<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-278/16</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62016CC0278</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:366">EU:C:2017:366</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>10</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>10</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P>CONCLUSIE VAN ADV.-GEN. WAHL – ZAAK C‑278/16</P><P>SLEUTJES</P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Conclusie van advocaat-generaal</HT></P><P><HT TYPE="UC">N. Wahl</HT></P><P>van <DATE ISO="20170511">11 mei 2017</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Oorspronkelijke taal: Engels.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Zaak C‑278/16</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Strafprocedure tegen Frank Sleutjes,</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">andere partij in de procedure:</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Staatsanwaltschaft Aachen</HT></P><P><HT TYPE="NORMAL">[verzoek van het Landgericht Aachen (rechter in tweede aanleg Aken, Duitsland) om een prejudiciële beslissing]</HT></P></STI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="”" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN="„"><KEYWORD>Ruimte van vrijheid, veiligheid en recht</KEYWORD><KEYWORD>Richtlijn 2010/64/EU</KEYWORD><KEYWORD>Artikel 3</KEYWORD><KEYWORD>Recht op vertolking en vertaling in strafprocedures</KEYWORD><KEYWORD>Begrip <QUOT.START CODE="201A" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>essentieel processtuk<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="2019" ID="QE0001"/></KEYWORD><KEYWORD>Strafbeschikking (Strafbefehl)</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><CONTENTS.CONCLUSION><GR.SEQ LEVEL="1"><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>Het door richtlijn 2010/64/EU<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P>Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad van <DATE ISO="20101020">20 oktober 2010</DATE> betreffende het recht op vertolking en vertaling in strafprocedures (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="280" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2010">PB 2010, L 280, blz. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> gewaarborgde recht op vertolking en vertaling in strafprocedures in de hele Europese Unie is een belangrijke mijlpaal op de weg naar een versterking van de procedurele rechten van personen die ervan worden verdacht of beschuldigd een strafbaar feit te hebben begaan, zoals beoogd door het programma van Stockholm van de Europese Raad.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P>Europese Raad, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>Het programma van Stockholm – Een open en veilig Europa ten dienste en ter bescherming van de burger<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/> (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="115" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2010">PB 2010, C 115, blz. 1</REF.DOC.OJ> en 10).</P></NOTE> Zoals de Raad van de Europese Unie heeft gepreciseerd, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>[moet] [d]e verdachte of beklaagde […] kunnen begrijpen wat er gebeurt en moet [hij] zich verstaanbaar kunnen maken. Een verdachte of een beklaagde die de proceduretaal niet spreekt of begrijpt, heeft een tolk nodig, en vertalingen van essentiële processtukken.<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P>Bijlage bij de resolutie van de Raad van <DATE ISO="20091130">30 november 2009</DATE> over een routekaart ter versterking van de procedurele rechten van verdachten en beklaagden in strafprocedures (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="295" PAGE.FIRST="3" DATE.PUB="2009">PB 2009, C 295, blz. 3</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> Tegen die achtergrond zal het onderhavige verzoek om een prejudiciële beslissing het Hof in de gelegenheid stellen zijn rechtspraak over richtlijn 2010/64 verder te ontwikkelen.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>Zie arresten van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151015">15 oktober 2015</DATE>, <NAME.CASE>Covaci</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑216/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:686">EU:C:2015:686</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, en <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160609">9 juni 2016</DATE>, <NAME.CASE>Balogh</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑25/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:423">EU:C:2016:423</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>In het hoofdgeding wenst het Landgericht Aachen (rechter in tweede aanleg Aken, Duitsland) in wezen te vernemen of een Strafbefehl (strafbeschikking) dient te worden aangemerkt als een <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>essentieel processtuk<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/> in strafprocedures, dat overeenkomstig artikel 3 van richtlijn 2010/64 moet worden vertaald indien de persoon tot wie het is gericht, geen Duits verstaat.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Om de hiernavolgende redenen geef ik het Hof in overweging de prejudiciële vraag bevestigend te beantwoorden.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="2"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">I.</HT></NO.P><TXT>Toepasselijke bepalingen</TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">A.</HT></NO.P><TXT>Richtlijn 2010/64</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>De overwegingen 14, 16 en 30 van richtlijn 2010/64 luiden:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><CONSID><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>(14)</NO.P><TXT>Het recht op vertolking en vertaling ten behoeve van personen die de taal van de procedure niet spreken of verstaan, is vastgelegd in artikel 6 van het [op <DATE ISO="19501104">4 november 1950</DATE> te Rome ondertekende Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden; hierna: <QUOT.START CODE="201A" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>EVRM<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="2019" ID="QE0006"/>], zoals uitgelegd in de rechtspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens. De bepalingen van deze richtlijn vergemakkelijken de toepassing van dit recht in de praktijk. Te dien einde strekt deze richtlijn ertoe het recht van een beklaagde of verdachte op vertolking en vertaling in strafprocedures te garanderen, met het oog op het verzekeren van zijn recht op een eerlijk proces.