<!DOCTYPE html PUBLIC "yes" "xhtml1-strict.dtd">
<html xmlns="http://www.w3.org/1999/xhtml">
<!--GENDOC2XHTML # converter_version: 1.2.10-->
  <head>
    <title>2023-09-202309C114202203930-00-TRA-DOC-EL-ARRET-C-0393-22-202306484-07_00</title>
    <meta content="text/html; charset=utf-8" http-equiv="Content-Type"/>
    <meta content="" name="Gendoc_DGTGeneratedDate"/>
    <meta content="0" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_ContentBits"/>
    <meta content="Commission Use" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_Name"/>
    <meta content="el-GR" name="Gendoc_Lang"/>
    <meta content="" name="Gendoc_GenerationDate"/>
    <meta content="" name="IsFlattened"/>
    <meta content="1" name="NumProc"/>
    <meta content="Final" name="Gendoc_EditionType"/>
    <meta content="0001" name="Gendoc_CaseNumberSuite"/>
    <meta content="12/04/2024 15:47:44" name="Gendoc_LastVerificationDate"/>
    <meta content="" name="Gendoc_ProcedureNumber"/>
    <meta content="el" name="Gendoc_LangCode"/>
    <meta content="ARR" name="TypeDoc"/>
    <meta content="HiXXy36MROhRAuNFZGqgMzCTUVHsGNQe8nV8FDMlDtAckheli8OgjRmoz78lpsqlDiblsYojdZcpmYb7GTIrY303dIoj4OXNkCxIgsnuLXaQKRPVELp5wVaKz/WJXwtzp5AZeud8upDLjhsKufKG7BQmvL1Ap/UFSN2nUEfmyuY=" name="GenDocUID"/>
    <meta content="P" name="TypeProc"/>
    <meta content="" name="CreateCustomParts"/>
    <meta content="OK" name="ReadyToPublish"/>
    <meta content="svc_wsgendoc" name="Gendoc_User"/>
    <meta content="" name="EP_Mode"/>
    <meta content="" name="Gendoc_DGTGenerated"/>
    <meta content="" name="Gendoc_Vademecum"/>
    <meta content="true" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_Enabled"/>
    <meta content="9bf9cd0b-6687-4d10-a456-a34556492bad" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_ActionId"/>
    <meta content="0393" name="NumeroOrdre"/>
    <meta content="2022" name="Annee"/>
    <meta content="P" name="Gendoc_ProcedureType"/>
    <meta content="" name="EP_Version"/>
    <meta content="EL" name="Langue"/>
    <meta content="" name="Gendoc_DGTGeneratedUser"/>
    <meta content="b24c8b06-522c-46fe-9080-70926f8dddb1" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_SiteId"/>
    <meta content="FAST_document_go_ok" name="Gendoc_LastVerificationStatus"/>
    <meta content="ARR_C" name="Gendoc_GendocTemplateType"/>
    <meta content="TRUE" name="WithoutAuthorBlockFlatP"/>
    <meta content="GenDoc 11-09-23 19:04:20" name="Created"/>
    <meta content="" name="Canevas3_Vademecum"/>
    <meta content="2023-09-15T18:49:45Z" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_SetDate"/>
    <meta content="TRUE" name="WithoutAuthorBlock"/>
    <meta content="" name="Gendoc_CaseYear"/>
    <meta content="false" name="Generation_In_Progress"/>
    <meta content="C" name="Juridiction"/>
    <meta content="16ab45947f7c4f99b5fe9a7f1e9a93b0" name="DocumentIdentifier"/>
    <meta content="0393" name="Gendoc_CaseNumber"/>
    <meta content="ImportedWithoutSource" name="SdlIdentifier"/>
    <meta content="RP" name="NatureAff"/>
    <meta content="RP" name="Gendoc_CaseNature"/>
    <meta content="0001" name="NumSuite"/>
    <meta content="C" name="Gendoc_Juridiction"/>
    <meta content="Standard" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_Method"/>
  </head>
  <body>
    <div style="header">
      <div id="rId24" style="first"/>
      <div id="rId20" style="even">Απόφαση της 14.9.2023 – Υπόθεση C‑393/22</div>
      <div id="rId21" style="default">Extéria</div>
    </div>
    <p class="C19Centre" id="para-1" title="page-1">
      ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (έβδομο τμήμα)
    </p>
    <p class="C19Centre" id="para-2" title="page-1">
      της 14ης Σεπτεμβρίου 2023  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-1" href="#t-1">*</a>
</span>)
    </p>
    <p class="C71Indicateur" id="para-3" title="page-1">
      «Προδικαστική παραπομπή – Δικαστική συνεργασία σε αστικές υποθέσεις – Διεθνής δικαιοδοσία και εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις – Κανονισμός (ΕΕ) 1215/2012 – Ειδική βάση διεθνούς δικαιοδοσίας σε διαφορές εκ συμβάσεως – Άρθρο 7, σημείο 1, στοιχείο βʹ – Έννοια της σύμβασης “παροχής υπηρεσιών” – Υπαναχώρηση από προσύμφωνο σύμβασης δικαιόχρησης»
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-4" title="page-1">
      Στην υπόθεση C‑393/22,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-5" title="page-1">
      με αντικείμενο αίτηση προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, που υπέβαλε το Nejvyšší soud (Ανώτατο Δικαστήριο, Τσεχική Δημοκρατία) με απόφαση της 5ης Μαΐου 2022, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 15 Ιουνίου 2022, στο πλαίσιο της δίκης
