<TI><P>Επί της προσφυγής ακυρώσεως (άρθρο 173, δεύτερο εδάφιο, της Συνθήκης ΕΟΚ)</P></TI>11.I.1. Επειδή η προσφεύγουσα δεν προσδιόρισε σαφώς, με την προσφυγή της, τη βαλλόμενη πράξη, για να εκδοθεί απόφαση επ' αυτού του αιτήματος πρέπει να προσδιορισθεί ειδικότερα αυτό το στοιχείο του αντικειμένου της προσφυγής,12.Όπως παρατίθεται στο υπόμνημα αντικρούσεωςΣ. 5.
, η Επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα, με βάση την αναπτυσσόμενη στο δικόγραφο της προσφυγής επιχειρηματολογία, ότι ως βαλλόμενη πράξη πρέπει να θεωρηθεί η γνωστοποιηθείσα στην προσφεύγουσα στις 14 Ιουνίου 1991 απόφαση της Επιτροπής να επικαλεστεί το προνόμιο που της παρέχει το άρθρο 1 του Πρωτοκόλλου και να μη συμμορφωθεί προς την κατάσχεση. Με το υπόμνημα απαντήσεωςΣ. 3.
η προσφεύγουσα συμφώνησε με την ερμηνεία αυτή, την οποία θεωρώ ορθή και εγώ.13.Όπως προκύπτει από τη διατύπωση των αιτημάτων της προσφυγής και από ένα χωρίο της νομικής θεμελιώσεως της προσφυγήςΣ. 9 του δικογράφου της προσφυγής, προς το τέλος.
, η προσφεύγουσα επικρίνει το γεγονός ότι η Επιτροπή δεν συμμορφώθηκε προς την κατάσχεση, καθόσον προέβη σε καταβολές προς το κράτος του Burkina Faso τον Μάιο 1991, δηλαδή μετά την κοινοποίηση του σχετικού δικογράφου. Η συμπεριφορά αυτή όμως αποτελεί άμεση συνέπεια της πράξεως της Επιτροπής που προσδιορίστηκε παραπάνω. Επομένως είναι εύλογο να συναχθεί από τα αιτήματα και την παρατιθέμενη στο δικόγραφο της προσφυγής επιχειρηματολογία ότι η προσφεύγουσα επιθυμεί την ακύρωση της πράξεως αυτής.14.Το αίτημα αυτό δεν μπορεί να θεωρηθεί ως αίτηση παροχής αδείας για τη λήψη αναγκαστικού μέτρου (εν προκειμένω: για την πραγματοποίηση κατασχέσεως) υπό την έννοια του άρθρου 1, τρίτο εδάφιο, του Πρωτοκόλλου. Ναι μεν δεν αποκλείεται, καταρχήν, η δυνατότητα να ερμηνεύεται ως αίτηση προς το Δικαστήριο για την παροχή αδείας μια προσφυγή ακυρώσεως πράξεως με την οποία ένα κοινοτικό όργανο επικαλείται κατά της λήψεως αναγκαστικού μέτρου το άρθρο 1 του ΠρωτοκόλλουΒλ. τη Διάταξη της 17ης Δεκεμβρίου 1968 στην υπόθεση 2/68, Ufficio Imposte di Consumo di Ispra, Slg. 1968, σ. 653, ειδικότερα σ. 657.
, στην προκειμένη περίπτωση όμως δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Όπως προκύπτει από τη συνολική εξέταση του δικογράφου της προσφυγής-αγωγήςΠρβλ. το πρώτο αίτημα και τα σχετικά επιχειρήματα που αναπτύσσονται στη σ. 8 του εν λόγω δικογράφου.