</TXT></NP></CONSID><P>[…]</P><CONSID><NP><NO.P>(16)</NO.P><TXT>In sommige lidstaten is een andere autoriteit dan een in strafzaken bevoegde rechtbank bevoegd tot het opleggen van sancties met betrekking tot relatief lichte strafbare feiten. Dit kan bijvoorbeeld het geval zijn met betrekking tot verkeersovertredingen die op grote schaal worden begaan en die kunnen worden vastgesteld naar aanleiding van een verkeerscontrole. In dergelijke situaties zou het onredelijk zijn de bevoegde autoriteit te verplichten alle rechten te waarborgen waarin deze richtlijn voorziet. Als de wet van een lidstaat erin voorziet dat voor lichte strafbare feiten een sanctie [wordt] opgelegd door een dergelijke autoriteit, en tegen het opleggen van deze sanctie beroep bij een in strafzaken bevoegde rechtbank kan worden ingesteld, moet deze richtlijn derhalve alleen van toepassing zijn op de procedure die bij deze rechtbank wordt gevoerd naar aanleiding van dit beroep.</TXT></NP></CONSID><P>[…]</P><CONSID><NP><NO.P>(30)</NO.P><TXT>Het garanderen van een eerlijk verloop van de procedure vereist dat essentiële processtukken, of ten minste de relevante onderdelen daaruit, ten behoeve van de verdachte of beklaagde vertaald worden overeenkomstig deze richtlijn. Bepaalde stukken moeten in dit opzicht altijd worden beschouwd als essentiële processtukken en moeten bijgevolg worden vertaald, zoals beslissingen tot vrijheidsbeneming, de tenlastelegging of dagvaarding en vonnissen. Het behoort de bevoegde autoriteiten van de lidstaten toe om uit eigen beweging of op verzoek van de verdachte of beklaagde of van diens raadsman te besluiten welke andere processtukken essentieel zijn om het eerlijke verloop van de procedure te waarborgen en bijgevolg eveneens moeten worden vertaald.<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/></TXT></NP></CONSID></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>Artikel 1 van richtlijn 2010/64, met als opschrift <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>Voorwerp en werkingssfeer<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>, bepaalt in de leden 1 tot en met 3 ervan:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="001.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Deze richtlijn legt voorschriften vast met betrekking tot het recht op vertolking en vertaling in strafprocedures […].</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="001.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Het in lid 1 bedoelde recht geldt voor personen, vanaf het ogenblik waarop de bevoegde autoriteiten van een lidstaat hen er door middel van een officiële kennisgeving of anderszins van in kennis stellen dat zij ervan worden verdacht of beschuldigd een strafbaar feit te hebben begaan tot de beëindiging van de procedure, dat wil zeggen, tot de definitieve vaststelling dat zij het strafbare feit al dan niet hebben gepleegd, met inbegrip van, indien van toepassing, de strafoplegging en de uitkomst in een eventuele beroepsprocedure.</ALINEA></PARAG><?PAGE NO="3"?><PARAG IDENTIFIER="001.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Als het recht van een lidstaat erin voorziet dat voor lichte strafbare feiten een sanctie wordt opgelegd door een andere autoriteit dan een in strafzaken bevoegde rechtbank en tegen het opleggen van deze sanctie beroep bij deze rechtbank kan worden ingesteld, is deze richtlijn alleen van toepassing op de procedure voor deze rechtbank als gevolg van dit beroep.<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>In artikel 3 van richtlijn 2010/64, met als opschrift <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>Recht op vertaling van essentiële processtukken<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>, wordt bepaald:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="003.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>De lidstaten zorgen ervoor dat een verdachte of beklaagde die de taal van de strafprocedure niet verstaat, binnen een redelijke termijn een schriftelijke vertaling ontvangt van alle processtukken die essentieel zijn om te garanderen dat hij zijn recht van verdediging kan uitoefenen en om het eerlijke verloop van de procedure te waarborgen.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="003.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>De essentiële processtukken omvatten beslissingen tot vrijheidsbeneming, de tenlastelegging of dagvaarding en vonnissen.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="003.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>De bevoegde autoriteiten besluiten per geval of andere processtukken essentieel zijn. De verdachte of beklaagde of zijn raadsman kan een met redenen omkleed verzoek met deze strekking indienen.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="003.004"><NO.PARAG>4.</NO.PARAG><ALINEA>Onderdelen van essentiële processtukken die niet relevant zijn om de verdachte of beklaagde in staat te stellen van de zaak tegen hem kennis te […] nemen, hoeven niet te worden vertaald.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="003.005"><NO.PARAG>5.</NO.PARAG><ALINEA>De lidstaten zorgen ervoor dat de verdachte of beklaagde, overeenkomstig de procedures in het nationale recht, het recht heeft een besluit aan te vechten waarbij wordt vastgesteld dat er geen vertaling van processtukken of onderdelen daarvan nodig is en, wanneer een vertaling is verstrekt, de mogelijkheid om een klacht te formuleren dat de kwaliteit ervan onvoldoende is om het eerlijke verloop van de procedure te garanderen.</ALINEA></PARAG><P>[…]</P><PARAG IDENTIFIER="003.009"><NO.PARAG>9.</NO.PARAG><ALINEA>[Een] [v]ertaling die overeenkomstig dit artikel wordt verstrekt, is van voldoende kwaliteit om het eerlijke verloop van de procedure te waarborgen, met name door ervoor te zorgen dat de verdachte of beklaagde geïnformeerd is over de zaak tegen hem en in staat is zijn recht van verdediging uit te oefenen.<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">B.</HT></NO.P><TXT>Duits recht</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>§ 184 van het Gerichtsverfassungsgesetz (wet betreffende de rechterlijke organisatie; hierna: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>GVG<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>) bepaalt onder meer dat de gerechtelijke voertaal het Duits is.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>In § 187 GVG, zoals gewijzigd naar aanleiding van de omzetting van de richtlijnen 2010/64 en 2012/13/EU<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad van <DATE ISO="20120522">22 mei 2012</DATE> betreffende het recht op informatie in strafprocedures (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="142" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2012">PB 2012, L 142, blz. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, wordt bepaald:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="187.