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-6" title="page-1">
      EXTÉRIA s.r.o.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-7" title="page-1">
      κατά
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-8" title="page-1">
      Spravime, s.r.o.,
    </p>
    <p class="C19Centre" id="para-9" title="page-1">
      ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (έβδομο τμήμα),
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-10" title="page-1">
      συγκείμενο από τους M. L. Arastey Sahún, πρόεδρο τμήματος, F. Biltgen (εισηγητή) και J. Passer, δικαστές,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-11" title="page-1">
      γενικός εισαγγελέας: M. Campos Sánchez-Bordona
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-12" title="page-1">
      γραμματέας: A. Calot Escobar
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-13" title="page-1">
      έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-14" title="page-1">
      λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν:
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">η Spravime, s.r.o., εκπροσωπούμενη από τον M. Čajka, advokát,</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">η Τσεχική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τους M. Smolek και J. Vláčil,</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">η Πορτογαλική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από την P. Barros da Costa, την S. Duarte Afonso και τον J. Ramos,</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εκπροσωπούμενη από τον S. Noë και την K. Walkerová,</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-19" title="page-1">
      κατόπιν της αποφάσεως που έλαβε, αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα, να εκδικάσει την υπόθεση χωρίς ανάπτυξη προτάσεων,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-20" title="page-1">
      εκδίδει την ακόλουθη
    </p>
    <p class="C75Debutdesmotifs" id="para-21" title="page-1">
      Απόφαση
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">1</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία του άρθρου 7, σημείο 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού (ΕΕ) 1215/2012 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 12ης Δεκεμβρίου 2012, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις (ΕΕ 2012, L 351, σ. 1) (στο εξής: κανονισμός Βρυξέλλες Iα).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">2</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ της EXTÉRIA s.r.o., που εδρεύει στην Οστράβα (Τσεχική Δημοκρατία), και της Spravime, s.r.o., που εδρεύει στο Ivanovice (Σλοβακική Δημοκρατία), με αντικείμενο αίτημα καταβολής συμβατικής ποινής λόγω μη εκπλήρωσης προσυμφώνου σύμβασης δικαιόχρησης.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το νομικό πλαίσιο</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">3</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το άρθρο 4, παράγραφος 1, του κανονισμού Βρυξέλλες Ια έχει ως εξής:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-26" title="page-1">
      «Με την επιφύλαξη των διατάξεων του παρόντος κανονισμού, τα πρόσωπα που έχουν την κατοικία τους στο έδαφος κράτους μέλους ενάγονται ενώπιον των δικαστηρίων αυτού του κράτους μέλους, ανεξάρτητα από την ιθαγένειά τους.»
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">4</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το άρθρο 7, σημείο 1, του κανονισμού αυτού έχει ως εξής:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-28" title="page-1">
      «Πρόσωπο που έχει την κατοικία του σε κράτος μέλος μπορεί να εναχθεί σε άλλο κράτος μέλος:
    </p>
    <p class="C29Marge0doubleretrait" id="para-29" title="page-1">
      1. α) ως προς διαφορές εκ συμβάσεως, ενώπιον του δικαστηρίου του τόπου όπου εκπληρώθηκε ή οφείλει να εκπληρωθεί η παροχή·
    </p>
    <p class="C11Marge1avecretrait" id="para-30" title="page-2">
      β) για τους σκοπούς της εφαρμογής της παρούσας διάταξης, και εφόσον δεν συμφωνήθηκε διαφορετικά, ο τόπος εκπλήρωσης της επίδικης παροχής είναι:
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">εφόσον πρόκειται για πώληση εμπορευμάτων, ο τόπος του κράτους μέλους όπου, δυνάμει της σύμβασης, έγινε ή έπρεπε να γίνει η παράδοση των εμπορευμάτων,</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">εφόσον πρόκειται για παροχή υπηρεσιών, ο τόπος του κράτους μέλους όπου, δυνάμει της σύμβασης, έγινε ή έπρεπε να γίνει η παροχή των υπηρεσιών·</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C11Marge1avecretrait" id="para-33" title="page-2">
      γ) το στοιχείο α) εφαρμόζεται, εφόσον δεν εφαρμόζεται το στοιχείο β)».