, η προσφεύγουσα θεωρεί ότι δεν είναι απαραίτητη μια τέτοια άδεια: πρώτον, η απαίτηση για την οποία έγινε η κατάσχεση δεν αποτελεί, αφότου κατέστη ληξιπρόθεσμη, μέρος των περιουσιακών στοιχείων του ETA, το οποίο διαχειρίζεται η Επιτροπή, οπότε δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι η κατάσχεση, ως αναγκαστικό μέτρο, αφορά περιουσιακά στοιχεία ή στοιχεία του ενεργητικού των Κοινοτήτων δεύτερον, η Επιτροπή δεν αμφισβήτησε το κύρος της κατασχέσεως ή, τουλάχιστον, δεν το αμφισβήτησε εμπρόθεσμα και νομότυπα.15.Συνεπώς θα βασιστώ στην προεκτεθείσα ερμηνεία του αντικειμένου της διαφοράς.16.2. Για να προσδιορισθεί το αντικείμενο της διαφοράς και σε σχέση με τους λόγους ακυρώσεως, αρκεί να υπενθυμιστούν τα προεκτεθέντα επιχειρήματα της προσφεύγουσας, με τα οποία αρνείται ότι ήταν υποχρεωμένη να ζητήσει σχετική άδεια από το Δικαστήριο. Τα επιχειρήματα αυτά μπορούν να συνοψισθούν σε ένα και μόνο λόγο ακυρώσεως, ήτοι ότι η προσφεύγουσα θεωρεί ως αντίθετη προς το κοινοτικό δίκαιο την προσβαλλόμενη πράξη, επειδή το προνόμιο που επικαλέστηκε η Επιτροπή δεν ισχύει στην προκειμένη περίπτωση.17.II. Στο πλαίσιο των παρατηρήσεων αυτών θα ήθελα να παραθέσω, καταρχάς, ορισμένες παρατηρήσεις επί του παραδεκτού του αιτήματος της προσφυγής. Συναφώς η Επιτροπή ανέφερε κατά την επ' ακροατηρίου διαδικασία, χωρίς να θέσει ρητά ζήτημα παραδεκτού, ότι η ενέργεια της προσφεύγουσας είναι προβληματική από διαδικαστική άποψηΠρακτικά της συνεδριάσεως, σ. 15.
. Η Επιτροπή θέτει το ερώτημα αν επιτρέπεται, στο πλαίσιο προφυγής ακυρώσεως, να αμφισβητείται η νομιμότητα της αρνήσεως της Επιτροπής να συμμορφωθεί προς απόφαση περί κατασχέσεως, όταν ως αιτιολογία για την άρνηση αυτή προβάλλεται το ότι η κατάσχεση θα παρεμπόδιζε τη λειτουργία της Κοινότητας. Η Επιτροπή διερωτάται αν θα έπρεπε να ζητηθεί προηγουμένως η άδεια του Δικαστηρίου, σύμφωνα με το άρθρο 1 του Πρωτοκόλλου, ώστε να μπορέσει το Δικαστήριο να εξετάσει τις αντιρρήσεις της Επιτροπής: αν οι αντιρρήσεις αυτές εξετασθούν στο πλαίσιο της παρούσας διαφοράς, το αποτέλεσμα θα είναι να μη ληφθεί καθόλου υπόψη η διάταξη αυτή.18.Κατά τη γνώμη μου, οι παρατηρήσεις αυτές δεν δικαιολογούν το συμπέρασμα ότι η παρούσα προσφυγή είναι απαράδεκτη. Όπως προκύπτει από τον ως άνω καθορισμό του αντικειμένου της διαφοράς, η προσφεύγουσα δεν διατείνεται ότι κακώς η Επιτροπή επικαλέστηκε την παρεμπόδιση της λειτουργίας και της ανεξαρτησίας της Κοινότητας. Αντίθετα, η άποψή της είναι ότι το άρθρο 1 του Πρωτοκόλλου, το οποίο έχει προβλεφθεί προς προστασία των συμφερόντων αυτώνΒλ. κατωτέρω, σημείο 66.
, δεν έχει εφαρμογή στην προκειμένη υπόθεση, οπότε δεν απαιτείται η παροχή αδείας. Οι αιτιάσεις της αφορούν τον χαρακτηρισμό της κατασχέσεως ως αναγκαστικού μέτρου σε βάρος των περιουσιακών στοιχείων και των στοιχείων ενεργητικού των Κοινοτήτων, καθώς και το γεγονός ότι, κατά την προσφεύγουσα, η Επιτροπή δεν μπορεί να επικαλείται το άρθρο 1 του Πρωτοκόλλου, διότι δεν αμφισβήτησε καθόλου ή, τουλάχιστον, δεν αμφισβήτησε νομοτύπως το κύρος της κατασχέσεως. Αν οι ισχυρισμοί της προσφεύγουσας είναι βάσιμοι, τότε πραγματικά δεν απαιτείται άδεια του ΔικαστηρίουΒλ. σχετικά μία περίπτωση στην οποία ένα μέτρο (εν προκειμένω: κοινοποίηση εκχωρήσεως μισθού) δεν μεταβάλλει τη νομική κατάσταση τη; Κοινότητας ως οφειλέτη και, επομένως, δεν επηρεάζει τη λειτουργία των κοινοτικών οργάνων: Διάταξη της 25ης Σεπτεμβρίου 1963, 85/63, Grands Magasins à l'innovation, Sig. 1963, o. 419.