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Indien de verdachte of veroordeelde persoon het Duits niet machtig is dan wel zijn hoor- of spreekvermogen beperkt is, roept de rechter een tolk of vertaler op, voor zover dit vereist is voor de uitoefening van de rechten van de betrokken persoon in de strafprocedure. De rechter wijst de verdachte er in een voor hem verstaanbare taal op dat hij in dit verband voor de volledige duur van de strafprocedure recht heeft op de kosteloze bijstand van een tolk of vertaler.</ALINEA></PARAG><?PAGE NO="4"?><PARAG IDENTIFIER="187.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>De uitoefening van de procedurele rechten van de verdachte die het Duits niet machtig is, vereist in de regel de schriftelijke vertaling van bevelen tot vrijheidsbeneming, dagvaardingen, strafbeschikkingen en nog niet in kracht van gewijsde gegane uitspraken. […]<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>§ 37, lid 3, van de Strafprozessordnung (Duits wetboek van strafvordering; hierna: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>StPO<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/>) bepaalt dat <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>wanneer een procespartij overeenkomstig § 187, leden 1 en 2, GVG een vertaling van de uitspraak moet ontvangen, de uitspraak samen met de vertaling ervan moet worden betekend<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>§ 407, lid 1, StPO, die ziet op de mogelijkheid om zaken af te doen met een strafbeschikking, bepaalt dat <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>in strafprocedures […] de rechtsgevolgen van het strafbare feit op schriftelijk verzoek van het openbaar ministerie kunnen worden vastgesteld bij een schriftelijke strafbeschikking zonder behandeling van de zaak ter terechtzitting. Het openbaar ministerie stelt een dergelijke vordering in als het de behandeling van de zaak ter terechtzitting in het licht van de uitkomst van het onderzoek niet nodig acht. In het verzoek moeten de beoogde rechtsgevolgen bepaaldelijk worden aangegeven. Het verzoek geldt als instelling van de strafvervolging.<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>§ 410 StPO, die betrekking heeft op het maken van bezwaar tegen een strafbeschikking en op de kracht van gewijsde, bepaalt:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="410.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>De verdachte kan tegen de strafbeschikking, binnen twee weken vanaf de betekening ervan, bezwaar maken bij de rechterlijke instantie waardoor zij is uitgevaardigd, hetzij schriftelijk hetzij bij een ter griffie afgelegde en aldaar geregistreerde verklaring. […]</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="410.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Het bezwaar kan zich beperken tot bepaalde grieven.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="410.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Voor zover tegen een strafbeschikking niet tijdig bezwaar is gemaakt, staat zij gelijk met een in kracht van gewijsde gegane uitspraak.<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">II.</HT></NO.P><TXT>Feiten, procedure en prejudiciële vraag</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Op <DATE ISO="20151102">2 november 2015</DATE> heeft het Amtsgericht Düren (rechter in eerste aanleg Düren, Duitsland) op verzoek van de Staatsanwaltschaft Aachen (openbaar ministerie Aken, Duitsland) tegen Frank Sleutjes, de verdachte, een in Nederland woonachtige Nederlandse staatsburger, een strafbeschikking (hierna: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>litigieuze strafbeschikking<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/>) uitgevaardigd waarbij hem wegens het wederrechtelijke verlaten van de plaats van een ongeval 30 dagboetes van 30 EUR en een rijverbod zijn opgelegd. De inzake de rijbevoegdheid bevoegde autoriteit is gelast de verdachte vóór het verstrijken van een termijn van negen maanden niet het recht toe te kennen opnieuw gebruik te maken van zijn in het buitenland verleende rijbevoegdheid en hem geen Duitse rijbevoegdheid te verlenen. Voorts blijkt uit de litigieuze strafbeschikking dat deze intrekking hetzelfde effect sorteert als een ontzegging van het recht om van de rijbevoegdheid gebruik te maken in Duitsland. Bovendien is de verdachte verwezen in de kosten van de procedure.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>De litigieuze strafbeschikking bevat een rechtsmiddelenvoorlichting. Daarin wordt onder meer uiteengezet dat de litigieuze strafbeschikking onherroepelijk en uitvoerbaar wordt indien de verdachte niet binnen twee weken na de betekening ervan, schriftelijk dan wel bij een ter griffie afgelegde en aldaar geregistreerde verklaring, bezwaar maakt bij de daarin vermelde rechter in eerste aanleg, in casu het Amtsgericht Düren. Voorts wordt in de rechtsmiddelenvoorlichting uitgelegd dat, wanneer schriftelijk bezwaar wordt gemaakt, de bezwaartermijn alleen in acht genomen is als de rechter het bezwaarschrift vóór het verstrijken van de termijn van twee weken heeft ontvangen. Ten slotte sluit de rechtsmiddelenvoorlichting in een aparte alinea af met de volgende zin: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>De schriftelijke instelling van een rechtsmiddel dient in de Duitse taal te geschieden.<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/></TXT></NP.ECR><?PAGE NO="5"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>De litigieuze strafbeschikking is aan de verdachte op <DATE ISO="20151112">12 november 2015</DATE> betekend bij aangetekend schrijven met bewijs van ontvangst. Deze betekening heeft in het Duits plaatsgevonden. Alleen van de rechtsmiddelenvoorlichting is hem daarnaast en tegelijkertijd ook een Nederlandse vertaling betekend.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>Op <DATE ISO="20151124">24 november 2015</DATE> om 20.32 uur heeft de verdachte een e-mail gezonden aan het Amtsgericht Düren, waarin hij – in het Nederlands – bezwaar maakte tegen de litigieuze strafbeschikking. Op <DATE ISO="20151126">26 november 2015</DATE> heeft hij bij het Amtsgericht Aachen (rechter in eerste aanleg Aken, Duitsland) – eveneens in het Nederlands – navraag gedaan of de e-mail van <DATE ISO="20151124">24 november 2015</DATE> daar in goede orde was ontvangen. Bij een op <DATE ISO="20151208">8 december 2015</DATE> verzonden schrijven van <DATE ISO="20151201">1 december 2015</DATE> heeft het Amtsgericht Düren aan de verdachte meegedeeld dat aan de rechter gerichte brieven in het Duits moeten zijn gesteld. Voordien, op <DATE ISO="20151201">1 december 2015</DATE>, had de huidige raadsman van de verdachte tegen de litigieuze strafbeschikking per fax bezwaar gemaakt en tevens verzocht om geen rechtsgevolgen te verbinden aan het verstrijken van de bezwaartermijn.