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η διαφορά της κύριας δίκης και το προδικαστικό ερώτημα</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">5</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η αιτούσα της κύριας δίκης, η οποία παρέχει συμβουλευτικές υπηρεσίες στον τομέα της υγείας και της ασφάλειας στην εργασία, και η καθής της κύριας δίκης συνήψαν στις 28 Ιουνίου 2018 προσύμφωνο σύμβασης δικαιόχρησης (στο εξής: προσύμφωνο) βάσει της οποίας η πρώτη θα παρείχε στη δεύτερη το δικαίωμα να ιδρύει και να διαχειρίζεται υποκαταστήματα μέσω δικαιόχρησης στη Σλοβακία. Εκτός από την υποχρέωση σύναψης της σύμβασης, το προσύμφωνο προέβλεπε ορισμένους άλλους όρους, καθώς και την υποχρέωση της καθής της κύριας δίκης να καταβάλει προκαταβολή ποσού 20 400 ευρώ, προ φόρου προστιθέμενης αξίας, και, σε περίπτωση μη εκπλήρωσης της υποχρέωσης αυτής, συμβατική ποινή ισόποση προς την προκαταβολή (στο εξής: συμβατική ποινή).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">6</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η προκαταβολή, η οποία είχε σκοπό όχι μόνο την εξασφάλιση της εκπλήρωσης της ως άνω υποχρέωσης αλλά και τη διασφάλιση της εμπιστευτικότητας όσον αφορά όλες τις πληροφορίες που περιείχε το προσύμφωνο σχετικά με το εφαρμοζόμενο από την αιτούσα της κύριας δίκης σύστημα δικαιόχρησης, έπρεπε να καταβληθεί εντός δέκα ημερών από την ημερομηνία υπογραφής του προσυμφώνου. Επιπλέον, το προσύμφωνο προέβλεπε τη δυνατότητα υπαναχώρησης της αιτούσας της κύριας δίκης στην περίπτωση μη εμπρόθεσμης καταβολής του συνομολογηθέντος ποσού.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">7</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το προσύμφωνο προέβλεπε την εφαρμογή του τσεχικού δικαίου, ενώ δεν συνήφθη καμία συμφωνία παρέκτασης διεθνούς δικαιοδοσίας.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">8</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Υποστηρίζοντας ότι η καθής της κύριας δίκης αθέτησε την υποχρέωση καταβολής της επίμαχης προκαταβολής, η αιτούσα της κύριας δίκης υπαναχώρησε από το προσύμφωνο και ζήτησε την καταβολή της συμβατικής ποινής.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">9</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Προς τον σκοπό αυτόν, κατέθεσε ενώπιον του Okresní soud v Ostravě (επαρχιακού δικαστηρίου της Οστράβα, Τσεχική Δημοκρατία) αίτηση έκδοσης ευρωπαϊκής διαταγής πληρωμής.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">10</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Με διάταξη της 17ης Δεκεμβρίου 2020, το δικαστήριο αυτό απέρριψε την ένσταση ελλείψεως διεθνούς δικαιοδοσίας των τσεχικών δικαστηρίων που προέβαλε η καθής της κύριας δίκης και έκρινε ότι είχε διεθνή δικαιοδοσία για την εκδίκαση της διαφοράς βάσει του άρθρου 7, σημείο 1, στοιχείο αʹ, του κανονισμού Βρυξέλλες Ια, δεδομένου ότι η ένδικη διαφορά αφορούσε την εκπλήρωση παροχής, κατά την έννοια της διάταξης αυτής, ήτοι την υποχρέωση καταβολής της συμβατικής ποινής, η οποία έπρεπε να γίνει στην έδρα της αιτούσας της κύριας δίκης.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">11</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Με την έφεση που άσκησε κατά της ως άνω διάταξης, η καθής της κύριας δίκης προέβαλε ότι διεθνή δικαιοδοσία είχαν τα σλοβακικά δικαστήρια, υποστηρίζοντας ότι η υποχρέωση την οποία διασφάλιζε η συμβατική ποινή ναι μεν απέρρεε από το προσύμφωνο, αλλά συνδεόταν με τον τόπο κατασκευής ή παράδοσης των εμπορευμάτων στο πλαίσιο της σύμβασης δικαιόχρησης που επρόκειτο να συναφθεί.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">12</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Με διάταξη της 16ης Φεβρουαρίου 2021, το Krajský soud v Ostravě (περιφερειακό δικαστήριο της Οστράβα, Τσεχική Δημοκρατία), ως δευτεροβάθμιο δικαστήριο, επικύρωσε την πρωτόδικη διάταξη, κρίνοντας ότι η αίτηση είχε ως αντικείμενο την αξίωση καταβολής της συμβατικής ποινής λόγω αθέτησης εκ μέρους της καθής της κύριας δίκης των όρων του προσυμφώνου και ότι συνεπώς δεν συνδεόταν με την κατασκευή ή την παράδοση εμπορευμάτων, με αποτέλεσμα να μην έχει εφαρμογή το άρθρο 7, σημείο 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού Βρυξέλλες Ια. Κατά συνέπεια, η διεθνής δικαιοδοσία έπρεπε να καθοριστεί σύμφωνα με το άρθρο 7, σημείο 1, στοιχείο αʹ, του κανονισμού, δυνάμει του οποίου διεθνή δικαιοδοσία έχει το δικαστήριο του τόπου όπου εκπληρώθηκε ή πρέπει να εκπληρωθεί η επίδικη παροχή, ο οποίος καθορίζεται σύμφωνα με το δίκαιο του επιληφθέντος δικαστηρίου, εν προκειμένω σύμφωνα με το τσεχικό δίκαιο.