, οπότε η προσφυγή δεν ισοδυναμεί όπως υποστηρίζει η Επιτροπή, με καταστρατήγηση του άρθρου 1 του Πρωτοκόλλου.19.III. Εφόσον συνεπώς οι ενδεχόμενες επιφυλάξεις ως προς το παραδεκτό της προσφυγής ακυρώσεως, οι οποίες συνάγονται από τα επιχειρήματα που προέβαλε η Επιτροπή κατά την επ' ακροατηρίου διαδικασία, δεν είναι, σε τελική ανάλυση, βάσιμες, θα ασχοληθώ τώρα με το βάσιμο της εν λόγω προσφυγής.20.1. Στο σημείο αυτό πρέπει να γίνει εξαρχής δεκτό ότι η κατάσχεση στα χέρια τρίτου που πραγματοποίησε η προσφεύγουσα αποτελεί αναγκαστικό μέτρο κατά την έννοια του άρθρου 1, τρίτη φράση, του Πρωτοκόλλου. Δυνάμει των άρθρων 1451 και 1458 του βελγικού Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας (Code judiciaire, στο εξής: ΚΠολΔ)Νόμος της 10ης Οκτωβρίου 1967, Moniteur Belge της 31ης Οκτωβρίου 1967.
, η Επιτροπή, ως διαχειρίστρια του ETA, εμποδίζεται επί τρία έτη να προβαίνει σε καταβολές στο κράτος του Burkina Faso από τους πόρους του ETA μέχρι του ποσού για το οποίο έγινε η κατάσχεση, εφόσον η κατάσχεση αυτή δεν αρθεί ή τροποποιηθεί για λόγους που προβλέπονται από το εθνικό δίκαιο. Επιπλέον, δεν μπορεί να ελευθερωθεί από την οφειλή της καταβάλλοντας τα σχετικά ποσά στην προσφεύγουσα, εφόσον η συντηρητική κατάσχεση στα χέρια τρίτου δεν μετατραπεί, δυνάμει των άρθρων 1489 επ. του βελγικού ΚΠολΔ, σε κατάσχεση ως μέτρο αναγκαστικής εκτελέσεως.21.2. Με βάση τις σκέψεις αυτές πρέπει να εξεταστεί ο πρώτος ισχυρισμός της προσφεύγουσας, κατά τον οποίο αντικείμενο του ως άνω μέτρου δεν είναι περιουσιακά στοιχεία ή στοιχεία του ενεργητικού της Κοινότητας, κατά την έννοια του άρθρου 1, τρίτο εδάφιο, του Πρωτοκόλλου, επειδή τα οφειλόμενα στο κράτος του Burkina Faso ποσά, από τη στιγμή που κατέστησαν απαιτητά, αποτελούν μέρος των περιουσιακών στοιχείων του κράτους αυτού και όχι της Επιτροπής.22.Αυτός ο ισχυρισμός μπορεί να απορριφθεί άνευ ετέρου. Ορθώς επικαλείται επ' αυτού η Επιτροπή τη Διάταξη της 11ης Απριλίου 1989 στην υπόθεση Générale de BanqueΥπόθεση 1/88 SA, SA Générale de Banque κατά Επιτροπής, Συλλογή 1989, σ. 858.
. Στο πλαίσιο της υποθέσεως αυτής ένας δανειστής του Βελγικού Δημοσίου προέβη σε κατάσχεση στα χέρια της Επιτροπής, η οποία κάλυπτε κάθε χρηματικό ποσό, αξιόγραφο ή αντικείμενο που όφειλαν ή επρόκειτο να οφείλουν οι Ευρωπαϊκές Κοινότητες στο Βελγικό Δημόσιο για οποιοδήποτε λόγοΠρβλ. την προηγούμενη υποσημείωση, σκέψη 3 της Διατάξεως.