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>Bij beslissing van <DATE ISO="20160128">28 januari 2016</DATE> heeft het Amtsgericht Düren het bezwaar van de verdachte tegen de litigieuze strafbeschikking niet-ontvankelijk verklaard wegens de tardieve instelling van dit rechtsmiddel. Tegelijk heeft het Amtsgericht Düren het verzoek van de verdachte om geen rechtsgevolgen te verbinden aan het verstrijken van de bezwaartermijn afgewezen op grond dat daarvoor ontoereikende redenen waren aangevoerd. De voormelde beslissing is op <DATE ISO="20160202">2 februari 2016</DATE> aan de raadsman betekend. Bij fax van <DATE ISO="20160204">4 februari 2016</DATE>, die op dezelfde dag is ontvangen, heeft de raadsman tegen die beslissing rechtstreeks hoger beroep ingesteld. Dientengevolge is dit hoger beroep thans aanhangig voor de verwijzende rechter.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>Volgens de verwijzende rechter is de verdachte het Duits niet machtig in de zin van § 187, lid 1, GVG. Hij is tevens van oordeel dat de beslissing van het Amtsgericht Düren van <DATE ISO="20160128">28 januari 2016</DATE> weliswaar juist is, maar dat het Unierecht – en met name artikel 3 van richtlijn 2010/64 – mogelijkerwijs tot een andere slotsom noopt. Dienaangaande merkt de verwijzende rechter op dat § 37, lid 3, StPO – anders dan § 187, lid 2, GVG – niet verwijst naar strafbeschikkingen. Volgens hem is de vraag of strafbeschikkingen moeten worden vertaald ten behoeve van de verdachte, niet duidelijk beantwoord in de rechtspraak van het Hof. Mocht een vertaling nodig zijn, dan zou hij moeten vaststellen dat de bezwaartermijn nog niet is beginnen te lopen. De verwijzende rechter is van oordeel dat richtlijn 2010/64 een dergelijke uitlegging niet vereist, maar koestert twijfel in het licht van onder meer de uiteenlopende standpunten die Duitse rechters daarover hebben ingenomen. Daarom heeft hij de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vraag:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>Moet artikel 3 van [richtlijn 2010/64] aldus worden uitgelegd dat het begrip <QUOT.START CODE="201A" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>uitspraak<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="2019" ID="QE0020"/> in § 37, lid 3, StPO mede ziet op strafbeschikkingen in de zin van de §§ 407 en volgende van de StPO?<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/></P></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>Schriftelijke opmerkingen zijn ingediend door Sleutjes, door de Duitse, de Tsjechische en de Nederlandse regering, alsook door de Commissie. Overeenkomstig artikel 76, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering is geen pleitzitting gehouden.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">III.</HT></NO.P><TXT>Juridische beoordeling</TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">A.</HT></NO.P><TXT>Formeel</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>De Duitse regering merkt op dat de toepasselijke Duitse regels aldus moeten worden uitgelegd dat het begrip <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>uitspraak<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/> in § 37, lid 3, StPO mede ziet op strafbeschikkingen in de zin van de §§ 407 en volgende van de StPO. Zij is dan ook van mening dat de beslechting van het hoofdgeding niet afhangt van de beantwoording van de prejudiciële vraag.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="6"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>In dit verband kan worden volstaan met de opmerking dat er een vermoeden van relevantie rust op vragen betreffende de uitlegging van het Unierecht die de nationale rechter heeft gesteld binnen het onder zijn verantwoordelijkheid geschetste wettelijke en feitelijke kader, waarvan het Hof de juistheid niet hoeft na te gaan.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>Zie arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20161208">8 december 2016</DATE>, <NAME.CASE>Eurosaneamientos e.a.</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑532/15 en C‑538/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:932">EU:C:2016:932</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0028">28</REF.NP.ECR> </REF.DOC.ECR>en aldaar aangehaalde rechtspraak.</P></NOTE> In casu blijkt niet onmiskenbaar dat de door de verwijzende rechter gevraagde uitlegging van artikel 3 van richtlijn 2010/64 geen verband houdt met een reëel geschil of met het voorwerp van het voor hem aanhangige geding, dat het in het hoofdgeding gerezen geschil betreffende het vereiste van een vertaling hypothetisch is, of dat het Hof niet beschikt over de feitelijke en juridische gegevens die noodzakelijk zijn om een nuttig antwoord te geven op de prejudiciële vraag. De door de Duitse regering geuite twijfels vormen dan ook geen reden om het onderhavige verzoek om een prejudiciële beslissing niet-ontvankelijk te verklaren.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>De bewoordingen van de prejudiciële vraag wekken evenwel op het eerste gezicht de indruk dat de verwijzende rechter het Hof verzoekt om uitlegging van § 37, lid 3, StPO, waartoe het Hof niet bevoegd is krachtens artikel 267 VWEU. Niettemin blijkt uit de in de verwijzingsbeslissing gevolgde gedachtegang dat de verwijzende rechter eigenlijk verzoekt om uitlegging van artikel 3 van richtlijn 2010/64. De prejudiciële vraag moet dan ook dienovereenkomstig worden geherformuleerd.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>Voorts zal ik geen gevolg geven aan de suggestie van de Commissie om de prejudiciële vraag aldus te herformuleren dat zij tevens een verzoek om uitlegging van richtlijn 2012/13 inhoudt. Overeenkomstig het bovengenoemde vermoeden van relevantie kan de vraag van de verwijzende rechter niet worden geacht onvolledig te zijn omdat zij niet naar die andere richtlijn verwijst. Integendeel, ik zie geen enkele aanleiding om te geloven dat de verwijzende rechter van die andere richtlijn onkundig is. In de verwijzingsbeslissing wordt namelijk het arrest Covaci<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151015">15 oktober 2015</DATE>, <NAME.CASE>Covaci</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑216/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:686">EU:C:2015:686</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> aangehaald, waarin ook richtlijn 2012/13 is uitgelegd. Hoe dan ook staat het de verwijzende rechter vrij om, indien hij dat dienstig acht, het Hof een andere vraag voor te leggen over de uitlegging van die richtlijn.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Zie in die zin arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140717">17 juli 2014</DATE>, <NAME.CASE>Torresi</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑58/13 en C‑59/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2088">EU:C:2014:2088</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR> </REF.DOC.ECR>en aldaar aangehaalde rechtspraak.