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">13</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατά της διάταξης αυτής, η καθής της κύριας δίκης άσκησε αίτηση αναιρέσεως ενώπιον του Nejvyšší soud (Ανωτάτου Δικαστηρίου, Τσεχική Δημοκρατία), ήτοι του αιτούντος δικαστηρίου, υποστηρίζοντας ότι δεν είχε εκτιμηθεί ορθώς η φύση της αξίωσης καταβολής της συμβατικής ποινής.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">14</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το αιτούν δικαστήριο αναφέρεται στην πάγια νομολογία του Δικαστηρίου σχετικά με την έννοια «διαφορές εκ συμβάσεως» (αποφάσεις της 17ης Ιουνίου 1992, Handte, C‑26/91, EU:C:1992:268, σκέψη 15, και της 15ης Ιουνίου 2017, Kareda, C‑249/16, EU:C:2017:472, σκέψη 30), και συμπεραίνει ότι η ενώπιόν του διαφορά που αφορά την αξίωση καταβολής της συμβατικής ποινής απορρέει από το προσύμφωνο, όπερ σημαίνει ότι εμπίπτει στις «διαφορές εκ συμβάσεως» κατά το άρθρο 7, σημείο 1, του κανονισμού Βρυξέλλες Ια.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">15</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Δεδομένου ότι, κατά το αιτούν δικαστήριο, η αξίωση αυτή δεν συνδέεται με την κατασκευή ή παράδοση εμπορευμάτων, πρέπει εκ προοιμίου να αποκλειστεί το ενδεχόμενο εφαρμογής του άρθρου 7, σημείο 1, στοιχείο βʹ, πρώτη περίπτωση.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">16</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Συνεπώς, πρέπει να εξεταστεί αν πρόκειται για αξίωση που συνδέεται με «παροχή υπηρεσιών» κατά την έννοια του άρθρου 7, σημείο 1, στοιχείο βʹ, δεύτερη περίπτωση.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">17</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το αιτούν δικαστήριο επισημαίνει ότι υπάρχουν δύο πιθανές λύσεις για τον καθορισμό του δικαστηρίου που έχει διεθνή δικαιοδοσία, ήτοι, αφενός, ο χαρακτηρισμός του προσυμφώνου ως αυτοτελούς σύμβασης και, αφετέρου, ο προσδιορισμός της φύσης των αξιώσεων από το προσύμφωνο με βάση τη φύση της σύμβασης που πρόκειται να συναφθεί.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">18</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Λαμβάνοντας υπόψη τη νομολογία του Δικαστηρίου, το Nejvyšší soud (Ανώτατο Δικαστήριο) εκτιμά ότι μόνο με τη σύναψη του προσυμφώνου δεν υφίσταται παροχή υπηρεσιών, όπως αυτή ορίζεται αυτοτελώς στο δίκαιο της Ένωσης ως σύμβαση που αφορά την άσκηση δραστηριότητας με θετικές πράξεις, υπέρ άλλου προσώπου, έναντι αμοιβής (πρβλ. αποφάσεις της 23ης Απριλίου 2009, Falco Privatstiftung και Rabitsch, C‑533/07, EU:C:2009:257, της 14ης Ιουλίου 2016, Granarolo, C‑196/15, EU:C:2016:559, και της 25ης Μαρτίου 2021, Obala i lučice, C‑307/19, EU:C:2021:236), και, ως εκ τούτου, κλίνει υπέρ της γνώμης ότι το προσύμφωνο δεν εμπίπτει στο άρθρο 7, σημείο 1, στοιχείο βʹ, δεύτερη περίπτωση, του κανονισμού Βρυξέλλες Ια.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">19</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατά συνέπεια, σύμφωνα με το άρθρο 7, σημείο 1, στοιχείο γʹ, κατά το οποίο το άρθρο 7, σημείο 1, στοιχείο αʹ, εφαρμόζεται εφόσον δεν εφαρμόζεται το άρθρο 7, σημείο 1, στοιχείο βʹ, η διεθνής δικαιοδοσία θα πρέπει να καθοριστεί βάσει του τόπου εκπλήρωσης της επίδικης παροχής.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">20</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατά το μέτρο που το Δικαστήριο δεν έχει ακόμη εξετάσει ρητώς το ζήτημα αν ένα pactum de contrahendo μπορεί να χαρακτηριστεί ως «σύμβαση παροχής υπηρεσιών», υφίσταται εύλογη αμφιβολία ως προς την ορθή ερμηνεία του άρθρου 7, σημείο 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού Βρυξέλλες Ια.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">21</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Υπό τις συνθήκες αυτές, το Nejvyšší soud (Ανώτατο Δικαστήριο) αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο το εξής προδικαστικό ερώτημα:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-52" title="page-4">