. Ο προβαίνων στην κατάσχεση δανειστής ζήτησε από το Δικαστήριο να αναγνωρίσει ότι το άρθρο 1 του Πρωτοκόλλου δεν αφορούσε τη διενέργεια της σχετικής κατασχέσεως, επικουρικά δε να του παράσχει άδεια για τη νομότυπη διενέργεια της κατασχέσεως. Ο δανειστής, μετά από δήλωση του ενώπιον του Δικαστηρίου ότι περιορίζει το αντικείμενο της επίμαχης κατασχέσεως στις οφειλές από μισθώματα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων προς το Βελγικό Δημόσιο, ζήτησε είτε να αναγνωριστεί ότι δεν απαιτείται σχετική άδεια (κύριο αίτημα) είτε να χορηγηθεί η άδεια αυτή μόνο για τα οφειλόμενα ως μισθώματα ποσά (επικουρικό αίτημα)Σκέψη 6 της Διατάξεως.
.23.Το Δικαστήριο απέρριψε το κύριο αίτημα με την ακόλουθη αιτιολογία:Και αν ακόμα η κατάσχεση εθεωρείτο, βάσει του εφαρμοστέου εθνικού δικαίου, ως κατάσχεση πράγματος ανήκοντος στην περιουσία του οφειλέτη, θα ήταν και πάλι ενδεχόμενο η εν λόγω κατάσχεση να συνιστά αναγκαστικό μέτρο κατά την έννοια του άρθρου 1 του Πρωτοκόλλου. Πράγματι, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, κάθε κατάσχεση στα χέρια των Κοινοτήτων μπορεί, υπό ορισμένες συνθήκες, να παρακωλύει τη λειτουργία και να περιορίζει την ανεξαρτησία τους (σκέψη 9).
24.Αν ληφθεί υπόψη η αιτιολογία αυτή, ο ανωτέρω ισχυρισμός της προσφεύγουσας πρέπει να απορριφθεί.25.3. Ο δεύτερος ισχυρισμός αφορά το άρθρο 1452 του βελγικού ΚΠολΔ η προσφεύγουσα διατείνεται ότι η Επιτροπή ουδόλως αμφισβήτησε το κύρος της κατασχέσεως αυτής, πέραν της αποστολής τού από 14 Ιουνίου 1991 εγγράφου, το οποίο δεν μπορεί να θεωρηθεί ως δήλωση του τρίτου στα χέρια του οποίου γίνεται η κατάσχεση κατά την έννοια της εν λόγω διατάξεως και το οποίο απεστάλη μετά τη λήξη της προβλεπόμενης προθεσμίας. Με τον ισχυρισμό αυτό τίθεται το ζήτημα αν η Επιτροπή πρέπει να επικαλείται το διαλαμβανόμενο στο άρθρο 1 του Πρωτοκόλλου προνόμιο τηρώντας τους τύπους και την προθεσμία που προβλέπει μια διάταξη όπως το άρθρο 1452 του βελγικού ΚΠολΔ, προκειμένου να μην απολέσει το δικαίωμά της αυτό ή, τουλάχιστον, να μη στερηθεί τη δυνατότητα να το επικαλείται.26.Κατά τη γνώμη μου, στο ερώτημα αυτό προσήκει αρνητική απάντηση. Όπως λέχθηκε, η κατάσχεση αποτελεί αναγκαστικό μέτρο, εμπίπτον στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 1 του Πρωτοκόλλου. Η υποχρέωση του τρίτου, στα χέρια του οποίου γίνεται η κατάσχεση, να προβεί σε δήλωση κατά το άρθρο 1452 του βελγικού ΚΠολΔ αποτελεί συνέπεια της κατασχέσεως αυτήςΒλ. G. de Laval, La saisie-arrêt, Λιέγη 1976, σ. 217, αριθ. 142.
. Επομένως, περιλαμβάνεται στα αποτελέσματα τα οποία συνεπάγεται το αναγκαστικό μέτρο κατά το εφαρμοστέο εθνικό δίκαιοΒλ. τη Διάταξη της 17ης Ιουνίου 1987, 1/87 SA, Universe Tankiship κατά Επιτροπής, Συλλογή 1987, σ. 2807, σκέψη 3.