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>Gelet op een en ander komt het mij voor dat de verwijzende rechter met zijn vraag in wezen wenst te vernemen of het begrip <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>essentieel processtuk<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/> als bedoeld in artikel 3 van richtlijn 2010/64 mede ziet op een strafbeschikking in de zin van de §§ 407 en volgende van de StPO.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">B.</HT></NO.P><TXT>Materieel</TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></HT></NO.P><TXT>Een strafbeschikking is een <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>essentieel processtuk<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/> in de zin van artikel 3 van richtlijn 2010/64</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>De verwijzende rechter is geneigd de in het vorige punt geherformuleerde vraag ontkennend te beantwoorden. Daarentegen nemen alle partijen die opmerkingen hebben ingediend, het tegenovergestelde standpunt in.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>Vooraleer de vraag wordt beantwoord, zij eraan herinnerd dat de procedure die is vastgesteld voor de uitvaardiging van een strafbeschikking in de zin van de §§ 407 en volgende van de StPO, een vereenvoudigde procedure zonder terechtzitting of contradictoire behandeling is. Meer bepaald heeft het Hof geoordeeld dat de strafbeschikking waarin het Duitse recht voorziet, wordt uitgevaardigd op basis van een procedure sui generis. Volgens deze procedure is het maken van bezwaar tegen de strafbeschikking in kwestie de enige mogelijkheid waarover de verdachte beschikt om te bewerkstelligen dat er een contradictoire behandeling plaatsvindt in het kader waarvan hij ten volle kan gebruikmaken van zijn recht te worden gehoord.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151015">15 oktober 2015</DATE>, <NAME.CASE>Covaci</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑216/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:686">EU:C:2015:686</NO.ECLI>, punten <REF.NP.ECR REF="NP0020">20</REF.NP.ECR> en <REF.NP.ECR REF="NP0041">41</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><?PAGE NO="7"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>Het wekt dan ook geen verwondering dat het Hof heeft geoordeeld dat de situatie van een persoon die bezwaar wenst te maken tegen een tot hem gerichte strafbeschikking die nog niet in kracht van gewijsde is gegaan, binnen de werkingssfeer van richtlijn 2010/64 valt, zodat die persoon van het door die richtlijn gewaarborgde recht op vertolking en vertaling moet kunnen gebruikmaken.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151015">15 oktober 2015</DATE>, <NAME.CASE>Covaci</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑216/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:686">EU:C:2015:686</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0027">27</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>In het arrest Covaci was de nationale rechter door het openbaar ministerie verzocht om uitvaardiging van een strafbeschikking waarin onder meer werd bepaald dat bij het maken van bezwaar het Duits diende te worden gebruikt. Aangezien de nationale rechter twijfelde, wenste hij van het Hof onder meer te vernemen of richtlijn 2010/64 in de weg staat aan nationale regels op grond waarvan het een persoon tot wie een strafbeschikking is gericht en die geen Duits verstaat, niet is toegestaan tegen die strafbeschikking bezwaar te maken in een taal die hij verstaat. Het Hof heeft deze vraag ontkennend beantwoord, waarbij het evenwel tevens opmerkte dat het nationale autoriteiten vrijstaat de betrokkene uitdrukkelijk toe te staan bezwaar te maken in een taal die hij verstaat, indien dat document volgens hen een <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>essentieel processtuk<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/> is.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151015">15 oktober 2015</DATE>, <NAME.CASE>Covaci</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑216/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:686">EU:C:2015:686</NO.ECLI>, punten <REF.NP.ECR REF="NP0047">47</REF.NP.ECR>‑<REF.NP.ECR REF="NP0050">50</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>In de zaak die heeft geleid tot het arrest Covaci, was het Hof niet verzocht zich uit te spreken over de in casu centrale kwestie van de vertaling van de strafbeschikking als zodanig. Laat er evenwel geen misverstand over bestaan: de verdachte of beklaagde die geen Duits verstaat, moet binnen een redelijke termijn een schriftelijke vertaling van de strafbeschikking ontvangen. Dat wordt bevestigd door de bewoordingen, de context en het doel van artikel 3 van richtlijn 2010/64.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>Wat ten eerste de <HT TYPE="ITALIC">bewoordingen</HT> van artikel 3, lid 1, van richtlijn 2010/64 betreft, zij opgemerkt dat deze bepaling spreekt van <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>alle processtukken die essentieel zijn om te garanderen dat hij zijn recht van verdediging kan uitoefenen en om het eerlijke verloop van de procedure te waarborgen<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/>. In artikel 3, lid 2, van richtlijn 2010/64 wordt gepreciseerd dat <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>[d]e essentiële processtukken […] beslissingen tot vrijheidsbeneming, de tenlastelegging of dagvaarding en vonnissen [omvatten]<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/>. Zoals door overweging 30 van richtlijn 2010/64 wordt bevestigd, is die opsomming niet-uitputtend.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151015">15 oktober 2015</DATE>, <NAME.CASE>Covaci</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑216/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:686">EU:C:2015:686</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0045">45</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Anders dan de Commissie ben ik er geenszins zeker van dat een strafbeschikking dient te worden gelijkgesteld met een <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>tenlastelegging of dagvaarding<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/>. Het is stellig juist dat het Hof heeft geoordeeld dat een strafbeschikking – overeenkomstig richtlijn 2012/13 – een soort mededeling van de beschuldiging aan de betrokkene is.