      «Κατ’ ορθή ερμηνεία του άρθρου 7, σημείο 1, στοιχείο βʹ, του [κανονισμού Βρυξέλλες Ια] καταλαμβάνει η έννοια της “σύμβασης παροχής υπηρεσιών” και το προσύμφωνο (pactum de contrahendo) με το οποίο τα μέρη ανέλαβαν την υποχρέωση να συνάψουν στο μέλλον σύμβαση που θα ήταν σύμβαση παροχής υπηρεσιών κατά την εν λόγω διάταξη;»
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επί του προδικαστικού ερωτήματος</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">22</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Με το προδικαστικό ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ζητεί κατ’ ουσίαν να διευκρινιστεί αν το άρθρο 7, σημείο 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού Βρυξέλλες Iα έχει την έννοια ότι αποτελεί σύμβαση «παροχής υπηρεσιών» κατά τη διάταξη αυτή προσύμφωνο σύμβασης δικαιόχρησης το οποίο προβλέπει υποχρέωση καταβολής συμβατικής ποινής στην περίπτωση μη εκπλήρωσής του, συμβατική υποχρέωση της οποίας η παράβαση αποτελεί τη βάση ενδίκου βοηθήματος.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">23</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Υπενθυμίζεται ευθύς εξαρχής ότι, κατά το μέτρο που ο κανονισμός Βρυξέλλες Iα κατάργησε και αντικατέστησε τον κανονισμό (ΕΚ) 44/2001 του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 2000, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις (ΕΕ 2001, L 12, σ. 1), ο οποίος είχε αντικαταστήσει τη Σύμβαση της 27ης Σεπτεμβρίου 1968 για τη διεθνή δικαιοδοσία και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις (ΕΕ 1982, L 388, σ. 7), η διατυπωθείσα από το Δικαστήριο ερμηνεία των διατάξεων του κανονισμού 44/2001 ισχύει και για τον κανονισμό Βρυξέλλες Iα, στις περιπτώσεις που είναι δυνατόν να θεωρηθεί ότι υπάρχει αντιστοιχία μεταξύ των διατάξεων των ανωτέρω νομοθετημάτων της Ένωσης. Τέτοια αντιστοιχία υπάρχει ιδίως μεταξύ του άρθρου 5, σημείο 1, του κανονισμού 44/2001 και του άρθρου 7, σημείο 1, του κανονισμού Βρυξέλλες Iα (πρβλ. απόφαση της 8ης Μαΐου 2019, Kerr, C‑25/18, EU:C:2019:376, σκέψεις 19 και 20 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">24</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Όσον αφορά το άρθρο 7, σημείο 1, στοιχείο βʹ, δεύτερη περίπτωση, του κανονισμού Βρυξέλλες Ια, το γράμμα της διάταξης αυτής δεν καθιστά αφεαυτού δυνατό το να δοθεί απάντηση στο υποβληθέν προδικαστικό ερώτημα, καθόσον δεν ορίζει την έννοια της συμβάσεως παροχής υπηρεσιών (πρβλ. απόφαση της 23ης Απριλίου 2009, Falco Privatstiftung και Rabitsch, C‑533/07, EU:C:2009:257, σκέψη 19).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">25</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατά πάγια νομολογία, οι όροι «διαφορές εκ συμβάσεως» και «παροχή υπηρεσιών», κατά την έννοια, αντιστοίχως, του άρθρου 7, σημείο 1, στοιχείο αʹ, και του άρθρου 7, σημείο 1, στοιχείο βʹ, δεύτερη περίπτωση, του κανονισμού Βρυξέλλες Iα, πρέπει να ερμηνεύονται αυτοτελώς, με γνώμονα κυρίως το σύστημα και τους σκοπούς του κανονισμού αυτού, προς διασφάλιση της ομοιόμορφης εφαρμογής του σε όλα τα κράτη μέλη. Ως εκ τούτου, δεν είναι δυνατό να παραπέμπουν στον χαρακτηρισμό ο οποίος δίνεται, κατά το εφαρμοστέο εθνικό δίκαιο, στην έννομη σχέση που αποτελεί το αντικείμενο της διαφοράς ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου (πρβλ. απόφαση της 14ης Ιουλίου 2016, Granarolo, C‑196/15, EU:C:2016:559, σκέψη 19 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">26</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ως προς το ζήτημα αυτό, υπενθυμίζεται ότι ο κανονισμός Βρυξέλλες Iα σκοπεί στην ενοποίηση των κανόνων συγκρούσεως διεθνούς δικαιοδοσίας στις αστικές και εμπορικές υποθέσεις μέσω κανόνων δικαιοδοσίας που παρουσιάζουν υψηλό βαθμό προβλεψιμότητας, επιδιώκοντας, επομένως, την επίτευξη σκοπού που αφορά την ασφάλεια δικαίου και ο οποίος έγκειται στην ενίσχυση της δικαστικής προστασίας των εγκατεστημένων εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης προσώπων, παρέχοντας ταυτόχρονα στον μεν ενάγοντα τη δυνατότητα να προσδιορίζει ευχερώς το δικαστήριο στο οποίο μπορεί να ασκήσει αγωγή, στον δε εναγόμενο τη δυνατότητα να προβλέπει ευλόγως το δικαστήριο ενώπιον του οποίου μπορεί να εναχθεί (πρβλ. απόφαση της 14ης Ιουλίου 2016, Granarolo, C‑196/15, EU:C:2016:559, σκέψη 16 