και την επέλευση των οποίων έναντι των Κοινοτήτων αποτρέπει το άρθρο 1 του Πρωτοκόλλου, εκτός αν συντρέχει κάποια προβλεπόμενη εξαίρεση από την ασυλία εκτελέσεως. Συνεπώς, το εμπόδιο που προκύπτει από τη διάταξη αυτή έναντι των αναφερόμενων στη διάταξη αυτή αναγκαστικών μέτρων μπορεί να αίρεται λόγω της συμπεριφοράς της Επιτροπής μόνον όταν το κοινοτικό δίκαιο παραπέμπει στο εσωτερικό δίκαιο (δηλαδή σε διατάξεις όπως το άρθρο 1452 του βελγικού ΚΠολΔ), προβλέποντας ακριβώς μια τέτοια εξαίρεση από τη θεσπιζόμενη με τη διάταξη αυτή αρχή.27.Εν προκειμένω όμως δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Πουθενά δεν υπάρχει καμία τέτοια ρητή παραπομπή. Ούτε, κατά τη γνώμη μου, μπορεί να θεωρηθεί ότι υπάρχει σιωπηρή παραπομπή στο εθνικό δίκαιο, καθόσον τούτο θα αντέβαινε σαφώς προς τον σκοπό του άρθρου 1 του Πρωτοκόλλου. Πρώτον, με αυτόν τον τρόπο τα κράτη μέλη θα μπορούσαν να επηρεάζουν την παρεχόμενη με το άρθρο αυτό προστασία, ενώ η διάταξη αυτή έχει ακριβώς ως σκοπό να προφυλάσσει την Κοινότητα από τα μέτρα των κρατών μελών δεύτερον, τούτο θα οδηγούσε στο ενδεχόμενο να έχει διαφορετική, ανάλογα με το κράτος μέλος, έκταση η ασυλία αυτή, πράγμα το οποίο επίσης δεν συμβιβάζεται προς το πνεύμα της εν λόγω διατάξεως. Ο επιδιωκόμενος σκοπός είναι η ενιαία εφαρμογή της αρχής αυτής, όπως προκύπτει από τη σχετική αποκλειστική δικαιοδοσία του Δικαστηρίου. Συνεπώς ο ισχυρισμός της προσφεύγουσας δεν είναι βάσιμος, αν εξεταστεί με γνώμονα το άρθρο 1 του Πρωτοκόλλου.28.Χάριν πληρότητος προσθέτω ότι δεν νομίζω ότι σκοπός του άρθρου 1452 του βελγικού ΚΠολΔ είναι η εισαγωγή εξαιρέσεως από την αρχή της ασυλίας εκτελέσεως. Κατά τη γνώμη μου, σκοπός του άρθρου αυτού είναι μάλλον η ακριβής πληροφόρηση του δανειστή σχετικά με τις έννομες σχέσεις μεταξύ του κύριου οφειλέτη και του τρίτου στα χέρια του οποίου γίνεται η κατάσχεση, ώστε να μπορέσει να καθορίσει τις περαιτέρω ενέργειές του γνωρίζοντας πώς έχουν τα πράγματαDe Levai, όπ.π. Chabot/Léonard: Saisie conservatoire el saisie-exécution, Βρυξέλλες 1979, σ. 274.
.29.Για όλους αυτούς τους λόγους το γεγονός ότι η Επιτροπή δεν τήρησε τους τύπους και την προθεσμία που προβλέπει το άρθρο 1452 του βελγικού ΚΠολΔ για να επικαλεστεί τα προνόμιά της δεν αίρει ούτε τα προνόμια αυτά ούτε τη δυνατότητα επικλήσεως τους.30.4. Πέραν της εξετάσεως των δύο ανωτέρω σημείων, η επιχειρηματολογία της προσφεύγουσας με οδηγεί να ασχοληθώ με ένα ακόμη πρόβλημα. Δεδομένου ότι η προσφεύγουσα στηρίζει την προσφυγή ακυρώσεως της στο γεγονός ότι η Επιτροπή δεν προέβαλε καμία αντίρρηση όσον αφορά το κύρος της κατασχέσεως, ανακύπτει το ερώτημα σε ποιο βαθμό επηρεάζεται το βάσει του άρθρου 1 του Πρωτοκόλλου προνόμιο από τη σιωπή της Επιτροπής στο διάστημα μεταξύ της επιδόσεως της αποφάσεως περί κατασχέσεως τον Μάρτιο του 1991 και της αποστολής του από 14 Ιουνίου 1991 εγγράφου της. Δεν με εκπλήσσει το γεγονός ότι η προσφεύγουσα επικαλείται συναφώς τη Διάταξη του Δικαστηρίου στην υπόθεση Universe TankshipΒλ. υποσημείωση 19.