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151015">15 oktober 2015</DATE>, <NAME.CASE>Covaci</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑216/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:686">EU:C:2015:686</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0061">61</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> In tegenstelling tot een tenlastelegging of dagvaarding is een strafbeschikking evenwel een door een rechter gewezen beslissing die in kracht van gewijsde gaat als er niet tijdig bezwaar tegen wordt gemaakt. Een strafbeschikking vertoont dus ook bepaalde gelijkenissen met een <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>vonnis<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/> in de zin van artikel 3, lid 2, van richtlijn 2010/64.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>In dit verband wordt het begrip <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>vonnis<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/> ruim opgevat in de Brusselse regeling betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken. Zie met name artikel 2, onder a), van verordening (EU) nr. 1215/2012 van het Europees Parlement en de Raad van <DATE ISO="20121212">12 december 2012</DATE> betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="351" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2012">PB 2012, L 351, blz. 1</REF.DOC.OJ>), waarin is bepaald dat een <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0030" REF.END="QE0030"/>beslissing<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/> <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0031" REF.END="QE0031"/>elke door een gerecht van een lidstaat gegeven beslissing [is], ongeacht de daaraan gegeven benaming, zoals arrest, vonnis, beschikking of rechterlijk dwangbevel, alsmede de vaststelling van het bedrag van de proceskosten door de griffier<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/>. Zie dienaangaande arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20090402">2 april 2009</DATE>, <NAME.CASE>Gambazzi</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑394/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:219">EU:C:2009:219</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0023">23</REF.NP.ECR> </REF.DOC.ECR>en aldaar aangehaalde rechtspraak.</P></NOTE> Ongeacht of een strafbeschikking een tenlastelegging of dagvaarding dan wel een vonnis is, lijkt het vanzelfsprekend dat de vertaling ervan essentieel is om te waarborgen dat de persoon tot wie de strafbeschikking is gericht, de inhoud ervan kan begrijpen en bijgevolg zijn rechten van verdediging kan uitoefenen met betrekking tot de bij de strafbeschikking opgelegde sanctie. Daarom moet een strafbeschikking steeds worden aangemerkt als een <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0032" REF.END="QE0032"/>essentieel processtuk<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/> in de zin van artikel 3, lid 1, van de richtlijn.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>Ten tweede vindt de gedachte dat een strafbeschikking een <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0033" REF.END="QE0033"/>essentieel processtuk<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="201D" ID="QE0033"/> is als bedoeld in artikel 3 van richtlijn 2010/64, steun in de <HT TYPE="ITALIC">context</HT> van richtlijn 2010/64.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>Op dit punt verwijs ik – in navolging van de Nederlandse regering – naar artikel 1, lid 3, van richtlijn 2010/64. Deze bepaling sluit bepaalde administratieve sancties voor lichtere strafbare feiten uit van de werkingssfeer van die richtlijn. Zij heeft – overeenkomstig overweging 16 van richtlijn 2010/64 – tot doel administratieve autoriteiten vrij te stellen van de verplichting die anders op hen zou rusten om alle rechten te waarborgen die bij deze richtlijn worden toegekend, terwijl het onredelijk zou zijn dit van hen te verlangen. In die overweging wordt gepreciseerd dat dit met name geldt voor verkeersovertredingen die op grote schaal worden begaan en die kunnen worden vastgesteld naar aanleiding van een verkeerscontrole. Het schoolvoorbeeld daarvan is een snelheidsovertreding. Omgekeerd wordt daardoor ook de zienswijze bevestigd dat een rechterlijke beslissing die kan leiden tot de oplegging van een sanctie wegens een verkeersovertreding die meer is dan alleen maar een geval van te snel rijden, zoals de litigieuze strafbeschikking, een typisch geval is waarop de bij de richtlijn toegekende rechten van toepassing zijn.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>Ten slotte vindt de opvatting dat een strafbeschikking dient te worden aangemerkt als een <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0034" REF.END="QE0034"/>essentieel processtuk<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="201D" ID="QE0034"/>, dat moet worden vertaald indien de verdachte geen Duits verstaat, steun in het <HT TYPE="ITALIC">doel</HT> van richtlijn 2010/64, zoals dat blijkt uit overweging 14 daarvan. Dat doel bestaat erin <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0035" REF.END="QE0035"/>het recht van een beklaagde of verdachte op vertolking en vertaling in strafprocedures te garanderen, met het oog op het verzekeren van zijn recht op een eerlijk proces<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="201D" ID="QE0035"/>. Het recht op vertolking en vertaling ten behoeve van personen die de taal van de procedure niet spreken of verstaan, is neergelegd in artikel 6 EVRM. Voor de inachtneming van de vereisten in verband met een eerlijk proces is het inderdaad nodig dat wordt verzekerd dat de verdachte op de hoogte is van wat hem wordt verweten, en verweer kan voeren.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Zie in die zin arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151015">15 oktober 2015</DATE>, <NAME.CASE>Covaci</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑216/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:686">EU:C:2015:686</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0039">39</REF.NP.ECR> </REF.DOC.ECR>en aldaar aangehaalde rechtspraak.</P></NOTE> De richtlijn vergemakkelijkt de toepassing van dit recht in de praktijk.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Indien niet wordt vereist dat een strafbeschikking – die mogelijkerwijs leidt tot de onherroepelijke oplegging van een sanctie – wordt vertaald, dreigt het recht op een eerlijk proces van de persoon tot wie die strafbeschikking is gericht, onmiskenbaar te worden aangetast, met name als die persoon de strafbeschikking niet begrijpt omdat hij geen Duits verstaat. Alsdan zou geen recht worden gedaan.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>Hetgeen hierboven is uiteengezet, wordt niet weersproken door het feit dat het volgens artikel 3, lid 3, van richtlijn 2010/64 aan de bevoegde autoriteiten staat om per geval te besluiten of andere processtukken essentieel zijn. Die bepaling betreft inderdaad processtukken <HT TYPE="ITALIC">die niet reeds op grond van artikel 3, leden 1 en 2, van de richtlijn worden geacht essentieel te zijn</HT>.