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">27</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Εξάλλου, κατά πάγια νομολογία, το σύστημα κοινών κανόνων διεθνούς δικαιοδοσίας κατά το κεφάλαιο II του κανονισμού Βρυξέλλες Iα στηρίζεται στον γενικό κανόνα του άρθρου 4, παράγραφος 1, του κανονισμού αυτού, κατά τον οποίο τα πρόσωπα που έχουν την κατοικία τους εντός κράτους μέλους ενάγονται ενώπιον των δικαστηρίων του κράτους αυτού, ανεξαρτήτως της ιθαγένειας των διαδίκων. Το κεφάλαιο ΙΙ, τμήμα 2, του κανονισμού προβλέπει ορισμένες ειδικές βάσεις διεθνούς δικαιοδοσίας, μεταξύ των οποίων και εκείνη του άρθρου 7, σημείο 1, του εν λόγω κανονισμού, κατά παρέκκλιση από τη θεμελιώδη αυτή αρχή της γενικής δωσιδικίας της κατοικίας του εναγομένου (πρβλ. απόφαση της 14ης Ιουλίου 2016, Granarolo, C‑196/15, EU:C:2016:559, σκέψη 17 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">28</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Στο ως άνω πλαίσιο, υπενθυμίζεται ότι οι προβλεπόμενοι στον κανονισμό Βρυξέλλες Iα κανόνες περί ειδικών βάσεων διεθνούς δικαιοδοσίας χρήζουν στενής ερμηνείας, η οποία δεν πρέπει να βαίνει πέραν των περιπτώσεων που ρητώς προβλέπει ο εν λόγω κανονισμός (απόφαση της 8ης Μαΐου 2019, Kerr, C‑25/18, EU:C:2019:376, σκέψη 22 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">29</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ο διαλαμβανόμενος στο άρθρο 7, σημείο 1, του κανονισμού Βρυξέλλες Iα κανόνας περί ειδικής βάσεως διεθνούς δικαιοδοσίας σε διαφορές εκ συμβάσεων υπαγορεύεται από τον σκοπό της εγγύτητας και δικαιολογείται από την ύπαρξη στενού συνδέσμου μεταξύ της συγκεκριμένης σύμβασης και του δικαστηρίου που καλείται να επιληφθεί της σχετικής διαφοράς. Συνεπώς, ο γενικός κανόνας περί διεθνούς δικαιοδοσίας των δικαστηρίων της κατοικίας του εναγομένου, για τον οποίο έγινε λόγος στη σκέψη 27 της παρούσας απόφασης, συμπληρώνεται από τον κανόνα περί ειδικής βάσης διεθνούς δικαιοδοσίας σε διαφορές εκ συμβάσεως, κατ’ εφαρμογήν του οποίου ο εναγόμενος μπορεί να εναχθεί και ενώπιον του δικαστηρίου του τόπου όπου εκπληρώθηκε ή οφείλει να εκπληρωθεί η επίδικη παροχή (πρβλ. απόφαση της 23ης Απριλίου 2009, Falco Privatstiftung και Rabitsch, C‑533/07, EU:C:2009:257, σκέψεις 24 και 25).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">30</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Όσον αφορά τον τόπο εκπλήρωσης των συμβατικών παροχών που προβλέπονται από σύμβαση παροχής υπηρεσιών, το άρθρο 7, σημείο 1, στοιχείο βʹ, δεύτερη περίπτωση, του κανονισμού Βρυξέλλες Ια ορίζει αυτοτελώς ως δικαιοδοτικό σύνδεσμο για τη σύμβαση παροχής υπηρεσιών τον τόπο του κράτους μέλους όπου, βάσει της σύμβασης, έγινε ή έπρεπε να γίνει η παροχή των υπηρεσιών, τούτο δε προκειμένου να διευκολυνθεί η επίτευξη του σκοπού της ενοποίησης και της προβλεψιμότητας των κανόνων περί διεθνούς δικαιοδοσίας και, ως εκ τούτου, του σκοπού της ασφάλειας δικαίου. Ο ως άνω αυτοτελής δικαιοδοτικός σύνδεσμος έχει εφαρμογή σε όλες τις απαιτήσεις από την ίδια σύμβαση παροχής υπηρεσιών (πρβλ. αποφάσεις της 23ης Απριλίου 2009, Falco Privatstiftung και Rabitsch, C‑533/07, EU:C:2009:257, σκέψεις 26 και 27, και της 11ης Μαρτίου 2010, Wood Floor Solutions Andreas Domberger, C‑19/09, EU:C:2010:137, σκέψη 23).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">31</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Υπό το πρίσμα των ανωτέρω σκέψεων, πρέπει να εξεταστεί το ζήτημα αν η υποχρέωση καταβολής συμβατικής ποινής λόγω μη εκπλήρωσης προσυμφώνου, όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη, εμπίπτει στην έννοια «παροχή υπηρεσιών» κατά το άρθρο 7, σημείο 1, στοιχείο βʹ, δεύτερη περίπτωση, του κανονισμού Βρυξέλλες Ια.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">32</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατ’ αρχάς, διαπιστώνεται ότι οι υποχρεώσεις των μερών βάσει των όρων προσυμφώνου, όπως το επίμαχο στην κύρια δίκη, εμπίπτουν στην έννοια «διαφορές εκ συμβάσεως» κατά το άρθρο 7, σημείο 1, στοιχείο αʹ, του κανονισμού Βρυξέλλες Ια.