. Σ' εκείνη την υπόθεση ένας δανειστής του Βελγικού Δημοσίου ήθελε να προβεί σε κατάσχεση στα χέρια της Επιτροπής για ποσά τα οποία η τελευταία όφειλε στο Βελγικό Δημόσιο. Ο δανειστής αυτός ζήτησε σχετική άδεια από το Δικαστήριο. Το Δικαστήριο δέχθηκε σχετικά τα εξής (σκέψεις 4 έως 7 της Διατάξεως):Ο σκοπός της νομικής προστασίας που επιδιώκεται με τη διαδικασία χορηγήσεως άδειας από το Δικαστήριο υπερακοντίζεται, όταν το όργανο που είναι τρίτος θεωρεί ότι δεν έχει λόγους να αντιταχθεί στην κατάσχεση.
Κατά συνέπεια, μόνο στην περίπτωση που το οικείο κοινοτικό όργανο προβάλλει αντιρρήσεις, ισχυριζόμενο ότι η σκοπούμενη κατάσχεση μπορεί να παρακωλύσει τη λειτουργία και να θίξει την ανεξαρτησία των Κοινοτήτων, μπορεί ο επισπεύδων δανειστής να ζητήσει από το Δικαστήριο τη χορήγηση αδείας βάσει του άρθρου 1 του προαναφερθέντος πρωτοκόλλου.
Εν προκειμένω, η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων δήλωσε με τις παρατηρήσεις της, που κατέθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου στις 26 Ιανουαρίου 1987, ότι δεν προβάλλει αντιρρήσεις ως προς την κατάσχεση, για την οποία η αιτούσα ζητεί άδεια.
Επομένως, κατά το παρόν στάδιο της διαδικασίας που κίνησε η αιτούσα, η αίτηση χορηγήσεως άδειας είναι χωρίς αντικείμενο.
31.Ομοίως, το Δικαστήριο έκρινε, στο πλαίσιο της υποθέσεως SA 1/71, Ανώνυμη Εταιρία ΧΔιάταξη της 11ης Μαΐου 1971, Slg. 1971, σ. 363.
, η οποία αφορούσε αίτηση του δανειστή ενός κοινοτικού υπαλλήλου να προβεί σε κατάσχεση στα χέρια τρίτου όσον αφορά τις αποδοχές του εν λόγω υπαλλήλου, τα εξής (σκέψεις 7 έως 9):Ο σκοπός της νομικής προστασίας που επιδιώκεται με την άδεια αυτή υπερακοντίζεται, όταν το όργανο, στα χέρια του οποίου ως τρίτου γίνεται η κατάσχεση, θεωρεί ότι δεν έχει λόγους να εναντιωθεί στην εκ μέρους του ανάληψη της υποχρεώσεως να καταβάλει στον δανειστή ενός από τους υπαλλήλους του το σύνολο ή μέρος των ποσών τα οποία οφείλει ή θα οφείλει στον υπάλληλο αυτό.
Αν αντίθετα το κοινοτικό όργανο αντιταχθεί στη διενέργεια της κατασχέσεως στα χέρια του ή κρίνει μεταγενέστερα ότι πρέπει να εμποδίσει τη συνέχιση ή την εκτέλεση της εν λόγω κατασχέσεως, εναπόκειται στο Δικαστήριο να αποφανθεί σχετικά, κατόπιν αιτήσεως των ενδιαφερομένων.
Επομένως, στο παρόν στάδιο της διαδικασίας που κίνησε η αιτούσα, η αίτηση χορηγήσεως αδείας είναι χωρίς αντικείμενο.