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151015">15 oktober 2015</DATE>, <NAME.CASE>Covaci</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑216/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:686">EU:C:2015:686</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0049">49</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>Ook het arrest Balogh doet niet af aan de door mij voorgestelde oplossing. De zaak die tot dat arrest heeft geleid, betrof een procedure voor de erkenning in Hongarije van de rechtsgevolgen van een in Oostenrijk gewezen vonnis dat in kracht van gewijsde was gegaan, waarbij István Balogh was veroordeeld tot een gevangenisstraf en was verwezen in de kosten. De tegen Balogh in Oostenrijk gevoerde strafprocedure was reeds afgesloten en zijn recht op vertaling was in die procedure geëerbiedigd. Derhalve kwam het Hof tot de slotsom dat richtlijn 2010/64 niet van toepassing was op een dergelijke erkenningsprocedure.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160609">9 juni 2016</DATE>, <NAME.CASE>Balogh</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑25/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:423">EU:C:2016:423</NO.ECLI>, punten <REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR>‑<REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Gelet op een en ander is een document als een strafbeschikking in de zin van de §§ 407 en volgende van de StPO een <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0036" REF.END="QE0036"/>essentieel processtuk<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="201D" ID="QE0036"/> in de zin van artikel 3 van richtlijn 2010/64. Het moet bijgevolg worden vertaald indien de persoon tot wie het is gericht, geen Duits verstaat.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="9"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></HT></NO.P><TXT>Nadere overwegingen met betrekking tot het bij artikel 3 van richtlijn 2010/64 toegekende recht op vertaling in strafprocedures</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>Gelet op de consequenties van het hierboven ingenomen standpunt, dienen aan het bij artikel 3 van richtlijn 2010/64 toegekende recht op vertaling in strafprocedures nadere overwegingen te worden gewijd, daar deze voor de verwijzende rechter van nut kunnen zijn bij de beslechting van het voor hem aanhangige geding.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>Dat recht is universeel, aangezien richtlijn 2010/64 de personele werkingssfeer ervan – dat wil zeggen de kring van personen die de door de richtlijn verleende bescherming kunnen genieten – niet beperkt. Het enige vereiste waaraan moet zijn voldaan opdat de betrokken personen die bescherming genieten, is dat zij ervan in kennis zijn gesteld dat zij ervan worden verdacht of beschuldigd een strafbaar feit te hebben begaan.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>Daartegenover staat dat in richtlijn 2010/64 niet wordt gepreciseerd in welke taal de persoon die ervan wordt verdacht of beschuldigd een strafbaar feit te hebben begaan en die de taal van de procedure niet verstaat, een vertaling van de essentiële processtukken dient te ontvangen. Derhalve wijst niets erop dat die taal de moedertaal van die persoon moet zijn. Integendeel, blijkens artikel 3, lid 4, van richtlijn 2010/64 heeft de vertaling tot doel de verdachte of beklaagde in staat te stellen <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0037" REF.END="QE0037"/>van de zaak tegen hem kennis te […] nemen<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="201D" ID="QE0037"/>. Het lijkt dan ook mogelijk dat een <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0038" REF.END="QE0038"/>spiltaal<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="201D" ID="QE0038"/> wordt gebruikt die de betrokkene verstaat, zolang dit niet gebeurt om arbitraire redenen.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>Meer bepaald biedt laatstgenoemde bepaling lidstaten de mogelijkheid onderdelen van essentiële processtukken die niet relevant zijn om de verdachte of beklaagde in staat te stellen van de zaak tegen hem kennis te nemen, niet te vertalen. Zij staat evenwel niet toe dat de vertaling van een essentieel processtuk wordt vervangen door louter het verstrekken van extra informatie over de voor die persoon openstaande rechtsmiddelen in een taal die hij verstaat, zoals in het hoofdgeding is gebeurd. Voorts moet de vertaling – ongeacht welke taal gekozen is – op grond van artikel 3, lid 9, van richtlijn 2010/64 van voldoende kwaliteit zijn om het eerlijke verloop van de procedure te waarborgen. De betrokkene heeft krachtens artikel 3, lid 5, van die richtlijn het recht om – overeenkomstig de nationale regels – een klacht in te dienen ingeval geen vertaling nodig werd geacht of, wanneer een vertaling is verstrekt, de kwaliteit ervan ontoereikend is.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>De periode waarin de betrokkene krachtens artikel 3 van richtlijn 2010/64 recht heeft op vertaling in strafprocedures, loopt volgens artikel 1, lid 2, van die richtlijn vanaf het ogenblik waarop hij ervan in kennis is gesteld dat hij ervan wordt verdacht of beschuldigd een strafbaar feit te hebben begaan, tot de definitieve vaststelling dat hij het strafbare feit al dan niet heeft begaan, met inbegrip van – indien van toepassing – de strafoplegging en eventuele beroepsprocedures. Een vertaling van een essentieel processtuk hoeft evenwel niet op hetzelfde ogenblik als dat processtuk ter hand te worden gesteld, aangezien in artikel 3, lid 1, van richtlijn 2010/64 wordt gepreciseerd dat de betrokkene slechts binnen een <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0039" REF.END="QE0039"/>redelijke termijn<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="201D" ID="QE0039"/> een vertaling dient te ontvangen. Hoe dan ook, er hoeft nauwelijks op te worden gewezen dat de betrokkene tevens een redelijke termijn moet krijgen om op de hoogte te raken van de inhoud van het essentiële processtuk en daarop in voorkomend geval te reageren.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>In richtlijn 2010/64 wordt geen specifieke maatregel aangewezen die de lidstaten moeten nemen indien het recht op vertaling is geschonden. Het stilzwijgen van de Uniewetgever ter zake brengt dan ook met zich mee dat hun de vrije keuze wordt gelaten tussen de verschillende oplossingen die geschikt zijn om de doelstelling van artikel 3, lid 1, van die richtlijn te bereiken, naargelang van de<?PAGE NO="10"?> verschillende situaties die zich kunnen voordoen.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Zie naar analogie arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20080717">17 juli 2008</DATE>, <NAME.CASE>Raccanelli</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑94/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:425">EU:C:2008:425</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0050">50</REF.NP.ECR> </REF.DOC.ECR>en aldaar aangehaalde rechtspraak.</P></NOTE> Die doelstelling kan bijvoorbeeld worden verwezenlijkt door een verzoek in te willigen om geen rechtsgevolgen te verbinden aan het verstrijken van de bezwaartermijn<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Zie bijvoorbeeld arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170322">22 maart 2017</DATE>, <NAME.CASE>Tranca e.a.</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑124/16, C‑188/16 en C‑213/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:228">EU:C:2017:228</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0051">51</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, of – zo nodig – door de nationale regel waarbij de bezwaartermijn wordt vastgesteld, buiten toepassing te laten.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Zie voor een voorbeeld van de op de nationale rechter krachtens het Unierecht rustende verplichting om het nationale recht niet aldus uit te leggen dat het in strijd is met het Unierecht, arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160419">19 april 2016</DATE>, <NAME.CASE>DI</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑441/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:278">EU:C:2016:278</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR> </REF.DOC.ECR>en aldaar aangehaalde rechtspraak.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>Hoe dan ook, het is duidelijk dat een lidstaat bij de vervolging van een persoon die de taal van de procedure niet verstaat, geen gebruik mag maken van essentiële processtukken die voor de betrokkene niet zijn vertaald hoewel dit is vereist. Daardoor zou de richtlijn niet alleen elke nuttige werking worden ontnomen, maar zouden ook de rechten van verdediging en het eerlijke verloop van de procedure als bedoeld in artikel 6 EVRM – waarvan de richtlijn de praktische toepassing beoogt te vergemakkelijken – worden aangetast. Het komt mij dan ook voor dat het in het belang van de lidstaten is dat zij waarborgen dat de <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0040" REF.END="QE0040"/>redelijke termijn<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="201D" ID="QE0040"/> waarbinnen personen die ervan worden verdacht of beschuldigd een strafbaar feit te hebben begaan, dergelijke vertalingen dienen te ontvangen, zo kort mogelijk blijft.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>De verwijzende rechter zet in de verwijzingsbeslissing uiteen wat zijn opvatting is over de gevolgen die een schending van artikel 3 van richtlijn 2010/64 heeft voor de termijn die geldt voor het maken van bezwaar tegen een strafbeschikking. Volgens hem zou de betekening van de litigieuze strafbeschikking nietig zijn geweest omdat zij niet vergezeld ging van een Nederlandse vertaling van de volledige tekst. Dientengevolge zou de bezwaartermijn nog niet zijn beginnen te lopen.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>In dit verband zij eraan herinnerd dat de lidstaten bij het ontbreken van regels van Unierecht – krachtens het beginsel van procedurele autonomie – naar eigen goeddunken termijnen mogen vaststellen in het kader van de regeling van gerechtelijke procedures. Overeenkomstig het gelijkwaardigheidsbeginsel mogen personen die ervan worden verdacht of beschuldigd een strafbaar feit te hebben begaan en die zich op de hun bij richtlijn 2010/64 toegekende rechten beroepen omdat zij de taal van de procedure niet verstaan, evenwel niet worden benadeeld ten opzichte van personen die deze taal wel verstaan en die al met al eerder onderdanen van de vervolgende lidstaat zullen zijn.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Zie arresten van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19981124">24 november 1998</DATE>, <NAME.CASE>Bickel en Franz</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑274/96</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1998:563">EU:C:1998:563</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0026">26</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, en <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140327">27 maart 2014</DATE>, <NAME.CASE>Grauel Rüffer</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑322/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:189">EU:C:2014:189</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0020">20</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, al moet worden toegegeven dat de omstandigheden van die zaken enigszins verschilden van die welke in het hoofdgeding aan de orde zijn.</P></NOTE> Daarom ben ik het met de verwijzende rechter eens dat de termijn voor het maken van bezwaar tegen een strafbeschikking niet mag beginnen te lopen voordat de betrokken persoon een correcte vertaling van de strafbeschikking heeft ontvangen. Bij gebreke daarvan dreigen de rechten van verdediging alsook het doeltreffendheidsbeginsel te worden aangetast.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>Zie, met betrekking tot de beoordeling van de termijn voor het maken van bezwaar tegen een strafbeschikking uit het oogpunt van richtlijn 2012/13, arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170322">22 maart 2017</DATE>, <NAME.CASE>Tranca e.a.</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑124/16, C‑188/16 en C‑213/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:228">EU:C:2017:228</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0051">51</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE></TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">IV.</HT></NO.P><TXT>Conclusie</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>Gelet op een en ander geef ik het Hof in overweging op de prejudiciële vraag van het Landgericht Aachen (rechter in tweede aanleg Aken, Duitsland) te antwoorden dat artikel 3 van richtlijn 2010/64/EU van het Europees Parlement en de Raad van <DATE ISO="20101020">20 oktober 2010</DATE> betreffende het recht op vertolking en vertaling in strafprocedures aldus moet worden uitgelegd dat een document als een strafbeschikking in de zin van de §§ 407 en volgende van de Strafprozessordnung (Duits wetboek van strafvordering) een <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0041" REF.END="QE0041"/>essentieel processtuk<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="201D" ID="QE0041"/> is, dat bijgevolg moet worden vertaald indien de persoon tot wie het is gericht, geen Duits verstaat.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>