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">33</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Εν συνεχεία, ενώ στο άρθρο 7, σημείο 1, στοιχείο αʹ, του κανονισμού Βρυξέλλες Ια η διεθνής δικαιοδοσία για τις διαφορές εκ συμβάσεως καθορίζεται με βάση τον τόπο εκπλήρωσης της επίδικης παροχής, στο άρθρο 7, σημείο 1, στοιχείο βʹ, προβλέπονται, όσον αφορά την πώληση εμπορευμάτων και την παροχή υπηρεσιών, ειδικοί δικαιοδοτικοί σύνδεσμοι και ως τόπος εκπλήρωσης της παροχής ορίζεται, αντιστοίχως, ο τόπος του κράτους μέλους όπου, δυνάμει της σύμβασης, έγινε ή έπρεπε να γίνει η παράδοση των εμπορευμάτων και ο τόπος του κράτους μέλους όπου, δυνάμει της σύμβασης, έγινε ή έπρεπε να γίνει η παροχή των υπηρεσιών.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">34</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Όσον αφορά ειδικότερα τον χαρακτηρισμό μιας σύμβασης ως «σύμβασης παροχής υπηρεσιών», από τη νομολογία προκύπτει ότι η έννοια των «υπηρεσιών» κατά το άρθρο 7, σημείο 1, στοιχείο βʹ, δεύτερη περίπτωση, προϋποθέτει, κατ’ ελάχιστον, ότι ο παρέχων τις υπηρεσίες ασκεί συγκεκριμένη δραστηριότητα έναντι αμοιβής (βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις της 23ης Απριλίου 2009, Falco Privatstiftung και Rabitsch, C‑533/07, EU:C:2009:257, σκέψη 29, και της 15ης Ιουνίου 2017, Kareda, C‑249/16, EU:C:2017:472, σκέψη 35).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">35</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Όσον αφορά το πρώτο κριτήριο του ορισμού αυτού, ήτοι την ύπαρξη δραστηριότητας, το Δικαστήριο έχει διευκρινίσει ότι απαιτούνται θετικές πράξεις και όχι απλώς παραλείψεις. Ως προς το ζήτημα αυτό, στην περίπτωση συμβάσεως με αντικείμενο τη διανομή των προϊόντων του ενός εκ των συμβαλλομένων από τον αντισυμβαλλόμενό του, το Δικαστήριο έκρινε ότι το κριτήριο αυτό αντιστοιχεί στη χαρακτηριστική παροχή που εκπληρώνει ο αντισυμβαλλόμενος ο οποίος, διασφαλίζοντας τη διανομή αυτή, συμβάλλει στη διάδοση των οικείων προϊόντων (βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις της 19ης Δεκεμβρίου 2013, Corman-Collins, C‑9/12, EU:C:2013:860, σκέψη 38, και της 14ης Ιουλίου 2016, Granarolo, C‑196/15, EU:C:2016:559, σκέψη 38).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">36</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Όσον αφορά το δεύτερο κριτήριο, ήτοι εκείνο που αφορά την αμοιβή που καταβάλλεται έναντι της δραστηριότητας αυτής, επισημαίνεται ότι αυτή δεν πρέπει να νοείται υπό τη στενή έννοια της καταβολής χρηματικού ποσού, δεδομένου ότι και ένα σύνολο πλεονεκτημάτων που εμφανίζει οικονομική αξία μπορεί να θεωρηθεί ότι συνιστά αμοιβή (πρβλ. αποφάσεις της 19ης Δεκεμβρίου 2013, Corman-Collins, C‑9/12, EU:C:2013:860, σκέψη 39, και της 14ης Ιουλίου 2016, Granarolo, C‑196/15, EU:C:2016:559, σκέψη 40).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">37</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Πλην όμως, μολονότι το αντικείμενο της σύμβασης δικαιόχρησης η οποία θα έπρεπε να συναφθεί βάσει του προσυμφώνου ανταποκρίνεται πλήρως στα δύο κριτήρια για τα οποία έγινε λόγος στις σκέψεις 35 και 36 της παρούσας απόφασης, εντούτοις αυτό δεν ισχύει για το προσύμφωνο του οποίου αντικείμενο ήταν η σύναψη σύμβασης δικαιόχρησης στο μέλλον και η τήρηση της εμπιστευτικότητας όσον αφορά τις πληροφορίες που το ίδιο περιείχε. Επιπλέον, ελλείψει πραγματικής δραστηριότητας εκ μέρους του αντισυμβαλλομένου, η καταβολή της συμβατικής ποινής δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως αμοιβή.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">38</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατά το μέτρο που το προσύμφωνο δεν επιβάλλει καμία θετική πράξη, ούτε την καταβολή αμοιβής, οι υποχρεώσεις από αυτό και ιδίως η υποχρέωση καταβολής της συμβατικής ποινής δεν μπορούν να εμπίπτουν στην έννοια «παροχή υπηρεσιών» κατά το άρθρο 7, σημείο 1, στοιχείο βʹ, δεύτερη περίπτωση, του κανονισμού Βρυξέλλες Ια.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">39</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το συμπέρασμα αυτό δεν κλονίζεται από το επιχείρημα ότι η υποχρέωση καταβολής της συμβατικής ποινής συνδέεται στενά με τη μέλλουσα να συναφθεί σύμβαση, βάσει της οποίας θα μπορούσε να προσδιοριστεί ο τόπος όπου θα έπρεπε να γίνει η παροχή των επίμαχων υπηρεσιών.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">40</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Πράγματι, το επιχείρημα αυτό προσκρούει όχι μόνο στην απαίτηση στενής ερμηνείας των προβλεπόμενων στον κανονισμό Βρυξέλλες Ια κανόνων περί ειδικών βάσεων διεθνούς δικαιοδοσίας, η οποία υπενθυμίζεται στη σκέψη 28 της παρούσας απόφασης, αλλά επίσης και στους σκοπούς προβλεψιμότητας και ασφάλειας δικαίου για τους οποίους έγινε λόγος στις σκέψεις 26 και 30 της παρούσας απόφασης.