32.Σημαίνει αυτό ότι η σιωπή της Επιτροπής, κατόπιν της κοινοποιήσεως της κατασχέσεως, αναιρεί το βασιζόμενο στο άρθρο 1, τρίτη φράση, του Πρωτοκόλλου προνόμιο;33.Το ερώτημα αυτό τίθεται λαμβανομένου υπόψη του γεγονότος ότι η Επιτροπή γνωστοποίησε, με έγγραφο της 17ης Απριλίου 1991, την παραλαβή της αποφάσεως περί κατασχέσεως, χωρίς να λάβει οποιαδήποτε θέση σχετικά με το ζήτημα αν επρόκειτο ή όχι να επικαλεστεί το άρθρο 1 του Πρωτοκόλλου.34.Για τη λύση του προβλήματος αυτού πρέπει να εξεταστεί η δομή του άρθρου 1, τρίτο εδάφιο, του Πρωτοκόλλου. Στη δομή αυτή διαφαίνονται δύο επίπεδα: ο κανόνας, κατά τον οποίο τα περιουσιακά στοιχεία και τα στοιχεία του ενεργητικού των Κοινοτήτων δεν μπορούν να αποτελέσουν το αντικείμενο αναγκαστικών μέτρων των διοικητικών ή των δικαστικών αρχών, και η εξαίρεση, κατά την οποία τούτο δεν ισχύει σε περίπτωση παροχής αδείας από το Δικαστήριο.35.Κατά συνέπεια, η προστασία της Κοινότητας από αναγκαστικά μέτρα υφίσταται εφόσον και ενόσω το Δικαστήριο δεν έχει παράσχει σχετική άδεια.36.Από τη σύγκριση της δομής της εν λόγω διατάξεως προς την προαναφερθείσα νομολογία προκύπτει ότι, κατά την άποψη του Δικαστηρίου, μπορεί να υπάρξει μια περαιτέρω εξαίρεση από τον κανόνα του άρθρου 1, τρίτη φράση, πέραν της περιπτώσεως παροχής αδείας από το Δικαστήριο. Πρόκειται για την περίπτωση κατά την οποία το ενδιαφερόμενο κοινοτικό όργανοθεωρεί ότι δεν έχει λόγους να αντιταχθεί στην κατάσχεσηΔιάταξη στην υπόθεση Universe Tankship, σχέψη 4 ομοίως, Διάταξη οτην υπόθεση Ανώνυμη Εταιρία Χ, σχέψη 7.
.
37.Όπως ορθά υπογραμμίζεται στη θεωρίαΒλ. S. C. Schmidt, Le protocole13η; Φεβρουαρίου 1946 sur les privilèges et immunités des Communautés européennes, Cahiers de droit européen, 1991, σ. 67, 69.
, αυτό σημαίνει ότι το άρθρο 1, τρίτη φράση, του Πρωτοκόλλου δεν εφαρμόζεται, όταν το ίδιο το όργανο παραιτείται από την παρεχόμενη με τη διάταξη αυτή προστασία. Ωστόσο, στο πλαίσιο της εφαρμογής της ανωτέρω εξαιρέσεως πρέπει να σημειωθεί ότι ο προβλεπόμενος από τη διάταξη αυτή αυστηρός μηχανισμός που διέπει τις σχέσεις μεταξύ κανόνα και εξαιρέσεως παρέχει μεγάλο βαθμό ασφάλειας δικαίου, ο οποίος είναι απαραίτητος σε έναν τόσο ευαίσθητο τομέα όπως ο τομέας των αναγκαστικών μέτρων, όσον αφορά τόσο τα προστατευόμενα συμφέροντα της Κοινότητας όσο και τα συμφέροντα των ιδιωτών που επιδιώκουν τη λήψη των μέτρων αυτών. Επομένως, η ίδια ασφάλεια δικαίου πρέπει να εξασφαλίζεται και όταν πρόκειται για παραίτηση από τα ως άνω δικαιώματα.38.Από αυτό προκύπτει κατ' ανάγκη ότι, για να αρθεί το προκύπτον από το άρθρο 1, τρίτη φράση, του Πρωτοκόλλου εμπόδιο, η παραίτηση αυτή πρέπει να εκφράζεται με σαφήνεια και χωρίς διφορούμενα.39.Η άποψη μου αυτή νομίζω ότι επιβεβαιώνεται από ανάλογες διατάξεις του διεθνούς δικαίου, οι οποίες προβλέπουν ρητά την περίπτωση της παραιτήσεως.40.Έτσι, στη γενική σύμβαση περί των προνομίων και των ασυλιών των Ηνωμένων ΕθνώνΣύμβαση της , UNTS, τόμο; 1, o. 15.
