwszeństw wynikających z dokonania prawidłowego zgłoszenia o uzyskanie ochrony w jednym z państw będących stronami jednej z tych konwencji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60</NO.P><TXT>Z uwagi bowiem na to, że Unia, jako członek WTO, jest stroną porozumienia TRIPS, ma ona obowiązek dokonywania wykładni swoich przepisów dotyczących własności intelektualnej tak dalece, jak to możliwe, w świetle brzmienia i celów tego porozumienia. Artykuł 2 ust. 1 porozumienia TRIPS przewiduje zaś, że w zakresie jego części II, III i IV państwa będące stronami tego porozumienia zastosują się do wymogów art. 1–12 i 19 konwencji paryskiej (zob. w odniesieniu do prawa znaków towarowych wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20041116">16 listopada 2004 r.</DATE>, <NAME.CASE>Anheuser-Busch</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑245/02</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:717">EU:C:2004:717</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20201111">11 listopada 2020 r.</DATE>, <NAME.CASE>EUIPO/John Mills</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑809/18 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:902">EU:C:2020:902</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0064">64</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Stwierdzenie to, sformułowane w orzecznictwie w kontekście prawa znaków towarowych, można zastosować do prawa wzorów, gdyż jak wynika z uzasadnienia wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wzorów wspólnotowych z dnia <DATE ISO="19931203">3 grudnia 1993 r.</DATE>, COM(93) 342 wersja ostateczna-COD 463, przepisy rozporządzenia nr 6/2002 dotyczące prawa pierwszeństwa zostały zredagowane w drodze analogii z prawie identycznymi przepisami zawartymi we wniosku dotyczącym rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61</NO.P><TXT>Ponadto należy przypomnieć orzecznictwo Trybunału, zgodnie z którym, nawet jeżeli Unia nie jest stroną konwencji międzynarodowej zawartej przez jej państwa członkowskie, lecz jest zobowiązana na mocy traktatu międzynarodowego, którego jest stroną, nie utrudniać państwom członkowskim wykonania obowiązków wynikających z tej konwencji, to pojęcia zawarte w akcie prawa wtórnego Unii należy interpretować w taki sposób, aby pozostawały w zgodzie ze wspomnianą konwencją i wspomnianym traktatem, przy uwzględnieniu także kontekstu, w jaki pojęcia te się wpisują, oraz celów odpowiednich postanowień konwencji dotyczących własności intelektualnej, przy czym orzecznictwo to ma zastosowanie nie tylko do prawa znaków towarowych, lecz także do innych dziedzin prawa własności intelektualnej (zob. podobnie i analogicznie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120315">15 marca 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>SCF</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑135/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:140">EU:C:2012:140</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0050">50</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0056">56</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20121115">15 listopada 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Bericap Záródástechnikai</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑180/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:717">EU:C:2012:717</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0069">69</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0070">70</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62</NO.P><TXT>Co się tyczy prawa pierwszeństwa, należy zauważyć, że źródłem tego prawa jest art. 4 konwencji paryskiej [zob. w odniesieniu do prawa pierwszeństwa przewidzianego w art. 29 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia <DATE ISO="19931220">20 grudnia 1993 r.</DATE> w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="011" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1994">Dz.U. 1994, L 11, s. 1</REF.DOC.OJ>) wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20011115">15 listopada 2001 r.</DATE>, <NAME.CASE>Signal Communications/OHIM (TELEYE)</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑128/99</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2001:266">EU:T:2001:266</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0037">37</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>].</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63</NO.P><TXT>Wynika z tego, że jeżeli chodzi o wykładnię art. 41 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002, należy wziąć pod uwagę postanowienia konwencji paryskiej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64</NO.P><TXT>Słusznie zatem podnosi skarżąca, że skoro termin pierwszeństwa wynikający z wcześniejszego międzynarodowego zgłoszenia patentowego nie jest przewidziany w rozporządzeniu nr 6/2002, należy odwołać się do uregulowania leżącego u jego podstaw, a mianowicie konwencji paryskiej, której postanowienia dotyczące określenia terminu zastrzegania pierwszeństwa opartego na zgłoszeniu patentowym w ramach późniejszego zgłoszenia wzoru należy wziąć pod uwagę jako punkt odniesienia dla wykładni tego rozporządzenia w sposób uzupełniający.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65</NO.P><TXT>Wreszcie, należy zauważyć, że Izba Odwoławcza, przyznając, z tych samych względów co skarżąca, że konwencja paryska stosuje się mutatis mutandis do Unii Europejskiej, uznała w tym kontekście, że konwencji tej nie przysługuje żaden priorytet przed przepisami rozporządzenia nr 6/2002, na tej podstawie, iż konwencja ta nie stanowi porozumienia szczególnego w rozumieniu art. 19 wspomnianej konwencji, i że możliwość powołania się na prawo pierwszeństwa należy oceniać wyłącznie w świetle wspomnianego rozporządzenia.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="11"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66</NO.P><TXT>Jeśli zaś chodzi o kwestię terminu pierwszeństwa w okolicznościach takich jak w niniejszej sprawie, nie chodzi tu o kwestię priorytetu konwencji paryskiej przed rozporządzeniem nr 6/2002. Jak wynika bowiem z pkt 56 i 57 powyżej, odwołanie się do tej konwencji ma na celu wypełnienie luki w omawianym rozporządzeniu, w którym brak jest wzmianki co do terminu pierwszeństwa wynikającego z międzynarodowego zgłoszenia patentowego.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>–</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie terminu pierwszeństwa wynikającego z międzynarodowego zgłoszenia patentowego zgodnie z art. 4 konwencji paryskiej</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67</NO.P><TXT>Skarżąca powołuje się na postanowienia art. 4 konwencji paryskiej, w szczególności na art. 4 sekcja C ust. 1. Ponieważ w niniejszym przypadku zgłoszenie pierwszeństwa dotyczy zgłoszenia dokonanego na podstawie PCT, a zatem zgłoszenia o udzielenie patentu na wynalazek w rozumieniu art. 4 sekcja A ust. 1 konwencji paryskiej, jej zdaniem wynika z tego, że termin pierwszeństwa mający zastosowanie do dokonania zgłoszenia zbiorowego wzorów do rejestracji wynosi dwanaście miesięcy zgodnie z art. 4 sekcja C ust. 1 konwencji paryskiej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68</NO.P><TXT>EUIPO odpowiada w istocie, że skarżąca nie wykazała, iż konwencja paryska zawiera normy dotyczące spornego terminu. Po pierwsze, nie powołuje się ona na żadne postanowienie konwencji paryskiej, które regulowałoby konkretnie zastrzeżenie pierwszeństwa oparte na wcześniejszym zgłoszeniu patentowym w ramach zgłoszenia wzoru, a po drugie, konwencja ta nie przewiduje ogólnej zasady mającej zastosowanie do wszystkich możliwych późniejszych przypadków zgłoszenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69</NO.P><TXT>Zdaniem EUIPO konwencja paryska reguluje wyłącznie dwie sytuacje, w których można zastrzec pierwszeństwo prawa ochronnego w ramach późniejszego zgłoszenia prawa ochronnego o odmiennym charakterze. Te dwie sytuacje są regulowane przez art. 4 sekcja E wspomnianej konwencji i w obu przypadkach termin zależy od charakteru późniejszego zgłoszenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70</NO.P><TXT>W tym względzie jest bezsporne, że skarżąca zastrzega w ramach zgłoszenia wzoru prawo pierwszeństwa oparte na wcześniejszym międzynarodowym zgłoszeniu patentowym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71</NO.P><TXT>Mające zastosowanie terminy pierwszeństwa zależą zaś zgodnie z art. 4 sekcja C ust. 1 konwencji paryskiej od charakteru danego prawa. Przy założeniu, że późniejsze zgłoszenie i zgłoszenie uzasadniające zastrzeżenie prawa pierwszeństwa mają ten sam przedmiot, termin pierwszeństwa wynosi zgodnie z tym przepisem dwanaście miesięcy dla patentu i wzoru użytkowego, podczas gdy dla wzoru wynosi sześć miesięcy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72</NO.P><TXT>Jak słusznie zatem stwierdza EUIPO, konwencja paryska nie zawiera żadnej wyraźnej normy dotyczącej terminu pierwszeństwa mającego zastosowanie do sytuacji, w której późniejsze zgłoszenie dotyczy wzoru, podczas gdy zastrzeżenie pierwszeństwa opiera się na wcześniejszym międzynarodowym zgłoszeniu patentowym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73</NO.P><TXT>EUIPO słusznie podnosi również, że konwencja paryska w art. 4 sekcja E ust. 1 zawiera normę, która przewiduje, że termin pierwszeństwa ustalony dla późniejszego prawa jest rozstrzygający, jeśli to późniejsze prawo jest wzorem i jeśli wcześniejsze prawo jest wzorem użytkowym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74</NO.P><TXT>Natomiast, co się tyczy art. 4 sekcja E ust. 2 konwencji paryskiej, który stanowi, że zgłoszenie patentowe może służyć za podstawę i uzasadniać prawo pierwszeństwa wobec późniejszego zgłoszenia wzoru użytkowego, i odwrotnie, należy zauważyć, że przepis ten nie zawiera żadnej wskazówki co do terminu pierwszeństwa, wbrew temu, co wydaje się sugerować EUIPO.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="12"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75</NO.P><TXT>Powstaje zatem pytanie, czy art. 4 sekcja E ust. 1 konwencji paryskiej, jako jedyne wyraźne postanowienie dotyczące dwóch kolejnych zgłoszeń dotyczących praw, z którymi związane są różne terminy pierwszeństwa, odzwierciedla ogólną zasadę, zgodnie z którą termin pierwszeństwa wynikający z charakteru późniejszego prawa jest rozstrzygający, czy, przeciwnie, chodzi o wyjątek od ogólnej zasady, zgodnie z którą to charakter wcześniejszego prawa określa długość terminu pierwszeństwa.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76</NO.P><TXT>Skarżąca, opierając się na dwóch postanowieniach niemieckiego Bundespatentgericht (federalnego sądu patentowego) z dnia <DATE ISO="19671110">10 listopada 1967 r.</DATE> oraz artykułach doktryny niemieckiej, podnosi, że w odniesieniu do terminu pierwszeństwa należy oprzeć się na wcześniejszym prawie w przypadku pierwszeństwa zastrzeganego dla praw ochronnych o odmiennych charakterach. We wspomnianych postanowieniach Bundespatentgericht (federalny sąd patentowy) cytuje w szczególności memorandum do Aktu dodatkowego brukselskiego (Denkschrift zur Brüsseler Zusatzakte), dokument wyjaśniający z 1903 r. dotyczący rewizji Konwencji paryskiej o ochronie własności przemysłowej z 1883 r. podczas konferencji brukselskiej z 1900 r., z którego wynika, że pierwszeństwa międzynarodowe miały na celu umożliwienie tym, którzy ubiegają się o uzyskanie ochrony międzynarodowej praw przemysłowych, działanie etapowe poprzez uzależnienie zgłoszenia w innych państwach od uwzględnienia pierwszego zgłoszenia, zwykle krajowego. Zgodnie ze wspomnianym dokumentem to w tej perspektywie termin prawa pierwszeństwa opartego na patencie należało przedłużyć z sześciu do dwunastu miesięcy, ponieważ, w szczególności w Niemczech, pierwsza faza badania możliwości ochrony patentu trwała już sama w sobie siedem miesięcy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77</NO.P><TXT>Z logiki właściwej systemowi pierwszeństwa wynika, że co do zasady ogólnej to charakter wcześniejszego prawa określa długość terminu pierwszeństwa. W tym względzie należy zauważyć, że powodem, dla którego zgodnie z art. 4 sekcja C ust. 1 konwencji paryskiej termin pierwszeństwa mający zastosowanie do patentów i wzorów użytkowych jest dłuższy niż termin mający zastosowanie do wzorów oraz znaków towarowych, jest bardziej złożony charakter patentów i wzorów użytkowych. Zważywszy bowiem, że zgodnie z art. 4 sekcja C ust. 2 konwencji paryskiej termin pierwszeństwa rozpoczyna bieg w chwili dokonania pierwszego zgłoszenia, a procedura rejestracji patentów lub wzorów użytkowych jest dłuższa niż procedura rejestracji wzorów wspólnotowych lub znaków towarowych, prawo pierwszeństwa wynikające ze zgłoszenia patentu lub wzoru użytkowego mogłoby się przedawnić, gdyby ten stosunkowo krótki termin sześciu miesięcy został zastosowany do wszystkich praw, z których może wynikać prawo pierwszeństwa. Korzyść, jaką ma zapewnić prawo pierwszeństwa, polega zaś na umożliwieniu zgłaszającemu oceny szans na uzyskanie ochrony dla danego wynalazku na podstawie wcześniejszego zgłoszenia patentowego dokonanego w jednym państwie członkowskim, zanim będzie on ewentualnie ubiegać się, za pomocą późniejszego zgłoszenia, o uzyskanie ochrony w innym państwie, podejmując niezbędne kroki i przygotowania oraz ponosząc związane z tym koszty i dokonując odpowiednich formalności. W tym względzie, co się tyczy znaków towarowych, Sąd przypomniał już, że redaktorzy konwencji paryskiej chcieli umożliwić, by jeden z uprawnionych z prawa jednego z państw będących stronami tej konwencji, w obliczu niemożności jednoczesnego zgłoszenia znaku towarowego we wszystkich tych państwach, mógł się ubiegać o jego rejestrację kolejno we wspomnianych państwach, nadając w ten sposób wymiar międzynarodowy ochronie uzyskanej w jednym z nich, bez mnożenia formalności, jakie należy spełnić (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20011115">15 listopada 2001 r.</DATE>, <NAME.CASE>TELEYE</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑128/99</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2001:266">EU:T:2001:266</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0038">38</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78</NO.P><TXT>Ponadto wydaje się spójne, że charakter wcześniejszego prawa określa długość terminu pierwszeństwa, gdyż jak stwierdził Sąd w kontekście prawa znaków towarowych (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20011115">15 listopada 2001 r.</DATE>, <NAME.CASE>TELEYE</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑128/99</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2001:266">EU:T:2001:266</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), to zgłoszenie do rejestracji tego wcześniejszego prawa powoduje powstanie prawa pierwszeństwa. Co więcej, to od daty dokonania wspomnianego zgłoszenia rozpoczyna się bieg terminu pierwszeństwa. Jeżeli samo powstanie prawa pierwszeństwa oraz początek biegu terminu wspomnianego prawa zależą od wcześniejszego prawa i od zgłoszenia tego prawa do rejestracji, jest logiczne, że również długość prawa pierwszeństwa zależy od tego wcześniejszego prawa. Natomiast nic nie pozwala zakładać, by długość prawa pierwszeństwa zależałaby co do zasady ogólnej od prawa późniejszego.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="13"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79</NO.P><TXT>Potwierdzają to prace przygotowawcze nad pierwszą rewizją Konwencji paryskiej o ochronie własności przemysłowej z 1883 r., która miała miejsce w 1900 r. Z materiałów i protokołów konferencji, która odbyła się w Brukseli w dniach od <DATE ISO="18971201">1</DATE> do <DATE ISO="18971214">14 grudnia 1897 r.</DATE> oraz od <DATE ISO="19001211">11</DATE> do <DATE ISO="19001214">14 grudnia 1900 r.</DATE>, w szczególności z całościowego obrazu punktu 1 memorandum przedstawionego przez delegację niemiecką podczas zebrania przygotowawczego z dnia <DATE ISO="18971201">1 grudnia 1897 r.</DATE>, protokołu czwartego posiedzenia z dnia <DATE ISO="18971207">7 grudnia 1897 r.</DATE> oraz protokołu drugiego posiedzenia z dnia <DATE ISO="19001212">12 grudnia 1900 r.</DATE> (zob. <HT TYPE="ITALIC">Actes de la Conférence réunie à Bruxelles du 1<HT TYPE="SUP">er</HT> au 14 décembre 1897 et du 11 au 14 décembre 1900</HT>, Union internationale pour la protection de la propriété industrielle, Berne, 1901, zwane dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0038" ID="QS0038"/>aktami konferencji brukselskiej<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="201D" ID="QE0038"/>, odpowiednio s. 169, 209–212, 379–382), wynika, że termin pierwszeństwa przedłużono z sześciu do dwunastu miesięcy w odniesieniu do prawa pierwszeństwa opartego na patencie ze względu na to, że wstępne badanie, któremu podlegały zgłoszenia patentowe w szczególności w świetle ustawodawstwa niemieckiego, austriackiego i węgierskiego, wymagało więcej czasu. W związku z tym państwa, których to dotyczyło, uznały, że nie mogą przystąpić do wspomnianej konwencji ze względu na ich zdaniem zbyt krótki termin pierwszeństwa dla patentów, ponieważ czas trwania wstępnego badania przekraczał prawie zawsze długość terminu pierwszeństwa (zob. akta konferencji brukselskiej, s. 37). Przedłużenie terminu pierwszeństwa dla patentów zostało zaproponowane przez Międzynarodowe Biuro Międzynarodowego Związku Ochrony Własności Przemysłowej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0039" ID="QS0039"/>w celu uwzględnienia szczególnych potrzeb państw, w których praktyką jest wstępne badanie<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="201D" ID="QE0039"/> (zob. akta konferencji brukselskiej, s. 144), a następnie zaakceptowane i wdrożone przez art. 1 pkt II Aktu dodatkowego z dnia <DATE ISO="19001214">14 grudnia 1900 r.</DATE> zmieniającego konwencję z dnia <DATE ISO="18830320">20 marca 1883 r.</DATE> (zob. akta konferencji brukselskiej, s. 410).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0080"><NO.P>80</NO.P><TXT>Wszystkie te elementy potwierdzają, że zgodnie z koncepcją leżącą u źródeł systemu terminów pierwszeństwa to prawo wcześniejsze jest rozstrzygające dla długości terminu pierwszeństwa.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0081"><NO.P>81</NO.P><TXT>Ponadto okoliczność, że art. 4 sekcja E ust. 1 konwencji paryskiej stanowi normę szczególną będącą wyjątkiem od zasady, zgodnie z którą dla ustalenia długości terminu pierwszeństwa rozstrzygający jest charakter wcześniejszego prawa, wynika z samego brzmienia tego postanowienia. Wyraz <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0040" ID="QS0040"/>jeżeli<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="201D" ID="QE0040"/>, który w kontekście wspomnianego postanowienia oznacza <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0041" ID="QS0041"/>w przypadku gdy<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="201D" ID="QE0041"/>, wskazuje bowiem, że norma ta znajduje zastosowanie jedynie w wyraźnie wskazanym przypadku. Podobnie sformułowanie ograniczające wyrażone określeniem <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0042" ID="QS0042"/>będzie ten sam<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="201D" ID="QE0042"/> wskazuje na wyjątkowy charakter określenia długości terminu pierwszeństwa poprzez odniesienie do późniejszego prawa, mianowicie wzorów, w drodze odstępstwa od zasady ogólnej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0082"><NO.P>82</NO.P><TXT>Charakter wyjątku przysługujący art. 4 sekcja E ust. 1 konwencji paryskiej wynika również z analizy historycznej, która ujawnia, że art. 4 sekcja E wspomnianej konwencji został pomyślany tak, by mieć zastosowanie wyłącznie do wzorów użytkowych. Artykuł 4 sekcja E konwencji paryskiej przyjęto w 1925 r. Dodanie tej normy dotyczącej wzorów użytkowych okazało się stosowne po rozszerzeniu w 1911 r. zakresu stosowania Konwencji paryskiej o ochronie własności przemysłowej z 1883 r. w celu objęcia nią wspomnianych wzorów użytkowych poprzez umieszczenie ich w wykazie praw własności przemysłowej, których ochronę wspomniana konwencja gwarantowała na podstawie art. 2 (obecnie art. 1 ust. 2 konwencji paryskiej). Dodanie w 1925 r. wspomnianej sekcji E do art. 4 pozwalało uniknąć tego, by od dawna opublikowany wzór użytkowy, do którego miałby zastosowanie termin dwunastu miesięcy przewidziany w art. 4 sekcja C ust. 1 konwencji paryskiej, był przedmiotem nowego zgłoszenia w charakterze wzoru.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0083"><NO.P>83</NO.P><TXT>Skarżąca słusznie zatem podnosi, że przewidziana w szczególnym przypadku art. 4 sekcja E ust. 1 konwencji paryskiej różnica w traktowaniu patentów i wzorów użytkowych wynika w głównej mierze z odmiennego czasu trwania odpowiednich procedur rejestracyjnych, ponieważ wzory użytkowe są rejestrowane i publikowane po przeprowadzeniu skrótowego badania formalnego, podczas gdy zgłoszenia patentowe nie są na ogół publikowane przed upływem dwunastomiesięcznego terminu pierwszeństwa. Zatem sekcja ta nie miała wywoływać skutków poza przypadkami obejmującymi wzory użytkowe wbrew temu, co wydaje się sugerować EUIPO, które proponuje stosować do dokonania<?PAGE NO="14"?> międzynarodowego zgłoszenia patentowego termin sześciu miesięcy przewidziany w art. 41 rozporządzenia nr 6/2002 na dokonanie zgłoszenia wzoru użytkowego, który zdaniem EUIPO wiernie odzwierciedla postanowienia art. 4 sekcja E konwencji paryskiej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0084"><NO.P>84</NO.P><TXT>Jeśli chodzi o następowanie po sobie, jak w niniejszej sprawie, wcześniejszego zgłoszenia patentowego i późniejszego zgłoszenia wzoru, skarżąca słusznie podnosi, że cel leżący u podstaw art. 4 sekcja E ust. 1 konwencji paryskiej nie odnosi się do zgłoszeń patentowych. Otóż ryzyko, że od dawna opublikowany patent będzie przedmiotem nowego zgłoszenia w charakterze wzoru, prawie nie istnieje, co potwierdza niniejsza sprawa, w której skarżąca dokonała zgłoszenia patentowego PCT/EP2017/077469 w EUP w dniu <DATE ISO="20171026">26 października 2017 r.</DATE>, podczas gdy art. 93 ust. 1 Konwencji o udzielaniu patentów europejskich z dnia <DATE ISO="19731005">5 października 1973 r.</DATE> przewiduje publikację dopiero po 18 miesiącach od daty zgłoszenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0085"><NO.P>85</NO.P><TXT>Należy stwierdzić, że argumenty podniesione przez EUIPO na poparcie odmiennego stanowiska nie mogą podważyć wniosku, zgodnie z którym ogólna zasada leżąca u podstaw konwencji paryskiej stanowi, że charakter wcześniejszego prawa jest rozstrzygający dla określenia długości terminu pierwszeństwa. W szczególności EUIPO nie podnosi żadnego argumentu mogącego wykazać, że szczególna norma ustanowiona dla wzorów użytkowych powinna mieć zastosowanie również do patentów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0086"><NO.P>86</NO.P><TXT>W konsekwencji należy stwierdzić, że Izba Odwoławcza popełniła błąd, uznając, iż termin mający zastosowanie do zastrzeżenia przez skarżącą pierwszeństwa międzynarodowego zgłoszenia patentu PCT/EP2017/077469 dla wszystkich dwunastu wzorów, o których rejestrację wniosła, wynosi sześć miesięcy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0087"><NO.P>87</NO.P><TXT>Zarzut drugi należy zatem uwzględnić.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0088"><NO.P>88</NO.P><TXT>Z całości powyższych rozważań wynika – bez konieczności badania zarzutu pierwszego podniesionego przez skarżącą – że skargę w zakresie, w jakim ma ona na celu stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, należy uwzględnić, w pozostałym zaś zakresie w części odrzucić, a w części oddalić.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie kosztów</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0089"><NO.P>89</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Na podstawie art. 190 § 2 wspomnianego regulaminu postępowania niezbędne koszty poniesione przez strony w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą uznaje się za koszty podlegające zwrotowi. Ponieważ w niniejszym przypadku EUIPO przegrało w istocie sprawę, należy – zgodnie z żądaniem skarżącej – obciążyć je kosztami postępowania.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO><P>Z powyższych względów</P><P>SĄD (trzecia izba)</P><P>orzeka, co następuje:</P></INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">1)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Stwierdza się nieważność decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia <DATE ISO="20190613">13 czerwca 2019 r.</DATE> (sprawa R 573/2019‑3).</HT></TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">2)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">W pozostałym zakresie skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona.</HT></TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">3)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">EUIPO zostaje obciążone kosztami postępowania.</HT></TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><?PAGE NO="15"?><SIGNATURE.CASE><SIGNATORY><P>Collins</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>De Baere</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Steinfatt</P></SIGNATORY><P>Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu <DATE ISO="20210414">14 kwietnia 2021 r.</DATE></P><SIGNATORY><P>Podpisy</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>