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">41</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Τέλος, επισημαίνεται ότι από το σύστημα του άρθρου 7, σημείο 1, του κανονισμού Βρυξέλλες Ια προκύπτει ότι ο νομοθέτης της Ένωσης θέσπισε διαφορετικούς κανόνες διεθνούς δικαιοδοσίας, αφενός, για τις συμβάσεις πωλήσεως εμπορευμάτων και τις συμβάσεις παροχής υπηρεσιών και, αφετέρου, για τα λοιπά είδη συμβάσεων τα οποία δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής των ειδικών διατάξεων του εν λόγω κανονισμού (πρβλ. απόφαση της 23ης Απριλίου 2009, Falco Privatstiftung και Rabitsch, C‑533/07, EU:C:2009:257, σκέψη 42).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">42</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Υπενθυμίζεται συναφώς ότι το άρθρο 7, σημείο 1, στοιχείο γʹ, του κανονισμού Βρυξέλλες Ια προβλέπει ότι «το στοιχείο α) εφαρμόζεται, εφόσον δεν εφαρμόζεται το στοιχείο β)».</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">43</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Πλην όμως, η διεύρυνση του πεδίου εφαρμογής του άρθρου 7, σημείο 1, στοιχείο βʹ, δεύτερη περίπτωση, του κανονισμού Βρυξέλλες Ια, ώστε να καταλαμβάνει κάθε προσύμφωνο σύμβασης παροχής υπηρεσιών, θα είχε ως συνέπεια να καταστρατηγηθεί η βούληση του νομοθέτη της Ένωσης ως προς το ζήτημα αυτό και θα περιόριζε την πρακτική αποτελεσματικότητα του άρθρου 7, σημείο 1, στοιχεία γʹ και αʹ (πρβλ. απόφαση της 23ης Απριλίου 2009, Falco Privatstiftung και Rabitsch, C‑533/07, EU:C:2009:257, σκέψη 43).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">44</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατόπιν των ανωτέρω εκτιμήσεων, στο υποβληθέν προδικαστικό ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 7, σημείο 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού Βρυξέλλες Iα έχει την έννοια ότι δεν αποτελεί σύμβαση «παροχής υπηρεσιών» κατά τη διάταξη αυτή προσύμφωνο σύμβασης δικαιόχρησης το οποίο προβλέπει υποχρέωση καταβολής συμβατικής ποινής στην περίπτωση μη εκπλήρωσής του, συμβατική υποχρέωση της οποίας η παράβαση αποτελεί τη βάση ενδίκου βοηθήματος. Σε μια τέτοια περίπτωση, η διεθνής δικαιοδοσία για την εκδίκαση του ενδίκου βοηθήματος το οποίο στηρίζεται στην συμβατική αυτή υποχρέωση καθορίζεται, σύμφωνα με το άρθρο 7, σημείο 1, στοιχείο αʹ, του κανονισμού, με γνώμονα τον τόπο εκπληρώσεως της εν λόγω υποχρέωσης.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επί των δικαστικών εξόδων</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">45</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C41DispositifIntroduction" id="para-79" title="page-9">
      Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (έβδομο τμήμα) αποφαίνεται:
    </p>
    <p class="C30Dispositifalinea" id="para-80" title="page-9">
      Το άρθρο 7, σημείο 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού (ΕΕ) 1215/2012 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 12ης Δεκεμβρίου 2012, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις,
    </p>
    <p class="C30Dispositifalinea" id="para-81" title="page-9">
      έχει την έννοια ότι:
    </p>
    <p class="C30Dispositifalinea" id="para-82" title="page-9">
      δεν αποτελεί σύμβαση «παροχής υπηρεσιών» κατά τη διάταξη αυτή προσύμφωνο σύμβασης δικαιόχρησης το οποίο προβλέπει υποχρέωση καταβολής συμβατικής ποινής στην περίπτωση μη εκπλήρωσής του, συμβατική υποχρέωση της οποίας η παράβαση αποτελεί τη βάση ενδίκου βοηθήματος. Σε μια τέτοια περίπτωση, η διεθνής δικαιοδοσία για την εκδίκαση του ενδίκου βοηθήματος το οποίο στηρίζεται στην συμβατική αυτή υποχρέωση καθορίζεται, σύμφωνα με το άρθρο 7, σημείο 1, στοιχείο αʹ, του κανονισμού, με γνώμονα τον τόπο εκπληρώσεως της εν λόγω υποχρέωσης.
    </p>
    <div class="signatures">
<p class="C77Signatures" id="para-83" title="page-9">
<span class="signatory">(υπογραφές)</span>
</p>
</div>
    <div/>
  <hr class="note"/>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-1" href="#c-1">*</a>
</span>) Γλώσσα διαδικασίας: η τσεχική.</p>
</body>
</html>