(μέρος 2) προβλέπονται τα εξής:Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών, τα περιουσιακά στοιχεία του και τα στοιχεία του ενεργητικού του, όπου και αν βρίσκονται και όποιος και αν τα κατέχει, απολαύουν ασυλίας, εκτός όταν ο Οργανισμός παραιτείται ρίμά από αυτήν σε ειδικές περιπτώσεις.
41.Η Σύμβαση της Βιέννης περί των διπλωματικών σχέσεων, της 18ης Απριλίου 1961UNTS, τόμος 500, α 95.
, ορίζει στο άρθρο 22, παράγραφος 1, τα εξής:Τα κτίρια της διπλωματικής αποστολής είναι απαραβίαστα. Δεν επιτρέπεται στα όργανα του κράτους υποδοχής να εισέρχονται σ' αυτά παρά μόνο κατόπιν συναινέσεως του προϊσταμένου της αποστολής.
42.Το συμπέρασμα ότι η παραίτηση πρέπει να δίδεται σαφώς και χωρίς διφορούμενα δεν επηρεάζεται από τις ανωτέρω Διατάξεις του Δικαστηρίου, και ιδίως από την εκδοθείσα στο πλαίσιο της υποθέσεως Universe Tankship. Στη σκέψη 5 της τελευταίας αυτής Διατάξεως αναφέρεται ότιμόνο στην περίπτωση που το οικείο κοινοτικό όργανο προβάλλει αντιρρήσεις, ισχυριζόμενο ότι η σκοπούμενη κατάσχεση μπορεί να παρακωλύσει τη λειτουργία και να θίξει την ανεξαρτησία των Κοινοτήτων, μπορεί ο επισπεύδων δανειστής να ζητήσει από το Δικαστήριο τη χορήγηση αδείας βάσει του άρθρου 1 του προαναφερθέντος Πρωτοκόλλου.
43.Αυτό όμως το συμπέρασμα εξηγείται από το στάδιο της διαδικασίας στο οποίο εκδόθηκε η εν λόγω Διάταξη του Δικαστηρίου. Η διενέργεια της επίμαχης κατασχέσεως απλώς εσκοπείτο. Σ' αυτή τη φάση ασφαλώς δεν απαιτείται άδεια (και το σχετικό αίτημα είναι άνευ αντικειμένου), εκτός αν το ενδιαφερόμενο κοινοτικό όργανο έχει προβάλει εκ των προτέρων αντιρρήσεις κατά του σκοπούμενου μέτρου και επικαλείται σχετικά το άρθρο 1 του Πρωτοκόλλου. Άδεια ενδέχεται να απαιτείται τότε μόνον, όταν έχει επιδοθεί η απόφαση περί κατασχέσεως στο όργανο και του έχει δοθεί η δυνατότητα να καθορίσει τη στάση του έναντι αυτού του συγκεκριμένου μέτρου (ειδικότερα να εξετάσει τη δυνατότητα παραιτήσεως του από τα παρεχόμενα από το άρθρο 1 του Πρωτοκόλλου δικαιώματα)Νομίζω óτι αυτό είναι το νόημα της Διατάξεως που εκδόθηκε στην υπόθεση Ανώνυμη Εταιρία Χ.
.44.Αν εξετάσουμε τώρα με βάση τις ανωτέρω παρατηρήσεις την υπό κρίση περίπτωση, διαπιστωνομε ότι η Επιτροπή ποτέ δεν εξεδήλωσε, σύμφωνα με το άρθρο 1 του Πρωτοκόλλου, τη συναίνεσή της — έστω και σιωπηρώς — για τη διενέργεια της κατασχέσεως (δηλαδή ότι παραιτείται από τα στηριζόμενα στη διάταξη αυτή δικαιώματά της). Η σιωπή και μόνο δεν αρκεί, τουλάχιστον όταν δεν συντρέχουν ιδιαίτερες περιστάσεις ενόψει των οποίων θα μπορούσε να θεωρηθεί ως συναίνεση, ώστε να αρθεί το τιθέμενο με τη διάταξη αυτή εμπόδιο.45.5. Εφόσον λοιπόν δεν ευσταθεί κανείς από τους προβληθέντες προς στήριξη της προσφυγής ακυρώσεως ισχυρισμούς, η προσφυγή αυτή πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη.